1)

Czy w celu zapewnienie pełnej realizacji celów dyrektywy 93/13/WE (1), sąd lub skład orzekający powinien w ramach wydawania i oceny orzeczenia w postępowaniu egzekucyjnym, po pierwsze, zgodnie z wyrokami wydanymi w sprawach C-472/11 (2) i C-397/11 (3) stwierdzić rażąco nieuczciwy charakter warunków umownych stanowiących podstawę orzeczenia podlegającego wykonaniu, w tym warunków dotyczących głównego przedmiotu umowy, gdy nabywa on o tym wiedzę z urzędu, i po drugie, powinien poinformować o tym dłużnika (konsumenta), zwracając się do niego z pytaniem, czy żąda on wyciągnięcia konsekwencji prawnych ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunków umownych, a jeśli tak, to czy powinien on zwrócić się on do osoby wnoszącej o wszczęcie egzekucji o obniżenie kwoty roszczenia do wysokości kwoty, jaką konsument jest zobowiązany zapłacić na podstawie warunków umownych, i powinien poinformować o tym komornika sądowego?

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy dla osiągnięcia celów dyrektywy 93/13 konieczne jest również wyjaśnienie, czy możliwe jest rozróżnienie między postępowaniami egzekucyjnymi w zależności od tego, czy egzekucja została wszczęta na podstawie orzeczenia egzekucyjnego na podstawie § 15 ust. 1 węgierskiej ustawy LIII z 1994 r., czy poprzez nadanie klauzuli wykonalności, o której mowa w § 23/C tej ustawy.

3)

Czy z uwagi na dużą liczbę postępowań egzekucyjnych toczących się na Węgrzech konieczna jest interwencja ustawodawcy w celu uniknięcia naruszenia interesów konsumentów i zrekompensowania im w jak najkrótszym czasie szkody wyrządzonej im nieuczciwymi warunkami umownymi w taki sposób, aby konsumenci w celu indywidualnego uniknięcia konsekwencji tych egzekucji, nie ponosili kosztów możliwej kontroli czynności egzekucyjnej, a w konsekwencji, aby można było ocenić nieuczciwy charakter warunku umownego?