![]() |
Dziennik Urzędowy |
PL Serie C |
C/2023/142 |
16.10.2023 |
Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2023 r. – ABN AMRO Bank i ABN AMRO Hypotheken Groep/SRB
(Sprawa T-428/23)
(C/2023/142)
Język postępowania: niderlandzki
Strony
Strona skarżąca: ABN AMRO Bank NV (Amsterdam, Niderlandy), ABN AMRO Hypotheken Groep BV (Amersfoort, Niderlandy) (przedstawiciele: R. Raas i T. Barkhuysen)
Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
— |
stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 2 maja 2023 r. (SRB/ES/2023/23) wraz z załącznikami w zakresie, w jakim zmierza ona do niesprawiedliwego i nieprawidłowego ustalenia składek ABN AMRO Hypotheken Groep (zwanej dalej „AHG” w odniesieniu do lat budżetowych 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022 lub 2023 ze względu na to, że przy obliczaniu w niej tych składek, a w szczególności kwoty „zobowiązań ogółem” AAHG uwzględniono w niej zawarte w bilansie AAHG pozycje korygujące, oraz |
— |
obciążenie SRB kosztami poniesionymi przez ABN AMRO lub, tytułem ewentualnym, odpowiednią częścią tych kosztów. |
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
1. |
Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji ustalono składki AAHG do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) w odniesieniu do lat 2016-2023 w sposób sprzeczny z rozporządzeniem (UE) nr 806/2014 oraz z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2015/63 ze względu na niesprawiedliwe i nieprawidłowe uwzględnienie w podstawie wymiaru bilansowych pozycji korygujących i nie wyłączając ich z obliczenia składek do SRF jako zobowiązań wewnątrzgrupowych na podstawie art. 5 ust. 1 rozporządzenia regulowanego 2015/63. ABN AMRO potwierdza oczywiście obowiązek uiszczenia składki do SRF, nie zamierza ona jednak uiszczać dwukrotnie kwoty, która odpowiada w istocie jednemu i temu samemu zobowiązaniu. W tym względzie strona skarżąca podnosi, że SRB:
|
2. |
Zarzut drugi, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę bezpieczeństwa prawnego, zasadę uzasadnionych oczekiwań i prawo do dobrej administracji (art. 41 karty), co należy oceniać w szczególności w kontekście prawa do ochrony własności (art. 17 karty).
|
3. |
Zarzut trzeci, dotyczący tego, że wydana przez SRB zaskarżona decyzja narusza jako taka zasadę proporcjonalności (art. 5 ust. 4 TFUE i art. 52 ust. 1 karty), a także prawo do dobrej administracji (art. 41 karty) i prawo do ochrony własności (art. 17 karty).
|
ELI: http://data.europa.eu/eli/C/2023/142/oj
ISSN 1977-1002 (electronic edition)