European flag

Dziennik Urzędowy
Unii Europejskiej

PL

Seria C


C/2025/1648

24.3.2025

Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2025 r. – Niderlandy/Komisja

(Sprawa T-47/25)

(C/2025/1648)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, J. Langer i C. Schillemans, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2024/2879 z dnia 13 listopada 2024 r. (Dz.U. L 2024/2879, s. 1) w zakresie, w jakim jest ona skierowana do Królestwa Niderlandów i wyłącza z finansowania Unii w odniesieniu do roku budżetowego 2021 kwotę 20 793 658,03 EUR dotyczącą wydatków poniesionych przez akredytowane agencje płatnicze państw członkowskich i zadeklarowanych w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji;

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy: naruszenie obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie podaje się podstawy, którą Komisja Europejska uważa za właściwą zgodnie z art. 54 ust. 5 rozporządzenia nr 1306/2013 (1), ponieważ decyzja oparta jest na art. 54 ust. 5 lit. b) tego rozporządzenia, podczas gdy w szczególności z okoliczności faktycznych wynika, że Komisja opiera swoją decyzję wyłącznie na art. 54 ust. 5 lit. c) tego rozporządzenia.

2.

Zarzut drugi: zaskarżona decyzja opiera się na błędnym zastosowaniu art. 54 ust. 5 lit. c) rozporządzenia nr 1306/2013:

Komisja Europejska opiera swoje twierdzenie, że brak odzyskania spornej wierzytelności wynika z zaniedbania Niderlandów, na błędnej interpretacji art. 152 i 153 rozporządzenia nr 1308/2013 (2). Dokonując wykładni tych przepisów, Komisja niesłusznie wymaga, aby poszczególni członkowie organizacji producentów mogli być pociągani do odpowiedzialności (w całości) za długi organizacji producentów.

Zaskarżona decyzja nie zawiera żadnej podstawy faktycznej na poparcie zarzucanego przez Komisję zaniedbania.

Do tej pory Niderlandy uczyniły wszystko co w ich mocy, aby odzyskać nienależnie wypłacone dotacje, i tym samym nie dopuściły się zaniedbania.

Nie istnieje związek przyczynowy między zarzucanym przez Komisję zaniedbaniem a nieodzyskaniem w terminie ośmiu lat.

3.

Zarzut trzeci: zaskarżona decyzja nie została wydana z należytą starannością i jest nieracjonalna, ponieważ w 2021 r. nie zezwolono na żadne przedłużenie terminu na odzyskanie należności na podstawie art. 54 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1306/2013, co skutkuje tym, że środki przyjęte przez władze niderlandzkie po 2021 r. nie zostają uwzględnione.


(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. 2013, L 347, s. 671).


ELI: http://data.europa.eu/eli/C/2025/1648/oj

ISSN 1977-1002 (electronic edition)