1)

Czy art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 18 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (1) z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) oraz art. 13 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE (2) z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy należy interpretować w ten sposób, że przy rozpatrywaniu wniosku o możliwość zastosowania odstępstwa zgodnie z art. 15 ust. 4 dyrektywy 2010/75/UE właściwy organ powinien ocenić – biorąc pod uwagę wszystkie odpowiednie dane naukowe dotyczące zanieczyszczenia, w tym środki przyjęte w ramach odpowiedniego programu jakości powietrza w danej strefie lub aglomeracji zgodnie z art. 23 dyrektywy 2008/50/WE – czy przyznanie możliwości zastosowania odstępstwa może zagrozić przestrzeganiu norm dotyczących jakości środowiska?

2)

Czy art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 18 dyrektywy 2010/75/UE oraz art. 13 i 23 dyrektywy 2008/50/WE należy interpretować w ten sposób, że przy rozpatrywaniu wniosku o możliwość zastosowania odstępstwa określonego w art. 15 ust. 4 dyrektywy 2010/75/UE właściwy organ powinien powstrzymać się od określenia mniej rygorystycznych norm emisyjnych dotyczących zanieczyszczeń w powietrzu pochodzących z obiektu energetycznego spalania, ponieważ takie odstępstwo byłoby niezgodne ze środkami określonymi w odpowiednim programie jakości powietrza przyjętym w danej strefie lub aglomeracji zgodnie z art. 23 dyrektywy 2008/50/WE i mogłoby zagrozić osiągnięciu celu związanego z zachowaniem możliwie najkrótszego okresu przekroczenia norm dotyczących jakości powietrza?

3)

Czy art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 18 dyrektywy 2010/75/UE i art. 13 dyrektywy 2008/50/WE należy interpretować w ten sposób, że przy rozpatrywaniu wniosku o możliwość zastosowania odstępstwa określonego w art. 15 ust. 4 dyrektywy 2010/75/UE właściwy organ powinien ocenić – biorąc pod uwagę wszystkie odnośne dane naukowe dotyczące zanieczyszczenia, w tym kumulatywny skutek wywoływany wraz z pozostałymi źródłami odpowiedniego rodzaju zanieczyszczeń – czy określenie mniej rygorystycznych norm dotyczących emisji zanieczyszczeń powietrza z obiektu energetycznego spalania przyczyniłoby się do przekroczenia odpowiednich norm dotyczących jakości powietrza, określonych zgodnie z art. 13 dyrektywy 2008/50/WE w danej strefie lub aglomeracji, i jeśli taka sytuacja ma miejsce, czy powinien powstrzymać się od przyznania możliwości zastosowania odstępstwa, które zagroziłoby osiągnięciu norm dotyczących jakości środowiska?

1)

Czy przepisy art. 58 dyrektywy [2014/24 (1)], zasadę proporcjonalności i zasadę odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca ma prawo do ustalenia kryteriów zdolności technicznej, to znaczy do dokonania oceny konieczności uwzględnienia, lub nie, w dokumentacji przetargowej kryteriów zdolności technicznej i zawodowej oraz zdolności do prowadzenia działalności technicznej i zawodowej, która wynika z przepisów ustaw szczególnych, dla czynności o znikomej wadze w ramach zamówienia?

2)

Czy zasady przejrzystości i proporcjonalności stają na przeszkodzie uzupełnieniu z mocy prawa dokumentacji przetargowej kryteriami kwalifikacyjnymi wynikającymi z przepisów szczególnych mających zastosowanie do czynności związanych z udzielanym zamówieniem, które nie były przewidziane w dokumentacji przetargowej i których instytucja zamawiająca zdecydowała się nie nakładać na wykonawców?

3)

Czy art. 63 wspomnianej dyrektywy i zasada proporcjonalności stoją na przeszkodzie wykluczeniu z postępowania [przetargowego] oferenta, który nie wyznaczył nominalnie wykonawcy jako podwykonawcy w celu wykazania, że spełnione są określone kryteria dotyczące zdolności technicznej i zawodowej oraz zdolności prowadzenia działalności technicznej i zawodowej, które wynikają z przepisów ustaw szczególnych, nieprzewidzianych w dokumentacji przetargowej, jeżeli dany oferent wybrał inną umowną formę zaangażowania specjalistów w realizację zamówienia, a mianowicie umowę na dostawę/świadczenie usług, lub złożył oświadczenie o dyspozycyjności ze ich strony? Czy prawo do określenia własnej organizacji i stosunków umownych grupy przysługuje wykonawcy i istnieje możliwość zaangażowania w zamówienie niektórych usługodawców/dostawców, biorąc pod uwagę, że taki usługodawca nie należy do podmiotów, na zdolnościach których oferent zamierza polegać celem wykazania zgodności z odpowiednimi kryteriami?

1)

Czy jest zgodne z art. 17 rozporządzenia nr 1305/2013 (1), że przepis krajowy, taki jak art. 26 Naredba nr 9/2015, w którym ustanowiono warunek wsparcia dla wnioskodawców ubiegających się o to wsparcie w ramach poddziałania 4.1 „Pomoc na inwestycje w gospodarstwach rolnych” działania „Inwestycje w środki trwałe” Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020, przewiduje przedstawienie zaświadczenia o zarejestrowaniu gospodarstwa hodowlanego na firmę wnioskodawcy, jako dowodu wykonywania – przed złożeniem wniosku o wsparcie – działalności hodowlanej w zorganizowanym przez wnioskodawcę gospodarstwie rolnym w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 1307/2013 (2), czy też dla celów tego rozporządzenia wystarczające jest wykazanie przez właściciela gospodarstwa rolnego, że jest on w trakcie uzyskiwania niezbędnej rejestracji gospodarstwa hodowlanego na swoją firmę?

2)

Czy warunek zawarty w przepisie krajowym takim jak art. 8 ust. 1 pkt 2 Naredba nr 9 z dnia 21 marca 2015 r. w sprawie stosowania poddziałania 4.1 „Pomoc na inwestycje w gospodarstwach rolnych” w ramach działania 4 „Inwestycje w środki trwałe” Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020, zgodnie z którym wnioskodawcy muszą wykazać minimalną standardową produkcję danego gospodarstwa rolnego w momencie składania wniosku o przyznanie pomocy, która nie może być niższa niż równowartość 8000 EUR w lewach (BGN), uznaje się za zgodny z celem wsparcia w ramach działania „Inwestycje w środki trwałe” określonym w art. 17 rozporządzenia nr 1305/201[3], z priorytetami unijnymi w zakresie rozwoju obszarów wiejskich określonymi w art. 5 rozporządzenia nr 1305/2013 oraz z pojęciem standardowej produkcji gospodarstwa w rozumieniu uchylonego rozporządzenia Komisji nr 1242/2008 (3) z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiającego wspólnotową typologię gospodarstw rolnych?

3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy należy przyjąć, że właściciele gospodarstw rolnych, którzy są nowo zarejestrowani w momencie składania wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania „Inwestycje w środki trwałe”, mają być wykluczeni ze wsparcia finansowego na podstawie rozporządzenia nr 1306/2013 (4)?

1)

Czy przepisy art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszące się do zasady domniemania niewinności w związku z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE (1) można interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one sytuacji prawnej takiej jak w niniejszej sprawie, w której środek administracyjny polegający na zawieszeniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie produkcji alkoholu może zostać orzeczony w oparciu o zwykłe domniemania stanowiące przedmiot toczącego się dochodzenia karnego, bez wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie karnej?

2)

Czy przepisy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszące się do zasady ne bis in idem w związku z art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/118/WE można interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one sytuacji prawnej takiej jak w niniejszej sprawie, w której w związku z tymi samymi okolicznościami faktycznymi nakłada się na tę samą osobę dwie sankcje tego samego rodzaju (zawieszenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie produkcji alkoholu), które różnią się jedynie czasem ich trwania?

1)

Czy art. 89 lub 90 rozporządzenia (1) oraz wymogi proporcjonalności wynikające z karty i prawa Unii wymagają, aby sąd wydający wyrok skazujący dysponował swobodą uznania w zakresie dostosowania, zmiany lub złagodzenia zakresu orzeczenia przepadku połowu i narzędzi połowowych, w szczególności przy uwzględnieniu okoliczności, o których mowa w art. 89 i 90 rozporządzenia (WE) nr 1224/2009?

2)

Uwzględniając potencjalny wpływ automatycznego bezwzględnego przepadku całości połowu i narzędzi połowowych na źródło utrzymania kapitana, czy przepis prawa krajowego taki jak art. 28 ust. 5 lit. b) (2), który nie zezwala sądowi krajowemu na zbadanie jakiegokolwiek wpływu na prawo do zarobkowania osoby skazanej, po przedstawieniu aktu oskarżenia, za popełnienie czynu zabronionego sprzecznego z tym artykułem i rozporządzeniem (z wyjątkiem zbadania, jaka grzywna byłaby odpowiednia), można uznać za zgodny z rozporządzeniem, kartą i prawem Unii, biorąc pod uwagę podstawowe prawo kapitana do wykonywania zawodu?

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

2)

Każda ze stron pokrywa własne koszty.

1)

Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w której Komisja, potwierdzając wcześniejszą decyzję odmowną z dnia 3 marca 2021 r., oddaliła wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do sprawozdania końcowego, wraz z załącznikami, sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w wyniku dochodzenia OC/2019/0766;

—

nakazanie Komisji przedstawienia sprawozdania OLAF-u wraz z załącznikami oraz

—

obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni skutków wynikających z dostępu do sprawozdania OLAF-u.

W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ dostęp do sprawozdania OLAF-u nie mógłby, zgodnie z art. 10 ust. 1 i art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), wejść do „domeny publicznej”.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła art. 4 ust 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, tak jak jest on interpretowany w orzecznictwie, zgodnie z którym w przypadku, gdy adresat sprawozdania OLAF-u zamierza podjąć działania na szkodę osób zainteresowanych, osoby te mają prawo dostępu do przedmiotowego sprawozdania.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 i zasady proporcjonalności.

W tym względzie skarżąca podnosi, że nigdy nie wnosiła o przekazanie danych osobowych osób fizycznych, wobec czego wszelkie dane osobowe występujące ewentualnie w sprawozdaniu mogły być właściwie chronione za pomocą bardzo prostej operacji ukrycia danych.

4.

Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania i błędnej wykładni art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.

W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ pozwana nie sprawdziła, czy w danym przypadku można było udzielić dostępu częściowego.

5.

Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana w żaden sposób nie uzasadniła zastosowania wyjątku, o którym jest mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.

6.

Zarzut szósty dotyczący niesłusznego wykluczenia interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem.

W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana błędnie interpretuje prawo do obrony jako zwykły interes strony, nie biorąc pod uwagę, że aby odpowiedzieć na żądanie Dyrekcji Generalnej ds. Współpracy Międzynarodowej i Rozwoju (DG DEVCO) dotyczące zwrotu finansowego, skarżąca potrzebowała dostępu do sprawozdania OLAF-u.

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2021 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w której Komisja, potwierdzając poprzednią decyzję odmowną z dnia 3 marca 2021 r., oddaliła wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do sprawozdania końcowego wraz z załącznikami, sporządzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w następstwie zakończenia dochodzenia OC/2019/0766;

—

nakazanie Komisji przedłożenia sprawozdania OLAF-u wraz z załącznikami; oraz

—

obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący błędnej interpretacji konsekwencji wynikających z dostępu do sprawozdania OLAF-u.

W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ sprawozdanie OLAF-u nie mogło, w świetle art. 10 ust. 1 i art. 2 ust. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1), zostać udostępnione w „domenie publicznej”.

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

W tym względzie skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w świetle wykładni nadanej mu w orzecznictwie, zgodnie z którą w sytuacji, gdy adresat sprawozdania OLAF-u zamierza przyjąć akty niekorzystne dla osób zainteresowanych, osoby te mają prawo dostępu do rzeczonego sprawozdania.

3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 oraz zasady proporcjonalności.

W tym względzie skarżąca podnosi, że nigdy nie wnioskowała o przekazanie danych osobowych osób fizycznych, w związku z czym ewentualne dane osobowe, które mogą znajdować się w sprawozdaniu, mogą być chronione w drodze powszechnie stosowanej praktyki zaczernienia.

4.

Zarzut czwarty, dotyczący błędnego zastosowania i interpretacji art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.

W tym względzie skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ pozwana nie zbadała, czy w praktyce możliwe jest przyznanie dostępu częściowego.

5.

Zarzut piąty, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana nie przedstawiła żadnego uzasadnienia dla zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.

6.

Zarzut szósty, dotyczący błędnego wykluczenia interesu publicznego w ujawnieniu informacji.

W tym względzie skarżąca podnosi, że pozwana błędnie zinterpretowała prawo do obrony jako interes jedynie strony, nie biorąc pod uwagę, że prawo do obrony jest kamieniem węgielnym państwa prawa i jako takie zapewnia bezpieczeństwo i ochronę społeczności, a nie tylko wyizolowanej jednostki.

— i.

zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty 7 175 000 EUR według stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) do jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego, za okres od dnia 9 marca 2010 r. do dnia 14 listopada 2017 r., po odliczeniu odsetek w wysokości 260 968,15 EUR otrzymanych już przez stronę skarżącą, czyli kwoty w wysokości 2 222 073,29 EUR, lub — tytułem żądania ewentualnego — zapłaty odsetek za zwłokę obliczonych według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;

— ii.

zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty żądanej w pkt (i) powyżej, za okres od dnia 14 listopada 2017 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego lub — tytułem żądania ewentualnego — według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;

— iii.

tytułem żądania ewentualnego w stosunku do pkt (ii) powyżej, zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty, o której mowa w pkt (i), za okres od dnia 2 marca 2021 r. do dnia rzeczywistej zapłaty, według stopy procentowej ustalonej przez EBC dla jego głównych operacji refinansowych, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego lub — tytułem żądania ewentualnego — według stopy procentowej uznanej przez Sąd za odpowiednią;

— iv.

dodatkowo lub tytułem żądania ewentualnego — stwierdzenie nieważności powiadomienia Komisji z dnia 30 kwietnia 2021 r., Ref. Ares(2021) 2904247;

— v.

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący wniosku o odszkodowanie, oparty na błędnym wykonaniu przez Komisję wyroku z dnia 21 września 2017 r., Ferriera Valsabbia i in./Komisja (C-86/15 P i C-87/15 P, EU:C:2017:717), z naruszeniem art. 266 akapit pierwszy TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

W tym względzie strona skarżąca podnosi, że Komisja nie zapłaciła w pełnej wysokości odsetek za zwłokę od kwoty kary zwróconej w następstwie tego wyroku.

2.

Zarzut drugi dotyczący wniosku o stwierdzenie nieważności, oparty na: naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 266 i 296 TFUE; naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; braku uzasadnienia pisma Komisji z dnia 30 kwietnia 2021 r.; naruszeniu prawa i oczywistym błędzie w ocenie.

W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że pismo, w którym Komisja odmówiła zapłaty odsetek za zwłokę, nie zostało wystarczająco uzasadnione i narusza zasady dotyczące przedawnienia.

3.

Zarzut trzeci dotyczący wniosku o stwierdzenie nieważności, oparty na naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 266 TFUE oraz rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (1).

W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że art. 85a ust. 2 rozporządzenia delegowanego (WE, EURATOM) nr 2342/2002 (2), na który Komisja powołała się w swoim piśmie z dnia 30 kwietnia 2021 r., nie obowiązywał już w chwili zwrotu kary, a zatem nie mógł już zostać zastosowany.

1.

2.

stwierdzenie nieważności (na podstawie art. 263 TFUE) pisma Komisji Europejskiej (Dyrekcja Generalna ds. Budżetu) Ares(2021)2904048 z dnia 30 kwietnia 2021 r.;

3.

w każdym wypadku obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący bezprawności zachowania Komisji z powodu naruszenia art. 266 akapit pierwszy TFUE (oraz art. 83 rozporządzenia nr 1268/2012 (1) lub ewentualnie art. 86 rozporządzenia nr 2342/2002 (2))

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 46 statutu, a tym samym art. 266 akapit pierwszy 1 TFUE (oraz art. 83 rozporządzenia nr 1268/2012 lub ewentualnie art. 86 rozporządzenia nr 2342/2002)

—

zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 280 mln EUR tytułem odszkodowania za szkody majątkowe oraz odpowiedniej kwoty tytułem zadośćuczynienia za szkody niemajątkowe, spowodowane decyzją Komisji (UE) 2016/1208 z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.39451 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonej przez Włochy na rzecz banku Tercas;

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący bezprawności zachowania Komisji

2.

Zarzut drugi dotyczący krzywdy i szkody majątkowej wyrządzonej stronie skarżącej wskutek bezprawnego zachowania Komisji

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie rejestracji spornego znaku towarowego w odniesieniu do spornych towarów (a także pozostałych towarów, które nie zostały objęte odwołaniem) albo, tytułem ewentualnym, przekazanie sprawy do EUIPO w celu ponownego jej rozpoznania;

—

nakazanie zwrotu kosztów poniesionych przez skarżącą w związku z odwołaniem.

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w odniesieniu do niektórych wydatków poniesionych przez Królestwo Hiszpanii.

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia kontroli poprawności obliczenia pomocy, w tym stosowania kar administracyjnych (kluczowego mechanizmu kontroli), ze względu na to, że dokonana przez Komisję interpretacja art. 31 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 640/2014 (2) w związku z art. 53 ust. 4 rozporządzenia delegowanego nr 639/2014 (3) jest niezgodna z zasadą proporcjonalności.

Zarzut ten dzieli się na cztery części (A-D):

2.

Zarzut drugi, oparty na właściwym sporządzaniu statystyk dotyczących kontroli na miejscu o odpowiedniej jakości (kluczowego mechanizmu kontroli), w tym wielkości próby losowej i skuteczności analizy ryzyka, zgodnie z art. 34 rozporządzenia delegowanego nr 809/2014.

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Odwoławczej pozwanej nr A-001–2021 (wersja skonsolidowana) z dnia 28 maja 2021 r. (zaskarżona decyzja),

—

posiłkowo, na wypadek gdyby Sąd nie stwierdził nieważności decyzji w całości, stwierdzenie nieważności w takim zakresie, w jakim potwierdzono wymienione poniżej części i postanowienia decyzji pozwanej nr 30/2020 z dnia 30 listopada 2020 r.:

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności rozszerzenia metody podziału kosztów na elementy sieci inne niż elementy sieci międzystrefowej z wymogami art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 (1) i art. 74 rozporządzenia (UE) 2015/1222 (2). W każdym wypadku brak jest niezbędnej podstawy prawnej. Co najmniej zakres stosowania metody podziału kosztów został błędnie wyprowadzony z wymogów bezpieczeństwa operacyjnego i zasady „zanieczyszczający płaci”.

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że zakaz nettingu (kompensowania) narusza w szczególności art. 16 ust. 11 i 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 oraz że powoduje on, iż metoda podziału kosztów jest wewnętrznie sprzeczna.

3.

Zarzut trzeci dotyczący tego, że określenie przez pozwaną tymczasowego poziomu tolerancji dla legalnych przepływów kołowych w oparciu o jej własne normy jest formalnie i materialnie sprzeczne z prawem Unii. Z formalnego punktu widzenia pozwana narusza kompetencje operatorów systemów przesyłowych i krajowych organów regulacyjnych w zakresie ustalania poziomu tolerancji. Ponadto określono w nim tymczasowy poziom tolerancji, mimo że brakuje analizy poziomu uzasadnionych przepływów kołowych przez operatorów systemów przesyłowych, wymaganej na mocy art. 16 ust. 13 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2019/943. Istotnie, metoda podziału kosztów narusza określony w art. 16 ust. 13 pkt 2 rozporządzenia (UE) 2019/943 wymóg ustalenia indywidualnych poziomów tolerancji dla „każdej poszczególnej granicy obszaru rynkowego” poprzez ustalenie jednolitego poziomu tolerancji rozdzielonego równomiernie pomiędzy strefy obszaru rynkowego powodujące przepływy kołowe. Przynajmniej tymczasowo ustalony poziom tolerancji nie ma niezbędnej podstawy prawnej.

4.

Zarzut czwarty dotyczący tego, że uprzywilejowanie przepływów kołowych w stosunku do przepływów wewnętrznych, na których opiera się metoda podziału kosztów, przy ustalaniu przyczyn ograniczeń sieci narusza art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943. Ponadto stwarza on niewłaściwe zachęty. Jest ona również niezgodna z zasadą sprawiedliwości i zasadą niedyskryminacji.

5.

Zarzut piąty dotyczący tego, że metoda podziału kosztów jest sprzeczna z prawem Unii, przynajmniej w jej wymaganym ujęciu całościowym. Szeroki zakres stosowania, zakaz kompensowania, błędny poziom tolerancji i priorytetowe traktowanie przepływów kołowych poprzez przepływy wewnętrzne są ze sobą powiązane i wzajemnie się potęgują. Przynajmniej w ujęciu całościowym doprowadziły one do naruszenia zasady „zanieczyszczający płaci”, zakazu dyskryminacji i wymogu sprawiedliwości. Ponadto metoda podziału kosztów, przynajmniej w swoim ogólnym skutku, jest niezgodna z celem Unii, jakim jest zwiększenie udziału energii odnawialnych. Metoda podziału kosztów jest ogólnie nieproporcjonalna, a w każdym razie pozbawiona niezbędnej podstawy prawnej.

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że zawarty w metodologii podziału kosztów bezwarunkowy obowiązek operatorów systemów przesyłowych do opracowania i przedstawienia organom regulacyjnym do zatwierdzenia propozycji zmian w terminie dwunastu miesięcy od wdrożenia metodologii podziału kosztów narusza art. 16 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2019/943 oraz art. 74 ust. 6 lit. b) w związku z art. 9 ust. 13 rozporządzenia (UE) 2015/1222.

—

stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w części dotyczącej Węgier i wyłączającej się z finansowania unijnego na lata budżetowe 2016–2019 wsparcie z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) powołując się na brak kluczowego mechanizmu kontroli (rozwój obszarów wiejskich – EFRROW – Działania w zakresie leśnictwa), oraz

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania

—

Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2021/988 z dnia 16 czerwca 2021 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) [notyfikowanej jako dokument nr C(2021) 4118] w zakresie dotyczącym Królestwa Hiszpanii w odniesieniu do dochodzenia odnoszącego się do agencji płatniczej dla Kraju Basków w sprawie AA/2018/003/ES/RLF odnośnie dla kwoty netto 2 056 473,43 EUR.

—

Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zastosowana korekta ryczałtowa w kwocie netto 2 056 473,43 EUR jest niezgodna z art. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 640/2014 (2) oraz z art. 28 i 29 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 809/2014 (3). Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie niedociągnięć w kluczowym mechanizmie kontroli skuteczności kontroli krzyżowych i jakości systemu identyfikacji działek rolnych.

Komisja pomyliła stwierdzone jednorazowe rozbieżności między procesem weryfikacji na ekranie fotointerpretacji w odniesieniu do systemu identyfikacji działek rolnych a późniejszymi inspekcjami na miejscu dotyczącymi czterech wybranych losowo działek z wynikami zaplanowanych kontroli na miejscu odpowiadających inspekcjom działek o współczynniku proporcjonalnej kwalifikowalności w latach 2016, 2017 i 2018, dokonanych w ramach planu działań mających na celu poprawę aktualizacji systemu identyfikacji działek rolnych. Mimo że chodzi o działania odrębne i niezależne od siebie, Komisja dochodzi do wspólnego wniosku za pomocą ekstrapolacji wyników dwóch działań w celu zastosowania spornej korekty, którą skarżąca uważa za nieprawidłową i nieproporcjonalną.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję wytycznych w sprawie obliczania korekt finansowych w ramach procedur rozliczenia zgodności i rozliczenia finansowego rachunków [C(2015) 3675 z dnia 8 czerwca 2015 r.], z którego wynika, że zastosowana korekta ryczałtowa jest nieuzasadniona, ponieważ nie wystąpiły niedociągnięcia w kontrolach krzyżowych, a ryzyko dla funduszu ze względu na niedociągnięcia w kontrolach na miejscu określono liczbowo w postępowaniu. Skarżąca oprócz tego, że utrzymuje, iż nie wystąpiło żadne niedociągnięcie w kontrolach krzyżowych stanowiące ryzyko dla funduszu, które uzasadniałoby zastosowaną korektę, uważa, że w odniesieniu do kontroli na miejscu Komisja zastosowała korektę ryczałtową w niewłaściwy sposób, gdyż ryzyko dla funduszu wyodrębniono i określono liczbowo w postępowaniu.

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—

zmianę zaskarżonej decyzji poprzez:

—

obciążenie wnoszącego o unieważnienie prawa do wzoru kosztami poniesionymi przez stroną skarżącą.

—

Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 24 marca 2021 r., Lego/EUIPO Delta Sport Handelskontor (Klocek stanowiący część zestawu konstrukcyjnego) (T-515/19, niepublikowany, EU:T:2021:155);

—

Naruszenie zasad określonych w wyroku z dnia 8 marca 2018 r., DOCERAM (C-395/16, EU:C:2018:172);

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

—

Błędna interpretacja zgłoszenia patentowego EP 3 005 948 A2 i złożonego przez skarżącą zbiorowego zgłoszenia wzorów nr 1 431 829–0001–0010.