1)

Czy art. 59 dyrektywy 2015/849 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ krajowy kilku naruszeń różnych zbiorów wymogów wskazanych w art. 59 ust. 1 lit. a)–d) dyrektywy 2015/849 podczas jednej kontroli każde z tych naruszeń uważa się za stanowiące odrębne naruszenie mające charakter systematyczny, zaś każde z tych naruszeń podlega odrębnej karze z uwzględnieniem maksymalnej kwoty kary przewidzianej w przepisach krajowych implementujących dyrektywę 2015/849?

2)

Czy art. 59 dyrektywy 2015/849 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ krajowy kilku naruszeń jednego ze zbiorów wymogów wskazanych w art. 59 ust. 1 lit. a)–d) dyrektywy 2015/849 podczas jednej kontroli każde z tych naruszeń uważa się za stanowiące odrębne naruszenie mające charakter systematyczny, zaś każde z tych naruszeń podlega odrębnej karze z uwzględnieniem maksymalnej kwoty kary przewidzianej w przepisach krajowych implementujących dyrektywę 2015/849?

3)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na co najmniej jedno z powyższych pytań: jakie kryteria należy brać pod uwagę przy ustalaniu, czy naruszenie w rozumieniu art. 59 dyrektywy 2015/849 ma charakter systematyczny?