Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2025 r. – Bayerische Motoren Werke i in./Komisja

(Sprawa T-35/25)

(C/2025/1250)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bayerische Motoren Werke AG (Monachium, Niemcy), BMW Brilliance Automotive Ltd (Shenyang City, Chiny), Spotlight Automotive Ltd (Yangher Town, Chiny) (przedstawiciel: P. De Baere, adwokat)

Strona pozwana: Komisji Europejska

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/2754 z dnia 29 października 2024 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz nowych pojazdów elektrycznych o napędzie akumulatorowym przeznaczonych do przewozu osób pochodzący z Chińskiej Republiki Ludowej (1) w całości w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących; oraz

—	obciążenie Komisji oraz wszelkich interwenientów popierających żądania Komisji, którzy mogą zostać dopuszczeni do udziału w sprawie kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie włączając największego pojedynczego chińskiego producenta eksportującego pojazdy elektryczne o napędzie akumulatorowym (zwane dalej „BEV”) w okresie objętym dochodzeniem do próby producentów eksportujących, z naruszeniem art. 27 i 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (zwanego dalej „podstawowym rozporządzeniem antysubsydyjnym”), a także zasady dobrej administracji wyrażonej w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 15 ust. 3 i art. 27 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego poprzez nieuwzględnienie indywidualnego cła obliczonego dla największego pojedynczego chińskiego producenta eksportującego BEV w okresie objętym dochodzeniem w celu ustalenia średniego ważonego cła dla współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą. W szczególności skarżący podnoszą, że:

—	największy pojedynczy chiński producent eksportujący BEV powinien być uznany za jedną ze „stron stanowiących wzorzec” w rozumieniu art. 15 ust. 3 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego; oraz

—

Komisja powinna była uwzględnić indywidualne cło ustalone dla największego pojedynczego chińskiego producenta eksportującego jako część najlepszych dostępnych informacji przy ustalaniu średniego ważonego cła dla współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą, ponieważ marginesy subsydiowania trzech przedsiębiorstw objętych pierwotną próbą zostały częściowo oparte na art. 28 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 8 ust. 8 i art. 15 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, nakładając cła wyrównawcze na przywóz BEV z Chin bez przeprowadzenia odpowiedniej analizy zagrożenia wystąpieniem istotnej szkody. W szczególności skarżący podnoszą, że:

—	Komisja nie stwierdziła zmiany okoliczności, która była „dokładnie przewidziana” i „stanowiła bezpośrednie zagrożenie” w rozumieniu art. 8 ust. 8 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego;

—	Komisja nie oparła swojej analizy zagrożenia wystąpieniem szkody na realiach gospodarczych, a w szczególności pominęła, że przywóz BEV z Chin prawdopodobnie zmniejszy się w przyszłości ze względu na lokalizację produkcji w Unii; oraz

—	Komisja w swojej analizie zagrożenia wystąpieniem szkody nie uwzględniła charakteru sui generis unijnego rynku BEV i wpływu uregulowań.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 8 ust. 5 i 6 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, nie przeprowadzając odpowiedniej analizy związku przyczynowego. W szczególności skarżący podnoszą, że:

—	Komisja naruszyła art. 8 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, niesłusznie wiążąc zagrożenie wystąpieniem szkody z przywozem własnym dokonywanym przez unijnych producentów BEV i pomijając pozytywne skutki własnego przywozu dokonywanego przez unijnych producentów BEV.

—	Komisja naruszyła art. 8 ust. 6 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, nie uwzględniając charakteru sui generis unijnego rynku BEV i wpływu uregulowań na sytuację unijnych producentów BEV.

(1) Dz.U. 2024/2754, 29.10.2024.