ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 216
European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 66
19 czerwca 2023

Spis treści

Strona

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2023/C 216/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

 

Sąd

2023/C 216/02

Mianowanie sekretarza

2

 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

 

Trybunał Sprawiedliwości

2023/C 216/03

Sprawa C-537/20, L Fund: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – L Fund/Finanzamt D [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Podatek dochodowy od osób prawnych – Opodatkowanie dochodów z nieruchomości położonych na terytorium państwa członkowskiego – Odmienne traktowanie funduszy będących rezydentami i funduszy niebędących rezydentami – Zwolnienie przyznane wyłącznie funduszom będącym rezydentami – Porównywalność sytuacji – Uwzględnienie systemu podatkowego inwestorów – Brak – Względy uzasadniające – Konieczność zachowania spójności krajowego systemu podatkowego – Konieczność zachowania zrównoważonego rozdziału władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi – Brak]

3

2023/C 216/04

Sprawa C-40/21, Agenția Națională de Integritate: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara – Rumunia) – T.A.C./Agenția Națională de Integritate (ANI) [Odesłanie prejudycjalne – Decyzja 2006/928/WE – Mechanizm współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 15 ust. 1 – Artykuł 47 – Artykuł 49 ust. 3 – Wybieralne urzędy publiczne – Konflikt interesów – Uregulowanie krajowe przewidujące zakaz sprawowania wybieralnych urzędów publicznych przez z góry ustalony okres – Sankcja dodatkowa w stosunku do wygaśnięcia mandatu – Zasada proporcjonalności]

4

2023/C 216/05

Sprawa C-97/21, MV – 98: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Blagoevgrad – Bułgaria) – MV – 98/Nachalnik na otdel Operativni deynosti – Sofia v Glavna direktsia Fiskalen kontrol pri Tsentralno upravlenie na Natsionalna agentsia za prihodite [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 273 – Brak wydania paragonu fiskalnego – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 50 – Zasada ne bis in idem – Kumulacja sankcji administracyjnych o charakterze karnym za ten sam czyn – Artykuł 49 ust. 3 – Proporcjonalność kar – Artykuł 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Zakres kontroli sądowej dotyczącej tymczasowego wykonania sankcji]

5

2023/C 216/06

Sprawa C-200/21, BRD Groupe Societé Générale i Next Capital Solutions: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – TU, SU/BRD Groupe Societé Générale SA, Next Capital Solutions Limited [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Postępowanie egzekucyjne roszczeń z umowy kredytu stanowiącej tytuł wykonawczy – Powództwo przeciwegzekucyjne – Kontrola nieuczciwych warunków umownych – Zasada skuteczności – Przepisy krajowe wyłączające możliwość kontroli przez sąd, przed którym toczy się postępowanie egzekucyjne, nieuczciwego charakteru warunku umowy po upływie terminu zawitego na wniesienie powództwa przeciwegzekucyjnego – Powództwo prawa cywilnego, którego wniesienie nie jest obwarowane terminem, umożliwiające sądowi rozpoznającemu sprawę co do istoty przeprowadzenie takiej kontroli i nakazanie wstrzymania egzekucji komorniczej – Okoliczności uniemożliwiające w praktyce lub nadmiernie utrudniające korzystanie z praw przyznanych w prawie Unii – Wymóg złożenia przez konsumenta kaucji w celu zawieszenia postępowania egzekucyjnego]

5

2023/C 216/07

Sprawa C-300/21, Österreichische Post AG (Szkoda niemajątkowa związana z przetwarzaniem danych osobowych): Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – UI/Österreichische Post AG [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 82 ust. 1 – Prawo do odszkodowania za szkodę spowodowaną przetwarzaniem danych z naruszeniem tego rozporządzenia – Przesłanki prawa do odszkodowania – Niewystarczający charakter samego naruszenia wspomnianego rozporządzenia – Konieczność wystąpienia szkody spowodowanej tym naruszeniem – Odszkodowanie za szkodę niemajątkową wynikającą z takiego przetwarzania – Niezgodność przepisu krajowego uzależniającego odszkodowanie za taką szkodę od przekroczenia progu wagi – Zasady ustalania odszkodowania przez sądy krajowe]

6

2023/C 216/08

Sprawa C-352/21, A1, A2 (Ubezpieczenie jednostki rekreacyjnej): Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – A1, A2 / I [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Przepisy jurysdykcyjne w sprawach dotyczących ubezpieczeń – Artykuł 15 pkt 5 – Możliwość odstąpienia od stosowania tych przepisów jurysdykcyjnych na podstawie umowy – Artykuł 16 pkt 5 – Dyrektywa 2009/138/WE – Artykuł 13 pkt 27 – Pojęcie dużych ryzyk – Umowa ubezpieczenia statku morskiego – Klauzula prorogacyjna uzgodniona pomiędzy ubezpieczycielem a ubezpieczonym – Możliwość powołania się na tę klauzulę wobec ubezpieczonego – Rekreacyjna jednostka pływająca wykorzystywana do celów pozagospodarczych]

7

2023/C 216/09

Sprawa C-389/21 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2023 r. – Europejski Bank Centralny/Crédit lyonnais [Odwołanie – Polityka gospodarcza i pieniężna – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 – Obliczanie wskaźnika dźwigni – Miara ekspozycji – Artykuł 429 ust. 14 – Wyłączenie ekspozycji spełniających określone warunki – Częściowa odmowa udzielenia zezwolenia – Uprawnienia dyskrecjonalne Europejskiego Banku Centralnego (EBC) – Skarga o stwierdzenie nieważności – Oczywisty błąd w ocenie – Kontrola sądowa]

8

2023/C 216/10

Sprawa C-487/21, Österreichische Datenschutzbehörde i CRIF: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht -Austria) – F.F./Österreichische Datenschutzbehörde [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Prawo dostępu danej osoby do własnych danych podlegających przetwarzaniu – Artykuł 15 ust. 3 – Dostarczenie kopii danych – Pojęcie kopii – Pojęcie informacji]

8

2023/C 216/11

Sprawa C-492/21 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. – Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo/ Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Usługi zdrowotne – Bezpośrednie dotacje przyznawane szpitalom w regionie Lacjum (Włochy) – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Artykuły 106 i 107 TFUE – Pojęcia przedsiębiorstwa i działalności gospodarczej]

9

2023/C 216/12

Sprawa C-516/21, Finanzamt X (Trwale zainstalowane wyposażenie i urządzenia): Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt X/Y [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 135 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) – Wyjątki od zwolnienia przewidzianego w art. 135 ust. 1 lit. l) – Wynajem trwale zainstalowanego wyposażenia i urządzeń w ramach dzierżawy budynku rolniczego]

10

2023/C 216/13

Sprawa C-528/21, M.D. (Zakaz wjazdu na Węgry): Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – M.D./Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Budapesti és Pest Megyei Regionális Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Polityka imigracyjna – Artykuł 20 TFUE – Skuteczne korzystanie z istoty praw przyznanych przez status obywatela Unii – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Dyrektywa 2008/115/WE – Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Artykuły 5, 11 i 13 – Bezpośrednia skuteczność – Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem – Decyzja o zakazie wjazdu i pobytu obywatela państwa trzeciego, będącego członkiem rodziny małoletniego obywatela Unii – Zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego – Nieuwzględnienie szczególnej sytuacji tego obywatela państwa trzeciego – Odmowa wykonania orzeczenia sądowego zawieszającego skutki tej decyzji o zakazie – Konsekwencje]

10

2023/C 216/14

Sprawy połączone od C-529/21 do C-536/21 i od C-732/21 do C-738/21, Glavna direktsia Pozharna bezopasnost i zashtita na naselenieto (Praca w porze nocnej) i in.: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad – Kula – Bułgaria) – OP (C-529/21), MN (C-530/21), KL (C-531/21), IJ (C-532/21), GH (C-533/21), EF (C-534/21), CD (C-535/21), AB (C-536/21), AB (C-732/21), BC (C-733/21), CD (C-734/21), DE (C-735/21), EF (C-736/21), FG (C-737/21), GH (C-738/21)/Glavna direktsia Pozharna bezopasnost i zashtita na naselenieto kam Ministerstvo na vatreshnite raboti [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 1 ust. 3 – Zakres – Artykuł 8 – Artykuł 12 – Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników wykonujących pracę w porze nocnej w miejscu pracy – Ochrona pracowników wykonujących pracę w porze nocnej dostosowana do charakteru ich pracy – Dyrektywa 89/391/EWG – Artykuł 2 – Pracownicy sektora publicznego i pracownicy sektora prywatnego – Artykuł 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Równość traktowania]

11

2023/C 216/15

Sprawa C-537/21 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. – PL/Komisja Europejska [Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Sprawozdanie z oceny – Postępowanie w sprawie oceny 2017 – Naruszenia prawa – Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów – Brak uzasadnienia]

12

2023/C 216/16

Sprawa C-549/21 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. – Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro, Montani Antaldi Srl, Fondazione Cassa di Risparmio di Fano, Fondazione Cassa di Risparmio di Jesi, Fondazione Cassa di Risparmio della Provincia di Macerata/ Komisja Europejska [Odwołanie – Artykuł 268 TFUE – Artykuł 340 akapit drugi TFUE – Skarga o odszkodowanie – Polityka gospodarcza i pieniężna – Artykuły 107 i 108 TFUE – Międzybankowy fundusz ochrony depozytów – Planowana interwencja – Ratowanie Banca delle Marche – Pisma Komisji Europejskiej – Brak wykluczenia zakwalifikowania jako pomocy państwa – Wezwanie organów krajowych do notyfikowania Komisji projektu interwencji – Brak wystarczająco istotnego naruszeniea prawa Unii]

13

2023/C 216/17

Sprawa C-628/21, Castorama Polska i Knor: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – TB [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Dyrektywa 2004/48/WE – Środki, procedury i środki naprawcze niezbędne do realizacji praw własności intelektualnej – Prawo do informacji – Legitymacja procesowa – Konieczność uprzedniego ustalenia istnienia prawa własności intelektualnej]

13

2023/C 216/18

Sprawa C-677/21, Fluvius Antwerpen: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen – Belgia) – Fluvius Antwerpen/MX [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Transakcje podlegające opodatkowaniu – Artykuł 2 ust. 1 lit. a) – Pojęcie odpłatnej dostawy towarów – Artykuł 9 ust. 1 – Działalność gospodarcza – Artykuł 14 ust. 1 i art. 14 ust. 2 lit. a) – Dostawa towarów – Bezprawne zużycie energii elektrycznej – Zasada neutralności VAT – Naliczenie względem konsumenta rekompensaty obejmującej cenę zużytej energii elektrycznej – Prawo miejscowe państwa członkowskiego – Podatnik – Podmiot sui generis realizujący zadania powierzone przez gminy – Pojęcie podmiotu prawa publicznego – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 13 ust. 1 akapit trzeci i załącznik I – Opodatkowanie co do zasady dystrybucji energii elektrycznej – Pojęcie niewielkiej skali działań]

14

2023/C 216/19

Sprawa C-681/21, BVAEB (Wysokość świadczenia emerytalnego): Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB) / BB [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78/WE – Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek – Świadczenia emerytalne – Uregulowanie krajowe przewidujące zrównanie ze skutkiem wstecznym kategorii urzędników w przeszłości traktowanej przez ustawodawstwo krajowe dotyczące uprawnień emerytalnych bardziej korzystnie z kategorią urzędników w przeszłości traktowaną przez to samo ustawodawstwo mniej korzystnie]

15

2023/C 216/20

Sprawa C-686/21, Legea: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – VW/SW, CQ, ET, Legea S.r.l. oraz Legea Srl/VW, SW, CQ, ET [Odesłanie prejudycjalne – Prawo znaków towarowych – Dyrektywa 89/104/EWG – Dyrektywa (UE) 2015/2436 – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Rozporządzenie (UE) 2017/1001 – Prawa wyłączne właściciela znaku towarowego – Znak towarowy należący do kilku osób – Obowiązujące między współwłaścicielami wymogi dotyczące większości koniecznej do udzielania i wypowiadania licencji na ich znak towarowy]

16

2023/C 216/21

Sprawa C-694/21 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. – Brunswick Bowling Products LLC, dawniej Brunswick Bowling & Billiards Corporation/ Komisja Europejska, Królestwo Szwecji [Odwołanie – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2006/42/WE – Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników w związku z zagrożeniem wynikającym z użytkowania maszyn – Środki przyjęte przez Królestwo Szwecji – Zakaz wprowadzania do obrotu określonego rodzaju maszyn do ustawiania kręgli oraz zestawu uzupełniającego – Wycofanie maszyn wprowadzonych już do obrotu – Decyzja Komisji uznająca środki za uzasadnione]

16

2023/C 216/22

Sprawa C-705/21, AxFina Hungary: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla – Węgry) – MJ/AxFina Hungary Zrt. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Artykuły 6 i 7 – Umowy kredytu denominowane w walucie obcej – Skutki prawne unieważnienia umowy kredytu z powodu nieuczciwego charakteru warunku tej umowy – Warunek umowny obciążający konsumenta ryzykiem kursowym]

17

2023/C 216/23

Sprawa C-782/21 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. – Aeris Invest Sàrl/ Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska, Banco Santander, SA [Odwołanie – Dostęp do dokumentów instytucji Unii Europejskiej – Decyzja 2004/258/WE – Wniosek o udostępnienie dokumentów dotyczących przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA – Odmowa udzielenia dostępu – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

18

2023/C 216/24

Sprawa C-60/22, Bundesrepublik Deutschland (Skrzynka doręczeń elektronicznych w sprawach sądowych): Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden – Niemcy) – UZ/Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Artykuł 5 – Zasady dotyczące przetwarzania – Rozliczalność – Artykuł 6 – Zgodność przetwarzania z prawem – Sporządzone przez organ administracyjny akta elektroniczne dotyczące wniosku o uzyskanie azylu – Przekazanie właściwemu sądowi krajowemu za pośrednictwem skrzynki doręczeń elektronicznych – Naruszenie art. 26 i 30 – Brak uzgodnień określających współodpowiedzialność za przetwarzanie i prowadzenie rejestru czynności przetwarzania – Konsekwencje – Artykuł 17 ust. 1 – Prawo do usunięcia danych (prawo do bycia zapomnianym) – Artykuł 18 ust. 1 – Prawo do ograniczenia przetwarzania – Pojęcie niezgodnego z prawem przetwarzania – Uwzględnienie przez sąd krajowy akt elektronicznych – Brak zgody osoby, której dane dotyczą]

18

2023/C 216/25

Sprawa C-78/22, ALD Automotive: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrchní soud v Praze – Republika Czeska) – ALD Automotive s.r.o /DY, działający w charakterze syndyka masy upadłości będącej dłużnikiem spółki GEDEM-STAV [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2011/7/UE – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Artykuł 6 – Minimalna stała kwota 40 EUR stanowiąca przysługującą wierzycielowi rekompensatę z tytułu kosztów odzyskiwania należności – Opóźnienia w płatnościach dotyczące umów o charakterze ciągłym – Rekompensata w stałej kwocie należna w odniesieniu do każdego opóźnienia w płatnościach – Obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności prawa Unii – Obowiązek wykładni zgodnej z prawem Unii – Ogólne zasady krajowego prawa prywatnego]

19

2023/C 216/26

Sprawa C-99/22, Kapniki A. Michailidis: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Kapniki A. Michailidis AE/OPEKEPE, Organismos Pliromon kai Elenchou Koinotikon Enischiseon Prosanatolismou kai Engyiseon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Rozporządzenie (EWG) nr 2062/92 – Artykuł 3 ust. 3 – Ważność – Wspólna organizacja rynków – Surowiec tytoniowy – Premie przyznawane nabywcom liści tytoniu – Obniżenie tych premii w zależności od ilości nabytego tytoniu niższej klasy, niższej kategorii lub niższej jakości – Zasady niedziałania prawa wstecz i ochrony uzasadnionych oczekiwań]

20

2023/C 216/27

Sprawa C-100/22 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 maja 2023 r. – KY/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej [Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Artykuł 77 – Emerytura lub renta – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przeniesienie uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej – Doliczenie lat służby uprawniających do emerytury – Artykuł 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Wypłata świadczeń emerytalnych – Artykuł 77 akapit czwarty regulaminu pracowniczego – Zasada minimum socjalnego – Wniosek o zwrot części przeniesionych uprawnień emerytalnych, która nie przekłada się na wysokość unijnej emerytury – Bezpodstawne wzbogacenie]

21

2023/C 216/28

Sprawa C-127/22, Balgarska telekomunikatsionna kompania: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Balgarska telekomunikatsionna kompania EAD/Direktor na Direktsia Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika – Sofia [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 185 – Korekta odliczeń naliczonego VAT – Towary wycofane – Późniejsza sprzedaż jako odpadów – Prawidłowo udowodnione lub uzasadnione zniszczenie lub zutylizowanie]

21

2023/C 216/29

Sprawa C-484/22, Bundesrepublik Deutschland (Powrót małoletniego bez rodziców): Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 15 lutego 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland / GS, którego reprezentowali rodzice [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka imigracyjna – Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich – Dyrektywa 2008/115/WE – Artykuł 5 lit. a) i b) – Decyzja nakazująca powrót wydana wobec obywatela państwa trzeciego – Rozdzielenie, w razie powrotu, małoletniego obywatela państwa trzeciego z rodzicami – Dobro dziecka – Prawo do poszanowania życia rodzinnego]

22

2023/C 216/30

Sprawa C-306/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 marca 2022 r. w sprawie T-727/20, Kirimova/EUIPO, wniesione w dniu 8 maja 2022 r. przez Nigar Kirimovą

23

2023/C 216/31

Sprawa C-5/23 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 października 2022 r. w sprawie T-298/20, KD/EUIPO, wniesione w dniu 5 stycznia 2023 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

23

2023/C 216/32

Sprawa C-129/23, BG Technik: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 3 marca 2023 r. – BG Technik cs, a.s./ Generální ředitelství cel

24

2023/C 216/33

Sprawa C-175/23, Gmina Swisztow: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Wielkie Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 21 marca 2023 r. – Gmina Swisztow / Rykowoditeł na Uprawljawasztija organ na Operatiwna programa Regioni w rasteż 2014–2020 r.

25

2023/C 216/34

Sprawa C-188/23, Conti 11. Container Schiffahrt: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 23 marca 2023 r. – Land Niedersachsen/Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MS MSC Flaminia

25

2023/C 216/35

Sprawa C-189/23, Consorzio Nazionale Servizi: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 marca 2023 r. – Consorzio Nazionale Servizi Società Cooperativa (CNS)/Consip SpA

26

2023/C 216/36

Sprawa C-213/23: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2023 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów

27

2023/C 216/37

Sprawa C-215/23: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2023 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

27

2023/C 216/38

Sprawa C-226/23, Consorzio Leonardo Servizi e Lavori: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2023 r. – Consorzio Leonardo Servizi e Lavori Società Cooperativa Consortile Stabile, PH Facility Srl/Consip SpA

28

2023/C 216/39

Sprawa C-233/23, Alphabet i in.: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2023 r. – Alphabet Inc., Google LLC, Google Italy Srl/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

29

2023/C 216/40

Sprawa C-240/23, Herbaria Kräuterparadies: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 17 kwietnia 2023 r. – Herbaria Kräuterparadies GmbH/Freistaat Bayern

30

2023/C 216/41

Sprawa C-261/23 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 marca 2023 r. w sprawie T-301/20, Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, wniesione w dniu 23 kwietnia 2023 r. przez Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE i Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE

30

2023/C 216/42

Sprawa C-262/33 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 lutego 2023 r. w sprawie T-742/20, UPL Europe i Indofil Industries (Netherlands)/Komisja, wniesione w dniu 24 kwietnia 2023 r. przez UPL Europe Ltd i Indofil Industries (Netherlands) BV

32

2023/C 216/43

Sprawa C-269/23 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 marca 2023 r. w sprawie T-480/20, Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, wniesione w dniu 25 kwietnia 2023 r. przez Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE i Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE

33

2023/C 216/44

Sprawa C-271/23: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2023 r. – Komisja Europejska/Węgry

34

2023/C 216/45

Sprawa C-272/23 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 marca 2023 r. w sprawie T-540/20, Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, wniesione w dniu 27 kwietnia 2023 r. przez Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE

35

2023/C 216/46

Sprawa C 780/21 P: Postanowienie Prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 16 lutego 2023 r. – Oriol Junqueras i Vies/Parlament Europejski, interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii

37

2023/C 216/47

Sprawa C-824/21 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2023 r. – Oriol Junqueras i Vies/Parlament Europejski; interwenient w postępowaniu odwoławczym popierający żądania strony pozwanej w pierwszej instancji: Królestwo Hiszpanii

37

 

Sąd

2023/C 216/48

Sprawa T-20/18: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – CV/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Artykuł 73 regulaminu pracowniczego – Wspólne zasady ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej – Choroba zawodowa – Komisja lekarska – Artykuł 22 – Odmowa uznania zawodowego podłoża choroby – Prawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Obowiązek uzasadnienia]

38

2023/C 216/49

Sprawa T-557/20: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. SRB/EIOD [Ochrona danych osobowych – Postępowanie w przedmiocie wypłaty rekompensat akcjonariuszom i wierzycielom w następstwie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji bankowej – Decyzja EIOD stwierdzająca naruszenie przez SRB jej obowiązków związanych z przetwarzaniem danych osobowych – Artykuł 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) 2018/1725 – Pojęcie danych osobowych – Artykuł 3 pkt 1 rozporządzenia 2018/1725 – Prawo dostępu do akt]

38

2023/C 216/50

Sprawa T-54/21: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – OHB System/Komisja [Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Dialog konkurencyjny – Dostawa satelitów przejściowych Galileo – Odrzucenie oferty jednego z oferentów – Kryteria wykluczenia – Poważne wykroczenie zawodowe oferenta – Brak prawomocnego wyroku lub ostatecznej decyzji administracyjnej – Skierowanie sprawy do zespołu, o którym mowa w art. 143 rozporządzenia finansowego – Równość traktowania – Oferta rażąco niska – Oczywisty błąd w ocenie]

39

2023/C 216/51

Sprawa T-546/21: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Rochem Group/EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Graficzny unijny znak towarowy R.T.S. ROCHEM Technical Services – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ROCHEM MARINE – Względna podstawa unieważnienia – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuły 15 i 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 i 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

40

2023/C 216/52

Sprawa T-547/21: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Rochem Group/EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. Rochem Technical Services) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy R.T.S. Rochem Technical Services – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ROCHEM MARINE – Względna podstawa unieważnienia – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 i art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

40

2023/C 216/53

Sprawa T-548/21: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Rochem Group/EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy ROCHEM – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ROCHEM MARINE – Względna podstawa unieważnienia – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 i art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

41

2023/C 216/54

Sprawa T-549/21: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Rochem Group/EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy ROCHEM – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ROCHEM MARINE – Względna podstawa unieważnienia – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 i art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

42

2023/C 216/55

Sprawa T-681/21: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Alves Casas/EUIPO – Make-Up Art Cosmetics (mccosmetics NY) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego mccosmetics NY – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy MAC MAKE-UP ART COSMETICS – Względne podstawy odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001]

42

2023/C 216/56

Sprawa T-757/21: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Activa – Grillküche/EUIPO – Targa (Urządzenie do grillowania) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenie do grillowania – Ujawnienie wcześniejszego wzoru – Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002]

43

2023/C 216/57

Sprawa T-794/21: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Wenz Kunststoff/EUIPO – Mouldpro (MOULDPRO) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy MOULDPRO – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Charakter używania – Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy jest zarejestrowany – Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 – Uzasadnione oczekiwania]

43

2023/C 216/58

Sprawa T-35/22: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Kaminski/EUIPO – Polfarmex (SYRENA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy SYRENA – Stosowanie prawa w czasie – Częściowa niedopuszczalność skargi – Powaga rzeczy osądzonej – Artykuł 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 lit. a) i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 i art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Rzeczywiste używanie w Unii – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001]

44

2023/C 216/59

Sprawa T-147/22: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret/EUIPO – Yadex International (pinar KURUYEMIŞ) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego pinar KURUYEMIŞ – Wcześniejszy niemiecki słowny znak towarowy PINAR – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Zawieszenie postępowania – Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625]

45

2023/C 216/60

Sprawa T-148/22: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret/EUIPO – Yadex International (pinar KURUYEMIŞ) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego pinar KURUYEMIŞ – Wcześniejszy niemiecki słowny znak towarowy PINAR – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Prawo do bycia wysłuchanym – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Zawieszenie postępowania – Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625]

45

2023/C 216/61

Sprawa T-153/22: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Volkswagen/EUIPO – XTG (XTG) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego XTG – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GTX – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

46

2023/C 216/62

Sprawa T-154/22: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Volkswagen/EUIPO – XTG (XTG) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego XTG – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GTX – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

47

2023/C 216/63

Sprawa T-138/23: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2023 – Semmelweis Egyetem/Rada

47

2023/C 216/64

Sprawa T-174/23: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2023 r. – Willemsen/Komisja

49

2023/C 216/65

Sprawa T-207/23: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2023 r. – Sta Grupa/EUIPO – Axis (VAPIX)

50

2023/C 216/66

Sprawa T-208/23: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2023 r. – Clofor/EUIPO – Sitges Alonso (Poteaux)

50

2023/C 216/67

Sprawa T-209/23: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2023 r. – Yadex International/EUIPO – Armada Gida (doyum)

51

2023/C 216/68

Sprawa T-210/23: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2023 r. – Azienda Agricola F.lli Buccelletti/EUIPO – Sunservice (Słupki podtrzymujące rośliny)

52

2023/C 216/69

Sprawa T-213/23: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2023 r. – EFFAS/EUIPO – CFA Institute (CEFA Certified European Financial Analyst)

53

2023/C 216/70

Sprawa T-219/23: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2023 r. – Bategu Gummitechnologie/Komisja

53

2023/C 216/71

Sprawa T-225/23: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2023 r. – Debonair Trading Internacional/EUIPO – Lea Nature Services (LEA NATURE SO’BIO ETIC)

54

2023/C 216/72

Sprawa T-229/23: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2023 r. – Bonami.CZ/EUIPO – Roval Print (bonami)

55

PL

 

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/1

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2023/C 216/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 205 z 12.6.2023

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 189 z 30.5.2023

Dz.U. C 173 z 15.5.2023

Dz.U. C 164 z 8.5.2023

Dz.U. C 155 z 2.5.2023

Dz.U. C 134 z 17.4.2023

Dz.U. C 127 z 11.4.2023

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

Sąd

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/2

Mianowanie sekretarza

(2023/C 216/02)

W dniu 30 kwietnia 2023 r. Emmanuel Coulon, sekretarz Sądu Unii Europejskiej, ustąpił ze stanowiska. Vittorio Di Bucci, mianowany na stanowisko sekretarza Sądu Unii Europejskiej decyzją Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. na podstawie art. 254 akapit czwarty TFUE oraz art. 32 regulaminu postępowania przed Sądem, złożył w dniu 5 czerwca 2023 r. ślubowanie i objął stanowisko na okres sześciu lat, do dnia 4 czerwca 2029 r.

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/3

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – L Fund/Finanzamt D

(Sprawa C-537/20 (1), L Fund)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy od osób prawnych - Opodatkowanie dochodów z nieruchomości położonych na terytorium państwa członkowskiego - Odmienne traktowanie funduszy będących rezydentami i funduszy niebędących rezydentami - Zwolnienie przyznane wyłącznie funduszom będącym rezydentami - Porównywalność sytuacji - Uwzględnienie systemu podatkowego inwestorów - Brak - Względy uzasadniające - Konieczność zachowania spójności krajowego systemu podatkowego - Konieczność zachowania zrównoważonego rozdziału władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi - Brak)

(2023/C 216/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: L Fund

Druga stron postępowania rewizyjnego: Finanzamt D

przy udziale: Bundesministerium der Finanzen,

Sentencja

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które poddają wyspecjalizowane fundusze nieruchomości niebędące rezydentami ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych z tytułu dochodów z nieruchomości uzyskiwanych przez nie na terytorium tego państwa członkowskiego, podczas gdy wyspecjalizowane fundusze nieruchomości będące rezydentami są z tego podatku zwolnione.

(1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/4

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara – Rumunia) – T.A.C./Agenția Națională de Integritate (ANI)

(Sprawa C-40/21 (1), Agenția Națională de Integritate)

(Odesłanie prejudycjalne - Decyzja 2006/928/WE - Mechanizm współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 15 ust. 1 - Artykuł 47 - Artykuł 49 ust. 3 - Wybieralne urzędy publiczne - Konflikt interesów - Uregulowanie krajowe przewidujące zakaz sprawowania wybieralnych urzędów publicznych przez z góry ustalony okres - Sankcja dodatkowa w stosunku do wygaśnięcia mandatu - Zasada proporcjonalności)

(2023/C 216/04)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Timişoara

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: T.A.C.

Druga strona postępowania: Agenția Națională de Integritate (ANI)

Sentencja

1)

Artykuł 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do przepisów krajowych, które ustanawiają po zakończeniu postępowania administracyjnego zakaz sprawowania jakichkolwiek wybieralnych urzędów publicznych obowiązujący przez z góry ustalony okres trzech lat wobec osoby, w odniesieniu do której stwierdzono istnienie konfliktu interesów w ramach pełnienia takiego urzędu, w wypadku gdy środek ten nie ma charakteru karnego.

2)

Zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym zakaz sprawowania jakichkolwiek wybieralnych urzędów publicznych obowiązujący przez z góry ustalony okres trzech lat wobec osoby, w odniesieniu do której stwierdzono istnienie konfliktu interesów przy pełnieniu takiego urzędu, pod warunkiem że w świetle wszystkich istotnych okoliczności stosowanie tych przepisów prowadzi do nałożenia sankcji adekwatnej do wagi naruszenia, którego ukaraniu służy, przy uwzględnieniu celu polegającego na zapewnieniu uczciwości i przejrzystości w pełnieniu funkcji i urzędów publicznych oraz zapobieganiu korupcji instytucjonalnej. Nie jest tak, w przypadku gdy, wyjątkowo, stwierdzone bezprawne zachowanie ma niewielką wagę w świetle zamierzonego celu, podczas gdy wpływ wspomnianej sankcji na sytuację osobistą, zawodową i ekonomiczną danej osoby okazuje się być szczególnie poważny.

3)

Artykuł 15 ust. 1 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że prawo do wykonywania uzyskanego w wyniku demokratycznego procesu wyborczego mandatu wyborczego, takiego jak mandat burmistrza, nie jest objęte tym postanowieniem.

4)

Artykuł 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym zakaz sprawowania jakichkolwiek wybieralnych urzędów publicznych obowiązujący przez z góry ustalony okres trzech lat wobec osoby, w odniesieniu do której stwierdzono istnienie konfliktu interesów przy pełnieniu takiego urzędu, o ile wspomniana osoba ma rzeczywistą możliwość zakwestionowania zgodności z prawem sprawozdania, w którym dokonano tego stwierdzenia, i sankcji nałożonej na jego podstawie, w tym jej proporcjonalności.

(1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/5

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Blagoevgrad – Bułgaria) – MV – 98/Nachalnik na otdel „Operativni deynosti” – Sofia v Glavna direktsia „Fiskalen kontrol” pri Tsentralno upravlenie na Natsionalna agentsia za prihodite

(Sprawa C-97/21 (1), MV – 98)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 273 - Brak wydania paragonu fiskalnego - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 50 - Zasada ne bis in idem - Kumulacja sankcji administracyjnych o charakterze karnym za ten sam czyn - Artykuł 49 ust. 3 - Proporcjonalność kar - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Zakres kontroli sądowej dotyczącej tymczasowego wykonania sankcji)

(2023/C 216/05)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administrativen sad – Blagoevgrad

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: MV – 98

Strona przeciwna: Nachalnik na otdel „Operativni deynosti” – Sofia v Glavna direktsia „Fiskalen kontrol” pri Tsentralno upravlenie na Natsionalna agentsia za prihodite

Sentencja

Artykuł 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których za to samo naruszenie obowiązku podatkowego i w wyniku odrębnych i niezależnych postępowań na podatnika mogą zostać nałożone kara pieniężna i środek w postaci zaplombowania lokalu handlowego, przy czym środki te podlegają zaskarżeniu do różnych sądów, w zakresie, w jakim wspomniane przepisy nie zapewniają koordynacji procedur pozwalającej na zmniejszenie do tego, co ściśle konieczne, dodatkowego obciążenia, jakie pociąga za sobą kumulacja owych środków, i nie pozwalają na zagwarantowanie, że surowość nałożonych sankcji będzie odpowiadać wadze danego naruszenia.

(1)  Dz.U. C 163 z 3.5.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/5

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – TU, SU/BRD Groupe Societé Générale SA, Next Capital Solutions Limited

(Sprawa C-200/21 (1), BRD Groupe Societé Générale i Next Capital Solutions)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Postępowanie egzekucyjne roszczeń z umowy kredytu stanowiącej tytuł wykonawczy - Powództwo przeciwegzekucyjne - Kontrola nieuczciwych warunków umownych - Zasada skuteczności - Przepisy krajowe wyłączające możliwość kontroli przez sąd, przed którym toczy się postępowanie egzekucyjne, nieuczciwego charakteru warunku umowy po upływie terminu zawitego na wniesienie powództwa przeciwegzekucyjnego - Powództwo prawa cywilnego, którego wniesienie nie jest obwarowane terminem, umożliwiające sądowi rozpoznającemu sprawę co do istoty przeprowadzenie takiej kontroli i nakazanie wstrzymania egzekucji komorniczej - Okoliczności uniemożliwiające w praktyce lub nadmiernie utrudniające korzystanie z praw przyznanych w prawie Unii - Wymóg złożenia przez konsumenta kaucji w celu zawieszenia postępowania egzekucyjnego)

(2023/C 216/06)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Tribunalul Bucureşti

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: TU, SU

Druga strona postępowania: BRD Groupe Societé Générale SA, Next Capital Solutions Limited

Sentencja

Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich

należy interpretować w ten sposób, że:

jest sprzeczny z tą dyrektywą przepis prawa krajowego, który wyklucza, by sąd, przed którym toczy się postępowanie egzekucyjne, do którego wniesiono po upływie wyznaczonego w tym przepisie terminu 15 dni powództwo przeciwegzekucyjne dotyczące umowy zawartej między konsumentem a przedsiębiorcą, stanowiącej tytuł egzekucyjny, dokonał – z urzędu lub na wniosek konsumenta – oceny nieuczciwego charakteru warunków tej umowy, w sytuacji gdy konsumentowi przysługuje ponadto powództwo o ustalenie, które umożliwia mu zwrócenie się do sądu rozpatrującego to powództwo o przeprowadzenie takiej kontroli i nakazanie wstrzymania egzekucji komorniczej do czasu wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, na podstawie innego przepisu tego prawa krajowego, w sytuacji gdy wstrzymanie egzekucji komorniczej jest możliwe wyłącznie poprzez ustanowienie zabezpieczenia, którego kwota może zniechęcić konsumenta do wniesienia i podtrzymania takiego powództwa, czego ocena należy do sądu odsyłającego. Wobec braku możliwości przyjęcia wykładni przepisów krajowych i ich stosowania zgodnie z wymogami tej dyrektywy sąd krajowy, do którego wniesiono powództwo przeciwegzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym tej umowy, ma obowiązek zbadania z urzędu, czy postanowienia uzgodnione między stronami mają nieuczciwy charakter, w razie potrzeby nie stosując przepisów prawa krajowego lub orzecznictwa sądów krajowych, które sprzeciwiają się takiemu badaniu.

(1)  Dz.U. C 320, z 09.08.2021

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/6

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – UI/Österreichische Post AG

[Sprawa C-300/21 (1), Österreichische Post AG (Szkoda niemajątkowa związana z przetwarzaniem danych osobowych)]

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 82 ust. 1 - Prawo do odszkodowania za szkodę spowodowaną przetwarzaniem danych z naruszeniem tego rozporządzenia - Przesłanki prawa do odszkodowania - Niewystarczający charakter samego naruszenia wspomnianego rozporządzenia - Konieczność wystąpienia szkody spowodowanej tym naruszeniem - Odszkodowanie za szkodę niemajątkową wynikającą z takiego przetwarzania - Niezgodność przepisu krajowego uzależniającego odszkodowanie za taką szkodę od przekroczenia progu wagi - Zasady ustalania odszkodowania przez sądy krajowe)

(2023/C 216/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: UI

Strona pozwana: Österreichische Post AG

Sentencja

1)

Artykuł 82 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

należy interpretować w ten sposób, że:

samo naruszenie przepisów tego rozporządzenia nie wystarcza do przyznania prawa do odszkodowania.

2)

Artykuł 82 ust. 1 rozporządzenia 2016/679

należy interpretować w ten sposób, że:

sprzeciwia się on przepisowi krajowemu lub praktyce krajowej, które uzależniają uzyskanie odszkodowania za szkodę niemajątkową w rozumieniu tego przepisu od warunku, by szkoda poniesiona przez osobę, której dane dotyczą, osiągnęła pewien stopień wagi.

3)

Artykuł 82 rozporządzenia 2016/679

należy interpretować w ten sposób, że:

w celu ustalenia kwoty odszkodowania należnego z tytułu ustanowionego w tym artykule prawa do odszkodowania sądy krajowe powinny stosować wewnętrzne przepisy każdego państwa członkowskiego dotyczące zakresu odszkodowania pieniężnego, pod warunkiem przestrzegania zasad równoważności i skuteczności prawa Unii.

(1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/7

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – A1, A2 / I

[Sprawa C-352/21 (1), A1, A2 (Ubezpieczenie jednostki rekreacyjnej)]

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Przepisy jurysdykcyjne w sprawach dotyczących ubezpieczeń - Artykuł 15 pkt 5 - Możliwość odstąpienia od stosowania tych przepisów jurysdykcyjnych na podstawie umowy - Artykuł 16 pkt 5 - Dyrektywa 2009/138/WE - Artykuł 13 pkt 27 - Pojęcie „dużych ryzyk” - Umowa ubezpieczenia statku morskiego - Klauzula prorogacyjna uzgodniona pomiędzy ubezpieczycielem a ubezpieczonym - Możliwość powołania się na tę klauzulę wobec ubezpieczonego - Rekreacyjna jednostka pływająca wykorzystywana do celów pozagospodarczych)

(2023/C 216/08)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Østre Landsret

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: A1, A2

Druga strona postępowania: I

Sentencja

Artykuł 15 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych w związku z art. 16 pkt 5 tego rozporządzenia

należy interpretować w ten sposób, że:

umowa ubezpieczenia statku morskiego odnosząca się do rekreacyjnej jednostki pływającej wykorzystywanej do celów pozagospodarczych nie wchodzi w zakres stosowania tego art. 15 pkt 5.

(1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/8

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2023 r. – Europejski Bank Centralny/Crédit lyonnais

(Sprawa C-389/21 P) (1)

(Odwołanie - Polityka gospodarcza i pieniężna - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 - Obliczanie wskaźnika dźwigni - Miara ekspozycji - Artykuł 429 ust. 14 - Wyłączenie ekspozycji spełniających określone warunki - Częściowa odmowa udzielenia zezwolenia - Uprawnienia dyskrecjonalne Europejskiego Banku Centralnego (EBC) - Skarga o stwierdzenie nieważności - Oczywisty błąd w ocenie - Kontrola sądowa)

(2023/C 216/09)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Bonnard, M. Ioannidis, R. Ugena i C. Zilioli, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Crédit lyonnais (przedstawiciele: A. Champsaur i A. Delors, avocates)

Sentencja

1)

Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 kwietnia 2021 r., Crédit lyonnais/EBC (T-504/19, EU:T:2021:185) zostaje uchylony w zakresie, w jakim uwzględniono w nim pierwszą część zarzutu trzeciego oraz w części trzecią część zarzutu pierwszego w pierwszej instancji i stwierdzono w nim nieważność decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) ECB-SSM-2019-FRCAG-39 z dnia 3 maja 2019 r. w zakresie, w jakim w decyzji tej odmówiono wyłączenia z obliczania wskaźnika dźwigni Crédit lyonnais 34 % jego ekspozycji względem Caisse des dépôts et consignations.

2)

Skarga wniesiona przez Crédit lyonnais w pierwszej instancji w sprawie T-504/19 zostaje oddalona.

3)

Crédit lyonnais zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/8

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht -Austria) – F.F./Österreichische Datenschutzbehörde

(Sprawa C-487/21 (1), Österreichische Datenschutzbehörde i CRIF)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona danych osobowych - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Prawo dostępu danej osoby do własnych danych podlegających przetwarzaniu - Artykuł 15 ust. 3 - Dostarczenie kopii danych - Pojęcie „kopii” - Pojęcie „informacji”)

(2023/C 216/10)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: F.F.

Strona pozwana: Österreichische Datenschutzbehörde

przy udziale: CRIF GmbH

Sentencja

1)

Artykuł 15 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)

należy interpretować w ten sposób, że:

prawo do uzyskania od administratora kopii danych osobowych podlegających przetwarzaniu oznacza przekazanie osobie, której dane dotyczą, wiernej i zrozumiałej kopii wszystkich oryginałów tych danych. Prawo to obejmuje prawo do uzyskania kopii fragmentów dokumentów lub całych dokumentów, lub też wyciągów z baz danych, które zawierają między innymi te dane, jeżeli dostarczenie takiej kopii jest niezbędne do umożliwienia osobie, której dane dotyczą, skutecznego wykonywania praw przyznanych jej przez to rozporządzenie, przy czym wymaga podkreślenia, że należy w tym względzie uwzględnić prawa i wolności innych osób.

2)

Artykuł 15 ust. 3 zdanie trzecie rozporządzenia 2016/679

należy interpretować w ten sposób, że:

pojęcie „informacji”, o którym mowa w tym przepisie, odnosi się wyłącznie do danych osobowych, których kopię administrator musi dostarczyć zgodnie ze zdaniem pierwszym tego ustępu.

(1)  Dz.U. C 431 z 25.10.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/9

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. – Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo/ Komisja Europejska

(Sprawa C-492/21 P) (1)

(Odwołanie - Pomoc państwa - Usługi zdrowotne - Bezpośrednie dotacje przyznawane szpitalom w regionie Lacjum (Włochy) - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Artykuły 106 i 107 TFUE - Pojęcia „przedsiębiorstwa” i „działalności gospodarczej”)

(2023/C 216/11)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo (przedstawiciel: F. Rosi, avvocato)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i F. Tomat, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciel: M. Pere, pełnomocnik)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Casa Regina Apostolorum della Pia Società delle Figlie di San Paolo pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3)

Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

(1)  Dz.U C 471, z 22.11.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/10

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt X/Y

[Sprawa C-516/21 (1), Finanzamt X (Trwale zainstalowane wyposażenie i urządzenia)]

(Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 135 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) - Wyjątki od zwolnienia przewidzianego w art. 135 ust. 1 lit. l) - Wynajem trwale zainstalowanego wyposażenia i urządzeń w ramach dzierżawy budynku rolniczego)

(2023/C 216/12)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Finanzamt X

Druga strona postępowania rewizyjnego: Y

Sentencja

Artykuł 135 ust. 2 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

należy interpretować w ten sposób, że:

nie ma on zastosowania do wynajmu trwale zainstalowanego wyposażenia i urządzeń, jeżeli wynajem ten stanowi świadczenie pomocnicze względem świadczenia głównego polegającego na dzierżawie budynku, wykonywanego w ramach umowy dzierżawy zawartej między tymi samymi stronami i zwolnionego na mocy art. 135 ust. 1 lit. l) tej dyrektywy, a świadczenia te stanowią jedno świadczenie gospodarcze.

(1)  Dz.U. C 95 z 28.2.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/10

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – M.D./Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Budapesti és Pest Megyei Regionális Igazgatósága

(Sprawa C-528/21 (1), M.D. (Zakaz wjazdu na Węgry))

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka imigracyjna - Artykuł 20 TFUE - Skuteczne korzystanie z istoty praw przyznanych przez status obywatela Unii - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Dyrektywa 2008/115/WE - Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Artykuły 5, 11 i 13 - Bezpośrednia skuteczność - Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem - Decyzja o zakazie wjazdu i pobytu obywatela państwa trzeciego, będącego członkiem rodziny małoletniego obywatela Unii - Zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego - Nieuwzględnienie szczególnej sytuacji tego obywatela państwa trzeciego - Odmowa wykonania orzeczenia sądowego zawieszającego skutki tej decyzji o zakazie - Konsekwencje)

(2023/C 216/13)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: M.D.

Strona pozwana: Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Budapesti és Pest Megyei Regionális Igazgatósága

Sentencja

1)

Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że:

stoi on na przeszkodzie wydaniu przez państwo członkowskie decyzji o zakazie wjazdu na terytorium Unii Europejskiej wobec obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii, będącego obywatelem tego państwa członkowskiego, który nigdy nie korzystał z przysługującej mu swobody przemieszczania się, bez uprzedniego zbadania, czy między tymi osobami istnieje stosunek zależności, który w rzeczywistości zmuszałby tego obywatela Unii do opuszczenia tego terytorium, rozpatrywanego jako całość, w celu towarzyszenia temu członkowi jego rodziny, a jeśli tak, to czy powody, dla których decyzja ta została wydana, zezwalają na odstępstwo od pochodnego prawa pobytu tego obywatela państwa trzeciego.

2)

Artykuł 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich

należy interpretować w ten sposób, że:

stoi on na przeszkodzie temu, by wobec obywatela państwa trzeciego, który powinien był być adresatem decyzji nakazującej powrót, bezpośrednio po wydaniu wobec niego decyzji o cofnięciu, ze względów związanych z bezpieczeństwem narodowym, przysługującego mu prawa pobytu na terytorium danego państwa członkowskiego została z tych samych powodów wydana decyzja o zakazie wjazdu na terytorium Unii Europejskiej, bez wcześniejszego uwzględnienia jego stanu zdrowia oraz, w stosownych przypadkach, jego życia rodzinnego i dobra jego małoletniego dziecka.

3)

Artykuł 5 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że:

w przypadku gdy sąd krajowy rozpatruje skargę na decyzję o zakazie wjazdu wydaną na podstawie uregulowania krajowego niezgodnego z tym art. 5 i niepodlegającego wykładni zgodnej, sąd ten powinien odstąpić od stosowania tego uregulowania w zakresie, w jakim narusza ono wspomniany artykuł i – jeżeli okaże się to konieczne dla zapewnienia pełnej skuteczności tego przepisu – bezpośrednio zastosować ten artykuł do zawisłego przed nim sporu.

4)

Artykuł 13 dyrektywy 2008/115 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

należy interpretować w ten sposób, że:

stoi on na przeszkodzie praktyce krajowej, zgodnie z którą organy administracyjne państwa członkowskiego odmawiają wykonania prawomocnego orzeczenia zarządzającego zawieszenie wykonania decyzji o zakazie wjazdu ze względu na to, że w odniesieniu do tej ostatniej decyzji dokonano już wpisu do systemu informacyjnego Schengen.

(1)  Dz.U. C 431 z 25.10.2021

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/11

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad – Kula – Bułgaria) – OP (C-529/21), MN (C-530/21), KL (C-531/21), IJ (C-532/21), GH (C-533/21), EF (C-534/21), CD (C-535/21), AB (C-536/21), AB (C-732/21), BC (C-733/21), CD (C-734/21), DE (C-735/21), EF (C-736/21), FG (C-737/21), GH (C-738/21)/Glavna direktsia „Pozharna bezopasnost i zashtita na naselenieto” kam Ministerstvo na vatreshnite raboti

(Sprawy połączone od C-529/21 do C-536/21 i od C-732/21 do C-738/21 (1), Glavna direktsia „Pozharna bezopasnost i zashtita na naselenieto” (Praca w porze nocnej) i in.)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 1 ust. 3 - Zakres - Artykuł 8 - Artykuł 12 - Bezpieczeństwo i ochrona zdrowia pracowników wykonujących pracę w porze nocnej w miejscu pracy - Ochrona pracowników wykonujących pracę w porze nocnej dostosowana do charakteru ich pracy - Dyrektywa 89/391/EWG - Artykuł 2 - Pracownicy sektora publicznego i pracownicy sektora prywatnego - Artykuł 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Równość traktowania)

(2023/C 216/14)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Rayonen sad – Kula

Strony w postępowaniu głównym

Strony powodowe: OP (C-529/21), MN (C-530/21), KL (C-531/21), IJ (C-532/21), GH (C-533/21), EF (C-534/21), CD (C-535/21), AB (C-536/21), AB (C-732/21), BC (C-733/21), CD (C-734/21), DE (C-735/21), EF (C-736/21), FG (C-737/21), GH (C-738/21)

Strona pozwana: Glavna direktsia „Pozharna bezopasnost i zashtita na naselenieto” kam Ministerstvo na vatreshnite raboti

Sentencja

1)

Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w związku z art. 2 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i [ochrony] zdrowia pracowników w miejscu pracy

należy interpretować w ten sposób, że

dyrektywa 2003/88 ma zastosowanie do pracowników sektora publicznego, takich jak strażacy, których uważa się za pracowników wykonujących pracę w porze nocnej, o ile pracownicy ci wykonują swoją działalność w normalnych warunkach.

2)

Artykuł 12 dyrektywy 2003/88, rozpatrywany w świetle art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

należy interpretować w ten sposób, że

nie stoi on na przeszkodzie temu, by zwykły wymiar czasu pracy w porze nocnej, ustanowiony w ustawodawstwie państwa członkowskiego dla pracowników sektora prywatnego na siedem godzin, nie miał zastosowania do pracowników sektora publicznego, takich jak strażacy, jeżeli takie odmienne traktowanie, o ile dane kategorie pracowników znajdują się w porównywalnej sytuacji, opiera się na obiektywnym i racjonalnym kryterium, to jest pozostaje w związku z prawnie dopuszczalnym celem, do którego osiągnięcia zmierza to ustawodawstwo, oraz jest proporcjonalne do tego celu.

(1)  Dz.U. C 257, z 4.07.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/12

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. – PL/Komisja Europejska

(Sprawa C-537/21 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny 2017 - Naruszenia prawa - Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów - Brak uzasadnienia)

(2023/C 216/15)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: PL (przedstawiciel: N. de Montigny, avocate)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: I. Melo Sampaio i L. Vernier, pełnomocnicy)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

PL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

(1)  DZ.U. C 64 z 7.02.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/13

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. – Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro, Montani Antaldi Srl, Fondazione Cassa di Risparmio di Fano, Fondazione Cassa di Risparmio di Jesi, Fondazione Cassa di Risparmio della Provincia di Macerata/ Komisja Europejska

(Sprawa C-549/21 P) (1)

(Odwołanie - Artykuł 268 TFUE - Artykuł 340 akapit drugi TFUE - Skarga o odszkodowanie - Polityka gospodarcza i pieniężna - Artykuły 107 i 108 TFUE - Międzybankowy fundusz ochrony depozytów - Planowana interwencja - Ratowanie Banca delle Marche - Pisma Komisji Europejskiej - Brak wykluczenia zakwalifikowania jako „pomocy państwa” - Wezwanie organów krajowych do notyfikowania Komisji projektu interwencji - Brak wystarczająco istotnego naruszeniea prawa Unii)

(2023/C 216/16)

Język postępowania: włoski

Strony

Strony skarżące: Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro, Montani Antaldi Srl, Fondazione Cassa di Risparmio di Fano, Fondazione Cassa di Risparmio di Jesi, Fondazione Cassa di Risparmio della Provincia di Macerata (przedstawiciele: S. Battini, B. Cimino i A. Sandulli, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Barcew, A. Bouchagiar, D. Recchia i P. Stancanelli, pełnomocnicy)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Fondazione Cassa di Risparmio di Pesaro, Montani Antaldi Srl, Fondazione Cassa di Risparmio di Fano, Fondazione Cassa di Risparmio di Jesi, Fondazione Cassa di Risparmio della Provincia di Macerata pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

(1)  Dz.U. C 431 z 25.10.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/13

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – TB

(Sprawa C-628/21 (1), Castorama Polska i Knor)

(Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Dyrektywa 2004/48/WE - Środki, procedury i środki naprawcze niezbędne do realizacji praw własności intelektualnej - Prawo do informacji - Legitymacja procesowa - Konieczność uprzedniego ustalenia istnienia prawa własności intelektualnej)

(2023/C 216/17)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Sąd Okręgowy w Warszawie

Strony w postępowaniu głównym

Wnioskodawczyni: TB

przy udziale: Castorama Polska sp. z o.o., Knor sp. z o.o.

Sentencja

Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej

należy interpretować w ten sposób, że:

w kontekście postępowania sądowego dotyczącego naruszenia prawa własności intelektualnej, o którym to postępowaniu mowa w tym przepisie, wnioskodawca dla celów żądania udzielenia informacji na podstawie tego art. 8 musi przedstawić wszelkie racjonalnie dostępne dowody umożliwiające sądowi rozpatrującemu to żądanie uzyskanie z wystarczającą pewnością przekonania, iż wnioskodawcy przysługuje owo prawo, poprzez przedłożenie odpowiednich dowodów w świetle charakteru wspomnianego prawa i ewentualnych mających zastosowanie szczególnych formalności.

(1)  Dz.U. C 95 z 28.2.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/14

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen – Belgia) – Fluvius Antwerpen/MX

(Sprawa C-677/21 (1), Fluvius Antwerpen)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Transakcje podlegające opodatkowaniu - Artykuł 2 ust. 1 lit. a) - Pojęcie „odpłatnej dostawy towarów” - Artykuł 9 ust. 1 - Działalność gospodarcza - Artykuł 14 ust. 1 i art. 14 ust. 2 lit. a) - Dostawa towarów - Bezprawne zużycie energii elektrycznej - Zasada neutralności VAT - Naliczenie względem konsumenta rekompensaty obejmującej cenę zużytej energii elektrycznej - Prawo miejscowe państwa członkowskiego - Podatnik - Podmiot sui generis realizujący zadania powierzone przez gminy - Pojęcie „podmiotu prawa publicznego” - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 13 ust. 1 akapit trzeci i załącznik I - Opodatkowanie co do zasady dystrybucji energii elektrycznej - Pojęcie „niewielkiej skali działań”)

(2023/C 216/18)

Język postępowania: nidelandzki

Sąd odsyłający

Vredegerecht te Antwerpen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Fluvius Antwerpen

Strona przeciwna: MX

Sentencja

1)

Artykuł 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., w związku z art. 14 ust. 1 tej dyrektywy

należy interpretować w ten sposób, że:

dostawa energii elektrycznej dokonywana przez operatora sieci dystrybucji, nawet jeśli jest ona niezamierzona i wynika z bezprawnego działania osoby trzeciej, stanowi odpłatną dostawę towarów obejmującą przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą.

2)

Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/162,

należy interpretować w ten sposób, że:

dostawa energii elektrycznej dokonywana przez operatora sieci dystrybucji, nawet jeśli jest ona niezamierzona i wynika z bezprawnego działania osoby trzeciej, stanowi działalność gospodarczą wykonywaną przez tego operatora, ponieważ wiąże się z ryzykiem nieodłącznie związanym z jego działalnością jako operatora sieci dystrybucji energii elektrycznej. W sytuacji gdy owa działalność gospodarcza jest wykonywana przez podmiot prawa publicznego działający w charakterze organu władzy publicznej, działalność taka, wymieniona w załączniku I do tej dyrektywy, może zostać uznana za działalność odznaczającą się niewielką skalą w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit trzeci wspomnianej dyrektywy tylko wtedy, gdy ma ona zakres minimalny, czy to w przestrzeni, czy w czasie, i w konsekwencji tak mały wpływ gospodarczy, że zakłócenia konkurencji, jakie mogłyby z niej wynikać, byłyby jeśli nie zerowe, to przynajmniej nieznaczne.

(1)  Dz.U. C 84 z 21.2.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/15

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB) / BB

[Sprawa C-681/21 (1), BVAEB (Wysokość świadczenia emerytalnego)]

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Świadczenia emerytalne - Uregulowanie krajowe przewidujące zrównanie ze skutkiem wstecznym kategorii urzędników w przeszłości traktowanej przez ustawodawstwo krajowe dotyczące uprawnień emerytalnych bardziej korzystnie z kategorią urzędników w przeszłości traktowaną przez to samo ustawodawstwo mniej korzystnie)

(2023/C 216/19)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący skargę rewizyjną: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB)

Druga strona postępowania: BB

Sentencja

Artykuł 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy

należy interpretować w ten sposób, że:

w braku nadrzędnego względu interesu ogólnego stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu, celem zniesienia dyskryminacji ze względu na wiek, zrównanie ze skutkiem wstecznym reżimu świadczeń emerytalnych urzędników należących do kategorii w przeszłości traktowanej przez ustawodawstwo krajowe dotyczące uprawnień emerytalnych bardziej korzystnie z reżimem świadczeń emerytalnych urzędników należących do kategorii w przeszłości traktowanej przez to ustawodawstwo mniej korzystnie.

(1)  Dz.U. C 84 z 21.2.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/16

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – VW/SW, CQ, ET, Legea S.r.l. oraz Legea Srl/VW, SW, CQ, ET

(Sprawa C-686/21 (1), Legea)

(Odesłanie prejudycjalne - Prawo znaków towarowych - Dyrektywa 89/104/EWG - Dyrektywa (UE) 2015/2436 - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Rozporządzenie (UE) 2017/1001 - Prawa wyłączne właściciela znaku towarowego - Znak towarowy należący do kilku osób - Obowiązujące między współwłaścicielami wymogi dotyczące większości koniecznej do udzielania i wypowiadania licencji na ich znak towarowy)

(2023/C 216/20)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strony powodowe: VW, Legea S.r.l.

Strony pozwane: SW, CQ, ET, Legea S.r.l., VW

Sentencja

Pierwszą dyrektywę Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

należy interpretować w ten sposób, że:

kwestia, czy udzielenie lub wypowiedzenie licencji na używanie krajowego znaku towarowego lub unijnego znaku towarowego objętego współwłasnością wymaga jednomyślnej decyzji współwłaścicieli, czy decyzji podjętej przez ich większość, należy do zakresu właściwego prawa krajowego.

(1)  Dz.U. C 37 z 24.1.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/16

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. – Brunswick Bowling Products LLC, dawniej Brunswick Bowling & Billiards Corporation/ Komisja Europejska, Królestwo Szwecji

(Sprawa C-694/21 P) (1)

(Odwołanie - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2006/42/WE - Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników w związku z zagrożeniem wynikającym z użytkowania maszyn - Środki przyjęte przez Królestwo Szwecji - Zakaz wprowadzania do obrotu określonego rodzaju maszyn do ustawiania kręgli oraz zestawu uzupełniającego - Wycofanie maszyn wprowadzonych już do obrotu - Decyzja Komisji uznająca środki za uzasadnione)

(2023/C 216/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Brunswick Bowling Products LLC, dawniej Brunswick Bowling & Billiards Corporation (przedstawiciel: R. Martens, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Huttunen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy) Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo H. Eklinder, J. Lundberg, C. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev i O. Simonsson, następnie H. Eklinder, C. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, R. Shahsavan Eriksson, H. Shev i O. Simonsson, pełnomocnicy)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Brunswick Bowling Products LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 37 z 24.01.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/17

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Győri Ítélőtábla – Węgry) – MJ/AxFina Hungary Zrt.

(Sprawa C-705/21 (1), AxFina Hungary)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Artykuły 6 i 7 - Umowy kredytu denominowane w walucie obcej - Skutki prawne unieważnienia umowy kredytu z powodu nieuczciwego charakteru warunku tej umowy - Warunek umowny obciążający konsumenta ryzykiem kursowym)

(2023/C 216/22)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Győri Ítélőtábla

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: MJ

Strona pozwana: AxFina Hungary Zrt.

Sentencja

1)

Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich

należy interpretować w ten sposób, że:

przepisy te stoją na przeszkodzie temu, by – w sytuacji gdy warunek obciążający konsumenta ryzykiem kursowym powoduje, ze względu na swój nieuczciwy charakter, nieważność umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, lecz spłacanego w walucie krajowej, w której jest ten warunek zawarty – umowa ta została uznana za ważną, a treść zobowiązań konsumenta wynikających ze wspomnianego warunku została dostosowana w drodze zmiany waluty wspomnianej umowy i ustalonej w niej stopy procentowej lub pułapu kursu wymiany tej waluty.

2)

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13

należy interpretować w ten sposób, że:

przepis ten stoi na przeszkodzie temu, by – w sytuacji gdy warunek obciążający konsumenta ryzykiem kursowym powoduje, ze względu na swój nieuczciwy charakter, nieważność umowy kredytu denominowanego w walucie obcej, lecz spłacanego w walucie krajowej, w której zawarty jest ten warunek – umowa ta w okresie od dnia jej zawarcia do dnia wejścia w życie przepisów krajowych przewidujących przeliczenie na walutę krajową umów kredytu denominowanego w walucie obcej pozostawała w mocy poprzez zastąpienie tego warunku przepisami prawa krajowego o charakterze ogólnym w zakresie, w jakim takie przepisy prawa krajowego nie mogą skutecznie zastąpić tego warunku zwykłym zastąpieniem przez sąd krajowy, niewymagającym interwencji ze strony tego sądu, które prowadziłoby do zmiany treści nieuczciwego warunku zawartego w tej umowie.

(1)  Dz.U. C 64 z 7.2.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/18

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 kwietnia 2023 r. – Aeris Invest Sàrl/ Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska, Banco Santander, SA

(Sprawa C-782/21 P) (1)

(Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji Unii Europejskiej - Decyzja 2004/258/WE - Wniosek o udostępnienie dokumentów dotyczących przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español SA - Odmowa udzielenia dostępu - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

(2023/C 216/23)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Aeris Invest Sàrl (przedstawiciele: początkowo E. Galán Burgos, R. Vallina Hoset i M. Varela Suárez, abogados, następnie R. Vallina Hoset i M. Varela Suárez, abogados)

Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: D. Báez Seara i M. Estrada Cañamares, pełnomocnicy, których wspierał M. Kottmann, Rechtsanwalt), Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar, P. Němečková i A. Steiblytė, pełnomocnicy) Banco Santander SA (przedstawiciele: J. Rodríguez Cárcamo i A.M. Rodríguez Conde, abogados)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Aeris Invest Sàrl pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC) i Banco Santander SA.

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

(1)  Dz.U. C 128 z 21.03.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/18

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden – Niemcy) – UZ/Bundesrepublik Deutschland

[Sprawa C-60/22 (1), Bundesrepublik Deutschland (Skrzynka doręczeń elektronicznych w sprawach sądowych)]

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Artykuł 5 - Zasady dotyczące przetwarzania - Rozliczalność - Artykuł 6 - Zgodność przetwarzania z prawem - Sporządzone przez organ administracyjny akta elektroniczne dotyczące wniosku o uzyskanie azylu - Przekazanie właściwemu sądowi krajowemu za pośrednictwem skrzynki doręczeń elektronicznych - Naruszenie art. 26 i 30 - Brak uzgodnień określających współodpowiedzialność za przetwarzanie i prowadzenie rejestru czynności przetwarzania - Konsekwencje - Artykuł 17 ust. 1 - Prawo do usunięcia danych („prawo do bycia zapomnianym”) - Artykuł 18 ust. 1 - Prawo do ograniczenia przetwarzania - Pojęcie „niezgodnego z prawem przetwarzania” - Uwzględnienie przez sąd krajowy akt elektronicznych - Brak zgody osoby, której dane dotyczą)

(2023/C 216/24)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Wiesbaden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UZ

Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

Sentencja

1)

Artykuł 17 ust. 1 lit. d) i art. 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych)

należy interpretować w ten sposób, że:

naruszenie przez administratora danych obowiązków przewidzianych w art. 26 i 30 tego rozporządzenia, dotyczących, odpowiednio, przyjęcia uzgodnień dotyczących określenia współodpowiedzialności za przetwarzanie i prowadzenia rejestru czynności przetwarzania, nie stanowi niezgodnego z prawem przetwarzania uprawniającego osobę, której dane dotyczą, do żądania usunięcia danych lub ograniczenia przetwarzania w zakresie, w jakim takie naruszenie nie wiąże się jako takie z uchybieniem przez administratora danych zasadzie rozliczalności wyrażonej w art. 5 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia w związku z jego art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 akapit pierwszy.

2)

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy administrator danych osobowych naruszył spoczywające na nim na mocy art. 26 i 30 rozporządzenia 2016/679 obowiązki, zgodność z prawem uwzględnienia przez sąd krajowy takich danych nie jest uzależniona od zgody osoby, której dane dotyczą.

(1)  Dz.U. C 198 z 16.5.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/19

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrchní soud v Praze – Republika Czeska) – ALD Automotive s.r.o /DY, działający w charakterze syndyka masy upadłości będącej dłużnikiem spółki GEDEM-STAV

(Sprawa C-78/22 (1), ALD Automotive)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2011/7/UE - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Artykuł 6 - Minimalna stała kwota 40 EUR stanowiąca przysługującą wierzycielowi rekompensatę z tytułu kosztów odzyskiwania należności - Opóźnienia w płatnościach dotyczące umów o charakterze ciągłym - Rekompensata w stałej kwocie należna w odniesieniu do każdego opóźnienia w płatnościach - Obowiązek zapewnienia pełnej skuteczności prawa Unii - Obowiązek wykładni zgodnej z prawem Unii - Ogólne zasady krajowego prawa prywatnego)

(2023/C 216/25)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Vrchní soud v Praze

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: ALD Automotive s.r.o.

Druga strona postępowania apelacyjnego: DY, działający w charakterze syndyka masy upadłości będącej dłużnikiem spółki GEDEM-STAV a.s.

Sentencja

1)

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych w związku z art. 3 tej dyrektywy

należy interpretować w ten sposób, że:

w przypadku gdy w jednej i tej samej umowie przewidziano płatności mające charakter okresowy, przy czym każda z tych płatności powinna nastąpić w określonym terminie, minimalna stała kwota 40 EUR, określona w art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, stanowiąca przysługującą wierzycielowi rekompensatę z tytułu kosztów odzyskiwania należności jest należna za każde opóźnienie w płatności.

2)

Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 2011/7 w związku z ust. 3 tego artykułu i art. 7 ust. 1 akapit drugi lit. c) tej dyrektywy

należy interpretować w ten sposób, że:

stoi on na przeszkodzie temu, by sąd krajowy odmówił zasądzenia stałej kwoty, określonej w pierwszym z tych przepisów, lub ją ograniczył, na podstawie ogólnych zasad krajowego prawa prywatnego, w tym także w przypadku, gdy opóźnienia w płatnościach, które wystąpiły w ramach jednej i tej samej umowy, dotyczą w szczególności niskich, a nawet niższych od tej stałej kwoty kwot.

(1)  Dz.U. C 213 z 30.5.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/20

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Kapniki A. Michailidis AE/OPEKEPE, Organismos Pliromon kai Elenchou Koinotikon Enischiseon Prosanatolismou kai Engyiseon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

(Sprawa C-99/22 (1), Kapniki A. Michailidis)

(Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Rozporządzenie (EWG) nr 2062/92 - Artykuł 3 ust. 3 - Ważność - Wspólna organizacja rynków - Surowiec tytoniowy - Premie przyznawane nabywcom liści tytoniu - Obniżenie tych premii w zależności od ilości nabytego tytoniu niższej klasy, niższej kategorii lub niższej jakości - Zasady niedziałania prawa wstecz i ochrony uzasadnionych oczekiwań)

(2023/C 216/26)

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Symvoulio tis Epikrateias

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę kasacyjną: Kapniki A. Michailidis AE

Druga strona postępowania: OPEKEPE, Organismos Pliromon kai Elenchou Koinotikon Enischiseon Prosanatolismou kai Engyiseon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

Sentencja

Analiza przedstawionego pytania prejudycjalnego nie wykazała żadnej okoliczności, która mogłaby mieć wpływ na ważność art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2062/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. ustalającego, w odniesieniu do zbiorów w 1992 r., ceny docelowe, ceny interwencyjne i premie przyznawane nabywcom liści tytoniu, pochodne ceny interwencyjne beli tytoniu, jakości referencyjne oraz obszary produkcji w świetle zasad niedziałania przepisów prawa wstecz i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

(1)  Dz.U. C 191 z 10.5.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/21

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 maja 2023 r. – KY/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

(Sprawa C-100/22 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Artykuł 77 - Emerytura lub renta - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przeniesienie uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej - Doliczenie lat służby uprawniających do emerytury - Artykuł 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Wypłata świadczeń emerytalnych - Artykuł 77 akapit czwarty regulaminu pracowniczego - Zasada „minimum socjalnego” - Wniosek o zwrot części przeniesionych uprawnień emerytalnych, która nie przekłada się na wysokość unijnej emerytury - Bezpodstawne wzbogacenie)

(2023/C 216/27)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: KY (przedstawiciele: J.-N. Louis, avocat, i N. Maes, advocaat)

Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i A. Ysebaert, pełnomocnicy)

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

KY pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

(1)  Dz.U. C 237 z 20.06.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/21

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 maja 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „Balgarska telekomunikatsionna kompania” EAD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia

(Sprawa C-127/22 (1), Balgarska telekomunikatsionna kompania)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 185 - Korekta odliczeń naliczonego VAT - Towary wycofane - Późniejsza sprzedaż jako odpadów - Prawidłowo udowodnione lub uzasadnione zniszczenie lub zutylizowanie)

(2023/C 216/28)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven administrativen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„Balgarska telekomunikatsionna kompania” EAD

Druga strona postępowania: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia

Sentencja

1)

Artykuł 185 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

należy interpretować w ten sposób, że:

wycofanie towaru, który podatnik uznał za niemożliwy do wykorzystania w ramach swej zwykłej działalności gospodarczej, a następnie sprzedaż tego towaru jako odpadu, która to sprzedaż została opodatkowana podatkiem od wartości dodanej (VAT), nie stanowi „zmiany czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia” w rozumieniu tego przepisu.

2)

Artykuł 185 dyrektywy 2006/112

należy interpretować w ten sposób, że:

wycofanie towaru, który podatnik uznał za niemożliwy do wykorzystania w ramach swej zwykłej działalności gospodarczej, po którym to wycofaniu nastąpiło dobrowolne zniszczenie tego towaru, stanowi „zmianę czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia” w rozumieniu ust. 1 tego artykułu. Jednakże taka sytuacja stanowi „zniszczenie” w rozumieniu ust. 2 akapit pierwszy tego artykułu, niezależnie od jego dobrowolnego charakteru, w związku z czym owa zmiana czynników uwzględnianych przy określaniu kwoty odliczenia nie powoduje powstania obowiązku dokonania korekty, o ile to zniszczenie jest prawidłowo udowodnione lub uzasadnione, a wspomniany towar dobro obiektywnie utracił wszelką użyteczność w ramach działalności gospodarczej podatnika. Prawidłowo udowodnione zutylizowanie towaru należy zrównać z jego zniszczeniem, o ile wiąże się ono konkretnie z nieodwracalnym zniknięciem tego towaru.

3)

Artykuł 185 dyrektywy 2006/112

należy interpretować w ten sposób, że:

sprzeciwia się on przepisom prawa krajowego przewidującym korektę VAT naliczonego przy nabyciu towaru, gdy towar ten został wycofany, ponieważ podatnik uznał, że towar ten stał się niemożliwy do wykorzystania w ramach jego zwykłej działalności gospodarczej, a następnie towar ten albo był przedmiotem sprzedaży podlegającej podatkowi VAT, albo został zniszczony lub zutylizowany w sposób, który konkretnie oznacza jego nieodwracalne ustanie, o ile owo zniszczenie zostanie prawidłowo udowodnione lub uzasadnione, a towar ten obiektywnie utracił wszelką użyteczność w ramach działalności gospodarczej podatnika.

(1)  Dz.U. C 191 z 10.5.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/22

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 15 lutego 2023 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Bundesrepublik Deutschland / GS, którego reprezentowali rodzice

[Sprawa C-484/22 (1), Bundesrepublik Deutschland (Powrót małoletniego bez rodziców)]

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka imigracyjna - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuł 5 lit. a) i b) - Decyzja nakazująca powrót wydana wobec obywatela państwa trzeciego - Rozdzielenie, w razie powrotu, małoletniego obywatela państwa trzeciego z rodzicami - Dobro dziecka - Prawo do poszanowania życia rodzinnego)

(2023/C 216/29)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący skargę rewizyjną: Bundesrepublik Deutschland

Druga strona postępowania: GS, którego reprezentowali rodzice

Przy udziale: Vertreterin des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

Sentencja

Artykuł 5 lit. a) i b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich

należy interpretować w ten sposób, że:

wymaga on, aby dobro dziecka i jego życie rodzinne były chronione w ramach postępowania prowadzącego do wydania wobec małoletniego decyzji nakazującej powrót, i że nie wystarczy, by ów małoletni mógł powołać się na te dwa chronione interesy w ramach późniejszego postępowania dotyczącego przymusowego wykonania owej decyzji nakazującej powrót w celu uzyskania – w stosownym przypadku – zawieszenia tego wykonania.

(1)  Dz.U. C 380 z 3.10.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/23

Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 marca 2022 r. w sprawie T-727/20, Kirimova/EUIPO, wniesione w dniu 8 maja 2022 r. przez Nigar Kirimovą

(Sprawa C-306/22 P)

(2023/C 216/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Nigar Kirimova (przedstawiciele: A. Parassina, avvocato, A. García López, abogado)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2023 r. Trybunał Sprawiedliwości uchylił postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 marca 2022 r. w sprawie T-727/20 Kirimova/EUIPO i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd. Trybunał orzekł, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/23

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 października 2022 r. w sprawie T-298/20, KD/EUIPO, wniesione w dniu 5 stycznia 2023 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

(Sprawa C-5/23 P)

(2023/C 216/31)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Predonzani, K. Tóth, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: KD

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

—

uchylenie zaskarżonego wyroku (1);

—

odrzucenie skargi o stwierdzenie nieważności jako niedopuszczalnej lub oddalenie jako bezpodstawnej czy też, w przypadku gdyby Trybunał nie był w stanie wydać ostatecznego rozstrzygnięcia, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

—

obciążenie skarżącego kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania EUIPO podnosi cztery zarzuty.

W zarzucie pierwszym odwołania, skierowanym przeciwko pkt 23–31 zaskarżonego wyroku, Urząd podnosi naruszenie prawa w zakresie wykładni art. 43 regulaminu pracowniczego w związku z art. 110 regulaminu pracowniczego.

W zarzucie drugim odwołania, skierowanym przeciwko pkt 67, 72–76, 79 i 80 zaskarżonego wyroku, Urząd podnosi naruszenie prawa w odniesieniu do prawnego charakteru praktycznej dokumentacji oceniającego, sankcjonowanego naruszenia obowiązku uzasadnienia i wynikających stąd konsekwencji.

W zarzucie trzecim odwołania, skierowanym przeciwko pkt 93 i 96–103 zaskarżonego wyroku, Urząd zarzuca przeinaczenie okoliczności faktycznych i błędną ocenę materiału dowodowego.

W zarzucie czwartym odwołania, skierowanym przeciwko pkt 121–129 zaskarżonego wyroku, Urząd twierdzi, że Sąd naruszył prawo przy dokonywaniu wykładni obowiązku staranności i naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia.

(1)  Wyrok Sądu z dnia 2 października 2022 r., KD/EUIPO (T-298/20, EU:T:2022:671; zwany dalej „zaskarżonym wyrokiem”).

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/24

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 3 marca 2023 r. – BG Technik cs, a.s./ Generální ředitelství cel

(Sprawa C-129/23, BG Technik)

(2023/C 216/32)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší správní soud

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: BG Technik cs, a.s.

Strona przeciwna: Generální ředitelství cel

Pytania prejudycjalne

1)

Czy wózek elektryczny, który osiąga prędkość maksymalną przekraczającą 10 km/h i jest wyposażony w oddzielną, nastawną kolumnę kierownicy, można zaklasyfikować do pozycji 8713 Nomenklatury scalonej wbrew treści Not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej z dnia 6 maja 2011 r. (1) i z dnia 4 marca 2015 r. (2)?

2)

Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 718/2009 (3) znajduje zastosowanie – poza pojazdami opisanymi w nim wprost – także do wózka elektrycznego posiadającego następujące cechy charakterystyczne:

—

cztery koła (tylna para kół przeciwwywrotnych),

—

regulowane i obrotowe siedzenie z podłokietnikami,

—

poziomą platformę między przednią a tylną częścią wózka,

—

silnik elektryczny o mocy 800 W, który umożliwia wózkowi osiągnięcie prędkości do 16 km/h i zasięgu dojazdu do 45 km,

—

hamulec elektromagnetyczny działający na tylne koła,

—

obudowaną kierownicę zamontowaną na oddzielnej składanej kolumnie kierownicy i wyposażoną w dźwignie, które pozwalają na ustawienie prędkości?

(1)  Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej (Dz.U. 2011, C 137, s. 1).

(2)  Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, C 76, s. 1).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 718/2009 z dnia 4 sierpnia 2009 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. L 2009, 205, s. 7).

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Wielkie Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 21 marca 2023 r. – Gmina Swisztow / Rykowoditeł na Uprawljawasztija organ na Operatiwna programa „Regioni w rasteż” 2014–2020 r.

(Sprawa C-175/23, Gmina Swisztow)

(2023/C 216/33)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Administratiwen syd – Wielkie Tyrnowo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Gmina Swisztow

Strona przeciwna: Rykowoditeł na Uprawljawasztija organ na Operatiwna programa „Regioni w rasteż” 2014–2020 r.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy zgodny [z prawem Unii], biorąc pod uwagę logiczną i celowościową wykładnię art. 2 pkt 36 i art. 143 ust. 2 rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (1) z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006], jest krajowy instrument prawny taki jak wskazany w przepisach art. 70 ust. 2 ZUSEFSU w związku z art. 2 ust. 1 i 2 Naredba za posoczwane na nerednosti, predstawljawaszti osnowanija za izwyrszwane na finansowi korekcii, i procentnite pokazateli za opredeljane razmera na finansowite korekcii po reda na Zakona za uprawlenie na sredstwata ot Ewropejskite strukturni i inwesticionni fondowe (rozporządzenia w sprawie określenia nieprawidłowości stanowiących podstawę do dokonania korekt finansowych oraz wskaźników procentowych służących ustaleniu wysokości korekt finansowych na podstawie ustawy o zarządzaniu środkami z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych), który to instrument prawny zawsze zakłada istnienie nieprawidłowości w przypadku naruszenia zasad udzielania zamówień publicznych sklasyfikowanych za pomocą normatywnie określonego wykazu?

2)

Czy krajowy instrument prawny, zawarty w przepisach art. 70 ust. 2 ZUSEFSU w związku z art. 2 ust. 1 i 2 Naredba za posoczwane na nerednosti, predstawljawaszti osnowanija za izwyrszwane na finansowi korekcii, i procentnite pokazateli za opredeljane razmera na finansowite korekcii po reda na Zakona za uprawlenie na sredstwata ot Ewropejskite strukturni i inwesticionni fondowe, jest zgodny z zasadą proporcjonalności, o której mowa w art. 143 ust. 2 zdanie [trzecie] rozporządzenia [nr 1303/2013], biorąc pod uwagę konieczność zindywidualizowania każdego konkretnego specyficznego naruszenia zasady obowiązującej w dziedzinie zamówień publicznych?

(1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 320.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/25

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 23 marca 2023 r. – Land Niedersachsen/Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MS „MSC Flaminia”

(Sprawa C-188/23, Conti 11. Container Schiffahrt)

(2023/C 216/34)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht

Strony w postępowaniu głównym

Pozwany i wnoszący odwołanie: Land Niedersachsen

Skarżąca i druga strona postępowania odwoławczego: Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MS „MSC Flaminia”

Pytania prejudycjalne

1)

Czy wyłączenie obowiązku zgłoszenia przewidziane w art. 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów jest nieważne z powodu naruszenia przepisów konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych z dnia 22 marca 1989 r. w zakresie, w jakim wyłączenie obowiązku zgłoszenia dotyczy również takich odpadów niebezpiecznych, które są wynikiem awarii na statku i które zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 16 maja 2019 r. w sprawie C-689/17 (2) należy uznać za odpady w rozumieniu tego przepisu wyłączającego?

2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie a): czy wyłączenie przewidziane w art. 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 należy w świetle konwencji bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych z dnia 22 marca 1989 r. interpretować zawężająco w ten sposób, że pozostałości w postaci złomu metalu oraz wody gaśniczej wymieszanej z osadami i pozostałościami ładunku, takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które są wynikiem awarii na statku, nie należy uważać za odpady wytwarzane na pokładach statków w rozumieniu tego przepisu?

(1)  Dz.U. 2006, L 190, s. 1.

(2)  ECLI:EU:C:2019:420.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/26

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 marca 2023 r. – Consorzio Nazionale Servizi Società Cooperativa (CNS)/Consip SpA

(Sprawa C-189/23, Consorzio Nazionale Servizi)

(2023/C 216/35)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Consorzio Nazionale Servizi Società Cooperativa (CNS)

Druga strona postępowania: Consip SpA

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 16, 49, 50 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 4 Protokołu nr 7 do europejskiej konwencji praw człowieka – EKPC, art. 6 TUE oraz zasady proporcjonalności, konkurencji, swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług przewidziane w art. 49, 50, 54 i 56 TFUE stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym [art. 38 ust. 1 lit. f), art. 48 i art. 75 dekretu ustawodawczego nr 163 z 2006 r.], które przewidują zastosowanie sankcji w postaci przepadku wadium jako automatyczną konsekwencję wykluczenia wykonawcy z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na usługi, nawet jeśli na tego samego wykonawcę, w odniesieniu do tego samego i jednolitego zachowania, została już nałożona inna sankcja ustalona w wyniku specjalnego postępowania przeprowadzonego przez inny właściwy organ tego samego państwa członkowskiego?

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/27

Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2023 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów

(Sprawa C-213/23)

(2023/C 216/36)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i U. Małecka, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału o:

—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1024 (1) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie otwartych danych i ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, oraz nie przekazując ich niezwłocznie Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 17 tej dyrektywy;

—

nakazanie Królestwu Niderlandów zapłaty na rzecz Komisji kwoty ryczałtu odpowiadającej wyższej z dwóch następujących kwot: i) kwoty dziennej wynoszącej 13 900 EUR pomnożonej przez liczbę dni, które upłynęły od dnia następującego po dniu upływu terminu transpozycji określonego w dyrektywie (UE) 2019/1024 do dnia usunięcia uchybienia lub, w przypadku braku usunięcia uchybienia, do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie; lub (ii) minimalnej kwoty ryczałtu wynoszącej 3 892 000 EUR;

—

w przypadku gdy uchybienie stwierdzone w tiret pierwszym trwa do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, nakazanie Królestwu Niderlandów zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 75 060 EUR dziennie, od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia, w którym to państwo członkowskie wywiąże się ze swoich zobowiązań wynikających z dyrektywy; oraz

—

obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 17 ust. 1 dyrektywy (UE) 2019/1024 państwa członkowskie były zobowiązane do przyjęcia środków krajowych niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy i powiadomienia o nich Komisji do dnia 17 lipca 2021 r.

W ocenie Komisji Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy wspomnianego przepisu, nie przyjmując we właściwym czasie wymaganych przepisów transponujących, a w każdym razie nie powiadamiając niezwłocznie o tych przepisach Komisji.

(1)  Dz.U. 2019, L 172, s. 56.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/27

Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2023 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

(Sprawa C-215/23)

(2023/C 216/37)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i U. Małecka, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału o:

—

stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1024 (1) z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie otwartych danych i ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, oraz nie przekazując ich niezwłocznie Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 17 tej dyrektywy;

—

nakazanie Królestwu Belgii zapłaty na rzecz Komisji kwoty ryczałtu odpowiadającej wyższej z dwóch następujących kwot: i) kwoty dziennej wynoszącej 2 520 EUR pomnożonej przez liczbę dni, które upłynęły od dnia następującego po dniu upływu terminu transpozycji określonego w dyrektywie (UE) 2019/1024 do dnia usunięcia uchybienia lub, w przypadku braku usunięcia uchybienia, do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie; lub (ii) minimalnej kwoty ryczałtu wynoszącej 2 352 000 EUR;

—

w przypadku gdy uchybienie stwierdzone w tiret pierwszym trwa do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, nakazanie Królestwu Belgii zapłaty na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej w wysokości 13 608 EUR dziennie, od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia, w którym to państwo członkowskie wywiąże się ze swoich zobowiązań wynikających z dyrektywy; oraz

—

obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgodnie z art. 17 ust. 1 dyrektywy (UE) 2019/1024 państwa członkowskie były zobowiązane do przyjęcia środków krajowych niezbędnych do transpozycji tej dyrektywy i powiadomienia o nich Komisji do dnia 17 lipca 2021 r.

W ocenie Komisji Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy wspomnianego przepisu, nie przyjmując we właściwym czasie wymaganych przepisów transponujących dla Regionu Walońskiego, Francuskiej Wspólnoty Belgii oraz na szczeblu federalnym, a w każdym razie nie powiadamiając niezwłocznie o tych przepisach Komisji.

(1)  Dz.U. 2019, L 172, s. 56.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/28

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 5 kwietnia 2023 r. – Consorzio Leonardo Servizi e Lavori „Società Cooperativa Consortile Stabile”, PH Facility Srl/Consip SpA

(Sprawa C-226/23, Consorzio Leonardo Servizi e Lavori)

(2023/C 216/38)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Consorzio Leonardo Servizi e Lavori „Società Cooperativa Consortile Stabile”, PH Facility Srl

Druga strona postępowania: Consip SpA

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 16, 49, 50 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 4 Protokołu nr 7 do europejskiej konwencji praw człowieka – EKPC, art. 6 TUE oraz zasady proporcjonalności, konkurencji, swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług przewidziane w art. 49, 50, 54 i 56 TFUE stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym [art. 38 ust. 1 lit. f), art. 48 i art. 75 dekretu ustawodawczego nr 163 z 2006 r.], które przewidują zastosowanie sankcji w postaci przepadku wadium jako automatyczną konsekwencję wykluczenia wykonawcy z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego na usługi, niezależnie od tego, czy powyższemu wykonawcy zostało udzielone przedmiotowe zamówienie?

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/29

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2023 r. – Alphabet Inc., Google LLC, Google Italy Srl/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

(Sprawa C-233/23, Alphabet i in.)

(2023/C 216/39)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Alphabet Inc., Google LLC, Google Italy Srl

Druga strona postępowania: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

Przy udziale: Enel X Italia Srl, Enel X Way Srl

Pytania prejudycjalne

1)

Czy w rozumieniu art. 102 TFUE przesłankę niezbędności produktu, którego dostarczenia odmówiono, należy interpretować w ten sposób, że dostęp musi być niezbędny do wykonywania określonej działalności na rynku sąsiednim, czy też wystarczy, że dostęp ten jest niezbędny do wygodniejszego korzystania z produktów lub usług oferowanych przez przedsiębiorstwo zwracające się o dostęp, w szczególności w przypadku, gdy podstawowa funkcja produktu, którego dostarczenia odmówiono polega na ułatwieniu i udogodnieniu korzystania z istniejących już produktów lub usług?

2)

Czy w kontekście zachowania uznanego za odmowę dostawy możliwe jest stwierdzenie zachowania stanowiącego nadużycie w rozumieniu art. 102 TFUE w sytuacji, gdy – pomimo braku dostępu do produktu, którego dotyczy wniosek – (i) przedsiębiorstwo zwracające się z wnioskiem działało już na rynku i rozwijało się nadal na tym rynku przez cały okres zarzucanego nadużycia oraz (ii) inne podmioty konkurujące z przedsiębiorstwem zwracającym się z wnioskiem o udzielenie dostępu do produktu nadal działały na rynku?

3)

Czy w kontekście nadużycia polegającego na odmowie udzielenia dostępu do produktu lub usługi, które mają być niezbędne, art. 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nieistnienie produktu lub usługi w chwili złożenia wniosku o dostawę powinno być brane pod uwagę jako obiektywne uzasadnienie odmowy lub przynajmniej, czy urząd ochrony konkurencji jest zobowiązany do przeprowadzenia w oparciu o obiektywne dane analizy czasu, jakiego przedsiębiorstwo dominujące potrzebuje w celu opracowania produktu lub usługi, w odniesieniu do których wnioskuje się o dostęp, czy też przeciwnie wymaga się, aby przedsiębiorstwo dominujące, z uwagi na odpowiedzialność, jaką ponosi na rynku, było zobowiązane do poinformowania wnioskodawcy o czasie potrzebnym do opracowania produktu?

4)

Czy art. 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo dominujące, które sprawuje kontrolę nad platformą cyfrową, może być zobowiązane do modyfikacji swoich produktów lub do opracowania nowych produktów w celu umożliwienia dostępu do tych produktów podmiotom, które o to wnioskują? Czy w takim przypadku przedsiębiorstwo dominujące jest zobowiązane do uwzględnienia ogólnych potrzeb rynku lub potrzeb poszczególnych przedsiębiorstw zwracających się z wnioskiem o udzielenie dostępu do czynnika produkcji, który ich zdaniem jest niezbędny, czy też przynajmniej, biorąc pod uwagę szczególną odpowiedzialność, jaką przedsiębiorstwo dominujące ponosi na rynku, powinno ono określić z góry obiektywne kryteria oceny kierowanych do niego wniosków i ustalenia ich kolejności pierwszeństwa?

5)

Czy w kontekście nadużycia polegającego na odmowie udzielenia dostępu do produktu lub usługi, które mają być niezbędne, art. 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że urząd ochrony konkurencji jest zobowiązany określić i wskazać z góry właściwy rynek niższego szczebla, którego dotyczy nadużycie, i czy rynek ten może być jedynie potencjalny?

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/30

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 17 kwietnia 2023 r. – Herbaria Kräuterparadies GmbH/Freistaat Bayern

(Sprawa C-240/23, Herbaria Kräuterparadies)

(2023/C 216/40)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca, strona wnosząca środek zaskarżenia i strona wnosząca skargę rewizyjną: Herbaria Kräuterparadies GmbH

Strona przeciwna, druga strona postępowania w przedmiocie środka zaskarżenia i druga strona postępowania rewizyjnego: Freistaat Bayern

Pytania prejudycjalne

1)

Czy wykładni art. 33 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/848 (1) należy dokonywać w ten sposób, że logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej można używać w odniesieniu do żywności przetworzonej, która jest przywożona celem wprowadzenia jej do obrotu w Unii jako produkt ekologiczny na warunkach określonych w art. 45 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/848, ale nie spełnia wymogów określonych w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/848 w związku z załącznikiem II część IV pkt 2.2.2. lit. f), ponieważ oprócz produktów roślinnych zawiera minerały i witaminy pochodzenia nieroślinnego?

2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wynika, że logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej można używać w odniesieniu do żywności przetworzonej, jeżeli pochodzi ona z Unii Europejskiej i jest zgodna z równoważnymi przepisami dotyczącymi produkcji i kontroli państwa trzeciego uznanego zgodnie z art. 48 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/848, ale nie spełnia wymogów określonych w art. 16 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/848 w związku z załącznikiem II część IV pkt 2.2.2. lit. f)?

3)

Czy z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wynika, że tego rodzaju żywność przetworzona pochodząca z Unii Europejskiej zgodnie z art. 30 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2018/848 może być opatrzona terminem odnoszącym się do produkcji ekologicznej bez użycia logo produkcji ekologicznej Unii Europejskiej?

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 (Dz.U. z 2018 r., L 150, s. 1).

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/30

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 marca 2023 r. w sprawie T-301/20, Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, wniesione w dniu 23 kwietnia 2023 r. przez Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE i Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE

(Sprawa C-261/23 P)

(2023/C 216/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE i Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (przedstawiciele: B. Servais i V. Crochet, avocats)

Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska i Tech-Fab Europe eV

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

—

uwzględnienie części pierwszej, trzeciej i piątej zarzutu pierwszego podniesionego w pierwszej instancji; oraz

—

obciążenie drugiej strony postępowania oraz ewentualnych interwenientów kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił wniesioną przez wnoszących odwołanie skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/492 (1) z dnia 1 kwietnia 2020 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu.

Wnoszący odwołanie podnoszą w jego uzasadnieniu następujące trzy zarzuty:

—

Zarzut pierwszy odwołania: Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że skoro ceny niedoprzędów z włókien szklanych w dokumentach księgowych Hengshi nie ustalono w warunkach pełnej konkurencji, należało ją dostosować zgodnie z drugą przesłanką z art. 2 ust. 5 akapit pierwszy podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (2).

—

Zarzut drugi odwołania: Sąd błędnie zinterpretował i błędnie zastosował art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, orzekając, że Komisja słusznie dokonała dostosowania kosztów niedoprzędów z włókien szklanych Hengshi „na każdej innej stosownej podstawie”, błędnie zastosował prawo, uznając, że Komisja nie naruszyła spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia, oraz niesłusznie przyjął względy uzasadniające przedstawione po raz pierwszy przed Sądem.

—

Zarzut trzeci odwołania: Sąd naruszył prawo, orzekając, że Komisja nie nałożyła cła antydumpingowego przekraczającego margines dumpingu i w związku z tym nie naruszyła art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

W ramach pierwszego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie twierdzą co do istoty, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że skoro ceny niedoprzędów z włókien szklanych w dokumentach księgowych Hengshi nie ustalono w warunkach pełnej konkurencji, nie można było uznać, że cena ta w sposób rozsądny uwzględnia koszty związane z produkcją i sprzedażą rozpatrywanego produktu, i że w konsekwencji należało ją dostosować zgodnie z drugą przesłanką z art. 2 ust. 5 akapit pierwszy podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. W szczególności wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd nie wyprowadził prawidłowego wniosku z faktu, że drugą przesłankę z art. 2 ust. 5 akapit pierwszy podstawowego rozporządzenia antydumpingowego należy interpretować w sposób zawężający. Ponadto Sąd nie wyciągnął prawidłowego wniosku z faktu, że drugą przesłankę z art. 2 ust. 5 akapit pierwszy podstawowego rozporządzenia antydumpingowego należy interpretować w świetle art. 2.2.1.1 porozumienia antydumpingowego WTO, zgodnie z jego wykładnią dokonaną przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO.

W ramach drugiego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie podnoszą dwa argumenty. Po pierwsze, twierdzą oni, że Sąd naruszył prawo, orzekając, że Komisja słusznie dokonała dostosowania kosztów niedoprzędów z włókien szklanych Hengshi „na każdej innej stosownej podstawie” zgodnie z wyjątkiem przewidzianym w art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, ponieważ wyjątek ten należy interpretować ściśle. Po drugie, wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd błędnie zastosował prawo, uznając, że Komisja nie naruszyła spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do dokonania wspomnianego dostosowania, ponieważ błędnie zinterpretował on stosowne oświadczenie zawarte w zaskarżonym rozporządzeniu, w którym jakoby wyjaśniono, dlaczego musiała ona zastosować wyjątek przewidziany w art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, i dokonał błędnego ustalenia, że względy uzasadniające związane z „porównywalnością” Hengshi i Jushi były „jedynie elementem kontekstu”.

W ramach trzeciego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie twierdzą, że z powodów przedstawionych w zarzutach pierwszym i drugim odwołania Sąd naruszył prawo, uznając, iż wnoszący odwołanie nie wykazali, że Komisja naruszyła prawo lub popełniła oczywisty błąd w ocenie przy ustalaniu skonstruowanej wartości normalnej Hengshi. W konsekwencji Sąd naruszył prawo również orzekając, iż Komisja nie nałożyła cła antydumpingowego przekraczającego margines dumpingu i w związku z tym nie naruszyła art. 9 ust. 4 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

(1)  Dz.U. 2020, L 108, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/32

Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 lutego 2023 r. w sprawie T-742/20, UPL Europe i Indofil Industries (Netherlands)/Komisja, wniesione w dniu 24 kwietnia 2023 r. przez UPL Europe Ltd i Indofil Industries (Netherlands) BV

(Sprawa C-262/33 P)

(2023/C 216/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: UPL Europe Ltd i Indofil Industries (Netherlands) BV (przedstawiciel: C. Mereu, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2087 z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (1), a także zasądzenie na rzecz wnoszących odwołanie zwrotu kosztów poniesionych w postępowaniu odwoławczym i w postępowaniu przed Sądem;

—

zasądzenie na rzecz wnoszących odwołanie zwrotu kosztów poniesionych w postępowaniu odwoławczym i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą pięć zarzutów.

W ramach zarzutu pierwszego twierdzą, że Sąd:

—

przeinaczył dowody zawarte w aktach, a w efekcie pozbawił wnoszące odwołanie rzeczywistego prawa do obrony, uznając, że nieuwzględnienie danych dotyczących zaburzenia funkcjonowania układu endokrynnego było bezzasadne;

—

nie odniósł się do twierdzenia wnoszących odwołanie dotyczącego braku oceny danych na temat zagrożenia dla ptaków i ssaków, dla stawonogów niebędących przedmiotem zwalczania, dla organizmów glebowych oraz toksykologicznych wartości referencyjnych;

—

przeinaczył dowody, naruszył prawo, błędnie zinterpretował lub błędnie zastosował rozporządzenie nr 844/2012 (2) lub orzecznictwo dotyczące rozszerzania zakresu zarzutów;

—

nie zbadał zarzutu wnoszących odwołanie dotyczącego tymczasowych i nowych kryteriów zaburzenia funkcjonowania układu endokrynnego, nie podniósł takiego zarzutu z urzędu oraz naruszył obowiązek uzasadnienia;

—

naruszył prawo, błędnie zinterpretował lub błędnie zastosował przewidzianą w rozporządzeniu nr 844/2012 procedurę dotyczącą konsultacji publicznych;

—

błędnie zinterpretował lub błędnie zastosował przewidzianą w rozporządzeniu nr 844/2012 procedurę dotyczącą przedłożenia przez stronę pozwaną projektu sprawozdania z odnowienia przed ukończeniem oceny przez nowe państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, którym była Grecja.

Zarzut drugi oparty jest na twierdzeniu, że Sąd nie przedstawił jasnego uzasadnienia dotyczącego oddalenia zarzutu drugiego.

W zarzucie trzecim wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd przeinaczył dowody i popełnił błąd w ocenie, orzekając, że nie było stronnicze zachowanie strony pozwanej, polegające na tym, że, nie czekając na przedstawienie końcowych wniosków naukowych przez państwo członkowskie pełniące rolę sprawozdawcy, którym była Grecja, zaproponowała ona, by nie odnawiać zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb.

W ramach zarzutu czwartego wnoszące odwołanie utrzymują, że (i) rozumowanie Sądu dotyczące znaczenia opinii komitetu do spraw oceny ryzyka Europejskiej Agencji Chemikaliów jest błędne, nielogiczne, niespójne i sprzeczne z zasadą pewności prawa, (ii) nieuwzględnienie przez stronę pozwaną nowych elementów dotyczących klasyfikacji mankozebu jest błędne oraz (iii) nadanie nadmiernego znaczenia metabolitowi ETU jest nielogiczne, wewnętrznie sprzeczne i nie znajduje poparcia w dostępnym materiale dowodowym.

Zarzut piąty oparty jest na twierdzeniu, że Sąd naruszył prawo, przeinaczył dowody i błędnie zinterpretował zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

(1)  Dz.U. 2020, L 423, s. 50.

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 844/2012 z dnia 18 września 2012 r. ustanawiające przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie procedury odnowienia dotyczącej substancji czynnych, jak przewidziano w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 2012, L 252, s. 26).

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/33

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 marca 2023 r. w sprawie T-480/20, Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics i Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, wniesione w dniu 25 kwietnia 2023 r. przez Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE i Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE

(Sprawa C-269/23 P)

(2023/C 216/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE i Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (przedstawiciele: B. Servais i V. Crochet, avocats)

Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska i Tech-Fab Europe eV

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

—

uwzględnienie części pierwszej zarzutu pierwszego oraz zarzutów drugiego, czwartego i piątego skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Hengshi Egypt Fiberglass Fabrics SAE i Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE; oraz

—

obciążenie drugiej strony postępowania oraz ewentualnych interwenientów kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił wniesioną przez wnoszących odwołanie skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/776 (1) z dnia 12 czerwca 2020 r. nakładającego ostateczne cła wyrównawcze na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu i zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2020/492 nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych materiałów z włókna szklanego tkanych lub zszywanych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Egiptu.

Wnoszący odwołanie podnoszą w jego uzasadnieniu pięć zarzutów, twierdząc, że Sąd naruszył prawo, gdy:

—

ustalił, że Komisja nie naruszyła art. 1 ust. 1, art. 5 ani art. 6 rozporządzenia podstawowego, przyjmując swoją metodę obliczenia marginesu subsydiowania wnoszących odwołanie;

—

stwierdził, że Komisja nie naruszyła art. 2 lit. a), art. 2 lit. b) ani art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego, przypisując wkłady finansowe ze strony władz państwowych i organów publicznych powiązanych z rządem Chińskiej Republiki Ludowej rządowi kraju pochodzenia lub wywozu, tj. rządowi Arabskiej Republiki Egiptu;

—

ustalił, że Komisja nie naruszyła art. 4 ust. 2 ani art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, stwierdzając, że rząd Egiptu ma status organu, który przyznał preferencyjne finansowanie, które zostało przyznane przez rząd Chin;

—

stwierdził, że Komisja nie naruszyła art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii), art. 3 ust. 2 ani art. 5 rozporządzenia podstawowego przy obliczaniu kwoty korzyści przyznanej Jushi w ramach systemu zwrotu ceł przywozowych; oraz

—

ocenił, że Komisja nie naruszyła art. 3 ust. 2 ani art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego, gdy stwierdziła, że w związku z traktowaniem pod względem podatkowym strat z tytułu różnic kursowych wnoszącym odwołanie przyznano korzyść i że owo traktowanie stanowiło szczególne subsydium.

W ramach pierwszego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie twierdzą co do istoty, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż wykorzystanie przez Komisję uzyskanego przez wnoszących odwołanie połączonego całkowitego obrotu ze wszystkich produktów jako odpowiedniego mianownika do obliczenia korzyści jako odsetka (tj. kwoty subsydium stanowiącego podstawę środków wyrównawczych) nie było obarczone oczywistym błędem w ocenie.

W ramach drugiego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie twierdzą co do istoty, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż rozporządzenie podstawowe nie wyklucza możliwości przypisania wkładu finansowego, zgodnie z art. 2 lit. b) i art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, rządowi kraju pochodzenia lub wywozu, nawet jeżeli nie pochodzi on bezpośrednio od niego.

W ramach trzeciego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie twierdzą co do istoty, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż rząd Egiptu ma status organu, który przyznał preferencyjne finansowanie, które zostało przyznane przez rząd Chin. Zamiast tego Sąd powinien był stwierdzić, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ to podmioty chińskie wnoszące wkłady finansowe były organem udzielającym subsydium.

W ramach czwartego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie twierdzą co do istoty, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż jedyną porównywalną sytuacją na potrzeby ustalenia, czy Jushi uzyskał korzyść, jest sytuacja przedsiębiorstwa mającego siedzibę, tak jak Jushi, w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego, które sprzedaje produkty zawierające materiały, w odniesieniu do których skorzystano ze zwolnienia z należności celnych, przedsiębiorstwu mającemu siedzibę poza Strefą Ekonomiczną Kanału Sueskiego.

W ramach piątego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie twierdzą co do istoty, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że Komisja nie uznała, że traktowanie pod względem podatkowym samo w sobie stanowiło subsydium mogące być przedmiotem środka wyrównawczego, i że skarżący w pierwszej instancji nie przedstawili dowodów mogących pozbawić wiarygodności dokonaną przez Komisję w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym ocenę okoliczności faktycznych dotyczącą tego, że traktowanie pod względem podatkowym przyniosło korzyść wszystkim przedsiębiorstwom, na których ciążyły zobowiązania w walucie obcej.

(1)  Dz.U. 2020, L 189, s. 1.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/34

Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2023 r. – Komisja Europejska/Węgry

(Sprawa C-271/23)

(2023/C 216/44)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Baumgart, M. Carpus Carcea i Zs. Teleki, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Węgry

Żądania strony skarżącej

Komisja wnosi do Trybunału o:

—

Stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy decyzji Rady (UE) 2021/3 (1), wiążącej dla Węgier na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE w związku z art. 288 akapit czwarty TFUE, ponieważ naruszyły wyłączną kompetencję do zawierania umów w imieniu Unii ustanowioną w art. 3 ust. 2 TFUE i naruszyły zasadę lojalnej współpracy ustanowioną w art. 4 ust. 3 TUE poprzez brak przystąpienia do stanowiska Unii Europejskiej, jakie miało zostać zajęte na ponownie zwołanej sześćdziesiątej trzeciej sesji Komisji ds. Środków Odurzających Rady Ekonomiczno- Społecznej Organizacji Narodów Zjednoczonych, w zakresie zmiany włączenia konopi indyjskich i substancji związanych z konopiami indyjskimi do wykazów.

—

obciążenie Węgier kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzut pierwszy: Na sesji Komisji ds. Środków Odurzających w dniu 2 grudnia 2020 r. Węgry głosowały przeciwko postanowieniom Rady ustalającym wspólne stanowisko Unii. Decyzja przyjęta na podstawie art. 218 ust. 9 i ustalająca stanowiska, jakie należy zająć w imieniu Unii, była wiążąca dla Węgier na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE.

Zarzut drugi: Zgodnie z art. 3 ust. 2 TFUE przedmiotem decyzji Rady (UE) 2021/3 jest wyłączna kompetencja do zawierania umów w imieniu Unii, w związku z tym Węgry nie powinny ustanawiać własnego stanowiska w tym względzie.

Zarzut trzeci: Głosując przeciwko stanowisku Unii, nie zgadzając się pierwotnie z instytucjami Unii, Węgry naruszyły zasadę lojalnej współpracy ustanowioną w art. 4 ust. 3TUE.

Komisja wystosowała do Węgier pisemne wezwanie z dnia 18 lutego, uzasadnioną opinię z dnia 12 listopada 2021 r., nie uzyskując satysfakcjonującej odpowiedzi ze strony Węgier.

(1)  Decyzja Rady (UE) 2021/3 z dnia 23 listopada 2020 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte, w imieniu Unii Europejskiej, na ponownie zwołanej sześćdziesiątej trzeciej sesji Komisji ds. Środków Odurzających w sprawie umieszczania konopi indyjskich i ich pochodnych w wykazach zgodnie z Jednolitą konwencją o środkach odurzających z 1961 r., zmienioną protokołem z 1972 r., oraz Konwencją o substancjach psychotropowych z 1971 r. (DO 2021, L 4, p. 1).

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/35

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 marca 2023 r. w sprawie T-540/20, Jushi Egypt for Fiberglass Industry/Komisja, wniesione w dniu 27 kwietnia 2023 r. przez Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE

(Sprawa C-272/23 P)

(2023/C 216/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE (przedstawiciele: B. Servais i V. Crochet, avocats)

Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska i Association des producteurs de fibres de verre européens (APFE)

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

—

uwzględnienie zarzutów pierwszego, trzeciego i czwartego skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Jushi Egypt for Fiberglass Industry SAE; oraz

—

obciążenie drugiej strony postępowania oraz ewentualnych interwenientów kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonym wyroku Sąd oddalił wniesioną przez wnoszącego odwołanie skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/870 (1) z dnia 24 czerwca 2020 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła wyrównawczego nałożonego na przywóz produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu oraz stanowiącego o pobraniu ostatecznego cła wyrównawczego z tytułu zarejestrowanego przywozu produktów z włókien ciągłych szklanych pochodzących z Egiptu.

Wnoszący odwołanie podnosi w jego uzasadnieniu cztery zarzuty, twierdząc, że Sąd naruszył prawo, gdy:

—

stwierdził, że Komisja nie naruszyła art. 2 lit. a), art. 2 lit. b) ani art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia podstawowego (2), przypisując wkłady finansowe ze strony władz państwowych i organów publicznych powiązanych z rządem Chińskiej Republiki Ludowej rządowi kraju pochodzenia lub wywozu, tj. rządowi Arabskiej Republiki Egiptu;

—

ocenił, że Komisja nie naruszyła art. 4 ust. 2 ani art. 4 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, gdy uznała przypisane rządowi Egiptu wkłady finansowe za szczególne;

—

stwierdził, że Komisja nie naruszyła art. 3 ust. 1 lit. a) ppkt (ii), art. 3 ust. 2 ani art. 5 rozporządzenia podstawowego przy obliczaniu kwoty korzyści przyznanej wnoszącemu odwołanie w ramach systemu zwrotu ceł przywozowych; oraz

—

ocenił, że Komisja nie naruszyła art. 3 ust. 2 ani art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia podstawowego, gdy stwierdziła, że w związku z traktowaniem pod względem podatkowym strat z tytułu różnic kursowych wnoszącemu odwołanie przyznano korzyść i że owo traktowanie stanowiło szczególne subsydium.

W ramach pierwszego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie twierdzi co do istoty, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż rozporządzenie podstawowe nie wyklucza możliwości przypisania wkładu finansowego, zgodnie z art. 2 lit. b) i art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, rządowi kraju pochodzenia lub wywozu, nawet jeżeli nie pochodzi on bezpośrednio od niego.

W ramach drugiego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie twierdzi co do istoty, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż rząd Egiptu ma status organu, który przyznał preferencyjne finansowanie, które zostało przyznane przez rząd Chin. Zamiast tego Sąd powinien był stwierdzić, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego, ponieważ to podmioty chińskie wnoszące wkłady finansowe były organem udzielającym subsydium.

W ramach trzeciego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie twierdzi co do istoty, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż jedyną porównywalną sytuacją na potrzeby ustalenia, czy wnoszący odwołanie uzyskał korzyść, jest sytuacja przedsiębiorstwa mającego siedzibę, tak jak wnoszący odwołanie, w Strefie Ekonomicznej Kanału Sueskiego, które sprzedaje produkty zawierające materiały, w odniesieniu do których skorzystano ze zwolnienia z należności celnych, przedsiębiorstwu mającemu siedzibę poza Strefą Ekonomiczną Kanału Sueskiego.

W ramach czwartego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie twierdzi co do istoty, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że Komisja nie uznała, że traktowanie pod względem podatkowym samo w sobie stanowiło subsydium mogące być przedmiotem środka wyrównawczego, i że skarżący w pierwszej instancji nie przedstawił dowodów mogących pozbawić wiarygodności dokonaną przez Komisję w zaskarżonym rozporządzeniu wykonawczym ocenę okoliczności faktycznych dotyczącą tego, że traktowanie pod względem podatkowym przyniosło korzyść wszystkim przedsiębiorstwom, na których ciążyły zobowiązania w walucie obcej.

(1)  Dz.U. 2020, L 201, s. 10.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 55).

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/37

Postanowienie Prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 16 lutego 2023 r. – Oriol Junqueras i Vies/Parlament Europejski, interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C 780/21 P) (1)

(2023/C 216/46)

Język postępowania: hiszpański

Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

(1)  Dz.U. C 73 z 14.2.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/37

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 lutego 2023 r. – Oriol Junqueras i Vies/Parlament Europejski; interwenient w postępowaniu odwoławczym popierający żądania strony pozwanej w pierwszej instancji: Królestwo Hiszpanii

(Sprawa C-824/21 P) (1)

(2023/C 216/47)

Język postępowania: hiszpański

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

(1)  Dz.U. C 84 z 21.2.2022.

Sąd

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/38

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – CV/Komisja

(Sprawa T-20/18) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Wspólne zasady ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej - Choroba zawodowa - Komisja lekarska - Artykuł 22 - Odmowa uznania zawodowego podłoża choroby - Prawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Obowiązek uzasadnienia)

(2023/C 216/48)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: CV (przedstawiciele: F. Moyse i L. Heisten, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. S. Bohr i L. Vernier, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 270 TFUE skarżący wnosi, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 marca 2017 r. oddalającej jego wniosek o uznanie zawodowego podłoża jego choroby oraz decyzji Komisji z 15 marca 2017 r. stwierdzającej, że powinien on pokryć określone koszty i wynagrodzenie członków komisji lekarskiej, która orzekała w sprawie tego wniosku, a po drugie, o naprawienie szkody majątkowej i krzywdy, których doznał wskutek tych decyzji.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

CV zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/38

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. SRB/EIOD

(Sprawa T-557/20) (1)

(Ochrona danych osobowych - Postępowanie w przedmiocie wypłaty rekompensat akcjonariuszom i wierzycielom w następstwie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji bankowej - Decyzja EIOD stwierdzająca naruszenie przez SRB jej obowiązków związanych z przetwarzaniem danych osobowych - Artykuł 15 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) 2018/1725 - Pojęcie „danych osobowych” - Artykuł 3 pkt 1 rozporządzenia 2018/1725 - Prawo dostępu do akt)

(2023/C 216/49)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (przedstawiciele: H. Ehlers, M. Fernandez Ruperez, A. Lapresta Bienz, pełnomocniczki, wspierane przez H.-G. Kamann, M. Braun, F. Louis i L. Hesse, avocats)

Strona pozwana: Europejski Inspektor Ochrony Danych (przedstawiciele: P. Candellier, X. Lareo i T. Zerdick, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze wniesionej na podstawie art. 263 TFUE Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) domaga się, po pierwsze, stwierdzenia nieważności zmienionej decyzji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) z dnia 24 listopada 2020 r., wydanej w następstwie złożonego przez SRB wniosku o dokonanie przeglądu decyzji EIOD z dnia 24 czerwca 2020 r. w przedmiocie pięciu skarg złożonych przez kilku skarżących (sprawy 2019–947, 2019–998, 2019–999, 2019–1000 i 2019–1122), a po drugie, stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji EIOD z dnia 24 czerwca 2020 r.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność zmienionej decyzji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) z dnia 24 listopada 2020 r. wydanej w następstwie złożonego przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) wniosku o dokonanie przeglądu decyzji EIOD z dnia 24 czerwca 2020 r. w przedmiocie pięciu skarg złożonych przez kilku skarżących (sprawy 2019–947, 2019–998, 2019–999, 2019–1000 i 2019–1122).

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)

EIOD zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/39

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – OHB System/Komisja

(Sprawa T-54/21) (1)

(Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Dialog konkurencyjny - Dostawa satelitów przejściowych Galileo - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Kryteria wykluczenia - Poważne wykroczenie zawodowe oferenta - Brak prawomocnego wyroku lub ostatecznej decyzji administracyjnej - Skierowanie sprawy do zespołu, o którym mowa w art. 143 rozporządzenia finansowego - Równość traktowania - Oferta rażąco niska - Oczywisty błąd w ocenie)

(2023/C 216/50)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: OHB System AG (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: W. Würfel i F. Hausmann, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms, L. André, J. Estrada de Solà i L. Mantl, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, którego wspierali P. Gentili i G. Santini, avvocati dello stato), Airbus Defence and Space GmbH (Taufkirchen, Niemcy) (przedstawiciele: P.-E. Partsch, F. Dewald i C.-E. Seestädt, adwokaci)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej przekazanych jej pismem z dnia 19 stycznia 2021 r. i faksem z dnia 22 stycznia 2021 r. o niewybraniu jej oferty, złożonej w ramach postępowania przetargowego prowadzonego w trybie dialogu konkurencyjnego 2018/S 091–206089 dotyczącego dostawy satelitów przejściowych Galileo oraz o udzieleniu zamówienia dwóm innym oferentom.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

OHB System AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

3)

Republika Włoska i Airbus Defence and Space GmbH pokrywają własne koszty.

(1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/40

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Rochem Group/EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services)

(Sprawa T-546/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Graficzny unijny znak towarowy R.T.S. ROCHEM Technical Services - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ROCHEM MARINE - Względna podstawa unieważnienia - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuły 15 i 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 i 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2023/C 216/51)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: K. Guridi Sedlak, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy) (przedstawiciele: R. Gioia i L. Mansi, adwokaci)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 czerwca 2021 r. (sprawa R 1544/2019-1).

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Rochem Group AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 422 z 18.10.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/40

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Rochem Group/EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. Rochem Technical Services)

(Sprawa T-547/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy R.T.S. Rochem Technical Services - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ROCHEM MARINE - Względna podstawa unieważnienia - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 i art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2023/C 216/52)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: K. Guridi Sedlak, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy) (przedstawiciele: R. Gioia i L. Mansi, adwokaci)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 czerwca 2021 r. (sprawa R 1545/2019-1).

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Rochem Group AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 422 z 18.10.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/41

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Rochem Group/EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM)

(Sprawa T-548/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy ROCHEM - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ROCHEM MARINE - Względna podstawa unieważnienia - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 i art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2023/C 216/53)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: K. Guridi Sedlak, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy) (przedstawiciele: R. Gioia i L. Mansi, adwokaci)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 czerwca 2021 r. (sprawa R 1546/2019-1).

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Rochem Group AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 422 z 18.10.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/42

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Rochem Group/EUIPO – Rochem Marine (ROCHEM)

(Sprawa T-549/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy ROCHEM - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy ROCHEM MARINE - Względna podstawa unieważnienia - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 i art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001])

(2023/C 216/54)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: K. Guridi Sedlak, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i D. Hanf, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy) (przedstawiciele: R. Gioia i L. Mansi, adwokaci)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 28 czerwca 2021 r. (sprawa R 1547/2019-1).

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Rochem Group AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 422 z 18.10.2021.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/42

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Alves Casas/EUIPO – Make-Up Art Cosmetics (mccosmetics NY)

(Sprawa T-681/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego mccosmetics NY - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy MAC MAKE-UP ART COSMETICS - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)

(2023/C 216/55)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ana Maria Alves Casas (Porto, Portugalia) (przedstawiciel: A. Martins, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Ringelhann i D. Gája, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Make-Up Art Cosmetics, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: I. Fowler, B. Worbes i I. Junkar, adwokaci)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 sierpnia 2021 r. (sprawa R 2398/2020-2).

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Ana Maria Alves Casas zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 2 z 3.1.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/43

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Activa – Grillküche/EUIPO – Targa (Urządzenie do grillowania)

(Sprawa T-757/21) (1)

(Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający urządzenie do grillowania - Ujawnienie wcześniejszego wzoru - Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

(2023/C 216/56)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Activa – Grillküche GmbH (Selb, Niemcy) (przedstawiciele: F. Stangl i M. Würth, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Sakalaitė Orlovskienė i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Targa GmbH (Soest, Niemcy) (przedstawiciel: M.-H. Hoffmann, adwokat)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 października 2021 r. (sprawa R 1651/2020-3).

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Activa – Grillküche GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania

(1)  Dz.U. C 37 z 24.1.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/43

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Wenz Kunststoff/EUIPO – Mouldpro (MOULDPRO)

(Sprawa T-794/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy MOULDPRO - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Charakter używania - Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy jest zarejestrowany - Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 - Uzasadnione oczekiwania)

(2023/C 216/57)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Wenz Kunststoff GmbH & Co. KG (Lüdenscheid, Niemcy) (przedstawiciele: J. Bühling i D. Graetsch, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Raponi i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Mouldpro ApS (Ballerup, Dania) (przedstawiciel: W. Rebernik, adwokat)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 października 2021 r. (sprawa R 646/2020-2).

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Wenz Kunststoff GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 73 z 14.2.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/44

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Kaminski/EUIPO – Polfarmex (SYRENA)

(Sprawa T-35/22) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy SYRENA - Stosowanie prawa w czasie - Częściowa niedopuszczalność skargi - Powaga rzeczy osądzonej - Artykuł 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 lit. a) i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 i art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Rzeczywiste używanie w Unii - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001)

(2023/C 216/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Arkadiusz Kaminski (Etobicoke, Ontario, Canada) (przedstawiciele: W. Trybowski, E. Pijewska i M. Mazurek, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Polfarmex S.A. (Kutno, Polska)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi w istocie, tytułem głównym, o stwierdzenie nieważności i zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 26 października 2021 r. (sprawy połączone R 1952/2020-1 i R 1953/2020-1), a tytułem ewentualnym, o częściowe stwierdzenie nieważności tej decyzji.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Arkadiusz Kaminski zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 119 z 14.3.2022..

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/45

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret/EUIPO – Yadex International (pinar KURUYEMIŞ)

(Sprawa T-147/22) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego pinar KURUYEMIŞ - Wcześniejszy niemiecki słowny znak towarowy PINAR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Zawieszenie postępowania - Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625)

(2023/C 216/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret AŞ (Karatay, Konya, Turcja) (przedstawiciele: M.E. López Camba i A.M. Lyubomirova Geleva, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Klee, M. Eberl i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Yadex International GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: P. Kohl, adwokat)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 stycznia 2022 r. (sprawa R 1148/2021-1).

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret AŞ pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Yadex International GmbH w związku z postępowaniem przed Sądem.

(1)  Dz.U. C 198 z 16.5.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/45

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret/EUIPO – Yadex International (pinar KURUYEMIŞ)

(Sprawa T-148/22) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego pinar KURUYEMIŞ - Wcześniejszy niemiecki słowny znak towarowy PINAR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Zawieszenie postępowania - Artykuł 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625)

(2023/C 216/60)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret AŞ (Karatay, Konya, Turcja) (przedstawiciele: M.E. López Camba i A.M. Lyubomirova Geleva, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Klee, M. Eberl i V. Ruzek, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Yadex International GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: P. Kohl, adwokat)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 stycznia 2022 r. (sprawa R 1149/2021-1).

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Pinar Kuruyemiş Gida Ve Ihtiyaç Maddeleri Sanayi Ticaret AŞ pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Yadex International GmbH w związku z postępowaniem przed Sądem.

(1)  Dz.U. C 198 z 16.5.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/46

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Volkswagen/EUIPO – XTG (XTG)

(Sprawa T-153/22) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego XTG - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GTX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2023/C 216/61)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: S. Machei i G. Orsoni, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i T. Frydendahl, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: XTG S.A. (Wrocław, Polska)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 grudnia 2021 r. (sprawa R 1387/2021-5).

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Volkswagen AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 198 z 16.5.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/47

Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2023 r. – Volkswagen/EUIPO – XTG (XTG)

(Sprawa T-154/22) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego XTG - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GTX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2023/C 216/62)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciele: S. Machei i G. Orsoni, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i T. Frydendahl, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: XTG S.A. (Wrocław, Polska)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 grudnia 2021 r. (sprawa R 1385/2021-5).

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Volkswagen AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 198 z 16.5.2022.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/47

Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2023 – Semmelweis Egyetem/Rada

(Sprawa T-138/23)

(2023/C 216/63)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Semmelweis Egyetem (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: P. Nagya i B. Karsai, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 2 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2022/2506 z dnia 15 grudnia 2022 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy on strony skarżącej; lub, tytułem żądania ewentualnego,

—

stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 2 decyzji wykonawczej Rady (UE) 2022/2506 w całości; oraz, w każdym przypadku,

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie opiera się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. Pozwana powinna była oprzeć swoją decyzję dotyczącą wydania zaskarżonej decyzji na należycie ustalonych okolicznościach faktycznych. Zamiast tego skarżąca utrzymuje, że pozwana oparła się na niczym niepopartej ocenie i wniosku Komisji Europejskiej.

—

Część pierwsza zarzutu: Pozwana nie zapewniła, aby umieszczenie skarżącej w grupie podmiotów objętych środkami ograniczającymi na podstawie art. 2 ust. 2 zaskarżonej decyzji opierało się na wystarczająco solidnej podstawie faktycznej. W ramach kwestii zarzucanych naruszeń zasad państwa prawnego ocena faktyczna Komisji nie objęła składu, trybu podejmowania decyzji, finansowania i funkcjonowania żadnego z „trustów interesu publicznego”, takich jak fundacja odpowiedzialna za utrzymanie skarżącej. Ani pozwana, ani Komisja nie dokonały analizy potencjalnego wpływu, charakteru, czasu trwania lub zakresu zarzucanych naruszeń lub środków ograniczających, co zaszkodziło działalności skarżącej i jej reputacji.

—

Druga część zarzutu: Pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie stanu faktycznego. Obawy wyrażone przez Komisję w odniesieniu do „trustów interesu publicznego” dotyczą zamówień publicznych i konfliktów interesów. Uwadze pozwanej umknął fakt, że kwestia zamówień publicznych została już rozstrzygnięta przed wydaniem decyzji i że w przypadku skarżącej nigdy nie istniał żaden konflikt interesów.

—

Trzecia część zarzutu: Zgodnie z art. 6 ust. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/2092 z dnia 16 grudnia 2020 r. („rozporządzenie w sprawie warunkowości”) (2) strona pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia. Wniosek Komisji, a w konsekwencji zaskarżona decyzja, miały zawierać szczegółowe powody i dowody, na których decyzja ta powinna była zostać oparta. Tymczasem takie ważne powody nie zostały wymienione w zaskarżonej decyzji ani we wniosku, co było krzywdzące dla skarżącej.

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że strona skarżąca, czyli osoba, której dotyczy zaskarżona decyzja, została pozbawiona możliwości obrony swoich praw; w związku z tym naruszone zostało jej prawo do bycia wysłuchaną. Gdyby nie odmówiono skarżącej prawa do bycia wysłuchaną, wnioski prowadziłyby do odpowiednich, proporcjonalnych, istotnych i uczciwych ograniczeń przyjętych środków.

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja nie uzyskała odpowiedniego upoważnienia i że strona pozwana nadużyła swoich praw.

—

Część pierwsza: Rozporządzenie w sprawie warunkowości nie zawiera odpowiedniego upoważnienia dla środków określonych w art. 2 ust. 2 decyzji. Upoważnienie zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunkowości nie jest carte blanche, powinno być ograniczone a) w zakresie celu („ochrona budżetu Unii”) oraz b) w zakresie środków, które są odpowiednie do osiągnięcia tego celu. W zaskarżonej decyzji brak jest odpowiednich środków i proporcjonalności, które ograniczałyby zakres jej stosowania w odniesieniu do skarżącej, a decyzja jest w konsekwencji pozbawiona wymaganego upoważnienia, co narusza prawa skarżącej.

—

Druga część zarzutu: Pozwana nadużyła władzy. W tym względzie skarżąca powołuje się na stwierdzenie: „Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akt jest dotknięty wadą nadużycia władzy, jeżeli z obiektywnych, właściwych dla danej sprawy i spójnych przesłanek wynika, że został on przyjęty wyłącznie lub w znacznej mierze w celu innym niż ten, dla którego ustanowione zostało dane uprawnienie, albo w celu obejścia procedury specjalnie przewidzianej w traktacie FUE dla okoliczności danej sprawy […]” (3).

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną zasady proporcjonalności, będącej podstawową zasadą prawa Unii. W celu zapewnienia ścisłego przestrzegania zasady proporcjonalności instytucja wydająca akt ma obowiązek odpowiedniego wyważenia różnych wchodzących w grę interesów, przeanalizowania ich funkcji i roli oraz podjęcia odpowiedniej do tego decyzji. W niniejszej sprawie skarżąca twierdzi, że nie można wskazać żadnego dowodu, który pozwala sądzić, że jej interesy zostały uwzględnione na jakimkolwiek etapie lub w jakiejkolwiek formie lub że sytuacja skarżącej została przeanalizowana w ogóle, a tym bardziej w sposób obiektywny, staranny i proporcjonalny, przed przyjęciem środków przewidzianych w art. 2 ust. 2 zaskarżonej decyzji, co spowodowało szkodliwy dla skarżącej skutek.

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja zakłóca rynek, na którym skarżąca konkuruje. Zakaz zakłócania rynku bez żadnego uzasadnienia jest częścią podstawowych swobód Unii. Ograniczenie działalności skarżącej na korzyść jej konkurentów narusza podstawowe swobody Unii.

(1)  Decyzja wykonawcza Rady (UE) 2022/2506 z dnia 15 grudnia 2022 r. w sprawie środków ochrony budżetu Unii przed naruszeniami zasad państwa prawnego na Węgrzech (Dz.U. 2022, L 325, s. 94).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2020/2092 z dnia 16 grudnia 2020 r. w sprawie ogólnego systemu warunkowości służącego ochronie budżetu Unii (Dz.U. 2020, L 433I, s. 1).

(3)  Zobacz wyrok z dnia 5 maja 2015 r., Królestwo Hiszpanii/Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej, C-146/13, EU:C:2015:298, pkt 56.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/49

Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2023 r. – Willemsen/Komisja

(Sprawa T-174/23)

(2023/C 216/64)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Merel Johanna Willemsen (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat G. Geelkerken, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 14 grudnia 2021 r. dotyczącej odzyskania wierzytelności zarejestrowanej w nocie obciążeniowej nr 4840200003 (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) i wyjaśnienie, że strona skarżąca nie jest nic winna Komisji;

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie, że strona skarżąca nie jest nic winna Komisji, gdyż ich wzajemne należności zostały uregulowane;

—

tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a jeżeli okaże się, że po takim stwierdzeniu strona skarżąca jest winna Komisji pewną kwotę, obniżenie tej kwoty do zera;

—

tytułem kolejnego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a jeżeli okaże się, że po takim stwierdzeniu strona skarżąca jest winna Komisji pewną kwotę, obniżenie tej kwoty w rozsądnym zakresie;

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczy zakończenia uczestnictwa strony skarżącej w projekcie badawczym, w odniesieniu do którego Komisja podpisała umowę dotacji z Universita Degli Studi di Trento (uniwersytetem w Trydencie, Włochy, zwanym dalej „koordynatorem”), oraz tego, że okoliczność, iż strona skarżąca nie była w stanie świadczyć ani ukończyć uzgodnionych prac wynika z działań kierownika projektu i koordynatora, których nie można przypisać samej stronie skarżącej. Ponieważ spoczywający na stronie skarżącej obowiązek wycofania się z uczestnictwa w projekcie należy do sfery ryzyka ponoszonego przez Komisję, a także z uwagi na rozwój wydarzeń w trakcie realizacji projektu, strona skarżąca nie jest nic winna Komisji.

2.

Zarzut drugi dotyczy okoliczności, że błędy i uchybienia proceduralne, których dopuścili się kierownik projektu i koordynator, są na tyle poważne, że stronie skarżącej nie można postawić żadnych zarzutów.

3.

Zarzut trzeci dotyczy okoliczności, że strona skarżąca została pozbawiona dostępu do wyników badań i materiałów oraz poniosła szkodę, ze względu na którą nie można wobec niej formułować jakichkolwiek zastrzeżeń.

4.

Zarzut czwarty dotyczy tego, że rozwój wydarzeń w toku całego okresu realizacji projektu, jak też transgraniczne podejście kadry kierowniczej do strony skarżącej całkowicie wykluczają możliwość kierowania zarzutów przeciwko niej. Chodzi tu o przypadek „siły wyższej”, a sytuacja osobista strony skarżącej także powinna uzasadniać odstąpienie przez Komisję od dochodzenia roszczeń wobec niej.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/50

Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2023 r. – Sta Grupa/EUIPO – Axis (VAPIX)

(Sprawa T-207/23)

(2023/C 216/65)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sta Grupa AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciel: adwokat I. Stankeviča)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Axis AB (Lund, Szwecja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy VAPIX – unijny znak towarowy nr 5 040 118

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2023 r. w sprawie R 1098/2022-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—

stwierdzenie wygaśnięcia prawa do spornego znaku w odniesieniu do towarów, które pozostały przedmiotem rejestracji znaku po wydaniu zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca domaga się zwrotu kosztów związanych z niniejszym postępowaniem.

Podniesione zarzuty

—

Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/50

Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2023 r. – Clofor/EUIPO – Sitges Alonso (Poteaux)

(Sprawa T-208/23)

(2023/C 216/66)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Clofor (Renage, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Debré)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Paul Sitges Alonso (Barcelona, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (Poteaux) – wzór wspólnotowy nr 2 951 335–0001

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2023 r. w sprawie R 1103/2022-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego nr 2 951 335–0001;

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Trzecią Izbą Odwoławczą.

Podniesione zarzuty

—

Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 w związku z art. 7 tego rozporządzenia;

—

Odwrócenie ciężaru dowodu i naruszenie art. 52 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/51

Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2023 r. – Yadex International/EUIPO – Armada Gida (doyum)

(Sprawa T-209/23)

(2023/C 216/67)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Yadex International GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: P. Kohl, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Armada Gida Ticaret Sanayi AŞ (Akdeniz, Turcja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „doyum” – zgłoszenie nr 18 249 375

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lutego 2023 r. w sprawie R 1436/2022-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego nr 18 249 375 w całości;

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

Podniesione zarzuty

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/52

Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2023 r. – Azienda Agricola F.lli Buccelletti/EUIPO – Sunservice (Słupki podtrzymujące rośliny)

(Sprawa T-210/23)

(2023/C 216/68)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Azienda Agricola F.lli Buccelletti Srl (Castiglion Fiorentino, Włochy) (przedstawiciel: A. Pagani, avvocata)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sunservice Srl (Castiglione del Lago, Włochy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (Słupki podtrzymujące rośliny) – wzór wspólnotowy nr 8 262 364–0001

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lutego 2023 r. w sprawie R 370/2022-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w związku z tym, również w ramach sprostowania decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 20 stycznia 2019 r. (postępowanie w sprawie unieważnienia nr ICD 115 222), unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego nr 8 262 364–0001;

—

zarządzenie przesłuchania świadków i przeprowadzenia odpowiednich kontroli lub innych ustaleń na miejscu w celu określenia przez wskazane przez Sąd osoby trzecie (biegłych lub techników): (i) stanu podpór, na które powołano się we wniosku o unieważnienie, oraz (ii) podobieństwa między słupkami użytymi do ich konstrukcji a słupkami, które są przedmiotem wzoru wspólnotowego, którego unieważnienia żąda skarżąca;

—

obciążenie Sunservice Srl kosztami powstałymi na wszystkich etapach postępowania.

Podniesione zarzuty

—

błędne zastosowanie kryteriów oceny dowodów przedstawionych przez skarżącą;

—

błędne zastosowanie lub niezastosowanie art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002, a w każdym razie nieuznanie lub niewłaściwe uznanie wartości dowodowej dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą dla celów ujawnienia na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

—

błędne zastosowanie lub niezastosowanie kryteriów oceny wymogu nowości, o którym mowa w art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

—

błędne zastosowanie lub niezastosowanie kryteriów oceny wymogu indywidualnego charakteru, o którym mowa w art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002, albo ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie uznała lub nie uznała prawidłowo, że kształt zostałby zidentyfikowany przez poinformowanego użytkownika, albo ze względu na to, że kryteria „wzór do wzoru” zostały błędnie zastosowane lub nie zostały zastosowane.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/53

Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2023 r. – EFFAS/EUIPO – CFA Institute (CEFA Certified European Financial Analyst)

(Sprawa T-213/23)

(2023/C 216/69)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: European Federation of Financial Analysts’Societies (EFFAS) (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: E. Manresa Medina, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: CFA Institute (Charlottesville, Wirginia, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CEFA Certified European Financial Analyst” – zgłoszenie nr 14 902 341

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lutego 2023 r. w sprawie R 1418/2022-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—

obciążenie EUIPO i ewentualnego interwenienta wszystkimi kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/53

Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2023 r. – Bategu Gummitechnologie/Komisja

(Sprawa T-219/23)

(2023/C 216/70)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Bategu Gummitechnologie GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: G. Maderbacher, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2023) 1205 final z dnia 15 lutego 2023 r. w sprawie AT.40492 – Fire Protection Bogies [decyzja na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 odrzucająca wniosek];

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa

—

Komisja niezgodnie z pkt 7.1.1.5 rozporządzenia (UE) nr 1302/2014 (1) błędnie założyła, że norma EN 45545–2:2013+A1:2015 dotycząca bezpieczeństwa przeciwpożarowego w pojazdach kolejowych (wymagania dotyczące właściwości pożarowych materiałów i części) ma obowiązkowe zastosowanie do pojazdów kolejowych dopuszczonych w Niemczech i Austrii dopiero od dnia 1 stycznia 2018 r.

—

Komisja błędnie oceniła i dokonała oczywiście błędnej wykładni pkt 4.7 normy EN 45545–2:2013+A1:2015.

—

Komisja błędnie oceniła i dokonała oczywiście błędnej wykładni pkt 4.3 i pkt 4.2 lit. n) normy EN 45545–2:2013+A1:2015.

—

Komisja naruszyła prawo przy ocenie ciężaru dowodu spoczywającego na niej w ramach postępowania w sprawie wniosku na podstawie rozporządzenia nr 1/2003 (2).

—

Komisja naruszyła prawo dokonując oceny istnienia zmowy lub antykonkurencyjnej wymiany informacji między producentami pojazdów kolejowych działającymi na rynku wewnętrznym (producenci OEM).

2.

Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistych błędów w ocenie przy rozpatrywaniu wniosku

—

Komisja błędnie założyła, że producenci OEM nie byli zobowiązani do nawiązania stosunków handlowych ze skarżącą.

—

Komisja dokonała wielu błędnych ustaleń dotyczących skoordynowanej błędnej wykładni normy EN 45545–2:2013+A1:2015 przez producentów OEM.

3.

Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy

Komisja nadużyła swej władzy i przedłożyła interesy bezpieczeństwa pasażerów pociągów i personelu systemu kolei Unii nad interesy gospodarcze producentów OEM.

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa skarżącej do dobrej administracji na podstawie art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (3)

Komisja pozbawiła skarżącą prawa do bycia wysłuchaną w sprawie istotnych ustaleń dochodzenia i nie dostarczyła jej wystarczająco szczegółowych informacji, aby umożliwić jej skuteczne przedstawienie swojego stanowiska w sprawie zaskarżonej decyzji przed jej przyjęciem.

(1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1302/2014 z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie technicznej specyfikacji interoperacyjności odnoszącej się do podsystemu „Tabor – lokomotywy i tabor pasażerski” systemu kolei w Unii Europejskiej (Dz.U. 2014, L 356, s. 228).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

(3)  Dz.U. 2012, C 326, s. 391.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/54

Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2023 r. – Debonair Trading Internacional/EUIPO – Lea Nature Services (LEA NATURE SO’BIO ETIC)

(Sprawa T-225/23)

(2023/C 216/71)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: J. Quirin i J.-P. Jacquey, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Lea Nature Services (Périgny, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LEA NATURE SO’BIO ETIC” – zgłoszenie nr 17 592 486

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2023 r. w sprawie R 206/2022-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—

stwierdzenie nieważności wszystkich wydanych przez EUIPO w stosunku do skarżącej rozstrzygnięć w przedmiocie kosztów i obciążenie EUIPO kosztami poniesionymi przez skarżącą.

Podniesione zarzuty

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—

Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—

Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

19.6.2023   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 216/55

Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2023 r. – Bonami.CZ/EUIPO – Roval Print (bonami)

(Sprawa T-229/23)

(2023/C 216/72)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bonami.CZ, a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: M.-G. Marinescu, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: SC Roval Print SRL (Gałacz, Rumunia)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „bonami” w kolorach żółtym, czerwonym, różowym, fioletowym, niebieskim, ciemnozielonym i jasnozielonym – zgłoszenie nr 18 024 693

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2023 r. w sprawie R 1292/2022-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości;

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—

Naruszenie wymogów proceduralnych związanych z uzasadnieniem sprzeciwu (w formie online);

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.