ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 244
European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 65
27 czerwca 2022

Spis treści

Strona

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2022/C 244/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

 

Sąd

2022/C 244/02

Prowadzenie działalności przez Sąd w okresie od 1 do 15 września 2022 r.

2

 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

 

Trybunał Sprawiedliwości

2022/C 244/03

Sprawy połączone C-451/19 i C-532/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Subdelegación del Gobierno en Toledo/XU (C-451/19), QP (C-532/19) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 20 TFUE – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Obywatel Unii, który nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się – Wniosek o wydanie karty pobytu dla członka jego rodziny będącego obywatelem państwa trzeciego – Oddalenie – Obowiązek posiadania przez obywatela Unii wystarczających zasobów – Obowiązek wspólnego pożycia małżonków – Małoletnie dziecko będące obywatelem Unii – Krajowe ustawodawstwo i praktyka – Skuteczne korzystanie z istoty praw przyznanych obywatelom Unii – Pozbawienie]

3

2022/C 244/04

Sprawa C-54/20 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Stefano Missir Mamachi di Lusignano i in. [Odwołanie – Służba publiczna – Odpowiedzialność Unii Europejskiej ze względu na uchybienie obowiązkowi zapewnienia bezpieczeństwa urzędnikom przez ich instytucję – Delegatura Komisji Europejskiej w Maroku – Zamordowany urzędnik – Krzywda doznana przez brata i siostrę urzędnika – Środek prawny – Artykuły 270, 268 i 340 TFUE – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Artykuły 40, 42b, 55a, 73, 90 i 91 – Pojęcie osoby, wobec której stosuje się regulamin pracowniczy – Uzasadnienie]

4

2022/C 244/05

Sprawa C-83/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – BPC Lux 2 Sàrl i in./Banco de Portugal, Banco Espírito Santo SA, Novo Banco SA [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2014/59/UE – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Artykuły 36, 73 i 74 – Ochrona akcjonariuszy i wierzycieli – Częściowe wdrożenie przed upływem terminu transpozycji – Transpozycja etapami – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 17 ust. 1 – Prawo własności]

4

2022/C 244/06

Sprawa C-265/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – FN/Universiteit Antwerpen i in. [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Praca w niepełnym wymiarze czasu pracy – Dyrektywa 97/81/WE – Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Klauzula 4 pkt 1 – Zasada niedyskryminacji – Nauczyciele akademiccy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy – Możliwość automatycznego mianowania na stałe zastrzeżona dla nauczycieli akademickich prowadzących zajęcia dydaktyczne w pełnym wymiarze zajęć – Obliczenie procentowego udziału pracy wykonywanej w pełnym wymiarze czasu pracy w stosunku do pracy wykonywanej w niepełnym wymiarze czasu pracy – Brak wymogów]

5

2022/C 244/07

Sprawa C-405/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – EB, JS, DP/Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB) [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Artykuł 157 TFUE – Protokół nr 33 – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2006/54/WE – Artykuł 5 lit. c) i art. 12 – Zakaz dyskryminacji pośredniej ze względu na płeć – System zabezpieczenia społecznego pracowników mający zastosowanie po dacie, o której mowa w tym protokole i w tym art. 12 – Świadczenia emerytalne urzędników – Uregulowanie krajowe przewidujące coroczną waloryzację emerytur – Waloryzacja degresywna stosownie do wysokości kwoty świadczenia emerytalnego z całkowitym wyłączeniem waloryzacji powyżej określonej wysokości tego świadczenia – Uzasadnienia]

6

2022/C 244/08

Sprawa C-410/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña – Hiszpania) – Banco Santander, SA/J.A.C., M.C.P.R. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2014/59/UE – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Zasady ogólne – Artykuł 34 ust. 1 – Umorzenie lub konwersja długu – Skutki – Artykuł 53 ust. 1 i 3 – Umorzenie instrumentów kapitałowych – Artykuł 60 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) – Artykuły 73 – 75 – Ochrona praw akcjonariuszy i wierzycieli – Dyrektywa 2003/71/WE – Prospekt emisyjny publikowany w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych – Artykuł 6 – Błędne informacje w prospekcie emisyjnym – Powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej wniesione po wydaniu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Powództwo o stwierdzenie nieważności umowy nabycia akcji wniesione przeciwko następcy uniwersalnemu instytucji kredytowej objętej decyzją o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji]

7

2022/C 244/09

Sprawa C-453/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře – Republika Czeska) – CityRail a.s./Správa železnic, státní organizace [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 267 TFUE – Pojęcie sądu – Kryteria strukturalne i funkcjonalne – Wykonywanie funkcji sądowniczych lub administracyjnych – Dyrektywa 2012/34/UE – Artykuły 55 i 56 – Krajowy organ regulacyjny sektora kolejowego – Niezależny organ kontroli sektorowej – Uprawnienie do działania z urzędu – Uprawnienie do nakładania sankcji – Decyzje zaskarżalne w drodze odwołania do sądu – Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

8

2022/C 244/10

Sprawa C-525/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) –Association France Nature Environnement/Premier ministre, Ministre de la Transition écologique et solidaire [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2000/60/WE – Ramy polityki Unii Europejskiej w dziedzinie polityki wodnej – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) – Cele środowiskowe w odniesieniu do wód powierzchniowych – Obowiązek nieudzielania przez państwa członkowskie zezwolenia na program lub przedsięwzięcie mogące spowodować pogorszenie się stanu części wód powierzchniowych – Pojęcie pogorszenia się stanu części wód powierzchniowych – Artykuł 4 ust. 6 i 7 – Odstępstwa od zakazu pogarszania – Warunki – Program lub przedsięwzięcie mające krótkotrwałe, przejściowe i niewywołujące skutków w odległej perspektywie oddziaływanie na stan części wód powierzchniowych]

8

2022/C 244/11

Sprawa C-714/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Venezia – Włochy) – U.I. Srl/Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Venezia [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 201 – Osoby odpowiedzialne za zapłatę podatku – VAT z tytułu importu – Unijny kodeks celny – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Artykuł 77 ust. 3 – Odpowiedzialność solidarna pośredniego przedstawiciela celnego oraz spółki dokonującej przywozu – Należności celne]

9

2022/C 244/12

Sprawa C-638/21: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov – Słowacja) – Rozhlas a televízia Slovenska/CI [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13/EWG – Zakres stosowania – Stosunek prawny pomiędzy krajowym nadawcą radiowo-telewizyjnym a osobą fizyczną zobowiązaną do uiszczania opłaty radiowo- telewizyjnej – Oczywista niedopuszczalność]

10

2022/C 244/13

Sprawa C-652/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 – León (Hiszpania) w dniu 22 października 2021 r. – ACNC/Unicaja Banco, SA

10

2022/C 244/14

Sprawa C-65/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-467/20, Inditex/EUIPO – Ffauf Italia (ZARA), wniesione w dniu 1 lutego 2022 r. przez Industria de Diseño Textil SA (Inditex)

11

2022/C 244/15

Sprawa C-113/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 17 lutego 2022 r. – DX, Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)/Tesorería General de la Seguridad Social

11

2022/C 244/16

Sprawa C-124/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawach połączonych T-721/18 i T-81/19, Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki/Komisja, wniesione w dniu 21 lutego 2022 r. przez Zoï Apostolopoulou i Anastasię Apostolopoulou-Chrysanthaki

12

2022/C 244/17

Sprawa C-160/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-795/19 HB/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Komisję Europejską

14

2022/C 244/18

Sprawa C-161/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-796/19 HB/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Komisję Europejską

15

2022/C 244/19

Sprawa C-173/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-573/20, MG/Europejski Bank Inwestycyjny, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez MG

15

2022/C 244/20

Sprawa C-202/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto Juízo Local Cível da Maia (Portugalia) w dniu 15 marca 2022 r. – WH, NX/TAP – Transportes Aéreos Portugueses, SGPS, SA

16

2022/C 244/21

Sprawa C-215/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 marca 2022 r. – Research Consorzio Stabile Scarl, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa) i in./Invitalia – Agenzia Nazionale per l’Attrazione degli Investimenti e lo Sviluppo di Impresa i in.

17

2022/C 244/22

Sprawa C-216/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen (Niemcy) w dniu 23 marca 2022 r. – A.A./Bundesrepublik Deutschland

18

2022/C 244/23

Sprawa C-222/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 29 marca 2022 r. – Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

19

2022/C 244/24

Sprawa C-244/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 6 kwietnia 2022 r. – NQ/Mara-Tóni Bt.

19

2022/C 244/25

Sprawa C-262/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 lutego 2022 r. w sprawie T-868/16, QI i in./Komisja i EBC, wniesione w dniu 18 kwietnia 2022 r. przez QI, QJ, QL, QM, QN, QP, QQ, QT, QU, QW, QX

20

2022/C 244/26

Sprawa C-278/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – ANTERA d.o.o./Hrvatska agencija za nadzor financijskih usluga

20

2022/C 244/27

Sprawa C-279/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – CH/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

21

 

Sąd

2022/C 244/28

Sprawa T-242/19: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja [Dumping – Przywóz rowerów pedałowych ze wspomaganymi pedałami, wyposażonych w pomocniczy silnik elektryczny pochodzących z Chin – Ostateczne cło antydumpingowe – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/73 – Ustalenie istnienia szkody – Artykuł 3 ust. 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) 2016/1036 – Obliczenie podcięcia cenowego – Związek przyczynowy]

23

2022/C 244/29

Sprawa T-243/19: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja [Subwencje – Przywóz rowerów pedałowych ze wspomaganymi pedałami, wyposażonych w pomocniczy silnik elektryczny pochodzących z Chin – Ostateczne cło wyrównawcze – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/72 – Ustalenie istnienia szkody – Artykuł 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1037 – Obliczenie podcięcia cenowego – Związek przyczynowy]

23

2022/C 244/30

Sprawa T-4/20: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Sieć Badawcza Łukasiewicz – Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) – Koszty kwalifikowalne – Wniosek o zwrot – Audyt finansowy – Dochodzenie OLAF-u – Konflikt interesów z uwagi na więzi rodzinne lub uczuciowe – Zasada dobrej wiary – Zasada niedyskryminacji ze względu na stan cywilny – Uzasadnione oczekiwania – Skarga o stwierdzenie nieważności – Noty debetowe – Akty nierozerwalnie związane z umową – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem – Niedopuszczalność]

24

2022/C 244/31

Sprawa T-327/20: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Group Nivelles/EUIPO – Easy Sanitary Solutions (Odpływ liniowy prysznica) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający odpływ liniowy prysznica – Wcześniejszy wzór przedstawiony po złożeniu wniosku o unieważnienie prawa do wzoru – Artykuł 28 ust. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 – Uznanie przysługujące izbie odwoławczej – Zakres stosowania – Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Postępowanie ustne i środki dowodowe – Artykuły 64 i 65 rozporządzenia nr 6/2002 – Podstawa unieważnienia – Indywidualny charakter – Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 – Identyfikacja wcześniejszego wzoru – Pierwszeństwo zwarte – Określenie cech spornego wzoru – Całościowe porównanie]

25

2022/C 244/32

Sprawa T-516/20: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Mandelay / EUIPO – Qx World (QUEST 9) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego QUEST 9 – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy QUEX – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Artykuły 95 i 97 rozporządzenia 2017/1001]

25

2022/C 244/33

Sprawa T-568/20: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – MF/eu-LISA [Służba Publiczna – Personel tymczasowy – Zajmowane stanowisko wymagające poświadczenia bezpieczeństwa osobowego – Odmowa wydania poświadczenia przez krajową władzę bezpieczeństwa – Rozwiązanie umowy – Brak wniosku o wysłuchanie – Prawo do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 11 ust. 5 lit. b) decyzji 2015/444]

26

2022/C 244/34

Sprawa T-735/20: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Planistat Europe i Charlot/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Sprawa Eurostat” – Dochodzenie zewnętrzne OLAF-u – Przekazywanie krajowym organom sądowym informacji dotyczących spraw, które mogą prowadzić do wszczęcia postępowania karnego przed zakończeniem dochodzenia – Złożenie skargi przez Komisję przed zakończeniem dochodzenia – Krajowe postępowanie karne – Prawomocne umorzenie – Brak wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

27

2022/C 244/35

Sprawa T-57/21: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Węgry/Komisja [EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Obowiązek zwiększenia kontroli na miejscu – Artykuł 35 rozporządzenia (UE) 809/2014 – Moc dowodowa dokumentów roboczych Komisji – Sposoby obliczania zwiększenia liczby kontroli na miejscu]

27

2022/C 244/36

Sprawa T-103/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Boshab/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Ograniczenie wstępu na terytorium państw członkowskich – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

28

2022/C 244/37

Sprawa T-104/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kande Mupompa/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

29

2022/C 244/38

Sprawa T-105/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kanyama/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

29

2022/C 244/39

Sprawa T-106/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kazembe Musonda/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

30

2022/C 244/40

Sprawa T-107/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Amisi Kumba/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

31

2022/C 244/41

Sprawa T-108/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ilunga Luyoyo/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Ograniczenia wstępu na terytorium państw członkowskich – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

31

2022/C 244/42

Sprawa T-109/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Mutondo/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

32

2022/C 244/43

Sprawa T-110/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kampete/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

33

2022/C 244/44

Sprawa T-112/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Numbi/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

33

2022/C 244/45

Sprawa T-119/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ramazani Shadary/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

34

2022/C 244/46

Sprawa T-120/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ruhorimbere/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Prawo do bycia wysłuchanym – Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach – Oczywisty błąd w ocenie – Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających]

35

2022/C 244/47

Sprawa T-181/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – LG Electronics/EUIPO –Anferlux-Electrodomésticos (SmartThinQ) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy SmartThinQ – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SMARTTHING – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Tłumaczenie na język postępowania wykazu towarów oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego]

35

2022/C 244/48

Sprawa T-210/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Vintae Luxury Wine Specialists/EUIPO – R. Lopez de Heredia Viña Tondonia (LOPEZ DE HARO) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LOPEZ DE HARO – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LOPEZ DE HEREDIA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

36

2022/C 244/49

Sprawa T-506/21: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Saure/Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Umowy zawarte przez Komisję w imieniu państw członkowskich na dostawę szczepionek przeciwko COVID-19 – Wiadomości elektroniczne z zaproszeniem na zebrania komitetu pilotażowego – Częściowa odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki – Brak konieczności przekazania danych osobowych w konkretnym celu interesu publicznego – Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2018/1725]

37

2022/C 244/50

Sprawa T-680/21: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Funline International/EUIPO (AMSTERDAM POPPERS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AMSTERDAM POPPERS – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym – Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001 – Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001]

37

2022/C 244/51

Sprawa T-182/22: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Deutsche Bank i in./EBC

38

2022/C 244/52

Sprawa T-205/22: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2022 r. – Naass i Sea Watch/Frontex

39

2022/C 244/53

Sprawa T-227/22: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2022 r. – Cylus Cyber Security/EUIPO – Cylance (CYLUS)

39

2022/C 244/54

Sprawa T-240/22: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2022 r. – Lacapelle/Parlament

40

2022/C 244/55

Sprawa T-241/22: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2022 r. – Juvin/Parlament

40

2022/C 244/56

Sprawa T-243/22: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2022 r. – Pshonka/Rada

41

2022/C 244/57

Sprawa T-244/22: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2022 r. – Pshonka/Rada

42

2022/C 244/58

Sprawa T-248/22: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Mordashov / Rada

42

2022/C 244/59

Sprawa T-249/22: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Ponomarenko/Rada

43

2022/C 244/60

Sprawa T-250/22: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Indetec/Komisja i in.

44

2022/C 244/61

Sprawa T-252/22: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2022 r. – Timchenko / Rada

45

2022/C 244/62

Sprawa T-254/22: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2022 – ANITA Grzegorz Mordalski/EUIPO – Anita Food (ANITA)

46

2022/C 244/63

Sprawa T-260/22: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2022 r. – Freixas Montpelt i in./Komitet Regionów

47

2022/C 244/64

Sprawa T-264/22: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – Suicha/EUIPO – Michael Kors (Switzerland) International (MK MARKTOMI MARKTOMI)

47

PL

 

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/1

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2022/C 244/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 237 z 20.6.2022

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 222 z 7.6.2022

Dz.U. C 213 z 30.5.2022

Dz.U. C 207 z 23.5.2022

Dz.U. C 198 z 16.5.2022

Dz.U. C 191 z 10.5.2022

Dz.U. C 171 z 25.4.2022

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

Sąd

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/2

Prowadzenie działalności przez Sąd w okresie od 1 do 15 września 2022 r.

(2022/C 244/02)

Na zgromadzeniu plenarnym w dniu 1 czerwca 2022 r. Sąd przyjął informację o tym, że ślubowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości zostanie złożone przez nowych sędziów Sądu w dniu 15 września 2022 r. i że w związku z tym, zgodnie z art. 5 akapit trzeci protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, do czasu objęcia stanowisk przez nowych sędziów Sądu:

—

funkcję prezesa Sądu sprawował będzie prezes M. van der Woude;

—

funkcję wiceprezesa Sądu sprawował będzie wiceprezes S. Papasavvas;

—

funkcje prezesów izb w składzie pięciu i trzech sędziów sprawować będą prezesi izb H. Kanninen, V. Tomljenović, S. Gervasoni, D. Spielmann, A. Marcoulli, R. da Silva Passos, J. Svenningsen, M.J. Costeira, A. Kornezov, G. De Baere;

—

decyzja w sprawie przydziału sędziów do izb w brzmieniu zmienionym ostatnio decyzją z dnia 13 stycznia 2022 r. (Dz.U. 2022, C 52, s. 1), decyzja z dnia 4 października 2019 r. w sprawie przydziału sędziów do izb w brzmieniu zmienionym ostatnio decyzją z dnia 13 stycznia 2022 r. (Dz.U. 2022, C 52, s. 1), decyzja z dnia 10 kwietnia 2019 r. o składzie wielkiej izby (Dz.U. 2019, C 172, s. 2), decyzja z dnia 10 lipca 2019 r. sposobie wyznaczania sędziego w celu zastąpienia sędziego, do którego odnosi się przeszkoda w wykonywaniu obowiązków (Dz.U. 2019, C 263, s. 2) oraz decyzja z dnia 4 października 2019 r. w sprawie kryteriów przydzielania spraw do izb (Dz.U. 2019, C 372, s. 2) będą nadal mieć zastosowanie.

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/3

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – Subdelegación del Gobierno en Toledo/XU (C-451/19), QP (C-532/19)

(Sprawy połączone C-451/19 i C-532/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 20 TFUE - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Obywatel Unii, który nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się - Wniosek o wydanie karty pobytu dla członka jego rodziny będącego obywatelem państwa trzeciego - Oddalenie - Obowiązek posiadania przez obywatela Unii wystarczających zasobów - Obowiązek wspólnego pożycia małżonków - Małoletnie dziecko będące obywatelem Unii - Krajowe ustawodawstwo i praktyka - Skuteczne korzystanie z istoty praw przyznanych obywatelom Unii - Pozbawienie)

(2022/C 244/03)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Subdelegación del Gobierno en Toledo

Druga strona postępowania: XU (C-451/19), QP (C-532/19)

Sentencja

1)

Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie oddaleniu przez państwo członkowskie wniosku w sprawie łączenia rodziny złożonego w interesie obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii, który posiada obywatelstwo tego państwa członkowskiego i nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się, na tej wyłącznie podstawie, że ten obywatel Unii nie posiada dla siebie i dla rzeczonego członka rodziny zasobów wystarczających, by nie stanowić obciążenia dla krajowego systemu pomocy społecznej, i bez zbadania, czy tenże obywatel Unii i wspomniany obywatel państwa trzeciego pozostają w stosunku zależności tego rodzaju, że w przypadku odmowy przyznania temu obywatelowi państwa trzeciego pochodnego prawa pobytu ów obywatel Unii byłby zmuszony do opuszczenia terytorium Unii Europejskiej rozpatrywanego jako całość i w ten sposób zostałby pozbawiony możliwości skutecznego korzystania z istoty praw przysługujących mu ze względu na jego status obywatela Unii.

2)

Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, nie jest tak, iż stosunek zależności mogący uzasadniać przyznanie pochodnego prawa pobytu na podstawie tego artykułu istnieje wyłącznie z tego powodu, że obywatel państwa członkowskiego, który jest pełnoletni i nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się, oraz jego małżonek, który jest pełnoletnim obywatelem państwa trzeciego, są zobowiązani do wspólnego pożycia na podstawie obowiązków wynikających z małżeństwa zgodnie z prawem państwa członkowskiego, którego obywatelstwo posiada obywatel Unii i w którym małżeństwo to zostało zawarte, a po drugie, w wypadku gdy obywatel Unii jest małoletni, oceny istnienia stosunku zależności mogącego uzasadniać przyznanie rodzicowi tego dziecka będącemu obywatelem państwa trzeciego pochodnego prawa pobytu na podstawie tego artykułu należy dokonać z uwzględnieniem, w najlepszym interesie dziecka, wszystkich okoliczności danego przypadku. W sytuacji gdy rodzic ten zamieszkuje na stałe z drugim rodzicem tego małoletniego, będącym obywatelem Unii, domniemywa się w sposób wzruszalny, że taki stosunek zależności istnieje.

3)

Artykuł 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stosunek zależności mogący uzasadniać przyznanie wywodzonego z tego artykułu pochodnego prawa pobytu będącemu obywatelem państwa trzeciego małoletniemu dziecku małżonka, będącego również obywatelem państwa trzeciego, obywatela Unii, który nigdy nie skorzystał ze swobody przemieszczania się, istnieje, gdy ze związku tego obywatela Unii i jego małżonka urodziło się dziecko będące obywatelem Unii, które nigdy nie skorzystało ze swobody przemieszczania się, a w razie zobowiązania małoletniego dziecka będącego obywatelem państwa trzeciego do opuszczenia terytorium odnośnego państwa członkowskiego owo będące obywatelem Unii dziecko byłoby zmuszone do opuszczenia terytorium Unii rozpatrywanego jako całość.

(1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/4

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 maja 2022 r. – Komisja Europejska/Stefano Missir Mamachi di Lusignano i in.

(Sprawa C-54/20 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Odpowiedzialność Unii Europejskiej ze względu na uchybienie obowiązkowi zapewnienia bezpieczeństwa urzędnikom przez ich instytucję - Delegatura Komisji Europejskiej w Maroku - Zamordowany urzędnik - Krzywda doznana przez brata i siostrę urzędnika - Środek prawny - Artykuły 270, 268 i 340 TFUE - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Artykuły 40, 42b, 55a, 73, 90 i 91 - Pojęcie „osoby, wobec której stosuje się regulamin pracowniczy” - Uzasadnienie)

(2022/C 244/04)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima, T.S. Bohr oraz G. Gattinara, w charakterze pełnomocników)

Druga strona postępowania: Stefano Missir Mamachi di Lusignano, Maria Letizia Missir Mamachi di Lusignano (przedstawiciele: F. Di Gianni, G. Coppo i A. Scalini, avvocati), Anne Jeanne Cécile Magdalena Maria Sintobin, Carlo Amadeo Missir Mamachi di Lusignano, Giustina Missir Mamachi di Lusignano, Tommaso Missir Mamachi di Lusignano, Filiberto Missir Mamachi di Lusignano

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Stefana Missira Mamachiego di Lusignana i Marię Letizię Missir Mamachi di Lusignano.

(1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/4

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – BPC Lux 2 Sàrl i in./Banco de Portugal, Banco Espírito Santo SA, Novo Banco SA

(Sprawa C-83/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2014/59/UE - Unia bankowa - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Artykuły 36, 73 i 74 - Ochrona akcjonariuszy i wierzycieli - Częściowe wdrożenie przed upływem terminu transpozycji - Transpozycja etapami - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 17 ust. 1 - Prawo własności)

(2022/C 244/05)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący odwołanie: BPC Lux 2 Sàrl, BPC UKI LP, Bennett Offshore Restructuring Fund Inc., Bennett Restructuring Fund LP, Queen Street Limited, BTG Pactual Global Emerging Markets and Macro Master Fund LP, BTG Pactual Absolute Return II Master Fund LP, CSS LLC, Beltway Strategic Opportunities Fund LP, EJF Debt Opportunities Master Fund LP, TP Lux HoldCo Sàrl, VR Global Partners LP, CenturyLink Inc. Defined Benefit Master Trust, City of New York Group Trust, Dignity Health, GoldenTree Asset Management Lux Sàrl, GoldenTree High Yield Value Fund Offshore 110 Two Ltd, San Bernardino County Employees Retirement Association, EJF DO Fund (Cayman) LP, Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group SA

Druga strona postępowania: Banco de Portugal, Banco Espírito Santo SA, Novo Banco SA

Sentencja

1)

Artykuł 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym mającym zastosowanie w kontekście działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, które to przepisy co do zasady pozwalają zapewnić neutralność gospodarczą tego działania w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i mają na celu utworzenie instytucji pomostowej i wydzielenie aktywów, lecz nie zawierają przepisu przewidującego wyraźnie:

—

dokonanie rozsądnej, ostrożnej i realistycznej wyceny aktywów i pasywów instytucji kredytowej objętej działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przed jego przyjęciem;

—

zapłatę ewentualnej rekompensaty opartej na wycenie, o której mowa w poprzednim tiret, na rzecz instytucji objętej restrukturyzacją i uporządkowaną likwidacją lub, w odpowiednim przypadku, na rzecz osób uprawnionych z tytułu akcji lub z innych tytułów własności;

—

to, że akcjonariusze instytucji objętej działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji są uprawnieni do otrzymania kwoty nie niższej niż szacunkowa kwota, którą otrzymaliby, gdyby jednostka została całkowicie zlikwidowana w ramach zwykłego postępowania upadłościowego, a przewidują ten mechanizm zabezpieczenia jedynie w odniesieniu do wierzycieli, których roszczenia nie zostały przeniesione; oraz

—

wycenę inną niż ta, o której mowa w tiret pierwszym, mającą na celu ustalenie, czy akcjonariuszom i wierzycielom zapewniono by bardziej korzystne traktowanie, gdyby instytucja kredytowa objęta działaniem w ramach restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji została objęta zwykłym postępowaniem upadłościowym.

2)

Częściowa jedynie transpozycja przez państwo członkowskie do przepisów krajowych w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych niektórych przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/[UE] oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 przed upływem terminu jej transpozycji nie może co do zasady poważnie zagrozić osiągnięciu rezultatu przewidzianego w tej dyrektywie w rozumieniu wyroku z dnia 18 grudnia 1997 r., Inter-Environnement Wallonie (C 129/96, EU:C:1997:628).

(1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/5

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – FN/Universiteit Antwerpen i in.

(Sprawa C-265/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Praca w niepełnym wymiarze czasu pracy - Dyrektywa 97/81/WE - Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 pkt 1 - Zasada niedyskryminacji - Nauczyciele akademiccy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy - Możliwość automatycznego mianowania na stałe zastrzeżona dla nauczycieli akademickich prowadzących zajęcia dydaktyczne w pełnym wymiarze zajęć - Obliczenie procentowego udziału pracy wykonywanej w pełnym wymiarze czasu pracy w stosunku do pracy wykonywanej w niepełnym wymiarze czasu pracy - Brak wymogów)

(2022/C 244/06)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hof van beroep te Antwerpen

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: FN

Strona pozwana: Universiteit Antwerpen, Vlaamse Autonome Hogeschool Hogere Zeevaartschool, PB, ZK, NG, ZN, UM

Sentencja

1)

Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin [czasu pracy], podpisanego w dniu 6 czerwca 1997 r., ujętego w załączniku do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin [czasu pracy] zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zmienionej dyrektywą Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom i praktykom krajowym, zgodnie z którymi nauczyciel akademicki prowadzący zajęcia dydaktyczne w pełnym wymiarze zajęć automatycznie uzyskuje mianowanie na stałe, bez obiektywnego powodu innego niż wykonywanie obowiązków w pełnym wymiarze czasu pracy, podczas gdy nauczyciel akademicki prowadzący zajęcia dydaktyczne w niepełnym wymiarze zajęć może być albo mianowany na stałe, albo powołany na czas określony.

2)

Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, podpisane w dniu 6 czerwca 1997 r., ujęte w załączniku do dyrektywy Rady 97/81, zmienionej dyrektywą Rady 98/23, należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada ono na pracodawcę zatrudniającego pracownika w niepełnym wymiarze czasu pracy wymogów dotyczących sposobu obliczania procentowego udziału pracy dydaktycznej wykonywanej w niepełnym wymiarze zajęć w stosunku do porównywalnej pracy dydaktycznej wykonywanej w pełnym wymiarze zajęć.

(1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/6

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – EB, JS, DP/Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB)

(Sprawa C-405/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Artykuł 157 TFUE - Protokół nr 33 - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2006/54/WE - Artykuł 5 lit. c) i art. 12 - Zakaz dyskryminacji pośredniej ze względu na płeć - System zabezpieczenia społecznego pracowników mający zastosowanie po dacie, o której mowa w tym protokole i w tym art. 12 - Świadczenia emerytalne urzędników - Uregulowanie krajowe przewidujące coroczną waloryzację emerytur - Waloryzacja degresywna stosownie do wysokości kwoty świadczenia emerytalnego z całkowitym wyłączeniem waloryzacji powyżej określonej wysokości tego świadczenia - Uzasadnienia)

(2022/C 244/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszący skargę rewizyjną: EB, JS, DP

Druga strona postępowania: Versicherungsanstalt öffentlich Bediensteter, Eisenbahnen und Bergbau (BVAEB)

Sentencja

1)

Protokół nr 33 dotyczący art. 157 TFUE, załączony do traktatu FUE i art. 12 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie w czasie skutków zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn przewidziane w tych przepisach nie znajduje zastosowania do uregulowania krajowego przewidującego coroczną waloryzację świadczeń emerytalnych wypłacanych z systemu zabezpieczenia społecznego pracowników, mającego zastosowanie po dniu wskazanym w tych przepisach.

2)

Artykuł 157 TFUE i art. 5 lit. c) dyrektywy 2006/54 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu coroczną waloryzację kwoty świadczeń emerytalnych urzędników krajowych według metody degresywnej w zależności od wysokości tej kwoty, z całkowitym wyłączeniem waloryzacji powyżej określonej wysokości tego świadczenia, przy założeniu, że to uregulowanie wpływa w sposób negatywny na znacząco wyższy odsetek beneficjentów płci męskiej niż żeńskiej, o ile wspomniane uregulowanie realizuje, w sposób spójny i systematyczny, cele w postaci zapewnienia trwałego finansowania świadczeń emerytalnych i zmniejszenia różnicy między poziomami świadczeń emerytalnych finansowanych przez państwo, bez wykraczania poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia tych celów.

(1)  Dz.U. C 378 z 9.11.2020.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/7

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de La Coruña – Hiszpania) – Banco Santander, SA/J.A.C., M.C.P.R.

(Sprawa C-410/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2014/59/UE - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Zasady ogólne - Artykuł 34 ust. 1 - Umorzenie lub konwersja długu - Skutki - Artykuł 53 ust. 1 i 3 - Umorzenie instrumentów kapitałowych - Artykuł 60 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) - Artykuły 73 – 75 - Ochrona praw akcjonariuszy i wierzycieli - Dyrektywa 2003/71/WE - Prospekt emisyjny publikowany w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych - Artykuł 6 - Błędne informacje w prospekcie emisyjnym - Powództwo o stwierdzenie odpowiedzialności odszkodowawczej wniesione po wydaniu decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Powództwo o stwierdzenie nieważności umowy nabycia akcji wniesione przeciwko następcy uniwersalnemu instytucji kredytowej objętej decyzją o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji)

(2022/C 244/08)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Audiencia Provincial de La Coruña

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Banco Santander, SA

Strona pozwana: J.A.C., M.C.P.R.

Sentencja

Przepisy art. 34 ust. 1 lit. a) w związku z art. 53 ust. 1 i 3 oraz art. 60 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) i c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby po całkowitym umorzeniu akcji w kapitale zakładowym instytucji kredytowej lub firmy inwestycyjnej objętej restrukturyzacją lub uporządkowaną likwidacją osoby, które nabyły udziały w publicznej ofercie subskrypcji wyemitowanej przez tę instytucję lub firmę przed wszczęciem postępowania w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wniosły powództwo przeciwko tej instytucji lub firmie lub jej następcy prawnemu z tytułu odpowiedzialności za informacje podane w prospekcie emisyjnym, jak przewidziano w art. 6 dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/11/WE z dnia 11 marca 2008 r., lub powództwo o stwierdzenie nieważności umowy subskrypcji tych akcji na podstawie prawa krajowego, które z uwagi na jego moc wsteczną skutkuje zwrotem równowartości tych akcji wraz z odsetkami liczonymi od dnia zawarcia tej umowy.

(1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/8

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře – Republika Czeska) – CityRail a.s./Správa železnic, státní organizace

(Sprawa C-453/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Pojęcie „sądu” - Kryteria strukturalne i funkcjonalne - Wykonywanie funkcji sądowniczych lub administracyjnych - Dyrektywa 2012/34/UE - Artykuły 55 i 56 - Krajowy organ regulacyjny sektora kolejowego - Niezależny organ kontroli sektorowej - Uprawnienie do działania z urzędu - Uprawnienie do nakładania sankcji - Decyzje zaskarżalne w drodze odwołania do sądu - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

(2022/C 244/09)

Język postępowania: czeski

Organ odsyłający

Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: CityRail a.s.

Druga strona postępowania: Správa železnic, státní organizace

Przy udziale: ČD Cargo, a.s.

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad pro přístup k dopravní infrastruktuře (urząd ds. dostępu do infrastruktury transportowej, Republika Czeska) jest niedopuszczalny.

(1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/8

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) –Association France Nature Environnement/Premier ministre, Ministre de la Transition écologique et solidaire

(Sprawa C-525/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2000/60/WE - Ramy polityki Unii Europejskiej w dziedzinie polityki wodnej - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) - Cele środowiskowe w odniesieniu do wód powierzchniowych - Obowiązek nieudzielania przez państwa członkowskie zezwolenia na program lub przedsięwzięcie mogące spowodować pogorszenie się stanu części wód powierzchniowych - Pojęcie „pogorszenia się” stanu części wód powierzchniowych - Artykuł 4 ust. 6 i 7 - Odstępstwa od zakazu pogarszania - Warunki - Program lub przedsięwzięcie mające krótkotrwałe, przejściowe i niewywołujące skutków w odległej perspektywie oddziaływanie na stan części wód powierzchniowych)

(2022/C 244/10)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d’État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Association France Nature Environnement

Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de la Transition écologique et solidaire

Sentencja

Artykuł 4 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on państwom członkowskim na to, by przy dokonywaniu oceny zgodności konkretnego programu lub przedsięwzięcia z celem polegającym na zapobieganiu pogorszeniu się jakości wód nie brać pod uwagę krótkotrwałego, przejściowego i niewywołującego skutków w odległej perspektywie oddziaływania na te wody, chyba że jest oczywiste, że takie oddziaływanie ma, za względu na swój charakter, jedyne niewielki wpływ na stan danej części wód i że nie może prowadzić do „pogorszenia się” tego stanu w rozumieniu wspomnianego przepisu. Jeżeli w ramach procedury udzielania zezwolenia na dany program lub przedsięwzięcie właściwe organy krajowe stwierdzą, że ów program lub owo przedsięwzięcie może spowodować takie pogorszenie, zezwolenie na realizację tego programu lub przedsięwzięcia, nawet jeżeli pogorszenie to ma charakter przejściowy, może być udzielone tylko wtedy, gdy spełnione są warunki określone w art. 4 ust. 7 wspomnianej dyrektywy.

(1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/9

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Venezia – Włochy) – U.I. Srl/Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Venezia

(Sprawa C-714/20) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 201 - Osoby odpowiedzialne za zapłatę podatku - VAT z tytułu importu - Unijny kodeks celny - Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 - Artykuł 77 ust. 3 - Odpowiedzialność solidarna pośredniego przedstawiciela celnego oraz spółki dokonującej przywozu - Należności celne)

(2022/C 244/11)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione tributaria provinciale di Venezia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: U.I. Srl

Strona przeciwna: Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Venezia

Sentencja

1)

Artykuł 77 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z tym przepisem pośredni przedstawiciel celny jest zobowiązany jedynie do zapłaty należności celnych od towarów, które zgłosił on organom celnym, a nie dodatkowo podatku od wartości dodanej z tytułu importu tych samych towarów.

2)

Artykuł 201 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że solidarna odpowiedzialność pośredniego przedstawiciela celnego za zapłatę podatku od wartości dodanej z tytułu importu z importerem nie może zostać przyjęta w braku przepisów krajowych wskazujących lub uznających w sposób wyraźny i jednoznaczny tego przedstawiciela za osobę zobowiązaną do zapłaty tego podatku.

(1)  Data złożenia: 24.12.2020.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/10

Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov – Słowacja) – Rozhlas a televízia Slovenska/CI

(Sprawa C-638/21) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Dyrektywa 93/13/EWG - Zakres stosowania - Stosunek prawny pomiędzy krajowym nadawcą radiowo-telewizyjnym a osobą fizyczną zobowiązaną do uiszczania opłaty radiowo- telewizyjnej - Oczywista niedopuszczalność)

(2022/C 244/12)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Okresný súd Prešov

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Rozhlas a televízia Slovenska

Strona pozwana: CI

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem z dnia 8 września 2021 r. przez Okresný súd Prešov (sąd rejonowy w Preszowie, Słowacja) jest oczywiście niedopuszczalny.

(1)  Data złożenia: 19.10.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 – León (Hiszpania) w dniu 22 października 2021 r. – ACNC/Unicaja Banco, SA

(Sprawa C-652/21)

(2022/C 244/13)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 2 – León

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: ACNC

Strona pozwana: Unicaja Banco, SA

Pytania prejudycjalne

1)

Czy należy uznać za zgodną z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich okoliczność, że obowiązek pełnego zwrotu zostaje spełniony poprzez sam zwrot kwot, które zostały nienależnie zapłacone na podstawie nieuczciwego warunku umownego? Czy też należy uznać, że obowiązek ten zostaje spełniony poprzez doliczenie do owych kwot odsetek ustawowych narosłych od każdej nienależnej płatności zgodnie z przepisami prawa krajowego?

2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej w kwestii objęcia odsetek ustawowych zakresem pełnego zwrotu:

2.1.

Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich stoją na przeszkodzie ustanowionym w prawie krajowym cywilnoprawnym zasadom dyspozycyjności i spójności wyroku z żądaniem powództwa, w przypadku gdy żądanie powództwa nie obejmuje pełnego zwrotu odsetek ustawowych narosłych od kwot podlegających zwrotowi?

2.2.

Czy art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich stoją na przeszkodzie wydaniu przez sąd krajowy rozstrzygnięcia zgodnie z żądaniem powództwa, które nie obejmuje całości odsetek ustawowych od kwot podlegających zwrotowi?

2.3.

Czy ustanowiona w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich zasada skuteczności sprzeciwia się temu, by sąd krajowy odmówił zasądzenia części odsetek narosłych od kwot podlegających zwrotowi, w przypadku gdy nie były one przedmiotem żądania strony powodowej?

2.4.

Czy zasady skuteczności i pełnego zwrotu, które wynikają z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, zezwalają lub wymagają, aby sąd krajowy rozszerzył żądanie powództwa pod względem jego wysokości na kwoty, których konsument nie żądał, w celu zapewnienia pełnego zwrotu, włączając w to część odsetek ustawowych, której konsument nie wskazał we wspomnianym żądaniu powództwa, jeżeli jest to korzystne dla konsumenta?

3)

W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie zawarte w pkt 2.4, czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 stoi na przeszkodzie ustanowionym w prawie krajowym cywilnoprawnym zasadom dotyczącym prekluzji w odniesieniu do przedstawienia okoliczności faktycznych i powagi rzeczy osądzonej dla celów zastrzeżenia dochodzenia narosłych odsetek ustawowych, które nie były przedmiotem żądania pozwu, w ramach późniejszego powództwa?

(1)  Dz.U. 1993, L 95, s.29.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/11

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-467/20, Inditex/EUIPO – Ffauf Italia (ZARA), wniesione w dniu 1 lutego 2022 r. przez Industria de Diseño Textil SA (Inditex)

(Sprawa C-65/22 P)

(2022/C 244/14)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Industria de Diseño Textil SA (Inditex) (przedstawiciele: C. Duch Fonoll i S. Sáenz de Ormijana Rico, abogadas)

Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Ffauf Italia SpA

Postanowieniem z dnia 6 maja 2022 r., Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostaje przyjęte do rozpoznania i że Industria de Diseño Textil SA (Inditex) pokrywa własne koszty.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 17 lutego 2022 r. – DX, Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)/Tesorería General de la Seguridad Social

(Sprawa C-113/22)

(2022/C 244/15)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Galicia

Strony w postępowaniu głównym

Strony skarżące: DX, Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

Druga strona postępowania: Tesorería General de la Seguridad Social

Pytania prejudycjalne

1)

Czy praktykę instytucji zarządzającej określoną w Criterio de Gestión 1/2020 (kryterium zarządzania 1/2020) z dnia 31 stycznia 2020 r. wydanym przez Subdirección General de Ordenación y Asistencia Jurídica del INSS (poddyrekcję generalną ds. planowania i pomocy prawnej krajowego instytutu zabezpieczenia społecznego) polegającą na każdorazowym odmawianiu przyznania spornego dodatku mężczyznom i wymuszaniu na nich dochodzenia go na drodze sądowej, jak miało to miejsce w przypadku skarżącego w niniejszej sprawie, należy na podstawie dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (1) uznać za naruszenie administracyjne tej dyrektywy odmienne od naruszenia legislacyjnego dyrektywy, o którym mowa w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 grudnia 2019 r., WA (C-450/18) (2), tak że to naruszenie administracyjne samo w sobie stanowi dyskryminację ze względu na płeć, biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 4 zasada równego traktowania została zdefiniowana jako brak jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na płeć, bądź bezpośrednio, bądź pośrednio, a zgodnie z art. 5 państwa członkowskie podejmują środki niezbędne w celu uchylenia przepisów zarówno ustawowych, jak i administracyjnych sprzecznych z zasadą równego traktowania?

2)

Czy w świetle odpowiedzi udzielonej na powyższe pytanie i przy uwzględnieniu dyrektywy 79/7 (w szczególności art. 6 oraz zasad równoważności i skuteczności w odniesieniu do skutków prawnych naruszenia prawa Unii) orzeczenie sądu w przedmiocie dodatku wywołuje skutek począwszy od daty złożenia wniosku (z trzymiesięczną mocą wsteczną), czy też datą, od której wywołuje ono skutek, powinna być wstecznie data wydania lub opublikowania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie WA albo data zdarzenia stanowiącego podstawę przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy, do którego odnosi się sporny dodatek?

3)

Czy w świetle odpowiedzi na powyższe pytania i przy uwzględnieniu mającej zastosowanie dyrektywy (w szczególności art. 6 oraz zasad równoważności i skuteczności w odniesieniu do skutków prawnych naruszenia prawa Unii) należy przyznać odszkodowanie tytułem naprawienia szkody, które miałoby skutek odstraszający, z uwagi na to, że szkoda ta nie zostaje naprawiona w następstwie ustalenia daty, od której orzeczenie sądu w przedmiocie dodatku wywołuje skutek, oraz czy kwotę kosztów sądowych i wynagrodzenia adwokackiego poniesionych w postępowaniu przed Juzgado de lo Social (sądem pierwszej instancji) i Sala de lo Social (sądem drugiej instancji) należy w każdym przypadku uwzględnić jako element odszkodowania?

(1)  Dz.U. 1979, L 6, s. 24.

(2)  EU:C:2019:1075.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/12

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawach połączonych T-721/18 i T-81/19, Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki/Komisja, wniesione w dniu 21 lutego 2022 r. przez Zoï Apostolopoulou i Anastasię Apostolopoulou-Chrysanthaki

(Sprawa C-124/22 P)

(2022/C 244/16)

Język postępowania: grecki

Strony

Wnoszące odwołanie: Zoï Apostolopoulou i Anastasia Apostolopoulou-Chrysanthaki (przedstawiciel: Dionysios Gkouskos, dikigoros)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

—

Uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawach połączonych T-721/18 i T-81/19 (1);

—

Uwzględnienie w całości skarg w sprawach połączonych T-721/18 i T-81/19;

—

obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszące odwołanie w obydwu instancjach: w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania wnoszące odwołanie podnoszą pięć (5) zarzutów.

1.    Zarzut pierwszy dotyczący wewnętrznie sprzecznego i błędnego uzasadnienia w odniesieniu do naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji

W zaskarżonym wyroku Sąd odrzucił jako niedopuszczalny zarzut wnoszących odwołanie dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i uznał, że w skargach w sprawach połączonych nie przedstawiono okoliczności faktycznych i prawnych, na których oparty jest ten zarzut, innymi słowy Sąd oparł się na błędnym i wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniu, ponieważ: 1. sam Sąd orzekł, że przedmiot skarg wszczynających postępowanie jest precyzyjny, jasny i szczegółowy i oddalił podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności, dotyczący nieprecyzyjnego sformułowania wspomnianych skarg (pkt 73 zaskarżonego wyroku); 2. Sąd orzekł także (pkt 124 zaskarżonego wyroku), że Komisja rzeczywiście podniosła w pismach procesowych wobec wnoszących odwołanie nieprawdziwe zarzuty, które wnoszące odwołanie uważają za stanowiące zachowanie sprzeczne z zasadą dobrej administracji. Innymi słowy, nie tylko zostały przedstawione konieczne okoliczności faktyczne i prawne, (co ponadto wynika z samej treści skarg wszczynających postępowanie), lecz sam Sąd wypowiedział się już w ich przedmiocie. 3. Dokonane przez Sąd ustalenie, że Komisja przedstawiła nieprawdziwe zarzuty wobec wnoszących odwołanie w ramach postępowania sądowego w celu odzyskania kwot, które NIE zostały przyznane wnoszącym odwołanie, sama w sobie potwierdza oczywiste naruszenie zasady dobrej administracji przez Komisję. W odmiennym przypadku należałoby przyznać, że kłamliwe twierdzenia instytucji Unii przed sądem krajowym na szkodę obywateli Unii, są praktyką zgodną z zasadami dobrej administracji.

2.    Zarzut drugi, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia opartego na argumentach, które nie zostały podniesione i braku rozstrzygnięcia w przedmiocie żądań przedstawionych w skargach dotyczących zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z niektórych konkretnych, nieprawdziwych i obraźliwych zarzutów Komisji

Zamiast zbadać poszczególne, nieprawdziwe i obraźliwe zarzuty podniesione przeciwko wnoszącym odwołanie i fragmenty znajdujące się w pismach procesowych Komisji, które stanowiły okoliczności leżące u podstaw wniesienia dwóch skarg i ich przedmiot celem ustalenia, czy stanowią one naruszenie dóbr osobistych wnoszących odwołanie i czy mogą stanowić podstawę zadośćuczynienia za krzywdę, czego domagają się wnoszące odwołanie w skargach, Sąd orzekł, że Komisja nie zarzuciła wnoszącym odwołanie, że dopuściły się nadużyć finansowych i na tej podstawie oddalił skargi w sprawach połączonych. Tymczasem taka ocena nie ma związku z przedmiotem skarg w sprawach połączonych, ponieważ wnoszące odwołanie nie żądają w swych skargach odszkodowania z tego powodu, że Komisja zarzuciła im domniemane nadużycia finansowe. Orzekając w ten sposób, Sąd wypowiada się w przedmiocie zarzutu, który nie został podniesiony przez wnoszące odwołanie, skutkiem czego ta ocena nie stanowi wystarczającego uzasadnienia. Sąd, po pierwsze nie orzekł zatem w przedmiocie skarg wnoszących odwołanie i, po drugie, nie uzasadnił wyroku w wystarczający sposób.

3.    Zarzut trzeci, dotyczący przeinaczenia argumentacji wnoszących odwołanie i wewnętrznie sprzecznych ocen co do naruszenia zasady rzetelności postępowania i prawa do rzetelnego procesu

W całkowicie wewnętrznie sprzeczny sposób Sąd, słusznie twierdząc, że wnoszące odwołanie podniosły, iż zachowanie, które zarzucają Komisji w sprawie T-81/19, jest niezgodne zarówno ze spoczywającym na stronach postępowania obowiązkiem prawdomówności i uczciwości, który jest wspólną zasadą prawa państw członkowskich, jak i z podstawową ogólną zasadą należytego sprawowania wymiaru sprawiedliwości (prawem do rzetelnego procesu), następnie orzekł, iż wnoszące odwołanie nie powołały się na naruszenie normy prawa Unii. Niemniej jednak właśnie to wynika z samej treści ich skarg. Tym samym Sąd nie orzekł w przedmiocie tej części skargi w sprawie T-81/19 i przedstawił wewnętrznie sprzeczne i niewystarczające uzasadnienie.

4.    Zarzut czwarty, oparty na przeinaczeniu przedmiotu skarg oraz błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu art. 299, 268 i 340 TFUE

Sąd niesłusznie uznał, że: 1. przedmiotem sporu było zachowanie przedstawicieli Komisji (jako przedstawicieli prawnych), chociaż to sama Komisja jest stroną w sporze i odpowiada za wypłatę odszkodowania z tytułu odpowiedzialności pozaumownej; 2. naruszenie obowiązku prawdomówności przez Komisję i naruszenie prawa wnoszących odwołanie do rzetelnego procesu sądowego wchodzą w zakres kontroli prawidłowości przeprowadzenia egzekucji, dokonanie której to kontroli jest zadaniem sądów krajowych, podczas gdy uchybienia popełnione przez Komisję, o których mowa w skargach, stanowią naruszenia praw podstawowych obywateli Unii przez instytucję Unii podlegające odszkodowaniu z tytułu odpowiedzialności pozaumownej, ponieważ Sąd ma w tym zakresie wyłączną właściwość na podstawie art. 268 i 340 TFUE; oraz, że 3. wnoszące odwołanie powołują się na naruszenie krajowego przepisu proceduralnego, podczas gdy powołują się one na naruszenie wspólnych dla państw członkowskich zasad prawnych, ogólnej zasady prawa Unii i podstawowych praw podmiotowych chronionych w prawie Unii, co wynika z samej treści skarg, i co sam Sąd przyznał w pozostałych fragmentach wydanego przez siebie wyroku.

5.    Zarzut piąty, dotyczący błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 299, 317 i 325 TFUE

Sąd, uznając całkowicie zasadność argumentów, zgodnie z którymi Komisji zarzucano „nieprawdziwe sprawozdania” na szkodę wnoszących odwołanie, rozszerza w całkowicie arbitralny sposób zakres prawa Komisji do przyśpieszenia egzekucji wierzytelności, paradoksalnie i w sposób bezprecedensowy w nauce prawa nie uwzględnia tego, że Komisja nie może korzystać z tego niezbywalnego prawa w sposób kłamliwy i naruszając podstawowe prawa podmiotowe wnoszących odwołanie stanowiące minimalny, demokratyczny próg w odniesieniu do każdego bezprawnego zachowania instytucji Unii.

(1)  ECLI:EU:T:2021:933.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/14

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-795/19 HB/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-160/22 P)

(2022/C 244/17)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, J. Estrada de Solà i B. Araujo Arce, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: HB

Wnioski

—

Uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. (T-795/19) w zakresie, w jakim oddala on jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019)7319 final z dnia 15 października 2019 r. (pkt 1 sentencji) oraz obciąża Komisję kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych (pkt 3 sentencji);

—

Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty;

—

Obciążenie HB kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swego odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej: Sąd pomija i pozbawia skuteczności przepisy decyzji wydanej przez Komisję w ramach wykonywania jej prerogatyw władzy publicznej w ramach stosunków umownych, kwalifikując te środki jako umowne i poddając je zbadaniu sądowi właściwemu dla sporów dotyczących umowy. Ta błędna kwalifikacja prawna ma wpływ na pkt 67–90 zaskarżonego wyroku.

Zarzut drugi dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej art. 1 decyzji (pkt 67–78 wyroku) oraz przeinaczenia okoliczności faktycznych. Kwalifikując art. 1 decyzji, który stwierdza odpowiedzialność HB za nieprawidłowość w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia, Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i błędnie zakwalifikował art. 1 jako mający charakter umowny.

Zarzut trzeci dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej w świetle art. 2 i 3 decyzji (pkt 79–86 wyroku). Kwalifikując obniżenie ceny umowy do zera EUR i odzyskując już zapłacone kwoty, Komisja nie działała w ramach stosunków umownych, lecz wykonywała swoje prerogatywy władzy publicznej. Sąd popełnił błąd, zrównując przepisy tych artykułów z konsekwencjami stwierdzenia nieważności umowy na skutek podstępu lub z powodu wady oświadczenia woli.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/15

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-796/19 HB/Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-161/22 P)

(2022/C 244/18)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, J. Estrada de Solà i B. Araujo Arce, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: HB

Wnioski

—

Uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. (T-796/19) w zakresie, w jakim oddala on jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2019)7318 final z dnia 15 października 2019 r. (pkt 1 sentencji) oraz obciąża Komisję kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych (pkt 3 sentencji);

—

Przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty;

—

Obciążenie HB kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swego odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej: Sąd pomija i pozbawia skuteczności przepisy decyzji wydanej przez Komisję w ramach wykonywania jej prerogatyw władzy publicznej w ramach stosunków umownych, kwalifikując te środki jako umowne i poddając je zbadaniu sądowi właściwemu dla sporów dotyczących umowy. Ta błędna kwalifikacja prawna ma wpływ na pkt 62–87 zaskarżonego wyroku.

Zarzut drugi dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej art. 1 decyzji (pkt 62–73 wyroku) oraz przeinaczenia okoliczności faktycznych. Kwalifikując art. 1 decyzji, który stwierdza odpowiedzialność HB za nieprawidłowość w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia, Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i błędnie zakwalifikował art. 1 jako mający charakter umowny.

Zarzut trzeci dotyczy błędnej kwalifikacji prawnej w świetle art. 2 i 3 decyzji (pkt 74–83 wyroku). Kwalifikując obniżenie ceny umowy do zera EUR i odzyskując już zapłacone kwoty, Komisja nie działała w ramach stosunków umownych, lecz wykonywała swoje prerogatywy władzy publicznej. Sąd popełnił błąd, zrównując przepisy tych artykułów z konsekwencjami stwierdzenia nieważności umowy na skutek podstępu lub z powodu wady oświadczenia woli.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/15

Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-573/20, MG/Europejski Bank Inwestycyjny, wniesione w dniu 3 marca 2022 r. przez MG

(Sprawa C-173/22 P)

(2022/C 244/19)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: MG (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

Żądania wnoszącego odwołanie

—

stwierdzenie, ze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

—

uchylenie wyroku Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. w sprawie T-573/20;

—

w konsekwencji, uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie zgłoszonych w pierwszej instancji a tym samym:

—

stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 11 października 2018 r., na mocy której wnoszący odwołanie przestał być beneficjentem dodatków rodzinnych (w tym m.in. kosztów świetlicy i CPE, bezpodstawnie potrącanych przez EBI z wynagrodzenia wnoszącego odwołanie do listopada 2019 r.) oraz pochodnych korzyści finansowych (w tym m.in. ulg podatkowych i zwrotu kosztów leczenia dzieci, ponoszonych przez wnoszącego odwołanie);

—

w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności pisma/decyzji z dnia 7 stycznia 2019 r. oddalającej w całości żądania wnoszącego odwołanie;

—

w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 30 lipca 2020 r. stwierdzającej brak ugody i potwierdzającej decyzję z dnia 11 października 2018 r;

—

naprawienie szkody materialnej i niematerialnej, poniesionej przez wnoszącego odwołanie;

—

obciążenie strony pozwanej całością kosztów powstępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

W swoim odwołaniu wnoszący je podnosi następujące zarzuty:

—

w zaskarżonym wyroku naruszono pojęcie prawa do bycia wysłuchanym;

—

w zaskarżonym wyroku naruszono obowiązujące ramy prawne dotyczące obowiązku uzasadnienia;

—

w zaskarżonym wyroku błędnie przedstawiono akta sprawy i naruszono pojęcie oczywistego błędu w ocenie. Pominięto również zasady równego traktowania i proporcjonalności poprzez odrzucenie wyjątku niezgodności z prawem przepisów administracyjnych dotyczących dodatków rodzinnych;

—

w zaskarżonym wyroku naruszono obowiązujące ramy prawne (art. 3.4 rozporządzenia nr 260/68 (1));

—

w zaskarżonym wyroku błędnie przedstawiono akta sprawy poprzez oddalenie piątego zarzutu, naruszono art. 85 regulaminu postępowania przed Sądem i dokonano błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych. Sąd nie ustosunkował się do wszystkich podniesionych zarzutów i nie dopełnił obowiązku uzasadnienia.

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWIS) nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające warunki i procedurę stosowania podatku na rzecz Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1968, L 56, s. 8).

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto Juízo Local Cível da Maia (Portugalia) w dniu 15 marca 2022 r. – WH, NX/TAP – Transportes Aéreos Portugueses, SGPS, SA

(Sprawa C-202/22)

(2022/C 244/20)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Judicial da Comarca do Porto Juízo Local Cível da Maia

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: WH, NX

Strona pozwana: TAP – Transportes Aéreos Portugueses, SGPS, SA

Pytania prejudycjalne

1)

Czy w świetle art. 5 ust. 1 lit. c), art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 261/2004 (1) za znaczne opóźnienie w przewozie do końcowego miejsca przeznaczenia autokarem dostarczonym przez obsługującego przewoźnika na rzecz pasażerów, którzy stracili połączenie lotnicze, należy się odszkodowanie na tych samych zasadach, co zasady stosowane do opóźnienia lotów?

2)

Czy w świetle motywu 14 i art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 awaria tego autobusu i konieczność jego zastąpienia innym w drodze do końcowego miejsca przeznaczenia stanowią nadzwyczajną okoliczność, która zwalnia przewoźnika z obowiązku wypłaty odszkodowania na rzecz pasażerów w przypadku znacznego opóźnienia w stosunku do planowanej lub przewidzianej godziny przyjazdu autokaru do końcowego miejsca przeznaczenia?

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz. U 2004, L 46, s. 1).

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 marca 2022 r. – Research Consorzio Stabile Scarl, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa) i in./Invitalia – Agenzia Nazionale per l’Attrazione degli Investimenti e lo Sviluppo di Impresa i in.

(Sprawa C-215/22)

(2022/C 244/21)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Wnoszące odwołanie: Research Consorzio Stabile Scarl, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa); C.I.S.A. SpA, występująca we własnym imieniu i jako mocodawca będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa); Debar Costruzioni SpA, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw wraz z Consorzio Stabile COM Scarl, C.N. Costruzioni Generali SpA e Edil.Co. Srl; Invitalia – Agenzia Nazionale per l’Attrazione degli Investimenti e lo Sviluppo di Impresa

Druga strona postępowania: Invitalia – Agenzia Nazionale per l’Attrazione degli Investimenti e lo Sviluppo di Impresa; Debar Costruzioni SpA, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw wraz z Consorzio Stabile COM Scarl, C.N. Costruzioni Generali SpA e Edil.Co. Srl; Consorzio Stabile Scarl, występująca we własnym imieniu i jako pełnomocnik będącego w trakcie tworzenia stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa); C.I.S.A. SpA, występująca we własnym imieniu i jako mocodawca tego samego stowarzyszenia przedsiębiorstw (Research-Cisa)

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 63 i 71 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24 z dnia 26 lutego 2014 r. (1) w związku z zasadami swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, ustanowionymi w art. 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), stoją na przeszkodzie wykładni włoskiego uregulowania krajowego dotyczącego koniecznego podwykonawstwa, zgodnie z którą to wykładnią oferent, który nie posiada obowiązkowych kwalifikacji w jednej lub kilku kategoriach możliwych do wydzielenia, nie może spełnić brakującego wymogu poprzez skorzystanie z kilku przedsiębiorstw będących podwykonawcami lub poprzez zsumowanie kwot, w odniesieniu do których te przedsiębiorstwa będące podwykonawcami posiadają kwalifikacje?

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen (Niemcy) w dniu 23 marca 2022 r. – A.A./Bundesrepublik Deutschland

(Sprawa C-216/22)

(2022/C 244/22)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgericht Sigmaringen

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: A.A.

Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

Pytania prejudycjalne

1)

a)

Czy przepis prawa krajowego, który dopuszcza wniesienie kolejnego wniosku tylko w przypadku, gdy zmienił się na korzyść wnioskodawcy stan faktyczny lub prawny, na którym opierała się pierwotna decyzja odmowna, jest zgodny z art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 40 ust. 2 dyrektywy 2013/32/UE (1)?

b)

Czy art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 40 ust. 2 dyrektywy 2013/32/UE sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego, który nie uznaje za „nowy element” względnie „nową okoliczność” lub „nowe ustalenie” orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w tym wypadku: w postępowaniu o wydanie orzeczenia prejudycjalnego zgodnie z art. 267 TFUE), jeśli orzeczenie to nie stwierdza niezgodności przepisu prawa krajowego z prawem unijnym, a jedynie ogranicza się do wykładni prawa unijnego? Jakie warunki muszą być ewentualnie spełnione, aby należało uwzględnić wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w którym dokonuje się jedynie wykładni prawa unijnego, jako „nowy element” względnie „nową okoliczność” lub „nowe ustalenie”?

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania 1a i 1b: Czy art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 40 ust. 2 dyrektywy 2013/32/UE należy interpretować w ten sposób, że jako „nowy element” względnie „nową okoliczność” lub „nowe ustalenie” należy uwzględnić wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdzający istnienie silnego domniemania, iż odmowa pełnienia służby wojskowej w okolicznościach określonych w art. 9 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2011/95/UE (2) jest związana z jednym z pięciu powodów wymienionych w art. 10 tej dyrektywy?

3)

a)

Czy art. 46 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 2013/32/UE należy interpretować w ten sposób, że środek zaskarżenia przed sądem decyzji o niedopuszczalności wydanej przez organ rozstrzygający w rozumieniu art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 40 ust. 5 dyrektywy 2013/32/UE ogranicza się do zbadania, czy organ rozstrzygający słusznie przyjął istnienie przesłanek pozwalających na uznanie kolejnego wniosku o udzielenie azylu za niedopuszczalny na podstawie art. 33 ust. 2 lit. d) oraz art. 40 ust. 2 i 5 dyrektywy 2013/32/UE?

b)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3a: Czy art. 46 ust. 1 lit. a) ppkt (ii) dyrektywy 2013/32/UE należy rozumieć w ten sposób, środek zaskarżenia przed sądem decyzji o niedopuszczalności obejmuje także badanie, czy istnieją przesłanki do udzielenia ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. b) dyrektywy 2011/95/UE, jeżeli po przeprowadzeniu własnego badania sąd stwierdzi, że nie zachodzą przesłanki pozwalające na odrzucenie kolejnego wniosku o udzielenie azylu ze względu na niedopuszczalność?

c)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3b: Czy takie rozstrzygnięcie sądu wymaga uprzedniego przyznania wnioskodawcy szczególnych gwarancji proceduralnych na podstawie art. 40 ust. 3 zdanie trzecie w związku z przepisami rozdziału II dyrektywy 2013/32/UE? Czy sąd jest uprawniony do samodzielnego przeprowadzenia tego postępowania, czy też musi je przekazać organowi rozstrzygającemu – w razie potrzeby po zawieszeniu postępowania sądowego? Czy wnioskodawca może zrzec się tych gwarancji proceduralnych?

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013 L 180, s. 60)

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 29 marca 2022 r. – Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

(Sprawa C-222/22)

(2022/C 244/23)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Verwaltungsgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca skargę rewizyjną: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

przy udziale: JF

Pytania prejudycjalne

Czy art. 5 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (wersja przekształcona) (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie regulacji przyjętej przez państwo członkowskie, zgodnie z którą cudzoziemcowi składającemu kolejny wniosek nie nadaje się co do zasady statusu osoby uprawnionej do azylu, jeśli ryzyko prześladowania wynika z okoliczności wywołanych przez samego cudzoziemca po opuszczeniu państwa pochodzenia, chyba że chodzi o dozwolone w Austrii działania, co do których ustalono, iż stanowią ona wyraz i kontynuację przekonań posiadanych już w państwie pochodzenia?

(1)  Dz.U. 2011, L 337, s. 9.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/19

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 6 kwietnia 2022 r. – NQ/Mara-Tóni Bt.

(Sprawa C-244/22)

(2022/C 244/24)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: NQ

Strona pozwana: Mara-Tóni Bt.

Interwenienci: Foudre Kft. i Tasavill Bt.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy jest objęta zakresem stosowania art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2008/104/WE (1) spółka, która zatrudnia bez zezwolenia państwowego pracowników, którzy w rzeczywistości pracują dla zleceniodawcy tej spółki w charakterze cesjonariusza?

2)

Czy zakresem stosowania art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy [2008/104] są objęci pracownicy, którzy pozostają w stosunku pracy z daną spółką, która w ramach umowy o dzieło przekazuje ich innej spółce w celu wykonywania pracy, pozostając spółką, która ich zatrudnia i dostarcza im materiałów, narzędzi i instrukcji koniecznych dla wykonywania pracy?

3)

W zakresie, w jakim w powyższych okolicznościach powoda i pracowników na stanowisku elektryk należy zakwalifikować jako pracowników przekazanych przez agencję pracy tymczasowej, czy należy uznać za jednostkę gospodarczą określoną grupę pracowników, którzy w sposób trwały prowadzą działalność gospodarczą dla kilku spółek należących do tej samej grupy osób, nawet wówczas, gdy owe spółki nie posiadają zezwolenia państwowego na dokonywanie czasowego przekazywania pracowników przez agencje pracy tymczasowej, ani też statusu cedenta lub cesjonariusza, z uwagi również na to, że w przypadku czasowego przekazywania pracowników przez agencję pracy tymczasowej nie dochodzi co do zasady do udostepnienia składników majątku?

4)

W zakresie, w jakim wspomniani pracownicy kwalifikują się jako jedność gospodarcza w charakterze określonej grupy pracowników, czy są oni objęci zakresem stosowania art. 1 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE (2), pomimo iż chodzi o pracowników przekazanych przez agencję pracy tymczasowej?

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej (Dz.U. L 327, s. 9).

(2)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. 2001, L 82, s. 16).

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/20

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 lutego 2022 r. w sprawie T-868/16, QI i in./Komisja i EBC, wniesione w dniu 18 kwietnia 2022 r. przez QI, QJ, QL, QM, QN, QP, QQ, QT, QU, QW, QX

(Sprawa C-262/22 P)

(2022/C 244/25)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: QI, QJ, QL, QM, QN, QP, QQ, QT, QU, QW, QX (przedstawiciele: S. Pappas, A. Pappas, avocats)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Europejski Bank Centralny, Rada Unii Europejskiej, Rada Europejska, QK, QO, QR, QS, QV

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie wnoszą o:

—

uchylenie zaskarżonego wyroku;

—

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd oraz

—

obciążenie pozwanych ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszących odwołanie w ramach niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W ramach niniejszego odwołania wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o ponowną ocenę zasadności rozstrzygnięcia i uchylenie zaskarżonego wyroku w oparciu o dwa zarzuty:

Po pierwsze Sąd nie dokonał właściwej oceny trzeciego zarzutu, w ramach którego podniesiono dostatecznie poważne naruszenie prawa własności gwarantowanego przez art. 17 ust. 1 Karty. Przeprowadzona w niedostatecznym zakresie ocena spowodowała z kolei błędne zastosowanie przepisu i naruszenie prawa własności wnoszących odwołanie.

Po drugie Sąd naruszył zasadę proporcjonalności.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/20

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravni sud u Zagrebu (Chorwacja) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – ANTERA d.o.o./Hrvatska agencija za nadzor financijskih usluga

(Sprawa C-278/22)

(2022/C 244/26)

Język postępowania: chorwacki

Sąd odsyłający

Upravni sud u Zagrebu

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: ANTERA d.o.o.

Druga strona postępowania: Hrvatska agencija za nadzor financijskih usluga

Pytania prejudycjalne

1)

Czy usługi leasingu operacyjnego i/lub wynajmu długoterminowego samochodów wchodzą w zakres stosowania dyrektywy 2006/123/WE (dyrektywy usługowej) (1), jak wskazano w Podręczniku wdrażania dyrektywy o usługach z dnia 13 marca 2008 r. wydanym przez Dyrekcję Generalną ds. Rynku Wewnętrznego i Usług? Czy podmiot prowadzący działalność w zakresie leasingu operacyjnego (lecz nie leasingu finansowego) i/lub wynajmu długoterminowego samochodów należy uznać za instytucję finansową w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 26 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2)?

2)

Jeśli odpowiedź na pierwsze z powyższych pytań jest twierdząca, a na drugie – przecząca, to czy przyznanie Hrvatska agencija za nadzor financijskih usluga (chorwackiej agencji nadzoru nad usługami finansowymi) (HANFA) upoważnienia do sprawowania nadzoru nad świadczeniem usług leasingu operacyjnego i/lub usług wynajmu długoterminowego samochodów, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o leasingu, oraz do nakładania na przedsiębiorców prowadzących taką działalność dodatkowych wymagań i ograniczeń jest zgodne z art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 9–13 dyrektywy 2006/123/WE?

3)

Czy art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 9–13 dyrektywy 2006/123/WE, w okolicznościach takich jak te rozpatrywane w niniejszym sporze, w których spółka dominująca z jednego państwa członkowskiego zamierza za pośrednictwem spółki zależnej świadczyć w innym państwie członkowskim usługi tego samego rodzaju, jak te, które świadczy w pierwotnym państwie członkowskim, należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one na to, by ustawa krajowa (ustawa o leasingu) nakładała dodatkowe wymagania i ograniczenia na spółkę zależną i przez to utrudniała/czyniła mniej atrakcyjnym prowadzenie danej działalności?

(1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2006, L 376, s. 36).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1).

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 22 kwietnia 2022 r. – CH/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-279/22)

(2022/C 244/27)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: CH

Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 2 dyrektywy 2013/34/EU (1) należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do osób fizycznych będących podatnikami, lecz jedynie do spółek handlowych lub innych rodzajów spółek wymienionych w załącznikach I i II do tej dyrektywy?

2)

W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej: Czy oznacza to, że w tym przypadku bezwzględnie obowiązujące przepisy dyrektywy 2013/34/UE nie mają zastosowania do osób fizycznych, to znaczy, że obowiązki przedsiębiorstw objętych jej zakresem nie mogą być nałożone na podatników będących osobami fizycznymi i w ramach kontroli spoczywających na nich zobowiązań podatkowych nie mogą być zaklasyfikowane wobec nich jako stanowiące obciążenie tych osób?

3)

W razie udzielenie odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: Czy postępowanie administracji podatkowej państwa członkowskiego jest zgodne z zasadami rachunkowości przewidzianymi w art. 4, 30 i 33 dyrektywy 2013/34/UE, z przedmiotem i celem obowiązku sprawozdawczości ksiąg rachunkowych, z prawem do rzetelnego procesu sądowego uznanym za ogólną zasadę prawa na podstawie art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, a także z zasadami pewności prawa i proporcjonalności, jeśli różnica w opodatkowaniu jest ustalana na niekorzyść podatnika będącego osobą fizyczną zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości wyłącznie dlatego, że podatnik nie jest w stanie dostarczyć administracji podatkowej wszystkich dokumentów księgowych spółki handlowej, która jest niezależna od podatnika, w celu wykazania, że podatnik wykorzystał znajdujące się w jego zarządzie kwoty pieniężne na podstawie instrukcji lub zleceń w obszarze jej działalności w interesie spółki handlowej jako pracodawcy, tak aby administracja podatkowa mogła stwierdzić brak dowodów, którymi podatnik będący osobą fizyczną nie musi dysponować, lub też nie może dysponować ze względu na obiektywne przeszkody, ze szkodą dla podatnika będącego osobą fizyczną, a jednocześnie roczne sprawozdania finansowe są publicznie dostępne ze względu na spoczywający na przedsiębiorstwach obowiązek sprawozdawczości?

4)

Czy przepisy dyrektywy 2013/34/UE, w szczególności jej motywy oraz art. 4, 6, 30 i 33, można interpretować w ten sposób, że wypełnienie obowiązków ustanowionych w tych artykułach uzasadnia domniemanie ustawowe, że sprawozdania finansowe są zgodne z zasadami rachunkowości, w szczególności z zasadami rzetelności i sprawdzalności?

5)

Czy zgodne z art. 4, 6, 30 i 33 dyrektywy 2013/34/UE, z prawem do rzetelnego procesu sądowego zgodnie z art. 47 Karty oraz z zasadą pewności prawa jest postępowanie, w którym administracja podatkowa, nie obalając ustawowego domniemania zgodności z przepisami dyrektywy 2013/34/UE i nie badając treści deklaracji, nie dopuszcza rocznych sprawozdań finansowych opublikowanych przez spółkę jako dowodu w zakresie ich treści, przy czym wskazuje, że same w sobie nie są one wystarczające do ustalenia ich treści w sposób wiarygodny, tj. że podatnik zwrócił spółce handlowej pobrane kwoty pieniędzy, ale że do tego celu konieczne są wszystkie dokumenty księgowe spółki?

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. 2013, L 182, s. 19).

Sąd

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/23

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja

(Sprawa T-242/19) (1)

(Dumping - Przywóz rowerów pedałowych ze wspomaganymi pedałami, wyposażonych w pomocniczy silnik elektryczny pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/73 - Ustalenie istnienia szkody - Artykuł 3 ust. 2, 3 i 6 rozporządzenia (UE) 2016/1036 - Obliczenie podcięcia cenowego - Związek przyczynowy)

(2022/C 244/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd (Kunshan, Chiny) (przedstawiciele: P. De Baere i J. Redelbach, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/73 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2019, L 16, s. 108; sprostowanie Dz.U. 2019, L 16I, s. 1 ), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/73 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie w jakim dotyczy Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd.

2)

Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Giant Electric Vehicle Kunshan.

(1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/23

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Giant Electric Vehicle Kunshan/Komisja

(Sprawa T-243/19) (1)

(Subwencje - Przywóz rowerów pedałowych ze wspomaganymi pedałami, wyposażonych w pomocniczy silnik elektryczny pochodzących z Chin - Ostateczne cło wyrównawcze - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2019/72 - Ustalenie istnienia szkody - Artykuł 8 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1037 - Obliczenie podcięcia cenowego - Związek przyczynowy)

(2022/C 244/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd (Kunshan, Chiny) (przedstawiciele: P. De Baere i J. Redelbach, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/72 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2019, L 16, s. 5), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/72 z dnia 17 stycznia 2019 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rowerów elektrycznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie w jakim dotyczy Giant Electric Vehicle Kunshan Co. Ltd.

2)

Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Giant Electric Vehicle Kunshan.

(1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/24

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Sieć Badawcza Łukasiewicz – Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii/Komisja

(Sprawa T-4/20) (1)

(Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Koszty kwalifikowalne - Wniosek o zwrot - Audyt finansowy - Dochodzenie OLAF-u - Konflikt interesów z uwagi na więzi rodzinne lub uczuciowe - Zasada dobrej wiary - Zasada niedyskryminacji ze względu na stan cywilny - Uzasadnione oczekiwania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Noty debetowe - Akty nierozerwalnie związane z umową - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem - Niedopuszczalność)

(2022/C 244/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sieć Badawcza Łukasiewicz – Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii (Wrocław, Polska) (przedstawiciel: Ł. Stępkowski, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Araujo Arce i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarżąca wnosi w skardze tytułem żądania głównego, na podstawie art. 272 TFUE, o stwierdzenie nieistnienia wierzytelności umownej Komisji Europejskiej, o której to wierzytelności mowa w sześciu notach debetowych wystawionych w dniu 13 listopada 2019 r., opiewających na łączną kwotę 180 893,90 EUR, obejmującą kwotę główną 164 449 EUR i odszkodowanie w wysokości 16 444,90 EUR, a także o zasądzenie od Komisji zwrotu kwot wskazanych w tych notach debetowych, a tytułem żądania ewentualnego na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności skierowanego do skarżącej pisma Komisji z dnia 12 listopada 2019 r.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Sieć Badawcza Łukasiewicz – Port Polski Ośrodek Rozwoju Technologii zostaje obciążona kosztami.

(1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/25

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Group Nivelles/EUIPO – Easy Sanitary Solutions (Odpływ liniowy prysznica)

(Sprawa T-327/20) (1)

(Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający odpływ liniowy prysznica - Wcześniejszy wzór przedstawiony po złożeniu wniosku o unieważnienie prawa do wzoru - Artykuł 28 ust. 1 lit. b) ppkt (v) rozporządzenia (WE) nr 2245/2002 - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Zakres stosowania - Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Postępowanie ustne i środki dowodowe - Artykuły 64 i 65 rozporządzenia nr 6/2002 - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002 - Identyfikacja wcześniejszego wzoru - Pierwszeństwo zwarte - Określenie cech spornego wzoru - Całościowe porównanie)

(2022/C 244/31)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Group Nivelles NV (Gingelom, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Jonkhout)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i G. Predonzani, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Easy Sanitary Solutions BV (Oldenzaal, NiderlandyBas) (przedstawiciel: adwokat F. Eijsvogels)

Przedmiot

Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2020 r. (sprawa R 2664/2017-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Group Nivelles a Easy Sanitary Solutions.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Group Nivelles NV zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 240 z 20.7.2020.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/25

Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Mandelay / EUIPO – Qx World (QUEST 9)

(Sprawa T-516/20) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego QUEST 9 - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy QUEX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Artykuły 95 i 97 rozporządzenia 2017/1001)

(2022/C 244/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mandelay Magyarország Kereskedelmi Kft. (Mandelay Kft.) (Szigetszentmiklós, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci V. Luszcz, C. Sár i É. Ulviczki)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Qx World Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci Á. László i B. Mező)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 czerwca 2020 r. (sprawa R 1900/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między QX WORLD a Mandelay.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Mandelay Magyarország Kereskedelmi Kft. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i QX WORLD Kft.

(1)  Dz.U. C 339 z 12.10.2020.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/26

Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – MF/eu-LISA

(Sprawa T-568/20) (1)

(Służba Publiczna - Personel tymczasowy - Zajmowane stanowisko wymagające poświadczenia bezpieczeństwa osobowego - Odmowa wydania poświadczenia przez krajową władzę bezpieczeństwa - Rozwiązanie umowy - Brak wniosku o wysłuchanie - Prawo do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 11 ust. 5 lit. b) decyzji 2015/444)

(2022/C 244/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: MF (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (przedstawiciele: M. Chiodi, pełnomocnik, którego wspomagali adwokaci A. Duron i D. Waelbroeck)

Przedmiot

W skardze wniesionej na podstawie art. 270 TFUE, złożonej do sekretariatu Sądu w dniu 4 września 2020 r. skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA) z dnia 29 października 2019 r. o rozwiązaniu z nim umowy o pracę oraz w razie potrzeby, o stwierdzenie nieważności decyzji eu-LISA z dnia 26 maja 2020 r. oddalającej jego zażalenie z dnia 29 stycznia 2020 r.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

MF zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 399 z 23.11.2020.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/27

Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Planistat Europe i Charlot/Komisja

(Sprawa T-735/20) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Sprawa Eurostat” - Dochodzenie zewnętrzne OLAF-u - Przekazywanie krajowym organom sądowym informacji dotyczących spraw, które mogą prowadzić do wszczęcia postępowania karnego przed zakończeniem dochodzenia - Złożenie skargi przez Komisję przed zakończeniem dochodzenia - Krajowe postępowanie karne - Prawomocne umorzenie - Brak wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

(2022/C 244/34)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Planistat Europe (Paryż, Francja), Hervé-Patrick Charlot (Paryż) (przedstawiciel: adwokat F. Martin Laprade)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Baquero Cruz i F. Blanc, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze wniesionej na podstawie art. 268 TFUE skarżący żądają, po pierwsze, zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miał doznać H.-P. Charlot w związku z przekazaniem organom krajowym przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) informacji o faktach, które mogą zostać zakwalifikowane jako przestępstwa oraz w związku ze skargą wniesioną przez Komisję Europejską do tych organów, a po drugie, odszkodowania za szkodę majątkową, jaką skarżący mieli ponieść w związku z rozwiązaniem umów zawartych między Planistat a Komisją.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Planistat Europe i Hervé-Patrick Charlot zostają obciążeni kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/27

Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Węgry/Komisja

(Sprawa T-57/21) (1)

(EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Obowiązek zwiększenia kontroli na miejscu - Artykuł 35 rozporządzenia (UE) 809/2014 - Moc dowodowa dokumentów roboczych Komisji - Sposoby obliczania zwiększenia liczby kontroli na miejscu)

(2022/C 244/35)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina, A. Sauka i Z. Teleki, pełnomocnicy)

Przedmiot

Strona skarżąca w drodze skargi opartej na art. 263 TFUE żąda stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2020/1734 z dnia 18 listopada 2020 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2020, L 390, p. 10) jedynie w zakresie, w jakim Komisja Europejska wyłączyła kwotę 4 334 068,02 EUR z kwoty pomocy finansowej przyznanej temu państwu przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) za rok budżetowy 2010 z powodu przeprowadzenia kontroli na miejscu w niedostatecznej liczbie.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2020/1734 z dnia 18 listopada 2020 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2020, L 390, p. 10) jedynie w zakresie, w jakim Komisja Europejska wyłączyła kwotę 4 334 068,02 EUR z kwoty pomocy finansowej przyznanej temu państwu przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) za rok budżetowy 2010 z powodu przeprowadzenia kontroli na miejscu w niedostatecznej liczbie.

2)

Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/28

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Boshab/Rada

(Sprawa T-103/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenie wstępu na terytorium państw członkowskich - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)

(2022/C 244/36)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Évariste Boshab (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: S. Lejeune, pełnomocnik)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz, po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. wykonującego art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 5) w zakresie, w jakim środki te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Évariste Boshab zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/29

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kande Mupompa/Rada

(Sprawa T-104/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)

(2022/C 244/37)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Alex Kande Mupompa (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: S. Lejeune, pełnomocnik)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Alex Kande Mupompa zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/29

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kanyama/Rada

(Sprawa T-105/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)

(2022/C 244/38)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Célestin Kanyama (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.C. Cadilhac i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Célestin Kanyama zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/30

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kazembe Musonda/Rada

(Sprawa T-106/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)

(2022/C 244/39)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Jean-Claude Kazembe Musonda (Lubumbashi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: S. Lejeune, pełnomocnik)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Jean-Claude Kazembe Musonda zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/31

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Amisi Kumba/Rada

(Sprawa T-107/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)

(2022/C 244/40)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Gabriel Amisi Kumba zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/31

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ilunga Luyoyo/Rada

(Sprawa T-108/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenia wstępu na terytorium państw członkowskich - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)

(2022/C 244/41)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ferdinand Ilunga Luyoyo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-C. Cadilhac i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący żąda stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30), a po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. wykonującego art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 5) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. wykonującego art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga w zakresie, w jakim akty te dotyczą Ferdinanda Ilungi Luyoya.

2)

Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/32

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Mutondo/Rada

(Sprawa T-109/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)

(2022/C 244/42)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Kalev Mutondo (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Kalev Mutondo zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/33

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Kampete/Rada

(Sprawa T-110/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)

(2022/C 244/43)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Ilunga Kampete (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Ilunga Kampete zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/33

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Numbi/Rada

(Sprawa T-112/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)

(2022/C 244/44)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: John Numbi (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.C. Cadilhac i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

John Numbi zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/34

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ramazani Shadary/Rada

(Sprawa T-119/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)

(2022/C 244/45)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinszasa, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: S. Lejeune, pełnomocnik)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Emmanuel Ramazani Shadary zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/35

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Ruhorimbere/Rada

(Sprawa T-120/21) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Dowód zasadności umieszczenia i pozostawienia w wykazach - Oczywisty błąd w ocenie - Trwanie okoliczności faktycznych i prawnych, które spowodowały przyjęcie środków ograniczających)

(2022/C 244/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Éric Ruhorimbere (Mbuji-Mayi, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, A. Guillerme i T. Payan)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: M.C. Cadilhac, pełnomocnik)

Przedmiot

W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2020/2033 z dnia 10 grudnia 2020 r. zmieniającej decyzję 2010/788/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 30) oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/2021 z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie wykonania art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1183/2005 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2020, L 419, s. 9) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Éric Ruhorimbere zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 128 z dnia 12.4.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/35

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – LG Electronics/EUIPO –Anferlux-Electrodomésticos (SmartThinQ)

(Sprawa T-181/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy SmartThinQ - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SMARTTHING - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Tłumaczenie na język postępowania wykazu towarów oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego)

(2022/C 244/47)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Anferlux-Electrodomésticos, Lda (Vila Nova de Monsarros, Portugalia)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2021 r. (sprawa R 1657/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Anferlux-Electrodomésticos a LG Electronics.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

LG Electronics, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

(1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/36

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Vintae Luxury Wine Specialists/EUIPO – R. Lopez de Heredia Viña Tondonia (LOPEZ DE HARO)

(Sprawa T-210/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego LOPEZ DE HARO - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy LOPEZ DE HEREDIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2022/C 244/48)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Vintae Luxury Wine Specialists SLU (Logroño, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Broschat García i L. Polo Flores)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: R. Lopez de Heredia Viña Tondonia SA (Haro, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Sanz Cerralbo)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2021 r. (sprawa R 1741/2020-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między R. Lopez de Heredia Viña Tondonia a Vintae Luxury Wine Specialists.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Vintae Luxury Wine Specialists SLU zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 228 z 14.6.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/37

Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Saure/Komisja

(Sprawa T-506/21) (1)

(Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Umowy zawarte przez Komisję w imieniu państw członkowskich na dostawę szczepionek przeciwko COVID-19 - Wiadomości elektroniczne z zaproszeniem na zebrania komitetu pilotażowego - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki - Brak konieczności przekazania danych osobowych w konkretnym celu interesu publicznego - Artykuł 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2018/1725)

(2022/C 244/49)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Hans-Wilhelm Saure (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Partsch)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, G. Gattinara i A. Spina, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skargą opartą na art. 263 TFUE skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 czerwca 2021 r., którą odmówiono mu częściowo dostępu do pewnych dokumentów.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Hans-Wilhelm Saure zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 412 z 11.10.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/37

Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Funline International/EUIPO (AMSTERDAM POPPERS)

(Sprawa T-680/21) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AMSTERDAM POPPERS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001 - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001)

(2022/C 244/50)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Funline International (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat Y. Echevarría García)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

Przedmiot

W skardze wniesionej na podstawie art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności i zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 20 sierpnia 2021 r. (sprawa R 439/2021 2).

Sentencja

1)

Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

2)

Funline International zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 502 z 13.12.2021.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/38

Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Deutsche Bank i in./EBC

(Sprawa T-182/22)

(2022/C 244/51)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Deutsche Bank AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy), BHW Bausparkasse AG (Hameln, Niemcy), norisbank GmbH (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i M. Weber)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

Żądania

Strona skarżąca zwraca się do Sądu o:

—

stwierdzenie częściowej nieważności decyzji EBC z dnia 2 lutego 2022 r., w tym załączników I i II, w odniesieniu do wymogów nałożonych na skarżących na mocy pkt 1.3 tej decyzji; oraz

—

obciążenie EBC kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła prawo Unii, przekraczając uprawnienia przyznane jej w art. 4 i art. 16 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (1) oraz naruszyła podstawowe zasady prawa Unii, ponieważ żaden przepis prawa Unii nie zezwala na zapis w pkt 1.3 zaskarżonej decyzji dotyczący traktowania ostrożnościowego nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty (zwanego dalej „wymogiem NZZ”), że EBC nie przeprowadził indywidualnej i prawidłowej z punktu widzenia metodologii analizy sytuacji skarżących oraz że wymóg NZZ został oparty na błędnych okolicznościach faktycznych i szeregu oczywistych błędach w ocenie.

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła zasadę proporcjonalności, wymagając pełnego odliczenia kwoty nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty skarżących w kapitale podstawowym Tier 1 (CET 1) na skonsolidowanym lub i poziomie indywidualnym, bez uwzględnienia indywidualnej sytuacji skarżących i ustalenia odpowiedniego odliczenia indywidualnego profilu ryzyka i poziomu płynności skarżących i bez należytego uwzględnienia okoliczności łagodzących.

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła zasadę dobrej administracji i pewności prawa oraz popełniła błąd w stosowaniu art. 4 ust. 1 lit. f) i art. 16 ust. 1 lit. c) i (2) lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013, nakładając na pierwszą i trzecią ze skarżących wymóg NZZ na poziomie indywidualnym. Skarżące pierwsza i trzecia otrzymały zwolnienia zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (2), a zatem są zwolnione z ostrożnościowego wymogu kapitałowego na poziomie indywidualnym.

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/39

Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2022 r. – Naass i Sea Watch/Frontex

(Sprawa T-205/22)

(2022/C 244/52)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Marie Naass (Berlin, Niemcy), Sea Watch eV (Berlin) (przedstawiciele: adwokaci I. Van Damme i Q. Declève)

Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Frontexu DGSC/TO/PAD-2021–00350 z dnia 7 lutego 2022 r.;

—

obciążenie Frontexu kosztami poniesionymi przez skarżących.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym w decyzji DGSC/TO/PAD-2021–00350 z dnia 7 lutego 2022 r. Frontex nie uzasadnił prawidłowo odmowy udostępnienia – na podstawie wyjątku dotyczącego bezpieczeństwa publicznego przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) – pewnych dokumentów odnoszących się do konkretnego wydarzenia na Morzu Śródziemnym w dniu 30 lipca 2021 r.

2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym decyzja DGSC/TO/PAD-2021–00350 z dnia 7 lutego 2022 r. narusza art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 ze względu na odmowę udzielenia częściowego dostępu do owych dokumentów.

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/39

Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2022 r. – Cylus Cyber Security/EUIPO – Cylance (CYLUS)

(Sprawa T-227/22)

(2022/C 244/53)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Cylus Cyber Security Ltd (Tel Aviv, Izrael) (przedstawiciel: adwokat S. Bailey)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Cylance, Inc. (Irvine, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CYLUS” – zgłoszenie nr 17 801 952

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lutego 2022 r. w sprawie R 692/2022-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/40

Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2022 r. – Lacapelle/Parlament

(Sprawa T-240/22)

(2022/C 244/54)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Jean-Lin Lacapelle (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokat F.-P. Vos)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Zespołu ds. Wspierania Demokracji i Koordynacji Wyborów D-301937 z dnia 3 marca 2022 r. o wykluczeniu Jeana-Lina Lacapelle’a z udziału w delegacjach obserwacji wyborów Parlamentu Europejskiego do końca jego kadencji poselskiej (2019–2024);

—

zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 3 000 EUR na podstawie art. 87 i nast. regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które są co do istoty identyczne lub podobne, jak w sprawie T-196/22 Mariani/Parlament.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/40

Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2022 r. – Juvin/Parlament

(Sprawa T-241/22)

(2022/C 244/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Hervé Juvin (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokat F.-P. Vos)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Zespołu ds. Wspierania Demokracji i Koordynacji Wyborów D-301936 z dnia 3 marca 2022 r. o wykluczeniu Hervé Juvina z udziału w delegacjach obserwacji wyborów Parlamentu Europejskiego do końca jego kadencji poselskiej (2019–2024);

—

zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 3 000 EUR na podstawie art. 87 i nast. regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które są co do istoty identyczne lub podobne, jak w sprawie T-196/22 Mariani/Parlament.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/41

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2022 r. – Pshonka/Rada

(Sprawa T-243/22)

(2022/C 244/56)

Język postępowania: czeski

Strony

Skarżący: Artem Viktorovych Pshonka (Kramatorsk, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

Pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/376 z dnia 3 marca 2022 r. dotyczącej zmiany decyzji 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/375 z dnia 3 marca 2022 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim wskazana decyzja i wskazane rozporządzenie dotyczą skarżącego;

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji

—

skarżący uzasadnia swą skargę między innymi tym, że przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji Rada Unii Europejskiej nie działała z należytą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, tylko opierała się głównie na informacjach przekazanych przez władze Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa własności przysługującego skarżącemu

—

skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i nadmierne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego zagwarantowanych mu przez Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

—

skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawo do rzetelnego procesu sądowego, zasadę domniemania niewinności, prawo do obrony, a także do ochrony własności prywatnej.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/42

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2022 r. – Pshonka/Rada

(Sprawa T-244/22)

(2022/C 244/57)

Język postępowania: czeski

Strony

Skarżący: Viktor Pavlovych Pshonka (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

Pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/376 z dnia 3 marca 2022 r. dotyczącej zmiany decyzji 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/375 z dnia 3 marca 2021 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim wskazana decyzja i wskazane rozporządzenie dotyczą skarżącego;

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji

—

skarżący uzasadnia swą skargę między innymi tym, że przy przyjmowaniu zaskarżonej decyzji Rada Unii Europejskiej nie działała z należytą starannością, gdyż przed przyjęciem zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę twierdzeń skarżącego ani przedstawionych przez niego dowodów, które świadczą na jego korzyść, tylko opierała się głównie na informacjach przekazanych przez władze Ukrainy i nie zażądała informacji uzupełniających o przebiegu dochodzenia na Ukrainie.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa własności przysługującego skarżącemu

—

skarżący twierdzi w tym względzie, że ograniczenia, które zostały na niego nałożone, są nieproporcjonalne i nadmierne oraz naruszają gwarancje prawnomiędzynarodowej ochrony przysługującego mu prawa własności.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego zagwarantowanych mu przez Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

—

skarżący twierdzi w tym względzie, że nałożenie na niego ograniczeń naruszyło jego prawo do rzetelnego procesu sądowego, zasadę domniemania niewinności, prawo do obrony, a także do ochrony własności prywatnej.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/42

Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Mordashov / Rada

(Sprawa T-248/22)

(2022/C 244/58)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Alexey Mordashov (Czerepowiec, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme i L. Burguin)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/337/WPZiB z dnia 28 lutego 2022 r. (1). w zakresie, w jakim na jej mocy nazwisko skarżącego zostało umieszczone w pozycji 695 załącznika do tej decyzji;

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. (2). w zakresie, w jakim na jego mocy nazwisko skarżącego zostało umieszczone w pozycji 695 załącznika do tego rozporządzenia;

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

—

dodatkowo skarżący zastrzega sobie prawo do dochodzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i straty poniesione w związku z bezprawnością zaskarżonych aktów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i obowiązku uzasadnienia.

2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i praw podstawowych.

(1)  Decyzja Rady (WPZIB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 59, s. 1).

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1).

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/43

Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Ponomarenko/Rada

(Sprawa T-249/22)

(2022/C 244/59)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Alexander Ponomarenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Komuczky)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Skarżący wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 59, s. 1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego;

—

zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący uchybień proceduralnych.

—

Rada nie dopełniła obowiązku weryfikacji, ponieważ przywołany powód umieszczenia w wykazie ujętym w dokumentach nie był zgodny z uzasadnieniem.

—

Co więcej, przedstawione dowody nie są istotne pod względem czasowym i nie mogą w krótkim czasie zostać zbadane z wymaganą dogłębnością.

—

Ponadto nawet gdyby okoliczności faktyczne przyjęte przez Radę były prawdziwe, nie są one w stanie uzasadnić przyjęcia zaskarżonych aktów.

2.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

—

Okoliczności faktyczne przyjęte przez Radę są błędne. Skarżący jest odnoszącym sukcesy przedsiębiorcą i w żaden sposób nie jest zaangażowany w sprawy przywołane przez Radę.

—

Są one również zbyt oddalone w czasie, aby uzasadnić sformułowany w czasie teraźniejszym powód umieszczenia w wykazie, na którym to powodzie opiera się Rada.

—

Dowody przedstawione przez Radę opierały się wyłącznie na niewiarygodnych źródłach, które nie sprawdziły przedstawionych danych. Są one również wzajemnie sprzeczne i nie odpowiadają prawdziwemu stanowi faktycznemu. Ponadto są one zbyt oddalone czasowo, aby mieć jakiekolwiek znaczenie.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

Środki przyjęte przez Radę w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego, nie są proporcjonalne, ponieważ nie są odpowiednie do osiągnięcia celów zamierzonych przez Radę.

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia podstawowego prawa własności.

Zaskarżone akty naruszają przysługujące skarżącemu podstawowe prawo własności. Naruszenie to nie jest również uzasadnione.

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.

Ponieważ skarżący został umieszczony w wykazie, podczas gdy nie dotyczy to wielu innych przedsiębiorców znajdujących się w porównywalnej sytuacji, Rada poprzez zaskarżone akty naruszyła zasadę równego traktowania.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/44

Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2022 r. – Indetec/Komisja i in.

(Sprawa T-250/22)

(2022/C 244/60)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Ingeniería para el Desarrollo Tecnológico, SL (Indetec) (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Navas Marqués)

Strona pozwana: Komisja Europejska, Europejska Agencja Wykonawcza ds. Klimatu, Środowiska i Infrastruktury (CINEA), Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Innowacji i ds. MŚP (EISMEA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

Stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji z dnia 22 marca 2022 r. oznaczonej numerem Ares (2022) 1775149 wydanej przez Europejską Agencję Wykonawczą ds. Klimatu, Środowiska i Infrastruktury (CINEA) (obecnie EASME), będącej agencją wykonawczą Komisji Europejskiej;

—

Stwierdzenie, na podstawie art. 272 TFUE, że skarżąca prawidłowo zastosowała postanowienie II.9.1 ogólnych warunków umowy o udzielenie dotacji z programu LIFE (1) podpisanej w dniu 10 czerwca 2016 r. przez EASME i w szczególności skarżącą, która była należycie reprezentowana do wspomnianego podpisania przez beneficjenta koordynującego INNOTECNO;

—

Zasądzenie od Komisji Europejskiej poprzez jej agencję EASME na rzecz skarżącej łącznej kwoty w wysokości 335 900,00 EUR w celu wykonania jej zobowiązań umownych wynikających z umowy o udzielenie dotacji z programu LIFE podpisanej w dniu 10 czerwca 2016 r. przez EASME i między innymi skarżącą, która była należycie reprezentowana do wspomnianego podpisania przez beneficjenta koordynującego INNOTECNO;

—

Wyraźne obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności art. 298 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczącym obowiązku dobrej administracji.

2.

Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 202 ust. 4 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 2018/1046 (2).

3.

Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności.

4.

Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu prawa do obrony.

5.

Zarzut piąty, oparty na naruszeniu postanowienia II.9.1 ogólnych warunków umowy o udzielenie dotacji.

(1)  Program Unii Europejskiej działań na rzecz środowiska i klimatu.

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/45

Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2022 r. – Timchenko / Rada

(Sprawa T-252/22)

(2022/C 244/61)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Gennady Nikolayevich Timchenko (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, A. Guillerme, L. Burguin, S. Bonifassi i E. Fedorova)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2022/337/WPZiB z dnia 28 lutego 2022 r. (1). w zakresie, w jakim na jej mocy nazwisko skarżącego zostało umieszczone w pozycji 694 załącznika do tej decyzji;

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. (2). w zakresie, w jakim na jego mocy nazwisko skarżącego zostało umieszczone w pozycji 694 załącznika do tego rozporządzenia;

—

tymczasowe zasądzenie od Rady kwoty 1 000 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za straty poniesoine przez skarżącego;

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej i obowiązku uzasadnienia.

2.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i praw podstawowych.

3.

Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, w szczególności dotyczącego uzasadnienia odnoszącego w się do relacji skarżącego z prezydentem Putinem, jego statusu jako akcjonariusza grupy inwestycyjnej Volga Group oraz jego statusu jako akcjonariusza spółki Bank Rossiya.

4.

Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia traktatów, w szczególności postanowień dotyczących swobodnego przemieszczania się obywateli Unii Europejskiej oraz norm dotyczących stosownej podstawy prawnej.

(1)  Decyzja Rady (WPZIB) 2022/337 z dnia 28 lutego 2022 r. zmieniająca decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi (Dz.U. 2022, L 59, s. 1).

(2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2022/336 z dnia 28 lutego 2022 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz.U. 2022, L 58, s. 1).

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/46

Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2022 – „ANITA” Grzegorz Mordalski/EUIPO – Anita Food (ANITA)

(Sprawa T-254/22)

(2022/C 244/62)

Język skargi: polski

Strony

Strona skarżąca:„ANITA” Grzegorz Mordalski (Działoszyn, Polska) (przedstawiciel: A. Korbela, radca prawny)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Anita Food, SA (Lima, Peru)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ANITA” – unijny znak towarowy nr 8 291 056

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2022 r. w sprawie R 1616/2021-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

uchylenie decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2022 r., wydanej w sprawie R 1616/2021-4, a także

—

uchylenie (poprzedzającej ww. decyzję) decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 26 lipca 2021, wydanej w sprawie Nr 000047106 C, a także

—

przekazanie do ponownego rozpoznania przez EUIPO wniosku z dnia 1 listopada 2020 r. o unieważnienie rejestracji zgłoszonego do ochrony w dniu 11 maja 2009 i chronionego do dnia 11 maja 2019 Unijnego Znaku Towarowego ANITA 008291056 zarejestrowanego na rzecz Anita Food SA. Carretera Central Nr 869, Santa Anita Lima 43, PERU.

Podniesione zarzuty

—

Błędna wykładnia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, skutkująca stwierdzeniem niedopuszczalności unieważnienia znaków unijnych, które już wygasły.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/47

Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2022 r. – Freixas Montpelt i in./Komitet Regionów

(Sprawa T-260/22)

(2022/C 244/63)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: David Freixas Montpelt (Berchem-Sainte-Agathe, Belgia), Gustavo Lopez Cutillas (Woluwé Saint Pierre, Belgia), Valeria Schirru (Bruksela, Belgia), Svetlozar Andreev (Bruksela) (przedstawiciele: adwokatki L. Levi i P. Baudoux)

Strona pozwana: Komitet Regionów

Żądania

Skarżący wnoszą do Sądu o:

—

uznanie skargi w niniejszej sprawie za dopuszczalną i zasadną;

—

w konsekwencji powyższego – stwierdzenie nieważności listy urzędników kwalifikujących się do uzyskania awansu w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2021 w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwisk D. Freixasa Montpelta w grupie zaszeregowania AST 5, G. Lopeza Cutillasa w grupie zaszeregowania AD 6, V. Schirru w grupie zaszeregowania SC2 i S. Andreeva w grupie zaszeregowania AD 10;

—

w stosownym przypadku – stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 11 lutego 2022 r. oddalającej złożone przez skarżących zażalenia;

—

obciążenie pozwanego całością kosztów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem decyzji z dnia 16 czerwca 2021 r., która miała naruszyć art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

2.

Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem decyzji z dnia 16 czerwca 2021 r., która miała naruszyć zasadę niedyskryminacji.

27.6.2022   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 244/47

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2022 r. – Suicha/EUIPO – Michael Kors (Switzerland) International (MK MARKTOMI MARKTOMI)

(Sprawa T-264/22)

(2022/C 244/64)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Lin Suicha (Zhejiang, Chiny) (przedstawiciel: adwokat J. Donoso Romero)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Michael Kors (Switzerland) International GmbH (Manno, Szwajcaria)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy MK MARKTOMI MARKTOMI – unijny znak towarowy nr 17 946 599

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 marca 2022 r. w sprawie R 1899/2021-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

—

oddalenie w całości wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

—

obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

—

Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 Parlamentu Europejskiego i Rady.