1)

Czy prawo do poszanowania domniemania niewinności na podstawie art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (2), jak również zasada proporcjonalności oraz prawo do obrony na podstawie art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie temu, aby sąd wyższej instancji w ramach postępowania w przedmiocie zażalenia prokuratora na postanowienie sądu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania karnego przedstawił w uzasadnieniu orzeczenia jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy co do istoty i bez przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego przed sądem następujące wnioski co do prawa i okoliczności faktycznych:

„Nieprawdziwe informacje wyłącznie o charakterze intymnym, które oskarżony za pośrednictwem swojego postu udostępnił szerokiemu gronu obserwujących, z uwagi na ich treść są w stanie poważnie naruszyć relacje partnerskie, rodzinne i przyjacielskie oraz podważyć zaufanie do osoby pokrzywdzonej […]. Z dowodów, które zostały przeprowadzone w postępowaniu przygotowawczym i na których oparł się również sąd rejonowy, wynika niewątpliwie, że oskarżony posługuje się w stosunku do niej kłamstwami, atakuje ją, wskutek czego znalazła się ona w bardzo nieprzyjemnych sytuacjach w kręgu swojej rodziny i osób z jej otoczenia. Intymne relacje pomiędzy nią a SB są wymysłem oskarżonego i to, na co wskazywał oskarżony w swoich wypowiedziach, nigdy nie miało miejsca […]. Co się tyczy określenia, która z opublikowanych informacji miała być nieprawdziwa, to niewątpliwie chodzi o informację, której prawdziwość została zweryfikowana w postępowaniu przygotowawczym w oparciu o przeprowadzone dowody i dotyczyła intymnej relacji między pokrzywdzoną a świadkiem SB oraz praktyk seksualnych, których wykonywanie oskarżony jednoznacznie opisał w poście”?

2)

Czy na odpowiedź na pytanie pierwsze ma wpływ okoliczność, że uregulowanie krajowe ani praktyka krajowa nie nakazywały sądowi wyższej instancji dokonania oceny okoliczności faktycznych i prawnych w uzasadnieniu postanowienia uchylającego i to uzasadnienie można było ograniczyć wyłącznie do tego, że orzeczenie sądu niższej instancji jest wadliwe, ponieważ sąd pierwszej instancji powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe na rozprawie głównej i na podstawie wyników tego postępowania dowodowego orzec w sprawie?

3)

Czy na odpowiedź na pytanie pierwsze ma wpływ okoliczność, że sąd wyższej instancji, rozstrzygając w przedmiocie zażalenia prokuratora, orzekł wyłącznie na podstawie dowodów przeprowadzonych w postępowaniu przygotowawczym, które nie zostały dotychczas nawet przeprowadzone przed sądem pierwszej instancji?

4)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy odpowiednimi środkami dla zapewnienia poszanowania domniemania niewinności w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 2016/343 są następujące czynności i orzeczenia: