(1a)

Pakiet „VAT w epoce cyfrowej”, którego częścią jest niniejsza dyrektywa, ma na celu przestrzeganie zasady proporcjonalności w odniesieniu do zwalczania oszustw oraz do trudności, jakie mogą pojawić się przy stosowaniu proponowanych przepisów do przedsiębiorstw, w szczególności MŚP i mikroprzedsiębiorstw, w codziennym prowadzeniu działalności gospodarczej oraz do organów krajowych. Nowe zobowiązania w zakresie podatku VAT wynikające z reformy powinny być proste, jasne, skuteczne i wyważone dla wszystkich zaangażowanych stron, aby działać w praktyce dla przedsiębiorstw i organów administracyjnych.

(1b)

Pakiet „VAT w epoce cyfrowej” ma zapewnić pełne poszanowania podstawowych praw do prywatności i ochrony danych osobowych, a także stosowanie rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679  (1a) i (UE) 2018/1725  (1b) do przetwarzania danych osobowych. Właściwe organy podatkowe powinny przetwarzać gromadzone dane wyłącznie do zwalczania oszustw.

(1c)

Komisja powinna zapewnić poszanowanie praw podatników, biorąc pod uwagę, że organy podatkowe będą miały dostęp do ogromnej ilości danych, w tym z algorytmicznych systemów analizy danych. Korzystanie z nowych technologii powinno odbywać się z poszanowaniem wartości Unii, praw człowieka i prawa pierwotnego.

(1d)

Gromadzenie danych osobowych osób fizycznych nie powinno w żadnych okolicznościach naruszać ich prawa do prywatności. W przeciwnym razie należałoby je uznać za równoznaczne z bezprawnym nadzorem. Dane zawarte w fakturach mogą zawierać informacje wrażliwe dotyczące konkretnych osób fizycznych, takie jak informacje o zakupionych towarach (w tym produktach intymnych), usługach turystycznych lub usługach prawnych.

(2)

Należy dostosować obowiązki sprawozdawcze w zakresie VAT do wyzwań gospodarki opartej na platformach cyfrowych i  ograniczyć konieczność posiadania wielu numerów identyfikacyjnych VAT w Unii.

(2)

Należy dostosować obowiązki sprawozdawcze w zakresie VAT do wyzwań gospodarki opartej na platformach cyfrowych , ograniczyć konieczność posiadania wielu numerów identyfikacyjnych VAT w Unii oraz znacznie obniżyć koszty przestrzegania przepisów ponoszone przez podatników, w szczególności MŚP, aby zapewnić równe warunki działania i właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego .

(3)

Uszczuplenie dochodów z tytułu VAT, zwane „luką w podatku VAT”, oszacowano w 2020 r. w Unii na kwotę 93 mld EUR, z czego znaczną część stanowią straty spowodowane oszustwami, w szczególności wewnątrzwspólnotowymi oszustwami typu „znikający podmiot gospodarczy” (62), których wartość oszacowano na kwotę 40–60 mld EUR (63). W sprawozdaniu końcowym z Konferencji w sprawie przyszłości Europy obywatele wzywają do „harmonizacji i koordynacji polityki podatkowej w państwach członkowskich UE w celu zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania i unikaniu opodatkowania”, „promowania współpracy między państwami członkowskimi UE w celu dopilnowania, by wszystkie przedsiębiorstwa w UE płaciły sprawiedliwą część podatków”. Inicjatywa „VAT w epoce cyfrowej” jest zgodna z tymi celami.  (61)

(3)

Uszczuplenie dochodów z tytułu VAT, zwane „luką w podatku VAT”, oszacowano w 2020 r. w Unii na kwotę 93 mld EUR, z czego znaczną część stanowią straty spowodowane oszustwami, w szczególności wewnątrzwspólnotowymi oszustwami typu „znikający podmiot gospodarczy” (62), których wartość oszacowano na kwotę 40–60 mld EUR (63). Obecna luka w  podatku VAT wskazuje na potrzebę zwalczania transgranicznych oszustw związanych z VAT i oszustw karuzelowych poprzez właściwe wdrożenie wydajnych mechanizmów wymiany informacji i  odpowiednich środków takiej wymiany, w tym ludzkich , finansowych, technicznych i technologicznych. Ponadto wysokość luki w podatku VAT różni się znacznie w poszczególnych państwach członkowskich, dlatego ważne jest, aby zacieśnić współpracę i koordynację na szczeblu UE.  (61)

(3a)

Luka w podatku VAT powoduje brak zaufania między unijnymi organami podatkowymi i obejmuje znacznie więcej niż wewnątrzwspólnotowe oszustwa typu „znikający podmiot gospodarczy”. Najlepszym sposobem walki z wewnątrzwspólnotowymi oszustwami typu „znikający podmiot gospodarczy”, w tym oszustwami karuzelowymi, byłoby zniesienie zwolnienia z VAT od wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i świadczenia usług, ponieważ ten rodzaj oszustw wynika głównie z przerwy w cząstkowym poborze VAT. Aby lepiej określić ramy walki z oszustwami związanymi z VAT, Komisja powinna przeprowadzić dalszą analizę tego, w jaki sposób wdrożenie niniejszej dyrektywy mogłoby stworzyć podstawy do zniesienia zwolnienia z VAT od wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i świadczenia usług (tj. „docelowego systemu VAT”).

(3b)

Gromadzenie danych na potrzeby statystyki handlu międzynarodowego (Intrastat) w kontekście transakcji wewnątrzwspólnotowych jest podstawowym narzędziem dla organów podatkowych państw członkowskich w walce z oszustwami związanymi z VAT i należy je utrzymać.

(3c)

Zwolnienie z VAT od wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i świadczenia usług może zwiększyć możliwość popełniania oszustw, zwłaszcza na poziomie detalicznym.

(4)

W celu zwiększenia poboru podatków od transakcji transgranicznych oraz położenia kresu istniejącej fragmentacji wynikającej z wdrażania przez państwa członkowskie rozbieżnych systemów sprawozdawczości, należy ustanowić przepisy dotyczące unijnych wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej. Przepisy te powinny zapewnić organom podatkowym informacje na temat poszczególnych transakcji, aby umożliwić przeprowadzanie analizy krzyżowej danych, zwiększyć możliwości kontrolne organów podatkowych i wywołać efekt odstraszający w odniesieniu do nieprzestrzegania przepisów, a jednocześnie zmniejszyć koszty przestrzegania przepisów dla przedsiębiorstw prowadzących działalność w różnych państwach członkowskich i eliminować bariery na rynku wewnętrznym.

(4)

W celu zwiększenia poboru podatków od transakcji transgranicznych oraz położenia kresu istniejącej fragmentacji wynikającej z wdrażania przez państwa członkowskie rozbieżnych systemów sprawozdawczości, co skutkuje nakładaniem znacznego obciążenia na przedsiębiorstwa i nieskutecznymi kontrolami transgranicznymi, należy ustanowić przepisy dotyczące unijnych wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej. Przepisy te powinny zapewnić organom podatkowym informacje na temat poszczególnych transakcji, aby umożliwić przeprowadzanie analizy krzyżowej danych, zwiększyć możliwości kontrolne organów podatkowych i wywołać efekt odstraszający w odniesieniu do nieprzestrzegania przepisów, a jednocześnie zmniejszyć koszty przestrzegania przepisów dla przedsiębiorstw prowadzących działalność w różnych państwach członkowskich i eliminować bariery na rynku wewnętrznym.

(4a)

Oszustwa związane z VAT są często powiązane z przestępczością zorganizowaną, a bardzo niewielka liczba takich zorganizowanych sieci może być odpowiedzialna za transgraniczne oszustwa związane z VAT na wiele miliardów euro, a to nie tylko oddziałuje na pobór dochodów w państwach członkowskich, ale ma również negatywny wpływ na zasoby własne Unii. W związku z tym państwa członkowskie ponoszą wspólną odpowiedzialność za ochronę dochodów z tytułu VAT wszystkich państw członkowskich.

(4b)

Komisja dopilnuje, by wymóg sprawozdawczości cyfrowej uwzględniał doświadczenia zdobyte w niektórych państwach członkowskich, które już zainwestowały w cyfrowe fakturowanie i sprawozdawczość, tak aby nie utracić istniejących inwestycji w tych państwach członkowskich i aby wszystkie zainteresowane strony mogły na tym skorzystać.

(4c)

Wymogi w zakresie sprawozdawczości cyfrowej mające zapewniać organom podatkowym informacje o poszczególnych transakcjach powinny być sprawiedliwe, wykonalne i wyważone zgodnie z zasadą proporcjonalności. Niezawodność rozwiązań technologicznych służących wykrywaniu oszustw powinna skutkować większą pewnością prawa dla podatników.

(5)

Aby ułatwić automatyzację procesu sprawozdawczego zarówno dla podatników, jak i organów podatkowych, transakcje podlegające zgłaszaniu organom podatkowym powinny być dokumentowane elektronicznie. Domyślnym systemem wystawiania faktur powinno być fakturowanie elektroniczne. Państwa członkowskie powinny mieć jednak możliwość zezwolenia na stosowanie innych środków w przypadku dostaw krajowych. Wystawianie faktur elektronicznych przez dostawcę lub usługodawcę i ich przesyłanie nabywcy nie powinno być uzależnione od uprzedniego zatwierdzenia lub uprzedniej weryfikacji przez organy podatkowe.

(5)

Aby ułatwić automatyzację procesu sprawozdawczego zarówno dla podatników, jak i organów podatkowych, transakcje podlegające zgłaszaniu organom podatkowym powinny być dokumentowane elektronicznie. Domyślnym systemem wystawiania faktur mogłoby być fakturowanie elektroniczne. Państwa członkowskie powinny mieć jednak możliwość zezwolenia na stosowanie innych środków w przypadku dostaw krajowych. Wystawianie faktur elektronicznych przez dostawcę lub usługodawcę i ich przesyłanie nabywcy nie powinno zależeć od uprzedniego zatwierdzenia lub uprzedniej weryfikacji przez organy podatkowe od 1 stycznia 2028 r .

(6)

Definicję faktury elektronicznej należy dostosować do definicji użytej w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/55/UE (64) w celu osiągnięcia normalizacji w obszarze sprawozdawczości dotyczącej VAT.

(6)

Na koniec okresu przejściowego definicję faktury elektronicznej należy dostosować do definicji użytej w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/55/UE (64) w celu normalizacji sprawozdawczości dotyczącej VAT. Przedsiębiorstwa, w szczególności mikroprzedsiębiorstwa i małe przedsiębiorstwa zdefiniowane w dyrektywie 2013/34/UE  (64a) i organizacje nienastawione na zysk, powinny jednak zachować swobodę przyjmowania innych norm zgodnie z art. 217 dyrektywy 2006/112/WE.

(6a)

Aby pomóc przedsiębiorstwom i organom podatkowym, treść normy europejskiej dotyczącej fakturowania elektronicznego powinna być dostępna, prosta i jasna, w szczególności dzięki opublikowaniu na stronie internetowej Komisji wszystkich istotnych informacji dotyczących tej normy. Biorąc pod uwagę, że norma europejska dotycząca fakturowania elektronicznego, o której mowa w dyrektywie 2014/55/UE, jest dostosowana do relacji między przedsiębiorstwami a administracją publiczną, jej ewolucję należy zaplanować tak, aby uwzględniała potrzeby przedsiębiorstw w relacjach z innymi przedsiębiorstwami.

(7)

Aby zapewnić skuteczne wdrożenie systemu sprawozdawczości dotyczącej VAT, organy podatkowe muszą otrzymywać informacje bez zbędnej zwłoki. W związku z tym termin wystawienia faktury w przypadku transakcji transgranicznych należy ustalić na dwa dni robocze od wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego.

(7)

Aby zapewnić skuteczne wdrożenie systemu sprawozdawczości dotyczącej VAT, organy podatkowe muszą otrzymywać informacje bez zbędnej zwłoki. W związku z tym termin wystawienia faktury w przypadku transakcji transgranicznych należy ustalić na osiem dni roboczych od wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego. Należy odpowiednio dostosować okresy przedawnienia ścigania oszustw związanych z VAT.

(9)

Wdrożenie fakturowania elektronicznego jako domyślnej metody dokumentowania transakcji do celów VAT nie byłoby możliwe, gdyby stosowanie faktury elektronicznej podlegało akceptacji odbiorcy. W związku z tym w przypadku wystawiania faktur elektronicznych nie należy już wymagać takiej akceptacji .

(9)

Wdrożenie fakturowania elektronicznego jako domyślnej metody dokumentowania transakcji do celów VAT nie byłoby możliwe, gdyby stosowanie faktury elektronicznej wymagało zgody odbiorcy. W związku z tym od 1 stycznia 2028 r. zgoda odbiorcy nie powinna być już wymagana .

(10a)

Faktury zbiorcze pozwalają zaoszczędzić czas i koszty oraz zmniejszają obciążenie administracyjne związane z fakturowaniem. Ponadto zmniejszają możliwość wystąpienia błędów i ułatwiają pracę dostawcom i klientom dzięki uproszczonemu prowadzeniu dokumentacji. Mogą one jednak być również wykorzystywane do nadużyć finansowych. W związku z tym faktury zbiorcze powinny być nadal zarezerwowane tylko dla transakcji między przedsiębiorstwami i obejmować jedynie ograniczony okres.

(12)

Aby ułatwić podatnikom przekazywanie danych z faktur, państwa członkowskie powinny udostępnić podatnikom środki niezbędne do takiego przekazywania, które powinny umożliwiać przesyłanie danych bezpośrednio przez podatnika lub przez osobę trzecią działającą w jego imieniu.

(12)

Rosnący przepływ wymienianych codziennie informacji wymaga oprogramowania komputerowego o wysokiej wydajności umożliwiającego ciągłe bezpieczne przekazywanie informacji do administracji krajowej. Aby ułatwić podatnikom przekazywanie danych z faktur, państwa członkowskie powinny udostępnić podatnikom , zwłaszcza mikroprzedsiębiorstwom i małym przedsiębiorstwom zdefiniowanym w dyrektywie 2013/34/UE oraz organizacjom nienastawionym na zysk, środki niezbędne do takiego przekazywania, które powinny umożliwiać przesyłanie danych bezpośrednio przez podatnika lub przez osobę trzecią działającą w jego imieniu.

(13)

Informacje, które należy przekazywać zgodnie z wymogami w zakresie sprawozdawczości cyfrowej w odniesieniu do transakcji wewnątrzwspólnotowych, powinny być podobne do informacji przekazywanych za pośrednictwem informacji podsumowujących, konieczne jest jednak, by podatnicy przekazywali dodatkowe dane, w tym dane bankowe i kwoty płatności, tak aby organy podatkowe mogły monitorować nie tylko towary, lecz również przepływy finansowe.

(13)

Informacje, które należy przekazywać zgodnie z wymogami w zakresie sprawozdawczości cyfrowej w odniesieniu do transakcji wewnątrzwspólnotowych, powinny być podobne do informacji przekazywanych za pośrednictwem informacji podsumowujących, konieczne jest jednak, by podatnicy przekazywali dodatkowe dane, w tym dane bankowe i kwoty płatności, tak aby organy podatkowe mogły monitorować nie tylko towary, lecz również przepływy finansowe , i uzyskiwać odpowiednie informacje o tych przepływach .

(14)

Należy unikać nakładania zbędnego obciążenia administracyjnego na podatników prowadzących działalność w różnych państwach członkowskich. Dlatego też tacy podatnicy powinni mieć możliwość przekazywania swoim organom podatkowym wymaganych informacji z zastosowaniem normy europejskiej, o której mowa w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1870 (65), co przyczynia się do realizacji określonego w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2014/55/UE wniosku o sporządzenie normy europejskiej dotyczącej semantycznego modelu danych dla podstawowych elementów faktury elektronicznej. Państwa członkowskie powinny mieć możliwość określenia dodatkowych metod zgłaszania danych, których stosowanie dla niektórych podatników mogłoby być łatwiejsze .

(14)

Należy unikać nakładania zbędnego obciążenia administracyjnego na podatników prowadzących działalność w różnych państwach członkowskich. Dlatego też tacy podatnicy powinni mieć możliwość przekazywania swoim organom podatkowym wymaganych informacji z zastosowaniem normy europejskiej, o której mowa w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1870 (65), co przyczynia się do realizacji określonego w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2014/55/UE wniosku o sporządzenie normy europejskiej dotyczącej semantycznego modelu danych dla podstawowych elementów faktury elektronicznej. Państwa członkowskie powinny móc określać inne metody zgłaszania danych, których stosowanie mogłoby być łatwiejsze dla niektórych podatników i które mogłyby doprowadzić do zmniejszenia niepotrzebnych obciążeń .

(15)

W celu osiągnięcia niezbędnej harmonizacji w zakresie zgłaszania danych dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowych informacje, które należy zgłaszać, powinny być takie same we wszystkich państwach członkowskich, a państwa członkowskie nie powinny mieć możliwości żądania dodatkowych danych.

(15)

W celu osiągnięcia niezbędnej harmonizacji w zakresie zgłaszania danych dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowych informacje, które należy zgłaszać, powinny być takie same we wszystkich państwach członkowskich, a państwa członkowskie nie powinny mieć możliwości żądania dodatkowych danych. Gromadzenie tych danych powinno umożliwiać zarówno uzyskanie lepszych danych statystycznych o skali oszustw związanych z VAT, jak i zmniejszenie skali tych przestępstw.

(16a)

Cyfryzacja sprawia, że przedsiębiorstwa są coraz bardziej narażone na cyberprzestępczość i ataki hakerów. Zarówno Komisja, jak i państwa członkowskie powinny zapewnić w miarę możliwości ochronę danych przed cyberatakami i atakami hakerów lub programem ZAPPER podczas przesyłania danych w ramach poszczególnych transakcji oraz podczas ich przechowywania przez organy podatkowe.

(16b)

Przepisy dotyczące wymogów fakturowania elektronicznego i wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej nie mają zastosowania do zakupów związanych z obronnością, zwolnionych na podstawie art. 143 i 151 dyrektywy 2006/112/WE.

(16c)

W celu zapewnienia bezpieczeństwa przekazywanych danych należy opracować wyczerpujący wykaz organów upoważnionych do ich badania oraz procedurę przetwarzania danych. W wykazie tym powinny znaleźć się EPPO, OLAF i Europol.

(17)

Szereg państw członkowskich wprowadziło rozbieżne wymogi w zakresie sprawozdawczości dotyczące transakcji dokonywanych na ich terytoriach , co prowadzi do znacznych obciążeń administracyjnych dla podatników prowadzących działalność w różnych państwach członkowskich, ponieważ muszą oni dostosować swoje systemy rachunkowości do tych wymogów . W celu uniknięcia kosztów wynikających z  takich rozbieżności systemy wdrożone w państwach członkowskich służące do zgłaszania odpłatnych dostaw towarów i odpłatnego świadczenia usług między podatnikami na ich terytorium powinny posiadać te same cechy, co system wdrożony w odniesieniu do transakcji wewnątrzwspólnotowych. Państwa członkowskie powinny zapewnić środki elektroniczne służące do przekazywania informacji, a podatnik – podobnie jak w przypadku transakcji wewnątrzwspólnotowych – powinien mieć możliwość przekazywania danych zgodnie z normą europejską określoną w decyzji wykonawczej (UE) 2017/1870, nawet jeśli dane państwo członkowskie mogłoby zapewnić dodatkowe środki służące przekazywaniu danych. Podatnik powinien mieć możliwość przesłania danych bezpośrednio lub za pośrednictwem osoby trzeciej, która zrobi to w jego imieniu.

(17)

Szereg państw członkowskich wprowadziło na mocy art. 273 dyrektywy 2006/112/WE rozbieżne wymogi w zakresie sprawozdawczości dotyczące transakcji dokonywanych na ich terytoriach . Te rozbieżne wymogi sprawozdawcze szkodzą funkcjonowaniu rynku wewnętrznego . W celu uniknięcia kosztów wynikających z  fragmentacji ram regulacyjnych systemy wdrożone w państwach członkowskich służące do zgłaszania odpłatnych dostaw towarów i odpłatnego świadczenia usług między podatnikami na ich terytorium mogłyby mieć te same cechy, co system wdrożony w odniesieniu do transakcji wewnątrzwspólnotowych. Państwa członkowskie powinny zapewnić środki elektroniczne służące do przekazywania informacji, a podatnik – podobnie jak w przypadku transakcji wewnątrzwspólnotowych – powinien mieć możliwość przekazywania danych zgodnie z normą europejską określoną w decyzji wykonawczej (UE) 2017/1870, chyba że dane państwo członkowskie mogłoby zapewnić inne równie skuteczne środki służące przekazywaniu danych. Podatnik powinien mieć możliwość przesłania danych bezpośrednio lub za pośrednictwem osoby trzeciej, która zrobi to w jego imieniu.

(18)

Państw członkowskich nie należy zobowiązywać do wdrożenia wymogu w zakresie sprawozdawczości cyfrowej w odniesieniu do odpłatnych dostaw towarów i odpłatnego świadczenia usług między podatnikami na ich terytorium. Jeśli jednak państwa członkowskie miałyby wprowadzić taki wymóg w przyszłości, powinny one dostosować go do wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej dotyczących transakcji wewnątrzwspólnotowych. Państwa członkowskie, które posiadają już system sprawozdawczości dotyczący tych transakcji, powinny dostosować takie systemy, aby zapewnić zgodność zgłaszania danych z wymogami w zakresie sprawozdawczości cyfrowej dotyczącymi transakcji wewnątrzwspólnotowych.

(18)

Państw członkowskich nie należy zobowiązywać do wdrożenia wymogu w zakresie sprawozdawczości cyfrowej w odniesieniu do odpłatnych dostaw towarów i odpłatnego świadczenia usług między podatnikami na ich terytorium. Na koniec okresu przejściowego państwa członkowskie będą nadal mogły wprowadzać inne normy, mimo że będą musiały akceptować faktury elektroniczne oparte na normie europejskiej.

(18a)

Gromadzenie danych osobowych osób fizycznych nie powinno w żadnych okolicznościach naruszać ich prawa do prywatności.

(19)

Aby ocenić skuteczność wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej, Komisja powinna przygotować sprawozdanie oceniające wpływ wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej na zmniejszenie luki w podatku VAT oraz na koszty wdrożenia i przestrzegania przepisów ponoszone przez podatników i organy podatkowe w celu sprawdzenia, czy system osiągnął zakładane cele, czy też wymaga dalszego dostosowania.

(19)

Aby ocenić skuteczność wymogów w zakresie wewnątrzwspólnotowej sprawozdawczości cyfrowej, Komisja powinna przygotować sprawozdanie oceniające wpływ wewnątrzwspólnotowych wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej na zmniejszenie luki w podatku VAT oraz na koszty wdrożenia i przestrzegania przepisów ponoszone przez podatników i organy podatkowe w celu sprawdzenia, czy system osiągnął zakładane cele, czy też wymaga dalszego dostosowania lub rozszerzenia na transakcje krajowe. Ponadto Komisja powinna zlecić przeprowadzenie niezależnego badania zawierającego kompleksową analizę oszustw typu „znikający podmiot gospodarczy”, które stanowią szczególną kategorię oszustw związanych z VAT, a zwłaszcza skuteczności wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej w zwalczaniu takich oszustw. Komisja powinna również zlecić niezależne badanie w celu przeprowadzenia dogłębnej oceny zalet i wad wprowadzenia obowiązkowego punktu kompleksowej obsługi importu (IOSS).

(20)

Państwa członkowskie powinny mieć możliwość dalszego wprowadzania innych środków mających na celu zapewnienie prawidłowego poboru VAT i zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania. Nie powinny one jednak mieć możliwości nakładania dodatkowych obowiązków sprawozdawczych w odniesieniu do transakcji objętych wymogami w zakresie sprawozdawczości cyfrowej.

(20)

Państwa członkowskie powinny mieć możliwość dalszego wprowadzania innych środków mających na celu zapewnienie prawidłowego poboru VAT i zapobieganie uchylaniu się od opodatkowania.

(20a)

W celu zmniejszenia ryzyka prawnego, na jakie narażone są przedsiębiorstwa, zwłaszcza MŚP i mikroprzedsiębiorstwa, ze względu na złożoność stawek VAT w Unii, Komisja mogłaby rozszerzyć swoje bazy danych i przekształcić je w aktualne narzędzie, które jest łatwo dostępne dla przedsiębiorstw i zapewnia w czasie rzeczywistym informacje o unijnych stawkach VAT i odpowiedzi na zapytania podatkowe.

(22)

Gospodarka oparta na platformach cyfrowych doprowadziła do nieuzasadnionego zakłócenia konkurencji między dostawami wykonywanymi i usługami świadczonymi za pośrednictwem platform internetowych, które nie podlegają opodatkowaniu VAT, a dostawami wykonywanymi i usługami świadczonymi w ramach gospodarki tradycyjnej, które podlegają opodatkowaniu VAT. Zakłócenie to jest najbardziej dotkliwe w dwóch największych sektorach gospodarki opartej na platformach cyfrowych plasujących się tuż za handlem elektronicznym, a mianowicie w sektorze krótkoterminowego najmu lokali mieszkalnych i sektorze przewozu osób.

(22)

Istnieje ryzyko zakłócenia konkurencji między dostawami wykonywanymi i usługami świadczonymi za pośrednictwem platform internetowych, które nie podlegają opodatkowaniu VAT, a dostawami wykonywanymi i usługami świadczonymi w ramach gospodarki tradycyjnej, które podlegają opodatkowaniu VAT.

(23)

Należy zatem ustanowić przepisy mające na celu rozwiązanie problemu zakłóceń konkurencji w sektorach krótkoterminowego najmu lokali mieszkalnych i przewozu osób poprzez zmianę roli, jaką platformy odgrywają w poborze podatku VAT (staną się one „podmiotem uznawanym za dostawcę”). W ramach tego modelu platformy należy zobowiązać do naliczania VAT w przypadku, gdy jest on należny, ale nie jest naliczany przez właściwego dostawcę , ponieważ ten ostatni jest np. osobą fizyczną lub podatnikiem korzystającym z procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw .

(23)

Należy zatem ustanowić jasne, wyważone i proporcjonalne przepisy mające na celu usuwanie potencjalnych zakłóceń konkurencji w sektorach krótkoterminowego najmu lokali mieszkalnych i przewozu osób przez wprowadzenie modelu podmiotów uznawanych za dostawców. Zgodnie z tym modelem platformy muszą naliczać i rozliczać VAT od właściwej dostawy, jeśli dostawca nie pobiera VAT, i mogą podlegać obowiązkom sprawozdawczym. Chociaż zasada neutralności VAT ma kluczowe znaczenie dla systemu VAT i należy jej przestrzegać w jak największym stopniu, cechy sektorów krótkoterminowego najmu lokali mieszkalnych i przewozu osób wymagają specjalnego podejścia według modelu podmiotów uznawanych za dostawcę.

(23a)

Ponieważ ustanowienie modelu podmiotów uznawanych za dostawców będzie wiązało się z dodatkowymi kosztami dla małych platform, należy zachęcać je do jak najszybszego dostosowania się do przepisów, aby zagwarantować równe warunki działania i uczciwą konkurencję na tych rynkach.

(23b)

System podmiotów uznawanych za dostawców nie powinien mieć zastosowania do platform, które są małymi i średnimi przedsiębiorstwami zdefiniowanymi w dyrektywie 2013/34/UE, np. małymi dostawcami usług krótkoterminowego najmu lokali mieszkalnych (STR) (gospodarzami lub przedsiębiorstwami zwolnionymi z VAT), którzy przyczyniają się do zrównoważonej turystyki w Unii i propagują podróże do rzadziej odwiedzanych miejsc. Ponadto system podmiotów uznawanych za dostawców powinien zapewnić równe warunki działania bez dawania przewagi konkurencyjnej dużym platformom, które mają większe możliwości ponoszenia dodatkowych kosztów.

(24)

Państwa członkowskie w różny sposób interpretują miejsce świadczenia usługi ułatwiającej przez platformy na rzecz osoby niebędącej podatnikiem. Należy zatem doprecyzować ten przepis.

(24)

Państwa członkowskie w różny sposób interpretują miejsce świadczenia usługi ułatwiającej przez platformy na rzecz osoby niebędącej podatnikiem. Należy doprecyzować ten przepis , aby korzystanie z platformy wspomagającej w żaden sposób nie tworzyło przewagi konkurencyjnej dla usługodawcy. Jasność i pewność prawa wymaga też ustalenia jednolitej definicji terminu „pośrednictwo platformy”.

(31a)

Wdrożenie różnych unijnych systemów punktów kompleksowej obsługi (UOSS) w państwach członkowskich wymaga zarówno zapewnienia przedsiębiorstwom wystarczających specyfikacji technicznych, aby zagwarantować, że deklaracje dla punktów kompleksowej obsługi (OSS) nie będą się różnić w zależności od kraju, jak i zapewnienia przedsiębiorstwom opcji pobrania pliku w celu złożenia deklaracji OSS.

(31b)

W celu uproszczenia codziennego prowadzenia działalności gospodarczej Komisja może rozważyć konsolidację obecnych trzech rejestracji, tj. punktu kompleksowej obsługi importu (IOSS), unijnego punktu kompleksowej obsługi (UOSS) i nieunijnego punktu kompleksowej obsługi (non-UOSS)), aby wszystkie dostawy (a mianowicie importowane towary, usługi i sprzedaż krajowa) można było zgłaszać na jednym portalu.

(32)

W dyrektywie (UE) 2017/2455 rozszerzono między innymi zakres małego punktu kompleksowej obsługi, by stał się większym OSS i obejmował wszystkie przypadki transgranicznego świadczenia usług na rzecz osób niebędących podatnikami mające miejsce w Unii oraz wszelką wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość. W wyjątkowych okolicznościach interfejsy elektroniczne, takie jak platformy handlowe i platformy, które stają się podmiotami uznawanymi za dostawców w przypadku niektórych dostaw towarów w Unii, mogą również zgłaszać niektóre krajowe dostawy towarów w ramach unijnej procedury OSS. Aby wspierać osiągnięcie celu, jakim jest jedna rejestracja VAT w Unii, należy jeszcze bardziej rozszerzyć zakres unijnej procedury OSS i objąć nią inne dostawy towarów, w tym krajowe dostawy towarów między przedsiębiorcami i konsumentami w Unii dokonywane przez podatników, którzy nie są zidentyfikowani do celów VAT w państwie członkowskim konsumpcji, dzięki czemu dane przedsiębiorstwa nie będą musiały rejestrować się do celów VAT w każdym państwie członkowskim, w którym mają miejsce takie dostawy towarów na rzecz konsumentów. Ponadto należy rozszerzyć zakres unijnej procedury OSS i objąć nią również krajowe dostawy towarów na rzecz dowolnej osoby objęte procedurą marży, w przypadku gdy towary te dostarcza podatnik (podatnik-pośrednik), który nie jest zidentyfikowany w państwie członkowskim, w którym mają miejsce takie dostawy towarów. Zmiana ta pozwoliłaby podatnikom-pośrednikom na korzystanie z uproszczeń w ramach OSS i umożliwiłaby deklarowanie i płacenie VAT należnego z tytułu tych dostaw w jednym państwie członkowskim identyfikacji za pośrednictwem rozszerzonej unijnej procedury OSS.

(32)

W dyrektywie (UE) 2017/2455 rozszerzono między innymi zakres małego punktu kompleksowej obsługi, by stał się większym OSS i obejmował wszystkie przypadki transgranicznego świadczenia usług na rzecz osób niebędących podatnikami mające miejsce w Unii oraz wszelką wewnątrzwspólnotową sprzedaż towarów na odległość. W wyjątkowych okolicznościach interfejsy elektroniczne, takie jak platformy handlowe i platformy, które stają się podmiotami uznawanymi za dostawców w przypadku niektórych dostaw towarów w Unii, mogą również zgłaszać niektóre krajowe dostawy towarów w ramach unijnej procedury OSS. Aby wspierać osiągnięcie celu, jakim jest jedna rejestracja VAT w Unii, należy jeszcze bardziej rozszerzyć zakres unijnej procedury OSS i objąć nią inne dostawy towarów, w tym krajowe dostawy towarów między przedsiębiorcami i konsumentami w Unii dokonywane przez podatników, którzy nie są zidentyfikowani do celów VAT w państwie członkowskim konsumpcji, dzięki czemu dane przedsiębiorstwa nie będą musiały rejestrować się do celów VAT w każdym państwie członkowskim, w którym mają miejsce takie dostawy towarów na rzecz konsumentów. Ponadto należy rozszerzyć zakres unijnej procedury OSS i objąć nią również krajowe dostawy towarów na rzecz dowolnej osoby objęte procedurą marży, w przypadku gdy towary te dostarcza podatnik (podatnik-pośrednik), który nie jest zidentyfikowany w państwie członkowskim, w którym mają miejsce takie dostawy towarów. Zmiana ta pozwoliłaby podatnikom-pośrednikom na korzystanie z uproszczeń w ramach OSS i umożliwiłaby deklarowanie i płacenie VAT należnego z tytułu tych dostaw w jednym państwie członkowskim identyfikacji za pośrednictwem rozszerzonej unijnej procedury OSS. Należy jednak unikać rozszerzenia unijnej procedury OSS na dostawy towarów i świadczenie usług przez podatnika na rzecz innego podatnika. Swoboda wyboru państwa członkowskiego identyfikacji do celów OSS przez podatników posiadających stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w różnych państwach członkowskich przyczynia się do rozwoju rynku wewnętrznego sprzyjającego wzrostowi.

(33)

Zazwyczaj to dostawca towarów lub usług nalicza i rozlicza VAT. W pewnych okolicznościach państwa członkowskie mogą jednak postanowić, że w ramach mechanizmu odwrotnego obciążenia to odbiorca dostawy, a nie dostawca, jest zobowiązany do rozliczenia należnego podatku VAT. Aby w dalszym ciągu wspierać osiąganie celu, jakim jest jedna rejestracja VAT w Unii, należy ustanowić przepisy dotyczące obowiązkowego stosowania przez państwa członkowskie mechanizmu odwrotnego obciążenia w sytuacjach, gdy dostawca nie ma siedziby do celów VAT w państwie członkowskim, w którym VAT jest należny. Dostawca dokonujący dostaw towarów lub usługodawca świadczący usługi na rzecz osoby zidentyfikowanej do celów VAT w państwie członkowskim, w którym dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu, powinien być uprawniony do zastosowania odwrotnego obciążenia. Do celów kontroli takie dostawy towarów lub świadczenie usług należy wykazywać w informacji podsumowującej.

(33)

Zazwyczaj to dostawca towarów lub usług nalicza i rozlicza VAT. W pewnych okolicznościach państwa członkowskie mogą jednak postanowić, że w ramach mechanizmu odwrotnego obciążenia to odbiorca dostawy, a nie dostawca, jest zobowiązany do rozliczenia należnego podatku VAT. Aby w dalszym ciągu wspierać osiąganie celu, jakim jest jedna rejestracja VAT w Unii, należy ustanowić przepisy dotyczące obowiązkowego stosowania przez państwa członkowskie mechanizmu odwrotnego obciążenia w sytuacjach, gdy dostawca nie ma siedziby do celów VAT w państwie członkowskim, w którym VAT jest należny. Do celów kontroli takie dostawy towarów lub świadczenie usług należy wykazywać w informacji podsumowującej.

(35a)

IOSS powinny działać przejrzycie i bezpiecznie. Jednolite podejście między IOSS a przepisami i praktyką celną pomogłoby położyć kres niespójnościom, błędom i podwójnemu opodatkowaniu.

(36)

Aby zapewnić jednolite warunki wdrażania dyrektywy 2006/112/WE, należy przyznać Komisji uprawnienia służące lepszemu zabezpieczeniu prawidłowego stosowania numerów identyfikacyjnych VAT na potrzeby IOSS i procesu weryfikacji tych numerów do celów zwolnienia przewidzianego w tej dyrektywie. Uprawnienie to powinno umożliwiać Komisji przyjęcie aktu wykonawczego w celu wprowadzenia środków szczególnych zapobiegających niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. Takie środki szczególne obejmują między innymi powiązanie niepowtarzalnego numeru przesyłki z numerem identyfikacyjnym VAT na potrzeby IOSS. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (71), a komitetem do tego celu powinien być komitet ustanowiony na mocy art. 58 rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 (72).

(36)

Aby zapewnić jednolite warunki wdrażania dyrektywy 2006/112/WE, należy przyznać Komisji uprawnienia służące lepszemu zabezpieczeniu prawidłowego stosowania numerów identyfikacyjnych VAT na potrzeby IOSS i procesu weryfikacji tych numerów do celów zwolnienia przewidzianego w tej dyrektywie. Uprawnienie to powinno umożliwiać Komisji przyjęcie aktu wykonawczego w celu wprowadzenia środków szczególnych zapobiegających niektórym formom uchylania się od opodatkowania lub unikania opodatkowania. Takie środki szczególne obejmują między innymi powiązanie niepowtarzalnego numeru przesyłki z numerem identyfikacyjnym VAT na potrzeby IOSS. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (71), a komitetem do tego celu powinien być komitet ustanowiony na mocy art. 58 rozporządzenia Rady (UE) nr 904/2010 (72). Uprawnienia Komisji powinny uwzględniać prawa podatników do poufności. Każdy projekt aktu wykonawczego należy przekazać tytułem informacji Parlamentowi Europejskiemu, aby mógł on skorzystać ze swoich praw.

(38)

W dyrektywie 2006/112/WE przewidziano uproszczone opodatkowanie VAT towarów przemieszczanych w ramach procedury magazynu typu call-off stock w przypadku spełnienia pewnych wymaganych warunków. Z uwagi na to, że uproszczona procedura OSS w odniesieniu do przemieszczania własnych towarów ma charakter kompleksowy i obejmuje transgraniczne przemieszczanie towarów, które jest obecnie objęte procedurą magazynu typu call-off stock, o której mowa w art. 17a tej dyrektywy, konieczne jest stopniowe wycofywanie tej ostatniej procedury poprzez ustanowienie daty końcowej przed całkowitym zniesieniem przepisów dotyczących procedury magazynu typu call-off stock zawartych w dyrektywie 2006/112/WE. Należy zatem ustalić datę końcową na dzień 31 grudnia 2024  r. , po upływie której nie będzie można już stosować żadnej nowej procedury magazynu typu call-off stock. W przypadku procedur magazynu typu call-off stock rozpoczynających się 31 grudnia 2024  r. lub przed tą datą powinny nadal być stosowane odpowiednie warunki, w tym 12-miesięczny termin przeniesienia własności tych towarów na zamierzonego nabywcę. Równolegle z wprowadzeniem tej nowej daty końcowej należy dodać nowy ustęp w przepisach dotyczących procedury magazynu typu call-off stock, aby zapewnić, by procedura ta przestała obowiązywać 31 grudnia 2025  r., ponieważ po tej dacie nie będzie już konieczna.

(38)

W dyrektywie 2006/112/WE przewidziano uproszczone opodatkowanie VAT towarów przemieszczanych w ramach procedury magazynu typu call-off stock w przypadku spełnienia pewnych wymaganych warunków. Z uwagi na to, że uproszczona procedura OSS w odniesieniu do przemieszczania własnych towarów ma charakter kompleksowy i obejmuje transgraniczne przemieszczanie towarów, które jest obecnie objęte procedurą magazynu typu call-off stock, o której mowa w art. 17a tej dyrektywy, konieczne jest stopniowe wycofywanie tej ostatniej procedury poprzez ustanowienie daty końcowej przed całkowitym zniesieniem przepisów dotyczących procedury magazynu typu call-off stock zawartych w dyrektywie 2006/112/WE. Należy zatem ustalić datę końcową na dzień 31 grudnia 2025  r. i po jej upływie nie będzie można już stosować żadnej nowej procedury magazynu typu call-off stock. W przypadku procedur magazynu typu call-off stock rozpoczynających się 31 grudnia 2025  r. lub przed tą datą powinny nadal być stosowane odpowiednie warunki, w tym 12-miesięczny termin przeniesienia własności tych towarów na zamierzonego nabywcę. Równolegle z wprowadzeniem tej nowej daty końcowej należy dodać nowy ustęp w przepisach dotyczących procedury magazynu typu call-off stock, aby zapewnić, by procedura ta przestała obowiązywać 31 grudnia 2026  r., ponieważ po tej dacie nie będzie już konieczna.

(39)

Procedura marży polega na umożliwieniu podatnikom-pośrednikom zapłaty podatku VAT od różnicy między ceną sprzedaży a ceną nabycia towarów objętych tą procedurą, a mianowicie towarów używanych, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków. Aby zapewnić opodatkowanie tych szczególnych dostaw w państwie członkowskim, w którym nabywca ma siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, należy zmienić dyrektywę 2006/112/WE w celu wprowadzenia nowego przepisu dotyczącego miejsca dostawy. Ponadto należy zmienić dyrektywę 2006/112/WE, aby wyraźnie wyłączyć dostawy towarów objętych procedurą marży z obowiązku stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia. Aby wspierać osiąganie celu, jakim jest jedna rejestracja VAT w Unii, oraz aby zminimalizować obciążenia związane z przestrzeganiem przepisów, podatnicy-pośrednicy, którzy prowadzą działalność w ramach procedury marży, mogą się jednak zdecydować na rejestrację w celu korzystania z unijnej procedury OSS, aby deklarować i płacić VAT należny od niektórych dostaw towarów objętych procedurą marży za pośrednictwem tej procedury, bez konieczności rejestracji w wielu państwach członkowskich.

(39)

Procedura marży polega na umożliwieniu podatnikom-pośrednikom zapłaty podatku VAT od różnicy między ceną sprzedaży a ceną nabycia towarów objętych tą procedurą, a mianowicie towarów używanych, w tym dóbr kapitałowych jak budynki, maszyny, narzędzia i sprzęt, dzieł sztuki, przedmiotów kolekcjonerskich i antyków. Aby zapewnić opodatkowanie tych szczególnych dostaw w państwie członkowskim, w którym nabywca ma siedzibę, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, należy zmienić dyrektywę 2006/112/WE w celu wprowadzenia nowego przepisu dotyczącego miejsca dostawy. Ponadto należy zmienić dyrektywę 2006/112/WE, aby wyraźnie wyłączyć dostawy towarów objętych procedurą marży z obowiązku stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia. Aby wspierać osiąganie celu, jakim jest jedna rejestracja VAT w Unii, oraz aby zminimalizować obciążenia związane z przestrzeganiem przepisów, podatnicy-pośrednicy, którzy prowadzą działalność w ramach procedury marży, mogą się jednak zdecydować na rejestrację w celu korzystania z unijnej procedury OSS, aby deklarować i płacić VAT należny od niektórych dostaw towarów objętych procedurą marży za pośrednictwem tej procedury, bez konieczności rejestracji w wielu państwach członkowskich.

(39a)

Uznając znaczenie zrównoważonych praktyk, należy zapewnić, aby metoda obliczania VAT od marży zysku w przypadku sprzedaży towarów używanych i kolekcjonerskich była prosta i jasna. Unia powinna rozważyć, czy potrzebne są inne metody obliczania (na przykład średnia stawka marży VAT podawana przez sprzedawcę i według kategorii przedmiotów) w celu poprawy stosowania i funkcjonowania procedury marży VAT dla towarów używanych.

(39b)

Niektóre państwa członkowskie nie zwalniają darowizn w naturze z podatku VAT, mimo że takie zwolnienie jest możliwe na mocy obowiązującej dyrektywy VAT. W konsekwencji przedsiębiorstwa niszczą dobra konsumpcyjne, w szczególności zwroty, zamiast przekazywać je na cele charytatywne. Komisja powinna wydać wytyczne dla państw członkowskich, w których uściśli, że zwolnienia darowizn w naturze z podatku VAT są zgodne z obowiązującym prawem Unii dotyczącym VAT.

(41a)

Wdrożenie wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej w 2028 r. jednocześnie na rynkach wszystkich państw członkowskich będzie niezwykle trudne. Stopniowe wdrażanie wymogów w zakresie sprawozdawczości cyfrowej zapewniłoby dostępność odpowiedniej liczby wykwalifikowanego personelu niezbędnego do dostosowania całego oprogramowania przedsiębiorstw. Przed wdrożeniem niniejszej dyrektywy Komisja powinna zaproponować przedsiębiorstwom praktyczne rozwiązania zmniejszające koszty jej wdrażania.

(41b)

Pakiet „VAT w epoce cyfrowej” należy wprowadzać stopniowo od 1 stycznia 2025 r.

(41c)

Zgodnie z art. 42 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/1725  (1a) skonsultowano się z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych, który wydał opinię 3 marca 2023 r.  (1b) .

(41d)

Rozwój usług przetwarzania w chmurze związany z wymogami w zakresie sprawozdawczości cyfrowej może prowadzić do wzrostu emisji gazów cieplarnianych. Komisja powinna przyjąć środki i zachęcać do „zazieleniania” sektora cyfrowego, na przykład przez centralizację ośrodków przetwarzania danych w celu optymalizacji ich funkcjonowania, przez wspomaganie przedsiębiorstw w wykorzystywaniu energii odnawialnej zamiast paliw kopalnych do zasilania ich ośrodków przetwarzania danych oraz przez wykorzystywanie sztucznej inteligencji do zmniejszenia powodowanego przez nie zanieczyszczenia.

(41e)

Niniejsza dyrektywa obejmuje kilka zmian w sposobie deklarowania dochodów z VAT. Może to mieć duży wpływ na charakter pracy pracowników administracji podatkowej. Organy podatkowe powinny zatem zapewnić swoim pracownikom dostęp do niezbędnych szkoleń przed wejściem w życie niniejszej dyrektywy.

9)

uchyla się art. 232;

9)

art. 232 otrzymuje brzmienie:

f)

podatnikiem podlegającym procedurze szczególnej dla małych przedsiębiorstw.”;

4)

uchyla się art. 35;

4)

art. 35 otrzymuje brzmienie:

(6)

dodaje się art. 46a w brzmieniu:

a)

nieprzerwany najem lokali mieszkalnych na maksymalnie 31 nocy z zapewnieniem lub bez świadczenia innych usług pomocniczych;

b)

świadczenie trzech lub więcej istotnych usług pomocniczych podczas najmu lokali mieszkalnych.

1)

»przemieszczanie własnych towarów« oznacza przemieszczanie towarów do innego państwa członkowskiego zgodnie z art. 17 ust. 1, w tym przemieszczanie na podstawie art. 14a ust. 3 , i nie obejmuje przemieszczeń dóbr kapitałowych zgodnie z definicją państwa członkowskiego, do którego towary są wysyłane lub transportowane zgodnie z art. 189 lit. a), ani towarów, w odniesieniu do których nie istnieje pełne prawo do odliczenia VAT w tym państwie członkowskim .

1)

»przemieszczanie własnych towarów« oznacza przemieszczanie towarów do innego państwa członkowskiego zgodnie z art. 17 ust. 1, w tym przemieszczanie na podstawie art. 14a ust. 3.

b)

gdy można w inny sposób stwierdzić, że podlegająca opodatkowaniu działalność tego podatnika objęta niniejszą procedurą szczególną zakończyła się;

2)

w art. 138 ustęp 1a otrzymuje brzmienie:

5)

uchyla się art. 223;

16)

w przypadku faktury korygującej – numer kolejny, który identyfikuje fakturę korygowaną, o której mowa w pkt 2;

16)

w przypadku faktury korygującej – numer kolejny, który identyfikuje fakturę korygowaną, o której mowa w pkt 2 , numer seryjny korygowanej faktury lub numer bądź inny podobny identyfikator umowy, z której wynika korekta, o której mowa w pkt 2 ;

17)

numer IBAN rachunku bankowego dostawcy, na którym zostanie zaksięgowana zapłata za fakturę. Jeżeli IBAN nie jest dostępny, jakikolwiek inny identyfikator, który jednoznacznie identyfikuje rachunek bankowy, na którym zostanie zaksięgowana zapłata za fakturę;

18)

termin, w którym należy dokonać płatności za dostawę towarów lub świadczenie usług lub, w przypadku uzgodnienia płatności częściowych, termin i kwota każdej płatności.”;

18a)

podstawowe elementy faktury elektronicznej określone w art. 6 dyrektywy 2014/55/UE, z wyjątkiem lit. a), b), i) oraz k), które nie są konieczne z punktu widzenia logiki VAT;

a)

analizuje skuteczność punktu kompleksowej obsługi ds. VAT i identyfikuje utrzymujące się niedociągnięcia;

b)

bada zalety dalszego rozszerzenia punktu kompleksowej obsługi ds. VAT na pozostałe obszary transakcji między przedsiębiorstwami a konsumentami, które nie zostały jeszcze uwzględnione;

c)

bada zalety rozszerzenia zakresu punktu kompleksowej obsługi na transakcje między przedsiębiorstwami;

d)

bada możliwości dalszego uproszczenia procedur dla małych i średnich przedsiębiorstw, a tym samym zachęcania do integracji jednolitego rynku.