Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 7 marca 2025 r. – Umweltorganisation VIRUS – Verein Projektwerkstatt für Umwelt und Soziales i in./Autobahnen- und Schnellstraßen-Finanzierungs-AG (Asfinag)

(Sprawa C-189/25, Virus II)

(C/2025/2843)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona inicjująca postępowanie przed sądem odsyłającym: Umweltorganisation VIRUS – Verein Projektwerkstatt für Umwelt und Soziales, Umweltschutzorganisation Global 2000, Bürgerinitiative „Marchfeld-Groß Enzersdorf”, Bürgerinitiative „Rettet die Lobau – Natur statt Beton”, Bürgerinitiative „Lebenswertes Neu Essling”, Agrargemeinschaft Mannswörth, C.K. i in.

Druga strona postępowania i podmiot występujący z wnioskiem o zatwierdzenie przedsięwzięcia: Autobahnen- und Schnellstraßen-Finanzierungs-AG (Asfinag)

Zainteresowane organy: Amt der Wiener Landesregierung, Abteilung Wasserrecht MA58; Amt der Niederösterreichischen Landesregierung, Gruppe Wirtschaft, Sport und Tourismus, Abteilung Anlagenrecht – WST1

Gminy miejsca przedsięwzięcia: Stadt Wien, Stadtgemeinde Groß-Enzersdorf, Stadtgemeinde Schwechat

Pytania prejudycjalne

Czy prawo Unii, a w szczególności art. 2 lit. a) i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE (1) (dyrektywy SOOŚ), należy interpretować w ten sposób, że załącznik do krajowego przepisu ustawowego (wykaz), który uznaje pewne drogi za „drogi federalne” poprzez ustalenie określonych punktów geograficznych (punktu początkowego, punktów pośrednich [na trasie] i punktu końcowego), przy czym ustalenie to determinuje w sposób wiążący uprawnienie do złożenia wniosku o określenie przebiegu drogi w ramach konkretnego projektu, na który ma zostać w przyszłości udzielone zezwolenie, oraz właściwość organu udzielającego zezwolenia, ustanawia „ramy dla przyszłego zezwolenia na inwestycję” dotyczącego projektów wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy 2011/92/UE (2) (dyrektywy OOŚ), nawet jeśli ten przepis ustawowy przewiduje wprawdzie szczególne warunki udzielenia zezwolenia na projekt, w tym w szczególności dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego, funkcjonalnego znaczenia lub zgodności ze środowiskiem, ale te warunki udzielenia zezwolenia nie zawierają dalszych odniesień do określenia przebiegu drogi według punktów geograficznych?

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

Czy art. 13 ust. 3 dyrektywy SOOŚ należy interpretować w ten sposób, że pierwszy formalny akt przygotowawczy w rozumieniu tego przepisu ma miejsce już wtedy, gdy dokumenty, które zgodnie z odpowiednimi szczególnymi przepisami prawa administracyjnego obowiązującymi w danym państwie członkowskim mają zostać przygotowane przed zmianą planu, były w przygotowaniu, a w trakcie ich przygotowywania były również wielokrotnie przedstawiane zainteresowanym podmiotom lokalnym, lokalnym gminom i organom udzielającym zezwolenia oraz były omawiane przez ekspercki organ doradczy?

Czy art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy SOOŚ należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, gdy zezwolenie na konkretny projekt jest udzielane w kilku etapach na podstawie dyrektywy OOŚ, plan, którego kryteria i szczegółowe zasady stanowią bezpośrednio podstawę tylko dla pierwszego zezwolenia, ustanawia również ramy dla wszystkich dalszych zezwoleń niezbędnych do realizacji przedsięwzięcia?

(1) Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. 2001, L 197, s. 30).

(2) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1).