(1)

Produkty wymagają opakowań, które zabezpieczają je i ułatwiają ich transport z miejsca ich wytworzenia do miejsca użytkowania lub konsumpcji. Zapobieganie powstawaniu barier na wewnętrznym rynku opakowań ma kluczowe znaczenie dla funkcjonowania wewnętrznego rynku produktów. Rozdrobnione przepisy i niejasne wymogi wiążą się z dodatkowymi kosztami dla podmiotów gospodarczych.

(1)

Produkty wymagają odpowiednich opakowań, które zabezpieczają je i ułatwiają ich transport z miejsca ich wytworzenia do miejsca użytkowania lub konsumpcji. Zapobieganie powstawaniu barier na wewnętrznym rynku opakowań ma kluczowe znaczenie dla funkcjonowania wewnętrznego rynku produktów. Rozdrobnione przepisy i niejasne wymogi wiążą się z  niepewnością i dodatkowymi kosztami dla podmiotów gospodarczych.

(2)

Ponadto do produkcji opakowań wykorzystuje się duże ilości surowców pierwotnych (40 % tworzyw sztucznych i 50 % papieru w Unii wykorzystuje się do produkcji opakowań) i stanowią one 36 % stałych odpadów komunalnych (30). Duże i stale rosnące ilości wytwarzanych opakowań, jak również niewielki stopień ich ponownego użycia i niedostateczny recykling, stanowią istotne bariery dla osiągnięcia niskoemisyjnej gospodarki o obiegu zamkniętym. Z tych powodów w niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić przepisy dotyczące całego cyklu życia opakowań, które przyczynią się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego dzięki ujednoliceniu środków krajowych, a jednocześnie będą zapobiegały negatywnemu wpływowi opakowań i odpadów opakowaniowych na środowisko i zdrowie ludzi oraz ograniczały ten wpływ. Przez określenie środków zgodnych z hierarchią postępowania z odpadami rozporządzenie powinno przyczynić się do przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym.

(2)

Ponadto do produkcji opakowań wykorzystuje się duże ilości surowców pierwotnych (40 % tworzyw sztucznych i 50 % papieru w Unii wykorzystuje się do produkcji opakowań) i stanowią one 36 % stałych odpadów komunalnych (30). Duże i stale rosnące ilości wytwarzanych opakowań, jak również niewielki stopień ich ponownego użycia i zbierania oraz niedostateczny recykling, stanowią istotne bariery dla osiągnięcia niskoemisyjnej gospodarki o obiegu zamkniętym. Z tych powodów w niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić przepisy dotyczące całego cyklu życia opakowań, które przyczynią się do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego dzięki ujednoliceniu środków krajowych, a jednocześnie będą zapobiegały negatywnemu wpływowi opakowań i odpadów opakowaniowych na środowisko i zdrowie ludzi oraz ograniczały ten wpływ. Przez określenie środków zgodnych z hierarchią postępowania z odpadami rozporządzenie powinno przyczynić się do przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym.

(5)

Zgodnie z komunikatem w sprawie Zielonego Ładu (33) nowy Plan działania dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym (34) zobowiązuje do zaostrzenia zasadniczych wymogów dotyczących opakowań, tak aby do 2030 r. wszystkie opakowania nadawały się do ponownego użycia lub recyklingu, oraz do rozważenia innych środków mających na celu ograniczenie (nadmiernego) stosowania opakowań i odpadów opakowaniowych, propagowanie projektowania z myślą o ponownym użyciu i możliwości recyklingu opakowań, zmniejszenie złożoności materiałów opakowaniowych oraz wprowadzenie wymogów dotyczących zawartości materiałów pochodzących z recyklingu w opakowaniach z tworzyw sztucznych. W planie zobowiązano Komisję do oceny możliwości wprowadzenia ogólnounijnego oznakowania, które ułatwiłoby prawidłową selekcję odpadów opakowaniowych u źródła.

(5)

Zgodnie z komunikatem w sprawie Zielonego Ładu (33) nowy Plan działania dotyczący gospodarki o obiegu zamkniętym (34) zobowiązuje do zaostrzenia zasadniczych wymogów dotyczących opakowań, tak aby do 2030 r. wszystkie opakowania nadawały się do ponownego użycia lub recyklingu, oraz do rozważenia innych środków mających na celu ograniczenie (nadmiernego) stosowania opakowań i odpadów opakowaniowych, propagowanie projektowania z myślą o ponownym użyciu i możliwości recyklingu opakowań, zmniejszenie złożoności materiałów opakowaniowych , wprowadzenie wymogów dotyczących zawartości materiałów pochodzących z recyklingu w opakowaniach z tworzyw sztucznych , a także do oceny, czy trzeba wprowadzić wymogi dotyczące zawartości materiałów pochodzących z recyklingu w opakowaniach wykonanych z materiałów innych niż tworzywa sztuczne . W planie podkreślono, że trzeba ograniczyć marnotrawienie żywności, zachęcono do stosowania podejść opartych na obiegu zamkniętym w odniesieniu do wykorzystania wody, a także zobowiązano Komisję do oceny możliwości wprowadzenia ogólnounijnego oznakowania, które ułatwiłoby prawidłową selekcję odpadów opakowaniowych u źródła.

(9a)

Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z celami zapisanymi w ... [przygotowywana dyrektywa o oświadczeniach środowiskowych (2023/0085(COD))] oraz ... [przygotowywana dyrektywa o poprawie pozycji konsumentów w procesie transformacji ekologicznej (2022/0092(COD))]. Ma propagować i wspierać uzasadnione bardziej zrównoważone rozwiązania alternatywne w opakowaniach.

(11)

Wyrobu, który stanowi integralną część produktu, oraz jest niezbędny do zawarcia, utrzymania lub zachowania tego produktu przez cały jego cykl żywotności oraz w przypadku, gdy wszystkie elementy przeznaczone są do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia, nie należy uznawać za opakowanie, jako że jego funkcjonalność jest nieodłącznie związana z tym, że stanowi on część produktu. W kontekście zachowań konsumentów w zakresie unieszkodliwiania torebek na herbatę i kawę , jak również jednoporcjowych kapsułek z kawą lub herbatą wykorzystywanych w systemach kapsułkowych , które to torebki lub kapsułki w praktyce są usuwane razem z pozostałościami produktu, co prowadzi do zanieczyszczenia strumieni kompostowania i recyklingu, te konkretne wyroby należy jednak traktować jak opakowania. Takie podejście jest zgodne z celem dotyczącym zwiększenia selektywnej zbiórki bioodpadów zgodnie z wymogami art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (41). Ponadto, aby zapewnić spójność w odniesieniu do zobowiązań finansowych i operacyjnych związanych z końcem przydatności do użycia, wszystkie jednoporcjowe kapsułki z kawą lub herbatą wykorzystywane w systemach kapsułkowych niezbędne do zawarcia kawy lub herbaty również należy traktować jak opakowania.

(11)

Wyrobu, który stanowi integralną część produktu, oraz jest niezbędny do zawarcia, utrzymania lub zachowania tego produktu przez cały jego cykl żywotności oraz w przypadku, gdy wszystkie elementy przeznaczone są do wspólnego użycia, spożycia lub usunięcia, nie należy uznawać za opakowanie, jako że jego funkcjonalność jest nieodłącznie związana z tym, że stanowi on część produktu. W kontekście zachowań konsumentów w zakresie unieszkodliwiania torebek na herbatę i kawę lub innych miękkich po użyciu systemów , które w praktyce są usuwane razem z pozostałościami produktu, co prowadzi do zanieczyszczenia strumieni kompostowania i recyklingu, te konkretne wyroby należy jednak traktować jak opakowania. Takie podejście jest zgodne z celem dotyczącym zwiększenia selektywnej zbiórki bioodpadów zgodnie z wymogami art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (41). Ponadto, aby zapewnić spójność w odniesieniu do zobowiązań finansowych i operacyjnych związanych z końcem przydatności do użycia, wszystkie jednoporcjowe kapsułki z kawą lub herbatą wykorzystywane w systemach kapsułkowych niezbędne do zawarcia kawy lub herbaty również należy traktować jak opakowania.

(12)

Zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami określoną w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2008/98/WE oraz zgodnie z myśleniem w kategoriach cyklu życia produktu, zorientowanym na uzyskanie najlepszego ogólnego wyniku dla środowiska, środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mają na celu zmniejszenie ilości opakowań wprowadzanych do obrotu pod względem ich objętości i masy oraz zapobieganie wytwarzaniu odpadów opakowaniowych, zwłaszcza poprzez minimalizowanie ilości stosowanych opakowań, unikanie opakowań w przypadku gdy nie są one potrzebne, oraz zwiększone ponowne użycie opakowań. Ponadto środki te mają na celu zwiększenie wykorzystania materiałów z recyklingu w opakowaniach, zwłaszcza w opakowaniach z tworzyw sztucznych, w których zawartość materiałów z recyklingu jest bardzo niska, a także uzyskanie wyższych współczynników recyklingu dla wszystkich opakowań i  zapewnienie wysokiej jakości powstałych surowców wtórnych przy jednoczesnym ograniczeniu innych form odzysku i ostatecznego unieszkodliwiania.

(12)

Zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami określoną w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2008/98/WE oraz zgodnie z myśleniem w kategoriach cyklu życia produktu, zorientowanym na uzyskanie najlepszego ogólnego wyniku dla środowiska, środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu mają na celu zmniejszenie ilości opakowań wprowadzanych do obrotu pod względem ich objętości i masy oraz zapobieganie wytwarzaniu odpadów opakowaniowych, zwłaszcza poprzez minimalizowanie ilości stosowanych opakowań, unikanie opakowań w przypadku gdy nie są one potrzebne, oraz zwiększone ponowne użycie opakowań. Ponadto środki te mają na celu zwiększenie wykorzystania materiałów z recyklingu w opakowaniach, zwłaszcza w opakowaniach z tworzyw sztucznych, w których zawartość materiałów z recyklingu jest bardzo niska, przez rozbudowanie systemów wysokiej jakości recyklingu, a tym samym podwyższenie współczynników recyklingu dla wszystkich opakowań i  poprawienie jakości powstałych surowców wtórnych , przy jednoczesnym ograniczeniu innych form odzysku i ostatecznego unieszkodliwiania.

(12a)

Zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami, w której usuwanie odpadów przez składowanie ich na składowiskach jest najmniej preferowanym rozwiązaniem, środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu należy uzupełnić o przegląd dyrektywy Rady 1999/31/WE,  (1a) , by przyspieszyć stopniowe wycofywanie odpadów opakowaniowych ze składowisk.

(13)

Opakowania powinny być projektowane, wytwarzane i wprowadzane do obrotu w sposób umożliwiający ich ponowne użycie lub poddanie wysokiej jakości recyklingowi oraz minimalizujący ich wpływ na środowisko w całym cyklu życia opakowania i produktów, dla których zostały zaprojektowane.

(13)

Opakowania powinny być projektowane, wytwarzane i wprowadzane do obrotu w sposób umożliwiający ich ponowne użycie tyle razy, ile to możliwe, lub poddanie wysokiej jakości recyklingowi oraz minimalizujący ich wpływ na środowisko w całym cyklu życia opakowania i produktów, dla których zostały zaprojektowane. Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej aktów uzupełniających niniejsze rozporządzenie przez określenie minimalnej liczby rotacji opakowań wielokrotnego użytku w poszczególnych kategoriach opakowań.

(15a)

Według definicji OECD z 2018 r. substancje per- i polifluoroalkilowe (PFAS) to duża rodzina ponad 4 700 substancji chemicznych wytwarzanych przez człowieka. Od czasu pojawienia się pod koniec lat 40. XX wieku PFAS są wykorzystywane w coraz szerszej gamie produktów konsumpcyjnych i zastosowań przemysłowych, od opakowań żywności, przez odzież, po elektronikę, lotnictwo i pianki gaśnicze. Stosowane są ze względu na wodo- i tłuszczoodporność, a także ze względu na wysoką stabilność i odporność na wysokie temperatury dzięki wiązaniu węglowo-fluorowemu. To wiązanie jest również odpowiedzialne za ich wyjątkową trwałość w środowisku. Narażenie na najczęściej badane PFAS wiąże się z szeregiem niekorzystnych skutków zdrowotnych, w tym z chorobami tarczycy, uszkodzeniem wątroby, zmniejszeniem masy urodzeniowej, otyłością, cukrzycą, hipercholesterolemią i zmniejszoną odpowiedzią na rutynowe szczepienia, a także ze zwiększonym ryzykiem raka piersi, nerek i jąder.

(15b)

27 maja 2020 r. Dania opublikowała w swoim Dzienniku Urzędowym (Lovtidende A) rozporządzenie wykonawcze nr 681 z 25 maja 2020 r. w sprawie materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz sankcji karnych za naruszenie powiązanych aktów prawnych UE, w którym zakazała stosowania PFAS w materiałach i wyrobach z papieru i tektury przeznaczonych do kontaktu z żywnością. Idąc za tym przykładem, wobec zagrożenia dla zdrowia i środowiska, jakie stanowią PFAS, oraz w oczekiwaniu na opinię ECHA w sprawie szerszego zakazu stosowania PFAS we wszystkich opakowaniach i w innych sektorach, nie należy wprowadzać do obrotu w Unii żadnych papierowych ani tekturowych opakowań żywności zawierających umyślnie wprowadzone do nich PFAS.

(15c)

Bisfenol A (BPA) to związek chemiczny stosowany do produkcji materiałów mających kontakt z żywnością, takich jak plastikowe naczynia stołowe wielokrotnego użytku czy wewnętrzne powłoki puszek, i służy głównie za warstwę ochronną. Pozostałości BPA mogą przedostawać się do żywności i napojów i być połykane przez konsumentów. BPA ze źródeł innych niż żywność, w tym zawarty w papierze termicznym, kosmetykach i pyle, może być wchłaniany przez skórę i wdychany.

(15d)

W opinii naukowej  (1a) opublikowanej w styczniu 2015 r. oraz w świetle nowych danych grupy ekspertów EFSA wskazały, że narażenie na bisfenol A może mieć niekorzystny wpływ na nerki i wątrobę. Ustalenia te skłoniły ekspertów EFSA do znacznego obniżenia bezpiecznego poziomu BPA – z 50 mikrogramów na kilogram masy ciała dziennie (μg/kg masy ciała/dzień) do 4 μg/kg masy ciała/dzień.

(15e)

Ze względu na zagrożenie, jakie stwarza bisfenol A, oraz na ryzyko przenikania do żywności należy zakazać celowego dodawania BPA w opakowaniach mających kontakt z żywnością.

(19)

Niniejsze rozporządzenie nie powinno umożliwiać ograniczania stosowania substancji z powodów bezpieczeństwa chemicznego lub bezpieczeństwa żywności, z wyjątkiem ograniczeń dotyczących ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego, które zostały już ustanowione na podstawie dyrektywy 94/62/WE i powinny być nadal uwzględniane w niniejszym rozporządzeniu, biorąc pod uwagę, że ograniczenia te są uwzględnione w innych przepisach Unii. Niniejsze rozporządzenie powinno jednak umożliwiać ograniczenie – głównie z powodów innych niż bezpieczeństwo chemiczne lub bezpieczeństwo żywności – stosowania substancji, które są obecne w opakowaniach i częściach składowych opakowań lub są wykorzystywane w procesach ich wytwarzania i negatywnie wpływają na zrównoważoność opakowań, w szczególności w odniesieniu do ich obiegu zamkniętego, zwłaszcza ponownego użycia lub recyklingu.

(19)

Bez uszczerbku dla ograniczeń dotyczących PFAS i bisfenolu A niniejsze rozporządzenie nie powinno umożliwiać ograniczania stosowania substancji z powodów bezpieczeństwa chemicznego lub bezpieczeństwa żywności, chyba że występuje niedopuszczalne ryzyko dla zdrowia ludzkiego lub środowiska, co obejmuje m.in. ograniczenia dotyczące ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego, które zostały już ustanowione na podstawie dyrektywy 94/62/WE i powinny być nadal uwzględniane w niniejszym rozporządzeniu, biorąc pod uwagę, że ograniczenia te są uwzględnione w innych przepisach Unii. Niniejsze rozporządzenie powinno także umożliwiać ograniczenie stosowania substancji, które są obecne w opakowaniach i częściach składowych opakowań lub są wykorzystywane w procesach ich wytwarzania i negatywnie wpływają na zrównoważoność opakowań, w szczególności w odniesieniu do ich obiegu zamkniętego, zwłaszcza do procesów ponownego użycia lub recyklingu.

(23)

Aby pobudzić innowacyjność w dziedzinie opakowań, w przypadku opakowań, które posiadają innowacyjne cechy skutkujące znaczną poprawą podstawowej funkcji opakowania i które przynoszą wyraźne korzyści dla środowiska, należy wprowadzić ograniczony dodatkowy termin pięciu lat na spełnienie wymogów dotyczących zdolności do recyklingu. Innowacyjne cechy powinny być wyjaśnione w dokumentacji technicznej dołączonej do opakowania.

(23)

Aby pobudzić innowacyjność w dziedzinie opakowań, w przypadku opakowań, które posiadają innowacyjne cechy skutkujące znaczną poprawą podstawowej funkcji opakowania i które przynoszą wyraźne korzyści dla środowiska, należy wprowadzić ograniczony dodatkowy termin pięciu lat na spełnienie wymogów dotyczących zdolności do recyklingu. Innowacyjne cechy powinny być uzasadnione, zwłaszcza jeśli chodzi o zastosowanie nowych lub innowacyjnych materiałów, i wyjaśnione w dokumentacji technicznej dołączonej do opakowania.

(24)

Aby chronić zdrowie i bezpieczeństwo ludzi i zwierząt, ze względu na charakter produktów w opakowaniu i związane z nim wymagania, wymagania dotyczące zdolności do recyklingu nie powinny mieć zastosowania do opakowań bezpośrednich zgodnie z definicją w art. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (50) („opakowanie zbiorcze bezpośrednie”) i w art. 4 pkt 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6 (51) („opakowanie bezpośrednie”), które mają bezpośredni kontakt z produktem leczniczym, a także do opakowań z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi, wykorzystywanych do pakowania wyrobów medycznych objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 (52) i  wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/746 (53). Odstępstwa te powinny obowiązywać do 1 stycznia 2035 r.

(24)

Aby chronić zdrowie i bezpieczeństwo ludzi i zwierząt, ze względu na charakter produktów w opakowaniu i związane z nim wymagania, wymagania dotyczące zdolności do recyklingu nie powinny mieć zastosowania do opakowań bezpośrednich zgodnie z definicją w art. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (50) („opakowanie zbiorcze bezpośrednie”) i w art. 4 pkt 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/6 (51) („opakowanie bezpośrednie”), które mają bezpośredni kontakt z produktem leczniczym, do opakowań z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi, wykorzystywanych do pakowania wyrobów medycznych objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 (52) , wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/746 (53) , do opakowań z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi, wykorzystywanych do pakowania żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, objętych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013  (53a) , a także do opakowań produktów, komponentów oraz komponentów opakowań bezpośrednich do wytwarzania produktów leczniczych zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE i weterynaryjnych produktów leczniczych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/6, jeżeli opakowania te muszą spełniać szczególne wymogi w celu zachowania jakości produktu leczniczego . Odstępstwa te powinny obowiązywać do 1 stycznia 2035 r.

(25)

Niektóre państwa członkowskie podejmują działania mające na celu zachętę do zwiększenia zdolności opakowań do recyklingu przez modulację opłat z tytułu rozszerzonej odpowiedzialności producenta; takie inicjatywy podejmowane na szczeblu krajowym mogą powodować niepewność regulacyjną dla podmiotów gospodarczych, w szczególności gdy dostarczają one opakowania w kilku państwach członkowskich. Modulacja opłat z tytułu rozszerzonej odpowiedzialności producenta jest również skutecznym instrumentem ekonomicznym zachęcającym do bardziej zrównoważonego projektowania opakowań, co prowadzi do zwiększenia zdolności opakowań do recyklingu, przy jednoczesnej poprawie funkcjonowania rynku wewnętrznego. Konieczne jest zatem zharmonizowanie kryteriów modulacji opłat z tytułu rozszerzonej odpowiedzialności producenta w oparciu o klasę wydajności recyklingu ustaloną w wyniku oceny zdolności do recyklingu, przy czym nie należy ustalać rzeczywistych kwot takich opłat. Z uwagi na fakt, że kryteria te powinny być powiązane z kryteriami dotyczącymi zdolności opakowań do recyklingu, należy nadać Komisji uprawnienia do przyjmowania takich zharmonizowanych kryteriów jednocześnie z opracowaniem szczegółowego projektu kryteriów projektowania z myślą o recyklingu dla poszczególnych kategorii opakowań.

(25)

Niektóre państwa członkowskie podejmują działania mające na celu zachętę do zwiększenia zdolności opakowań do recyklingu przez modulację opłat z tytułu rozszerzonej odpowiedzialności producenta; takie inicjatywy podejmowane na szczeblu krajowym mogą powodować niepewność regulacyjną dla podmiotów gospodarczych, w szczególności gdy dostarczają one opakowania w kilku państwach członkowskich. Modulacja opłat z tytułu rozszerzonej odpowiedzialności producenta jest również skutecznym instrumentem ekonomicznym zachęcającym do bardziej zrównoważonego projektowania opakowań, co prowadzi do zwiększenia zdolności opakowań do recyklingu, przy jednoczesnej poprawie funkcjonowania rynku wewnętrznego. Konieczne jest zatem zharmonizowanie kryteriów modulacji opłat z tytułu rozszerzonej odpowiedzialności producenta w oparciu o klasę wydajności recyklingu ustaloną w wyniku oceny zdolności do recyklingu, przy czym nie należy ustalać rzeczywistych kwot takich opłat , oraz zagwarantowanie, że takie opłaty będą przeznaczone na finansowanie kosztów netto zbierania, sortowania i recyklingu opakowań . Z uwagi na fakt, że kryteria te powinny być powiązane z kryteriami dotyczącymi zdolności opakowań do recyklingu, należy nadać Komisji uprawnienia do przyjmowania takich zharmonizowanych kryteriów jednocześnie z opracowaniem szczegółowego projektu kryteriów projektowania z myślą o recyklingu dla poszczególnych kategorii opakowań.

(28)

Aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi i zwierząt zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach Unii oraz aby uniknąć jakiegokolwiek ryzyka dla bezpieczeństwa dostaw oraz bezpieczeństwa leków i wyrobów medycznych, należy przewidzieć zwolnienie z obowiązku zapewnienia minimalnej zawartości materiałów z recyklingu w opakowaniach z tworzyw sztucznych obejmujących opakowania bezpośrednie zgodnie z definicją w art. 1 pkt 23 dyrektywy 2001/83/WE i w art. 4 pkt 25 rozporządzenia (UE) 2019/6, a także opakowania z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi wykorzystywane do pakowania wyrobów medycznych objętych rozporządzeniem (UE) 2017/745 i  opakowania z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi wykorzystywane do pakowania wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro objęte rozporządzeniem (UE) 2017/746. Wyłączenie to powinno mieć również zastosowanie do opakowań zewnętrznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych zgodnie z definicją w art. 1 pkt 24 dyrektywy 2001/83/WE i w art. 4 pkt 26 rozporządzenia (UE) 2019/6 w przypadkach gdy muszą one spełniać szczególne wymogi w celu zachowania jakości produktu leczniczego.

(28)

Aby zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi i zwierząt zgodnie z wymogami zawartymi w przepisach Unii oraz aby uniknąć jakiegokolwiek ryzyka dla bezpieczeństwa dostaw oraz bezpieczeństwa leków i wyrobów medycznych, należy przewidzieć zwolnienie z obowiązku zapewnienia minimalnej zawartości materiałów z recyklingu w opakowaniach z tworzyw sztucznych obejmujących opakowania bezpośrednie zgodnie z definicją w art. 1 pkt 23 dyrektywy 2001/83/WE i w art. 4 pkt 25 rozporządzenia (UE) 2019/6, a także opakowania z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi wykorzystywane do pakowania wyrobów medycznych objętych rozporządzeniem (UE) 2017/745 , opakowania z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi wykorzystywane do pakowania wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro objęte rozporządzeniem (UE) 2017/746 i opakowania z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi, wykorzystywanych do pakowania żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego, objętych rozporządzeniem (UE) nr 609/2013 . Wyłączenie to powinno mieć również zastosowanie do opakowań zewnętrznych produktów leczniczych stosowanych u ludzi i weterynaryjnych produktów leczniczych zgodnie z definicją w art. 1 pkt 24 dyrektywy 2001/83/WE i w art. 4 pkt 26 rozporządzenia (UE) 2019/6 w przypadkach gdy muszą one spełniać szczególne wymogi w celu zachowania jakości produktu leczniczego. Ponadto wyłączenie to powinno mieć zastosowanie do farb drukarskich, klejów, farb, werniksów i lakierów stosowanych na opakowaniach oraz do wszelkich plastikowych części stanowiących mniej niż 5 % łącznej masy całej jednostki opakowania.

(28a)

Aby osiągnąć cele dotyczące włączenia zawartości materiałów z recyklingu, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, Komisja powinna nie później niż 31 grudnia 2025 r. opublikować sprawozdanie oceniające możliwość wyznaczenia celów dotyczących stosowania w opakowaniach surowców z tworzyw sztucznych pochodzenia biologicznego, aby osiągnąć cel wynoszący maksimum 50 %, zgodnie z wymogami dotyczącymi zrównoważonego rozwoju.

(29)

Aby zapobiegać powstawaniu barier na rynku wewnętrznym i zapewnić skuteczne wykonywanie obowiązków, podmioty gospodarcze powinny zapewnić, aby część każdej jednostki opakowania wykonana z tworzywa sztucznego posiadała określoną minimalną zawartość procentową materiałów z recyklingu odzyskanych z odpadów pokonsumenckich tworzyw sztucznych.

(29)

Aby zapobiegać powstawaniu barier na rynku wewnętrznym i zapewnić skuteczne wykonywanie obowiązków, podmioty gospodarcze powinny zapewnić, aby opakowania z tworzywa sztucznego , średnio dla poszczególnych formatów oraz dla każdego zakładu i na każdy rok, miały określoną minimalną zawartość procentową materiałów z recyklingu odzyskanych z odpadów pokonsumenckich tworzyw sztucznych

(31)

Aby zapewnić jednolite warunki wdrażania przepisów dotyczących obliczania i weryfikacji udziału zawartości materiałów z recyklingu odzyskanych z odpadów pokonsumenckich tworzyw sztucznych w  opakowaniach w przeliczeniu na jednostkę odpadów pokonsumenckich tworzyw sztucznych oraz określić format dokumentacji technicznej, Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania przepisów wykonawczych zgodnie z art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (55).

(31)

Aby zapewnić jednolite warunki wdrażania przepisów dotyczących obliczania i weryfikacji udziału zawartości materiałów z recyklingu odzyskanych z odpadów pokonsumenckich tworzyw sztucznych w  każdym formacie opakowań z odpadów pokonsumenckich tworzyw sztucznych , zakładzie produkcyjnym i roku, uwzględniając wpływ procesu recyklingu na środowisko, oraz określić format dokumentacji technicznej, Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania przepisów wykonawczych zgodnie z art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (55).

(33)

Aby uwzględnić ryzyko ewentualnej niewystarczającej podaży określonych odpadów tworzyw sztucznych do recyklingu, co mogłoby prowadzić do zawyżonych cen lub niekorzystnego wpływu na zdrowie, bezpieczeństwo i środowisko, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do tymczasowej zmiany celów dotyczących obowiązku zapewnienia zawartości materiałów z recyklingu w opakowaniach z tworzyw sztucznych. Oceniając zasadność przyjęcia takiego aktu delegowanego, Komisja powinna ocenić dobrze uzasadnione wnioski osób fizycznych i prawnych.

(33)

Należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu w odniesieniu do zmiany celów dotyczących obowiązku zapewnienia zawartości materiałów z recyklingu w opakowaniach z tworzyw sztucznych. Oceniając zasadność przyjęcia takiego aktu delegowanego, Komisja powinna ocenić dobrze uzasadnione wnioski osób fizycznych i prawnych.

(33a)

Należy doskonalić unijny rynek recyklingu opakowań, aby poprawić współczynnik recyklingu, uniknąć składowania odpadów i zminimalizować wywóz odpadów do państw trzecich. Unijne zdolności do recyklingu należy rozwijać we współpracy z podmiotami i branżami tego sektora oraz opierać na uregulowanym łańcuchu wartości umożliwiającym kontrolę i zapewnienie jakości, certyfikację, logistykę i ustalanie cen.

(35)

Strumień bioodpadów jest często zanieczyszczony konwencjonalnymi tworzywami sztucznymi, a strumienie recyklingu materiałowego są często zanieczyszczone kompostowalnymi tworzywami sztucznymi. Takie zanieczyszczenia krzyżowe prowadzą do marnotrawienia zasobów, obniżają jakość surowców wtórnych i należy im zapobiegać u źródła. Ponieważ właściwy sposób unieszkodliwiania kompostowalnych opakowań z tworzyw sztucznych staje się coraz bardziej niejasny dla konsumentów, uzasadnione i konieczne jest ustanowienie jednoznacznych i wspólnych przepisów dotyczących stosowania kompostowalnych opakowań z tworzyw sztucznych i nakazujących ich stosowanie tylko wtedy, gdy przynosi to wyraźne korzyści dla środowiska lub zdrowia ludzi. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy zastosowanie opakowań kompostowalnych ułatwia zbieranie lub usuwanie bioodpadów.

(35)

Strumień bioodpadów jest często zanieczyszczony konwencjonalnymi tworzywami sztucznymi, a strumienie recyklingu materiałowego są często zanieczyszczone kompostowalnymi tworzywami sztucznymi. Takie zanieczyszczenia krzyżowe prowadzą do marnotrawienia zasobów, obniżają jakość surowców wtórnych i należy im zapobiegać u źródła. Ponieważ właściwy sposób unieszkodliwiania kompostowalnych opakowań z tworzyw sztucznych staje się coraz bardziej niejasny dla konsumentów, uzasadnione i konieczne jest ustanowienie jednoznacznych i wspólnych przepisów dotyczących stosowania kompostowalnych opakowań z tworzyw sztucznych i nakazujących ich stosowanie tylko wtedy, gdy przynosi to wyraźne korzyści dla środowiska lub zdrowia ludzi. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy zastosowanie opakowań kompostowalnych ułatwia zbieranie lub usuwanie bioodpadów , na przykład w przypadku produktów, w których oddzielenie zawartości od opakowania jest szczególnie trudne, takich jak torebki na herbatę lub kapsułki z kawą .

(36)

W przypadku ograniczonych zastosowań związanych z opakowaniami z polimerów tworzyw sztucznych ulegających biodegradacji stwierdzono wyraźną korzyść dla środowiska wynikającą ze stosowania opakowań kompostowalnych, które w kontrolowanych warunkach trafiają do kompostowni, w tym do instalacji fermentacji beztlenowej. Ponadto, jeżeli w danym państwie członkowskim dostępne są odpowiednie systemy zbierania odpadów i infrastruktura przetwarzania odpadów, powinno ono dysponować ograniczoną elastycznością przy podejmowaniu decyzji o wprowadzeniu na swoim terytorium obowiązku stosowania kompostowalnych tworzyw sztucznych do produkcji lekkich plastikowych toreb na zakupy. Aby zapobiec niepewności konsumentów co do prawidłowego unieszkodliwiania odpadów i biorąc pod uwagę korzyści dla środowiska wynikające z obiegu zamkniętego węgla, wszystkie pozostałe opakowania z tworzyw sztucznych powinny być poddawane recyklingowi materiałowemu, a konstrukcja takich opakowań powinna zapewniać, by nie miały one wpływu na zdolność do recyklingu innych strumieni odpadów.

(36)

W przypadku ograniczonych zastosowań związanych z opakowaniami z polimerów tworzyw sztucznych ulegających biodegradacji stwierdzono wyraźną korzyść dla środowiska wynikającą ze stosowania opakowań kompostowalnych, które w kontrolowanych warunkach trafiają do kompostowni, w tym do instalacji fermentacji beztlenowej. Ponadto odpady ulegające biodegradacji nie powinny powodować obecności zanieczyszczeń w kompoście. By ułatwić stosowanie kompostowalnych opakowań sprzyjających zbieraniu i usuwaniu bioodpadów, należy zmienić Normę EN 13432 „Opakowania – Wymagania dotyczące opakowań przydatnych do odzysku przez kompostowanie i biodegradację – Program badań i kryteria oceny do ostatecznej akceptacji opakowań” w odniesieniu do czasu kompostowania, dopuszczalnych poziomów zanieczyszczenia i ograniczeń dotyczących uwalniania mikroplastików, by umożliwić odpowiednie przetwarzanie tych materiałów w zakładach przetwarzania bioodpadów. Ponadto w Unii należy wprowadzić podobną normę dotyczącą kompostowania w gospodarstwie domowym.

(40)

Opakowania należy projektować tak, aby zminimalizować ich objętość i masę przy zachowaniu zdolności do spełniania funkcji opakowania. Wytwórca opakowania powinien dokonać jego oceny pod kątem kryteriów wydajności wymienionych w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia. Z uwagi na cel niniejszego rozporządzenia, jakim jest ograniczenie wytwarzania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz poprawa obiegu zamkniętego opakowań na rynku wewnętrznym, należy zapewnić dalsze uszczegółowienie obowiązujących kryteriów oraz ich zaostrzenie. Należy zatem zmodyfikować wykaz kryteriów wydajności opakowań wymienionych w obowiązującej normie zharmonizowanej EN 13428:2000 (57). Chociaż marketing i akceptacja konsumentów nadal mają znaczenie przy projektowaniu opakowań, nie powinny stanowić elementu kryteriów wydajności, które same w sobie uzasadniają dodatkową masę i objętość opakowania. Nie powinno to jednak ograniczać specyfikacji produktów w przypadku produktów rzemieślniczych i przemysłowych oraz produktów spożywczych i rolnych, które są zarejestrowane i chronione w ramach unijnego systemu ochrony oznaczeń geograficznych, zgodnie z celem Unii, jakim jest ochrona dziedzictwa kulturowego i tradycyjnej wiedzy fachowej. Z drugiej strony zdolność do recyklingu, wykorzystanie materiałów z recyklingu i ponowne użycie mogą uzasadniać dodatkową masę lub objętość opakowania i powinny być dodane do kryteriów wydajności. Opakowania z podwójnymi ściankami, podwójnymi denkami i innymi cechami mającymi na celu jedynie zwiększenie postrzeganej objętości produktu nie powinny być wprowadzane do obrotu, gdyż nie spełniają wymogu minimalizowania ilości stosowanych opakowań. Ta sama zasada powinna dotyczyć zbędnych opakowań, które nie są konieczne do zapewnienia funkcjonalności opakowania.

(40)

Opakowania należy projektować tak, aby zminimalizować ich objętość i masę przy zachowaniu zdolności do spełniania funkcji opakowania. Wytwórca opakowania powinien dokonać jego oceny pod kątem kryteriów wydajności wymienionych w załączniku IV do niniejszego rozporządzenia. Z uwagi na cel niniejszego rozporządzenia, jakim jest ograniczenie wytwarzania opakowań i odpadów opakowaniowych oraz poprawa obiegu zamkniętego opakowań na rynku wewnętrznym, należy zapewnić dalsze uszczegółowienie obowiązujących kryteriów oraz ich zaostrzenie. Należy zatem zmodyfikować wykaz kryteriów wydajności opakowań wymienionych w obowiązującej normie zharmonizowanej EN 13428:2000 (57). Chociaż marketing i akceptacja konsumentów nadal mają znaczenie przy projektowaniu opakowań, nie powinny stanowić elementu kryteriów wydajności, które same w sobie uzasadniają dodatkową masę i objętość opakowania. Nie powinno to jednak ograniczać specyfikacji produktów w przypadku produktów rzemieślniczych i przemysłowych oraz produktów spożywczych i rolnych, które są zarejestrowane i chronione w ramach unijnego systemu ochrony oznaczeń geograficznych, zgodnie z celem Unii, jakim jest ochrona dziedzictwa kulturowego i tradycyjnej wiedzy fachowej , ani projektów opakowań objętych ochroną prawną na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002  (57a). Z drugiej strony zdolność do recyklingu, wykorzystanie materiałów z recyklingu i ponowne użycie mogą uzasadniać dodatkową masę lub objętość opakowania i powinny być dodane do kryteriów wydajności. Opakowania z podwójnymi ściankami, podwójnymi denkami i innymi cechami mającymi na celu jedynie zwiększenie postrzeganej objętości produktu nie powinny być wprowadzane do obrotu, gdyż nie spełniają wymogu minimalizowania ilości stosowanych opakowań. Ta sama zasada powinna dotyczyć zbędnych opakowań, które nie są konieczne do zapewnienia funkcjonalności opakowania.

(44)

Konieczne jest informowanie konsumentów i umożliwienie im odpowiedniego usuwania odpadów opakowaniowych , w tym kompostowalnych lekkich i bardzo lekkich plastikowych toreb na zakupy . Najwłaściwszym sposobem osiągnięcia tego celu jest ustanowienie zharmonizowanego systemu etykietowania opartego na składzie materiałowym opakowań na potrzeby sortowania odpadów oraz powiązanie go z odpowiednimi etykietami na pojemnikach na odpady.

(44)

Konieczne jest informowanie konsumentów i umożliwienie im odpowiedniego usuwania wszelkich odpadów opakowaniowych. Najwłaściwszym sposobem osiągnięcia tego celu jest ustanowienie zharmonizowanego systemu etykietowania opartego na składzie materiałowym opakowań na potrzeby sortowania odpadów oraz powiązanie go z odpowiednimi etykietami na pojemnikach na odpady. Potrzeba istnienia zharmonizowanego systemu etykietowania rozpoznawanego przez wszystkich obywateli niezależnie od sytuacji, w tym niezależnie od ich wieku i znajomości języka, powinna być najważniejszą wytyczną w projektowaniu opakowań. Można to osiągnąć za pomocą piktogramów minimalnie wykorzystującym elementy językowe. Pozwoliłoby to również zminimalizować koszty niezbędnego tłumaczenia.

(44a)

Sortowanie jest podstawowym krokiem w dążeniu do zamkniętego obiegu opakowań. Należy zachęcać do poprawy zdolności do sortowania, zwłaszcza przez innowacje technologiczne, aby umożliwić lepszą jakość sortowania, a tym samym lepszą jakość surowców do recyklingu.

(49)

Aby wspierać osiągnięcie celów niniejszego rozporządzenia, konsumenci powinni być chronieni przed wprowadzającymi w błąd i mylącymi informacjami na temat właściwości i właściwego przetwarzania po końcu przydatności do użycia tych opakowań, dla których na podstawie niniejszego rozporządzenia ustanowiono zharmonizowane etykiety. Na całym terytorium objętym systemem rozszerzonej odpowiedzialności producenta powinno być możliwe zidentyfikowanie opakowania objętego tym systemem przy pomocy symbolu akredytacji. Symbol ten powinien być zrozumiały i jednoznaczny dla konsumentów lub użytkowników w odniesieniu do zdolności opakowania do recyklingu. W tym celu można uznać, że symbol Zielonego Punktu, stosowany w niektórych państwach członkowskich jako oznaczenie, że producent wniósł wkład finansowy do krajowego systemu odzysku opakowań  (58) , mógłby wprowadzać konsumentów w błąd i sugerować, że opakowania oznaczone takim symbolem zawsze nadają się do recyklingu.

(49)

Aby wspierać osiągnięcie celów niniejszego rozporządzenia, konsumenci powinni być chronieni przed wprowadzającymi w błąd i mylącymi informacjami na temat właściwości i właściwego przetwarzania po końcu przydatności do użycia tych opakowań, dla których na podstawie niniejszego rozporządzenia ustanowiono zharmonizowane etykiety.

(50a)

Należy powołać grupę ekspertów z wyważonym udziałem przedstawicieli państw członkowskich i wszystkich stron zajmujących się opakowaniami. Grupa ta powinna nosić nazwę „forum ds. opakowań” i powinna w szczególności przyczynić się do przygotowania, opracowania i wyjaśnienia wymogów dotyczących zrównoważoności, przeglądu skuteczności ustanowionych mechanizmów nadzoru rynku oraz oceny wszelkich środków samoregulacji.

(60)

Problem wytwarzania nadmiernej ilości odpadów opakowaniowych nie może być w pełni rozwiązany przez ustanowienie obowiązków w zakresie projektowania opakowań. W przypadku niektórych rodzajów opakowań należy nałożyć na podmioty gospodarcze obowiązki w zakresie zmniejszenia pustej przestrzeni przy stosowaniu takich opakowań. W przypadku opakowań zbiorczych, transportowych i opakowań dla handlu elektronicznego, stosowanych przy dostarczaniu produktów dystrybutorom końcowym lub użytkownikom końcowym, współczynnik pustej przestrzeni nie powinien przekraczać 40 %. Zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami należy umożliwić zwolnienie z tego obowiązku podmiotom gospodarczym wykorzystującym opakowania handlowe jako opakowania dla handlu elektronicznego.

(60)

Problem wytwarzania nadmiernej ilości odpadów opakowaniowych nie może być w pełni rozwiązany przez ustanowienie obowiązków w zakresie projektowania opakowań. W przypadku niektórych rodzajów opakowań należy nałożyć na podmioty gospodarcze obowiązki w zakresie zmniejszenia pustej przestrzeni przy stosowaniu takich opakowań. W przypadku opakowań zbiorczych, transportowych i opakowań dla handlu elektronicznego, stosowanych przy dostarczaniu produktów dystrybutorom końcowym lub użytkownikom końcowym, współczynnik pustej przestrzeni nie powinien przekraczać 40 %. Zgodnie z hierarchią postępowania z odpadami należy umożliwić zwolnienie z tego obowiązku podmiotom gospodarczym wykorzystującym opakowania handlowe jako opakowania dla handlu elektronicznego. Obowiązek ten nie ma zastosowania do opakowań wielokrotnego użytku.

(65)

Aby stworzyć zachętę do zapobiegania powstawaniu odpadów, należy wprowadzić nowe pojęcie „powtórnego napełniania”. Powtórne napełnianie należy uznać za szczególny środek zapobiegania powstawaniu odpadów, który zalicza się na poczet osiągnięcia celów w zakresie ponownego użycia i powtórnego napełniania i jest konieczny do ich osiągnięcia. Jednakże pojemniki będące własnością konsumenta, pełniące funkcję opakowania w kontekście powtórnego napełniania, takie jak filiżanki, kubki, butelki lub pudełka wielokrotnego użytku, nie są opakowaniami w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.

(65)

Aby stworzyć zachętę do zapobiegania powstawaniu odpadów, należy wprowadzić nowe pojęcie „powtórnego napełniania”. Powtórne napełnianie należy uznać za szczególny środek zapobiegania powstawaniu odpadów, który zalicza się na poczet osiągnięcia określonych w niniejszym rozporządzeniu celów dotyczących zapobiegania i jest konieczny do ich osiągnięcia.

(66)

W przypadku gdy podmioty gospodarcze oferują możliwość zakupu produktów w drodze powtórnego napełniania, powinny one zapewnić, by ich punkty napełniania spełniały określone wymagania w celu zapewnienia zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów. W tym kontekście, w przypadku gdy konsumenci używają własnych pojemników, podmioty gospodarcze powinny zatem informować o warunkach bezpiecznego powtórnego napełniania i używania tych pojemników. W celu stworzenia zachęty do powtórnego napełniania, podmioty gospodarcze nie powinny udostępniać w punktach napełniania opakowań bezpłatnych lub niewchodzących w skład systemu kaucyjnego.

(66)

W przypadku gdy podmioty gospodarcze oferują możliwość zakupu produktów w drodze powtórnego napełniania, powinny one zapewnić, by ich punkty napełniania spełniały określone wymagania w celu zapewnienia zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów. W tym kontekście, w przypadku gdy konsumenci używają własnych pojemników, podmioty gospodarcze powinny zatem informować o warunkach bezpiecznego powtórnego napełniania i używania tych pojemników. W celu stworzenia zachęty do powtórnego napełniania, podmioty gospodarcze nie powinny udostępniać w punktach napełniania opakowań bezpłatnych lub niewchodzących w skład systemu kaucyjnego. Podmioty gospodarcze powinny być zwolnione z odpowiedzialności za problemy związane z bezpieczeństwem żywności, które mogą wynikać z używania pojemników dostarczonych przez konsumentów.

(67)

Aby zmniejszyć wzrastający udział opakowań jednorazowego użytku oraz rosnącą ilość wytwarzanych odpadów opakowaniowych, konieczne jest ustanowienie ilościowych celów w zakresie ponownego użycia i powtórnego napełniania opakowań w sektorach, które oceniono jako mające największy potencjał w zakresie zmniejszenia ilości odpadów opakowaniowych, a mianowicie w sektorze żywności i napojów na wynos, dużych artykułów AGD oraz opakowań transportowych. Oceny tej dokonano na podstawie takich czynników jak funkcjonujące systemy ponownego użycia, konieczność stosowania opakowań oraz możliwość spełnienia wymagań funkcjonalnych w zakresie szczelności, porządku, zdrowia, higieny i bezpieczeństwa. Uwzględniono również różnice między produktami oraz systemami ich wytwarzania i dystrybucji. Oczekuje się, że wyznaczenie celów będzie wspierać innowacyjność i zwiększać udział rozwiązań polegających na ponownym użyciu i powtórnym napełnianiu. Nie należy dopuszczać do stosowania opakowań jednorazowego użytku na żywność i napoje nakładane/nalewane i spożywane na terenie obiektu w sektorze HORECA.

(67)

Aby zmniejszyć wzrastający udział opakowań jednorazowego użytku oraz rosnącą ilość wytwarzanych odpadów opakowaniowych, konieczne jest ustanowienie ilościowych celów w zakresie ponownego użycia i powtórnego napełniania opakowań w sektorach, które oceniono jako mające największy potencjał w zakresie zmniejszenia ilości odpadów opakowaniowych, a mianowicie w sektorze żywności i napojów na wynos, dużych artykułów AGD oraz opakowań transportowych. Oceny tej dokonano na podstawie takich czynników jak funkcjonujące systemy ponownego użycia, konieczność stosowania opakowań oraz możliwość spełnienia wymagań funkcjonalnych w zakresie szczelności, porządku, zdrowia, higieny i bezpieczeństwa. Uwzględniono również różnice między produktami oraz systemami ich wytwarzania i dystrybucji. Oczekuje się, że wyznaczenie celów będzie wspierać innowacyjność i zwiększać udział rozwiązań polegających na ponownym użyciu i powtórnym napełnianiu. Nie należy dopuszczać opakowań jednorazowego użytku na żywność i napoje nakładane/nalewane i spożywane na terenie obiektu w sektorze HORECA. Konsumenci powinni zawsze mieć możliwość zakupu żywności i napojów na wynos w pojemnikach wielokrotnego użytku lub własnych pojemnikach w warunkach nie mniej korzystnych niż warunki zakupu żywności i napojów oferowanych w opakowaniach jednorazowych. Podmioty gospodarcze sprzedające żywność lub napoje na wynos powinny umożliwiać konsumentom zakup żywności lub napojów w ich własnych opakowaniach oraz w opakowaniach wielokrotnego użytku.

(68)

Aby zwiększyć skuteczność wprowadzonych środków i zapewnić równe traktowanie podmiotów gospodarczych, należy wyznaczyć podmiotom gospodarczym cele w zakresie ponownego użycia i powtórnego napełniania . W przypadku celów dotyczących napojów należy dodatkowo objąć nimi również wytwórców, ponieważ podmioty te są w stanie kontrolować formaty opakowań stosowanych do oferowanych przez siebie produktów. Cele powinny być obliczane jako procent ilości produktu sprzedawanego w opakowaniach wielokrotnego użytku w ramach systemu ponownego użycia lub w drodze powtórnego napełniania lub, w przypadku opakowań transportowych, jako procent liczby użyć. Cele powinny być neutralne pod względem materiałowym. Aby zapewnić jednolite warunki realizacji celów dotyczących ponownego użycia i powtórnego napełniania, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktu wykonawczego w sprawie metody obliczania stopnia realizacji celów zgodnie z art. 291 Traktatu.

(68)

Aby zwiększyć skuteczność wprowadzonych środków i zapewnić równe traktowanie podmiotów gospodarczych, należy wyznaczyć dystrybutorom końcowym cele w zakresie ponownego użycia. Cele powinny być obliczane jako procent ilości produktu sprzedawanego w opakowaniach wielokrotnego użytku w ramach systemu ponownego użycia lub, w przypadku opakowań transportowych, jako procent liczby użyć. Cele powinny być neutralne pod względem materiałowym. Aby zapewnić jednolite warunki realizacji celów dotyczących ponownego użycia i powtórnego napełniania, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktu wykonawczego w sprawie metody obliczania stopnia realizacji celów zgodnie z art. 291 Traktatu.

(71)

Aby umożliwić weryfikację osiągnięcia celów w zakresie ponownego użycia i powtórnego napełniania , konieczne jest, aby odpowiednie podmioty gospodarcze przedstawiały właściwym organom sprawozdania. Podmioty gospodarcze powinny przekazywać odpowiednie dane za każdy rok kalendarzowy, począwszy od 1 stycznia 2030 r. Państwa członkowskie powinny udostępniać te dane do wiadomości publicznej.

(71)

Aby umożliwić weryfikację osiągnięcia celów w zakresie ponownego użycia, konieczne jest, aby odpowiednie podmioty gospodarcze przedstawiały właściwym organom sprawozdania. Podmioty gospodarcze powinny przekazywać odpowiednie dane za każdy rok kalendarzowy, począwszy od 1 stycznia 2030 r. Państwa członkowskie powinny udostępniać te dane do wiadomości publicznej.

(73a)

Ponieważ bardzo lekkie plastikowe torby na zakupy (poniżej 15 mikronów) mogą łatwo stać się odpadem i przyczyniać się do zanieczyszczenia morza, należy podjąć środki ograniczające wprowadzanie ich do obrotu, z wyjątkiem ściśle niezbędnych zastosowań. Te plastikowe torby nie powinny być wprowadzane do obrotu jako opakowanie środków spożywczych luzem, chyba że wymagają tego względy higieniczne lub pakowanie żywności wilgotnej, np. surowego mięsa, ryb lub produktów mlecznych.

(74a)

Zmniejszenie zużycia plastikowych toreb na zakupy nie powinno prowadzić do zastępowania ich papierowymi torbami na zakupy. Komisja powinna monitorować zużycie papierowych toreb na zakupy i zaproponować cel, a w razie potrzeby środki sprzyjające zmniejszeniu zużycia papierowych toreb na zakupy.

(91)

Aby osiągnąć ambitne i trwałe ograniczenie wytwarzania odpadów opakowaniowych w ujęciu ogólnym, należy ustanowić cele dotyczące zmniejszenia ilości odpadów opakowaniowych na mieszkańca do 2030 r. Osiągnięcie celu zakładającego ograniczenie wytwarzania odpadów opakowaniowych o 5 % w 2030 r. w porównaniu z 2018 r. powinno wiązać się z ogólnym bezwzględnym zmniejszeniem ilości odpadów opakowaniowych o około 19 % średnio w całej Unii w 2030 r. w porównaniu z poziomem odniesienia z 2030 r. Państwa członkowskie powinny do 2035 r. ograniczyć wytwarzanie odpadów opakowaniowych o 10 % w porównaniu z 2018 r.; szacuje się, że pozwoli to na zmniejszenie ilości odpadów opakowaniowych o 29 % w porównaniu z poziomem odniesienia z 2030 r. Aby zapewnić kontynuację działań na rzecz zmniejszenia ilości odpadów po 2030 r., należy ustanowić na 2035 r. cel polegający na ograniczeniu wytwarzania odpadów opakowaniowych o 10 % w stosunku do 2018 r., co oznaczałoby zmniejszenie ilości odpadów opakowaniowych o 29 % w porównaniu z poziomem odniesienia, a na 2040 r. – cel polegający na ograniczeniu wytwarzania odpadów opakowaniowych o 15 % w stosunku do 2018 r., co oznacza zmniejszenie ilości odpadów opakowaniowych o 37 % w porównaniu z poziomem odniesienia.

(91)

Aby osiągnąć ambitne i trwałe ograniczenie wytwarzania odpadów opakowaniowych w ujęciu ogólnym, należy ustanowić cele dotyczące zmniejszenia ilości odpadów opakowaniowych na mieszkańca do 2030 r. Osiągnięcie celu zakładającego ograniczenie wytwarzania odpadów opakowaniowych o 5 % w 2030 r. w porównaniu z 2018 r. powinno wiązać się z ogólnym bezwzględnym zmniejszeniem ilości odpadów opakowaniowych o około 19 % średnio w całej Unii w 2030 r. w porównaniu z poziomem odniesienia z 2030 r. Państwa członkowskie powinny do 2035 r. ograniczyć wytwarzanie odpadów opakowaniowych o 10 % w porównaniu z 2018 r.; szacuje się, że pozwoli to na zmniejszenie ilości odpadów opakowaniowych o 29 % w porównaniu z poziomem odniesienia z 2030 r. Aby zapewnić kontynuację działań na rzecz zmniejszenia ilości odpadów po 2030 r., należy ustanowić na 2035 r. cel polegający na ograniczeniu wytwarzania odpadów opakowaniowych o 10 % w stosunku do 2018 r., co oznaczałoby zmniejszenie ilości odpadów opakowaniowych o 29 % w porównaniu z poziomem odniesienia, a na 2040 r. – cel polegający na ograniczeniu wytwarzania odpadów opakowaniowych o 15 % w stosunku do 2018 r., co oznacza zmniejszenie ilości odpadów opakowaniowych o 37 % w porównaniu z poziomem odniesienia. Państwa członkowskie, które wprowadziły różne systemy gospodarowania: odpadami opakowaniowymi z gospodarstw domowych oraz przemysłowymi i handlowymi odpadami opakowaniowymi, powinny mieć możliwość zachowania tej specyfiki.

(91a)

Jako element Planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym Komisja przyjęła komunikat z 16 stycznia 2018 r. w sprawie Europejskiej strategii na rzecz tworzyw sztucznych w gospodarce o obiegu zamkniętym, by zmniejszyć zanieczyszczenie mórz, emisje gazów cieplarnianych i europejskie uzależnienie od paliw kopalnych. W związku z rosnącym zużyciem tworzyw sztucznych w strategii wezwano do poprawy obiegu zamkniętego tworzyw sztucznych i podjęcia skutecznych środków zapobiegawczych. Zgodnie z tą strategią niniejsze rozporządzenie powinno służyć walce z nadmiernym, zbędnym użyciem tworzyw sztucznych, aby odwrócić tendencję do wytwarzania i zużywania tworzyw sztucznych, zwłaszcza jednorazowych.

(92)

Państwa członkowskie mogą osiągnąć te cele za pomocą instrumentów ekonomicznych i innych środków zapewniających zachęty do stosowania hierarchii postępowania z odpadami, w tym środków wdrażanych w ramach systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta, a także poprzez promowanie tworzenia i skutecznego działania systemów ponownego użycia oraz zachęcanie podmiotów gospodarczych do oferowania użytkownikom końcowym dalszych możliwości powtórnego napełniania. Środki takie powinny być przyjmowane równolegle i dodatkowo do innych środków podejmowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, mających na celu zmniejszenie ilości opakowań i odpadów opakowaniowych, takich jak wymogi dotyczące minimalizowania ilości stosowanych opakowań, cele w zakresie ponownego użycia i  powtórnego napełniania, progi ilościowe oraz środki mające na celu osiągnięcie trwałego zmniejszenia zużycia lekkich plastikowych toreb na zakupy. Państwo członkowskie może, przy poszanowaniu ogólnych zasad ustanowionych w Traktacie i przestrzeganiu przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu, przyjmować przepisy wykraczające poza minimalne cele określone w niniejszym rozporządzeniu.

(92)

Państwa członkowskie mogą osiągnąć te cele za pomocą instrumentów ekonomicznych i innych środków zapewniających zachęty do stosowania hierarchii postępowania z odpadami, w tym środków wdrażanych w ramach systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta, a także poprzez promowanie tworzenia i skutecznego działania systemów ponownego użycia oraz zachęcanie podmiotów gospodarczych do oferowania użytkownikom końcowym dalszych możliwości powtórnego napełniania. Środki takie powinny być przyjmowane równolegle i dodatkowo do innych środków podejmowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, mających na celu zmniejszenie ilości opakowań i odpadów opakowaniowych, takich jak wymogi dotyczące minimalizowania ilości stosowanych opakowań, cele w zakresie ponownego użycia , obowiązki dotyczące powtórnego napełniania, progi ilościowe oraz środki mające na celu osiągnięcie trwałego zmniejszenia zużycia lekkich plastikowych toreb na zakupy. Państwo członkowskie może, przy poszanowaniu ogólnych zasad ustanowionych w Traktacie i przestrzeganiu przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu, przyjmować przepisy wykraczające poza minimalne cele określone w niniejszym rozporządzeniu.

(96)

Zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” wyrażoną w art. 191 ust. 2 Traktatu istotne jest, aby producenci wprowadzający do obrotu na obszarze Unii opakowania i produkty w opakowaniu ponosili odpowiedzialność za gospodarowanie nimi po końcu przydatności do użycia. Należy przypomnieć, że zgodnie z dyrektywą 94/62/WE do 31 grudnia 2024 r. muszą zostać ustanowione systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta, ponieważ stanowią one najwłaściwszy środek do osiągnięcia tego celu i mogą mieć pozytywny wpływ na środowisko poprzez ograniczenie wytwarzania odpadów opakowaniowych oraz zwiększenie ich zbierania i recyklingu. Istnieją znaczne różnice w sposobie tworzenia tych systemów, ich skuteczności i zakresie odpowiedzialności producentów. W związku z tym, przepisy dotyczące rozszerzonej odpowiedzialności producenta ustanowione w dyrektywie 2008/98/WE powinny mieć zastosowanie ogólnie do systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta w odniesieniu do producentów opakowań i powinny zostać uzupełnione dalszymi przepisami szczegółowymi, gdy jest to konieczne i właściwe.

(96)

Zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” wyrażoną w art. 191 ust. 2 Traktatu istotne jest, aby producenci wprowadzający do obrotu na obszarze Unii opakowania i produkty w opakowaniu , w tym podmioty zajmujące się handlem elektronicznym, ponosili odpowiedzialność za gospodarowanie nimi po końcu przydatności do użycia. Należy przypomnieć, że zgodnie z dyrektywą 94/62/WE do 31 grudnia 2024 r. muszą zostać ustanowione systemy rozszerzonej odpowiedzialności producenta, ponieważ stanowią one najwłaściwszy środek do osiągnięcia tego celu i mogą mieć pozytywny wpływ na środowisko poprzez ograniczenie wytwarzania odpadów opakowaniowych oraz zwiększenie ich zbierania i recyklingu. Istnieją znaczne różnice w sposobie tworzenia tych systemów, ich skuteczności i zakresie odpowiedzialności producentów. W związku z tym, przepisy dotyczące rozszerzonej odpowiedzialności producenta ustanowione w dyrektywie 2008/98/WE powinny mieć zastosowanie ogólnie do systemów rozszerzonej odpowiedzialności producenta w odniesieniu do producentów opakowań i powinny zostać uzupełnione dalszymi przepisami szczegółowymi, gdy jest to konieczne i właściwe.

(98)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 (66) zawiera przepisy dotyczące identyfikowalności przedsiębiorców, które określają bardziej szczegółowe obowiązki dla dostawców platform internetowych umożliwiających konsumentom zawieranie umów na odległość z producentami oferującymi opakowania konsumentom znajdującym się w Unii. Aby zapobiec uchylaniu się od obowiązków w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta, należy określić, w jaki sposób tacy dostawcy platform internetowych powinni wypełniać te obowiązki w odniesieniu do rejestrów producentów opakowań ustanowionych na podstawie niniejszego rozporządzenia. W tym kontekście dostawcy platform internetowych podlegających przepisom rozdziału III sekcja 4 rozporządzenia (UE) 2022/2065 i umożliwiających konsumentom zawieranie z producentami umów zawieranych na odległość powinni uzyskać od tych producentów informacje na temat zgodności z przepisami dotyczącymi rozszerzonej odpowiedzialności producenta określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Przepisy dotyczące identyfikowalności przedsiębiorców sprzedających opakowania przez internet podlegają przepisom dotyczącym egzekwowania określonym w rozporządzeniu (UE) 2022/2065.

(98)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2065 (66) zawiera przepisy dotyczące identyfikowalności przedsiębiorców, które określają bardziej szczegółowe obowiązki dla dostawców platform internetowych umożliwiających konsumentom zawieranie umów na odległość z producentami oferującymi opakowania konsumentom znajdującym się w Unii. Aby zapobiec uchylaniu się od obowiązków w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta, należy określić, w jaki sposób tacy dostawcy platform internetowych powinni wypełniać te obowiązki w odniesieniu do rejestrów producentów opakowań ustanowionych na podstawie niniejszego rozporządzenia. W tym kontekście dostawcy platform internetowych podlegających przepisom rozdziału III sekcja 4 rozporządzenia (UE) 2022/2065 i umożliwiających konsumentom zawieranie z producentami umów zawieranych na odległość powinni być związani niektórymi obowiązkami mającymi zastosowanie do producentów, chyba że udowodnią, iż osoba trzecia, której umożliwiają sprzedaż lub dostawę na odległość, wypełniła już te obowiązki. Ponadto powinni oni uzyskać od tych producentów informacje na temat zgodności z przepisami dotyczącymi rozszerzonej odpowiedzialności producenta określonymi w niniejszym rozporządzeniu. Przepisy dotyczące identyfikowalności przedsiębiorców sprzedających opakowania przez internet podlegają przepisom dotyczącym egzekwowania określonym w rozporządzeniu (UE) 2022/2065.

(101a)

Selektywna zbiórka opakowań jest kluczowym etapem w zapewnianiu ich obiegu zamkniętego, a także zagwarantowaniu silnego rynku surowców wtórnych. Ustalenie obowiązkowego poziomu zbierania jest zachętą do opracowania efektywnych i ukierunkowanych systemów zbiórki na szczeblu krajowym, a tym samym do zwiększenia ilości odpadów posortowanych i potencjalnie poddanych recyklingowi.

(103a)

Niniejsze rozporządzenie powinno uwzględniać różnorodność systemów kaucyjnych istniejących w Unii oraz gwarantować, że rozwój technologiczny tych systemów nie będzie utrudniony, jeżeli spełniają one warunki i kryteria zwiększenia poziomów zbierania i zapewnienia lepszej jakości recyklingu. Przykładowo cyfrowy system zwrotu kaucji oferuje konsumentom system kodów QR, a zwrot kaucji następuje po oddaniu opakowania w punkcie selektywnej zbiórki w domu lub poza nim.

(107)

Państwa członkowskie, które w dwóch kolejnych latach kalendarzowych poprzedzających wejście w życie tego obowiązku osiągną 90 % poziom zbierania docelowych rodzajów opakowań bez systemu kaucyjnego, mogą wystąpić z wnioskiem o nieustanawianie systemu kaucyjnego.

(107)

Państwa członkowskie, które w dwóch kolejnych latach kalendarzowych poprzedzających wejście w życie tego obowiązku osiągną co najmniej 85 % poziom zbierania docelowych rodzajów opakowań bez systemu kaucyjnego, mogą wystąpić z wnioskiem o nieustanawianie systemu kaucyjnego.

(108)

Jako szczególny środek zapobiegający powstawaniu odpadów opakowaniowych państwa członkowskie powinny aktywnie zachęcać do stosowania rozwiązań polegających na ponownym użyciu i powtórnym napełnianiu opakowań. Powinny one wspierać ustanowienie systemów ponownego użycia i powtórnego napełniania oraz monitorować ich funkcjonowanie i zgodność z normami higieny. Zachęca się państwa członkowskie do wprowadzenia również innych środków, takich jak ustanowienie systemów kaucyjnych obejmujących formaty opakowań wielokrotnego użytku, stosowanie zachęt gospodarczych lub ustanowienie wymogów dla dystrybutorów końcowych, aby udostępniali określony odsetek innych produktów niż te objęte celami w zakresie ponownego użycia i powtórnego napełniania w opakowaniach wielokrotnego użytku lub poprzez umożliwienie powtórnego napełniania, pod warunkiem, że takie wymogi nie spowodują fragmentacji jednolitego rynku i powstania barier w handlu.

(108)

Jako szczególny środek zapobiegający powstawaniu odpadów opakowaniowych państwa członkowskie powinny aktywnie zachęcać do stosowania rozwiązań polegających na ponownym użyciu i powtórnym napełnianiu opakowań. Powinny one wspierać ustanowienie systemów ponownego użycia i powtórnego napełniania oraz monitorować ich funkcjonowanie i zgodność z normami higieny. Zachęca się państwa członkowskie do wprowadzenia również innych środków, takich jak ustanowienie systemów kaucyjnych obejmujących formaty opakowań wielokrotnego użytku, stosowanie zachęt gospodarczych lub ustanowienie wymogów dla dystrybutorów końcowych, aby udostępniali określony odsetek innych produktów niż te objęte celami w zakresie ponownego użycia i  obowiązkami dotyczącymi powtórnego napełniania w opakowaniach wielokrotnego użytku lub poprzez umożliwienie powtórnego napełniania, pod warunkiem że takie wymogi nie spowodują fragmentacji jednolitego rynku i powstania barier w handlu.

(113a)

Chociaż Komisja powinna uwzględnić wszystkie technologie przetwarzania, opracowując akty delegowane określające kryteria możliwości recyklingu ogólnie i recyklingu na dużą skalę, powinna też ocenić dodatkowo wartość dodaną recyklingu chemicznego tych frakcji, których nie można przetworzyć za pomocą technologii recyklingu mechanicznego. W odniesieniu do celów określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1119  (1a) Komisja powinna wziąć pod uwagę zużycie energii przez nowe technologie, zużycie wody, straty materiału, a w kontekście przeglądu unijnych przepisów o twierdzeniach dotyczących ekologiczności – unikać wprowadzających w błąd oświadczeń środowiskowych, ograniczając je do zastosowań naprawdę zgodnych z zasadą obiegu zamkniętego, co nie obejmuje na przykład przetwarzania materiałów w paliwo.

(113b)

Podmiot gospodarczy powinien mieć możliwość zamieszczania oświadczeń środowiskowych na opakowaniach wprowadzanych do obrotu tylko wtedy, gdy są one uzasadnione zgodnie z dyrektywą o oświadczeniach środowiskowych. Oświadczenia takie dotyczące zdolności do recyklingu, zawartości materiałów z recyklingu i możliwości ponownego użycia powinny być możliwe tylko wtedy, gdy dane opakowania mają właściwości lepsze od mających zastosowanie minimalnych wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu.

(117a)

Selektywna zbiórka poza domem to istotny element zwiększenia poziomu zbierania opakowań i poprawy ich obiegu zamkniętego. Państwa członkowskie i podmioty gospodarcze powinny móc wprowadzać szczególne środki selektywnej zbiórki poza domem, dostosowane do miejsca i zwyczajów konsumentów.

(123)

Skuteczne egzekwowanie wymogów w zakresie zrównoważoności ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia uczciwej konkurencji oraz osiągnięcia oczekiwanych korzyści wynikających z niniejszego rozporządzenia i jego wkładu w realizację unijnych celów w zakresie klimatu, energii i obiegu zamkniętego. W związku z tym rozporządzenie (UE) 2019/1020 Parlamentu Europejskiego i Rady (73) ustanawiające horyzontalne ramy nadzoru rynku i kontroli produktów wprowadzanych na rynek Unii powinno mieć zastosowanie do opakowań, w przypadku których ustanowiono wymogi w zakresie zrównoważoności na podstawie niniejszego rozporządzenia.

(123)

Skuteczne egzekwowanie wymogów w zakresie zrównoważoności ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia uczciwej konkurencji oraz osiągnięcia oczekiwanych korzyści wynikających z niniejszego rozporządzenia i jego wkładu w realizację unijnych celów w zakresie klimatu, energii i obiegu zamkniętego. W związku z tym należy określić minimalną liczbę kontroli podmiotów gospodarczych wprowadzających opakowania do obrotu w Unii, a rozporządzenie (UE) 2019/1020 Parlamentu Europejskiego i Rady (73) ustanawiające horyzontalne ramy nadzoru rynku i kontroli produktów wprowadzanych na rynek Unii powinno mieć zastosowanie do opakowań, w przypadku których ustanowiono wymogi w zakresie zrównoważoności na podstawie niniejszego rozporządzenia.

(130)

Jeżeli chodzi o opakowania wprowadzane na rynek Unii, priorytetowo należy potraktować współpracę na rynku między organami nadzoru rynku a podmiotami gospodarczymi. W związku z tym, chociaż interwencje organów wyznaczonych na podstawie art. 25 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/1020 mogą dotyczyć wszelkich opakowań wprowadzanych na rynek Unii, powinny one koncentrować się przede wszystkim na opakowaniach objętych zakazami wprowadzonymi przez organy nadzoru rynku. W przypadku gdy organy te wprowadzają takie zakazy i nie ograniczają ich do terytorium krajowego, organy nadzoru rynku powinny przekazywać organom wyznaczonym do kontroli opakowań wprowadzanych na rynek Unii szczegółowe informacje niezbędne do identyfikacji takich niespełniających wymogów opakowań na granicach, w tym informacje na temat produktów w opakowaniu i podmiotów gospodarczych, aby umożliwić stosowanie podejścia opartego na analizie ryzyka w odniesieniu do produktów wprowadzanych na rynek Unii. W takich przypadkach organy celne będą dążyć do identyfikacji i zatrzymania opakowań na granicach.

(130)

Z myślą o zabezpieczeniu funkcjonowania rynku wewnętrznego i stworzeniu równych warunków działania należy zapewnić zgodność wprowadzanych na rynek Unii opakowań pochodzących z państw trzecich z niniejszym rozporządzeniem, niezależnie od tego, czy są przywożone jako samodzielne opakowanie, czy wraz z opakowanym produktem. W szczególności należy zapewnić wykonywanie przez wytwórców odpowiednich procedur oceny zgodności tych opakowań. Priorytetowo należy potraktować współpracę na rynku między organami nadzoru rynku a podmiotami gospodarczymi. W związku z tym, chociaż interwencje organów wyznaczonych na podstawie art. 25 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2019/1020 mogą dotyczyć wszelkich opakowań wprowadzanych na rynek Unii, powinny one koncentrować się przede wszystkim na opakowaniach objętych zakazami wprowadzonymi przez organy nadzoru rynku. W przypadku gdy organy te wprowadzają takie zakazy i nie ograniczają ich do terytorium krajowego, organy nadzoru rynku powinny przekazywać organom wyznaczonym do kontroli opakowań wprowadzanych na rynek Unii szczegółowe informacje niezbędne do identyfikacji takich niespełniających wymogów opakowań na granicach, w tym informacje na temat produktów w opakowaniu i podmiotów gospodarczych, aby umożliwić stosowanie podejścia opartego na analizie ryzyka w odniesieniu do produktów wprowadzanych na rynek Unii. W takich przypadkach organy celne będą dążyć do identyfikacji i zatrzymania opakowań na granicach.

f)

torebki na herbatę lub kawę niezbędne do zawarcia produktu z herbaty lub kawy i  przeznaczone do użycia i usunięcia wraz z produktem;

f)

przepuszczalne torebki na herbatę lub kawę lub inne miękkie po użyciu systemy i jednoporcjowe kapsułki z herbatą lub kawą przeznaczone do użycia i usunięcia wraz z produktem;

g)

jednoporcjowe kapsułki z kawą lub herbatą wykorzystywane w systemach kapsułkowych, niezbędne do zawarcia kawy lub herbaty i przeznaczone do użycia i usunięcia wraz z produktem;

g)

nieprzepuszczalne jednoporcjowe kapsułki z kawą lub herbatą wykorzystywane w systemach kapsułkowych, niezbędne do zawarcia kawy lub herbaty i przeznaczone do użycia i usunięcia wraz z produktem;

4)

„opakowanie transportowe” oznacza opakowanie mające ułatwić obsługę i transport pewnej liczby towarów jednostkowych lub opakowań zbiorczych, w tym opakowań dla handlu elektronicznego, ale z wyłączeniem kontenerów do transportu drogowego, kolejowego, wodnego i lotniczego, zapobiegając powstaniu uszkodzeń przy obsłudze i transporcie;

4)

„opakowanie transportowe” oznacza opakowanie mające ułatwić obsługę i transport dowolnej liczby towarów jednostkowych lub opakowań zbiorczych, w tym opakowań dla handlu elektronicznego, ale z wyłączeniem kontenerów do transportu drogowego, kolejowego, wodnego i lotniczego, zapobiegając uszkodzeniu produktu przy obsłudze i transporcie;

16)

„dystrybutor końcowy” oznacza dystrybutora, który dostarcza użytkownikowi końcowemu produkty w opakowaniu lub produkty, które można nabyć w drodze powtórnego napełnienia;

16)

„dystrybutor końcowy” oznacza dystrybutora, który dostarcza użytkownikowi końcowemu produkty w opakowaniu lub produkty, które można nabyć w drodze powtórnego napełnienia lub ponownego użycia ;

19)

„opakowanie kompozytowe” oznacza jednostkę opakowania składającą się z co najmniej dwóch różnych materiałów, z wyłączeniem materiałów wykorzystanych w etykietach, zamknięciach i zabezpieczeniach, które nie mogą być ręcznie oddzielone i tworzą w związku z tym jedną integralną całość;

19)

„opakowanie kompozytowe” oznacza jednostkę opakowania składającą się z co najmniej dwóch różnych materiałów, z wyłączeniem materiałów wykorzystanych w etykietach, powłokach, wyściółkach, lakierach, farbach, tuszach, klejach, zamknięciach i zabezpieczeniach, które są częścią masy głównego materiału opakowaniowego i które nie mogą być ręcznie oddzielone i tworzą w związku z tym jedną integralną całość , chyba że dany materiał stanowi nieznaczną część jednostki opakowania i w żadnym przypadku nie przekracza 10 % całkowitej masy jednostki opakowania ;

22)

„ponowne użycie” oznacza każde działanie polegające na ponownym wykorzystaniu opakowania wielokrotnego użytku do tego samego celu, do którego było pierwotnie przeznaczone;

22)

„ponowne użycie” oznacza każde działanie polegające na wielokrotnym ponownym wykorzystaniu opakowania wielokrotnego użytku do tego samego celu, do którego było pierwotnie przeznaczone, co umożliwia odpowiednia logistyka, a wspierają odpowiednie systemy zachęt, zwykle system kaucji ;

26)

„systemy ponownego użycia” oznaczają ustalenia organizacyjne, techniczne lub finansowe, które umożliwiają ponowne użycie w systemie o obiegu zamkniętym albo w systemie o obiegu otwartym. Systemy kaucyjne, jeżeli zapewniają zbieranie opakowań w celu ponownego użycia, uznaje się za część „systemu ponownego użycia”;

26)

„systemy ponownego użycia” oznaczają ustalenia organizacyjne, techniczne lub finansowe wraz z zachętami , które umożliwiają ponowne użycie w systemie o obiegu zamkniętym albo w systemie o obiegu otwartym. Systemy kaucyjne, jeżeli zapewniają zbieranie opakowań w celu ponownego użycia, uznaje się za część „systemu ponownego użycia”;

28)

„powtórne napełnianie” oznacza czynność, w wyniku której użytkownik końcowy napełnia swój pojemnik spełniający funkcję opakowania produktem lub kilkoma produktami oferowanymi przez dystrybutora końcowego w kontekście transakcji handlowej ;

28)

„powtórne napełnianie” oznacza czynność, w wyniku której użytkownik końcowy napełnia swój pojemnik lub pojemnik udostępniony w punkcie sprzedaży przez dystrybutora końcowego, spełniający funkcję opakowania , produktem lub kilkoma produktami nabywanymi za pośrednictwem dystrybutora końcowego;

31)

„projektowanie z myślą o recyklingu” oznacza projektowanie opakowań, w tym poszczególnych części składowych opakowania, z myślą o zapewnieniu ich zdolności do recyklingu w ramach najnowocześniejszych procesów zbierania, sortowania i recyklingu;

31)

„projektowanie z myślą o recyklingu” oznacza projektowanie opakowań, w tym poszczególnych części składowych opakowania, z myślą o zapewnieniu ich zdolności do recyklingu w ramach najnowocześniejszych procesów zbierania, sortowania i recyklingu , przy czym pierwszeństwo przyznaje się procesom recyklingu mechanicznego ;

31a)

„zdolność do recyklingu” oznacza ocenę zgodności opakowania już na etapie projektowania z gospodarką odpadami i ich przetwarzaniem w oparciu o selektywne zbieranie, sortowanie w oddzielnych strumieniach, recykling na dużą skalę oraz wykorzystanie materiałów pochodzących z recyklingu do zastąpienia surowców pierwotnych w nowych opakowaniach;

32)

„poddawane recyklingowi na dużą skalę” oznacza zbierane, sortowane i poddawane recyklingowi za pomocą zainstalowanej nowoczesnej infrastruktury i  procesów , obejmujące co najmniej 75 % ludności Unii , z uwzględnieniem odpadów opakowaniowych wywożonych z Unii, które spełniają wymogi przewidziane w art. 47 ust. 5;

32)

„poddawane recyklingowi na dużą skalę” oznacza istnienie zdolności wystarczających do tego, aby zbierane odpady opakowaniowe były kierowane do zdefiniowanych i uznanych strumieni odpadów za pomocą utrwalonych procesów przemysłowych w celu ponownego przetworzenia w rzeczywistych systemach sprawdzonych w środowisku operacyjnym , z uwzględnieniem odpadów opakowaniowych wywożonych z Unii, które spełniają wymogi przewidziane w art. 47 ust. 5;

32a)

„recykling wysokiej jakości” oznacza wszelkie procesy odzysku, zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 17 dyrektywy 2008/98/WE, które zapewniają zachowanie lub odzyskanie charakterystycznej jakości zebranych i posortowanych odpadów w trakcie tego procesu odzysku, tak aby uzyskane w jego wyniku materiały pochodzące z recyklingu miały jakość wystarczającą do zastąpienia surowców pierwotnych;

34)

„zintegrowana część składowa” oznacza część składową opakowania, która może być oddzielna od głównej części jednostki opakowania i może być wykonana z innego materiału, ale stanowi integralną część jednostki opakowania i jest nieodłącznie związana z jego funkcjonowaniem oraz nie musi być oddzielona od głównej części jednostki opakowania w celu spożycia produktu i jest zwykle wyrzucana w tym samym czasie co jednostka opakowania, choć niekoniecznie z wykorzystaniem tej samej drogi unieszkodliwiania;

34)

„zintegrowana część składowa” oznacza część składową opakowania, która może być oddzielna od głównej części jednostki opakowania i może być wykonana z innego materiału, ale stanowi integralną część jednostki opakowania i jest nieodłącznie związana z jego funkcjonowaniem oraz nie musi być oddzielona od głównej części jednostki opakowania i jest zwykle wyrzucana w tym samym czasie co jednostka opakowania, choć niekoniecznie z wykorzystaniem tej samej drogi unieszkodliwiania;

35)

„oddzielna część składowa” oznacza część składową opakowania, która jest oddzielna od głównej części jednostki opakowania i może być wykonana z innego materiału, wymaga całkowitego i trwałego oddzielenia od głównej jednostki opakowania w celu uzyskania dostępu do produktu i jest zwykle wyrzucana wcześniej niż jednostka opakowania i oddzielnie od niej;

35)

„oddzielna część składowa” oznacza część składową opakowania, która jest oddzielna od głównej części jednostki opakowania i może być wykonana z innego materiału, wymaga całkowitego i trwałego oddzielenia od głównej jednostki opakowania i jest zwykle wyrzucana wcześniej niż jednostka opakowania i oddzielnie od niej;

37)

„innowacyjne opakowania” oznaczają formę opakowania, które jest wytwarzane przy użyciu nowych materiałów, projektu lub procesów produkcji, dzięki czemu uzyskuje się znaczną poprawę funkcji opakowania, takich jak przechowywanie, ochrona, obsługa, dostarczanie lub prezentacja produktów, oraz wyraźne korzyści dla środowiska, z wyjątkiem opakowań, które powstały w wyniku modyfikacji istniejących opakowań wyłącznie w celu poprawy prezentacji produktów i zapewnienia skuteczniejszego marketingu;

37)

„innowacyjne opakowania” oznaczają formę opakowania, które jest wytwarzane przy użyciu nowych , innowacyjnych materiałów, projektu lub procesów produkcji, dzięki czemu uzyskuje się znaczną poprawę funkcji opakowania, takich jak przechowywanie, ochrona, obsługa lub dostarczanie produktów, oraz wyraźne ogólne korzyści dla środowiska, z wyjątkiem opakowań, które powstały w wyniku modyfikacji istniejących opakowań głównie w celu poprawy prezentacji produktów i zapewnienia skuteczniejszego marketingu;

38)

„surowce wtórne” oznaczają materiały, które zostały uzyskane w procesie recyklingu i mogą zastąpić surowce pierwotne;

38)

„surowce wtórne” oznaczają materiały, które zostały uzyskane w procesie recyklingu i  przeszły wszystkie niezbędne operacje sprawdzania i sortowania oraz mogą zastąpić surowce pierwotne;

40)

„opakowanie do kontaktu z produktami wrażliwymi” oznacza opakowanie przeznaczone do wykorzystania we wszystkich zastosowaniach związanych z opakowaniami objętych zakresem rozporządzeń: (WE) nr 1831/2003, (WE) nr 1935/2004, (WE) nr 767/2009, (WE) nr 2009/1223, (UE) 2017/745, (UE) 2017/746, (UE) 2019/4, (UE) 2019/6, dyrektywy 2001/83/WE lub dyrektywy 2008/68/WE;

40)

„opakowanie do kontaktu z produktami wrażliwymi” oznacza opakowanie przeznaczone do wykorzystania we wszystkich zastosowaniach związanych z opakowaniami objętych zakresem rozporządzeń: (WE) nr 1831/2003, (WE) nr 1935/2004, (WE) nr 767/2009, (WE) nr 2009/1223, (UE) 2017/745, (UE) 2017/746, (UE) 2019/4, (UE) 2019/6, dyrektywy 2001/83/WE , dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/46/WE  (1a) lub dyrektywy 2008/68/WE;

41)

„opakowanie kompostowalne” oznacza opakowaniowe odznaczające się taką zdolnością rozkładu fizycznego, chemicznego, termicznego lub biologicznego, która zapewni ostateczny rozkład większości gotowego kompostu na dwutlenek węgla, składniki mineralne, biomasę i wodę, zgodnie z art. 47 ust. 4 , i nie utrudni selektywnej zbiórki i procesu kompostowania lub działalności, do której opakowanie jest wprowadzane w warunkach kontrolowanych przemysłowo;

41)

„opakowanie kompostowalne” oznacza opakowanie odznaczające się taką zdolnością rozkładu fizycznego, chemicznego, termicznego lub biologicznego, która zapewni ostateczny rozkład większości gotowego kompostu na dwutlenek węgla, składniki mineralne, biomasę i wodę, zgodnie z art. 47 ust. 8 , i nie utrudni selektywnej zbiórki i procesu kompostowania lub fermentacji beztlenowej, lub działalności, do której opakowanie jest wprowadzane w warunkach kontrolowanych przemysłowo , zgodnie z mającymi zastosowanie wymaganiami określonymi w europejskiej normie zharmonizowanej EN 13432 ;

41a)

„opakowanie kompostowalne w warunkach domowych” oznacza opakowanie, które może ulegać biodegradacji nie tylko w kompostowniach przemysłowych, ale również w warunkach niekontrolowanych, gdy proces kompostowania prowadzą osoby prywatne w celu wytwarzania kompostu na własny użytek.

41b)

„biopochodne tworzywa sztuczne” oznaczają tworzywa sztuczne, do których surowce powstały z biomasy  (1a);

50)

„kaucja” oznacza stałą kwotę pieniężną, która nie jest częścią ceny zapakowanego lub napełnionego produktu i która jest pobierana od użytkownika końcowego przy zakupie takiego zapakowanego lub napełnionego produktu, objętą systemem kaucyjnym w danym państwie członkowskim i podlegającą zwrotowi, gdy użytkownik końcowy zwraca opakowanie wydane za kaucją do punktu zbierania ustanowionego w tym celu;

50)

„kaucja” oznacza określoną kwotę pieniężną, która nie jest częścią ceny zapakowanego lub napełnionego produktu i która jest pobierana od użytkownika końcowego przy zakupie takiego zapakowanego lub napełnionego produktu, objętą systemem kaucyjnym w danym państwie członkowskim i podlegającą zwrotowi, gdy użytkownik końcowy lub jakakolwiek inna osoba zwraca opakowanie wydane za kaucją do punktu zbierania ustanowionego w tym celu;

51)

„systemy kaucyjny” oznacza system, w ramach którego przy zakupie zapakowanego lub napełnionego produktu objętego tym systemem od użytkownika końcowego pobierana jest kaucja, która jest mu zwracana po zwrocie opakowania wydanego za kaucją do punktu zbierania ustanowionego w tym celu;

51)

„system kaucyjny” oznacza system, w którym przy zakupie zapakowanego lub napełnionego produktu objętego tym systemem od użytkownika końcowego pobiera się kaucję, zwracaną po oddaniu opakowania wydanego za kaucją do punktu zbierania ustanowionego w tym celu lub prawidłowym umieszczeniu go w przewidzianym do tego celu pojemniku na odpady w domu lub w miejscu publicznym ;

57)

„opakowanie stwarzające ryzyko” oznacza opakowanie, które ze względu na niespełnienie wymogu określonego w niniejszym rozporządzeniu lub na podstawie niniejszego rozporządzenia, innego niż wymogi wymienione w art. 56 ust. 1, może mieć negatywny wpływ na środowisko lub inne interesy publiczne chronione tym wymogiem;

57)

„opakowanie stwarzające ryzyko” oznacza opakowanie, które ze względu na niespełnienie wymogu określonego w niniejszym rozporządzeniu lub na podstawie niniejszego rozporządzenia, innego niż wymogi wymienione w art. 56 ust. 1, może mieć negatywny wpływ na środowisko , zdrowie lub inne interesy publiczne chronione tym wymogiem;

a)

zostało zaprojektowane z myślą o recyklingu;

a)

zostało zaprojektowane z myślą o recyklingu , jak określono w aktach delegowanych przyjętych przez Komisję na podstawie ust. 4 ;

d)

może być poddane recyklingowi w sposób zapewniający wystarczają jakość surowców wtórnych, aby mogły one zastąpić surowce pierwotne;

e)

można je poddać recyklingowi na dużą skalę.

e)

nadaje się do recyklingu na dużą skalę zgodnie z metodyką podaną w aktach delegowanych przyjętych przez Komisję na mocy ust. 6 .

a)

być zgodne z kryteriami projektowania z myślą o recyklingu określonymi w aktach delegowanych przyjętych na podstawie ust. 4 nie później niż 36 miesięcy od daty publikacji aktów delegowanych, o których mowa w ust. 4 oraz

b)

być zgodne z wymogami dotyczącymi zdolności do recyklingu na dużą skalę określonymi w aktach delegowanych przyjętych na podstawie ust. 6 nie później niż 36 miesięcy od daty publikacji aktów delegowanych, o których mowa w ust. 6, w uzupełnieniu do lit. a) niniejszego ustępu.

a)

sposób wyrażenia wyniku oceny zdolności do recyklingu w klasach wydajności recyklingu od A do E, według tabeli 3 w załączniku II, w oparciu o zawartość procentową jednostki opakowania, w jednostkach masy, nadającą się do recyklingu zgodnie z ust. 1;

b)

szczegółowe kryteria projektowania z myślą o recyklingu, w tym w stosownych przypadkach szczególne wymogi dotyczące wysokiej jakości recyklingu w odniesieniu do poszczególnych materiałów opakowaniowych i kategorii opakowań wymienionych w tabeli 1 w załączniku II;

c)

w odniesieniu do poszczególnych kategorii opakowań wymienionych w tabeli 1 w załączniku II – opis warunków zgodności z odpowiednimi klasami wydajności;

d)

modulację wkładów finansowych wpłacanych przez producentów w celu wypełnienia spoczywających na nich obowiązków w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta, o których mowa w art. 40, stosownie do klasy wydajności opakowań;

e)

sposób oceny zdolności do recyklingu na dużą skalę w odniesieniu do poszczególnych kategorii opakowań wymienionych w tabeli 1 w załączniku II, w celu ustalenia zaktualizowanych klas wydajności recyklingu.

a)

ustanowić kryteria projektowania z myślą o recyklingu oraz klasy wydajności recyklingu w oparciu o kryteria i parametry wymienione w tabeli 2 i  2a w załączniku II w odniesieniu do kategorii opakowań wymienionych w tabeli 1 tego załącznika ; kryteria projektowania z myślą o recyklingu muszą uwzględniać najnowocześniejsze procesy zbierania, sortowania i recyklingu oraz obejmować wszystkie części składowe opakowania;

b)

ustanowić przepisy dotyczące modulacji wkładów finansowych wpłacanych przez producentów w celu wypełnienia ich obowiązków w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta określonych w art. 40 ust. 1, w oparciu o klasę wydajności recyklingu opakowań, a w  stosownym przypadku – procentową zawartość materiałów z recyklingu.

b)

ilości selektywnie zebranych odpadów opakowaniowych, w podziale na materiały opakowaniowe wymienione w tabeli 1 w załączniku II, w Unii jako całości i w każdym państwie członkowskim;

b)

ilości selektywnie zebranych odpadów opakowaniowych, w podziale na materiały opakowaniowe wymienione w tabeli 1 w załączniku II, w Unii jako całości i w każdym państwie członkowskim , biorąc pod uwagę obowiązek państwa członkowskiego zgodnie z art. 43 niniejszego rozporządzenia ;

d)

zdolności zainstalowanej infrastruktury w zakresie sortowania i recyklingu w całej Unii w odniesieniu do poszczególnych rodzajów opakowań wymienionych w tabeli 1 w załączniku II.

d)

zdolności zainstalowanej infrastruktury w zakresie sortowania i recyklingu w całej Unii w odniesieniu do poszczególnych rodzajów opakowań wymienionych w tabeli 1 w załączniku II , biorąc pod uwagę obowiązek państwa członkowskiego zgodnie z art. 43 niniejszego rozporządzenia .

a)

sposób wyrażenia wyniku oceny zdolności do recyklingu w klasach wydajności recyklingu od A do E, jak opisano w tabeli 3 w załączniku II, w oparciu o zawartość procentową jednostki opakowania, w jednostkach masy, nadającą się do recyklingu zgodnie z ust. 1;

b)

szczegółowe kryteria projektowania z myślą o recyklingu w odniesieniu do poszczególnych materiałów opakowaniowych i kategorii opakowań wymienionych w tabeli 1 w załączniku II;

c)

opis, w odniesieniu do poszczególnych kategorii opakowań wymienionych w tabeli 1 w załączniku II, warunków zgodności z odpowiednimi klasami wydajności;

d)

modulację wkładów finansowych wpłacanych przez producentów w celu wypełnienia spoczywających na nich obowiązków w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta, o których mowa w art. 40, w oparciu o klasę wydajności opakowań;

e)

sposób oceny zdolności do recyklingu na dużą skalę w odniesieniu do poszczególnych kategorii opakowań wymienionych w tabeli 1 w załączniku II, w celu ustalenia zaktualizowanych klas wydajności recyklingu na okres od 2035 r.

a)

w przypadku gdy jednostka opakowania zawiera zintegrowane części składowe, ocena zgodności z kryteriami projektowania z myślą o recyklingu oraz z wymogami dotyczącymi zdolności do recyklingu na dużą skalę obejmuje wszystkie zintegrowane części składowe;

b)

w przypadku gdy jednostka opakowania zawiera oddzielne części składowe, ocena zgodności z wymogami projektowania z myślą o recyklingu oraz wymogami dotyczącymi zdolności do recyklingu na dużą skalę obejmuje wszystkie oddzielane części składowe; jeżeli zintegrowaną część składową jednostki opakowania można łatwo oddzielić ręcznie, a konsument otrzymuje wyraźne instrukcje, ogólna zdolność do recyklingu powinna być połączeniem ocen każdej indywidualnej części;

c)

wszystkie części składowe jednostki opakowania muszą być kompatybilne z najnowocześniejszymi procesami zbierania, sortowania i recyklingu i nie mogą ograniczać zdolności głównej części jednostki opakowania do recyklingu.

b)

opakowań z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi stosowanych jako opakowanie wyrobów medycznych objętych rozporządzeniem (UE) 2017/745;

b)

opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi stosowanych jako opakowanie wyrobów medycznych objętych rozporządzeniem (UE) 2017/745;

c)

opakowań z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi stosowanych jako opakowanie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro objętych rozporządzeniem (UE) 2017/746.

c)

opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi stosowanych jako opakowanie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro objętych rozporządzeniem (UE) 2017/746;

ca)

opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi do pakowania preparatów do początkowego żywienia niemowląt i preparatów do dalszego żywienia niemowląt, produktów zbożowych przetworzonych i żywności dla dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego zdefiniowanych w art. 1 pkt a), b) i c) rozporządzenia (UE) nr 609/2013.

a)

30 % w przypadku opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykonanych z politereftalanu etylenu jako głównego składnika;

a)

30 % w przypadku opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykonanych z politereftalanu etylenu jako głównego składnika , z wyjątkiem butelek jednorazowego użytku na napoje ;

b)

10 % w przypadku opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykonanych z materiałów z tworzyw sztucznych innych niż politereftalan etylenu, z wyjątkiem butelek jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych na napoje;

b)

7,5 % w przypadku opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykonanych z materiałów z tworzyw sztucznych innych niż politereftalan etylenu, z wyjątkiem butelek jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych na napoje;

d)

35 % w przypadku opakowań innych niż te, o których mowa w lit. a), b) i c).

d)

35 % w przypadku opakowań z tworzyw sztucznych innych niż te, o których mowa w lit. a), b) i c).

aa)

25 % w przypadku opakowań do kontaktu z produktami wrażliwymi wykonanych z materiałów z tworzyw sztucznych innych niż politereftalan etylenu;

b)

opakowań z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi stosowanych jako opakowanie wyrobów medycznych objętych rozporządzeniem (UE) 2017/745;

b)

opakowań z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi stosowanych jako opakowanie wyrobów medycznych l ub wyrobów przeznaczonych wyłącznie do badań lub badanych wyrobów objętych rozporządzeniem (UE) 2017/745;

da)

opakowań z tworzyw sztucznych do kontaktu z produktami wrażliwymi stosowanych jako opakowanie na żywność dla dzieci i małych dzieci, żywność specjalnego przeznaczenia medycznego i napoje oraz żywność przeznaczone typowo dla małych dzieci, o których mowa w art. 1 lit. a), b) i c) rozporządzenia (UE) nr 609/2013;

db)

opakowań produktów, komponentów i komponentów opakowań bezpośrednich do wytwarzania produktów leczniczych zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE i weterynaryjnych produktów leczniczych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/6, jeżeli takie opakowania są niezbędne do zapewnienia zgodności z normami jakości produktu leczniczego.

a)

kompostowalnych opakowań z tworzyw sztucznych;

b)

farb drukarskich, klejów, farb, werniksów i lakierów stosowanych na opakowaniach;

c)

żadnych części z tworzywa sztucznego stanowiących mniej niż 5 % łącznej masy całej jednostki opakowania.

a)

wprowadzić odstępstwa dotyczące zakresu, terminu lub poziomu minimalnej zawartości procentowej określonej w ust.  1 lit. b) i d) w odniesieniu do określonych opakowań z tworzyw sztucznych oraz , w stosownych przypadkach

a)

wprowadzić odstępstwa dotyczące zakresu, terminu lub poziomu minimalnej zawartości procentowej określonej w ust.  2 ,

aa)

zmienić cele wyznaczone w ust. 1 i 2,

a)

określenia celów dotyczących stosowania w opakowaniach surowców z biopochodnych tworzyw sztucznych;

b)

określenia wymogów zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do surowców z biopochodnych tworzyw sztucznych, by mogły być uznane za wnoszące wkład w realizację celów, z uwzględnieniem kryteriów zrównoważonego rozwoju określonych w art. 29 dyrektywy (UE) 2018/2001;

c)

wprowadzenia możliwości osiągnięcia maksymalnie 50 % celów określonych w art. 7 ust. 1 i 2 przez wykorzystanie surowców z biopochodnych tworzyw sztucznych.

a)

określenia wymogów zrównoważonego rozwoju w odniesieniu do surowców biopochodnych w tworzywach sztucznych, z uwzględnieniem obowiązujących kryteriów zrównoważonego rozwoju określonych w art. 29 dyrektywy (UE) 2018/2001;

b)

określenia celów dotyczących stosowania surowców biopochodnych w opakowaniach z tworzyw sztucznych.

c)

wszelkie wyniki badań, badania lub inne istotne źródła wykorzystane do oceny minimalnej koniecznej objętości lub masy opakowania.

c)

wszelkie wyniki badań, badania lub inne istotne źródła , np. modelowanie i symulowanie, wykorzystane do oceny minimalnej koniecznej objętości lub masy opakowania.

a)

jest przeznaczone do ponownego użycia lub powtórnego napełnienia, zaprojektowane i wprowadzane do obrotu z myślą o ponownym użyciu lub powtórnym napełnianiu ;

a)

jest przeznaczone do ponownego użycia lub powtórnego napełnienia, zaprojektowane i wprowadzane do obrotu z myślą o ponownym wielokrotnym użyciu ;

b)

zostało przeznaczone do osiągnięcia jak największej liczby podróży lub rotacji przy normalnie łatwych do przewidzenia warunkach zastosowania i zostało zaprojektowane w tym celu;

b)

zostało przeznaczone do osiągnięcia jak największej liczby rotacji przy normalnie łatwych do przewidzenia warunkach zastosowania i zostało zaprojektowane w tym celu;

ha)

spełnia wymogi dotyczące zdrowia konsumentów, bezpieczeństwa i higieny.

a)

adekwatne, odpowiednie dane osobowe są gromadzone tylko w ograniczonym celu zapewnienia użytkownikowi dostępu do odpowiednich informacji dotyczących zgodności, o których mowa w ust. 2–3 niniejszego artykułu w odniesieniu do art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/679/EU;

b)

informacji tych nie podaje się wraz z innymi informacjami przeznaczonymi do celów sprzedaży lub marketingu.

a)

są uzasadnione zgodnie z [art. 3 dyrektywy o oświadczeniach środowiskowych]; w szczególności określają, czy odnoszą się do jednostki opakowania, części jednostki opakowania, czy do wszystkich opakowań wprowadzonych do obrotu przez producenta;

b)

składane są w odniesieniu do właściwości opakowań wykraczających poza mające zastosowanie minimalne wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu;

ba)

spełniają wymogi dotyczące higieny żywności i bezpieczeństwa konsumentów.

a)

czy producent, który podlega obowiązkom w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta za opakowanie, jest zarejestrowany w rejestrze producentów, o którym mowa w art.  40 ;

a)

czy producent, który podlega obowiązkom w zakresie rozszerzonej odpowiedzialności producenta za opakowanie, jest zarejestrowany w rejestrze producentów, o którym mowa w art.  39 ;