—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2024/2643 (1) z dnia 8 października 2024 r. w sprawie środków ograniczających w związku z destabilizującymi działaniami Rosji w zakresie, w jakim art. 4 ust. 1 przewiduje decyzję wymagającą „jednomyślności”;

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 31 ust. 2 TUE

Parlament podnosi, że w art. 4 ust. 1 zaskarżonej decyzji Rada przyznaje sobie uprawnienia wykonawcze w celu sporządzenia i późniejszej zmiany wykazu zawartego w załączniku, który jest zresztą pusty, ustanawiając w ten sposób rozpatrywane środki ograniczające wobec konkretnych osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów. Artykuł 31 ust. 2 TUE wyraźnie stanowi, że niektóre akty przyjmuje się „większością kwalifikowaną”, w szczególności, gdy podejmuje się „decyzję wykonującą decyzję określającą działanie lub stanowisko Unii”. Umieszczając wyrażenie „jednomyślnie” w art. 4, Rada działała zatem z naruszeniem wyraźnego brzmienia art. 31 ust. 2 TUE.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 40 TUE

Parlament utrzymuje, że zaskarżona decyzja nie była zgodna z art. 40 TUE, ponieważ w art. 4 ust. 1 zaskarżonej decyzji dodano wyrażenie „jednomyślnie”. Niezgodna z prawem przeszkoda proceduralna wprowadzona przez samą Radę na podstawie art. 4 ust. 1 zaskarżonej decyzji narusza późniejszą procedurę decyzyjną przewidzianą w art. 215 TFUE, ponieważ paralelizm między warunkami WPZiB w TUE i TFUE, które wymagają głosowania większością kwalifikowaną, został w ten sposób unicestwiony. Przejście od głosowania większością kwalifikowaną do jednomyślności w decyzji WPZiB przyjętej na podstawie art. 29 TUE narusza zatem przewidzianą w traktatach, w odniesieniu do niniejszego przypadku, równowagę oraz zmienia w ten sposób warunki przyjęcia rozporządzenia, które ma zostać przyjęte na podstawie art. 215 TFUE.