Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 5 września 2024 r. – postępowanie karne przeciwko DZ

(Sprawa C-583/24, Tagu (1) )

(C/2024/7304)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Rechtbank Amsterdam

Strony w postępowaniu głównym

Druga strona postępowania: Openbaar Ministerie

Pytania prejudycjalne

Czy art. 1 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (2) w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób [między państwami członkowskimi] rozpatrywany w związku z art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 2 ust. 1 lit. a), art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 lit. b) i art. 5 decyzji ramowej 2004/757/WSiSW (3) ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami należy interpretować w ten sposób, że

w przypadku gdy osoba, której dotyczy ENA, sprzeciwia się przekazaniu, powołując się na argument, że w wydającym nakaz państwie członkowskim prawomocnym wyrokiem sądu skazano ją na nieproporcjonalną minimalną karę pozbawienia wolności za przywóz niewielkich ilości narkotyków na użytek własny, a w każdym razie za przywóz niewielkich ilości narkotyków bez zamiaru ich sprzedaży,

wykonujący nakaz organ sądowy musi zbadać, czy w razie przekazania osoby, której dotyczy ENA, w celu wykonania kary, groziłoby jej rzeczywiste ryzyko wykonania kary nieproporcjonalnej do przestępstwa, które stanowi podstawę wydania europejskiego nakazu aresztowania?

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie [pierwsze]:

a)	jaki test powinien przeprowadzić wykonujący nakaz organ sądowy, by ocenić, czy istnieje rzeczywiste ryzyko wykonania prawomocnej i nieproporcjonalnej kary, o której mowa w pytaniu [pierwszym];

jaką rolę w tym teście odgrywa okoliczność, że przepisy prawa wydającego państwa członkowskiego

służące wdrożeniu art. 4 ust. 2 lit. b) decyzji ramowej 2004/757/WSiSW ustanawiającej minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami oraz wynikającego z niego obowiązku ustanowienia minimalnej kary pozbawienia wolności, której górna granica mieści się w przedziale od 5 do 10 lat,

zobowiązują tamtejszy sąd do orzeczenia kary w wymiarze co najmniej siedmiu lat pozbawienia wolności w przypadku skazania za – krótko mówiąc – przywóz narkotyków tego rodzaju, który powoduje najwięcej uszczerbku dla zdrowia, niezależnie od tego, jakiej ilości narkotyków czyny te dotyczą oraz niezależnie od tego, czy czyny te popełniono na potrzeby użytku własnego, czy też czyny te popełniono, mając w zamiarze sprzedaż tych narkotyków, przy czym:

—

sąd może złagodzić tę obowiązkową karę minimalną łącznie maksymalnie o jedną trzecią czasu jej trwania jedynie wówczas, gdy zachodzą okoliczności zmniejszające wagę przestępstwa lub zagrożenie ze strony sprawcy lub jeżeli dana osoba przyzna się do popełnienia przestępstwa, lub łącznie o połowę czasu trwania kary, jeżeli dana osoba ułatwia identyfikację i ściganie innych osób, które popełniły przestępstwa związane z narkotykami, oraz

—	czas trwania takiej (potencjalnie złagodzonej) kary minimalnej stoi na przeszkodzie temu, by sąd zarządził zawieszenie jej wykonania;

c)	czy ewentualne rzeczywiste ryzyko wykonania prawomocnej i nieproporcjonalnej kary, o której mowa w pytaniu [pierwszym], można wykluczyć poprzez gwarancję ze strony wydającego nakaz państwa członkowskiego i jak taka gwarancja mogłaby wyglądać?

(1) Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa. Nie odpowiada ona rzeczywistej nazwie ani rzeczywistemu nazwisku żadnej ze stron postępowania.

(2) Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).

(3) Decyzja ramowa Rady 2004/757/WSiSW z dnia 25 października 2004 r. ustanawiająca minimalne przepisy określające znamiona przestępstw i kar w dziedzinie nielegalnego handlu narkotykami (Dz.U. 2004, L 335, s. 8).