a)

uregulowaniu krajowemu, takiemu jak art. 21 ust. 2 dekretu ustawodawczego nr 546/1992 i art. 38 bis 2 dekretu prezydenta republiki nr 633/1972, które w krajowym porządku prawnym pozwala uznać, że dotknięty błędami techniczno-informatycznymi wniosek o zwrot nie wywołuje skutków, uniemożliwia bezpośredni dostęp do sądu i powoduje utratę prawa do zwrotu w przypadku zaistnienia sytuacji materialnej, w której zwrot VAT przysługuje podatnikowi?

b)

zasadzie prawa, takiej jak ta potwierdzona przez Corte di Cassazione (sąd kasacyjny), zgodnie z którą „wniosek o zwrot nadwyżki VAT, który w przypadku usterek technicznych przesyłania drogą elektroniczną nie jest widoczny dla organu podatkowego, nie może prowadzić do bezczynności, która ma charakter podlegającej zaskarżeniu decyzji odmownej, ponieważ organ podatkowy nie jest w stanie wydać rozstrzygnięcia”, która to zasada uniemożliwia w niniejszej sprawie bezpośredni dostęp do sądu, a zatem powoduje utratę prawa do zwrotu, nawet w przypadku zaistnienia sytuacji materialnej, w której zwrot przysługuje?