Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2023/C 252/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 235 z 3.7.2023

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 223 z 26.6.2023

Dz.U. C 216 z 19.6.2023

Dz.U. C 205 z 12.6.2023

Dz.U. C 189 z 30.5.2023

Dz.U. C 173 z 15.5.2023

Dz.U. C 164 z 8.5.2023

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2023 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska

(Sprawa C-204/21) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Państwo prawne - Skuteczna ochrona prawna w dziedzinach objętych prawem Unii - Niezawisłość sędziowska - Artykuł 267 TFUE - Uprawnienie do wystąpienia do Trybunału w trybie prejudycjalnym - Pierwszeństwo prawa Unii - Powierzona Izbie Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego (Polska) właściwość w sprawach dotyczących uchylania immunitetu sędziów w sprawach karnych oraz w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych dotyczących sędziów Sądu Najwyższego i w sprawach z zakresu przeniesienia sędziego Sądu Najwyższego w stan spoczynku - Zakaz kwestionowania przez sądy krajowe umocowania sądów oraz organów konstytucyjnych lub ustalania lub oceny zgodności z prawem powołania sędziego lub jego uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości - Uznanie weryfikowania przez sędziego spełniania określonych wymogów dotyczących istnienia niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy za „przewinienie dyscyplinarne” - Powierzona Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego wyłączna właściwość do rozpoznawania zagadnień dotyczących braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego - Artykuły 7 i 8 karty praw podstawowych - Prawa do poszanowania życia prywatnego i do ochrony danych osobowych - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) i e) oraz artykuł 6 ust. 3 akapit drugi - Artykuł 9 ust. 1 - Dane wrażliwe - Uregulowanie krajowe nakładające na sędziów obowiązek złożenia oświadczenia o członkostwie w zrzeszeniach, działalności w fundacjach lub członkostwie w partiach politycznych oraz pełnionych w nich funkcjach, a także przewidujące udostępnienie zawartych w tych oświadczeniach danych w postaci elektronicznej)

(2023/C 252/02)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, P.J.O. Van Nuffel, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, J. Sawicka, K. Straś, S. Żyrek, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs, C. Pochet i L. Van den Broeck, pełnomocnicy, Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo V. Pasternak Jørgensen, M. Søndahl Wolff i L. Teilgård, a następnie J.F. Kronborg, V. Pasternak Jørgensen i M. Søndahl Wolff, pełnomocnicy, Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman, J. Langer, M.A.M. de Ree i C.S. Schillemans, pełnomocnicy), Republika Finlandii, przedstawiciel: H. Leppo, pełnomocnik, Królestwo Szwecji (przedstawiciele: H. Eklinder, C. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev i O. Simonsson, pełnomocnicy)

Sentencja

1)

Powierzając Izbie Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego (Polska), której niezawisłość i bezstronność nie są zagwarantowane, uprawnienia do orzekania w sprawach mających bezpośredni wpływ na status sędziów i asesorów sądowych i pełnienie przez nich urzędu, takich jak z jednej strony sprawy o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub zatrzymanie sędziów i asesorów sądowych oraz z drugiej strony sprawy z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych dotyczące sędziów Sądu Najwyższego oraz sprawy z zakresu przeniesienia sędziego Sądu Najwyższego w stan spoczynku, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE.

2)

Przyjmując i utrzymując w mocy art. 107 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 20 grudnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw i art. 72 § 1 pkt 1–3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, w brzmieniu nadanym rzeczoną ustawą z dnia 20 grudnia 2019 r., pozwalające na zakwalifikowanie jako przewinienie dyscyplinarne badania spełnienia wymogów Unii Europejskiej dotyczących niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również na mocy art. 267 TFUE.

3)

Przyjmując i utrzymując w mocy art. 42a § § 1 i 2 oraz art. 55 § 4 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w brzmieniu nadanym wspomnianą ustawą z dnia 20 grudnia 2019 r., art. 26 § 3 i art. 29 § § 2 i 3 ustawy o Sądzie Najwyższym, w brzmieniu nadanym wspomnianą ustawą z dnia 20 grudnia 2019 r., art. 5 § § 1a i 1b ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w brzmieniu nadanym tą samą ustawą z dnia 20 grudnia 2019 r., jak również art. 8 tej ostatniej ustawy, uznających za niedopuszczalne dla wszystkich sądów krajowych badanie spełnienia wynikających z prawa Unii wymogów dotyczących zagwarantowania niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty praw podstawowych, jak również na mocy zasady pierwszeństwa prawa Unii.

4)

Przyjmując i utrzymując w mocy art. 26 § § 2 i 4–6 i art. 82 § § 2–5 ustawy o Sądzie Najwyższym, w brzmieniu nadanym wspomnianą wcześniej ustawą z dnia 20 grudnia 2019 r., jak również art. 10 tej ostatniej ustawy, przekazujące do wyłącznej właściwości Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego (Polska) rozpoznawanie zarzutów i zagadnień prawnych dotyczących braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 47 karty praw podstawowych, jak również na mocy art. 267 TFUE i zasady pierwszeństwa prawa Unii.

5)

Przyjmując i utrzymując w mocy art. 88a ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, w brzmieniu nadanym wspomnianą wcześniej ustawą z dnia 20 grudnia 2019 r., art. 45 § 3 ustawy o Sądzie Najwyższym, w brzmieniu nadanym wspomnianą wcześniej ustawą z dnia 20 grudnia 2019 r. i art. 8 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, w brzmieniu nadanym tą samą ustawą z dnia 20 grudnia 2019 r., Rzeczpospolita Polska uchybiła prawu do poszanowania życia prywatnego i prawu do ochrony danych osobowych zagwarantowanym w art. 7 i art. 8 ust. 1 karty praw podstawowych oraz w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) i e), art. 6 ust. 3 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych).

6)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

7)	Rzeczpospolita Polska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniami w przedmiocie środków tymczasowych.

8)	Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger Reg. Gen. mbH (AKM)/ Canal+ Luxembourg Sàrl

[Sprawa C- 290/21 (1), AKM AKM (Dostarczanie pakietów satelitarnych w Austrii)]

(Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawo autorskie i prawa pokrewne stosowane w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową - Dyrektywa 93/83/EWG - Artykuł 1 ust. 2 - Publiczny przekaz satelitarny - Pojęcie - Dostawca pakietów satelitarnych - Rozpowszechnianie programów w innym państwie członkowskim - Miejsce czynności korzystania, poprzez które dostawca ten uczestniczy w takim przekazie)

(2023/C 252/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger Reg. Gen. mbH (AKM)

Strona pozwana: Canal+ Luxembourg Sàrl

przy udziale: Tele 5 TM-TV GmbH, Österreichische Rundfunksender GmbH & Co. KG, Seven.One Entertainment Group GmbH, ProSiebenSat.1 PULS 4 GmbH,

Sentencja

Artykuł 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową

należy interpretować w ten sposób, że:

w przypadku gdy dostawca pakietów satelitarnych jest zobowiązany uzyskać w odniesieniu do czynności publicznego przekazu satelitarnego, w której uczestniczy, zezwolenie od danych podmiotów praw autorskich i praw pokrewnych, zezwolenie to powinno być uzyskane, tak jak zezwolenie udzielone danej organizacji radiowej i telewizyjnej, wyłącznie w państwie członkowskim, w którym sygnały będące nośnikami programu są wprowadzane do łańcucha przekazu prowadzącego do satelity.

---

(1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien – Austria) – WertInvest Hotelbetriebs GmbH/Magistrat der Stadt Wien

(Sprawa C-575/21 (1), WertInvest Hotelbetrieb)

(Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2011/92/UE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Artykuł 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2 - Przedsięwzięcia objęte załącznikiem II - Przedsięwzięcia inwestycyjne na obszarach miejskich - Badanie na podstawie progów lub kryteriów - Artykuł 4 ust. 3 - Odpowiednie kryteria wyboru określone w załączniku III - Artykuł 11 - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości)

(2023/C 252/04)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Wien

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: WertInvest Hotelbetriebs GmbH

Strona przeciwna: Magistrat der Stadt Wien

przy udziale: Verein Alliance for Nature

Sentencja

1)

Artykuł 2 ust. 1, art. 4 ust. 2 lit. b) i art. 4 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, zmienionej dyrektywą 2014/52/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r., oraz pkt 10 lit. b) załącznika II i załącznik III do dyrektywy 2011/92 należy interpretować w ten sposób, że: stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu uzależniającemu przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko „przedsięwzięcia inwestycyjnego na obszarach miejskich”, po pierwsze, od osiągnięcia wartości progowych wynoszących co najmniej 15 ha dla zagospodarowania terenu i więcej niż 150 000 m2 powierzchni użytkowej brutto, a po drugie, od okoliczności, iż chodzi o przedsięwzięcie deweloperskie mające na celu budowę zespołu wielofunkcyjnego, składającego się co najmniej z budynków mieszkalnych i komercyjnych, które to przedsięwzięcie obejmuje drogi dojazdowe i urządzenia zaopatrzeniowe przewidziane dla tych budynków oraz ma zakres oddziaływania urbanistycznego wykraczający poza obszar nim objęty.

2)

Artykuł 4 ust. 3 dyrektywy 2011/92, zmienionej dyrektywą 2014/52, należy interpretować w ten sposób, że: w ramach badania indywidualnego, czy przedsięwzięcie może mieć znaczący wpływ na środowisko i wobec tego musi zostać poddane ocenie oddziaływania na środowisko, właściwy organ powinien zbadać dane przedsięwzięcie w świetle wszystkich kryteriów wyboru wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2011/92, ze zmianami, aby określić kryteria istotne w danym przypadku, a następnie powinien zastosować te istotne kryteria do rozpatrywanej sytuacji.

3)

Artykuł 11 dyrektywy 2011/92, zmienionej dyrektywą 2014/52, należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie temu, by ewentualne indywidualne badanie, o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2011/92, ze zmianami, zostało przeprowadzone po raz pierwszy przez sąd właściwy do udzielenia zezwolenia na inwestycję, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2011/92, ze zmianami. Jednakże podmiot należący do „zainteresowanej społeczności” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/92, ze zmianami, i spełniający kryteria przewidziane w prawie krajowym w odniesieniu do „wystarczającego interesu [prawnego]” lub, w stosownych przypadkach, „naruszenia prawa”, o których mowa w owym art. 11, powinien mieć możliwość zakwestionowania przed innym sądem lub, w zależności od przypadku, przed innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym na mocy ustawy materialnej lub proceduralnej legalności wydanego przez taki sąd rozstrzygnięcia stwierdzającego, że nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

4)

Dyrektywę 2011/92, zmienioną dyrektywą 2014/52, należy interpretować w ten sposób, że: stoi ona na przeszkodzie udzieleniu – przed przeprowadzeniem wymaganej oceny oddziaływania na środowisko lub w jego trakcie, lub przed zakończeniem indywidualnego badania oddziaływania na środowisko mającego na celu ustalenie, czy taka ocena jest konieczna – pozwolenia na budowę dotyczącego indywidualnych przedsięwzięć budowlanych, które wpisują się w ramy szerszych przedsięwzięć inwestycyjnych na obszarach miejskich.

---

(1)  Dz.U. C 2 z 3.1.2022.

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – postępowanie wykroczeniowe przeciwko XN

(Sprawa C-608/21 (1), Politseyski organ pri 02 RU SDVR)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa 2012/13/UE - Prawo do informacji w postępowaniu karnym - Artykuł 6 - Prawo do informacji dotyczących oskarżenia - Artykuł 7 - Prawo dostępu do materiałów sprawy - Skuteczne wykonywanie prawa do obrony - Artykuł 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego - Powiadomienie osoby podejrzanej lub oskarżonej o powodach osadzenia w areszcie w odrębnym dokumencie - Moment, w którym należy dokonać tego powiadomienia)

(2023/C 252/05)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Sofiyski rayonen sad

Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

XN

przy udziale: Politseyski organ pri 02 RU SDVR

Sentencja

1)

Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy 2012/13/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym powody osadzenia w areszcie osób podejrzanych lub oskarżonych o popełnienie przestępstwa, w tym informacje o czynie zabronionym, o którego popełnienie są one podejrzane lub oskarżone, mogą być przedstawione w dokumentach innych niż nakaz osadzenia w areszcie. Przepis ten stoi natomiast na przeszkodzie temu, by informacje te zostały przekazane tym osobom wyłącznie w kontekście ewentualnego wniesienia do sądu środka zaskarżenia w celu zakwestionowania zgodności z prawem osadzenia w areszcie, a nie w chwili pozbawienia wolności lub w krótkim terminie po jego rozpoczęciu.

2)

Artykuł 6 ust. 2 dyrektywy 2012/13 należy interpretować w ten sposób, że: wymaga on, by powody osadzenia w areszcie osób podejrzanych lub oskarżonych o popełnienie przestępstwa obejmowały wszystkie informacje niezbędne do umożliwienia im skutecznego zakwestionowania zgodności z prawem ich aresztowania. Uwzględniając etap postępowania karnego, tak aby nie zaszkodzić postępom toczącego się dochodzenia, informacje te powinny zawierać opis istotnych faktów znanych właściwym organom, do których należą znany czas i miejsce popełnienia czynu, charakter konkretnego udziału tych osób w zarzucanym przestępstwie oraz tymczasowo przyjęta kwalifikacja prawna.

---

(1)  Dz.U. C 198 z 16.5.2022.

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 czerwca 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale – Włochy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko O.G.

[Sprawa C-700/21 (1), O.G. (Europejski nakaz aresztowania przeciwko obywatelowi państwa trzeciego)]

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania - Artykuł 4 pkt 6 - Cel polegający na resocjalizacji - Obywatele państwa trzeciego przebywający lub zamieszkujący nielegalnie na terytorium wykonującego nakaz państwa członkowskiego - Równość traktowania - Artykuł 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

(2023/C 252/06)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte costituzionale

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: O.G.

przy udziale: Presidente del Consiglio dei Ministri

Sentencja

1)

Artykuł 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi w związku z zasadą równości wobec prawa zapisaną w art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że: stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego transponującemu ten przepis, które w sposób bezwarunkowy i automatyczny wyklucza z dobrodziejstwa przewidzianej w tym przepisie podstawy fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania każdego obywatela państwa trzeciego, który przebywa lub ma miejsce zamieszkania na terytorium tego państwa członkowskiego, bez możliwości dokonania przez wykonujący nakaz organ sądowy oceny więzi tego obywatela ze wspomnianym państwem członkowskim.

2)

Artykuł 4 pkt 6 decyzji ramowej 2002/584 należy interpretować w ten sposób, że: aby ocenić, czy należy odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego wobec obywatela państwa trzeciego, który przebywa lub ma miejsce zamieszkania na terytorium wykonującego nakaz państwa członkowskiego, wykonujący nakaz organ sądowy powinien dokonać całościowej oceny wszystkich konkretnych czynników charakteryzujących sytuację tego obywatela, mogących wskazywać na istnienie między nim a wykonującym nakaz państwem członkowskim więzi wykazujących, że jest on wystarczająco zintegrowany z tym państwem i że w związku z tym wykonanie w tym państwie członkowskim kary pozbawienia wolności lub środka zabezpieczającego polegającego na pozbawieniu wolności orzeczonych w wydającym nakaz państwie członkowskim przyczyni się do zwiększenia jego szans na resocjalizację po wykonaniu tej kary lub środka zabezpieczającego. Wśród tych czynników znajdują się więzi rodzinne, językowe, kulturowe, społeczne lub gospodarcze, jakie obywatel państwa trzeciego utrzymuje z państwem członkowskim wykonującym nakaz, a także charakter, czas trwania i warunki jego pobytu w tym państwie członkowskim.

---

(1)  Dz.U. C 73 z 14.2.2022.

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie/W. Sp. z o.o.

[Sprawa C-114/22 (1), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (VAT – Fikcyjne nabycie)]

(Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia VAT - Odmowa - Odmowa oparta na nieważności transakcji na podstawie krajowego prawa cywilnego)

(2023/C 252/07)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie

Druga strona postępowania: W. Sp. z o.o.

Sentencja

Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 178 lit. a) i art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., w świetle zasad neutralności podatkowej i proporcjonalności,

należy interpretować w ten sposób, że:

stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których podatnik jest pozbawiony prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej z tego tylko powodu, że podlegająca opodatkowaniu transakcja gospodarcza jest uważana za pozorną i dotknięta nieważnością na podstawie przepisów krajowego prawa cywilnego, bez konieczności wykazania, iż zostały spełnione przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie, w świetle prawa Unii, tej transakcji jako pozornej lub, w przypadku gdy rzeczona transakcja została faktycznie dokonana, że jest ona wynikiem oszustwa w zakresie podatku od wartości dodanej lub nadużycia prawa.

---

(1)  Dz.U. C 284 z 25.7.2022.

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz – Austria) – TLL The Longevity Labs GmbH/Optimize Health Solutions mi GmbH, BM

(Sprawa C-141/22 (1), TLL The Longevity Labs)

(Odesłanie prejudycjalne - Bezpieczeństwo żywności - Nowa żywność - Rozporządzenie (UE) 2015/2283 - Mąka z kiełków gryki o wysokiej zawartości spermidyny - Kiełkowanie nasion gryki w roztworze substancji odżywczej ze spermidyną)

(2023/C 252/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: TLL The Longevity Labs GmbH

Strona pozwana: Optimize Health Solutions mi GmbH, BM

Sentencja

Artykuł 3 ust. 2 lit. a) ppkt (iv) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie nowej żywności, zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2001,

należy interpretować w ten sposób, że:

żywność taka jak mąka z kiełków gryki o wysokiej zawartości spermidyny, której nie stosowano w znacznym stopniu w Unii Europejskiej do spożycia przez ludzi przed dniem 15 maja 1997 r., stanowi „nową żywność” w rozumieniu tego przepisu, ponieważ, po pierwsze, uzyskuje się ją z rośliny, po drugie, nic nie wskazuje na to, by jej bezpieczeństwo zostało potwierdzone na podstawie danych dotyczących składu oraz na podstawie doświadczeń związanych z ciągłym stosowaniem tej żywności przez co najmniej 25 lat w zwyczajowej diecie przez znaczącą liczbę osób w co najmniej jednym państwie Unii, i, po trzecie, w każdym wypadku nie uzyskuje się jej metodami rozmnażania w rozumieniu wspomnianego przepisu.

---

(1)  Dz.U. C 198 z 16.5.2022.

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Minden – Niemcy) – J.B., S.B., F.B. ustawowo reprezentowana przez J.B. i S.B. / Bundesrepublik Deutschland

[Sprawa C-364/22 (1), Bundesrepublik Deutschland (Dobrowolny powrót)]

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka azylowa - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 33 ust. 2 lit. d) - Procedura rozpatrywania wniosku - Wnioski niedopuszczalne - Kolejny wniosek - Dobrowolny powrót i wydalenie)

(2023/C 252/09)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Minden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: J.B., S.B., F.B. ustawowo reprezentowana przez J.B. i S.B.

Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

Sentencja

1)

Artykuł 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie temu, by kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej został odrzucony jako niedopuszczalny niezależnie, po pierwsze, od tego, czy wnioskodawca powrócił do państwa pochodzenia po oddaleniu jego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i przed złożeniem przez niego tego kolejnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a po drugie, od tego, czy taki powrót był dobrowolny, czy też przymusowy.

2)

Artykuł 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odrzuciło kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalny, jeżeli decyzja w sprawie wcześniejszego wniosku nie dotyczyła przyznania statusu ochrony uzupełniającej, lecz została wydana w następstwie kontroli istnienia podstaw zakazu wydalenia, i jeżeli kontrola ta była porównywalna pod względem merytorycznym z kontrolą przeprowadzaną w celu przyznania tego statusu.

---

(1)  Dz.U. C 340 z 5.9.2022.

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Skatteministeriet/Danish Fluid System Technologies A/S

(Sprawa C-368/22 (1), Danish Fluid System Technologies)

(Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 2658/87 - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycja 7307 - Łączniki rur lub przewodów rurowych - Podpozycja 7307 22 10 - Tuleje)

(2023/C 252/10)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Vestre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Skatteministeriet

Strona pozwana: Danish Fluid System Technologies A/S

Sentencja

Podpozycję taryfową 7307 22 10 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 254/2000 z dnia 31 stycznia 2000 r., w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r.,

należy interpretować w ten sposób, że:

łączniki rur lub przewodów rurowych ze stali nierdzewnej, inne niż odlewane, zawierające gwint zewnętrzny i niestanowiące krótkich odcinków rur z gwintem wewnętrznym, pozwalające na podłączenie dwóch rur poprzez skręcenie w tego rodzaju łącznikach lub zwykłe włożenie do nich, nie mogą zostać uznane za „tuleje” objęte tą podpozycją.

---

(1)  Dz.U. C 303 z 8.8.2022.

Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 marca 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Edison Next SpA, dawniej Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica (dawniej Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare), Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

(Sprawa C-91/22 (1), Edison Next)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wymogi dotyczące przedstawienia stanu faktycznego sporu w postępowaniu głównym oraz przyczyn uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi Trybunału na pytania prejudycjalne - Brak dostatecznych wyjaśnień - Oczywista niedopuszczalność)

(2023/C 252/11)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Edison Next SpA, dawniej Fenice – Qualità per l’ambiente SpA

Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica (dawniej Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare), Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

przy udziale: Hera SpA, FCA Italy SpA

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny dla Lacjum, Włochy) postanowieniem z dnia 25 stycznia 2022 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

---

(1)  Dz.U. C 191 z dnia 10.5.2022.

Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 marca 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Edison Next SpA, dawniej Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica (dawniej Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare), Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

(Sprawa C-92/22 (1), Edison Next)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wymogi dotyczące przedstawienia stanu faktycznego sporu w postępowaniu głównym oraz przyczyn uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi Trybunału na pytania prejudycjalne - Brak dostatecznych wyjaśnień - Oczywista niedopuszczalność)

(2023/C 252/12)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Edison Next SpA, dawniej Fenice – Qualità per l’ambiente SpA

Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica (dawniej Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare), Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

przy udziale: Hera SpA, Iveco SpA, FPT Industrial SpA

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny dla Lacjum, Włochy) postanowieniem z dnia 25 stycznia 2022 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

---

(1)  Dz.U. C 191 z dnia 10.5.2022

Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 marca 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Edison Next SpA, wcześniej znana jako Fenice – Qualità per l’ambiente SpA/Ministero della Transizione Ecologica (wcześniejsza nazwa Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare), Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

(Sprawa C-93/22 (1), Edison Next)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wymaganie przedstawienia stanu faktycznego sporu w postępowaniu głównym oraz przyczyn uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi Trybunału na pytania prejudycjalne - Brak dostatecznych wyjaśnień - Oczywista niedopuszczalność)

(2023/C 252/13)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Edison Next SpA, wcześniej znana jako Fenice – Qualità per l’ambiente SpA

Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica (wcześniejsza nazwa Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare), Ministero dello Sviluppo Economico, Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

przy udziale: Hera SpA, Iveco SpA

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny dla regionu Lacjum, Włochy) postanowieniem z dnia 25 stycznia 2022 r., jest oczywiście niedopuszczalny.

---

(1)  Dz.U. C 191 z 10.5.2022.

Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 marca 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Gruppo Mauro Saviola Srl/Ministero della Transizione Ecologica (dawniej Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare), Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

(Sprawa C-94/22 (1), Gruppo Mauro Saviola)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wymogi dotyczące przedstawienia stanu faktycznego sporu w postępowaniu głównym oraz przyczyn uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi Trybunału na pytania prejudycjalne - Brak dostatecznych wyjaśnień - Oczywista niedopuszczalność)

(2023/C 252/14)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Gruppo Mauro Saviola Srl

Strona pozwana: Ministero della Transizione Ecologica (dawniej Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare), Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e per il supporto nella gestione delle attività di progetto del protocollo di Kyoto

przy udziale: Rappresentanza della Commissione europea in Italia

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (regionalny sąd administracyjny dla Lacjum, Włochy) postanowieniem z dnia 25 stycznia 2022 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

---

(1)  Dz.U. C 191 z dnia 10.5.2022

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Potsdam (Niemcy) w dniu 7 marca 2023 r. – Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte (GEMA)/GL

(Sprawa C-135/23, GEMA)

(2023/C 252/15)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Potsdam

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte e.V. (GEMA)

Strona pozwana: GL

Pytania prejudycjalne

Czy ma miejsce publiczne udostępnianie w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2001/29/WE (1), gdy podmiot prowadzący budynek mieszkalny udostępnia w nim odbiorniki telewizyjne, z których każdy odbiera programy za pośrednictwem anteny wewnętrznej, bez centralnego odbioru w celu przekazania sygnałów?

---

(1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10)

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 marca 2023 r. – Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przeciwko J.S.

(Sprawa C-182/23, Makowit (1))

(2023/C 252/16)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

Strona pozwana: J.S.

Pytanie prejudycjalne

Czy przepisy art. 9 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) nie stoją na przeszkodzie temu, aby uznać że rolnik będący podatnikiem VAT na zasadach ogólnych, który dokonuje przeniesienia prawa własności działki gruntowej na rzecz Skarbu Państwa, w trybie wywłaszczenia w zamian za odszkodowanie w związku ze zmianą jej przeznaczenia na cele nierolnicze, jest podatnikiem obowiązanym do rozliczenia VAT z tej dostawy, tylko z uwagi na to, że działka ta wykorzystywana była dla celów działalności rolniczej podlegającej opodatkowaniu VAT?

---

(1)  Niniejszej sprawie została nadana fikcyjna nazwa, która nie odpowiada rzeczywistej nazwie żadnej ze stron postępowania.

(2)  Dz. U.2006, L 347, s.1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší správny súd Slovenskej republiky (Słowacja) w dniu 22 marca 2023 r. – BONUL s.r.o./Výbor Národnej rady Slovenskej republiky na preskúmavanie rozhodnutí Národného bezpečnostného úradu

(Sprawa C-185/23, BONUL)

(2023/C 252/17)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Najvyšší správny súd Slovenskej republiky

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BONUL s.r.o.

Strona przeciwna: Výbor Národnej rady Slovenskej republiky na preskúmavanie rozhodnutí Národného bezpečnostného úradu

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie stosuje prawo Unii w sytuacji, gdy sąd tego państwa członkowskiego dokonuje oceny zgodności z prawem decyzji specjalnej komisji parlamentu tego państwa, która jako organ drugiej instancji utrzymała w mocy decyzję administracyjną krajowej władzy bezpieczeństwa, mocą której uchylono (cofnięto) osobie prawnej — najpierw poświadczenie bezpieczeństwa przemysłowego uprawniające do dostępu do informacji niejawnych zgodnie z prawem krajowym, a jednocześnie i wyłącznie wskutek uchylenia tego poświadczenia także — świadectwo bezpieczeństwa przemysłowego, które zostało wydane dla tej osoby prawnej na potrzeby dostępu do informacji niejawnych o klauzuli tajności „SECRET UE/EU SECRET” w rozumieniu art. 11 decyzji Rady z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (2013/488/UE (1)) i załącznika V do tej decyzji w obowiązującym brzmieniu?

2)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy art. 47 ust. 1 i 2 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one krajowej regulacji prawnej oraz praktyce, zgodnie z którymi a) w decyzji krajowej władzy bezpieczeństwa o uchyleniu (cofnięciu) wspomnianego poświadczenia i świadectwa nie podaje się informacji niejawnych, które doprowadziły ten organ do przyjęcia, że spełnione są warunki do ich uchylenia (cofnięcia), a jedynie podaje się odesłania do odpowiedniego dokumentu w aktach tego organu, który zawiera te informacje niejawne, b) zainteresowana osoba prawna nie ma dostępu do akt krajowej władzy bezpieczeństwa oraz do poszczególnych dokumentów zawierających informacje niejawne, które doprowadziły ten organ do wniosku o zasadności uchylenia (cofnięcia) wskazanego poświadczenia i świadectwa, c) dostęp do tych akt i takich dokumentów może uzyskać adwokat zainteresowanej osoby prawnej, jednakże wyłącznie za zgodą kierującego krajową władzą bezpieczeństwa, ewentualnie za zgodą innego organu, który przedłożył te dokumenty krajowej władzy bezpieczeństwa, ale nawet po uzyskaniu takiego dostępu jest on zobowiązany do zachowania w poufności treści akt i tych dokumentów, d) dostęp do tych akt i dokumentów w pełnym zakresie ma jednak sąd, który dokonuje oceny zgodności z prawem decyzji opisanej w pytaniu pierwszym

3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy art. 47 ust. 1 i 2 karty należy interpretować w ten sposób, że bezpośrednio pozwala (ewentualnie nakazuje) sądowi, który dokonuje oceny zgodności z prawem decyzji opisanej w pytaniu pierwszym, aby nie stosował regulacji prawnej i praktyki opisanych w pytaniu drugim i udzielił zainteresowanej osobie prawnej lub jej adwokatowi dostępu do akt krajowej władzy bezpieczeństwa, ewentualnie do dokumentów, które zawierają informacje niejawne, jeżeli sąd ten uważa to za konieczne celem zapewnienia prawa do skutecznego środka prawnego oraz postępowania kontradyktoryjnego?

4)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: Czy art. 51 ust. 1 i 2 karty należy interpretować w ten sposób, że uprawnienie sądu do udzielenia dostępu do akt, ewentualnie dokumentów w rozumieniu pytania trzeciego, dotyczy — jedynie tych części akt lub dokumentów, które zawierają informacje, które są istotne dla dokonania oceny bezpieczeństwa przemysłowego w rozumieniu art. 11 decyzji Rady 2013/488/UE i załącznika V do tej decyzji, albo — również tych części akt lub dokumentów, które zawierają informacje, które są istotne wyłącznie dla dokonania oceny bezpieczeństwa przemysłowego w rozumieniu prawa krajowego, tj. w zakresie wykraczającym poza przesłanki przewidziane w decyzji Rady 2013/488/UE?

---

(1)  Decyzja Rady 2013/488/UE z dnia 23 września 2013 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (Dz.U. 2013, L 274, s. 1).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judiciaire de Paris (Francja) w dniu 17 lutego 2023 r. – Procureur de la République de Paris/VGG i in.

(Sprawa C-190/23, VGG)

(2023/C 252/18)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Tribunal Judiciaire de Paris

Strony w postępowaniu głównym

Oskarżyciel: Procureur de la République de Paris

Podejrzani: VGG AG, VGG Entertainment Inc., Dan A., SAS M. Trade, SASU D., SAS T. Logistique, Arthur C., SAS S., Grégory B., David C., David M., IE, CID

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 56 traktatu FUE należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na stosowanie przez organy krajowe przepisów takich jak art. 1 francuskiej loi du 27 juin 1919 portant répression du trafic des billets de théâtre (ustawy z dnia 27 czerwca 1919 r. o zwalczaniu nielegalnego handlu biletami teatralnymi) oraz art. 313–6-2 code pénal (kodeksu karnego) w brzmieniu wynikającym z loi du 12 mars 2012 (ustawy z dnia 12 marca 2012 r.), w zakresie, w jakim skutkiem tych przepisów jest, z zastrzeżeniem wyjątków, zakaz odsprzedaży lub pomocy w odsprzedaży, między europejskimi osobami fizycznymi lub prawnymi z dwóch różnych państw członkowskich, biletów nabytych na rynku pierwotnym?

2)

Czy art. 56 i 52 traktatu FUE oraz związane z tymi postanowieniami nadrzędne względy interesu ogólnego należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one organom krajowym, w oparciu o przepisy takie jak art. 1 francuskiej loi du 27 juin 1919 portant répression du trafic des billets de théâtre (ustawy z dnia 27 czerwca 1919 r. o zwalczaniu nielegalnego handlu biletami teatralnymi) oraz art. 313–6-2 code pénal (kodeksu karnego) w brzmieniu wynikającym z loi du 12 mars 2012 (ustawy z dnia 12 marca 2012 r.), uzasadnić ograniczenia, które nie wydają się odpowiednie dla skutecznej ochrony powoływanych celów takich jak ochrona porządku publicznego i ochrona konsumentów lub które są nieproporcjonalne w świetle alternatywnych środków, które można by brać pod rozwagę?

3)

Czy art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że pozwala on wymierzyć sprawcy przestępstwa z art. 313–6-2 code pénal (kodeksu karnego) w brzmieniu wynikającym z francuskiej loi du 12 mars 2012 (ustawy z dnia 12 marca 2012 r.), określoną w tym przepisie karę grzywny w wysokości do 15 000 EUR, a w przypadku powrotu do przestępstwa – do 30 000 EUR, biorąc pod uwagę, po pierwsze, ograniczający charakter ustanowionych regulacji prawnych, a po drugie, niewielką wagę popełnionych przestępstw?

4)

Czy zasadę pewności prawa, którą Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej usankcjonował jako ogólną zasadę prawa Unii Europejskiej, oraz art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ustanawiający zasadę ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one na utrzymanie w mocy art. 1 francuskiej loi du 27 juin 1919 (ustawy z dnia 27 czerwca 1919 r.), który to przepis, po pierwsze, nie umożliwia zainteresowanym osobom ustalenia, czy dokonywana przez nie sprzedaż lub inne zbycie dotyczy biletu subwencjonowanego lub dotowanego (podczas gdy okoliczność ta powoduje powstanie ich odpowiedzialności karnej), a po drugie, nie daje podmiotom prawa precyzyjnej informacji o wysokości grożącej kary, gdyż kara ta jest wyrażona w starych frankach, bez odesłania wprost do obowiązujących przepisów?

5)

Czy zasadę pewności prawa, którą Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej usankcjonował jako ogólną zasadę prawa Unii Europejskiej, oraz art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ustanawiający zasadę ustawowej określoności czynów zabronionych i kar, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu art. 313–6-2 francuskiego code pénal (kodeksu karnego), który wywołuje niepewność po stronie osoby wystawiającej na sprzedaż dokumenty wstępu na wydarzenie lub przedstawienie lub dostarczającej w tym celu środki, skoro nie ma ona możliwości ustalenia, czy sprzedawca uzyskał zezwolenie producenta, organizatora lub właściciela praw do eksploatacji, zwłaszcza że pojęcie organizatora nie jest wyraźnie zdefiniowane w obowiązujących przepisach?

6)

Czy art. 313–6-2 francuskiego code pénal (kodeksu karnego) przyczynia się do ustanowienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, będącego celem, jaki stawia sobie prawo Unii i jaki został wyrażony w art. 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ ten przepis karny umożliwia zwalczanie spekulacji biletami prowadzonej przez nieupoważnionych pośredników?

7)

Czy wprowadzony na mocy art. 313–6-2 code pénal (kodeksu karnego) zakaz odsprzedaży biletów przez osobę, która nie jest organizatorem lub producentem przedstawienia albo nie uzyskała upoważnienia do takiej odsprzedaży, nie jest sprzeczny z zasadą konkurencji ustanowioną w prawie Unii (art. 101–109 TFUE)?

8)	Czy art. 313–6-2 code pénal (kodeksu karnego) nie przyznaje organizatorom przedstawień prawa wyłącznego z naruszeniem art. 106 [ust.] 1 TFUE, skoro przyznaje on tym organizatorom monopol na sprzedaż biletów?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie (Polska) w dniu 24 marca 2023 r. – S. S.A. przeciwko C. sp. z o.o.

(Sprawa C-197/23, S.)

(2023/C 252/19)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Apelacyjny w Warszawie

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: S. S.A.

Strona pozwana: C. sp. z o.o.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 2, art. 6 ust. 1 i 3 i art. 19 ust. 1 drugi akapit Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy intepretować w ten sposób, że nie jest sądem niezawisłym, bezstronnym i ustanowionym uprzednio na mocy ustawy i zapewniającym skuteczną ochronę prawną sąd pierwszej instancji państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w składzie którego jednoosobowo zasiada sędzia tego sądu wyznaczony do rozpoznania sprawy z rażącym naruszeniem przepisów prawa krajowego o przydziale spraw oraz wyznaczaniu i zmianie składu sądu?

2)

Czy art. 2, art. 6 ust. 1 i 3, art. 19 ust. 1 drugi akapit Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one stosowaniu przepisów prawa krajowego, takich jak art. 55 § 4 zd. 2 ustawy z 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 2072, ze zm.) w zw. z art. 8 ustawy o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw z 20 grudnia 2019 r. (Dz. U. z 2020 r., poz. 190) w zakresie, w jakim zakazują one sądowi drugiej instancji stwierdzenia na podstawie art. 379 pkt 4 ustawy z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1805, ze zm.) nieważności postępowania przed sądem krajowym pierwszej instancji w sprawie wszczętej przed tym sądem z powodu sprzeczności składu tego sądu z przepisami, nienależytego obsadzenia sądu lub udziału osoby nieuprawnionej lub niezdolnej do orzekania w wydaniu orzeczenia, jako sankcji prawnej zapewniającej skuteczną ochronę prawną w przypadku wyznaczenia sędziego do rozpoznania sprawy z rażącym naruszeniem przepisów prawa krajowego o przydziale spraw oraz wyznaczaniu i zmianie składu sądu?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 28 marca 2023 r. – Engie România SA/Autoritatea Naţională de Reglementare în Domeniul Energiei

(Sprawa C-205/23, Engie România)

(2023/C 252/20)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul București

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: Engie România SA

Druga strona postępowania odwoławczego: Autoritatea Naţională de Reglementare în Domeniul Energiei

Pytania prejudycjalne

1)

Czy domniemane naruszenie obowiązku przejrzystości, ciążącego na dostawcach gazu ziemnego wobec odbiorców będących gospodarstwami domowymi, transponowane do prawa krajowego i uznawane w tym prawie za naruszenie administracyjne (contravenția), może doprowadzić właściwy organ krajowy również do zobowiązania dostawcy gazu ziemnego do stosowania w stosunkach z konsumentami ceny wprowadzonej w drodze administracyjnej, która nie uwzględnia zasady swobodnego kształtowania ceny na rynku gazu ziemnego, ustanowionej w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2009/73/WE (1)?

2)

Czy fakt, że dostawca gazu ziemnego zostaje ukarany zarówno przez organ ochrony konsumentów, jak i przez organ regulacyjny w sektorze energetycznym, poprzez przyjęcie dwóch odrębnych protokołów w zakresie naruszeń administracyjnych, w drodze których to protokołów nakładane są na dostawcę te same środki (powielanie aktów administracyjnych nakładających środki), można uznać za uzasadnione ograniczenie zasady ne bis in idem, zgodnie z postanowieniami art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, czy też stanowi to naruszenie tej zasady? Czy taka kumulacja aktów nakładających te same środki wydanych na podstawie identycznych okoliczności faktycznych przez odmienne organy jest zgodna z zasadą proporcjonalności?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. 2009, L 211, s. 94).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 29 marca 2023 r. – Finanzamt X/Y KG

(Sprawa C-207/23, Finanzamt X)

(2023/C 252/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca rewizję: Finanzamt X

Druga strona postępowania rewizyjnego: Y KG

Pytania prejudycjalne

1.

Czy „[w]ykorzystanie przez podatnika towarów stanowiących część majątku jego przedsiębiorstwa […] które przekazuje nieodpłatnie” w rozumieniu art. 16 dyrektywy 2006/112/WE (1) (dyrektywy VAT) ma miejsce w przypadku, gdy podatnik oddaje ciepło ze swojego przedsiębiorstwa nieodpłatnie innemu podatnikowi do celów jego działalności gospodarczej (w niniejszej sprawie: przekazanie ciepła z elektrociepłowni blokowej dostawcy energii elektrycznej na rzecz przedsiębiorstwa rolnego w celu ogrzewania pól szparagów)? Czy ma to znaczenie, czy będący podatnikiem odbiorca wykorzystuje ciepło do celów, które uprawniają go do odliczenia podatku naliczonego?

2.	Czy okoliczność wykorzystania (art. 16 dyrektywy VAT) ogranicza koszt wytworzenia w rozumieniu art. 74 dyrektywy VAT w ten sposób, że przy jego obliczaniu uwzględniane są wyłącznie koszty obciążone podatkiem naliczonym?

3.	Czy koszt wytworzenia obejmuje tylko bezpośrednie koszty produkcji, czy też również koszty, które można przypisać jedynie pośrednio, takie jak na przykład wydatki na finansowanie?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).

Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 25 stycznia 2023 r. w sprawie T-805/21, NS/Parlament, wniesione w dniu 4 kwietnia 2023 r. przez NS

(Sprawa C-218/23 P)

(2023/C 252/22)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: NS (przedstawiciel: L. Levi, adwokat)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski

Żądania wnoszącej odwołanie

—	uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i zasadne;

—	uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 stycznia 2023 r. w sprawie T-805/21;

—

w konsekwencji uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji, a tym samym: — stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 stycznia 2021 r. o przeniesieniu wnoszącej odwołanie na stanowisko doradcy w Dyrekcji Generalnej ds. Urzędu Przewodniczącego oraz, w razie potrzeby, decyzji o zwrocie nienależnie wypłaconych kwot z dnia 8 marca 2021 r.; — w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 września 2021 r. oddalającej zażalenie wnoszącej odwołanie z dnia 7 kwietnia 2021 r.; — naprawienie szkody i krzywdy poniesionych przez wnoszącą odwołanie; — obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

1.	W zaskarżonym wyroku naruszono pojęcie prawa do bycia wysłuchanym, dokonano błędnych kwalifikacjach prawnych i dopuszczono się przeinaczenia akt sprawy. Sąd pierwszej instancji naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia.

2.	W zaskarżonym wyroku naruszono obowiązek uzasadnienia.

3.	W zaskarżonym wyroku naruszono obowiązek staranności.

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 8 lutego 2023 r. w sprawie T-538/21, PBL i WA/Komisja, wniesione w dniu 11 kwietnia 2023 r. przez Penya Barça Lyon: Plus que des supporters (PBL) i Issama Abdelmouina

(Sprawa C-224/23 P)

(2023/C 252/23)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Penya Barça Lyon: Plus que des supporters (PBL), Issam Abdelmouine (przedstawiciel: J. Branco, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

—	uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 8 lutego 2023 r. w sprawie T-538/21, PBL i WA/Komisja;

—	uwzględnienie w całości ostatecznych żądań przedstawionych przez skarżących w pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą kilka zarzutów.

Po pierwsze, Sąd dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych oraz naruszył prawo odrzucając jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności w odniesieniu do Penya Barça Lyon, zważywszy, z jednej strony, że interes prawny pierwszego z wnoszących odwołanie wywołuje skutki w sferze interesu drugiego wnoszącego odwołanie, w przypadku gdy dwa lub więcej podmiotów wnosi jedną skargę, a po drugie, odrzucając wniosek dowodowy wnoszących odwołanie mający na celu wykazanie interesu prawnego pierwszego skarżącego.

Po drugie, Sąd naruszył nie rozstrzygając w przedmiocie zarzutu dotyczącego dyskrecjonalnego charakteru uprawnień Komisji w odniesieniu do wniesionych do niej skarg naruszył prawa procesowe wnoszących odwołanie.

Po trzecie, Sąd naruszył prawo poprzez pominięcie bezpośredniego interesu majątkowego i gospodarczego wnoszących odwołanie w okolicznościach faktycznych sprawy.

Po czwarte, wnoszący odwołanie zarzucają naruszenie art. 1 lit. h) rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1), ponieważ Sąd nie uwzględnił statusu drugiego wnoszącego odwołanie jako zainteresowanej strony i orzekają, że interesy tego wnoszącego odwołanie nie były porównywalne z interesami akcjonariusza.

Po piąte, Sąd błędnie orzekł, że nowe dowody przedstawione przez wnoszących odwołanie w dniu rozprawy nie miały wpływu na dokonaną przez Sąd ocenę jego właściwości oraz dopuszczalności i zasadności skargi wnoszących odwołanie.

Po szóste, wnoszący odwołanie podnoszą konflikt interesów po stronie sędziego zasiadającego w składzie orzekającym, który wydał wyrok Sądu.

---

(1)  Rozporządzenie Rady z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst jednolity) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 11 kwietnia 2023 r. – Kwantum Nederland BV, Kwantum België BV/Vitra Collections AG

(Sprawa C-227/23, Kwantum Nederland i Kwantum België)

(2023/C 252/24)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca kasację: Kwantum Nederland BV, Kwantum België BV

Druga strona postępowania kasacyjnego: Vitra Collections AG

Pytania prejudycjalne

1.	Czy sytuacja będąca przedmiotem niniejszego postępowania wchodzi w przedmiotowy zakres zastosowania prawa Unii? W zakresie, w jakim na powyższe pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, przedkładane są ponadto następujące pytania.

2.

Czy okoliczność, że prawo autorskie do dzieła sztuki użytkowej stanowi integralną część prawa ochrony własności intelektualnej ustanowionego w art. 17 ust 2 karty oznacza, że prawo Unii – a w szczególności art. 52 ust. 1 karty – wymaga, by ograniczenie w korzystaniu z prawa autorskiego (w rozumieniu dyrektywy 2001/29/WE (1)) do dzieła sztuki użytkowej poprzez zastosowanie testu wzajemności materialnej, o którym mowa w art. 2 ust. 7 konwencji berneńskiej (2), przewidziane było ustawą?

3.

Czy art. 2, 3 i 4 dyrektywy 2001/29/WE oraz art. 17 ust. 2 i art. 52 ust. 1 karty, rozpatrywane w świetle art. 2 ust. 7 konwencji berneńskiej, należy interpretować w ten sposób, że wyłącznie do ustawodawcy unijnego (a nie do ustawodawców krajowych) należy określenie, czy korzystanie z prawa autorskiego (w rozumieniu dyrektywy 2001/29/WE) na terytorium Unii może podlegać ograniczeniu poprzez zastosowanie testu wzajemności materialnej, o którym mowa w art. 2 ust. 7 konwencji berneńskiej w stosunku do dzieła sztuki użytkowej, którego państwem pochodzenia w rozumieniu konwencji berneńskiej jest państwo trzecie, i którego autor nie jest obywatelem państwa członkowskiego Unii, a jeżeli tak, to i zdefiniowanie tego ograniczenia w sposób jasny i precyzyjny (zob. wyrok TSUE z dnia 8 września 2020 r., sprawa C-265/19, ECLI:EU:C:2020:677)?

4.

Czy art. 2, 3 i 4 dyrektywy 2001/29/WE w związku z art. 17 ust. 2 i art. 52 ust. 1 karty należy interpretować w ten sposób, że o ile ustawodawca unijny nie przewidział ograniczenia w korzystaniu z prawa autorskiego (w rozumieniu dyrektywy 2001/29/WE) do dzieła sztuki użytkowej poprzez zastosowanie testu wzajemności materialnej, o którym mowa w art. 2 ust. 7 konwencji berneńskiej, to państwa członkowskie Unii nie mogą stosować tego testu w stosunku do dzieła sztuki użytkowej, którego państwem pochodzenia w rozumieniu konwencji berneńskiej jest państwo trzecie, i którego autor nie jest obywatelem państwa członkowskiego Unii?

5.

Czy w okolicznościach takich jak te będące przedmiotem niniejszego postępowania i biorąc pod uwagę moment powstania (poprzednika) art. 2 ust. 7 konwencji berneńskiej, w przypadku Belgii spełnione są przesłanki art. 351 ust. 1 TFUE, w związku z czym w gestii Belgii pozostaje kwestia zastosowania testu wzajemności materialnej, o którym mowa w art. 2 ust. 7 konwencji berneńskiej, przy uwzględnieniu faktu, że w niniejszej sprawie państwo pochodzenia przystąpiło do konwencji berneńskiej w dniu 1 maja 1989 r.?

---

(1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10).

(2)  Konwencja berneńska o ochronie dzieł literackich i artystycznych (zwana dalej również „konwencją berneńską”).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 12 kwietnia 2023 r. – Stowarzyszenie AFAÏA/Institut national de l’origine et de la qualité (INAO)

(Sprawa C-228/23, AFAÏA)

(2023/C 252/25)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Stowarzyszenie AFAÏA

Strona pozwana: Institut national de l’origine et de la qualité (INAO)

przy udziale: Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

Pytania prejudycjalne

1)

Czy załącznik II do rozporządzenia Komisji (UE) 2021/1165 z dnia 15 lipca 2021 r. (1). przyjętego do celów wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. (2). należy interpretować w ten sposób, że pojęcie chowu przemysłowego, które się w nim znajduje, jest równoważne z pojęciem chowu bez gruntów rolnych?

2)	Jeżeli pojęcie chowu przemysłowego jest odrębne od pojęcia chowu bez gruntów rolnych, jakie kryteria należy wziąć pod uwagę w celu ustalenia, czy dany chów należy uznać za przemysłowy w rozumieniu załącznika II do rozporządzenia (UE) 2021/1165?

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/1165 z dnia 15 lipca 2021 r. zezwalające na stosowanie niektórych produktów i substancji w produkcji ekologicznej oraz ustanawiające ich wykazy (Dz.U. 2021, L 235, s. 13).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (Dz.U. 2018, L 150, s. 1).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ondernemingsrechtbank Gent, Afdeling Gent (Belgia) w dniu 13 kwietnia 2023 r. – Reprobel SCRL/Copaco Belgium NV

(Sprawa C-230/23, Reprobel)

(2023/C 252/26)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Ondernemingsrechtbank Gent, Afdeling Gent

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Reprobel SCRL

Strona pozwana: Copaco Belgium NV

Pytania prejudycjalne

1)

Czy podmiot taki jak REPROBEL – w zakresie, w jakim państwo na polecenie królewskie powierzyło mu pobór i podział kwot stanowiących określoną przez państwo godziwą rekompensatę w rozumieniu art. 5 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2001/29 (1) i nad którym państwo sprawuje nadzór – jest podmiotem, przeciwko któremu jednostka może, w swojej obronie, powołać się na sprzeczność normy krajowej, którą podmiot ten chce narzucić tej jednostce, z prawem Unii?

2)

Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie znaczenie ma to, że nadzór sprawowany przez państwo nad tym podmiotem obejmuje między innymi: — obowiązek stałego przesyłania przez ten podmiot kopii wniosku o udzielenie informacji kierowanego do dłużników – co jest konieczne zarówno w przypadku poboru, jak i podziału rekompensaty za reprografię – właściwemu ministrowi, tak by otrzymywał on bieżące informacje na temat sposobu, w jaki podmiot ten korzysta z prawa nadzoru i by mógł on zdecydować, czy stosowne byłoby, by w drodze rozporządzenia ministra określić treść wniosków o udzielenie informacji, ich liczbę i częstotliwość wysyłania w taki sposób, by nie zakłócały one bardziej niż to konieczne działalności osób, od których wymaga się informacji; — obowiązek zwrócenia się przez ten podmiot do przedstawiciela ministra w celu wysłania wniosku o udzielenie informacji – koniecznego w przypadku poboru proporcjonalnego wynagrodzenia za reprografię – do dłużników, do dystrybutorów (niezależnie od tego, czy chodzi o dystrybutorów hurtowych czy detalicznych), do przedsiębiorstw leasingowych czy do przedsiębiorstw zajmujących się konserwacją urządzeń, jeżeli dłużnik nie wykazuje współpracy przy poborze, z zastrzeżeniem że podmiot ten ma również obowiązek wysłania kopii takiego wniosku właściwemu ministrowi w taki sposób, aby mógł on określić treść wniosków o udzielenie informacji, ich liczbę i częstotliwość wysyłania w taki sposób, by nie zakłócały one bardziej niż to konieczne działalności osób, od których wymaga się informacji;; — obowiązek przedkładania przez ten podmiot zasad podziału rekompensaty za reprografię, jak również wszelkich wprowadzonych w tym zakresie zmian, do zatwierdzenia przez właściwego ministra; — obowiązek przedkładania przez ten podmiot sporządzonego przezeń formularza zgłoszenia do zatwierdzenia przez właściwego ministra, bez czego nie jest możliwe jego wydanie?

3)

Czy dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie znaczenie ma również to, że podmiot ten posiada następujące uprawnienia: — uprawnienie do żądania wszelkich informacji niezbędnych do poboru wynagrodzenia za reprografię od wszystkich osób będących dłużnikami, płatnikami składek, dystrybutorami (niezależnie od tego, czy chodzi o dystrybutorów hurtowych czy detalicznych), przedsiębiorstwami leasingowymi i przedsiębiorstwami zajmującymi się konserwacją urządzeń. Każdy wniosek musi przy tym zawsze obowiązkowo zawierać pouczenie o sankcjach karnych obowiązujących w razie niedopełnienia wyznaczonego terminu lub udzielenia niepełnych lub nieprawidłowych informacji; — uprawnienie do wystąpienia do wszystkich dłużników z wnioskiem o udzielenie wszelkich informacji dotyczących kopiowanych utworów, które to informacje są koniecznie do podziału wynagrodzenia za reprografię; — uprawnienie do uzyskiwania wszelkich informacji niezbędnych do wykonania swojego zadania od organu administracji ds. cła i akcyzy, organu administracji ds. VAT oraz państwowego zakładu ubezpieczeń społecznych?

4)	Czy art. 5 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy 2001/29 jest bezpośrednio skuteczny?

5)

Czy na wniosek jednostki sąd krajowy powinien odstąpić od stosowania normy krajowej, jeśli taka ustanowiona przez państwo norma jest sprzeczna ze wspomnianym wyżej art. 5 lit. a) i b) dyrektywy 2001/29, konkretnie dlatego, że norma sprzeczna z przywołanym artykułem zobowiązuje jednostkę do uiszczenia należności?

---

(1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 12 kwietnia 2023 r. – „Eurobank Bulgaria” AD

(Sprawa C-231/23, Eurobank Bulgaria)

(2023/C 252/27)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Sofijski rajonen syd

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawca:„Eurobank Bulgaria” AD

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich dopuszczają orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym w sytuacji, gdy tylko część roszczenia wynikającego z umowy zawartej z konsumentem, ewentualnie zawierającej nieuczciwe warunki, jest przedmiotem prawomocnego wyroku mającego powagę rzeczy osądzonej, stwierdzenie sądu, który wydał orzeczenie, że warunki umowne wiążą konsumenta i nie są nieuczciwe, jest wiążące dla sądów, do których wniesiono dalsze żądania nakazania konsumentowi zapłaty pozostałej części jego zobowiązania, w zakresie wymagalności tej pozostałej części?

2)

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze (że orzecznictwo krajowe jest dopuszczalne w świetle prawa Unii), czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG dopuszczają [takie orzecznictwo krajowe], jeśli orzeczenie sądu, w którym stwierdzono brak nieuczciwych warunków, zawiera uzasadnienie w tym zakresie, lecz przedstawione uzasadnienie [nie] jest wystarczająco jasne lub powiązane z konkretnymi warunkami umowy? Jakim kryterium powinien kierować się sąd krajowy w drugim postępowaniu w ramach oceny kompletności uzasadnienia?

---

(1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd – Nesebyr (Bułgaria) w dniu 13 kwietnia 2023 r. – „Astoria Management” OOD/CW

(Sprawa C-234/23, Astoria Management)

(2023/C 252/28)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Rajonen syd – Nesebyr

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa:„Astoria Management” OOD

Pozwany: CW

Pytania prejudycjalne

1)

Czy dopuszczalne w rozumieniu art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) jest ograniczenie prawa do „swobody umów”, które założono w art. 16 karty, w stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem, jako wynikające z art. 51 Zakon za uprawlenie na etażnata sobstwenost (ustawy o zarządzaniu wspólnotą mieszkaniową, zwanej dalej „ZUES”), zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym jego wykładni w Republice Bułgarii, a mianowicie: że umowa dotycząca kwestii uregulowanych w art. 51 ZUES – niezależnie od tego, czy umowa ta reguluje również inne kwestie – pozostających poza wyłączną właściwością zgromadzenia ogółu właścicieli, zawarta przez indywidualnego właściciela lokalu w budynku należącym do wspólnoty mieszkaniowej, który w niniejszej sprawie jest konsumentem w rozumieniu dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, jest nieważna na podstawie art. 26 ust. 1 zdanie pierwsze Zakon za zadyłżenija i dogoworite (ustawy o zobowiązaniach i umowach, zwanej dalej „ZZD”) – ze względu na niezgodność z prawem materialnym?

2)

Czy dopuszczalne w rozumieniu art. 52 karty, w stosunkach między przedsiębiorcą a konsumentem, jest ograniczenie prawa do „swobody umów”, zagwarantowanego konsumentom w art. 38 karty oraz w dyrektywie 93/13/EWG, jako wynikające z art. 51 ZUES, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym jego wykładni w Republice Bułgarii, a mianowicie: że umowa dotycząca kwestii uregulowanych w art. 51 ZUES – niezależnie od tego, czy umowa ta reguluje również inne kwestie – pozostających poza wyłączną właściwością zgromadzenia ogółu właścicieli, zawarta przez indywidualnego właściciela lokalu w budynku należącym do wspólnoty mieszkaniowej, który w niniejszej sprawie jest konsumentem w rozumieniu dyrektywy 93/13/EWG, jest nieważna na podstawie art. 26 ust. 1 zdanie pierwsze Zakon za zadyłżenija i dogoworite – ze względu na niezgodność z prawem materialnym?

---

(1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sigmaringen (Niemcy) w dniu 17 kwietnia 2023 r. – Karl und Georg Anwander GbR Güterverwaltung/Land Baden-Württemberg

(Sprawa C-239/23, Karl und Georg Anwander Güterverwaltung)

(2023/C 252/29)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Sigmaringen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Karl und Georg Anwander GbR Güterverwaltung

Strona przeciwna: Land Baden-Württemberg

Interwenient: Freistaat Bayern

Pytania prejudycjalne

1.

Czy z art. 31 ust. 1 akapit pierwszy i art. 31 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 lit. a), art. 32 ust. 2 akapit pierwszy i art. 32 ust. 3 akapity drugi i trzeci rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 (1) są zgodne krajowe przepisy administracyjne i praktyka w zakresie wsparcia, które wykluczają wypłatę dodatku wyrównawczego dla gruntów na obszarach górskich i określonych obszarach z ograniczeniami jedynie z tego powodu, że grunty, które mają być objęte wsparciem w postaci dodatku wyrównawczego, leżą poza regionem państwa członkowskiego w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, który przyznaje dodatek wyrównawczy? Czy siedziba gospodarstwa rolnika użytkującego dany grunt stanowi w tym zakresie dopuszczalne kryterium różnicujące?

2.

Czy wykładni art. 31 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 należy dokonywać w ten sposób, że uregulowania państwa członkowskiego lub regionu państwa członkowskiego, które zdecydowały się przyznawać płatności rolnikom na obszarach górskich i innych obszarach z ograniczeniami w rozumieniu art. 31 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, muszą być sformułowane w taki sposób, że płatność musi zostać przyznana również na grunty, które zostały sklasyfikowane jako obszar górski lub inny obszar z ograniczeniami w rozumieniu art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 1305/2013 przez inne państwo członkowskie lub inny region tego samego państwa członkowskiego, które również zdecydowały się przyznawać płatności rolnikom na obszarach górskich i innych obszarach z ograniczeniami w rozumieniu art. 31 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013?

3.

Czy wykładni art. 31 ust. 1 akapit pierwszy i art. 31 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 należy dokonywać w ten sposób, że bezpośrednio z tej normy wynika oparte na prawie Unii roszczenie rolnika o przyznanie płatności (dodatku wyrównawczego) co do zasady przez państwo członkowskie lub region państwa członkowskiego, jeżeli rolnik jest aktywny zawodowo i użytkuje grunty, które zostały sklasyfikowane przez państwo członkowskie lub region państwa członkowskiego jako obszar górski lub inny obszar z ograniczeniami w rozumieniu art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, a odnośne państwo członkowskie lub jego region zdecydowały się przyznawać płatności (dodatki wyrównawcze) w rozumieniu art. 31 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1305/2013? W wypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej: a) Wobec kogo przysługuje oparte na prawie Unii roszczenie wynikające z art. 31 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013? Czy przysługuje ono zawsze wobec samego państwa członkowskiego, czy też wobec regionu [art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1305/2013] państwa członkowskiego w każdym razie wtedy, kiedy region niezależnie od państwa członkowskiego zdecydował się przyznawać rolnikom dodatki wyrównawcze zgodnie z art. 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013? b) Czy roszczenie oparte na prawie Unii co do zasady wymaga, by rolnik spełniał inne wymogi – wykraczające poza te określone w art. 31 ust. 1 akapit pierwszy i art. 31 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 – które państwo członkowskie lub jego region przyznające dodatek wyrównawczy ustanowiły w ramach wdrożenia na poziomie krajowym?

4.

W wypadku udzielenia na pytanie trzecie odpowiedzi przeczącej: Czy wykładni art. 31 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 należy wykonywać w ten sposób, że uregulowania państwa członkowskiego lub któregoś z jego regionów, które określają warunki przyznawania płatności (dodatku wyrównawczego) w rozumieniu art. 31 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, muszą mieć charakter prawny, który skutkuje tym, że rolnikom przysługuje roszczenie o przyznanie płatności (dodatku wyrównawczego), jeżeli spełniają warunki otrzymania płatności ustanowione przez dane państwo członkowskie lub jego regiony, niezależnie od rzeczywistej praktyki państwa członkowskiego lub jego regionu w zakresie wsparcia?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz.U. 2013, L 347, s. 487).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 18 kwietnia 2023 r. – P. sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w Warszawie

(Sprawa C-241/23, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie)

(2023/C 252/30)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Naczelny Sąd Administracyjny

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: P. sp. z o.o.

Strona pozwana: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie

Pytanie prejudycjalne

Czy przez zapłatę otrzymaną lub którą dostawca otrzyma w zamian za dostawę towarów, o której mowa w art. 73 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy rozumieć wartość nominalną obejmowanych akcji, czy wartość emisyjną, jeżeli strony określiły, że zapłatę stanowić będzie wartość emisyjna akcji?

---

(1)  Dz. U. 2006, L 347 s.1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 18 kwietnia 2023 r. – Tecno*37/Ministero dello Sviluppo Economico, Camera di Commercio Industria Artigianato e Agricoltura di Bologna

(Sprawa C-242/23, Tecno*37)

(2023/C 252/31)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: Tecno*37

Druga strona postępowania: Ministero dello Sviluppo Economico, Camera di Commercio Industria Artigianato e Agricoltura di Bologna

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 5 ust. 3 legge (ustawy) 39/1989 w brzmieniu zmienionym po przeprowadzeniu postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego nr 2018/2175 należy obecnie uznać za w pełni zgodny z prawem [Unii], w szczególności ze względu na to, że samo postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego zostało zakończone?

2)

Czy zasady i cele art. 59 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE (1) (zmienionej dyrektywą 2013/55/UE (2)), a także art. 25 ust. 1 dyrektywy 2006/123/WE (3) i ogólniej art. 49 TFUE stoją na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak uregulowanie włoskie zawarte w art. 5 ust. 3 legge (ustawy) 39/1989, który przewiduje w sposób prewencyjny i ogólny zakaz łączenia działalności w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami z działalnością w zakresie zarządzania wspólnotą mieszkaniową w oparciu o przesłankę samego wykonywania tych dwóch rodzajów działalności w sposób łączny, a zatem bez konieczności przeprowadzania przez Camere di Commercio (izby handlowe) jakiejkolwiek następczej kontroli dotyczącej konkretnie przedmiotu wykonywanego pośrednictwa, przy czym nie jest to uzasadnione konkretnie wskazanym i wykazanym „nadrzędnym względem interesu ogólnego” lub w każdym razie bez wykazania proporcjonalności przewidzianego ogólnego zakazu łączenia działalności w stosunku do zamierzonego celu?

3)	Czy pośrednik w obrocie nieruchomościami może w każdym razie wykonywać również działalność zarządcy wspólnoty mieszkaniowej, jeżeli nie zamierza sprzedać/nabyć budynku, którym zarządza, gdyż w takim przypadku wystąpiłby konflikt interesów?

---

(1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 22).

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”) (Dz.U. 2013, L 354, s. 132).

(3)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s. 36).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ustavno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 20 kwietnia 2023 r. – INTERZERO Trajnostne rešitve za svet brez odpadkov d.o.o., Interzero Circular Solutions Europe GmbH i in. / Državni zbor Republike Slovenije

(Sprawa C-254/23, INTERZERO i in.)

(2023/C 252/32)

Język postępowania: słoweński

Sąd odsyłający

Ustavno sodišče Republike Slovenije

Strony w postępowaniu głównym

Strony składające wniosek o zbadanie zgodności z konstytucją: INTERZERO Trajnostne rešitve za svet brez odpadkov d.o.o., Interzero Circular Solutions Europe GmbH i in.

Druga strona postępowania: Državni zbor Republike Slovenije

Pytania prejudycjalne

1)

Czy można uznać za przedsiębiorstwo zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (w świetle art. 14 TFUE, protokołu nr 26 w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym oraz art. 8 i 8a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (1)) osobę prawną, której przysługuje wyłączne prawo do wykonywania działalności polegającej na zbiorowym wypełnianiu obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta za produkty tego samego rodzaju na terytorium Republiki Słowenii, która to działalność obejmuje: — zawieranie umów z producentami niektórych produktów, na mocy których owi producenci powierzają tej osobie prawnej zadanie zapewnienia w ich imieniu odpowiedniego gospodarowania odpadami powstałymi z tych produktów; — organizację systemu zbierania i przetwarzania odpadów (zawieranie umów ze spółkami handlowymi, które w imieniu organizacji zbierają i przetwarzają w odpowiedni sposób wszystkie zebrane odpady powstałe z produktów, w odniesieniu do których ma zastosowanie rozszerzona odpowiedzialność producenta), oraz — prowadzenie rejestru produktów, do których ma zastosowanie rozszerzona odpowiedzialność producenta i które są wprowadzane do obrotu w Republice Słowenii, a także prowadzenie rejestru zebranych i przetworzonych odpadów powstałych z produktów, do których ma zastosowanie rozszerzona odpowiedzialność producenta, jak również przekazywanie tych danych ministerstwu, i która to osoba prawna jest zobowiązana, w ramach wykonywania wspomnianej działalności, do zawarcia umów zarówno z producentami, na których spoczywa obowiązek rozszerzonej odpowiedzialności producenta, jak i ze spółkami handlowymi, które będą prowadzić zbiórkę i przetwarzanie odpadów?

2)

Czy art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 49, 56 i 106 TFUE, dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym (2) oraz art. 8 i 8a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu, zgodnie z którym działalność polegająca na zbiorowym wypełnianiu obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta za produkty tego samego rodzaju może być zgodnie z prawem wykonywana przez jedną osobę prawną na terytorium państwa członkowskiego w celach niezarobkowych, co oznacza, że dochody nie przekraczają rzeczywistych kosztów zbiorowego wypełniania obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta oraz że ta osoba prawna musi przeznaczać zyski wyłącznie na wykonywanie działalności i wdrażanie środków służących zbiorowemu wypełnianiu obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta?

3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 49, 56 i 106 TFUE, zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także art. 8 i 8a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym państwo członkowskie zmienia działalność polegającą na zbiorowym wypełnianiu obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta za produkty tego samego rodzaju poprzez przekształcenie jej z regulowanej i zorientowanej rynkowo działalności o charakterze zarobkowym, wykonywanej przez wiele podmiotów gospodarczych, w działalność, do której wykonywania uprawniona jest tylko jedna organizacja i która musi być przez nią wykonywana w celach niezarobkowych w rozumieniu pytania drugiego?

4)

Czy przepisy prawa Unii, o których mowa w pytaniu trzecim, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w wyniku wejścia w życie nowych przepisów ustawowych dotyczących zbiorowego wypełniania obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta powstaje z mocy prawa (ex lege) ingerencja w indywidualne stosunki, powodująca, że przestają obowiązywać wszystkie umowy zawarte między podmiotami gospodarczymi, które wykonywały działalność polegającą na zbiorowym wywiązywaniu się z rozszerzonej odpowiedzialności producenta zgodnie z wcześniejszymi przepisami, a producentami, na których spoczywa obowiązek rozszerzonej odpowiedzialności producenta, jak również między podmiotami gospodarczymi, które wykonywały działalność polegającą na zbiorowym wywiązywaniu się z rozszerzonej odpowiedzialności producenta zgodnie z wcześniejszymi przepisami, a podmiotami gospodarczymi, które wykonują działalność polegającą na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów powstałych z produktów będących przedmiotem zbiorowego wypełniania obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta?

5)

Czy w okolicznościach przyjęcia nowych przepisów ustawowych opisanych w pytaniach trzecim i czwartym zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że ustawodawca musi ustanowić okres przejściowy lub wprowadzić system odszkodowań? Jeśli tak, to jakie kryteria należy spełnić, aby okres przejściowy lub system odszkodowań były racjonalne?

6)

Czy art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 49, 56 i 106 TFUE, dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym oraz art. 8 i 8a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu, zgodnie z którym producenci, na których spoczywają obowiązki wynikające z rozszerzonej odpowiedzialności producenta i którzy wprowadzają do obrotu 51 % produktów tego samego rodzaju, do których ma zastosowanie obowiązek rozszerzonej odpowiedzialności producenta, są zobowiązani do utworzenia osoby prawnej odpowiedzialnej za wykonywanie działalności polegającej na zbiorowym wypełnianiu obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta oraz zgodnie z którym producenci produktów tego samego rodzaju muszą, w przypadku ewentualnego cofnięcia zezwolenia, ponownie utworzyć taką osobę prawną, czy też wyżej wymienione przepisy prawa Unii należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie uregulowaniu, zgodnie z którym tylko producenci mogą posiadać udziały we wspomnianej osobie prawnej?

7)

Czy art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 49, 56 i 106 TFUE, dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym oraz art. 8 i 8a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu, zgodnie z którym producentami posiadającymi udziały w osobie prawnej, która zapewnia zbiorowe wypełnianie obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta, nie mogą być osoby, które prowadzą zbiórkę lub przetwarzanie odpadów powstałych z produktów będących przedmiotem zbiorowego wypełniania obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta w tej osobie prawnej?

8)

Czy art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 49, 56 i 106 TFUE, dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym oraz art. 8 i 8a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu, zgodnie z którym producent posiadający udziały w osobie prawnej, która zapewnia zbiorowe wypełnianie obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta, oraz osoba prawna, która wykonuje działalność polegającą na zbiorowym wypełnianiu obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta, nie mogą: — posiadać bezpośrednio lub pośrednio powiązań kapitałowych z osobą, która prowadzi zbiórkę lub przetwarzanie odpadów powstałych z produktów będących przedmiotem zbiorowego wypełniania obowiązków w osobie prawnej zapewniającej zbiorowe wypełnianie obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta, ani posiadać w tej osobie praw do zarządzania lub nadzoru; — posiadać powiązań kapitałowych lub więzi rodzinnych z osobą, która posiada lub kontroluje prawa głosu w organie zarządzającym lub organie nadzorczym osoby, o której mowa w poprzednim tiret, lub z osobą, która reprezentuje tę osobę?

9)

Czy art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 49, 56 i 106 TFUE, dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym oraz art. 8 i 8a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu, zgodnie z którym ograniczenia, o których mowa w pytaniach siódmym i ósmym, mają zastosowanie również do członka organu zarządzającego osoby prawnej wykonującej działalność polegającą na zbiorowym wypełnianiu obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta, członka organu nadzorczego tej osoby prawnej lub do przedstawiciela tej osoby prawnej?

10)

Czy art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu, zgodnie z którym producenci, do których ma zastosowanie obowiązek rozszerzonej odpowiedzialności producenta i którzy wprowadzają do obrotu produkty przeznaczone do użytku domowego, muszą obowiązkowo zawrzeć umowę, na mocy której powierzają osobie prawnej posiadającej zezwolenie na wykonywanie działalności polegającej na zbiorowym wypełnianiu obowiązków wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta zadanie, jakim jest wypełnianie obowiązków tych producentów, wynikających z rozszerzonej odpowiedzialności producenta?

---

(1)  Dz.U. 2008, L 312, s. 3.

(2)  Dz.U. 2006, L 376, s. 36.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd – Sliwen (Bułgaria) w dniu 25 kwietnia 2023 r. – postępowanie karne przeciwko DM, AV, WO, AQ

(Sprawa C-265/23, Volieva (1))

(2023/C 252/33)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Okryżen syd – Sliwen

Postępowanie karne przeciwko

DM, AV, WO, AQ

Pytania prejudycjalne

1.

Czy art. 52 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 4 decyzji ramowej Rady 2008/841/WSiSW (2) z dnia 24 października 2008 r. w sprawie zwalczania przestępczości zorganizowanej oraz art. 19 ust. 1 zdanie trzecie Traktatu o Unii Europejskiej, gdy sprawa karna dotyczy czynów wchodzących w zakres stosowania prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozdziału XXVI NPK – w brzmieniu zmienionym w DW, nr 63/2017 r., obowiązującym od dnia 5.11.2017 R. – uchylającym prawo oskarżonego do umorzenia postępowania karnego przeciwko niemu, w sytuacji gdy to prawo powstało w okresie obowiązywania ustawy, która przewidywała taką możliwość, lecz ze względu na błąd sądu zostało ustalone po uchyleniu tej ustawy?

2.

Jakie skuteczne środki prawne przysługiwałyby takiej osobie oskarżonej w rozumieniu art. 47 karty, a w szczególności, czy sąd krajowy powinien całkowicie umorzyć postępowanie karne przeciwko takiej osobie oskarżonej, biorąc pod uwagę, że poprzedni skład sędziowski tego nie uczynił, pomimo że istniały ku temu podstawy w świetle obowiązującego wówczas prawa krajowego?

---

(1)  Nazwa niniejszej sprawy jest fikcyjna. Nie odpowiada ona prawdziwemu nazwisku niektórych stron postępowania.

(2)  Dz.U. 2008, L 300, s. 42.

Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2023 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska

(Sprawa C-268/23)

(2023/C 252/34)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano i C. Valero, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska

Żądania strony skarżącej

Komisja Europejska wnosi do Trybunału o:

—

stwierdzenie, że nie podejmując środków niezbędnych w celu: — zapewnienia, aby najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. w 23 wskazanych w niniejszej skardze aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 15 000 zebrane ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczaniu zgodnemu z art. 4 dyrektywy 91/271/EWG (1), zgodnie z parametrami określonymi w załączniku I. B do dyrektywy lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu; — zapewnienia, aby najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w 6 wskazanych w niniejszej skardze aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej od 10 000 do 15 000 zebrane ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczaniu zgodnemu z art. 4 dyrektywy 91/271, zgodnie z parametrami określonymi w załączniku I. B lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu; — zapewnienia, aby najpóźniej do dnia 31 grudnia 2005 r. w 58 wskazanych w niniejszej skardze aglomeracjach o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej od 2 000 do 10 000, które odprowadzają ścieki do wód słodkich lub estuariów, zebrane ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczaniu zgodnemu z art. 4 dyrektywy 91/271, zgodnie z parametrami określonymi w załączniku I. B lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu; — zapewnienia, aby najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r. w 13 określonych w niniejszej skardze aglomeracjach, które mają równoważną liczbę mieszkańców wynoszącą powyżej 10 000, i które odprowadzają ścieki komunalne do odpowiednich wód uznanych za „obszary wrażliwe” w rozumieniu dyrektywy 91/271, wspomniane ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż wtórne oczyszczanie lub inne równie skuteczne oczyszczanie zgodnie z art. 5 dyrektywy 91/271, przy poszanowaniu parametrów określonych w załączniku I. B do tej dyrektywy; — zapewnienia, aby oczyszczalnie ścieków komunalnych z 87 aglomeracji określonych w niniejszej skardze były projektowane, budowane, eksploatowane i utrzymywane w sposób zapewniający wystarczającą wydajność w każdych normalnych warunkach klimatycznych w miejscu, w którym się znajdują, oraz aby ich projektowanie uwzględniało sezonowe zmiany ładunku zgodnie z art. 10 dyrektywy 91/271; — zapewnienia, aby właściwe władze lub właściwe organy monitorowały zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych z 87 aglomeracji określonych w tej skardze w celu zweryfikowania zgodności z wymaganiami załącznika I. B zgodnie z procedurami kontrolnymi ustanowionymi w załączniku I. D, oraz jak wymaga tego art. 15 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 91/271; Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 lub art. 5 w związku z załącznikiem I. B, art. 10 i art. 15 w związku z załącznikiem I. B i I. D do dyrektywy 91/271,

—	obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja podnosi cztery główne zarzuty.

Po pierwsze, Republika Francuska nie podjęła niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby w 87 aglomeracjach zebrane ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczaniu zgodnemu z art. 4 dyrektywy 91/271, przy poszanowaniu parametrów określonych w załączniku I. B do dyrektywy lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu.

Po drugie, Francja nie podjęła niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby w 13 aglomeracjach, które odprowadzają ścieki komunalne do obszarów wrażliwych, wspomniane ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddane bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż wtórne oczyszczanie lub inne równie skuteczne oczyszczanie zgodnie z art. 5 dyrektywy 91/271, przy poszanowaniu parametrów określonych w załączniku I. B do tej dyrektywy.

Po trzecie, Francja nie podjęła niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby w 87 aglomeracjach oczyszczalnie ścieków komunalnych były projektowane, budowane, eksploatowane i utrzymywane w sposób zapewniający wystarczającą wydajność w każdych normalnych warunkach klimatycznych w miejscu, w którym się znajdują, oraz aby ich projektowanie uwzględniało sezonowe zmiany ładunku zgodnie z art. 10 dyrektywy 91/271.

Po czwarte, Francja nie podjęła niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby właściwe władze lub właściwe organy monitorowały zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych w 87 aglomeracjach w celu zweryfikowania zgodności z wymaganiami załącznika I. B zgodnie z procedurami kontrolnymi ustanowionymi w załączniku I. D, oraz jak wymaga tego art. 15 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy 91/271.

---

(1)  Dyrektywa Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. 1991, L 135, s. 40).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 26 kwietnia 2023 r. – Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in./Telecom Italia SpA i in.

(Sprawa C-273/23, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni i in.)

(2023/C 252/35)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico, Telecom Italia SpA

Druga strona postępowania: Telecom Italia SpA, Vodafone Italia SpA, Fastweb SpA, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Tiscali Italia SpA, BT Italia SpA

Pytanie prejudycjalne

Czy dyrektywę 97/33/WE (1), w szczególności art. 5 tej dyrektywy, oraz dyrektywę 2002/22/WE (2), w szczególności art. 13 tej dyrektywy, które to przepisy mają zastosowanie ratione temporis, oraz zasady przejrzystości, najmniejszego zakłócania rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że:

a)

dopuszczalne jest rozszerzenie z mocy ustawy w drodze uregulowania krajowego na operatorów telefonii komórkowej obowiązków udziału w finansowaniu niesprawiedliwych obciążeń wynikających ze świadczenia samej usługi powszechnej, bez uzależnienia tego od zweryfikowania przez krajowy organ regulacyjny, czy istnieje stosunek konkurencji lub zastępowalności między obciążanymi operatorami a operatorem wyznaczonym do świadczenia tej usługi na tym samym rynku właściwym w świetle prawa konkurencji?

b)

krajowe organy regulacyjne mogą, oprócz kryterium zastępowalności między usługami sieci stacjonarnej i usługami sieci komórkowej lub alternatywnie dla tego kryterium, stosować inne kryteria – a jeśli tak, to jakie – w celu zweryfikowania niesprawiedliwego charakteru obciążenia, aby uzasadnić nałożenie obowiązku finansowania na operatorów sieci komórkowych?

---

(1)  Dyrektywa 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w sektorze telekomunikacji w celu zapewnienia usługi powszechnej i interoperacyjności poprzez zastosowanie zasad zapewniania otwartej sieci (ONP) (Dz.U. 1997, L 199, s. 32).

(2)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. 2002, L 108, s. 51).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 4 maja 2023 r. – „Entain Services (Bulgaria)” EOOD/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” w mieście Sofia przy Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

(Sprawa C-287/23, Entain Services (Bulgaria))

(2023/C 252/36)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Wyrchowen administratiwen syd

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym:„Entain Services (Bulgaria)” EOOD

Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” w mieście Sofia przy Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

Pytania prejudycjalne

1.

Czy przepis krajowy i praktyka interpretacyjna przewidujące opodatkowanie podatkiem u źródła dywidend wypłacanych wszystkim spółkom z siedzibą w Gibraltarze – podczas gdy równocześnie z podatku tego zwolnione są dywidendy wypłacane spółkom z siedzibą w Bułgarii oraz spółkom z innych państw członkowskich, bez wymogu spełnienia przez te spółki jakichkolwiek warunków – stanowią dyskryminujące ograniczenie swobody przedsiębiorczości określonej w art. 49 TFUE oraz swobodnego przepływu kapitału określonego w art. 63 TFUE, gwarantowanych w prawie Unii Europejskiej?

2.

Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy to dyskryminacyjne ograniczenie jest zgodne z prawem Unii Europejskiej, jeśli przy przyjęciu danego przepisu krajowego ustawodawca nie przedstawił żadnych powodów uzasadniających konieczność nałożenia tych ograniczeń na spółki z siedzibą w Gibraltarze ze względów związanych z porządkiem publicznym, bezpieczeństwem publicznym lub zdrowiem publicznym?

Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2023 r. – Komisja Europejska/Republika Malty

(Sprawa C-304/23)

(2023/C 252/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano i C. Schembri, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Malty

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie, że nie podejmując niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby w odniesieniu do aglomeracji Malty Południowej i Malty Północnej ścieki komunalne wprowadzane do systemów zbierania przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 i 10 dyrektywy 91/271/EWG (1) dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (zwanej dalej „dyrektywą”);

—

stwierdzenie, że nie podejmując w odniesieniu do aglomeracji Malty Północnej środków niezbędnych do tego, by ścieki komunalne wprowadzane do systemów zbierania przed odprowadzeniem do obszarów wrażliwych lub do zlewni obszarów wrażliwych poddawane były bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż oczyszczanie określone w art. 4 dyrektywy, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 dyrektywy;

—

stwierdzenie, że nie monitorując zrzutów ścieków komunalnych w odniesieniu do aglomeracji Malty Południowej i Malty Północnej, w celu zweryfikowania zgodności z wymaganiami załącznika I.B, zgodnie z procedurami kontrolnymi ustanowionymi w załączniku I.D, Republika Malty uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 15 i załączników I.B i I.D do dyrektywy, oraz

—	obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy upłynął odpowiednio w dniu 31 października 2006 r. i w dniu 31 marca 2007 r. w odniesieniu do aglomeracji Malty Północnej i Malty Południowej.

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, aby ścieki komunalne wprowadzane do systemów zbierania przed odprowadzeniem były poddane wtórnemu oczyszczaniu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu. Komisja twierdzi, że aglomeracje Malty Północnej i Malty Południowej nie spełniają wymogów tego przepisu głównie ze względu na to, że wydajność oczyszczalni w obu aglomeracjach jest niewystarczająca do oczyszczenia wskazanego ładunku.

Komisja podnosi również, że naruszenie przez Republikę Malty art. 4 dyrektywy oznacza w sposób nieunikniony naruszenie art. 10 tej dyrektywy ze względu na to, że aglomeracje, które nie mogą osiągnąć odpowiedniego poziomu oczyszczania ścieków komunalnych zgodnie ze wspomnianym art. 4, tym bardziej nie są w stanie zapewnić wystarczającej wydajności w zmiennych lokalnych warunkach klimatycznych.

W odniesieniu do aglomeracji Malty Północnej Komisja podnosi ponadto naruszenie art. 5 dyrektywy. Oczyszczalnia ścieków tej aglomeracji odprowadza zrzuty do obszarów, które w dniu 22 kwietnia 2005 r. zostały wyznaczone przez władze maltańskie jako obszary wrażliwe na zanieczyszczenie związkami azotu, wobec czego do dnia 22 kwietnia 2012 r. (tj. w ciągu siedmiu lat od wyznaczenia obszaru wrażliwego) Republika Malty powinna była zastosować się do art. 5 i stosować bardziej rygorystyczne oczyszczanie. Biorąc pod uwagę opisany powyżej brak wydajności oczyszczalni ścieków, co oznacza, że część generowanego ładunku jest odprowadzana bez żadnego oczyszczania, Komisja utrzymuje, że w odniesieniu do tej aglomeracji naruszony został również art. 5.

Wreszcie Komisja uważa, że aglomeracje Malty Południowej i Malty Północnej nie spełniają wymogów określonych w art. 15 dyrektywy, ponieważ naruszenie art. 4 i 5 dyrektywy nieuchronnie oznacza, że zgodność z wymaganiami zrzutów nie jest monitorowana zgodnie z załącznikami I.B i I.D do dyrektywy, a tym samym ma miejsce naruszenie art. 15.

---

(1)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. 1991, L 135, s. 40).

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 marca 2023 r. w sprawie T-94/20, Campine i Campine Recycling/Komisja, wniesione w dniu 16 maja 2023 r. przez Komisją Europejską

(Sprawa C-306/23 P)

(2023/C 252/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, M. Domecq, T. Isacu de Groot, L. Wildpanner, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Campine NV i Campine Recycling NV

Żądania wnoszącej odwołanie

Komisja zwraca się do Trybunału o:

—	uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 marca 2023 r. w sprawie T-94/20 Campine i Campine Recycling/Komisja;

—	wydanie orzeczenia w przedmiocie kwestii, które nie zostały jeszcze rozstrzygnięte, lub

—	tytułem żądania ewentualnego – przekazanie sprawy Sądowi celem wydania ponownego orzeczenia w zakresie, w jakim nie wydał on jeszcze rozstrzygnięcia;

—	obciążenie Campine całokształtem kosztów niniejszego postępowania i kosztów postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

W zarzucie pierwszym Komisja podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa ze względu na to, że rozstrzygnął, iż instytucja ta naruszyła art. 266 ust. 1 TFUE, odmawiając uiszczenia na rzecz Campine i Campine Recycling (zwanych dalej łącznie „Campine”) odsetek za zwłokę obliczonych według stopy refinansowania EBC powiększonej o 3,5 %, podczas gdy w dniu 11 grudnia 2019 r. w wykonaniu wyroku Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie T-240/17 Komisja zwróciła kwotę grzywny, którą Campine zapłaciła tymczasowo w zastosowaniu decyzji (1) Komisji C(2017) 900 final, z dnia 8 lutego 2017 r. w sprawie AT.40018, w odniesieniu do okresu od dnia płatności tymczasowej do dnia zwrotu kwoty. Na poparcie pierwszego zarzutu odwołania Komisja podnosi:

i)	że Sąd naruszył prawo, orzekając, iż zostały spełnione przesłanki skargi odszkodowawczej (część pierwsza zarzutu pierwszego);

ii)	że Sąd naruszył prawo, błędnie stosując prawo Unii w odniesieniu do odsetek, jakie należy zastosować w celu wykonania wyroków uchylających grzywny w dziedzinie konkurencji lub obniżających ich kwoty (część druga zarzutu pierwszego);

iii)	że Sąd popełnił błąd, uznając, iż Komisja naruszyła art. 266 akapit pierwszy TFUE nie wypłacając odsetek za zwłokę w kwocie, jakiej zażądała Campine (część trzecia zarzutu pierwszego);

iv)	że zaskarżony wyrok jest sprzeczny z orzecznictwem poprzedzającym wydanie wyroku w sprawie Printeos (część czwarta zarzutu pierwszego);

v)	że Sąd popełnił błąd, uznając, iż skutek ex tunc wyroków uchylających grzywny w dziedzinie konkurencji wiąże się z powstaniem obowiązku zwrotu grzywien z mocą wsteczną, jeszcze przed ich uchyleniem (piąta część zarzutu pierwszego);

vi)	że Sąd popełnił błąd, orzekając, iż obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę od dnia tymczasowej zapłaty grzywny w kwocie obniżonej przez Sąd pozostaje bez wpływu na odstraszający skutek tej grzywny (szósta część zarzutu pierwszego).

Na wypadek, gdyby Trybunał oddalił zarzut pierwszy, Komisja utrzymuje w zarzucie drugim, że Sąd naruszył prawo uznając, iż powinna ona zapłacić odsetki za zwłokę obliczone według stopy refinansowania EBC powiększonej o 3,5 %.

W zarzucie trzecim Komisja podnosi, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż była ona zobowiązana do zapłaty odsetek składanych począwszy od dnia częściowego zwrotu grzywny.

---

(1)  Decyzja Komisji C(2017) 900 final z dnia 8 lutego 2017 r. dotycząca na mocy art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa AT.40018 – Recykling akumulatorów samochodowych).

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 marca 2023 r. w sprawie T-763/21, SE / Komisja, wniesione w dniu 19 maja 2023 r. przez SE

(Sprawa C-309/23 P)

(2023/C 252/39)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: SE (przedstawicielka: L. Levi, avocate)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

—	uchylenie wyroku objętego odwołaniem;

—	w konsekwencji – uwzględnienie skargi wniesionej w pierwszej instancji przez wnoszącego odwołanie;

—	obciążenie Komisji całością kosztów – zarówno postępowania odwoławczego, jak i pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi 11 zarzutów.

1.	Sąd niesłusznie stwierdził, że zarzuty oparte na naruszeniu art. 2 i 9 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej („WZIP”) są niedopuszczalne (pkt 33–36 wyroku).

2.	Sąd niesłusznie stwierdził, że stażyści Blue Book należą do jednej z czterech kategorii personelu pracującego dla Komisji Europejskiej (pkt 78 wyroku).

3.	Sąd błędnie zakwalifikował dyskryminację jako pośrednią a nie bezpośrednią (pkt 56).

4.	Sąd błędnie zastosował prawo (pkt 70,71 i 75 wyroku) uzasadniając dyskryminację pośrednią na podstawie przepisów mających zastosowanie do dyskryminacji bezpośredniej.

5.	Sąd nie zastosował odpowiednio wysokiego standardu dowodowego dla uzasadnienia dyskryminacji ze względu na wiek (pkt 62–89 wyroku).

6.	Sąd błędnie zastosował prawo przy określaniu zgodnych z prawem celów (62–64 i 65–72 wyroku).

7.	Sąd dokonał błędnej interpretacji i zastosowania prawa (pkt 73 wyroku) uznając, że cele są realizowane „w interesie ogólnym”.

8.	Sąd błędnie zastosował prawo uznając, że stażyści Blue Book nie byli faworyzowani, ponieważ zaproszenie do składania kandydatur było otwarte również dla innych kategorii personelu (pkt 80, 81 wyroku).

9.	Sąd błędnie uznał, że różnica w traktowaniu ze względu na wiek jest proporcjonalna (pkt 84–89 wyroku).

10.	Sąd błędnie uznał (pkt 91–96 wyroku), że Dyrekcja Generalna ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa otrzymała uprawnienie do nałożenia wymogu „maksymalnie 3 lat doświadczenia zawodowego” jako kryterium składania kandydatur.

11.

.Sąd nie zbadał sprzeczności między, z jednej strony, treścią noty informacyjnej PERS(2018) 38/2, która przewidywała wymóg „maksymalnie 3 lat doświadczenia zawodowego […] zdobytego w ciągu 5 lat poprzedzających złożenie kandydatury”, a, z drugiej strony, nałożonym przez Dyrekcję Generalną ds. Zasobów Ludzkich i Bezpieczeństwa wymogiem zdobycia ogólnie „maksymalnie 3 lat doświadczenia zawodowego”.

Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 30 marca 2023 r. w sprawie T-567/22, ATPN/Komisja, wniesione w dniu 30 maja 2023 r. przez Association Trinationale de Protection Nucléaire (ATPN)

(Sprawa C-340/23 P)

(2023/C 252/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Association Trinationale de Protection Nucléaire (ATPN) (przedstawiciel: C. Lepage, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—	uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne;

—	uchylenie w całości postanowienia Sądu z dnia 30 marca 2023 r. wydanego w sprawie T-567/22;

—	uwzględnienie w całości żądań przedstawionych przed Sądem i w konsekwencji rozpatrzenie sprawy co do istoty;

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2022/1214 z dnia 9 marca 2022 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2021/2139 w odniesieniu do działalności gospodarczej w niektórych sektorach energetycznych oraz rozporządzenie delegowane (UE) 2021/2178 w odniesieniu do publicznego ujawniania szczególnych informacji w odniesieniu do tych rodzajów działalności gospodarczej; oraz, w każdym wypadku,

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi:

—

dwa zarzuty zmierzające do uchylenia postanowienia: 1. Sąd dopuścił się w swoim postanowieniu naruszenia prawa, orzekając w pkt 16–27 zaskarżonego postanowienia, że nie ma ona legitymacji procesowej czynnej do występowania we własnym imieniu na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE; 2. Sąd dopuścił się w swoim postanowieniu naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie, orzekając w pkt 28–42 zaskarżonego postanowienia, że nie ma ona legitymacji procesowej czynnej do występowania w imieniu swoich członków na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE.

—

pięć zarzutów mających na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia: 3. Postępowanie jest obarczone nieprawidłowościami, ponieważ narusza przepisy rozporządzenia 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r.; 4. Naruszone zostały zasady systematyki; 5. Naruszone zostały przepisy art. 19 rozporządzenia 2020/852 z dnia 18 czerwca 2020 r., a cele są niewystarczająco ambitne; 6. Naruszone zostały ogólne kryteria prawa Unii, a w szczególności zasada ostrożności, o której mowa w art. 19 rozporządzenia 2020/852; 7. Istnieje niezgodność między inwestycjami w energię jądrową a inwestycjami zielonymi z punktu widzenia sprawozdawczości finansowej.

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. – KD/EUIPO

(Sprawa T-650/20) (1)

(Służba publiczna - Personel tymczasowy - Personel EUIPO - Umowa na czas określony - Nieprzedłużenie - Właściwy organ - Zasada dobrej administracji - Prawo do bycia wysłuchanym - Odpowiedzialność - Krzywda)

(2023/C 252/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: KD (przedstawiciele: Adwokaci S. Pappas, D.-A. Pappa i A. Pappas)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, K. Tóth i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 270 TFUE skarżąca wnosi, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 kwietnia 2020 r. o nieprzedłużeniu z nią umowy o pracę, a po drugie, o zadośćuczynienie za doznaną przez nią w jej przekonaniu krzywdę.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 kwietnia 2020 r. o nieprzedłużeniu umowy o pracę z KD.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	EUIPO pokrywa własne koszty postępowania oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez KD.

4)	KD pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

---

(1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.

Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2023 r. – Emmentaler Switzerland/EUIPO (EMMENTALER)

(Sprawa T-2/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy EMMENTALER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Znak wspólny - Artykuł 74 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001)

(2023/C 252/42)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Emmentaler Switzerland (Berno, Szwajcaria) (przedstawiciele: S. Völker i M. Pemsel, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Graul i D. Hanf, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, M. Hellmann, U. Bartl i J. Heitz, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères i G. Bain, pełnomocnicy), Centre national interprofessionnel de l’économie laitière (CNIEL) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: E. Baud i P. Marchiset, adwokaci)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 października 2020 r. (sprawa R 2402/2019-2).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Emmentaler Switzerland zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. – Shakutin/Rada

(Sprawa T-141/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją na Białorusi - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie i pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do bycia wysłuchanym - Prawo do skutecznej ochrony prawnej - Błąd w ocenie)

(2023/C 252/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Aleksandr Vasilevich Shakutin (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat B. Evtimov)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Van Overmeire, T. Haas i B. Driessen, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji wykonawczej Rady (WPZIB) 2020/2130 z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. 2020, L 426I, s. 14) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2129 z dnia 17 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2020, L 426I, s. 1), po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2021/353 z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie zmiany decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. 2021, L 68, s. 189) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/339 z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2021, L 68, s. 29), i po trzecie, decyzji Rady (WPZiB) 2022/307 z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawie zmiany decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2022, L 46, s. 97) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/300 z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawie wykonania art. 8a rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2022, L 46, s. 3), w zakresie, w jakim akty te go dotyczą.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Aleksandr Vasilevich Shakutin zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.

Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2023 r. – Ryanair/Komisja (Włochy; system pomocy; COVID-19)

(Sprawa T-268/21) (1)

(Pomoc państwa - Włoski rynek transportu lotniczego - System odszkodowań dla przedsiębiorstw lotniczych posiadających koncesję wydaną przez władze włoskie - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Pomoc przeznaczona na naprawę szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym - Obowiązek uzasadnienia)

(2023/C 252/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida, F.-C. Laprévote, V. Blanc, S. Rating, I.-G. Metaxas-Maranghidis i D. Pérez de Lamo, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, C. Georgieva i F. Tomat, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Neos SpA (Somma Lombardo, Włochy), Blue panorama airlines SpA (Somma Lombardo), Air Dolomiti SpA – Linee aeree regionali Europee (Villafranca de Verona, Włochy) (przedstawiciele: M. Merola i A. Cogoni, adwokaci)

Przedmiot

W opartej na art. 263 TFUE skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 9625 final z dnia 22 grudnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.59029 (2020/N) – Włochy – COVID-19: System odszkodowań dla przedsiębiorstw lotniczych posiadających koncesję wydaną przez władze włoskie.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2020) 9625 final z dnia 22 grudnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.59029 (2020/N) – Włochy – COVID-19: System odszkodowań dla przedsiębiorstw lotniczych posiadających koncesję wydaną przez władze włoskie.

2)	Komisja pokrywa własne koszty i te poniesione przez Ryanair DAC.

3)	Neos SpA, Blue panorama airlines SpA i Air Dolomiti SpA – Linee aeree regionali Europee pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.

Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2023 r. – Glaxo Group/EUIPO – Cipla Europe (Kształt inhalatora)

(Sprawa T-477/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt inhalatora - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 59 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001)

(2023/C 252/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Glaxo Group Ltd (Brentford, Zjednoczone-Królestwo) (przedstawiciele: T. de Haan i F. Verhoestraete, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Cipla Europe NV (Antwerpia, Belgia)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 maja 2021 r. (sprawa R 1835/2016-1).

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 maja 2021 r. (sprawa R 1835/2016-1).

2)	EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą.

---

(1)  Dz.U. C 382 z 20.9.2021.

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. – Skryba/Rada

(Sprawa T-581/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją na Białorusi - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych oraz zakaz wjazdu na terytorium Unii Europejskiej lub przejazdu przez nie - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Zbiorowy charakter sankcji - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Proporcjonalność)

(2023/C 252/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Siarheï Skryba (Marialivo, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat D. Litvinski)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Limonet i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2021, L 219 I, s. 70) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2021, L 219 I, s. 3), w zakresie, w jakim te dwa akty go dotyczą.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Siarheï Skryba zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 11 z 10.1.2022.

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. – Rubnikovich/Rada

(Sprawa T-582/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją na Białorusi - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych oraz zakaz wjazdu na terytorium Unii Europejskiej lub przejazdu przez nie - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Zbiorowy charakter sankcji - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Proporcjonalność)

(2023/C 252/47)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Siarhei Rubnikovich (Tarasovo, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat D. Litvinski)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Limonet i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2021, L 219 I, s. 70) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2021, L 219 I, s. 3), w zakresie, w jakim te dwa akty go dotyczą.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Siarhei Rubnikovich zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 11 z 10.1.2022.

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. – Bakhanovich/Rada

(Sprawa T-583/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją na Białorusi - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych oraz zakaz wjazdu na terytorium Unii Europejskiej lub przejazdu przez nie - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Zbiorowy charakter sankcji - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Proporcjonalność)

(2023/C 252/48)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Aliaksandr Bakhanovich (Brześć, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat D. Litvinski)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Limonet i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2021, L 219 I, s. 70) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2021, L 219 I, s. 3), w zakresie, w jakim te dwa akty go dotyczą.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Aliaksandr Bakhanovich zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 11 z 10.1.2022.

Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2023 r. – AL/Komisja

(Sprawa T-714/21) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Artykuł 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Osoba traktowana jako dziecko pozostające na utrzymaniu - Przesłanki przyznania - Cofnięcie prawa do dodatku - Zwrot nienależnych kwot - Artykuł 85 regulaminu pracowniczego)

(2023/C 252/49)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: AL (przedstawiciel: R. Rata, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T.S. Bohr, L. Hohenecker i D. Milanowska, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 270 TFUE, skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji Europejskiej z dnia 11 stycznia 2021 r., która zmierzała w istocie, z jednej strony do oddalenia jego wniosku o dodatek rodzinny dla jej matki jako osoby traktowanej jako dziecko pozostające na utrzymaniu, na podstawie art. 2 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, za okres od 1 listopada 2019 do 31 października 2020 r., i z drugiej strony, do zarządzenia zwrotu pobranych przez niego kwot z tytułu tego dodatku za okres od 1 listopada 2019 do 31 października 2020 r.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	AL zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 51 z 31.1.2022.

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. – Aprile i Commerciale Italiana/EUIPO – DC Comics (Przedstawienie nietoperza w owalnej ramie)

(Sprawa T-735/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający nietoperza w owalnej ramie - Bezwzględne podstawy unieważnienia - Charakter odróżniający - Brak charakteru opisowego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001] - Ograniczenie towarów wskazanych we wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Obowiązek uzasadnienia)

(2023/C 252/50)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Luigi Aprile (San Giuseppe Vesuviano, Włochy), Commerciale Italiana Srl (Nola, Włochy) (przedstawiciel: C. Saettel, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: T. Frydendahl, pełnomocnik).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: DC Comics (Burbank, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: G. Glas, P. Van Dyck i E. Taelman, adwokaci)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 6 września 2021 r. (sprawa R 1447/2020-2).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Luigi Aprile i Commerciale Italiana Srl zostają obciążeni kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 37 z 24.1.2022.

Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2023 r. – Granini France/EUIPO – Pichler (Joro)

(Sprawa T-68/22) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Joro - Wcześniejsze słowne znaki towarowe JOKO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2023/C 252/51)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Granini France (Mâcon, Francja) (przedstawiciel: J. Wachsmuth, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Klee i D. Gája, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Josef Pichler (San Leonardo in Passiria, Włochy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 listopada 2021 r. (sprawa R 2336/2020-1).

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 listopada 2021 r. (sprawa R 2336/2020-1).

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	EUIPO zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 128 z 21.3.2022.

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. – OP/Parlament

(Sprawa T-143/22) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Renta rodzinna - Odmowa przyznania - Żyjący małżonek - Przesłanki kwalifikujące - Czas trwania małżeństwa - Zarzut niezgodności z prawem - Artykuł 80 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego - Artykuł 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Renta sieroca - Odmowa przyznania - Pojęcie „dziecka pozostającego na utrzymaniu” - Naruszenie prawa)

(2023/C 252/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: OP (przedstawiciel: F. Moyse, adwokat)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Van Pottelberge i M. Windisch, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Alver, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 270 TFUE skarżąca, OP, żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 7 czerwca 2021 r. w zakresie, w jakim oddalono wniosek skarżącej o przyznanie renty rodzinnej z powodu śmierci jej małżonka, byłego urzędnika Parlamentu, a także, w imieniu jej syna A, stwierdzenia nieważności tej samej decyzji w zakresie, w jakim oddalono wniosek skarżącej o przyznanie renty sierocej dla ich niepełnosprawnego syna.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 7 czerwca 2021 r. w zakresie, w jakim odmówiono w niej przyznania A renty sierocej.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	Parlament pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez OP.

4)	Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 191 z 10.5.2022

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. – Cylus Cyber Security/EUIPO – Cylance (CYLUS)

(Sprawa T-227/22) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CYLUS - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CYLANCE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2023/C 252/53)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cylus Cyber Security Ltd (Tel Awiw, Izrael) (przedstawiciel: adwokat S. Bailey)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Cylance, Inc. (Irvine, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat B. Levy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 lutego 2022 r. (sprawa R 692/2020-4).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Cylus Cyber Security Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 244 z 27.6.2022.

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. – Cherusci/EUIPO – LexDellmeier (RIALTO)

(Sprawa T-239/22) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy RIALTO - Brak rzeczywistego używania znaku towarowego - Brak uzasadnionych powodów nieużywania - Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2023/C 252/54)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Cherusci Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat S. Reinhard)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: LexDellmeier Intellectual Property Law Firm (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bogatz, Y. Stone i C. Dory)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 10 lutego 2022 r. (sprawa R 695/2021-2).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Spółka Cherusci Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 237 z 20.6.2022.

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. – UNSA Énergie/Komisja

(Sprawa T-322/22) (1)

(Pomoc państwa - Regulowane ceny sprzedaży energii elektrycznej we Francji - Zwiększenie pułapu regulowanego dostępu do istniejącej energii elektrycznej z energii jądrowej - Odrzucenie skargi do Komisji - Artykuł 1 lit. h) rozporządzenia nr 2015/1589 - Związek zawodowy - Pojęcie „zainteresowanej strony”)

(2023/C 252/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: UNSA Énergie (Bagnolet, Francja) (przedstawiciel: M.-P. Ogel, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C.-M. Carrega i I. Georgiopoulos, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej zawartej w jej piśmie z dnia 8 kwietnia 2022 r., w którym Komisja odrzuca skierowaną do niej przez UNSA Énergie skargę przeciwko zwiększeniu przez Francję całkowitej maksymalnej ilości energii elektrycznej, która może być zbyta przez Électricité de France (EDF) alternatywnym dostawcom energii elektrycznej z tytułu regulowanego dostępu do energii elektrycznej z energii jądrowej i ceny w ten sposób zbytych dodatkowych ilości energii elektrycznej.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Unsa Énergie pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 284 z 25.7.2022.

Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2023 r. – Medex/EUIPO – Stein (medex)

(Sprawa T-419/22) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawiestwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy medex - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 18 i art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Kwalifikacja towarów, co do których wykazano rzeczywiste używanie)

(2023/C 252/56)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Medex, živilska industrija, d.o.o. (Lublana, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat N. Čuden)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Gerrit Cornelis Johan Stein (Elp, Niderlandy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 3 maja 2022 r. (sprawa R 1361/2021-5).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Strony pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 326 z 29.8.2022.

Postanowienie Sądu z dnia 23 maja 2023 r. – Atesos medical i in./Komisja

(Sprawa T-764/21) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Wyroby medyczne - Dyrektywa 93/42/EWG - Wygaśnięcie okresu ważności certyfikatów wydanych w przedmiocie wyrobów medycznych w ramach umowy w sprawie wzajemnego uznawania przez organy mające siedzibę w Szwajcarii - Zmiana rejestracji w odniesieniu do jednostki oceniającej zgodność wyrobów medycznych, która wydała certyfikaty w internetowych bazach danych systemu informatycznego NANDO - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Oczywista niedopuszczalność)

(2023/C 252/57)

Język postępowania: angielski

Strony

Strony skarżące: Atesos medical AG (Aarau, Szwajcaria) i 7 pozostałych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: M. Meulenbelt i S. De Knop, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano, C. Vollrath i C. Hödlmayr, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący żądają stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej stwierdzającej wygaśnięcie oznaczenia „Schweizerische Vereinigung für Qualitäts- und Management Systeme”, jako jednostki oceniającej zgodność wyrobów medycznych, na podstawie dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1), i zmiany rejestracji tego ostatniego w bazie danych jednostek notyfikowanych i wyznaczonych, ze skutkiem od dnia 28 września 2021 r.

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

2)	Atesos medical AG, Bonebridge AG, Heico-Switzerland AG, Keri Medical SA, Medcem GmbH, MPS Precimed SA, PX Dental SA i Stemcup Medical Products AG pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

---

(1)  Dz.U. C 95 z 28.2.2022.

Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2023 r. – Bategu Gummitechnologie/Komisja

(Sprawa T-771/21) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Konkurencja - Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji - Szkoda majątkowa - Rzeczywisty i pewny charakter szkody - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

(2023/C 252/58)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bategu Gummitechnologie GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: G. Maderbacher, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Szczodrowski i A. Keidel, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 268 TFUE skarżąca żąda naprawienia szkód majątkowych, które skarżąca miała ponieść ze względu na naruszenia prawa, jakich miała dopuścić się Komisja Europejska w ramach postępowania „AT.40492 – Bezpieczeństwo przeciwpożarowe dla wózków” dotyczącej wniosku złożonego na podstawie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 et 102 TFUE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona.

2)	Bategu Gummitechnologie GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

---

(1)  Dz.U. C 73 z 14.2.2022.

Postanowienie Sądu z dnia 8 czerwca 2023 r. – XNT/EUIPO – Exane (EXANE)

(Sprawa T-568/22) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy EXANE - Wcześniejsza firma EXANTE - Nazwa domeny „exante.eu” - Względna podstawa unieważnienia - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

(2023/C 252/59)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: XNT ltd. (St. Julian’s, Malta) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck, C. Stöber i M.-A. de Dampierre)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: C. Bovar i D. Hanf, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Exane (Paryż, Francja) (przedstawiciel: C.-A. Joly, adwokat)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 czerwca 2022 r. (sprawa R 2093/2020-2).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	XNT ltd. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Exane.

3)	Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 418 z 31.10.2022.

Postanowienie Sądu z dnia 23 maja 2023 r. – CMB/Komisja

(Sprawa T-619/22) (1)

(Badania i rozwój technologiczny oraz przestrzeń kosmiczna - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Cofnięcie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)

(2023/C 252/60)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: CMB Colorex Master Batches BV (Helmond, Niderlandy) (przedstawiciel: M. Wolf, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Romoli, T. Van Noyen i O. Verheecke, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca, beneficjent umowy o udzielenie dotacji nr 232216, zawartej w celu realizacji projektu Brew-Pack, żąda stwierdzenia nieważności decyzji, w której Komisja Europejska nakazuje jej wpłatę na fundusz gwarancyjny dla beneficjentów, ustanowiony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1906/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiającego zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uczelni wyższych w działaniach prowadzonych w ramach siódmego programu ramowego oraz zasady upowszechniania wyników badań (2007-2013) (Dz.U. 2006, L 391, s. 1), kwoty w wysokości 125 166,68 EUR, powiększonej o 24 592,68 EUR tytułem odsetek za zwłokę i powiększonej o 12 EUR za każdy dodatkowy dzień zwłoki.

Sentencja

1)	Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

2)	Strony pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 451 z 28.11.2022.

Postanowienie prezesa Sądu z dnia 31 maja 2023 r. – UH/EBC

(Sprawa T-67/23 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Szczególne zadania nadzorcze powierzone EBC - Decyzja w sprawie cofnięcia zezwolenia instytucji kredytowej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2023/C 252/61)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: UH (przedstawiciele: M. Burianski, R. Janjuah i W. Häring, adwokaci)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: V. Hümpfner, K. Klausch i E. Yoo, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 278 i 279 TFUE, skarżąca, żąda zawieszenia wykonania decyzji ECB-SSM-2023-DE-7 WHD-2022-0001 Europejskiego Banku Centralnego (EBC), z dnia 24 marca 2023 r., w której ten ostatni cofnął jej zezwolenie na prowadzenie działalności jako instytucja kredytowa.

Sentencja

1)	Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

2)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Postanowienie prezesa Sądu z dnia 1 czerwca 2023 r. – Debreceni Egyetem/Rada

(Sprawa T-115/23 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Środki ochrony budżetu Unii Europejskiej przeciwko naruszeniom zasad państwa prawnego na Węgrzech - Zakaz w stosunku do Komisji dotyczący zaciągania zobowiązań prawnych z trustem interesu publicznego lub jakimkolwiek podmiotem utrzymywanym przez taki trust - Artykuł 2 ust. 2 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2022/2506 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2023/C 252/62)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Debreceni Egyetem (Debrecen, Węgry) (przedstawiciele: J. Rausch i Á. Papp, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Rebasti, M. Bencze, L. Vétillard i B. Tószegi, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 278 i 279 TFUE skarżąca, żąda zawieszenia wykonania art. 2 ust. 2 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2022/2506 z dnia 15 grudnia 2022 r. w sprawie środków ochrony budżetu Unii przed naruszeniami zasad państwa prawnego na Węgrzech (Dz.U. 2022, L 325 s. 94)

Sentencja

1)	Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

2)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Postanowienie prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2023 r. – FFPE sekcja Rady/Rada

(Sprawa T-179/23 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Prawo instytucjonalne - Organizacje związkowe lub zawodowe (OZZ) - Porozumienie zawarte między Radą a OZZ Sekretariatu Generalnego Rady - Postępowanie weryfikacyjne dotyczące kryteriów uznania i reprezentatywności OZZ - Zawieszenie praw wynikających z porozumienia przysługujących OZZ nieosiągającej progu reprezentatywności - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2023/C 252/63)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Fédération de la fonction publique européenne (europejska federacja służby publicznej) sekcja Rady (FFPE sekcja Rady) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: A. Champetier i S. Rodrigues,, avocats)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i I. Demoulin, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie skarżącej dotyczące zawieszenia wykonania pisma Rady Unii Europejskiej z dnia 3 kwietnia 2023 r. (ORG.1.F/7053/23) dotyczącego zakończenia drugiego postępowania weryfikacyjnego FFPE.

Sentencja

1)	Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

2)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2023 r. – Dansk Avis Omdeling Distribution/Komisja

(Sprawa T-195/23)

(2023/C 252/64)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Dansk Avis Omdeling Distribution A/S (Vejle, Danemark) (przedstawiciel: L. Sandberg-Mørch, avocat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

—	stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2022) 5706 final z dnia 10 sierpnia 2022 r. w sprawie pomocy państwa SA. 57991-2021/C (ex 2021/NN) wdrożonej przez Danię na rzecz Post Danmark A/S z tytułu rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi powszechnej za 2020 r.; oraz

—	obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pomoc przyznana przez Danię na rzecz Post Danmark z tytułu obowiązku świadczenia usługi powszechnej w 2020 r. jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym, ponieważ nie jest zgodna z zasadami ramowymi Unii Europejskiej dotyczącymi pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (1) (zwanymi dalej „zasadami ramowymi dotyczącymi usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym”) ze względu na to, że: — Komisja nie przeprowadziła pełnego i wystarczającego badania tej kwestii; — podział kosztów Post Danmark nie jest zgodny z pkt 18 zasad ramowych dotyczących usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że rekompensata z tytułu obowiązku świadczenia usługi powszechnej jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym ze względu na to, iż obliczenie nieponiesionych kosztów netto (Net Avoided Cost – NAC) jest błędne pod względem prawnym i faktycznym z następujących powodów: — to obliczenie NAC opiera się na założeniu, że przekształcenie Post Danmark miało miejsce jedynie w scenariuszu alternatywnym; — Komisja nie wyjaśnia powodów, dla których Post Danmark nie była w stanie podnieść cen w celu pokrycia nadmiernych kosztów związanych z obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej; — kwota wynikająca z obliczenia NAC jest nadmierna, ponieważ znacznie przekracza straty netto poniesione przez Post Danmark w wyniku prowadzenia działalności związanej z obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej, które zostały przedstawione w sprawozdaniu rocznym Post Danmark za 2020 r.; — w scenariuszu alternatywnym popełniono błędy; — Komisja popełniła błąd w ocenie następujących korzyści niematerialnych związanych z obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej: a) aktywów własności intelektualnej; b) ekonomii skali; c) siły negocjacyjnej; d) powszechnego zasięgu; e) powszechnej dostępności i reputacji przedsiębiorstwa; — analiza porównawcza przeprowadzona w celu weryfikacji wyników obliczeń NAC była błędna.

---

(1)  Komunikat Komisji – Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011) (Dz.U. 2012, C 8, s. 15).

Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2023 r. – Arysta Lifescience/EFSA

(Sprawa T-222/23)

(2023/C 252/65)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Arysta Lifescience (Noguères, Francja) (przedstawiciele: adwokaci D. Abrahams, Z. Romata, H. Widemann i R. Spangenberg)

Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

Stwierdzenie nieważności decyzji EFSA z dnia 17 lutego 2023 r. (sygn. PAD 2022/175) „Powiadomienie o pełnym ujawnieniu wykazu składników obojętnych występujących w formie użytkowej dla reprezentatywnych zastosowań substancji Kaptan 80 WG w odniesieniu do odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej Kaptan”;

—	obciążenie EFSA kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dzielący się na dwie części: po pierwsze, naruszenie prawa przez EFSA i dopuszczenie się przez nią oczywistego błędu w ocenie poprzez wydanie decyzji o pełnym ujawnieniu wykazu składników obojętnych występujących w formie użytkowej dla reprezentatywnych zastosowań substancji.

—

Strona skarżąca podnosi, że wykaz składników obojętnych, który EFSA zamierza ujawnić – odnoszący się do produktu reprezentatywnego przedłożonego do dokumentacji dotyczącej odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej – stanowi poufne informacje o szczególnym znaczeniu handlowym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. (1).

—

Strona skarżąca podnosi następnie, że powyższe ujawnienie dokonane przez EFSA stanowi naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. (2). oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. (3).. Ujawnienie to stanowi również naruszenie art. 63 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009.

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).

(2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

(3)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).

Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2023 r. – WN/Komisja

(Sprawa T-254/23)

(2023/C 252/66)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: WN (przedstawiciel: M. Velardo, avvocata)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 maja 2022 r., na której podstawie strona skarżąca nie została umieszczona na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/380/19-AD 7;

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lipca 2022 r., na której podstawie oddalono wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/380/19-AD 7;

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 lutego 2023 r., której wydanie przyjmuje się fikcyjnie w związku z niezajęciem stanowiska przez EPSO przez ponad cztery miesiące, i na której podstawie oddalono zażalenie złożone w dniu 14 października 2022 r. w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”);

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

—

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przepisów prawnych regulujących system językowy w instytucjach europejskich. Egzamin pisemny i ustny został przeprowadzony w języku obcym (angielskim i francuskim), a nie w języku ojczystym strony skarżącej, co przeszkodziło w dokonaniu właściwej oceny jej umiejętności, ponieważ na wynik egzaminu miał wpływ również poziom jej znajomości językowych. Z tego wynikło ponadto naruszenie art. 27 regulaminu pracowniczego.

—

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania kandydatów, braku obiektywnej oceny kandydatów (orzecznictwo Glantenay) oraz naruszenia art. 5 akapity pierwszy i trzeci załącznika III do regulaminu pracowniczego. Niektórzy z nich powtórzyli bowiem egzamin pisemny, którego poziom trudności był wówczas znacznie niższy. Porównanie kandydatów podczas egzaminów etapu oceny zintegrowanej było utrudnione, ponieważ komisja konkursowa nie sprawdziła wcześniej prawdziwości oświadczeń zawartych w ocenie zdolności (Talent Screener).

—

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i związanej z nim zasady równości stron postępowania (art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), ponieważ strona skarżąca nie była w stanie poznać pełnego uzasadnienia wykluczenia jej z konkursu przed wniesieniem skargi. Obejmuje to również naruszenie zasady równości broni w postępowaniu sądowym.

—	Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 5 akapity piąty i szósty załącznika III do regulaminu pracowniczego, w zakresie w jakim komisja konkursowa nie umieściła na liście rezerwy kadrowej co najmniej dwukrotnie większej liczby kandydatów od liczby stanowisk, na które ogłoszono konkurs.

—

Zarzut piąty dotyczący naruszenia ogłoszenia o konkursie, art. 5 akapit pierwszy załącznika III do regulaminu pracowniczego, a w konsekwencji dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ponieważ w konkursie AD 7 oceniano również predyspozycje kandydatów do zarządzania, podczas gdy kryterium to było zastrzeżone wyłącznie dla konkursu AD 9.

—

Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad, o których mowa w wyroku Di Prospero/Komisja oraz naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego i zasady równości, ponieważ ogłoszenie o konkursie nie zezwalało na udział w dwóch konkursach dla AD 7 i AD 9, podczas gdy automatycznie przeniesiono na listę rezerwy kadrowej AD 7 kilku kandydatów, którzy zgłosili się do konkursu AD 9.

—	Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady równego traktowania kandydatów i braku obiektywizmu w ocenie z powodu braku stałego charakteru komisji egzaminacyjnej z powodu częstych zmian w składzie komisji egzaminacyjnej oraz braku „shadowing” ze strony przewodniczącego.

Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2023 r. – Escobar/EUIPO (Pablo Escobar)

(Sprawa T-255/23)

(2023/C 252/67)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Escobar Inc. (Guaynabo, Portoryko, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. Slopek, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Pablo Escobar – zgłoszenie nr 18 568 583

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lutego 2023 r. w sprawie R 1364/2022-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—	Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—	Naruszenie domniemania niewinności.

Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2023 r. – Mylan Ireland /Komisja

(Sprawa T-256/23)

(2023/C 252/68)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mylan Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: K. Roox, T. De Meese, J. Stuyck i C. Dumont, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uznanie jej skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i zasadną;

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2023)3067 (final) z dnia 2 maja 2023 r. (opublikowanej w dniu 4 maja 2023 r.) zmieniającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu przyznane decyzją C(2014)601 (final) dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi Tecfidera – fumaran dimetylu (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), a także wszelkich późniejszych decyzji w zakresie, w jakim utrzymują one w mocy lub zastępują tę decyzję, w tym wszelkich regulacyjnych działań następczych w zakresie, w jakim jej dotyczą;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi dziewięć zarzutów.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący niedotrzymania przez Komisję Europejską terminu na przedłużenie ochrony rynku zgodnie z wymogami art. 14 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja Europejska błędnie zastosowała prawo, ponieważ popełniła błąd w odniesieniu do zakresu wyroku z dnia 16 marca 2023 r., Komisja i in./Pharmaceutical Works Polpharma (od C-438/21 P do C-440/21 P, EU:C:2023:213), w szczególności uznając sprawozdanie z oceny ad hoc z dnia 11 listopada 2021 r. za pozbawione znaczenia.

3.	Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja Europejska popełniła błąd, opierając zaskarżoną decyzję na błędnych danych naukowych dostępnych w chwili wydania decyzji.

4.	Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu Biogen udzielonego decyzją wykonawczą Komisji C(2014)601 (final) (2) i zmierzający w konsekwencji do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

5.	Zarzut piąty dotyczący naruszenia praw podstawowych, w szczególności prawa do rzetelnego procesu, prawa do obrony, prawa do bycia wysłuchanym i prawa do podstawy prawnej zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

6.	Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza pewność prawa strony skarżącej.

7.	Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza uzasadnione oczekiwania strony skarżącej.

8.	Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza przysługujące stronie skarżącej prawo własności zapisane w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

9.	Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu nadużycia władzy przez Komisję Europejską.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).

(2)  Decyzja wykonawcza Komisji C(2014)601 (final) z dnia 30 stycznia 2014 r. przyznająca na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 726/2004 pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Tecfidera – fumaran dimetylu”.

Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2023 r. – Neuraxpharm Pharmaceuticals /Komisja

(Sprawa T-257/23)

(2023/C 252/69)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Neuraxpharm Pharmaceuticals SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: K. Roox, T. De Meese, J. Stuyck i C. Dumont, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uznanie jej skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i zasadną;

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2023)3067 (final) z dnia 2 maja 2023 r. (opublikowanej w dniu 4 maja 2023 r.) zmieniającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu przyznane decyzją C(2014)601 (final) dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi Tecfidera – fumaran dimetylu (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), a także wszelkich późniejszych decyzji w zakresie, w jakim utrzymują one w mocy lub zastępują tę decyzję, w tym wszelkich regulacyjnych działań następczych w zakresie, w jakim jej dotyczą;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi dziewięć zarzutów.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący niedotrzymania przez Komisję Europejską terminu na przedłużenie ochrony rynku zgodnie z wymogami art. 14 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja Europejska błędnie zastosowała prawo, ponieważ popełniła błąd w odniesieniu do zakresu wyroku z dnia 16 marca 2023 r., Komisja i in./Pharmaceutical Works Polpharma (od C-438/21 P do C-440/21 P, EU:C:2023:213), w szczególności uznając sprawozdanie z oceny ad hoc z dnia 11 listopada 2021 r. za pozbawione znaczenia.

3.	Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja Europejska popełniła błąd, opierając zaskarżoną decyzję na błędnych danych naukowych dostępnych w chwili wydania decyzji.

4.	Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu Biogen udzielonego decyzją wykonawczą Komisji C(2014)601 (final) (2) i zmierzający w konsekwencji do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

5.	Zarzut piąty dotyczący naruszenia praw podstawowych, w szczególności prawa do rzetelnego procesu, prawa do obrony, prawa do bycia wysłuchanym i prawa do podstawy prawnej zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

6.	Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza pewność prawa strony skarżącej.

7.	Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza uzasadnione oczekiwania strony skarżącej.

8.	Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza przysługujące stronie skarżącej prawo własności zapisane w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

9.	Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu nadużycia władzy przez Komisję Europejską.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).

(2)  Decyzja wykonawcza Komisji C(2014)601 (final) z dnia 30 stycznia 2014 r. przyznająca na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 726/2004 pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Tecfidera – fumaran dimetylu”.

Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2023 r. – Zaklady Farmaceutyczne Polpharma/Komisja

(Sprawa T-258/23)

(2023/C 252/70)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zaklady Farmaceutyczne Polpharma S.A. (Starogard Gdański, Polska) (przedstawiciele: K. Roox, T. De Meese, J. Stuyck i C. Dumont, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uznanie jej skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i zasadną;

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2023)3067 (final) z dnia 2 maja 2023 r. (opublikowanej w dniu 4 maja 2023 r.) zmieniającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu przyznane decyzją C(2014)601 (final) dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi Tecfidera – fumaran dimetylu (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), a także wszelkich późniejszych decyzji w zakresie, w jakim utrzymują one w mocy lub zastępują tę decyzję, w tym wszelkich regulacyjnych działań następczych w zakresie, w jakim jej dotyczą;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi dziewięć zarzutów.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący niedotrzymania przez Komisję Europejską terminu na przedłużenie ochrony rynku zgodnie z wymogami art. 14 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja Europejska błędnie zastosowała prawo, ponieważ popełniła błąd w odniesieniu do zakresu wyroku z dnia 16 marca 2023 r., Komisja i in./Pharmaceutical Works Polpharma (od C-438/21 P do C-440/21 P, EU:C:2023:213), w szczególności uznając sprawozdanie z oceny ad hoc z dnia 11 listopada 2021 r. za pozbawione znaczenia.

3.	Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja Europejska popełniła błąd, opierając zaskarżoną decyzję na błędnych danych naukowych dostępnych w chwili wydania decyzji.

4.	Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu Biogen udzielonego decyzją wykonawczą Komisji C(2014)601 (final) (2) i zmierzający w konsekwencji do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

5.	Zarzut piąty dotyczący naruszenia praw podstawowych, w szczególności prawa do rzetelnego procesu, prawa do obrony, prawa do bycia wysłuchanym i prawa do podstawy prawnej zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

6.	Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza pewność prawa strony skarżącej.

7.	Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza uzasadnione oczekiwania strony skarżącej.

8.	Zarzut ósmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza przysługujące stronie skarżącej prawo własności zapisane w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

9.	Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja jest wadliwa z powodu nadużycia władzy przez Komisję Europejską.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).

(2)  Decyzja wykonawcza Komisji C(2014)601 (final) z dnia 30 stycznia 2014 r. przyznająca na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 726/2004 pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Tecfidera – fumaran dimetylu”.

Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2023 r. – WO/Komisja

(Sprawa T-259/23)

(2023/C 252/71)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: WO (przedstawiciel: M. Velardo, avvocata)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 maja 2022 r., na której podstawie strona skarżąca nie została umieszczona na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/380/19-AD 9;

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lipca 2022 r., na której podstawie oddalono wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO AD/380/19-AD 9;

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 lutego 2023 r., której wydanie przyjmuje się fikcyjnie w związku z niezajęciem stanowiska przez EPSO przez ponad cztery miesiące, i na której podstawie oddalono zażalenie złożone w dniu 14 października 2022 r. w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”);

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

—

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przepisów prawnych regulujących system językowy w instytucjach europejskich. Egzamin pisemny i ustny został przeprowadzony w języku obcym (angielskim i francuskim), a nie w języku ojczystym strony skarżącej, co przeszkodziło w dokonaniu właściwej oceny jej umiejętności, ponieważ na wynik egzaminu miał wpływ również poziom jej znajomości językowych. Z tego wynikło ponadto naruszenie art. 27 regulaminu pracowniczego.

—

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania kandydatów, w zakresie, w jakim tylko niektórym zaproponowano możliwość wyboru egzaminów pisemnych do powtórzenia, jak również braku obiektywnej oceny kandydatów (orzecznictwo w sprawie Glantenay) oraz naruszenia art. 5 akapity pierwszy i trzeci załącznika III do regulaminu pracowniczego. Porównanie kandydatów podczas egzaminów etapu oceny zintegrowanej było utrudnione, ponieważ komisja konkursowa nie sprawdziła wcześniej prawdziwości oświadczeń zawartych w ocenie zdolności (Talent Screener).

—

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i związanej z nim zasady równości stron postępowania (art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), ponieważ strona skarżąca nie była w stanie poznać pełnego uzasadnienia wykluczenia jej z konkursu przed wniesieniem skargi. Obejmuje to również naruszenie zasady równości broni w postępowaniu sądowym.

—	Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 5 akapity piąty i szósty załącznika III do regulaminu pracowniczego, w zakresie w jakim komisja konkursowa nie umieściła na liście rezerwy kadrowej co najmniej dwukrotnie większej liczby kandydatów od liczby stanowisk, na które ogłoszono konkurs.

—

Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad, o których mowa w wyroku Di Prospero/Komisja oraz naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego i zasady równości, ponieważ ogłoszenie o konkursie nie zezwalało na udział w dwóch konkursach dla AD 7 i AD 9, podczas gdy automatycznie przeniesiono na listę rezerwy kadrowej AD 7 kilku kandydatów, którzy zgłosili się do konkursu AD 9.

—	Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady równego traktowania kandydatów i braku obiektywizmu w ocenie z powodu braku stałego charakteru komisji egzaminacyjnej z powodu częstych zmian w składzie komisji egzaminacyjnej oraz braku „shadowing” ze strony przewodniczącego.

Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2023 r. – Mushie & Co./EUIPO – Diana Dolls Fashions (Mushie)

(Sprawa T-262/23)

(2023/C 252/72)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mushie & Co. (Houston, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Vasegård, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Diana Dolls Fashions Inc. (Stoney Creek, Kanada)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Mushie” – zgłoszenie nr 18 381 490

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2023 r. w sprawie R 2062/2022-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 120 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—	Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2023 r. – WP/Komisja

(Sprawa T-264/23)

(2023/C 252/73)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: WP (przedstawiciel: M. Velardo, avvocata)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 maja 2022 r., na której podstawie strona skarżąca nie została umieszczona na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/380/19-AD 9;

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lipca 2022 r., na której podstawie oddalono wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO AD/380/19-AD 9;

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 10 lutego 2023 r., której wydanie przyjmuje się fikcyjnie w związku z niezajęciem stanowiska przez EPSO przez ponad cztery miesiące, i na której podstawie oddalono zażalenie złożone w dniu 10 października 2022 r. w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”);

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

—

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przepisów prawnych regulujących system językowy w instytucjach europejskich. Egzamin pisemny i ustny został przeprowadzony w języku obcym (angielskim i francuskim), a nie w języku ojczystym strony skarżącej, co przeszkodziło w dokonaniu właściwej oceny jej umiejętności, ponieważ na wynik egzaminu miał wpływ również poziom jej znajomości językowych. Z tego wynikło ponadto naruszenie art. 27 regulaminu pracowniczego.

—

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania kandydatów, braku obiektywnej oceny kandydatów (orzecznictwo Glantenay) oraz naruszenia art. 5 akapity pierwszy i trzeci załącznika III do regulaminu pracowniczego. Niektórzy z nich powtórzyli bowiem egzamin pisemny, którego poziom trudności był wówczas znacznie niższy. Porównanie kandydatów podczas egzaminów etapu oceny zintegrowanej było utrudnione, ponieważ komisja konkursowa nie sprawdziła wcześniej prawdziwości oświadczeń zawartych w ocenie zdolności (Talent Screener).

—

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i związanej z nim zasady równości stron postępowania (art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), ponieważ strona skarżąca nie była w stanie poznać pełnego uzasadnienia wykluczenia jej z konkursu przed wniesieniem skargi. Obejmuje to również naruszenie zasady równości broni w postępowaniu sądowym.

—	Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 5 akapity piąty i szósty załącznika III do regulaminu pracowniczego, w zakresie w jakim komisja konkursowa nie umieściła na liście rezerwy kadrowej co najmniej dwukrotnie większej liczby kandydatów od liczby stanowisk, na które ogłoszono konkurs.

—

Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasad, o których mowa w wyroku Di Prospero/Komisja oraz naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego i zasady równości, ponieważ ogłoszenie o konkursie nie zezwalało na udział w dwóch konkursach dla AD 7 i AD 9, podczas gdy automatycznie przeniesiono na listę rezerwy kadrowej AD 7 kilku kandydatów, którzy zgłosili się do konkursu AD 9.

—	Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania kandydatów i braku obiektywizmu w ocenie z powodu braku stałego charakteru komisji egzaminacyjnej z powodu częstych zmian w składzie komisji egzaminacyjnej oraz braku „shadowing” ze strony przewodniczącego.

Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2023 r. – Puma/EUIPO – Puma (puma soundproofing)

(Sprawa T-266/23)

(2023/C 252/74)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: M. Schunke i P. Trieb, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Puma Srl (Settimo Milanese, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego puma soundproofing – zgłoszenie nr 18 165 411

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lutego 2023 r. w sprawie R 1399/2021-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed izbą odwoławczą.

Podniesiony zarzut

—	Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2023 r. – WQ/Komisja

(Sprawa T-267/23)

(2023/C 252/75)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: WQ (przedstawiciel: M. Velardo, avvocata)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 maja 2022 r., na której podstawie strona skarżąca nie została umieszczona na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/380/19-AD 9;

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lipca 2022 r., na której podstawie oddalono wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej konkursu EPSO AD/380/19-AD 9;

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 10 lutego 2023 r., której wydanie przyjmuje się fikcyjnie w związku z niezajęciem stanowiska przez EPSO przez ponad cztery miesiące, i na której podstawie oddalono zażalenie złożone w dniu 10 października 2022 r. w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”);

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przepisów prawnych regulujących system językowy w instytucjach europejskich. Egzamin pisemny i ustny został przeprowadzony w języku obcym (angielskim i francuskim), a nie w języku ojczystym strony skarżącej, co przeszkodziło w dokonaniu właściwej oceny jej umiejętności, ponieważ na wynik egzaminu miał wpływ również poziom jej znajomości językowych. Z tego wynikło ponadto naruszenie art. 27 regulaminu pracowniczego.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania kandydatów, braku obiektywnej oceny kandydatów (orzecznictwo Glantenay) oraz naruszenia art. 5 akapity pierwszy i trzeci załącznika III do regulaminu pracowniczego. Niektórzy z nich powtórzyli bowiem egzamin pisemny po raz trzeci, przy braku tych samych warunków, jakie stawiano tym, którzy powtarzali je po raz drugi. Porównanie kandydatów podczas egzaminów etapu oceny zintegrowanej było utrudnione, ponieważ komisja konkursowa nie sprawdziła wcześniej prawdziwości oświadczeń zawartych w ocenie zdolności (Talent Screener).

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i związanej z nim zasady równości stron postępowania (art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), ponieważ strona skarżąca nie była w stanie poznać pełnego uzasadnienia wykluczenia jej z konkursu przed wniesieniem skargi. Obejmuje to również naruszenie zasady równości broni w postępowaniu sądowym.

4.	Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 5 akapity piąty i szósty załącznika III do regulaminu pracowniczego, w zakresie w jakim komisja konkursowa nie umieściła na liście rezerwy kadrowej co najmniej dwukrotnie większej liczby kandydatów od liczby stanowisk, na które ogłoszono konkurs.

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasad, o których mowa w wyroku Di Prospero/Komisja oraz naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego i zasady równości, ponieważ ogłoszenie o konkursie nie zezwalało na udział w dwóch konkursach dla AD 7 i AD 9, podczas gdy automatycznie przeniesiono na listę rezerwy kadrowej AD 7 kilku kandydatów, którzy zgłosili się do konkursu AD 9.

6.	Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania kandydatów i braku obiektywizmu w ocenie z powodu braku stałego charakteru komisji egzaminacyjnej z powodu częstych zmian w składzie komisji egzaminacyjnej oraz braku „shadowing” ze strony przewodniczącego.

Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2023 r. – WR/Komisja

(Sprawa T-268/23)

(2023/C 252/76)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: WR (przedstawiciel: M. Velardo, avvocata)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 maja 2022 r., na której podstawie strona skarżąca nie została umieszczona na liście rezerwy kadrowej konkursów EPSO/AD/380/19-AD 7 i EPSO/AD/380/19-AD 9;

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lipca 2022 r., na której podstawie oddalono wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie decyzji o nieumieszczeniu jej na liście rezerwy kadrowej konkursu konkursów EPSO/AD/380/19-AD 7 i EPSO/AD/380/19-AD 9;

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 12 lutego 2023 r., której wydanie przyjmuje się fikcyjnie w związku z niezajęciem stanowiska przez EPSO przez ponad cztery miesiące, i na której podstawie oddalono zażalenie złożone w dniu 12 października 2022 r. w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”);

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

—

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przepisów prawnych regulujących system językowy w instytucjach europejskich. Egzamin pisemny i ustny został przeprowadzony w języku obcym (angielskim i francuskim), a nie w języku ojczystym strony skarżącej, co przeszkodziło w dokonaniu właściwej oceny jej umiejętności, ponieważ na wynik egzaminu miał wpływ również poziom jej znajomości językowych. Z tego wynikło ponadto naruszenie art. 27 regulaminu pracowniczego.

—

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania kandydatów, braku obiektywnej oceny kandydatów (orzecznictwo Glantenay) oraz naruszenia art. 5 akapity pierwszy i trzeci załącznika III do regulaminu pracowniczego. Egzaminy pisemne powtarzano, mimo braku spełnienia obiektywnych kryteriów. Porównanie kandydatów podczas egzaminów etapu oceny zintegrowanej było utrudnione, ponieważ komisja konkursowa nie sprawdziła wcześniej prawdziwości oświadczeń zawartych w ocenie zdolności (Talent Screener).

—

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i związanej z nim zasady równości stron postępowania (art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej), ponieważ strona skarżąca nie była w stanie poznać pełnego uzasadnienia wykluczenia jej z konkursu przed wniesieniem skargi. Obejmuje to również naruszenie zasady równości broni w postępowaniu sądowym.

—	Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 5 akapity piąty i szósty załącznika III do regulaminu pracowniczego, w zakresie w jakim komisja konkursowa nie umieściła na liście rezerwy kadrowej co najmniej dwukrotnie większej liczby kandydatów od liczby stanowisk, na które ogłoszono konkurs.

—

Zarzut piąty dotyczący naruszenia ogłoszenia o konkursie, art. 5 akapit pierwszy załącznika III do regulaminu pracowniczego, a w konsekwencji dotyczący oczywistego błędu w ocenie, ponieważ w konkursie AD 7 oceniano również predyspozycje kandydatów do zarządzania, podczas gdy kryterium to było zastrzeżone wyłącznie dla konkursu AD 9.

—

Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad, o których mowa w wyroku Di Prospero/Komisja oraz naruszenia art. 27 regulaminu pracowniczego i zasady równości, ponieważ ogłoszenie o konkursie nie zezwalało na udział w dwóch konkursach dla AD 7 i AD 9, podczas gdy automatycznie przeniesiono na listę rezerwy kadrowej AD 7 kilku kandydatów, którzy zgłosili się do konkursu AD 9.

—	Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady równego traktowania kandydatów i braku obiektywizmu w ocenie z powodu braku stałego charakteru komisji egzaminacyjnej z powodu częstych zmian w składzie komisji egzaminacyjnej oraz braku „shadowing” ze strony przewodniczącego.

Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2023 r. – Impossible Foods/EUIPO – Société des produits Nestlé (IMPOSSIBLE)

(Sprawa T-273/23)

(2023/C 252/77)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Impossible Foods Inc. (Redwood City, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: T. Cohen Jehoram, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy IMPOSSIBLE – słowny unijny znak towarowy nr 12 775 664

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2023 r. w sprawie R 665/2022-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania.

Podniesiony zarzut

—	Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2023 r. – Tinkoff Bank/Conseil

(Sprawa T-275/23)

(2023/C 252/78)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Tinkoff Bank SA (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: A. Genko, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uznanie jej wniosku o stwierdzenie nieważności za dopuszczalny i zasadny, a w konsekwencji:

—	stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. zmienionego w dniu 25 lutego 2023 r. rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) 2023/429 (Dz.U. L 59 I/ 278) w zakresie w jakim dodano skarżącą do wykazu podmiotów na które nałożono sankcje, pod numerem 200;

—	stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. zmienionej w dniu 25 lutego 2022 r. decyzją Rady (WPZiB) 2023/432 (Dz.U. L 59 I/ 437) w zakresie w jakim dodano skarżącą do wykazu podmiotów na które nałożono sankcje, pod numerem 200;

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. zmienionego w dniu 25 lutego 2023 r. rozporządzeniem Rady (UE) 2022/330 (Dz.U. 51/1) poprzez dodanie nowego kryterium umożliwiającego nałożenie sankcji na „wiodących przedsiębiorców lub osoby prawne, podmioty lub organy zaangażowane w sektorach gospodarczych zapewniających istotne źródło dochodów rządowi Federacji Rosyjskiej (…)” w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/145/WPZiB z dnia 17 marca 2014 r. zmienionej decyzją Rady (WPZIB) 2022/329 z dnia 25 lutego 2022 r. (Dz.U L 50/1) poprzez dodanie nowego kryterium umożliwiającego nałożenie sankcji na „wiodących przedsiębiorców lub os[oby] prawn[e], podmiot[y] lub organ[y] zaangażowan[e] w sektorach gospodarczych zapewniających istotne źródło dochodów rządowi Federacji Rosyjskiej (…)” w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej;

—	stwierdzenie nieważności aktów utrzymujących w zakresie w jakim dotyczą one skarżącej;

—	obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów, które są co do istoty identyczne lub podobne, jak zarzuty podniesione w sprawie T-270/23, Rosbank/Rada.

Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2023 r. – Global 8 Airlines/Komisja

(Sprawa T-277/23)

(2023/C 252/79)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Global 8 Airlines (Biszkek, Kirgistan) (przedstawiciel: E. Novicāne, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności w całości w zakresie, w jakim dotyczy on strony skarżącej, indywidualnego środka przyjętego przez Komisję Europejską (Dyrekcję Generalną ds. Mobilności i Transportu) dotyczącego umieszczenia dwóch lekkich samolotów służbowych („statków powietrznych”) należących do strony skarżącej w wykazie statków powietrznych objętych zakazem lotów na podstawie rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (zwanym dalej „zaskarżoną decyzją”), o czym strona skarżąca dowiedziała się w dniu 20 marca 2023 r.;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowego zastosowania przez stronę pozwaną art. 3c rozporządzenia nr 833/2014 wobec strony skarżącej jako podmiotu nieutworzonego w Unii Europejskiej prowadzącego poza Unią Europejską działalność obejmującą pozaeuropejskie statki powietrzne.

2.	Zarzut drugi dotyczący błędnego stwierdzenia przez stronę pozwaną, że statki powietrzne znajdowały się pod kontrolą rosyjskich osób fizycznych lub podmiotów.

3.	Zarzut trzeci dotyczący braku wystarczającego i odpowiedniego rozumowania lub uzasadnienia w zaskarżonej decyzji, umożliwiającego stronie skarżącej jej zrozumienie.

Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2023 r. – Zentiva i Zentiva Pharma/Komisja

(Sprawa T-278/23)

(2023/C 252/80)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zentiva k.s. (Praga, Republika Czeska), Zentiva Pharma GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: K. Roox, T. De Meese i J. Stuyck, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uznanie jej skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i zasadną;

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2023) 3067 (final) z dnia 2 maja 2023 r. (opublikowanej w dniu 4 maja 2023 r.) zmieniającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane decyzją C(2014) 601 (final) dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Tecfidera – fumaran dimetylu” (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) oraz każdej późniejszej decyzji w zakresie, w jakim utrzymują one w mocy lub zastępują tę decyzję, w tym wszelkie następcze działania regulacyjne, w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

1.	Zarzut pierwszy, dotyczący niedotrzymania przez Komisję Europejską terminu na uzyskanie przedłużenia ochrony obrotu zgodnie z wymogami art. 14 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1).

2.

Zarzut drugi, dotyczący tego, że Komisja Europejska błędnie zastosowała prawo, ponieważ popełniła błąd w odniesieniu do zakresu wyroku z dnia 16 marca 2023 r., Komisja i in./Pharmaceutical Works Polpharma (od C-438/21 P do C-440/21 P, EU:C:2023:213), a w szczególności popełniła błąd uznając sprawozdanie oceniające ad hoc z dnia 11 listopada 2021 r. za pozbawione znaczenia.

3.	Zarzut trzeci, dotyczący tego, że Komisja Europejska popełniła błąd, opierając się w zaskarżonej decyzji na błędnych danych naukowych dostępnych w chwili wydania decyzji.

4.	Zarzut czwarty, będący zarzutem niezgodności z prawem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu spółki Biogen udzielonego decyzją wykonawczą Komisji C(2014) 60 (final) (2), i zmierzający w konsekwencji do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

5.	Zarzut piąty, dotyczący naruszenia praw podstawowych, a w szczególności prawa do rzetelnego procesu, prawa do obrony, prawa do bycia wysłuchanym i prawa do przedstawienia podstawy prawnej zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

6.	Zarzut szósty, dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji naruszono pewność prawa skarżących.

7.	Zarzut siódmy, dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji naruszono uzasadnione oczekiwania skarżących.

8.	Zarzut ósmy, dotyczący tego, że w zaskarżonej decyzji naruszono prawo własności skarżących ustanowione w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).

(2)  Decyzja wykonawcza Komisji C(2014) 601 final z dnia 30 stycznia 2014 r. przyznająca pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Tecfidera – fumaran dimetylu” na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady.