ISSN 1977-1002 |
||
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449 |
|
![]() |
||
Wydanie polskie |
Informacje i zawiadomienia |
Rocznik 63 |
Spis treści |
Strona |
|
|
||
|
|
I Rezolucje, zalecenia i opinie |
|
|
REZOLUCJE |
|
|
Parlament Europejski |
|
|
Wtorek, 12 lutego 2019 r. |
|
2020/C 449/01 |
||
2020/C 449/02 |
||
2020/C 449/03 |
||
2020/C 449/04 |
||
2020/C 449/05 |
||
2020/C 449/06 |
||
2020/C 449/07 |
||
2020/C 449/08 |
||
|
Środa, 13 lutego 2019 r. |
|
2020/C 449/09 |
||
2020/C 449/10 |
||
2020/C 449/11 |
||
2020/C 449/12 |
||
2020/C 449/13 |
||
2020/C 449/14 |
||
|
Czwartek, 14 lutego 2019 r. |
|
2020/C 449/15 |
||
2020/C 449/16 |
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie Zimbabwe (2019/2563(RSP)) |
|
2020/C 449/17 |
||
2020/C 449/18 |
||
2020/C 449/19 |
||
2020/C 449/20 |
||
2020/C 449/21 |
||
2020/C 449/22 |
||
2020/C 449/23 |
||
2020/C 449/24 |
||
2020/C 449/25 |
|
II Komunikaty |
|
|
KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
|
|
Parlament Europejski |
|
|
Wtorek, 12 lutego 2019 r. |
|
2020/C 449/26 |
|
III Akty przygotowawcze |
|
|
Parlament Europejski |
|
|
Wtorek, 12 lutego 2019 r. |
|
2020/C 449/27 |
||
2020/C 449/28 |
||
2020/C 449/29 |
||
2020/C 449/30 |
||
2020/C 449/31 |
||
2020/C 449/32 |
||
2020/C 449/33 |
||
2020/C 449/34 |
||
2020/C 449/35 |
||
2020/C 449/36 |
||
2020/C 449/37 |
||
2020/C 449/38 |
||
|
Środa, 13 lutego 2019 r. |
|
2020/C 449/39 |
||
2020/C 449/40 |
||
2020/C 449/41 |
||
2020/C 449/42 |
||
2020/C 449/43 |
||
2020/C 449/44 |
||
2020/C 449/45 |
||
2020/C 449/46 |
||
2020/C 449/47 |
||
2020/C 449/48 |
||
2020/C 449/49 |
||
2020/C 449/50 |
||
2020/C 449/51 |
||
2020/C 449/52 |
||
2020/C 449/53 |
||
2020/C 449/54 |
||
2020/C 449/55 |
||
2020/C 449/56 |
||
2020/C 449/57 |
||
2020/C 449/58 |
||
2020/C 449/59 |
||
2020/C 449/60 |
||
2020/C 449/61 |
||
2020/C 449/62 |
||
2020/C 449/63 |
||
|
Czwartek, 14 lutego 2019 r. |
|
2020/C 449/64 |
||
2020/C 449/65 |
||
2020/C 449/66 |
||
2020/C 449/67 |
||
2020/C 449/68 |
||
2020/C 449/69 |
||
2020/C 449/70 |
||
2020/C 449/71 |
||
2020/C 449/72 |
Skróty i symbole
(Wskazana procedura opiera się na podstawie prawnej zaproponowanej w projekcie aktu) Poprawki Parlamentu: Nowe fragmenty tekstu zaznacza się wytłuszczonym drukiem i kursywą . Fragmenty tekstu, które zostały skreślone, zaznacza się za pomocą symbolu ▌ lub przekreśla. Zmianę brzmienia zaznacza się przez wyróżnienie nowego tekstu wytłuszczonym drukiem i kursywą i usunięcie lub przekreślenie zastąpionego tekstu. |
PL |
|
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/1 |
PARLAMENT EUROPEJSKI
SESJA 2018–2019
Posiedzenia od 11 do 14 lutego 2019 r.
Protokoły posiedzeń zostały opublikowane w Dz.U. C 396 z 20.11.2020.
TEKSTY PRZYJĘTE
I Rezolucje, zalecenia i opinie
REZOLUCJE
Parlament Europejski
Wtorek, 12 lutego 2019 r.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/2 |
P8_TA(2019)0075
Strategie na rzecz integracji Romów
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie konieczności wzmocnienia strategicznych unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów po 2020 r. i bardziej zdecydowanej walki z antycygańskością (2019/2509(RSP))
(2020/C 449/01)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 5 kwietnia 2011 r. zatytułowany „Unijne ramy dotyczące krajowych strategii integracji Romów do 2020 r.” (COM(2011)0173) oraz późniejsze sprawozdania z wdrażania i oceny, |
— |
uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka oraz Europejską konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, |
— |
uwzględniając orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dotyczące uznania Romów za grupę wymagającą szczególnej ochrony przed dyskryminacją, |
— |
uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy nr 2153 z 2017 r. zatytułowaną „Promowanie integracji Romów i Trawelerów”, |
— |
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1), |
— |
uwzględniając zalecenie Rady z dnia 9 grudnia 2013 r. w sprawie skutecznych środków integracji Romów w państwach członkowskich (2), a także konkluzje Rady z dnia 8 grudnia 2016 r. w sprawie przyspieszenia procesu integracji Romów i z dnia 13 października 2016 r. w sprawie sprawozdania specjalnego nr 14/2016 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, |
— |
uwzględniając decyzję ramową Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2017 r. w sprawie aspektów praw podstawowych w integracji Romów w UE: walka z antycygańskością (4), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 kwietnia 2015 r. w sprawie Międzynarodowego Dnia Romów – antycygańskość w Europie i uznanie przez UE dnia pamięci o ludobójstwie Romów podczas drugiej wojny światowej (5), |
— |
uwzględniając sprawozdanie w sprawie praw podstawowych za 2016 r. przygotowane przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA), a także pierwsze i drugie Badanie Unii Europejskiej na temat mniejszości i dyskryminacji (EU-MIDIS I i II) opracowane przez FRA oraz różne inne badania i sprawozdania dotyczące Romów, |
— |
uwzględniając europejską inicjatywę obywatelską „Minority SafePack” zarejestrowaną w dniu 3 kwietnia 2017 r., |
— |
uwzględniając odpowiednie sprawozdania i zalecenia romskiego społeczeństwa obywatelskiego, organizacji pozarządowych i ośrodków badawczych, |
— |
uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że antycygańskość (6) jest szczególnym rodzajem rasizmu, ideologią opartą na wyższości rasowej, formą odczłowieczenia i rasizmu instytucjonalnego, dla której pożywką jest dyskryminacja historyczna, a której przejawami są między innymi przemoc, mowa nienawiści, wyzysk, stygmatyzacja i dyskryminacja w najbardziej jaskrawej formie (7); |
B. |
mając na uwadze, że Romowie (8) w Europie są nadal pozbawieni podstawowych praw człowieka; |
C. |
mając na uwadze, że w ustaleniach zawartych w sprawozdaniu Komisji z oceny Unijnych ram dotyczących krajowych strategii integracji Romów do 2020 r. (COM(2018)0785) podkreśla się, że „ramy miały zasadnicze znaczenie dla rozwoju unijnych i krajowych instrumentów i struktur mających na celu promowanie integracji Romów, lecz ambitne założenie »położenia kresu wykluczeniu Romów« nie zostało zrealizowane”; |
D. |
mając na uwadze, że ocena przeprowadzona przez Komisję wykazała, iż strategie integracji muszą uwzględniać różne cele jednocześnie oraz w ramach kompleksowego podejścia koncentrującego się w większym stopniu na walce z antycygańskością; mając na uwadze, że obok czterech celów dotyczących integracji Romów (edukacja, sytuacja mieszkaniowa, zatrudnienie i ochrona zdrowia) powinien znaleźć się szczegółowy cel w postaci niedyskryminacji; |
E. |
mając na uwadze, że postępy na drodze do integracji Romów są, ogólnie rzecz biorąc, ograniczone; mając na uwadze, że zaobserwowano poprawę sytuacji w odniesieniu do przedwczesnego kończenia nauki i do wczesnej edukacji, ale sytuacja pod względem segregacji w szkołach uległa pogorszeniu; mając na uwadze, że poprawiła się samoocena stanu zdrowia Romów, ale ich dostęp do opieki medycznej jest nadal ograniczony; mając na uwadze, że w większości państw członkowskich nie odnotowano poprawy w dostępie do zatrudnienia, a do tego wzrósł udział młodych Romów niekształcących się, niepracujących ani nieszkolących się; mając na uwadze, że sytuacja mieszkaniowa budzi poważne obawy, a w kwestii ubóstwa osiągnięto jedynie niewielki postęp; mając na uwadze, że źródłem poważnych obaw nadal jest też antycygańskość i jej przejawy, takie jak przestępstwa z nienawiści i mowa nienawiści – w internecie i poza nim; mając na uwadze, że działanie UE uznano za wnoszące istotną wartość dodaną do krajowych strategii na rzecz Romów i ich wdrażania z wykorzystaniem obszarów polityki, zarządzania i finansów; |
F. |
mając na uwadze, że w ocenie odnotowano niedociągnięcia w pierwotnym projekcie ram oraz ich ograniczoną skuteczność podczas wdrażania; |
G. |
mając na uwadze, że w ocenie zwrócono uwagę na potrzebę wzmocnienia pozycji Romów i ich uczestnictwa za pomocą specjalnych środków; mając na uwadze, że takie wzmocnienie pozycji Romów i organizacji pozarządowych oraz budowanie ich zdolności ma kluczowe znaczenie; |
H. |
mając na uwadze, że w ocenie wskazuje się, że w unijnych ramach nie zwrócono wystarczającej uwagi na ukierunkowanie na konkretne grupy Romów, że należy zająć się dyskryminacją z wielu przyczyn jednocześnie i dyskryminacją krzyżową oraz że w strategiach należy uwzględnić wyraźnie zaakcentowany aspekt płci i podejście skupiające uwagę na potrzebach dzieci; |
I. |
mając na uwadze, że w obecnych unijnych ramach brakuje jasnych założeń i wymiernych celów; mając na uwadze, że procedury monitorowania pod względem jakościowym i ilościowym są niewystarczające, a zalecenia dla poszczególnych krajów nie są wiążące; mając na uwadze, że działania podejmowane w dążeniu do rozwiązania problemu ograniczonego udziału Romów i społeczności romskich w projektowaniu tych ram, ich wdrażaniu i monitorowaniu oraz ocenie środków, programów i projektów dotyczących Romów są niewystarczające; |
J. |
mając na uwadze, że w większości głównych programów nie uwzględnia się Romów, a także mając na uwadze, że ukierunkowane działania objęte funduszami strukturalnymi nie doprowadziły do trwałych pozytywnych zmian w życiu Romów znajdujących się w najbardziej niekorzystnej sytuacji; |
K. |
mając na uwadze, że państwa członkowskie ponoszą jednoznaczną odpowiedzialność za podejmowanie środków naprawczych przeciwdziałających praktykom dyskryminującym Romów; |
L. |
mając na uwadze, że kwestia budowania zaufania między Romami i nie-Romami ma kluczowe znaczenie dla poprawy warunków życia i szans życiowych Romów; mając na uwadze, że zaufanie ma zasadnicze znaczenie dla całego społeczeństwa; |
1. |
podtrzymuje swoje stanowisko, apele i zalecenia przedstawione i przyjęte w rezolucji z dnia 25 października 2017 r. w sprawie aspektów praw podstawowych w integracji Romów w UE: walka z antycygańskością; wyraża ubolewanie z powodu ograniczonego zakresu działań podjętych w związku z zaleceniami przedstawionymi w tej rezolucji; |
2. |
wzywa Komisję do:
|
3. |
wzywa państwa członkowskie do:
|
4. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, rządom i parlamentom państw członkowskich i krajów kandydujących, Agencji Praw Podstawowych UE, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Komitetowi Regionów w celu przekazania parlamentom i radom na poziomie niższym niż krajowy, Radzie Europy i Organizacji Narodów Zjednoczonych. |
(1) Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22.
(2) Dz.U. C 378 z 24.12.2013, s. 1.
(3) Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 55.
(4) Dz.U. C 346 z 27.9.2018, s. 171.
(5) Dz.U. C 328 z 6.9.2016, s. 4.
(6) Angielski termin anti-Gypsyism oznaczający antycygańskość bywa różnie zapisywany, a w poszczególnych państwach członkowskich zjawisko to określa się niekiedy w nieco odmienny sposób, np. jako Antiziganismus.
(7) Zalecenie nr 13 Europejskiej Komisji przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (ECRI) dotyczące ogólnej polityki zwalczania antycygańskości i dyskryminacji Romów.
(8) Słowa „Romowie” używa się jako ogólnego terminu obejmującego różne powiązane grupy z całej Europy, prowadzące zarówno osiadły, jak i wędrowny tryb życia, takie jak Romowie, Trawelerzy, Sinti, Manusze, Kalé, Romaniczale, Bojasze, Aszkali, Egipcjanie Bałkańscy, Jenisze, Domowie i Lomowie, które mogą różnić się między sobą kulturą i stylem życia.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/6 |
P8_TA(2019)0076
Stosowanie postanowień Traktatu dotyczących obywatelstwa UE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie stosowania postanowień Traktatu dotyczących obywatelstwa UE (2018/2111(INI))
(2020/C 449/02)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 2, 3, 6, 9, 10, 11, 12, 21 i 23 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), a także art. 8, 9, 10, 15, 18, 20, 21, 22, 23 24, 26, 45, 46, 47, 48, 153 i 165 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), |
— |
uwzględniając art. 10 i 11 TUE oraz art. 10 ust. 3, który stanowi, że „[k]ażdy obywatel ma prawo uczestniczyć w życiu demokratycznym Unii”, |
— |
uwzględniając art. 3 ust. 2 TUE, w którym zapewnia się swobodę przepływu osób, |
— |
uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając wieloletnie ramy finansowe na lata 2020–2027, |
— |
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1), |
— |
uwzględniając dyrektywę 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającą rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającą dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (2), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 390/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. ustanawiające program „Europa dla obywateli” (3) na okres 2014-2020, |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (4), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/589 z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie europejskiej sieci służb zatrudnienia (EURES), dostępu pracowników do usług w zakresie mobilności i dalszej integracji rynków pracy oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 492/2011 i (UE) nr 1296/2013 (5), |
— |
uwzględniając dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (6), |
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniającą dyrektywę 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (7), |
— |
uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Rady ustanawiającej unijny tymczasowy dokument podróży i uchylającej decyzję 96/409/WPZiB (COM(2018)0358), |
— |
uwzględniając dyrektywę Rady (UE) 2015/637 z dnia 20 kwietnia 2015 r. w sprawie środków koordynacji i współpracy mających ułatwić ochronę konsularną niereprezentowanych obywateli Unii w państwach trzecich oraz uchylającą decyzję 95/553/WE (8), |
— |
uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program „Prawa i Wartości” (COM(2018)0383), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 lipca 2009 r. pt. „Wytyczne w celu skuteczniejszej transpozycji i stosowania dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich” (COM(2009)0313), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 24 stycznia 2017 r. zatytułowane „Wzmocnienie praw obywateli w Unii demokratycznych zmian. Sprawozdanie na temat obywatelstwa UE z 2017 r.” (COM(2017)0030), |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 12 września 2018 r. w sprawie sieci współpracy wyborczej, przejrzystości w internecie, ochrony przed cyberincydentami i przeciwdziałania kampaniom dezinformacyjnym w kontekście wyborów do Parlamentu Europejskiego (C(2018)5949), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału traktatu z Lizbony (9), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 października 2015 r. w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej (10) oraz wniosek Komisji dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej (COM(2017)0482), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie obywatelstwa UE na sprzedaż (11), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 kwietnia 2016 r. w sprawie zdobywania wiedzy o UE w szkole (12), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie wdrożenia rozporządzenia Rady (UE) nr 390/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. ustanawiającego program „Europa dla Obywateli” na lata 2014–2020 (13), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie przeszkód utrudniających obywatelom UE swobodne przemieszczanie się i podejmowanie pracy na rynku wewnętrznym (14), |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 31 stycznia 2013 r. pt. „Wzmocnienie obywatelstwa UE poprzez propagowanie praw wyborczych obywateli UE”, |
— |
uwzględniając badania opublikowane w 2016 r. przez Departament Tematyczny C Parlamentu Europejskiego pt. „Przeszkody w prawie do swobodnego przemieszczania się i pobytu obywateli UE i ich rodzin”, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z 2018 r. pt. „Urzeczywistnienie praw obywateli UE: sądy krajowe egzekwujące swobodę przemieszczania się i powiązane prawa”, |
— |
uwzględniając wyniki badania Eurobarometr 89/2018, |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie składu Parlamentu Europejskiego (15), |
— |
uwzględniając swoje stanowisko z dnia 4 lipca 2018 r. w sprawie projektu decyzji Rady zmieniającej Akt dotyczący wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, załączony do decyzji Rady 76/787/EWWiS, EWG, Euratom z dnia 20 września 1976 r. („akt wyborczy”) (16), |
— |
uwzględniając swoją decyzję z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie przeglądu porozumienia ramowego dotyczącego stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją (17), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027 i zasobów własnych (18), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027 – stanowisko Parlamentu z myślą o osiągnięciu porozumienia (19), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 12 września 2018 r. zatytułowany „Zapewnienie wolnych i uczciwych wyborów europejskich” (COM(2018)0637), |
— |
uwzględniając art. 52 Regulaminu, a także art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinie przedstawione przez Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych i Komisję Petycji (A8-0041/2019), |
A. |
mając na uwadze, że obywatelstwo UE i powiązane z nim prawa zostały wprowadzone po raz pierwszy w 1992 r. na mocy traktatu z Maastricht, a następnie zostały wzmocnione w Traktacie z Lizbony, który wszedł w życie w grudniu 2009 r., lecz zostały wdrożone tylko częściowo; |
B. |
mając na uwadze, że zgodnie z prawami, wartościami i zasadami, na których opiera się Unia i które zostały podkreślone w art. 2 i 6 TUE, obywatel znajduje się w samym centrum projektu europejskiego; mając na uwadze, że debata na temat przyszłości Europy obejmuje zatem również refleksję na temat siły naszej wspólnej tożsamości; |
C. |
mając na uwadze, że zasady przejrzystości, uczciwości i rozliczalności instytucji UE i procesów decyzyjnych, zapisane w art. 10 i 11 TUE oraz w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, są istotnymi elementami koncepcji obywatelstwa i mają zasadnicze znaczenie dla budowania i wzmacniania wiarygodności i zaufania do Unii jako całości; mając na uwadze, że sięganie do tymczasowych ustaleń i instrumentów międzyrządowych w różnych obszarach polityki UE, a także zwracanie się do nieformalnych organów decyzyjnych, obchodząc przy tym zwykłą unijną procedurę legislacyjną i powodując jej dezinstytucjonalizację, grozi poważnym naruszeniem takich zasad; |
D. |
mając na uwadze, że UE napotykała trudności w sprostaniu licznym kryzysom o poważnych konsekwencjach społeczno-gospodarczych, które doprowadziły do pojawienia się ideologii populistycznych i nacjonalistycznych opartych na tożsamości sprzyjającej wykluczeniu i kryteriach supremacji, które są sprzeczne z wartościami europejskimi; |
E. |
mając na uwadze, że niezadowalające zarządzanie różnymi kryzysami pogłębiło rozczarowanie obywateli niektórymi wynikami projektu integracji z UE; mając na uwadze, że kluczowe znaczenie ma zagwarantowanie, by obywatelstwo UE było uznawane za ceniony przywilej wśród obywateli, w tym dzięki przywróceniu zaufania do projektu UE, przyznaniu pierwszeństwa promowaniu wszystkich praw obywatelskich, w tym praw cywilnych, politycznych i społecznych, poprawie jakości demokracji w Unii, praktycznemu korzystaniu z podstawowych praw i wolności oraz możliwości udziału każdego obywatela w życiu demokratycznym Unii, przy jednoczesnym zapewnieniu większego zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w procesy podejmowania decyzji i ich wdrażania; |
F. |
mając na uwadze, że obecny przegląd europejskiej inicjatywy obywatelskiej ma na celu poprawę jej skuteczności oraz wzmocnienie demokracji partycypacyjnej i aktywnego obywatelstwa; |
G. |
mając na uwadze, że dostęp do obywatelstwa UE uzyskuje się w drodze posiadania obywatelstwa państwa członkowskiego, które regulowane jest prawem krajowym; mając jednocześnie na uwadze, że prawa i obowiązki wynikające z obywatelstwa UE są określone w prawie UE i nie są zależne od państw członkowskich, w związku z czym państwa członkowskie nie mogą ich ograniczać w nieuzasadniony sposób; |
H. |
mając na uwadze, że w kwestii dostępu do obywatelstwa krajowego państwa członkowskie powinny kierować się zasadami prawa UE, takimi jak zasady proporcjonalności, praworządności i niedyskryminacji, które zostały dokładnie rozwinięte w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; |
I. |
mając na uwadze, że perspektywa brexitu uwidoczniła znaczenie praw obywatelskich UE, zwłaszcza wśród młodych Europejczyków, oraz ich rolę w życiu milionów obywateli UE, a ponadto zwiększyła w UE wiedzę na temat konsekwencji potencjalnej utraty takich praw po obu stronach; |
J. |
mając na uwadze, że średnia frekwencja w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 r. wyniosła 42,6 %; mając na uwadze, że według najnowszego badania Eurobarometr z maja 2018 r. tylko 19 % ankietowanych Europejczyków znało datę kolejnych wyborów europejskich; |
K. |
mając na uwadze, że obywatele UE praktycznie nie znają biur Europe Direct, mimo że odgrywają one główną rolę informacyjną; |
L. |
mając na uwadze, że w całej UE istnieje ponad 400 centrów informacyjnych Europe Direct, które przyczyniają się do przekazywania przez Komisję informacji na temat polityki Unii Europejskiej mającej bezpośrednie znaczenie dla obywateli, w celu utrzymania kontaktu z obywatelami na szczeblu lokalnym i regionalnym; |
M. |
mając na uwadze, że koncepcja obywatelstwa definiuje relacje obywateli ze społecznością polityczną, w tym ich prawa, obowiązki i odpowiedzialność; mając na uwadze, że art. 20 TFUE daje obywatelom UE prawo do głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego oraz w wyborach lokalnych w państwie członkowskim miejsca zamieszkania na takich samych warunkach jak obywatele tego państwa; |
N. |
mając na uwadze, że obywatele europejscy są bezpośrednio reprezentowani w Parlamencie Europejskim, a każdy obywatel musi być traktowany przez instytucje UE z jednakową uwagą; mając na uwadze, że art. 8 TFUE ustanawia zasadę uwzględniania problematyki płci, stanowiąc, że „we wszystkich swoich działaniach Unia zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet”; |
O. |
mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) orzekł w szeregu spraw, iż obywatele państwa członkowskiego mogą powoływać się na prawo wynikające z obywatelstwa UE wobec tego państwa (20); |
P. |
mając na uwadze, że wiele państw członkowskich oferuje tzw. programy złotych wiz i systemy inwestycyjne jako sposób na uzyskanie obywatelstwa; |
Q. |
mając na uwadze, że swoboda przemieszczania się daje obywatelom Unii możliwość podróżowania, studiowania, pracy i życia w innych państwach UE; mając na uwadze, że ponad 16 milionów Europejczyków korzysta z przysługującego im prawa do pobytu w innym państwie UE; |
R. |
mając na uwadze, że prawo do swobodnego przemieszczania się ma kluczowe znaczenie dla obywatelstwa UE oraz uzupełnia inne swobody na rynku wewnętrznym UE; mając na uwadze, że młodzi Europejczycy są szczególnie przywiązani do swobody przemieszczania się, którą uważa się za najbardziej pozytywne osiągnięcie UE po zapewnieniu pokoju w Europie; |
S. |
mając na uwadze, że wdrożenie dyrektywy 2004/38/WE napotkało trudności praktyczne, a Europejczycy wciąż mogą mieć trudności z przemieszczaniem się do innego państwa członkowskiego lub zamieszkaniem w nim w wyniku dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, wymogi związane z wjazdem i pobytem; mając na uwadze, że Trybunał Sprawiedliwości w wielu orzeczeniach dążył do uściślenia kluczowych koncepcji związanych z mobilnością obywateli UE; |
T. |
mając na uwadze, że prawo do ochrony konsularnej zostało zagwarantowane w art. 20 i 23 TFUE, w związku z czym obywatele UE przebywający na terytorium państwa trzeciego, w którym państwo członkowskie ich przynależności państwowej nie jest reprezentowane, mają prawo do ochrony udzielanej przez dowolne inne państwo członkowskie na tych samych warunkach, na jakich udziela ono ochrony swoim obywatelom; mając na uwadze, że obywatele europejscy z państwa członkowskiego nieposiadającego reprezentacji w danym państwie trzecim mogą być narażeni na sytuacje kryzysowe, klęski żywiołowe lub wydarzenia takie jak ataki terrorystyczne; |
U. |
mając na uwadze, że Komisja przedstawiła w sprawozdaniu w sprawie obywatelstwa UE z 2017 r. zobowiązanie do zorganizowania ogólnounijnej kampanii informacyjnej na temat obywatelstwa UE, aby pomóc obywatelom lepiej zrozumieć przysługujące im prawa; mając na uwadze, że tę powinność lepszego informowania obywateli UE o ich prawach i obowiązkach muszą wypełniać zarówno państwa członkowskie, jak i społeczeństwo obywatelskie; |
V. |
mając na uwadze, że według sprawozdania Komisji na temat obywatelstwa UE z 2017 r. od 2012 r. coraz więcej osób zgłasza, że doświadczyło jakiejś formy dyskryminacji; |
W. |
mając na uwadze, że utworzenie strefy Schengen oraz włączenie dorobku Schengen do unijnych ram prawnych znacznie zwiększyło swobodę przemieszczania się na terytorium UE i jest jednym z największych osiągnięć procesu integracji europejskiej; |
X. |
mając na uwadze, że wprowadzenie obywatelstwa europejskiego jest zwieńczeniem europejskiego projektu, którego potencjał nie został jeszcze w pełni zrealizowany; podkreśla, że jest to unikalna struktura, niespotykana nigdzie indziej na świecie; |
1. |
uważa, że nie wdrożono wszystkich postanowień dotyczących obywatelstwa UE w stopniu odpowiadającym ich pełnemu potencjałowi, mimo że takie wdrożenie umożliwiłoby konsolidację tożsamości europejskiej; podkreśla, że stworzenie obywatelstwa UE dowiodło, iż może istnieć forma obywatelstwa, którego nie określa narodowość i które stanowi podstawę obszaru politycznego, z którego wynikają prawa i obowiązki określone przez Unię Europejską, a nie przez państwo; wzywa instytucje Unii do przyjęcia niezbędnych środków w celu poprawy wdrażania, zakresu i skuteczności postanowień Traktatu dotyczących obywatelstwa, a także odpowiednich postanowień zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej; zwraca uwagę, że obywatele europejscy nie są wystarczająco świadomi swoich praw wynikających z obywatelstwa UE; |
2. |
przypomina, że obywatelstwo UE uzupełnia obywatelstwo państwa członkowskiego; podkreśla, że obywatelstwo UE umożliwia obywatelom komplementarność wielu tożsamości, natomiast radykalny nacjonalizm i ideologie populistyczne ograniczają taką możliwość; jest zdania, że aktywne obywatelstwo i zachęcanie do aktywności obywatelskiej mają kluczowe znaczenie dla wzmocnienia poczucia przynależności do projektu politycznego, aby wspierać pogłębianie wspólnego poczucia tożsamości europejskiej, wzajemne zrozumienie, dialog międzykulturowy i współpracę transnarodową oraz tworzenie otwartych, inkluzywnych, spójnych i odpornych społeczeństw; |
3. |
uważa, że pełne wdrożenie przez unijne instytucje, organy, urzędy i agencje Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz aktywne promowanie praw i zasad w niej przewidzianych stanowi jeden z kluczowych czynników zagwarantowania skutecznego zaangażowania obywateli w demokratyczny proces unijny oraz nadaje konkretny wymiar postanowieniom zawartym w art. 20 TFUE; |
4. |
podkreśla, że zbiór praw i obowiązków wynikających z obywatelstwa Unii nie może być ograniczany bez uzasadnienia; w związku z powyższym wzywa państwa członkowskie, by skorzystały ze swoich prerogatyw w zakresie przyznawania obywatelstwa w duchu uczciwej współpracy, w tym w przypadku dzieci obywateli UE mających trudności w spełnieniu kryteriów obywatelstwa zgodnie z przepisami krajowymi; podkreśla, że pomyślne korzystanie z praw obywatelskich zakłada ochronę i promowanie wszystkich praw i wolności zapisanych w Karcie praw podstawowych UE, w tym dotyczących osób z niepełnosprawnością, które powinny móc korzystać ze swoich praw podstawowych w taki sam sposób jak pozostali obywatele, oraz że uwzględnianie aspektu płci jest wdrażane w celu zapewnienia kobietom pełnego korzystania z praw związanych z obywatelstwem UE; |
5. |
przypomina, że obywatelstwo UE niesie również szerzej zakrojone skutki i przyznaje prawa w zakresie uczestnictwa w życiu demokratycznym wynikające z art. 10 i 11 TUE; podkreśla, że na potrzeby korzystania z prawa do udziału w życiu demokratycznym Unii decyzje powinny być podejmowane w sposób jak najbardziej otwarty i jak najbliższy obywatelowi, w związku z czym zasadnicze znaczenie ma zapewnienie odpowiednich gwarancji przejrzystości w procesie decyzyjnym oraz zwalczanie korupcji; |
6. |
wyraża ubolewanie, że w niektórych państwach członkowskich stosuje się odstępstwa od części Traktatów, co podważa prawa obywateli, które na mocy Traktatów powinny być takie same dla wszystkich, i de facto powoduje powstawanie różnic w przestrzeganiu tych praw; |
7. |
zwraca uwagę, że program Erasmus+, program „Prawa, równość i obywatelstwo” i program „Europa dla Obywateli” zapewniają obywatelom UE, a zwłaszcza młodzieży, ogromne korzyści dzięki zwiększeniu ich wiedzy na temat ich statusu jako obywateli UE oraz na temat praw wynikających z tego statusu i wartości leżących u jego podstaw; jest zdania, że europejskie programy wolontariatu, takie jak wolontariat europejski i Europejski Korpus Solidarności również stanowią integralną część budowania obywatelstwa europejskiego; podkreśla kluczowe znaczenie takich programów, zwłaszcza wśród młodzieży, i wzywa do ich większego wspierania finansowego; |
Prawa polityczne
8. |
wyraża zaniepokojenie tendencją do spadku frekwencji wyborczej zarówno w wyborach krajowych, jak i w wyborach do Parlamentu Europejskiego, zwłaszcza wśród młodych ludzi; jest przekonany, że wzmocnienie sfery publicznej UE oraz pełne wdrożenie obywatelstwa europejskiego może potencjalnie pomóc w odwróceniu tej tendencji poprzez zwiększenie wśród obywateli poczucia przynależności do społeczności europejskiej i pobudzanie demokracji pośredniej; |
9. |
dostrzega wysiłki Komisji mające na celu promowanie programów wzmacniających obywatelstwo europejskie i znajomość wśród obywateli ich praw politycznych; dostrzega jednak niewielkie postępy we wdrażaniu art. 165 TFUE jako podstawy prawnej promowania europejskiego wymiaru w edukacji obywatelskiej; uznaje za kluczowe promowanie uczestnictwa obywateli w życiu demokratycznym UE i uważa, że opracowanie unijnych programów w systemach kształcenia powinno być priorytetem umożliwiającym dalsze wykorzystanie potencjału obywatelstwa UE; |
10. |
ponownie wyraża ubolewanie wobec faktu, że niektórzy obywatele UE są pozbawiani prawa wyborczego w państwie członkowskim ich przynależności państwowej i nie mogą uczestniczyć w krajowych wyborach parlamentarnych w państwie członkowskim zamieszkania; podkreśla, że utrata praw wyborczych wynikająca ze stałego pobytu w innym państwie członkowskim mogłaby zniechęcać obywateli do przenoszenia się do innego państwa członkowskiego, a tym samym stanowić potencjalne naruszenie art. 18 TFUE; |
11. |
uważa, że w systemie demokracji przedstawicielskiej istotne jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania instytucji UE w celu ochrony wszystkich praw politycznych obywateli UE; podkreśla znaczenie dostępności informacji na temat obywatelstwa UE oraz praw wynikających z jego posiadania we wszystkich językach urzędowych Unii Europejskiej, tak by wzmocnić pojęcie obywatelstwa UE; ubolewa, że od wejścia w życie Traktatu z Lizbony art. 15 ust. 3 TFUE, który stał się podstawą prawną publicznego dostępu do dokumentów i który obejmuje przepisami dotyczącymi dostępu wszystkie unijne instytucje, organy, agencje i urzędy, nie został jeszcze w pełni wdrożony; uważa, że państwa członkowskie stale utrudniają postępy w dążeniu do przyjęcia nowego rozporządzenia; |
Swoboda przemieszczania się
12. |
przyjmuje z zadowoleniem korzyści, które swobodne przemieszczanie się przynosi obywatelom UE i gospodarkom państw członkowskim; podkreśla, że prawa wynikające z dyrektywy 2004/38/WE w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich nie zawsze są znane i respektowane, co skutkuje przeszkodami w swobodnym przemieszczaniu się i pobycie obywateli UE i członków ich rodzin, a także ich dyskryminacją; przypomina, że państwa członkowskie mają obowiązek ochrony praw do swobodnego przemieszczania się, w tym prawa do łączenia rodzin, w przypadku małżonków tej samej płci; |
13. |
jest zaniepokojony faktem, że wykładnia określonych przepisów i pojęć zawartych w dyrektywie 2004/38/WE przez sądy krajowe różni się nie tylko między państwami członkowskimi, lecz czasami również w obrębie tej samej jurysdykcji; odnotowuje z zaniepokojeniem, że organy krajowe nie zawsze mają pełną świadomość praw i obowiązków ustanowionych w dyrektywie 2004/38/WE; |
14. |
podkreśla problem braku informacji lub przekazywania nieprawidłowych lub mylących informacji dotyczących wymogów wizowych dla członków rodzin lub praw pobytu; nalega, by państwa członkowskie zapewniły wyeliminowanie niepotrzebnych przeszkód utrudniających korzystanie z prawa wjazdu/pobytu, w szczególności dla obywateli państw trzecich, którzy są członkami rodzin obywateli UE; |
15. |
wyraża zaniepokojenie z powodu trudności, jakie obywatele napotykają w procesie uznawania ich kwalifikacji zawodowych na terytorium Europy; wyraża przekonanie, że dyrektywa w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i europejskie ramy kwalifikacji pomogły w ułatwieniu uznawania kwalifikacji zawodowych między państwami członkowskimi; uważa również, że uznawanie kwalifikacji zawodowych jest kluczowe dla zagwarantowania wyższego stopnia mobilności zarówno studentów, jak i pracowników; apeluje do Komisji Europejskiej, by nadal dążyła do ułatwiania w jak największym zakresie uznawania kwalifikacji zawodowych; |
16. |
wyraża głębokie zaniepokojenie ustaleniami wynikającymi z badania przeprowadzonego przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej, która stwierdziła dyskryminację w dostępie do zatrudnienia, dostępie do różnych usług, takich jak wynajem samochodu lub mieszkania, lub niektórych usług bankowych, a także w dziedzinie kształcenia i opodatkowania; podkreśla, że dyskryminacja ze względu na przynależność państwową może stwarzać bariery dla swobodnego przemieszczania się obywateli Unii; wzywa UE i państwa członkowskie do zwrócenia szczególnej uwagi na monitorowanie takich przypadków dyskryminacji oraz do podjęcia zdecydowanych działań w celu zapobieżenia im; |
17. |
podkreśla rolę, jaką w rozwoju osobistym osób młodych odgrywa mobilność sprzyjająca uczeniu się i wymianie kulturowej oraz lepszemu zrozumieniu aktywnego obywatelstwa i jego praktycznego wymiaru; zachęca państwa członkowskie do wspierania unijnych programów promujących mobilność; |
18. |
docenia znaczenie kultury, sztuki i nauki jako nieodłącznych aspektów aktywnego obywatelstwa UE; podkreśla ich rolę w umacnianiu wśród obywateli wspólnego poczucia przynależności do Unii, lepszego wzajemnego zrozumienia i pobudzania dialogu międzykulturowego; |
Ochrona konsularna
19. |
zwraca uwagę, że prawie 7 mln obywateli UE mieszka obecnie w krajach poza UE i oczekuje się, że do 2020 r. liczba ta wzrośnie do co najmniej 10 mln; |
20. |
uważa, że prawo do ochrony konsularnej służy wszystkim obywatelom UE i przypomina, że dyrektywa Rady (UE) 2015/637 zawiera możliwie jak najszerszą wykładnię ochrony konsularnej, rozumianej jako wszelki rodzaj wsparcia konsularnego; podkreśla, że świadomość tych praw pozostaje ograniczona; |
21. |
wzywa Komisję do opublikowania oceny wdrożenia dyrektywy (UE) 2015/637 i uruchomienia postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego tam, gdzie takie postępowanie ma zastosowanie; wzywa państwa członkowskie do opracowania protokołów awaryjnych uwzględniających niereprezentowanych obywateli w celu poprawy komunikacji w sytuacjach awaryjnych w koordynacji z przedstawicielstwami innych państw członkowskich i delegaturami UE; przypomina o swoich wielokrotnych apelach o wzmocnienie roli delegatur UE w państwach trzecich i podkreśla wartość dodaną sieci dyplomatycznej UE obecnej na miejscu; |
Petycja do Parlamentu Europejskiego oraz skarga do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
22. |
podkreśla znaczenie prawa do składania petycji, ustanowionego odpowiednio w art. 227 TFUE i art. 44 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także prawa do zwracania się do Rzecznika Praw Obywatelskich zapisanego w art. 228 TFUE i art. 43 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; pochwala pracę Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w obszarze przeciwdziałania niewłaściwemu administrowaniu w instytucjach, organach i agencjach Unii, a w szczególności w dziedzinie przejrzystości; podkreśla, że przejrzystość ma duże znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania demokracji i uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii, oraz budzi zaufanie wśród jej obywateli; w związku z powyższym popiera zalecenia Rzecznika Praw Obywatelskich zawarte w niedawnym sprawozdaniu specjalnym w sprawie przejrzystości procesu legislacyjnego Rady; |
Zalecenia
23. |
zaleca Komisji, by korzystała z prerogatyw powierzonych jej na mocy art. 258 TFUE i by zwróciła się do TSUE o orzeczenie, czy pozbawienie praw wyborczych z powodu stałego pobytu w innym państwie członkowskim UE powinno zostać uznane za naruszenie swobody przemieszczania się i pobytu; ponownie apeluje do państw członkowskich o wdrożenie opracowanego przez Komisję Wenecką Kodeksu dobrej praktyki w sprawach wyborczych, w tym zakazu pozbawiania ekspatriantów prawa głosu w wyborach do parlamentów krajowych; |
24. |
proponuje Komisji, aby w ramach procedury ustanowionej w art. 25 TFUE rozszerzyła prawa wymienione w art. 20 ust. 2 TFUE, tak by dać obywatelom UE możliwość wyboru miejsca głosowania albo w państwie członkowskim przynależności państwowej, albo w państwie członkowskim zamieszkania, oraz by objąć taką możliwością wszystkie wybory, zgodnie z możliwościami konstytucyjnymi każdego państwa członkowskiego; |
25. |
wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia narzędzi e-demokracji na szczeblu lokalnym i krajowym oraz do ich prawidłowego wdrożenia do procesu politycznego w celu ułatwienia demokratycznego uczestnictwa zarówno obywatelom, jak i rezydentom; |
26. |
uważa, że przegląd ram prawnych regulujących europejską inicjatywę obywatelską stanowi okazję do zwiększenia udziału obywateli w kształtowaniu polityki UE dzięki mniej biurokratycznym i bardziej dostępnym instrumentom; |
27. |
wzywa Komisję do opracowania solidniejszych praktyk w zakresie politycznych i prawnych działań następczych dotyczących udanej europejskiej inicjatywy obywatelskiej; |
28. |
domaga się, by inwestować większe środki w tworzenie i realizację dodatkowych programów i inicjatyw sprzyjających rozwojowi europejskiej przestrzeni publicznej, w której korzystanie z podstawowych praw i swobód, dobrobyt społeczny i przestrzeganie wartości europejskich stają się wzorem tożsamości obywatelskiej; z zadowoleniem przyjmuje program „Prawa i Wartości” jako cenny przykład aktywnego wsparcia Unii na rzecz wartości i praw, które wynikają z obywatelstwa UE i są zapisane w Traktatach, w tym przez wspieranie organizacji społeczeństwa obywatelskiego, które promują i chronią te prawa i wartości; podkreśla znaczenie utrzymania obecnego budżetu na program „Prawa i Wartości”; zdecydowanie sprzeciwia się jego ograniczeniu w nowych wieloletnich ramach finansowych na lata 2021–2027, co zaproponowała Komisja; |
29. |
zdecydowanie zachęca europejskie partie polityczne i ich członków do zapewnienia zrównoważonej pod względem płci reprezentacji kandydatów przez wykorzystanie list w systemie suwakowym lub innych równoważnych metod; |
30. |
proponuje, aby znacznie zwiększyć widoczność biur Europe Direct; podkreśla, że biura te powinny działać jako pośrednicy współpracujący z administracją publiczną w państwach członkowskich i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego (w tym związkami zawodowymi, stowarzyszeniami biznesowymi oraz organami publicznymi i prywatnymi) w celu aktywnego informowania obywateli europejskich o ich prawach i obowiązkach, a także w celu zwiększenia udziału obywateli na szczeblu lokalnym w życiu demokratycznym Unii Europejskiej; zachęca państwa członkowskie i jednostki działające na szczeblach regionalnym i lokalnym do aktywnej współpracy z tymi biurami; podkreśla, że takie biura powinny tworzyć synergię z programami takimi jak Europa dla Obywateli; zwraca się do Komisji o dopilnowanie, by te biura zapewniły centralizację odpowiednich informacji, które umożliwią obywatelom UE korzystanie z przysługujących im praw oraz ułatwią korzystanie z praw wynikających z obywatelstwa UE; uważa, że należy jeszcze bardziej usprawnić system SOLVIT, aby skuteczniej działać w celu ochrony praw obywateli UE, zanim skorzystają oni z wszelkich sądowych lub administracyjnych środków odwoławczych; |
31. |
w związku z powyższym wzywa Komisję do przedstawienia wniosku wzmacniającego zarówno rolę biur Europe Direct, jak i korzystanie z obywatelstwa UE w oparciu o prawa przysługujące pracownikom w związku ze stosowaniem dyrektywy 2014/54/UE, w tym prawa obywateli UE do ochrony przed dyskryminacją, do korzystania z prawa do głosowania na mocy art. 22 TFUE, do swobodnego przemieszczania się na mocy art. 21 TFUE i dyrektywy 2004/38/WE oraz prawa członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się; |
32. |
wzywa Komisję do systematycznego reagowania na przypadki naruszenia dyrektywy 2004/38/WE przez państwa członkowskie i zwraca się o przeredagowanie unijnych wytycznych w sprawie stosowania i interpretowania przepisów dotyczących obywateli UE, tak aby uwzględnić ostatnie orzeczenia TSUE i tym samym zapewnić pełną skuteczność prawa UE; |
33. |
wzywa do spójnego uwzględniania problematyki płci we wszystkich działaniach UE, w szczególności podczas przyjmowania prawodawstwa lub wdrażania polityk związanych z obywatelstwem UE; |
34. |
przypomina, że od 2014 r. Parlament wielokrotnie wyrażał zaniepokojenie, iż wszelkie krajowe programy, które przewidują bezpośrednią lub pośrednią sprzedaż obywatelstwa UE, są sprzeczne z samą istotą obywatelstwa europejskiego; zwraca się do Komisji o monitorowanie takich programów i przygotowanie sprawozdania na temat krajowych systemów przyznawania obywatelstwa UE inwestorom, tak jak przewidziano w sprawozdaniu na temat obywatelstwa z 2017 r.; |
35. |
wyraża ubolewanie, że w sprawozdaniu Komisji na temat obywatelstwa z 2017 r. nie zawarto żadnego odniesienia do Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawa do składania petycji, prawa do odwoływania się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, prawa dostępu do dokumentów ani praw do popierania EIO; wzywa Komisję do pełnego uwzględnienia postanowień Karty i zaradzenia wspomnianym brakom w następnej ocenie; |
36. |
zwraca uwagę na rosnącą liczbę obywateli Unii, którzy ucierpieli w zamachach terrorystycznych poza terytorium własnego kraju, w związku z czym pilnie wzywa do ustanowienia w państwach członkowskich protokołów dotyczących udzielania pomocy Europejczykom, którzy nie są obywatelami tych państw, w razie ataku terrorystycznego, zgodnie z dyrektywą (UE) 2017/541 w sprawie zwalczania terroryzmu; |
37. |
proponuje państwom członkowskim, by ustanowiły europejskie święto publiczne w dniu 9 maja w celu wzmocnienia europejskiego poczucia przynależności i stworzenia przestrzeni dla ruchów i działań obywatelskich; |
38. |
ponownie wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego wdrożenia zaleceń Parlamentu dotyczących unijnego mechanizmu na rzecz demokracji, praworządności i praw podstawowych; |
39. |
jest głęboko przekonany, że zasada niedyskryminacji stanowi fundament obywatelstwa europejskiego oraz jest zarówno ogólną zasadą, jak i podstawową wartością prawa Unii zgodnie z art. 2 TUE; wzywa Radę do ostatecznego przyjęcia horyzontalnej dyrektywy UE w sprawie niedyskryminacji, dającej dodatkową gwarancję praw podstawowych w Unii Europejskiej w drodze przyjęcia konkretnego unijnego prawodawstwa pozwalającego w pełni wdrożyć art. 18 i 19 TFUE przy zastosowaniu podejścia horyzontalnego; wyraża ubolewanie, że po dziesięciu latach od opublikowania wniosku Komisji Rada nadal blokuje dyrektywę w sprawie niedyskryminacji; |
40. |
zwraca uwagę na ustanowione w Traktatach zobowiązanie do przystąpienia do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC); wzywa Komisję do podjęcia niezbędnych kroków w celu sfinalizowania przystąpienia Unii do EKPC oraz w celu przyjęcia przystąpienia do Europejskiej karty społecznej; |
41. |
podkreśla, że wysokiej jakości edukacja obywatelska (formalna i nieformalna) dla osób w każdym wieku ma kluczowe znaczenie dla swobodnego korzystania z demokratycznych praw obywateli i prawidłowego funkcjonowania demokratycznego społeczeństwa; zwraca uwagę, że tylko ciągłe działania edukacyjne mogą zapewnić większy udział w wyborach na szczeblu europejskim oraz zwiększyć zrozumienie międzykulturowe i solidarność w Europie, a także przezwyciężyć dyskryminację, uprzedzenia i różnice w traktowaniu kobiet i mężczyzn; zaleca, by zastosować art. 165, 166 i 167 TFUE jako podstawę prawną badania potencjału polityki w dziedzinie edukacji, szkolenia zawodowego i młodzieży; |
42. |
przypomina o tym, że partie polityczne na szczeblu europejskim powinny przyczyniać się „do kształtowania europejskiej świadomości politycznej i wyrażania woli obywateli Unii” (art. 10 ust. 4 TUE); apeluje w związku z tym, aby umożliwić poszczególnym obywatelom Unii bezpośrednie ubieganie się o członkostwo w partiach politycznych na szczeblu europejskim; |
43. |
przypomina, że należy promować europejski wymiar wyborów do Parlamentu Europejskiego w celu wniesienia wkładu w potencjalne przyszłe prace Parlamentu w drodze korzystania z przysługującego mu prawa inicjatywy ustawodawczej na mocy art. 225 TFUE; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia działań na rzecz promowania praw obywatelskich wśród obywateli europejskich, w szczególności praw wyborczych; podkreśla, że lepsze i bardziej ukierunkowane informacje na temat polityki europejskiej oraz wpływu prawodawstwa UE na codzienne życie obywateli przyczyniłoby się do poprawy frekwencji w wyborach europejskich; przypomina o potrzebie promowania udziału w wyborach europejskich przez zwiększenie widoczności europejskich partii politycznych; ponownie podkreśla, że promowanie udziału w wyborach europejskich stanowi wspólną odpowiedzialność obywateli, państw członkowskich i UE; podkreśla potrzebę poinformowania obywateli o ostatniej reformie prawa wyborczego, w tym o systemie „głównych kandydatów” (Spitzenkandidat); podkreśla znaczenie polityczne i symbolikę tej postaci pod względem wzmocnienia obywatelstwa UE; |
44. |
przypomina, że Parlament Europejski jest parlamentem całej Unii i że odgrywa on istotną rolę w zapewnieniu legitymacji instytucji politycznych UE w drodze pociągania ich do odpowiedzialności przez zapewnienie właściwej kontroli parlamentarnej; dlatego nalega, by zagwarantować, skonsolidować i wzmocnić uprawnienia legislacyjne i kontrolne Parlamentu Europejskiego; |
45. |
przypomina o wytycznych Komisji dotyczących stosowania unijnych przepisów o ochronie danych osobowych w kontekście wyborczym oraz komunikat z dnia 12 września 2018 r. w sprawie zapewnienia wolnych i uczciwych wyborów europejskich (COM(2018)0637); apeluje o podjęcie wszelkich starań w celu zadbania o to, by wybory były wolne od wszelkich ingerencji stanowiących nadużycie; podkreśla zapotrzebowanie na sprecyzowaną politykę UE w celu zwalczania antyeuropejskiej propagandy i celowego wprowadzania w błąd; |
46. |
zachęca Komisję do intensywniejszego promowania udziału demokratycznego w drodze wzmożonego dialogu Komisji z obywatelami, szerzenia wśród nich wiedzy na temat roli prawodawstwa UE w ich codziennym życiu oraz podkreślania przysługującego im czynnego i biernego prawa wyborczego w wyborach lokalnych, krajowych i europejskich; |
47. |
zachęca Komisję, by wykorzystała w tym celu media społecznościowe i narzędzia cyfrowe, przy czym należy położyć szczególny nacisk na zwiększenie udziału młodzieży i osób z niepełnosprawnościami; wzywa do opracowywania i wdrażania narzędzi e-demokracji, takich jak platformy internetowe, tak by bardziej bezpośrednio włączyć obywateli w życie demokratyczne UE, zwiększając w ten sposób ich zaangażowanie; |
48. |
popiera wydawanie i rozpowszechnianie prasy i materiałów multimedialnych we wszystkich językach urzędowych UE, których celem jest szerzenie wiedzy wśród obywateli UE na temat ich praw i poprawa ich zdolności do skutecznego egzekwowania tych praw w każdym państwie członkowskim; |
49. |
uważa, że z uwagi coraz większy wpływ mediów społecznościowych na życie obywateli, instytucje europejskie powinny dalej rozwijać nowe mechanizmy i publiczne strategie polityczne, które mają służyć ochronie praw podstawowych jednostek w środowisku cyfrowym; podkreśla potrzebę bezpiecznej, uczciwej i przejrzystej wymiany danych dotyczących obywateli; podkreśla, że wolne media i dostęp do mnogości opinii są nieodzownym elementem zdrowej demokracji oraz że umiejętność korzystania z mediów ma zasadnicze znaczenie i należy ją rozwijać od najmłodszych lat; |
50. |
zachęca do stosowania art. 25 TFUE w celu podjęcia działań, które mogłyby ułatwić korzystanie z obywatelstwa europejskiego na co dzień; |
51. |
zwraca się do Komisji, aby w kolejnym sprawozdaniu na temat obywatelstwa zgodnie z art. 25 TFUE uwzględniła ewolucję praw wynikających z obywatelstwa UE w prawodawstwie wtórnym i orzecznictwie, a także by zaproponowała plan działania rekapitulujący wszystkie te postępy w celu formalnego uwzględnienia rozwoju Unii w tej dziedzinie; |
52. |
podkreśla, że ostatecznym celem tych działań, zgodnie z procedurą określoną w art. 25 TFUE, byłoby podjęcie konkretnych inicjatyw na rzecz konsolidacji praw i wolności obywatelskich określonych w statucie obywatelstwa UE, na wzór inicjatyw na rzecz Europejskiego filaru praw socjalnych, w tym podstawowych praw i wolności zapisanych w Karcie praw podstawowych UE, wraz z prawami socjalnymi określonymi w Europejskim filarze praw socjalnych i wartościami ustanowionymi w art. 2 TUE, jako podstawowych elementów europejskiej „przestrzeni publicznej”, obejmującej między innymi model zarządzania adekwatny do tej przestrzeni publicznej, oparty na zasadach godności, wolności, praworządności, demokracji, pluralizmu, tolerancji, sprawiedliwości i solidarności, równości i niedyskryminacji, które zostałyby uwzględnione w przyszłej lub ewentualnej reformie traktatów; |
o
o o
53. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz państwom członkowskim. |
(1) Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.
(2) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77.
(3) Dz.U. L 115 z 17.4.2014, s. 3.
(4) Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 1.
(5) Dz.U. L 107 z 22.4.2016, s. 1.
(6) Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22.
(7) Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 132.
(8) Dz.U. L 106 z 24.4.2015, s. 1.
(9) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 215.
(10) Dz.U. C 355 z 20.10.2017, s. 17.
(11) Dz.U. C 482 z 23.12.2016, s. 117.
(12) Dz.U. C 58 z 15.2.2018, s. 57.
(13) Dz.U. C 263 z 25.7.2018, s. 28.
(14) Dz.U. C 263 z 25.7.2018, s. 98.
(15) Dz.U. C 463 z 21.12.2018, s. 83.
(16) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0282.
(17) Dz.U. C 463 z 21.12.2018, s. 89.
(18) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0226.
(19) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0449.
(20) Na przykład wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie C-34/09 Gerardo Ruiz Zambrano przeciwko Office national de l’emploi (ONEM), ECLI:EU:C:2011:124, wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie C-135/08 Janko Rottman przeciwko Freistaat Bayern, ECLI:EU:C:2010:104, wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 5 maja 2011 r. w sprawie C-434/09 Shirley McCarthy przeciwko Secretary of State for the Home Department, ECLI:EU:C:2011:277 oraz wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie C-256/11 Muat Dereci i in. przeciwko Bundesministerium für Inneres, ECLI:EU:C:2011:734.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/16 |
P8_TA(2019)0077
Stosowanie postanowień Traktatu dotyczących wzmocnionej współpracy
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie stosowania postanowień Traktatu dotyczących wzmocnionej współpracy (2018/2112(INI))
(2020/C 449/03)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając postanowienia Traktatów dotyczące wzmocnionej współpracy, w szczególności art. 20, art. 42 ust. 6, art. 44, 45 i 46 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 82, 83, 86, 87, 187, 188, 326, 327, 328, 329, 330, 331, 332, 333 i 334 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), |
— |
uwzględniając postanowienia Traktatów dotyczące innych istniejących form zróżnicowanej integracji, a w szczególności art. 136, 137 i 138 TFUE zawierające postanowienia dotyczące konkretnych państw członkowskich, których walutą jest euro, |
— |
uwzględniając Traktat o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej (TSCG), |
— |
uwzględniając Protokół nr 10 w sprawie stałej współpracy strukturalnej ustanowionej na mocy artykułu 42 Traktatu o Unii Europejskiej, Protokół nr 14 w sprawie Eurogrupy i Protokół nr 19 w sprawie dorobku Schengen włączonego w ramy Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie ewentualnych zmian i dostosowań w obecnej strukturze instytucjonalnej Unii Europejskiej (2), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie mechanizmu zdolności fiskalnej dla strefy euro (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie skutków konstytucyjnych, prawnych i instytucjonalnych wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony – możliwości oferowane przez Traktat z Lizbony (4), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2019 r. w sprawie zróżnicowanej integracji (5), |
— |
uwzględniając białą księgę Komisji z dnia 1 marca 2017 r. (COM(2017)2025) oraz pięć dalszych dokumentów otwierających debatę (COM(2017)0206), COM(2017)0240, COM(2017)0291, COM(2017)0315, COM(2017)0358), |
— |
uwzględniając deklarację rzymską z dnia 25 marca 2017 r., |
— |
uwzględniając art. 52 Regulaminu, art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0038/2019), |
A. |
mając na uwadze, że Unia jest szczególnie zainteresowana wdrożeniem wzmocnionej współpracy w niektórych obszarach kompetencji niewyłącznych UE w celu przyspieszenia realizacji projektu europejskiego i ułatwienia życia obywatelom; |
B. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 20 ust. 2 TUE wzmocniona współpraca oznacza środek przyjmowany w ostateczności na wypadek gdyby nie można było osiągnąć celów takiej współpracy w rozsądnym terminie przez Unię jako całość; |
C. |
mając na uwadze, że wzmocnionej współpracy nie należy postrzegać jako instrumentu wykluczenia lub podziału państw członkowskich, lecz jako pragmatyczne rozwiązanie służące pogłębianiu integracji europejskiej; |
D. |
mając na uwadze, że delikatny charakter niektórych obszarów polityki utrudnia przyjmowanie aktów prawnych w drodze zwykłej procedury ustawodawczej, nie tylko ze względu na wymóg jednomyślności, ale również ze względu na ugruntowaną praktykę Rady, która zawsze dąży do osiągnięcia konsensusu między państwami członkowskimi, nawet jeśli kwalifikowana większość byłaby wystarczająca do podjęcia decyzji; |
E. |
mając na uwadze, że z wyjątkiem podatku od transakcji finansowych wszystkie dotychczasowe inicjatywy, które objęto wzmocnioną współpracą, mogły zostać przyjęte przez Radę kwalifikowaną większością głosów, gdyby było to wymagane zamiast jednomyślności; |
F. |
mając na uwadze, że istnieje szereg przypadków grup państw członkowskich współpracujących ze sobą w różnych dziedzinach, takich jak obronność, w ramach współpracy dwustronnej lub wielostronnej poza ramami Traktatów; mając na uwadze, że spowodowana kryzysem gospodarczym i walutowym presja wymuszająca szybkie decyzje i uniknięcie wymogu jednomyślności w niektórych obszarach doprowadziła do przyjęcia instrumentów międzyrządowych poza ramami prawnymi UE, takich jak Europejski Mechanizm Stabilności (EMS) oraz Traktat o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej („pakt fiskalny”); |
G. |
mając na uwadze, że wzmocniona współpraca jest procedurą, w ramach której co najmniej dziewięć państw członkowskich może ustanowić zaawansowaną współpracę w danej dziedzinie w obrębie struktur UE, jednak bez udziału pozostałych państw członkowskich; mając na uwadze, że wzmocniona współpraca umożliwia uczestniczącym państwom członkowskim realizację wspólnego celu lub inicjatywy oraz rozwiązanie problemu paraliżu w negocjacjach lub zablokowania działania przez inne państwo członkowskie lub państwa członkowskie w przypadku gdy wymagana jest jednomyślność; mając na uwadze, że zgodnie z art. 20 ust. 4 TUE akty przyjęte w ramach wzmocnionej współpracy powinny być wiążące wyłącznie dla uczestniczących państw członkowskich; mając na uwadze, że wzmocniona współpraca ogranicza się do obszarów, w których UE nie posiada wyłącznych kompetencji; |
H. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 328 ust. 1 TFUE „Komisja i Państwa Członkowskie uczestniczące we wzmocnionej współpracy zapewniają wsparcie dla uczestnictwa w niej możliwie największej liczby Państw Członkowskich”; |
I. |
mając na uwadze, że doświadczenie wykazało, iż wzmocniona współpraca przyniosła zadowalające wyniki w dziedzinie prawa rozwodowego (6) i zapewnia interesujące perspektywy w dziedzinie przepisów dotyczących ustrojów majątkowych (7), jednolitego patentu i Prokuratury Europejskiej; |
J. |
mając na uwadze, że pierwsze doświadczenia ze wzmocnioną współpracą uwypukliły trudności związane z zastosowaniem tego modelu współpracy ze względu na ograniczone postanowienia Traktatów dotyczące praktycznego wdrażania wzmocnionej współpracy oraz brak wystarczających działań następczych podejmowanych przez instytucje Unii; |
K. |
mając na uwadze, że analiza różnych modeli współpracy stosowanych na szczeblu federalnym w państwach członkowskich UE oraz w państwach federalnych poza Unią wykazała, że elastyczne mechanizmy współpracy są często wykorzystywane przez jednostki szczebla poniżej federalnego w obszarach wspólnego zainteresowania; |
L. |
mając na uwadze, że bez stosowania klauzul pomostowych w celu zmiany głosowania jednomyślnego na głosowanie większością kwalifikowaną w Radzie oraz wobec braku gruntownej reformy Traktatów wydaje się możliwe, iż w przyszłości państwa członkowskie będą musiały korzystać ze wzmocnionej współpracy w celu rozwiązania wspólnych problemów i osiągnięcia wspólnych celów; |
M. |
mając na uwadze, że dla sprawnego stosowania wzmocnionej współpracy istotne jest ustalenie listy kwestii, które należy rozstrzygnąć, oraz opracowanie planu działania na rzecz skutecznego funkcjonowania wzmocnionej współpracy zgodnie z duchem i literą Traktatów; |
Główne uwagi
1. |
wyraża zaniepokojenie faktem, że chociaż wzmocniona współpraca zapewnia możliwość rozwiązania wspólnego problemu przez wykorzystanie przez uczestniczące państwa członkowskie struktury instytucjonalnej UE i w ten sposób obniżenie kosztów administracyjnych, nie wyeliminowała ona całkowicie potrzeby poszukiwania rozwiązań w ramach grup międzyrządowych poza ramami wynikającymi z Traktatów, co negatywnie wpływa na spójność stosowania ram prawnych UE, prowadząc do braku odpowiedniej kontroli demokratycznej; |
2. |
uważa, że jednolite ramy instytucjonalne UE powinny zostać zachowane, aby służyć osiągnięciu wspólnych celów Unii i zagwarantować zasadę równości wszystkich obywateli; domaga się utrzymania metody wspólnotowej lub unijnej; |
3. |
podkreśla, że w przeciwieństwie do traktatów międzyrządowych wzmocniona współpraca stanowi narzędzie rozwiązywania problemów, które jest nie tylko usankcjonowane prawem, ale także wygodne, ponieważ opiera się na postanowieniach Traktatów i funkcjonuje w ramach struktury instytucjonalnej Unii; |
4. |
zwraca uwagę, że chociaż wzmocniona współpraca – ze względu na ostateczny charakter tego środka – nie była szeroko stosowana od czasu wprowadzenia tego mechanizmu w traktacie z Amsterdamu, obecnie wydaje się zyskiwać na znaczeniu i przynosi wymierne rezultaty; |
5. |
zauważa, że bazując na dotychczasowych doświadczeniach państwa podejmują wzmocnioną współpracę najczęściej w obszarach podlegających specjalnej procedurze ustawodawczej wymagającej jednomyślności oraz wykorzystują ten typ współpracy przede wszystkim w obszarze wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych; |
6. |
zwraca uwagę, że jak dotąd procedura podejmowania i wdrażania wzmocnionej współpracy była dość długa, w szczególności z powodu niejasnej definicji rozsądnego terminu, po którego upływie można stwierdzić, że nie uda się uzyskać wymaganej większości głosów, oraz z powodu braku silnej woli politycznej, by czynić szybsze postępy; |
7. |
zauważa, że brak wyraźnych wytycznych operacyjnych co do nawiązywania i prowadzenia wzmocnionej współpracy, na przykład w zakresie prawa właściwego dotyczącego wspólnych instytucji lub procedur wystąpienia z istniejącej współpracy, mógł zmniejszyć prawdopodobieństwo nawiązania wzmocnionej współpracy; |
8. |
przypomina, że jakkolwiek państwa członkowskie uczestniczące we wzmocnionej współpracy mogą korzystać z instytucji i porządku prawnego Unii, nie przewiduje się automatycznego włączania przyjmowanych w jej ramach aktów do dorobku; |
9. |
uważa, że chociaż wzmocniona współpraca jest uznawana za rozwiązanie zastępcze, pozostaje ona realnym narzędziem rozwiązywania problemów na szczeblu Unii i narzędziem umożliwiającym przezwyciężenie niektórych impasów instytucjonalnych; |
10. |
jest zdania, że należy ustalić wspólną listę kwestii do rozstrzygnięcia, aby móc skutecznie wdrożyć i zorganizować wzmocnioną współpracę niezależnie od dziedziny polityki, której dotyczy, lub jej formy; |
Zalecenia
11. |
w związku z tym proponuje, aby rozstrzygnąć te wszystkie kwestie i postępować zgodnie z opisanym poniżej planem działania, aby zapewnić sprawne i skuteczne wdrożenie wzmocnionej współpracy; |
Proces podejmowania decyzji
12. |
wskazuje, że polityczny impuls do podjęcia wzmocnionej współpracy powinien pochodzić od państw członkowskich, ale dyskusje nad jego zakresem powinny opierać się na wniosku Komisji; |
13. |
przypomina, że art. 225 TFUE przyznaje Parlamentowi prawo inicjatywy quasi-ustawodawczej, którą należy interpretować jako możliwość zainicjowania przez Parlament wzmocnionej współpracy na podstawie wniosku Komisji, dla którego nie zdołano osiągnąć porozumienia w drodze zwykłej procedury decyzyjnej w okresie dwóch kolejnych prezydencji Rady; |
14. |
uważa, że jeżeli w okresie obejmującym dwie kolejne prezydencje Rady nie poczyniono w Radzie znacznych postępów, można stwierdzić, iż cele takiej współpracy nie mogą zostać osiągnięte przez Unię jako całość, jak tego wymaga art. 20 TUE; |
15. |
zaleca, aby wnioski państw członkowskich pragnących ustanowić między sobą wzmocnioną współpracę opierały się zasadniczo na celach co najmniej tak ambitnych, jak cele przedstawione przez Komisję zanim zostanie ustalone, że nie można ich osiągnąć w rozsądnym terminie przez Unię jako całość; |
16. |
zdecydowanie zaleca, aby specjalna klauzula pomostowa przewidziana w art. 333 TFUE została zastosowana w celu zmiany głosowania jednomyślnego na głosowanie większością kwalifikowaną lub zmiany specjalnej procedury ustawodawczej na zwykłą procedurę ustawodawczą natychmiast po zatwierdzeniu przez Radę rozpoczęcia wzmocnionej współpracy, tak aby uniknąć blokowania inicjatyw w przypadku dużej liczby uczestniczących państw członkowskich; |
17. |
uważa, że decyzja upoważniająca do podjęcia wzmocnionej współpracy powinna określać ramy stosunków z nieuczestniczącymi państwami członkowskimi; uważa, że państwa członkowskie nieuczestniczące w takiej wzmocnionej współpracy powinny jednak uczestniczyć w obradach na temat, którego ta współpraca dotyczy; |
18. |
przypomina, że sekretariaty Komisji i Rady mają do odegrania ważną rolę w zapewnianiu, aby państwa członkowskie nieuczestniczące we wzmocnionej współpracy nie zostały pominięte w sposób, który utrudni ich uczestnictwo na późniejszym etapie; |
Administracja
19. |
zaleca, aby Komisja odgrywała aktywną rolę na wszystkich etapach wzmocnionej współpracy, tj. od skierowania wniosku, poprzez obrady i skończywszy na wdrożeniu wzmocnionej współpracy; |
20. |
potwierdza, że jedność instytucji UE powinna zostać utrzymana, a wzmocniona współpraca nie powinna prowadzić do utworzenia równoległych porozumień instytucjonalnych, natomiast mogłaby umożliwiać ustanowienie w stosownych przypadkach specjalnych organów działających w ramach prawnych UE, z zastrzeżeniem kompetencji i roli instytucji i organów Unii; |
Kontrola parlamentarna
21. |
przypomina, że Parlament jest odpowiedzialny za kontrolę parlamentarną nad procedurą wzmocnionej współpracy; apeluje o większe zaangażowanie ze strony parlamentów narodowych, a także w państwach członkowskich, w których jest to istotne – ze strony parlamentów regionalnych, wraz z Parlamentem Europejskim, w demokratyczną kontrolę nad procedurą wzmocnionej współpracy, jeżeli dotyczy ona obszarów polityki będących przedmiotem wspólnych kompetencji; podkreśla możliwość ustanowienia – w razie konieczności i nie naruszając uprawnień Parlamentu – forum międzyparlamentarnego na przykład na wzór konferencji międzyparlamentarnej określonej w art. 13 Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej oraz międzyparlamentarnej konferencji na rzecz wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) oraz wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO); |
22. |
podkreśla, że państwa członkowskie uczestniczące we wzmocnionej współpracy powinny włączyć do niej regiony posiadające uprawnienia ustawodawcze w dziedzinach, które dotyczą tych regionów, tak aby zapewnić poszanowanie wewnętrznego podziału kompetencji i wzmocnić legitymizację społeczną takiej wzmocnionej współpracy; |
23. |
zaleca, aby Parlament odgrywał bardziej zdecydowaną rolę we wzmocnionej współpracy i zaproponował w tym celu Komisji nowe formy współpracy na podstawie art. 225 TFUE, a także monitorował wnioski lub przebieg istniejącej współpracy; wyraża przekonanie, że Parlament powinien być zaangażowany w każdy etap procedury, co nie powinno ograniczać się tylko do oczekiwania na jego zgodę, oraz że powinien on otrzymywać regularne sprawozdania i mieć możliwość zgłaszania uwag na temat wdrażania wzmocnionej współpracy; |
24. |
wzywa Radę do nawiązania z Parlamentem w przyszłości procedury wzmocnionej współpracy przed złożeniem wniosku o zgodę Parlamentu w sprawie ostatecznej wersji tekstu, aby zapewnić jak najściślejszą współpracę między współprawodawcami Unii; |
25. |
ubolewa jednak, że pomimo konstruktywnego i rozważnego podejścia Parlamentu do procedury wzmocnionej współpracy Rada wykazała niewielkie zainteresowanie zaangażowaniem się w formalne stosunki z Parlamentem przed złożeniem wniosku o wyrażenie zgody przez Parlament na końcowy wynegocjowany tekst; |
26. |
uważa, że Parlament powinien bezwzględnie poprawić swoją organizację wewnętrzną w odniesieniu do wzmocnionej współpracy; uważa w związku z tym, że właściwa komisja stała powinna w każdym przypadku śledzić przebieg wzmocnionej współpracy i zaleca, aby Regulamin Parlamentu przewidywał przepisy zezwalające na utworzenie podkomitetów ad hoc, w których pełne członkostwo jest przyznawane przede wszystkim posłom wybranym w państwach członkowskich uczestniczących we wzmocnionej współpracy; |
Środki finansowe
27. |
jest zdania, że wydatki operacyjne związane ze wzmocnioną współpracą powinny być ponoszone przez uczestniczące państwa członkowskie, a jeżeli koszty te są pokrywane z budżetu UE, nieuczestniczące państwa członkowskie powinny otrzymać zwrot kosztów, chyba że Rada – po zasięgnięciu opinii Parlamentu – postanowi zgodnie z art. 332 TFUE, że taka współpraca ma być finansowana z budżetu UE, co w konsekwencji oznacza, że skoro wydatki na ten cel pochodzą z budżetu, to podlegają rocznej procedurze budżetowej; |
28. |
uważa, że ewentualne dochody uzyskane w wyniku działalności w ramach wzmocnionej współpracy powinny zostać przeznaczone na pokrycie wydatków operacyjnych związanych ze wzmocnioną współpracą; |
Jurysdykcja
29. |
jest przekonany, że wzmocniona współpraca powinna podlegać bezpośredniej jurysdykcji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), z zastrzeżeniem możliwości ustanowienia specjalnej procedury arbitrażowej lub procedury rozstrzygania sporów w sądzie pierwszej instancji, jeżeli byłoby to konieczne dla zapewnienia przebiegu danej procedury wzmocnionej współpracy, chyba że Traktat stanowi inaczej, co należy zaznaczyć w akcie prawnym ustanawiającym taką wzmocnioną współpracę; |
30. |
zwraca uwagę, że jeżeli dane porozumienie o wzmocnionej współpracy wymaga wprowadzenia specjalnego mechanizmu lub trybunału arbitrażowego, ostatecznym organem arbitrażowym powinien być zawsze TSUE; |
Dostosowanie do struktury instytucjonalnej Unii
31. |
proponuje utworzenie w Komisji specjalnego działu ds. wzmocnionej współpracy, pod kierownictwem komisarza odpowiedzialnego za stosunki międzyinstytucjonalne, na potrzeby koordynowania i usprawniania tworzenia struktury instytucjonalnej inicjatyw wzmocnionej współpracy; |
32. |
uważa, że sekretariaty Komisji i Rady muszą odgrywać aktywniejszą rolę w kontekście wzmocnionej współpracy, dlatego proponuje, aby aktywnie poszukiwały one, we współpracy z Komitetem Regionów, a zwłaszcza z Platformą Europejskich Ugrupowań Współpracy Terytorialnej (EUWT), obszarów, w których wzmocniona współpraca mogłaby być przydatna dla rozwoju projektu europejskiego, lub obszarów na styku z obszarami objętymi dotychczasowymi formami wzmocnionej współpracy, w celu uniknięcia powielania lub niezgodności; |
Wystąpienie lub wykluczenie państwa członkowskiego ze wzmocnionej współpracy
33. |
zwraca uwagę, że z wyjątkiem stałej współpracy strukturalnej (PESCO) Traktaty nie zawierają postanowień dotyczących możliwości wystąpienia lub wykluczenia państwa członkowskiego z porozumienia o wzmocnionej współpracy; |
34. |
uważa, że we wszystkich porozumieniach o wzmocnionej współpracy należy ustanowić jasne zasady wystąpienia państwa członkowskiego, które nie chce już uczestniczyć we współpracy, oraz zasady wykluczenia państwa członkowskiego, które przestało spełniać warunki wzmocnionej współpracy; zaleca, aby warunki wystąpienia lub wykluczenia państwa członkowskiego zostały określone w akcie ustanawiającym wzmocnioną współpracę; |
Zalecenia dotyczące dalszego rozwoju wzmocnionej współpracy
35. |
uważa, że konieczne jest opracowanie przyspieszonej procedury zatwierdzania wzmocnionej współpracy w dziedzinach o dużym znaczeniu politycznym, a okres trwania tej procedury nie powinien przekraczać czasu trwania dwóch kolejnych prezydencji Rady; |
36. |
wzywa państwa członkowskie uczestniczące we wzmocnionej współpracy, aby dążyły do włączenia aktów przyjmowanych w ramach wzmocnionej współpracy do dorobku; |
37. |
zwraca się do Komisji, by wystąpiła z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia na podstawie art. 175 akapit trzeci lub art. 352 TFUE w celu uproszczenia i ujednolicenia ram prawnych obowiązujących w odniesieniu do wzmocnionej współpracy (na przykład wytycznych w zakresie prawa właściwego dla wspólnych instytucji lub wystąpienia państwa członkowskiego ze współpracy) i ułatwienia w ten sposób nawiązywania takiej współpracy; |
38. |
proponuje, by przy okazji kolejnej rewizji Traktatów zbadać możliwość udziału regionów lub podmiotów szczebla niższego niż krajowy we wzmocnionej współpracy, jeżeli dotyczy ona zakresu kompetencji wyłącznych dla danego szczebla, z należytym poszanowaniem przepisów konstytucji krajowej danego państwa; |
o
o o
39. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
(1) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 215.
(2) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 201.
(3) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 235.
(4) Dz.U. C 263 z 25.7.2018, s. 125.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0044.
(6) Rozporządzenie Rady (UE) nr 1259/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie wprowadzenia w życie wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej, Dz.U. L 343 z 29.12.2010, s. 10.
(7) Rozporządzenie Rady (UE) 2016/1103 z dnia 24 czerwca 2016 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w dziedzinie jurysdykcji, prawa właściwego oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach dotyczących małżeńskich ustrojów majątkowych, Dz.U. L 183 z 8.7.2016, s. 1.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/22 |
P8_TA(2019)0078
Stosowanie postanowień Traktatu dotyczących uprawnień Parlamentu do sprawowania kontroli politycznej nad Komisją
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie stosowania postanowień Traktatu dotyczących uprawnień Parlamentu do sprawowania kontroli politycznej nad Komisją (2018/2113(INI))
(2020/C 449/04)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając postanowienia Traktatów dotyczące sprawowania przez Parlament kontroli politycznej nad Komisją Europejską, a w szczególności art. 14, 17 i 25 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 121, 159, 161, 175, 190, 225, 226, 230, 233, 234, 249, 290, 291, 319 i 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), |
— |
uwzględniając art. 17 TUE powierzający Komisji wspieranie ogólnego interesu Unii oraz, „w tym celu”, monopol w zakresie inicjatywy, |
— |
uwzględniając porozumienie ramowe w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską, |
— |
uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie lepszego stanowienia prawa z 2016 r. oraz porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami z 2013 r., |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie ewentualnych zmian i dostosowań w obecnej strukturze instytucjonalnej Unii Europejskiej (2), |
— |
uwzględniając swoją decyzję z dnia 7 lutego 2018 r. w sprawie nowelizacji Porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską, a w szczególności jej ust. 2 i 8, które ponownie potwierdzają, że system głównych kandydatów („Spitzenkandidaten”) opiera się na skutecznej konstytucyjnej i politycznej praktyce odzwierciedlającej równowagę przewidzianą postanowieniami Traktatów (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego w sprawie szczegółowych przepisów regulujących wykonywanie przez Parlament Europejski uprawnień śledczych i zastępującego decyzję 95/167/WE, Euratom, EWWiS Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (4), a także uwzględniając toczące się negocjacje międzyinstytucjonalne; |
— |
uwzględniając sprawozdanie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczące posiedzeń i kontroli dokumentów – sprawy połączone 488/2018/KR i 514/2018/KR dotyczące mianowania nowego sekretarza generalnego Komisji, a także uwzględniając zalecenia w tych sprawach, |
— |
uwzględniając swój Regulamin, w tym art. 52, a także art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy oraz załącznik 3 do tej decyzji, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinię Komisji Kontroli Budżetowej (A8-0033/2019), |
A. |
mając na uwadze, że ramy instytucjonalne Unii zapisane w Traktatach przyznają Parlamentowi jako organowi prawodawczemu Unii odpowiedzialność za kontrolę polityczną nad Komisją; |
B. |
mając na uwadze, że Parlament dysponuje szeregiem instrumentów umożliwiających mu rozliczanie Komisji z jej działalności, takie jak wotum nieufności (art. 17 TUE i art. 234 TFUE), możliwość zwrócenia się do przewodniczącego Komisji o wycofanie poparcia dla danego komisarza (art. 118 ust. 10 Regulaminu Parlamentu Europejskiego), uprawnienia śledcze (art. 226 TFUE), uprawnienia kontrolne w zakresie aktów delegowanych i wykonawczych (art. 290 i 291 TFUE), prawo do wnoszenia pytań wymagających odpowiedzi ustnej i pytań wymagających odpowiedzi na piśmie (art. 230 ust. 2 TFUE) oraz możliwość wniesienia skargi do Trybunału Sprawiedliwości przeciwko Komisji w celu kontroli legalności (art. 263 TFUE) lub z powodu zaniechania działania przez Komisję; |
C. |
mając na uwadze, że oprócz tych instrumentów Parlament dysponuje szeregiem narzędzi do sprawowania kontroli służącej ukierunkowaniu polityki, dzięki którym może aktywnie kształtować europejski program polityczny; |
D. |
mając na uwadze, że budżet jest najważniejszym narzędziem Unii Europejskiej służącym do realizacji jej celów i strategii, w związku z czym kontrola budżetowa ma ogromne znaczenie; |
E. |
mając na uwadze, że system głównych kandydatów („Spitzenkandidaten”) odzwierciedla równowagę międzyinstytucjonalną między Parlamentem a Komisją, przez co znacząco skonsolidował i wzmocnił powiązania między obiema instytucjami, prowadząc do większego upolitycznienia Komisji, co powinno doprowadzić do zwiększenia parlamentarnej kontroli wykonywania funkcji wykonawczych przez Komisję; |
F. |
mając na uwadze, że art. 17 TUE przewiduje, iż przewodniczący Komisji jest wybierany przez Parlament na wniosek szefów państw i rządów UE z uwzględnieniem wyników wyborów do Parlamentu Europejskiego oraz konsultacji z Parlamentem; mając na uwadze, że art. 17 TUE przewiduje również, że te same procedury – łącznie z konsultacjami z Parlamentem – należy stosować, gdyby Parlament odrzucił proponowanego kandydata; |
G. |
mając na uwadze, że wszyscy kandydaci na komisarzy podlegają przesłuchaniu przed powołaniem kolegium komisarzy, a także mając na uwadze, że w ramach swojego mandatu Parlament może dokonać przeglądu zobowiązań i priorytetów wymienionych przez kandydatów na komisarzy podczas przesłuchań, w tym także ocenić, czy przebieg ich życia kwalifikuje ich do spełnienia wymogów związanych z pełnieniem urzędu; |
H. |
mając na uwadze, że Traktaty przyznają Parlamentowi prawo do głosowania nad wnioskiem o wotum nieufności wobec całej Komisji, ale nie przyznają mu prawa do wycofania poparcia udzielonego komisarzowi; |
I. |
mając na uwadze, że niezależnie od zbiorowej odpowiedzialności kolegium komisarzy przed Parlamentem ten ostatni powinien zapewnić skuteczną kontrolę polityczną nad działalnością każdego z komisarzy; |
J. |
mając na uwadze, że niedawne mianowanie nowego sekretarza generalnego Komisji wzbudziło poważne obawy co do roli i wpływu politycznego wywieranego przez wyższych urzędników Komisji; |
K. |
mając na uwadze, że do mianowania nowego przewodniczącego Komisji oraz nowych komisarzy w 2019 r. należy zastosować nową zgodną z przepisami zasadę mianowania na stanowisko sekretarza generalnego Komisji; |
L. |
mając na uwadze, że Komisja ma wynikające z Traktatu obowiązki dotyczące regularnego składania Parlamentowi sprawozdań: rocznego ogólnego sprawozdania z działalności Unii (art. 249 TFUE); co trzy lata – sprawozdania dotyczącego stosowania postanowień dotyczących niedyskryminacji i obywatelstwa Unii (art. 25 TFUE); sprawozdania dotyczącego rezultatów wielostronnego nadzoru polityki gospodarczej (art. 121 ust. 5 TFUE); co trzy lata – sprawozdania dotyczącego postępów w osiąganiu celów w zakresie polityki społecznej (art. 159 i 161 TFUE); co trzy lata – sprawozdania dotyczącego postępów w urzeczywistnianiu spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej (art. 175 TFUE); rocznego sprawozdania dotyczącego działań w zakresie badań w Unii (art. 190 TFUE); rocznego sprawozdania dotyczącego zwalczania nadużyć finansowych (art. 325 TFUE); sprawozdania z postępu w rokowaniach prowadzonych z państwami trzecimi lub organizacjami międzynarodowymi (art. 207 TFUE); |
M. |
mając ponadto na uwadze, że w prawie wtórnym Komisja jest odpowiedzialna za dokonywanie przeglądu i oceny różnych dyrektyw i rozporządzeń oraz przedstawianie sprawozdań ze swoich ustaleń; |
N. |
mając na uwadze, że wraz z przyjęciem porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską Parlament zyskał dodatkową siłę nacisku w procesie opracowywania programu ustawodawczego proponowanego przez Komisję co roku w programie prac Komisji; |
O. |
mając na uwadze, że od czasu przyjęcia Traktatu z Lizbony Parlament stał się faktycznym współprawodawcą w odniesieniu do budżetu i jest odpowiedzialny za udzielenie absolutorium Komisji z wykonania budżetu Unii; |
P. |
mając na uwadze, że po wejściu w życie Traktatu z Lizbony Parlament zaczął odgrywać większą rolę w zakresie kontroli polityki zewnętrznej UE, uzyskując prawo do wyrażania zgody na zawieranie umów międzynarodowych, z którym związane jest zobowiązanie Komisji do natychmiastowego i pełnego informowania Parlamentu na wszystkich etapach negocjacji takich umów (art. 218 TFUE, art. 50 TUE); |
Q. |
mając na uwadze, że negocjacje ze Zjednoczonym Królestwem w sprawie wystąpienia tego kraju z Unii Europejskiej przebiegły we wzorowych warunkach opartych na przejrzystości oraz zaangażowaniu Parlamentu; |
R. |
mając na uwadze, że zakres uprawnień kontrolnych Parlamentu w odniesieniu do aktów delegowanych różni się znacznie od zakresu jego uprawnień w odniesieniu do aktów wykonawczych; mając na uwadze, że Parlament ma prawo zawetowania aktu delegowanego lub odwołania przekazanych uprawnień, podczas gdy jego wpływ w zakresie aktów wykonawczych jest znacznie bardziej ograniczony; |
S. |
mając na uwadze, że obecna struktura instytucjonalna Unii i brak precyzyjnej definicji władzy wykonawczej w Traktatach sprawiają, że władza wykonawcza UE ma złożony charakter i jest współdzielona przez szczeble unijny, krajowy i regionalny; |
T. |
mając na uwadze, że ściślejsza współpraca między Parlamentem Europejskim a parlamentami narodowymi i regionalnymi, zgodnie z ich odpowiednimi konstytucyjnymi uprawnieniami i zgodnie z art. 10 ust. 2 TUE, ma zasadnicze znaczenie dla rozwiązania kwestii parlamentarnej kontroli sprawowania funkcji wykonawczych w zakresie wdrażania przepisów Unii; |
U. |
mając na uwadze, że przejrzystość oraz silne zaangażowanie Parlamentu w negocjacje ze Zjednoczonym Królestwem miały pozytywny wpływ na wynik tego procesu, tworząc klimat zaufania i jedności, i dlatego powinny służyć za inspirację do prowadzenia przyszłych międzynarodowych negocjacji; |
Główne wnioski
1. |
przypomina, że kontrola organów UE stanowi jedną z głównych funkcji Parlamentu Europejskiego, a odpowiedzialność Komisji wobec Parlamentu jest podstawową zasadą funkcjonowania UE i wewnętrznej kontroli demokratycznej; |
2. |
uważa, że Parlament nie wykorzystuje w pełni wszystkich przysługujących mu instrumentów politycznej kontroli nad władzą wykonawczą z różnych powodów, z których niektóre są ściśle związane ze strukturą instytucjonalną Unii, a inne są wynikiem np. zmian dynamiki międzyinstytucjonalnej, które spowodowały, że niektóre instrumenty są trudne do zastosowania lub niewystarczająco skuteczne; |
3. |
dostrzega potencjał i udane zastosowanie systemu głównych kandydatów, kiedy to wszyscy obywatele Unii wpływają bezpośrednio na wybór przewodniczącego Komisji dzięki głosowaniu na listę pod przewodnictwem preferowanego przez siebie kandydata; w związku z tym zdecydowanie popiera kontynuowanie tej praktyki w przyszłych wyborach europejskich i zachęca wszystkie siły polityczne do udziału w tym procesie; |
4. |
przypomina, że kontrola parlamentarna nad Komisją nie powinna stać się mniej restrykcyjna w następstwie zacieśnienia powiązań politycznych między Parlamentem i Komisją po wprowadzeniu systemu głównych kandydatów; |
5. |
przypomina, że określony w Traktatach próg większości głosów wymaganej do uchwalenia wotum nieufności ma służyć zachowaniu rzeczywistego stosowania tego instrumentu do poważnych przypadków; przyznaje, że w większości demokracji parlamentarnych możliwość wystąpienia z wotum nieufności działa przeważnie jako środek odstraszający; proponuje jednakże, aby w kontekście przyszłej zmiany Traktatu przeanalizować możliwość obniżenia tego progu w umiarkowany sposób, zachowując jednocześnie równowagę międzyinstytucjonalną przewidzianą w Traktatach; |
6. |
wskazuje, że upolitycznienie Komisji jest bezpośrednią konsekwencją zmian wprowadzonych Traktatem z Lizbony; zauważa, że zmiany te nie obejmowały przyjęcia postanowień umożliwiających rozliczanie poszczególnych komisarzy; |
7. |
głęboko ubolewa, że zdaniem Rzecznik Praw Obywatelskich w trakcie procedury mianowania sekretarza generalnego „Komisja nie zastosowała właściwie odnośnych przepisów ani co do litery, ani co do ducha”; |
8. |
zwraca uwagę, że Traktaty nie zawierają jasnej definicji władzy wykonawczej UE i że władza wykonawcza jest sprawowana przez różne instytucje w zależności od dziedziny polityki, tj. w zależności od tego, czy dana dziedzina należy do kompetencji dzielonych czy wyłącznych kompetencji Unii; |
9. |
uważa, że konieczne jest ustanowienie prawdziwie dwuizbowego systemu władzy ustawodawczej z udziałem Rady i Parlamentu, w którym Komisja sprawowałaby władzę wykonawczą; |
10. |
zwraca uwagę, że rolę Parlamentu w zakresie kontroli nad władzą wykonawczą uzupełniają podobne uprawnienia parlamentów narodowych w stosunku do ich egzekutywy w sprawach dotyczących UE; uważa, że taka rozliczalność jest podstawą roli narodowych izb parlamentarnych w Unii Europejskiej; |
11. |
uważa, że sprawowanie przez Parlament kontroli nad władzą wykonawczą zgodnie z art. 14 TUE jest utrudnione, a czasami wręcz niemożliwe z powodu braku jasnego wykazu unijnych uprawnień i polityk oraz z powodu rozdziału uprawnień pomiędzy szczeble unijny, krajowy i regionalny; |
12. |
przypomina, że Traktaty nie przyznają Radzie Europejskiej żadnej funkcji ustawodawczej ani prawa inicjatywy ustawodawczej, wyrażając przy tym zaniepokojenie, że w ostatnich latach Rada Europejska podjęła, wbrew duchowi Traktatów, szereg ważnych decyzji politycznych wykraczających poza ramy Traktatów, de facto wyłączając te decyzje spod kontroli Parlamentu i podważając zasadę demokratycznej odpowiedzialności, której poszanowanie jest niezbędne w odniesieniu do takich decyzji; |
13. |
przypomina, że Traktat zapewnia Parlamentowi znaczne uprawnienia w zakresie kontroli politycznej w ramach rocznej procedury budżetowej i rocznej procedury udzielania absolutorium; |
14. |
przypomina, żeabsolutorium to coroczna procedura polityczna zapewniająca kontrolę demokratyczną ex post nad wykonaniem budżetu Unii Europejskiej przez Komisję, na własną odpowiedzialność i we współpracy z państwami członkowskimi; |
15. |
zaznacza, że procedura udzielania absolutorium okazała się potężnym narzędziem, które miało wpływ na pozytywną ewolucję systemu budżetowego UE, zarządzanie finansami, kształtowanie programu oraz na sposób określania i wdrażania strategii politycznych, przyczyniając się jednocześnie do zwiększenia wpływu politycznego Parlamentu; |
16. |
podkreśla, że art. 318 TFUE dodaje nowy instrument do zestawu narzędzi absolutorium budżetowego: ocenę finansów Unii w oparciu o osiągnięte wyniki; |
17. |
z obawą zwraca uwagę na brak faktycznych sankcji prawnych na wypadek decyzji Parlamentu o nieudzieleniu absolutorium Komisji; uważa jednak, że nieudzielenie absolutorium stanowi silny sygnał polityczny, ponieważ oznacza, iż Parlament nie ma wystarczającego zaufania do rozliczalności Komisji, w związku z czym Komisja musi zareagować na taką odmowę i podjąć konkretne działania następcze mające na celu poprawę sytuacji; |
18. |
ubolewa, że wobec braku lojalnej współpracy ze strony Rady instytucjonalna praktyka absolutoriów budżetowych w Parlamencie nie pozwala na kontrolowanie budżetu Rady i że sytuacja ta stanowi poważne uchybienie zobowiązaniom wynikającym z Traktatu, który określa, że Parlament sprawuje kontrolę nad całością budżetu UE; |
19. |
sugeruje, by z myślą o umożliwieniu rozszerzenia sprawowanej przez Parlament kontroli budżetowej na cały budżet Unii rozpocząć negocjacje między Radą, Komisją i Parlamentem, tak aby zagwarantowane zostało prawo Parlamentu do uzyskania dostępu do informacji na temat wykonania budżetu Rady, bezpośrednio lub za pośrednictwem Komisji, oraz aby Rada odpowiadała na pytania Parlamentu wymagające odpowiedzi na piśmie i aby jej przedstawiciele przybywali na wysłuchania i debaty dotyczące wykonania jej budżetu; uważa, że w razie fiaska tych negocjacji Parlament powinien udzielić absolutorium tylko Komisji i uwzględnić w tym ogólnym absolutorium odrębne rezolucje dotyczące poszczególnych instytucji, organów i agencji Unii, gwarantując tym samym, że żadna sekcja budżetu nie zostanie wykonana bez należytej kontroli; |
20. |
przypomina, że trzy instytucje nie wywiązały się do tej pory z zobowiązania do ustanowienia kryteriów określających zakres aktów delegowanych i zakres aktów wykonawczych, mimo że w porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa poprawiono przejrzystość procedury przyjmowania aktów delegowanych; |
21. |
przypomina, że zgodnie z art. 247 rozporządzenia finansowego Komisja musi przekazać Parlamentowi do 31 lipca następnego roku budżetowego zintegrowany zestaw sprawozdań finansowych i sprawozdań w zakresie rozliczalności, w tym w szczególności końcowe skonsolidowane sprawozdanie finansowe, roczne sprawozdanie z zarządzania i wyników oraz ocenę finansów Unii w oparciu o osiągnięte wyniki, o których mowa w art. 318 TFUE; kładzie nacisk na fakt, że roczne sprawozdanie z zarządzania i wyników powinno zawierać ocenę wszystkich środków zapobiegawczych i naprawczych podejmowanych w obliczu finansowania będącego przedmiotem korupcji lub konfliktu interesów; |
Zalecenia
22. |
sugeruje połączenie instrumentów w zakresie rozliczalności Komisji i instrumentów kontroli służącej ukierunkowaniu polityki w celu zmaksymalizowania ich skuteczności; |
23. |
domaga się zagwarantowania, konsolidacji i wzmocnienia uprawnień ustawodawczych i prawa do kontroli posiadanych przez Parlament Europejski, w tym w drodze porozumień międzyinstytucjonalnych oraz zastosowania przez Komisję odpowiedniej podstawy prawnej; |
24. |
uważa, że niezbędne jest zreformowanie przez Parlament metod pracy w celu wzmocnienia parlamentarnej kontroli politycznej nad Komisją; |
25. |
wzywa Komisję do poważniejszego brania pod uwagę inicjatyw ustawodawczych podejmowanych przez Parlament na podstawie art. 225 TFUE; wzywa następnego przewodniczącego Komisji do zobowiązania się do osiągnięcia tego celu i przyjmuje z zadowoleniem odpowiednie deklaracje głównych kandydatów w tym zakresie; pragnąłby, aby więcej inicjatyw zaowocowało wnioskami ustawodawczymi; przypomina, że zgodnie z art. 10 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa Komisja ma obowiązek szybkiego i dogłębnego rozpatrywania żądań przedłożenia wniosków dotyczących aktów Unii; |
26. |
pochwala Komisję za pozytywne działania podjęte w następstwie zaleceń Parlamentu zawartych w rezolucji z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony; |
27. |
przypomina, że chociaż zgodnie z obowiązującymi Traktatami Parlament nie ma formalnego prawa inicjatywy ustawodawczej, należy poważnie rozważyć możliwość przyznania mu takiego prawa przy okazji przyszłej zmiany Traktatu; |
28. |
zachęca do wymiany najlepszych praktyk w zakresie kontroli parlamentarnej pomiędzy parlamentami narodowymi, np. do odbywania regularnych debat pomiędzy odnośnymi ministrami a wyspecjalizowanymi komisjami w parlamentach narodowych przed spotkaniami w Radzie i po nich, a także z członkami Komisji Europejskiej w odpowiednich okolicznościach i ramach czasowych, jak również spotkań Parlamentu Europejskiego z parlamentami narodowymi; zachęca do ustanowienia regularnej wymiany urzędników i pracowników grup politycznych między administracjami Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych, Europejskiego Komitetu Regionów oraz regionów państw członkowskich posiadających uprawnienia ustawodawcze; |
29. |
uważa, że ustanowienie corocznego tygodnia europejskiego pozwoliłoby zarówno posłom do PE, jak i komisarzom, zwłaszcza wiceprzewodniczącym odpowiedzialnym za klastry, na zabranie głosu przed wszystkimi krajowymi zgromadzeniami parlamentarnymi w celu omówienia i wyjaśnienia europejskiego programu działania wraz z posłami do parlamentów narodowych i przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego; sugeruje, że inicjatywa ta mogłaby sprzyjać demokratycznej rozliczalności Komisji wymaganej przez Traktat z Lizbony; |
30. |
wzywa Parlament do wzmocnienia zdolności w zakresie kontroli nad opracowywaniem i wdrażaniem aktów delegowanych i wykonawczych; |
31. |
z zadowoleniem przyjmuje wysiłki podejmowane obecnie przez trzy instytucje, by określić jasne kryteria rozgraniczenia stosowania aktów delegowanych i wykonawczych; apeluje o jak najszybsze wdrożenie tych kryteriów; |
32. |
zachęca parlamenty narodowe, a także, w stosownych przypadkach, parlamenty regionalne do zwiększenia ich zdolności w zakresie kontrolowania podległych im organów wykonawczych przy wydawaniu decyzji lub proponowaniu przepisów niezbędnych do wprowadzenia w życie aktów wykonawczych lub delegowanych; |
33. |
uważa, że przy okazji przyszłej zmiany Traktatu niezbędne jest ulepszenie instrumentów pociągania komisarzy do osobistej odpowiedzialności przed Parlamentem w trakcie ich kadencji, co jest już przewidziane w ograniczonym zakresie w porozumieniu ramowym dotyczącym stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską; |
34. |
wzywa Komisję i Radę, by zgodnie z zasadą lojalnej współpracy ustanowiły dialog polityczny w sprawie projektu Parlamentu dotyczącego rozporządzenia w sprawie uprawnień śledczych w celu powierzenia Parlamentowi skutecznych uprawnień umożliwiających mu korzystanie z tego podstawowego instrumentu kontroli parlamentarnej służącego kontrolowaniu władzy wykonawczej i bezwzględnie nieodzownego w systemach parlamentarnych na całym świecie; |
35. |
jest przekonany o przydatności pytań poselskich jako narzędzia kontroli; uważa zatem za konieczne dokonywanie szczegółowych ocen jakości odpowiedzi udzielanych przez Komisję na pytania posłów, a także jakości i liczby pytań zadanych przez posłów; |
36. |
uważa, że tura pytań jest ważnym elementem kontroli parlamentarnej nad władzą wykonawczą; zwraca się do Konferencji Przewodniczących o przywrócenie tury pytań do porządku posiedzenia plenarnego, zgodnie z art. 129 Regulaminu; |
37. |
ponownie wzywa Komisję do przeglądu jej procedur administracyjnych dotyczących nominowania sekretarza generalnego Komisji, dyrektorów generalnych i dyrektorów, tak aby w pełni zagwarantować wybór najlepszych kandydatów przy zapewnieniu maksymalnej przejrzystości i równości szans; |
o
o o
38. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, parlamentom narodowym państw członkowskich oraz Europejskiemu Komitetowi Regionów. |
(1) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 215.
(2) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 201.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/28 |
P8_TA(2019)0079
Stosowanie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w ramach instytucjonalnych UE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w ramach instytucjonalnych UE (2017/2089(INI))
(2020/C 449/05)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 2, 3, 6, 7, 9, 10, 11, 21, 23 i 49 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 8, 9, 10, 11, 12, 15, 16, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, art. 67 ust. 1, art. 258, 263, 267 i 352 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), |
— |
uwzględniając europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) oraz orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (ETPC), |
— |
uwzględniając protokół ustaleń między Radą Europy a Unią Europejską, |
— |
uwzględniając opinie i listę kontrolną Komisji Weneckiej dotyczącą praworządności, |
— |
uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka, Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych, |
— |
uwzględniając Konwencję Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencję stambulską) oraz swoją rezolucję z dnia 12 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 marca 2007 r. w sprawie przestrzegania Karty Praw Podstawowych we wnioskach legislacyjnych Komisji – metodologia ścisłej i systematycznej kontroli (2), |
— |
uwzględniając swoje coroczne rezolucje w sprawie stanu praw podstawowych w UE, |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w kwestii utworzenia unijnego mechanizmu dotyczącego demokracji, praworządności i praw podstawowych (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie europejskiego filaru praw socjalnych (4), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 września 2017 r. w sprawie rozliczalności, przejrzystości i rzetelności w instytucjach UE (5), |
— |
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (6), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 168/2007 z dnia 15 lutego 2007 r. ustanawiające Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (7), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 27 kwietnia 2005 r. pt. „Przestrzeganie Karty praw podstawowych we wnioskach legislacyjnych Komisji – Metodologia zapewniająca systematyczną i ścisłą kontrolę” (COM(2005)0172), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 29 kwietnia 2009 r. z praktycznego stosowania metodologii zapewniającej systematyczną i ścisłą kontrolę przestrzegania Karty praw podstawowych (COM(2009)0205), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 października 2010 r. pt. „Strategia skutecznego wprowadzania w życie Karty praw podstawowych przez Unię Europejską” (COM(2010)0573), |
— |
uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 6 maja 2011 r. pt. „Operational Guidance on taking account of Fundamental Rights in Commission Impact Assessments” [Wytyczne operacyjne w sprawie uwzględniania praw podstawowych w ocenach skutków przeprowadzanych przez Komisję] (SEC(2011)0567), |
— |
uwzględniając wspólny komunikat Komisji oraz Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2011 r. pt. „Prawa człowieka i demokracja w centrum działań zewnętrznych UE – dążenie do bardziej skutecznego podejścia” (COM(2011)0886), |
— |
uwzględniając dokument z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczący ram strategicznych i planu działania UE w zakresie praw człowieka i demokracji, |
— |
uwzględniając wytyczne Rady z dnia 20 stycznia 2015 r. w sprawie działań w zakresie metodyki, które należy podjąć, aby sprawdzić zgodność z prawami podstawowymi w przypadku organów przygotowawczych Rady, |
— |
uwzględniając wytyczne dla organów przygotowawczych Rady dotyczące zgodności z prawami podstawowymi, |
— |
uwzględniając sprawozdanie prezydencji Rady z seminarium z dnia 13 maja 2016 r. pt. „National policy application of the EU Charter of Fundamental Rights” [Stosowanie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w ramach polityki krajowej], |
— |
uwzględniając wytyczne Komisji z dnia 19 maja 2015 r. dotyczące analizy wpływu na prawa człowieka w ramach ocen skutków inicjatyw politycznych związanych z handlem, |
— |
uwzględniając sprawozdania roczne Komisji w sprawie stosowania Karty praw podstawowych UE, |
— |
uwzględniając doroczne seminaria Komisji w sprawie praw podstawowych, |
— |
uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 20 września 2016 r. w sprawach połączonych od C-8/15 P do C-10/15 P, Ledra Advertising Ltd przeciwko Komisji Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) (8), |
— |
uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 listopada 2018 r. w sprawach połączonych C-569/16 i C-570/16, Stadt Wuppertal przeciwko Marii Elisabeth Bauer i Volker Willmeroth przeciwko Martinie Broßonn (9), |
— |
uwzględniając opinię 2/13 Trybunału Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie przystąpienia Unii Europejskiej do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (10), |
— |
uwzględniając opinię 4/2018 Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) z dnia 24 września 2018 r. pt. „Challenges and opportunities for the implementation of the Charter of Fundamental Rights” [Wyzwania i możliwości w zakresie wprowadzania w życie Karty praw podstawowych], |
— |
uwzględniając sprawozdania roczne FRA w sprawie praw podstawowych, |
— |
uwzględniając podręcznik opracowany w październiku 2018 r. przez FRA pt. „Applying the Charter of Fundamental Rights of the European Union in law and policymaking at national level – Guidance” [Podręcznik stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w prawie i procesie kształtowania polityki na szczeblu krajowym – Wytyczne], |
— |
uwzględniając Zestaw instrumentów służących lepszemu stanowieniu prawa, w szczególności instrument nr 28 „Fundamental rights & human rights” [Prawa podstawowe i prawa człowieka], |
— |
uwzględniając art. 38 Regulaminu, |
— |
uwzględniając opinię Sekretarza Generalnego Rady Europy z dnia 2 grudnia 2016 r. w sprawie inicjatywy Unii Europejskiej dotyczącej ustanowienia Europejskiego filaru praw socjalnych, |
— |
uwzględniając dokument z listopada 2017 r. przedłożony przez delegację niderlandzką na Konferencji Komisji do Spraw Europejskich (COSAC) w sprawie przejrzystości UE pt. „Opening up closed doors: Making the EU more transparent for its citizens” [Otwieranie zamkniętych drzwi: UE bardziej przejrzysta dla swoich obywateli], a także pismo skierowane przez delegacje COSAC do instytucji UE z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie przejrzystości politycznych procesów decyzyjnych w UE, |
— |
uwzględniając badania pt. „The implementation of the Charter of Fundamental Rights in the EU institutional framework” [Stosowanie Karty praw podstawowych w ramach instytucjonalnych UE], „The interpretation of Article 51 of the EU Charter of Fundamental Rights: the Dilemma of Stricter or Broader Application of the Charter to National Measures” [Wykładnia art. 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej: dylemat węższego lub szerszego stosowania Karty do środków krajowych] oraz „The European Social Charter in the context of implementation of the EU Charter of Fundamental Rights” [Europejska karta społeczna w kontekście stosowania Karty praw podstawowych UE] opublikowane przez Dyrekcję Generalną ds. Polityki Wewnętrznej Unii Europejskiej odpowiednio w dniach 22 listopada 2016 r., 15 lutego 2016 r. i 12 stycznia 2016 r. (11), |
— |
uwzględniając art. 52 Regulaminu, art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych i opinie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz Komisji Petycji (A8-0051/2019), |
A. |
mając na uwadze, że w traktacie lizbońskim nadano Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „Kartą”) status prawa pierwotnego w ramach prawnych UE, o takiej samej mocy prawnej jak traktaty; |
B. |
mając na uwadze, że w niniejszym sprawozdaniu nie ocenia się poszczególnych praw zawartych w Karcie, lecz analizuje się stosowanie Karty jako instrumentu prawa pierwotnego; |
C. |
mając na uwadze, że postanowienia socjalne stanowią zasadniczą część Karty i struktury prawnej Unii; mając na uwadze, że ważne jest zapewnienie poszanowania praw podstawowych w całej Unii i podkreślanie ich znaczenia; |
D. |
mając na uwadze, że według TSUE prawa podstawowe uznane w Karcie leżą u podstaw struktury prawnej UE i ich poszanowanie jest niezbędnym warunkiem wstępnym legalności każdego aktu UE; |
E. |
mając na uwadze, że Karta, zgodnie z wymogami międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka oraz jej art. 51, obejmuje zobowiązania zarówno negatywne (nienaruszanie postanowień), jak i pozytywne (aktywne promowanie), które należy w równym stopniu wypełniać w celu osiągnięcia pełnej operacyjności jej postanowień; |
F. |
mając na uwadze, że art. 51 Karty ogranicza zakres jej stosowania w związku z przestrzeganiem zasady pomocniczości, uwzględnianiem kompetencji państw członkowskich i Unii oraz poszanowaniem granic kompetencji Unii powierzonych jej w traktatach; |
G. |
mając na uwadze, że art. 51 ust. 2 Karty wyraźnie stanowi, że Karta nie rozszerza zakresu zastosowania prawa Unii poza kompetencje Unii, nie ustanawia nowych kompetencji ani zadań Unii, ani też nie zmienia kompetencji i zadań określonych w traktatach; |
H. |
mając na uwadze, że instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii są stale związane postanowieniami Karty, nawet wtedy gdy działają poza ramami prawnymi UE; |
I. |
mając na uwadze, że na mocy art. 51 postanowienia Karty mają zastosowanie do państw członkowskich wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo Unii; mając jednak na uwadze, że niejasne ograniczenia dotyczące tego wymogu sprawiają, iż trudno jest określić, czy i w jaki sposób Karta ma zastosowanie w konkretnych przypadkach; |
J. |
mając na uwadze, że dotychczas nie wykorzystano odpowiednio potencjału praw socjalnych i gospodarczych określonych w Karcie; mając na uwadze, że zgodnie z opinią Sekretarza Generalnego Rady Europy przestrzeganie praw socjalnych stanowi nie tylko nakaz etyczny i obowiązek prawny, ale także konieczność ekonomiczną; |
K. |
mając na uwadze, że również w art. 6 TUE podkreślono, że prawa podstawowe zagwarantowane w EKPC muszą być zasadami ogólnymi prawa Unii; |
L. |
mając na uwadze, że art. 151 TFUE odnosi się do podstawowych praw socjalnych, w tym praw wskazanych w Europejskiej karcie społecznej; |
M. |
mając na uwadze, że w badaniu z dnia 22 listopada 2016 r. pt. „The Implementation of the Charter of Fundamental Rights in the EU institutional framework” [Stosowanie Karty praw podstawowych w ramach instytucjonalnych UE] (12) stwierdzono m.in. znaczenie Karty dla działań Komisji realizowanych na mocy Porozumienia ustanawiającego Europejski Mechanizm Stabilności (Porozumienia ustanawiającego EMS) oraz w kontekście europejskiego semestru; mając na uwadze, że w zarządzaniu gospodarczym Unii niewiele uwagi poświęca się prawom socjalnym określonym w Karcie; mając na uwadze, że prawa te muszą zostać uznane za rzeczywiste prawa podstawowe; |
N. |
mając na uwadze, że zawarte w Europejskim filarze praw socjalnych zobowiązanie do zapewnienia obywatelom nowych i skuteczniejszych praw w obszarach takich, jak równość szans i dostęp do rynku pracy, uczciwe warunki pracy oraz ochrona socjalna i włączenie społeczne, dodatkowo wzmacnia prawa zapisane w Karcie; |
O. |
mając na uwadze, że zasada równouprawnienia płci stanowi podstawową zasadę UE i jest zapisana w traktatach UE oraz w Karcie; mając na uwadze, że art. 8 TFUE ustanawia zasadę uwzględniania problematyki płci, stanowiąc, że „we wszystkich swoich działaniach Unia zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet”; |
P. |
mając na uwadze, że przejrzystość unijnych procesów prawodawczych i decyzyjnych wywodzi się z prawa do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 Karty i jest zasadniczym warunkiem wstępnym umożliwiającym obywatelom ocenę i prawidłowe monitorowanie stosowania Karty przez instytucje UE; |
Q. |
mając na uwadze, że promowanie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii szerokiego zakresu przewidzianych w Karcie praw – począwszy od praw obywatelskich i politycznych po prawa socjalne i gospodarcze oraz prawa trzeciej generacji – stanowiłoby niezbędny impuls prowadzący do rozwoju europejskiej przestrzeni publicznej i do nadania konkretnego wyrazu pojęciu obywatelstwa europejskiego i partycypacyjnego wymiaru UE ujętego w traktatach; |
R. |
mając na uwadze, że FRA w swoich opiniach zatytułowanych „Improving access to remedy in the area of business and human rights at the EU level” [Poprawa dostępu do środków prawnych w obszarze biznesu i praw człowieka na szczeblu UE] (13) oraz „Challenges and opportunities for the implementation of the Charter of Fundamental Rights” [Wyzwania i możliwości w zakresie wdrażania Karty praw podstawowych] (14) sformułowała szereg zaleceń dotyczących skutecznego wdrażania Karty; |
S. |
mając na uwadze, że w art. 24 Karty przewidziane są prawa dziecka, które zobowiązują władze publiczne i instytucje prywatne do kierowania się przede wszystkim najlepszym interesem dziecka; |
T. |
mając na uwadze, że art. 14 Karty podkreśla prawo każdego dziecka do nauki na sprawiedliwych zasadach; |
Pełniejsze uwzględnienie Karty w procesach legislacyjnych i decyzyjnych
1. |
jest głęboko przekonany, że opracowana przez Komisję strategia skutecznego wprowadzania w życie Karty praw podstawowych przez Unię Europejską (COM(2010)0573) była wyrazem początkowych wysiłków podjętych tuż po wejściu Karty w życie, ale wymaga pilnej aktualizacji; z zadowoleniem przyjmuje roczne sprawozdania w sprawie stosowania Karty przez Komisję i wzywa do przeglądu strategii opracowanej w 2010 r. w celu jej aktualizacji z uwzględnieniem nowych wyzwań i realiów instytucjonalnych, zwłaszcza po brexicie; |
2. |
uznaje kilka istotnych kroków podjętych przez instytucje UE, mających na celu uwzględnienie Karty w procesach legislacyjnych i decyzyjnych UE; zauważa, że podstawową rolą Karty jest zapewnienie pełnej zgodności unijnego prawodawstwa z zapisanymi w niej prawami i zasadami oraz uznaje również trudności z aktywnym ich promowaniem i egzekwowaniem; |
3. |
podkreśla znaczenie poszanowania praw podstawowych zapisanych w Karcie we wszystkich wnioskach ustawodawczych Unii; |
4. |
przypomina, że ustanowione przez instytucje UE procedury oceny zgodności wniosków ustawodawczych z Kartą mają głównie charakter wewnętrzny; podkreśla konieczność zapewnienia lepszych form przeprowadzania konsultacji, ocen skutków, w tym szczególnych ocen wpływu w aspekcie płci, i kontroli prawnej przy zaangażowaniu niezależnych ekspertów w dziedzinie praw podstawowych; apeluje do Komisji o wspieranie usystematyzowanej i uregulowanej współpracy z organami działającymi na rzecz praw człowieka, takimi jak Agencja Praw Podstawowych (FRA), Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) i odnośne organy Rady Europy oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych, a także organizacje społeczeństwa obywatelskiego działające w tym obszarze, w każdym przypadku gdy dokument legislacyjny potencjalnie wspiera prawa podstawowe lub ma na nie negatywny wpływ; |
5. |
apeluje do Komisji, Rady i Parlamentu o zmianę rozporządzenia (WE) nr 168/2007, aby umożliwić FRA przekazywanie z własnej inicjatywy niewiążących opinii dotyczących projektów unijnego prawodawstwa, a także o wspieranie systematycznych konsultacji z Agencją Praw Podstawowych; |
6. |
wzywa Komisję, pozostałe instytucje UE oraz rządy krajowe i regionalne do konsultowania się z Agencją Praw Podstawowych w przypadkach dotyczących praw podstawowych; |
7. |
uznaje kluczową rolę FRA w ocenie przestrzegania Karty i pozytywnie odnosi się do wykonywanych przez nią prac; zachęca FRA do dalszego doradzania instytucjom UE i państwom członkowskim w kwestiach poprawy kultury praw podstawowych w całej Unii oraz do wspierania ich w tym zakresie; z zadowoleniem odnosi się do przyjętej niedawno strategii FRA na lata 2018–2022; |
8. |
zwraca uwagę na opracowane przez FRA interaktywne narzędzie internetowe CLARITY, które ma ułatwić określanie najwłaściwszego organu spoza wymiaru sprawiedliwości dysponującego kompetencjami w zakresie praw człowieka w konkretnych kwestiach związanych z prawami podstawowymi; |
9. |
wzywa Komisję do zapewnienia kompleksowej oceny skutków poprzez wyważoną ocenę skutków gospodarczych, społecznych i środowiskowych, a także do zmiany jej decyzji dotyczącej podziału rozważań na temat praw podstawowych na trzy kategorie: skutki gospodarcze, społeczne oraz wpływ na środowisko i aby stworzyła dwie osobne kategorie: „skutki w odniesieniu do praw podstawowych” i „ocena wpływu w aspekcie płci”, ponieważ w ten sposób można zapewnić ocenę wszystkich aspektów praw podstawowych; |
10. |
apeluje do Komisji o podjęcie systematycznych działania na szczeblu Unii w celu przestrzegania i spełnienia postanowień Karty oraz zapewnienie, aby prawo Unii zostało dostosowane w taki sposób, by uwzględniało zmiany w prawie i orzecznictwie w zakresie międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka; w związku z tym ponownie podkreśla swój apel do Komisji o przedłożenie wniosku wprowadzającego w życie rezolucję Parlamentu z dnia 25 października 2016 r. w sprawie ustanowienia unijnego mechanizmu na rzecz demokracji, praworządności i praw podstawowych (15), który umożliwiałby systematyczne monitorowanie rozwoju sytuacji w instytucjach i organach UE oraz w państwach członkowskich domagających się podjęcia działań w celu ochrony i przestrzegania praw, wolności i zasad zapisanych w Karcie; sugeruje w szczególności, aby warunki dotyczące praw podstawowych określone w kryteriach kopenhaskich nie były wykorzystywane wyłącznie jednorazowo jako warunki wstępne przystąpienia, ale by państwa członkowskie poddawały się okresowej ocenie w celu ustalenia poziomu zgodności z tymi prawami; |
11. |
zauważa, że w kontekście Karty ważną rolę w zagwarantowaniu poszanowania praw podstawowych odgrywa także Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, nie tylko w świetle samego art. 41 określającego prawo do dobrej administracji, ale również biorąc pod uwagę, że dobra administracja jest sama w sobie fundamentem zabezpieczenia innych praw podstawowych; przypomina wzorową pracę Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich między innymi w dziedzinie przejrzystości i wolności informacji, jak również sprawozdanie specjalne dotyczące Fronteksu (16) przedłożone w bieżącej kadencji parlamentarnej, dotyczące w szczególności prawa do składania skarg przez osoby ubiegające się o azyl i migrantów; |
12. |
rozumie, że orzecznictwo będzie miało wpływ na zakres Karty i należy wziąć ten fakt pod uwagę; |
13. |
apeluje do prawodawców UE o uznanie wyników wyroku Sądu z dnia 22 marca 2018 r. (sprawa T-540/15) dotyczącego dostępu do dokumentów z posiedzeń trójstronnych (17) oraz o podjęcie stosownych działań; podkreśla konieczność zwiększenia przejrzystości i dostępu do dokumentów między instytucjami UE, aby rozwinąć skuteczniejszą współpracę międzyinstytucjonalną, także w zakresie odpowiedzialności w sprawach dotyczących praw podstawowych; wzywa Radę do szybkiego zajęcia się kwestią obaw wyrażanych w odniesieniu do przejrzystości procesu decyzyjnego i dostępu do dokumentów zgodnie z odpowiednimi zaleceniami Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich; |
Uwzględnienie Karty w politykach UE
14. |
przypomina, że proces kształtowania polityki UE opiera się na zasadach i celach określonych w art. 2, 3, 4, 5 i 6 TUE, a jednocześnie powinien w pełni wspierać i wprowadzać w życie wymogi ujęte w mających ogólne zastosowanie postanowieniach zawartych w tytule II części I TFUE; |
15. |
wzywa instytucje UE do skuteczniejszego uwzględniania aspektu płci we wszystkich działaniach UE w celu zwalczania dyskryminacji ze względu na płeć, a także w celu promowania równości płci; |
16. |
potwierdza, że wszystkie akty prawne przyjęte przez Unię muszą w pełni uwzględniać wszystkie postanowienia Karty, w tym jej przepisy socjalne; podkreśla znaczenie uwzględnienia wyraźnych odniesień do Karty w ramach prawnych regulujących politykę gospodarczą i monetarną UE; podkreśla, że uciekanie się do ustaleń międzyrządowych nie zwalnia instytucji UE ze zobowiązań w zakresie oceny zgodności tych instrumentów z prawem Unii, w tym Kartą; |
17. |
uważa za konieczne podjęcie przez Unię zdecydowanych kroków, aby wzmocnić własne zaangażowanie w zagwarantowanie możliwości korzystania z wszystkich praw zapisanych w Karcie, w tym praw socjalnych; |
18. |
wzywa Komisję do dopilnowania, aby proces europejskiego semestru, łącznie z zaleceniami dla poszczególnych krajów oraz zaleceniami zawartymi w rocznej analizie wzrostu gospodarczego, był zgodny z elementami normatywnymi Karty w zakresie praw socjalnych; |
19. |
popiera wprowadzenie mocnych i spójnych klauzul dotyczących praw podstawowych w tekstach normatywnych projektów rozporządzeń ustanawiających fundusze UE; |
20. |
wzywa Komisję i Radę do podejmowania decyzji makroekonomicznych z należytym uwzględnieniem ocen w zakresie praw człowieka, w oparciu o pełne spektrum praw obywatelskich, politycznych i socjalnych gwarantowanych przez instrumenty europejskiego i międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka; |
21. |
zachęca Komisję, by przeanalizowała działania niezbędne do przystąpienia przez UE do Europejskiej karty społecznej oraz zaproponowała harmonogram osiągnięcia tego celu; |
22. |
przypomina, że z uwagi na kompetencje określone w Traktatach do zakresu odpowiedzialności przede wszystkim państw członkowskich należy praktyczne stosowanie polityki społecznej, a także nadanie konkretnego wyrazu ujętym w Karcie postanowieniom dotyczącym spraw socjalnych; w kontekście ewentualnej zmiany traktatów przypomina jednak swój wniosek dotyczący włączenia do nich protokołu społecznego w celu wzmocnienia podstawowych praw socjalnych w odniesieniu do swobód gospodarczych; |
23. |
przyjmuje do wiadomości faktycznie kluczową, ale nieformalną rolę Eurogroupy w zarządzaniu gospodarczym strefą euro oraz wpływ, jaki jej decyzje, które nie są równoważone przez właściwe mechanizmy demokratycznej rozliczalności i kontroli sądowej, mogą wywierać na proces kształtowania polityki; przypomina jej członkom o ich zobowiązaniach w ujęciu horyzontalnym, wynikających z art. 2 i 6 TUE oraz Karty; |
24. |
wzywa Komisję i Europejski Bank Centralny do pełnego przestrzegania Karty przy wypełnianiu ich zadań w ramach Europejskiego Mechanizmu Stabilności, w tym w praktykach udzielania pożyczek przez Bank, w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości. |
25. |
przypomina, że działania Unii na arenie międzynarodowej muszą opierać się na zasadach ujętych w art. 21 ust. 1 TUE; jest przekonany, że pełne poszanowanie i promowanie postanowień Karty w UE stanowi punkt odniesienia w ocenie legalności i wiarygodności postępowania Unii w stosunkach międzynarodowych, w tym w ramach procesu rozszerzenia na mocy art. 49 TUE; |
26. |
zwraca uwagę na ograniczoną jurysdykcję TSUE w zakresie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) i ostrzega przed jakimkolwiek potencjalnym ograniczaniem praw do skutecznego środka zaradczego ujętego w Karcie; |
27. |
przypomina instytucjom UE o wynikających z Karty obowiązkach w zakresie praw człowieka, również w dziedzinie polityki handlowej; zachęca Komisję do przeprowadzenia szczegółowych ocen skutków w zakresie praw człowieka przed zakończeniem każdych negocjacji handlowych, z uwzględnieniem Wytycznych ONZ dotyczących ocen skutków umów handlowych i inwestycyjnych dla praw człowieka; |
28. |
przypomina, że zarówno traktaty, jak i Karta zawierają odniesienie do ochrony mniejszości narodowych i do dyskryminacji ze względu na język; apeluje o podjęcie konkretnych kroków administracyjnych w instytucjach UE, aby zachęcić rządy krajowe do znalezienia trwałych rozwiązań i do propagowania kultury różnorodności językowej w ich państwach członkowskich, wykraczającej poza języki urzędowe UE; |
29. |
przypomina o obowiązku przystąpienia do europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC), o którym mowa w art. 6 TUE; apeluje do Komisji o podjęcie niezbędnych kroków, aby wyeliminować przeszkody prawne, które uniemożliwiają sfinalizowanie akcesji, oraz o przedstawienie nowego projektu porozumienia w sprawie przystąpienia Unii do EKPC, przedstawiając skuteczne rozwiązania w odpowiedzi na zastrzeżenia sformułowane przez Trybunał Sprawiedliwości w opinii 2/13 z dnia 18 grudnia 2014 r.; uważa, że zakończenie tego procesu byłoby równoznaczne z wprowadzeniem dalszych zabezpieczeń praw podstawowych obywateli i rezydentów Unii oraz zapewni dodatkowy mechanizm egzekwowania praw człowieka, a mianowicie możliwość odwoływania się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w związku z naruszeniem praw człowieka wynikającym z działania jednej z instytucji UE lub państwa członkowskiego wdrażającego przepisy prawa UE, wchodzącym w zakres EKPC; uważa ponadto, że orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wniesie w związku z tym dodatkowy wkład w obecne i przyszłe działania UE na rzecz przestrzegania i upowszechniania praw człowieka i podstawowych wolności w dziedzinie swobód obywatelskich, wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, w uzupełnieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości w tej dziedzinie; |
30. |
wzywa do bezzwłocznego przyjęcia horyzontalnej unijnej dyrektywy antydyskryminacyjnej (18) dającej dodatkową gwarancję praw podstawowych w Unii Europejskiej w wyniku konkretnego unijnego prawodawstwa; |
Karta a agencje UE
31. |
podkreśla potencjał niektórych agencji UE w zakresie zapewnienia wsparcia państwom członkowskim w wypełnianiu zobowiązań wynikających z Karty poprzez częste działanie jako powiązanie operacyjne między UE i sferami krajowymi; zauważa, że zadanie to można skutecznie wykonać tylko przez kształtowanie dojrzałej praktyki w zakresie praw podstawowych w agencjach działających w sferze wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych lub tych, których działalność może mieć wpływ na prawa i zasady wynikające z Karty, z uwzględnieniem zarówno wewnętrznego, jak i zewnętrznego wymiaru ochrony i promowania praw podstawowych; |
32. |
apeluje do właściwych agencji UE o wzmożenie prac na rzecz wdrożenia zasad równouprawnienia płci przewidzianych w Karcie, w tym przez zapewnienie, by wszystkie instytucje i agencje UE realizowały politykę zerowej tolerancji wobec wszystkich form przemocy seksualnej i nękania fizycznego lub psychicznego; wzywa wszystkie instytucje i agencje UE do pełnego wdrożenia rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 26 października 2017 r. w sprawie przeciwdziałania molestowaniu i wykorzystywaniu seksualnemu w UE (19); |
33. |
zauważa zróżnicowany zakres polityk i instrumentów opracowanych przez różne agencje w celu wprowadzenia w życie ich podstawowych zobowiązań w zakresie praw człowieka, co prowadzi do zróżnicowania stopnia realizacji; podkreśla konieczność wspierania współpracy między agencjami UE, a także usystematyzowanego dialogu z niezależnymi ekspertami w dziedzinie praw człowieka, oraz korzystania z istniejących najlepszych praktyk w celu rozwijania powszechnych i wzmocnionych ram dotyczących praw człowieka; |
34. |
apeluje do agencji UE działających w sferze wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych lub tych, których działalność może mieć wpływ na prawa i zasady wynikające z Karty, o przyjęcie wewnętrznych strategii w dziedzinie praw podstawowych i promowanie regularnych szkoleń dla personelu na wszystkich szczeblach na temat praw podstawowych i Karty; |
35. |
wyraża ubolewanie, że w wielu rozporządzeniach ustanawiających agencje UE brakuje jednoznacznego odniesienia do Karty; apeluje do współprawodawców, by wypełniali tę lukę w razie konieczności za każdym razem, gdy przepisy lub decyzje ustanawiające agencje są opracowywane lub zmieniane, a także o zapewnienie, z uwzględnieniem mandatu i specyfiki każdej agencji, dodatkowych mechanizmów operacyjnych zapewniających zgodność z Kartą; |
Wspieranie państw członkowskich w stosowaniu Karty na szczeblu krajowym
36. |
przypomina, że wymiar unijny i wymiary krajowe Karty są ze sobą nierozerwalnie związane i uzupełniają się wzajemnie w zapewnianiu konsekwentnego stosowania postanowień Karty w ogólnych ramach prawnych UE; |
37. |
podkreśla utrzymującą się lukę informacyjną w odniesieniu do Karty, jej zakresu i stopnia jej stosowania zarówno przez osoby, które korzystają z ochrony w oparciu o Kartę, jak i przez ekspertów w dziedzinie prawa i praw człowieka; wyraża ubolewanie z powodu bardzo nielicznych działań krajowych poświęconych wyeliminowaniu tego niedociągnięcia; |
38. |
wzywa Komisję do wzmocnienia działań mających na celu podnoszenie świadomości na temat Karty, przy pełnym zaangażowaniu organizacji społeczeństwa obywatelskiego, oraz do promowania i finansowania modułów szkoleniowych ukierunkowanych na Kartę, przeznaczonych dla sędziów krajowych, prawników praktyków, a także urzędników służby cywilnej, mających na celu poszerzenie wiedzy na temat unijnych polityk i prawa Unii – m.in. na temat prawa materialnego i prawa formalnego, wykorzystania unijnych instrumentów współpracy sądowej, właściwego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, języka prawnego i prawniczego oraz prawa porównawczego; ponadto apeluje do Komisji o wyposażenie państw członkowskich w praktyczne wytyczne pomocne w stosowaniu Karty na szczeblu krajowym; w związku z tym apeluje do Komisji o popularyzację opublikowanego ostatnio przez Agencję Praw Podstawowych podręcznika zatytułowanego „Handbook on Applying the Charter of Fundamental Rights of the European Union in law and policymaking at national level” [Podręcznik stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w prawie i procesie kształtowania polityki na szczeblu krajowym]; |
39. |
zachęca państwa członkowskie do regularnej wymiany informacji i doświadczeń dotyczących używania, stosowania i nadzorowania Karty oraz do uwzględnienia przykładów najlepszych praktyk już opracowanych na szczeblu krajowym; zachęca państwa członkowskie do dokonania przeglądu przepisów proceduralnych dotyczących analizy prawnej i oceny skutków projektów ustaw pod kątem Karty; zwraca uwagę, że procedury te powinny wyraźnie odnosić się do Karty, podobnie jak do krajowych instrumentów ochrony praw człowieka, w celu zminimalizowania ryzyka pominięcia Karty; |
40. |
zwraca uwagę, że luki w transpozycji i prawidłowym wdrażaniu prawa Unii w państwach członkowskich mogą mieć realny wpływ na korzystanie z praw podstawowych UE; w tym kontekście przypomina o roli Komisji jako strażniczki traktatów i o tym, że zatem to ostatecznie – jeśli nie przede wszystkim – na niej spoczywa odpowiedzialność za zapewnienie przestrzegania praw podstawowych, w razie potrzeby w drodze postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego; w związku z tym wzywa do bardziej zdecydowanego przywództwa w zapewnianiu właściwego wykonywania unijnego prawodawstwa; |
Dążenie do bardziej spójnej interpretacji Karty
41. |
jest przekonany, że różnice w interpretacji dotyczące stosowania przepisów Karty między instytucjami UE, organami, biurami i agencjami Unii i państwami członkowskimi mają szkodliwy wpływ na wartość dodaną wnoszoną przez Kartę, tj. reprezentującą zestaw wspólnych minimalnych standardów ochrony przeznaczony do stosowania w ujęciu horyzontalnym w odniesieniu do wszystkich podmiotów instytucjonalnych oraz polityk i działań powiązanych ze sferą UE; |
42. |
podkreśla, że włączenie Karty do pierwotnego prawa UE, mimo że nie poszerza zakresu kompetencji Unii i jest zgodne z zasadą pomocniczości określonej w jej art. 51, stwarza nowe rodzaje odpowiedzialności po stronie instytucji podejmujących i wykonujących decyzje, a także po stronie państw członkowskich, gdy wdrażają one prawo unijne na szczeblu krajowym, oraz że postanowienia Karty stały się przez to możliwe do bezpośredniego stosowania przez sądy europejskie i krajowe; |
43. |
zachęca instytucje UE i państwa członkowskie, by umożliwiły bardziej bezpośrednie stosowanie Karty jako całości; |
44. |
wyraża ubolewanie, że do tej pory Rzeczpospolita Polska i Zjednoczone Królestwo nie zdecydowały się na wycofanie z protokołu nr 30 do Traktatów; |
o
o o
45. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich. |
(1) Dz.U. C 337 z 20.9.2018, s. 167.
(2) Dz.U. C 301 E z 13.12.2007, s. 229.
(3) Dz.U. C 215 z 19.6.2018, s. 162.
(4) Dz.U. C 242 z 10.7.2018, s. 24.
(5) Dz.U. C 337 z 20.9.2018, s. 120.
(6) Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43.
(7) Dz.U. L 53 z 22.2.2007, s. 1.
(8) ECLI:EU:C:2016:701.
(9) ECLI:EU:C:2018:871.
(10) ECLI:EU:C:2014:2454.
(11) Badanie pt. „The Implementation of the Charter of Fundamental Rights in the EU institutional framework” [Stosowanie Karty praw podstawowych w ramach instytucjonalnych UE], Parlament Europejski, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Wewnętrznej, Departament Tematyczny C, 22 listopada 2016 r.; badanie pt. „The interpretation of Article 51 of the EU Charter of Fundamental Rights: the Dilemma of Stricter or Broader Application of the Charter to National Measures” [Wykładnia art. 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej: dylemat węższego lub szerszego stosowania Karty do środków krajowych], Dyrekcja Generalna ds. Polityki Wewnętrznej, Departament Tematyczny C, 15 lutego 2016 r.; badanie pt. „The European Social Charter in the context of implementation of the EU Charter of Fundamental Rights” [Europejska karta społeczna w kontekście stosowania Karty praw podstawowych UE] z dnia 12 stycznia 2016 r.
(12) „The Implementation of the Charter of Fundamental Rights in the EU institutional framework” [Stosowanie Karty praw podstawowych w ramach instytucjonalnych UE], Parlament Europejski, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Wewnętrznej, Departament Tematyczny C – Prawa obywatelskie i sprawy konstytucyjne, 22 listopada 2016 r.
(13) Opinia FRA nr 1/2017 z dnia 10 kwietnia 2017 r.
(14) Opinia FRA nr 4/2018 z dnia 24 września 2018 r.
(15) Dz.U. C 215 z 19.6.2018, s. 162.
(16) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 grudnia 2015 r. dotycząca sprawozdania specjalnego Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w sprawie dochodzenia z własnej inicjatywy OI/5/2012/BEH-MHZ dotyczącego Fronteksu (Dz.U. C 399 z 24.11.2017, s. 2).
(17) Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2018 r., Emilio de Capitani przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, sprawa T-540/15, ECLI:EU:T:2018:167.
(18) Wniosek Komisji z dnia 2 lipca 2008 r. dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną (COM(2008)0426)).
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/37 |
P8_TA(2019)0081
Kompleksowa europejska polityka przemysłowa w dziedzinie sztucznej inteligencji i robotyki
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie kompleksowej europejskiej polityki przemysłowej w dziedzinie sztucznej inteligencji i robotyki (2018/2088(INI))
(2020/C 449/06)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w sprawie przepisów prawa cywilnego dotyczących robotyki (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie cyfryzacji europejskiego przemysłu (2), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2018 r. w sprawie autonomicznych systemów uzbrojenia (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 września 2018 r. w sprawie równości językowej w erze cyfrowej (4), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji ustanawiający program „Cyfrowa Europa” na lata 2021–2027, opublikowany dnia 6 czerwca 2018 r. (COM(2018)0434), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) 2018/1488 z dnia 28 września 2018 r. w sprawie ustanowienia Wspólnego Przedsięwzięcia w dziedzinie Europejskich Obliczeń Wielkiej Skali (5), |
— |
uwzględniając art. 52 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz opinie przedstawione przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów, Komisję Prawną, Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0019/2019), |
A. |
mając na uwadze, że przejrzysta i oparta na założeniach etycznych sztuczna inteligencja i robotyka mogą wzbogacić nasze życie i poszerzyć nasze możliwości zarówno na poziomie jednostek, jak i dobra ogółu; |
B. |
mając na uwadze, że rozwój sztucznej inteligencji dokonuje się w szybkim tempie oraz że sztuczna inteligencja już od wielu lat jest obecna w naszym codziennym życiu; mając na uwadze, że sztuczna inteligencja i robotyka pobudzają innowacje oraz leżą u podstaw nowych modeli biznesowych i odgrywają kluczową rolę w transformacji społecznej i w cyfryzacji gospodarek w wielu sektorach, takich jak przemysł, opieka zdrowotna, budownictwo i transport; |
C. |
mając na uwadze, że coraz częstsze stosowanie robotyki w systemach ludzkich wymaga zdecydowanych wytycznych politycznych dotyczących sposobów maksymalizacji korzyści i minimalizacji ryzyka społecznego oraz zapewnienia bezpiecznego i sprawiedliwego rozwoju sztucznej inteligencji; |
D. |
mając na uwadze, że sztuczna inteligencja jest jedną ze strategicznych technologii XXI wieku, zarówno w Europie, jak i na świecie, która przynosi pozytywne zmiany gospodarce europejskiej, zwiększając innowacyjność, produktywność, konkurencyjność i dobrobyt; |
E. |
mając na uwadze, że około jednej czwartej wszystkich robotów przemysłowych oraz połowę wszystkich profesjonalnych robotów usługowych na świecie produkują przedsiębiorstwa europejskie, w związku z czym UE posiada już istotne atuty, na których powinna oprzeć europejską politykę przemysłową; |
F. |
mając na uwadze, że sztuczna inteligencja i robotyka mogą przekształcić liczne dziedziny przemysłu i zwiększyć wydajność produkcyjną, a ponadto sprawić, że europejski przemysł i MŚP staną się bardziej konkurencyjne na poziomie światowym; mając na uwadze, że dostępność dużych zbiorów danych oraz zaplecza testowego i doświadczalnego ma zasadnicze znaczenie dla rozwoju sztucznej inteligencji; |
G. |
mając na uwadze, że wspólne podejście ułatwi rozwój technologii sztucznej inteligencji z korzyścią dla obywateli, a jednocześnie przyczyni się do sprostania wyzwaniom związanym z tymi technologiami w dążeniu do wsparcia innowacji, poprawy jakości produktów i usług opartych na sztucznej inteligencji, zwiększenia zadowolenia konsumentów i ich zaufania do technologii sztucznej inteligencji i robotyki oraz do uniknięcia rozdrobnienia rynku wewnętrznego; |
H. |
mając na uwadze konieczność utrzymania unijnych zdolności obliczeniowych na najwyższym poziomie, które powinny zapewnić możliwości dla branży zaopatrzeniowej w UE, a także zwiększyć skuteczność działań, aby rozwój technologii stał się bardziej zorientowany na popyt i zastosowanie produktów i usług, w wyniku czego opracowywane technologie będą wdrażane w wielkoskalowych i powstających zastosowaniach opartych na sztucznej inteligencji; |
I. |
mając na uwadze pilną potrzebę przyjęcia skoordynowanego podejścia na szczeblu europejskim, aby móc konkurować z potężnymi inwestycjami państw trzecich, w szczególności USA i Chin; |
J. |
mając na uwadze, że w dniu 25 kwietnia 2018 r. (6) Komisja zobowiązała się do zaproponowania europejskiego podejścia do sztucznej inteligencji poprzez opracowanie projektu wytycznych dotyczących sztucznej inteligencji we współpracy z zainteresowanymi stronami w ramach sojuszu na rzecz sztucznej inteligencji oraz grupą ekspertów ds. sztucznej inteligencji, w celu rozwoju w Europie zastosowań i przedsiębiorstw opierających się na sztucznej inteligencji; |
K. |
mając na uwadze, że należy dokonać oceny i, w razie konieczności, zmiany istniejących przepisów i procesów w taki sposób, aby uwzględniały sztuczną inteligencję i robotykę; |
L. |
mając na uwadze, że należy rozwijać europejskie ramy dla sztucznej inteligencji przy pełnym poszanowaniu praw zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności zasad ochrony danych, prywatności i bezpieczeństwa; |
M. |
mając na uwadze, że rozwój sztucznej inteligencji można i należy ukształtować w taki sposób, aby zapewnić poszanowanie godności jednostki, jej niezależności i prawa do samostanowienia; |
N. |
mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 16 lutego 2017 r. zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie przepisów prawa cywilnego dotyczących robotyki Parlament wezwał Komisję do zaproponowania spójnych ram prawnych dotyczących rozwoju robotyki, w tym autonomicznych systemów i inteligentnych robotów autonomicznych; |
O. |
mając na uwadze, że rozwój sztucznej inteligencji i robotyki musi obejmować wszystkich obywateli; mając jednak na uwadze, że w 2017 r. obszary wiejskie były w dużej mierze pozbawione możliwości korzystania z zalet sztucznej inteligencji, ponieważ 8 % gospodarstw domowych nie było objętych żadną siecią stacjonarną, a 53 % nie było objętych żadną technologią dostępu nowej generacji (VDSL, Cable Docsis 3.0 czy FTTP); |
P. |
mając na uwadze, że rozwój usług i produktów opartych na sztucznej inteligencji wymaga łączności, swobodnego przepływu danych i dostępności danych w obrębie UE; mając na uwadze, że stosowanie zaawansowanych technik eksploracji danych w usługach i produktach może przyczynić się do poprawy jakości procesu podejmowania decyzji, a tym samym zwiększyć możliwości wyboru dostępne konsumentom, oraz do poprawy wyników działalności gospodarczej; |
Q. |
mając na uwadze, że rozwój technologiczny w dziedzinie inteligentnych produktów i usług może przynieść korzyści gospodarce opartej na wiedzy – która zależy od ilości, jakości i dostępności zgromadzonych informacji – a tym samym może skutkować lepszym dostosowywaniem się do potrzeb konsumentów; |
R. |
mając na uwadze, że cyberbezpieczeństwo jest niezwykle istotne, by móc zagwarantować, że dane nie są złośliwie fałszowane ani wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem w taki sposób, by sztuczna inteligencja działała na szkodę obywateli lub przedsiębiorstw, co podważyłoby zaufanie firm i konsumentów do sztucznej inteligencji; mając na uwadze, że rozwój sztucznej inteligencji zwiększa uzależnienie działań i decyzji od tych systemów, co z kolei rodzi potrzebę zapewnienia wysokich standardów cyberodporności w UE, aby chronić się przed naruszeniami i lukami w systemie cyberbezpieczeństwa; |
S. |
mając na uwadze, że tendencja do automatyzacji wymaga, aby osoby zaangażowane w rozwój i komercjalizację rozwiązań opartych na sztucznej inteligencji od samego początku kierowały się zasadami bezpieczeństwa i etyki, tak aby były świadome konieczności poniesienia odpowiedzialności prawnej za jakość technologii, którą tworzą; |
T. |
mając na uwadze, że budowa zaufanego ekosystemu dla rozwoju technologii sztucznej inteligencji powinna opierać się na strukturze polityki w zakresie danych; mając na uwadze, że oznacza to stworzenie płynnych i uproszczonych programów gromadzenia danych i zarządzania nimi do celów badań edukacyjnych, aby umożliwić rozwój sztucznej inteligencji w wielu dziedzinach, takich jak medycyna, finanse, biologia, energetyka, przemysł, chemia czy sektor publiczny; mając na uwadze, że ekosystem sztucznej inteligencji oparty na danych może obejmować ogólnoeuropejskie inicjatywy podejmowane w oparciu o otwarte standardy, wzajemne uznawanie certyfikatów i przejrzyste zasady interoperacyjności; |
U. |
mając na uwadze, że samo korzystanie ze sztucznej inteligencji nie jest gwarancją prawdy ani uczciwości, ponieważ błąd systematyczny może pojawiać się w sposobie gromadzenia danych i pisania algorytmów oraz może wynikać z tendencyjności występującej w społeczeństwie; mając na uwadze, że jakość danych, a także projektowanie algorytmiczne i ciągłe procesy ponownej oceny powinny uniemożliwiać błąd systematyczny; |
V. |
mając na uwadze, że sztuczna inteligencja i robotyka powinny być rozwijane i stosowane w sposób zorientowany na człowieka w celu wspierania go w pracy oraz w gospodarstwie domowym; mając na uwadze, że dzięki sztucznej inteligencji ludzie będą mogli także unikać wykonywania niebezpiecznych prac; |
W. |
mając na uwadze, że dalszy rozwój i rosnące wykorzystanie automatycznego podejmowania decyzji opartego na algorytmach niewątpliwie wywrze wpływ na wybory dokonywane zarówno przez osoby fizyczne (np. przedsiębiorców lub użytkowników internetu), jak i organy administracyjne, sądowe lub inne organy publiczne przy podejmowaniu ostatecznych decyzji dotyczących konsumentów, decyzji biznesowych lub decyzji o charakterze rozstrzygającym; mając na uwadze, że w procesie automatycznego podejmowania decyzji opartego na algorytmach konieczne jest zapewnienie zabezpieczeń oraz możliwości kontroli i weryfikacji przez człowieka; |
X. |
mając na uwadze, że uczenie się maszyn wiąże się również z wyzwaniami w postaci zapewnienia braku dyskryminacji, sprawiedliwości proceduralnej, przejrzystości i zrozumiałości w procesach podejmowania decyzji; |
Y. |
mając na uwadze, że sztuczna inteligencja stanowi istotne narzędzie umożliwiające stawienie czoła światowym wyzwaniom społecznym; mając na uwadze, że państwa członkowskie za pomocą prowadzonej polityki publicznej powinny wspierać inwestycje, udostępniać środki na prace badawczo-rozwojowe i eliminować bariery na drodze do rozwoju i wdrażania sztucznej inteligencji; |
Z. |
mając na uwadze, że komercyjne platformy wykorzystujące sztuczną inteligencję przeszły z etapu testów do prawdziwych zastosowań w opiece zdrowotnej, ochronie środowiska, energetyce i transporcie; mając na uwadze, że techniki uczenia się maszyn leżą u podstaw wszystkich głównych platform internetowych i rozwiązań wykorzystujących duże zbiory danych; |
AA. |
mając na uwadze, że naukowcy i przedsiębiorstwa w Europie pracują nad różnorodnymi zagadnieniami z zakresu łańcucha bloków, obejmującymi łańcuchy dostaw, usługi rządowe, finanse, internet rzeczy, opiekę zdrowotną, media, inteligentne miasta, energię i transport; mając na uwadze, że Europa zajmuje silną pozycję w istotnych dziedzinach związanych z łańcuchem bloków, takich jak sztuczna inteligencja; mając na uwadze, że łańcuch bloków może odgrywać ważną rolę w zwiększaniu innowacyjności w Europie; |
AB. |
mając na uwadze, że technologie z zakresu cyberbezpieczeństwa, takie jak tożsamości cyfrowe, kryptografia czy wykrywanie włamań, oraz ich zastosowanie w dziedzinach takich jak finanse, przemysł 4.0, energia, transport, opieka zdrowotna i administracja elektroniczna mają zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania bezpieczeństwa i zaufania obywateli, administracji publicznych i przedsiębiorstw w związku z ich obecnością w internecie oraz realizowanymi przez nich transakcjami internetowymi; |
AC. |
mając na uwadze, że eksploracja tekstów i danych służy jako podstawa rozwiązań w zakresie sztucznej inteligencji i uczenia się maszyn oraz ma kluczowe znaczenie dla MŚP i przedsiębiorstw typu start-up, jako że umożliwia im dostęp do dużych ilości danych w celu trenowania algorytmów sztucznej inteligencji; |
AD. |
mając na uwadze, że sztuczna inteligencja może okazać się bardzo energochłonna; mając na uwadze, że w związku z tym ważne jest, aby wykorzystywanie sztucznej inteligencji było zgodne z istniejącymi celami UE w zakresie efektywności energetycznej i gospodarki o obiegu zamkniętym; |
AE. |
mając na uwadze, że sztuczna inteligencja powinna w pełni obsługiwać wszystkie europejskie języki, aby zapewnić wszystkim Europejczykom równe szanse w zakresie czerpania korzyści z rozwoju nowoczesnej sztucznej inteligencji w ramach wielojęzycznego społeczeństwa informacyjnego Europy; |
AF. |
mając na uwadze, że w przemyśle i usługach związanych z zaawansowanymi technologiami sztuczna inteligencja odgrywa kluczową rolę w upowszechnianiu w Europie przedsiębiorstw typu start-up przy wykorzystaniu najnowszych technologii do generowania wzrostu na tym kontynencie, w szczególności w dziedzinie technologii medycznej, usług i programów opieki zdrowotnej, opracowywania nowych leków, robotyki i chirurgicznej robotyki medycznej, leczenia chorób przewlekłych, obrazowania medycznego i dokumentacji medycznej, a także zapewnienia równowagi w środowisku i bezpiecznej produkcji żywności; mając na uwadze, że obecnie Europa pozostaje zdecydowanie w tyle za Ameryką Północną i Azją, jeśli chodzi o badania naukowe i patenty w dziedzinie sztucznej inteligencji; |
AG. |
mając na uwadze, że rozwój technologii sztucznej inteligencji może przyczynić się do poprawy jakości życia osób przewlekle chorych i niepełnosprawnych oraz stanowić odpowiedź na problemy społeczne, takie jak starzenie się społeczeństwa, dzięki temu, że pozwoli zwiększyć precyzję i skuteczność technologii medycznej wykorzystywanej w opiece zdrowotnej; |
AH. |
mając na uwadze, że sztuczna inteligencja i robotyka mogą znaleźć szerokie zastosowanie w opiece medycznej, np. do celów takich jak zarządzanie dokumentacją medyczną i danymi, wykonywanie powtarzalnych zadań (analiza badań, prześwietleń, tomografii komputerowej, wprowadzanie danych), planowanie leczenia, konsultacje cyfrowe (takie jak konsultacje medyczne oparte na osobistej historii medycznej i powszechnej wiedzy medycznej), wirtualne pielęgniarki, zarządzanie leczeniem farmakologicznym, tworzenie leków, medycyna precyzyjna (genetyka i genomika polegają bowiem na odkrywaniu mutacji i powiązań chorobowych na podstawie informacji zawartych w DNA), monitorowanie stanu zdrowia, analiza systemu opieki zdrowotnej; |
AI. |
mając na uwadze, że dostępność nie oznacza taki samych usług i urządzeń dla wszystkich; mając na uwadze, że dostępność sztucznej inteligencji i robotyki opiera się na planowaniu i projektowaniu sprzyjającym włączeniu społecznemu; mając na uwadze, że punktem wyjścia projektu powinny być potrzeby, życzenia i doświadczenia użytkowników; |
AJ. |
mając na uwadze, że autonomia robotów, ich oczywisty brak ludzkiej empatii oraz ich wpływ na stosunki między lekarzem a pacjentem budzą silne obawy o charakterze etycznym, psychologicznym i prawnym, które nie zostały jeszcze odpowiednio rozwiane na szczeblu Unii, w szczególności w odniesieniu do ochrony danych osobowych pacjentów, odpowiedzialności za działania oraz powstania nowych stosunków ekonomicznych i stosunków pracy; mając na uwadze, że autonomię jako taką można w pełni przypisać wyłącznie istotom ludzkim; mając na uwadze potrzebę stworzenia solidnych ram prawnych i etycznych dla sztucznej inteligencji; |
AK. |
mając na uwadze, że podstawą stosowania sztucznej inteligencji w obszarze zdrowia musi być zawsze zasada odpowiedzialności „człowiek obsługuje maszynę”; |
1. Społeczeństwo wspierane przez sztuczną inteligencję i robotykę
1.1. Praca w erze sztucznej inteligencji i robotyki
1. |
podkreśla, że automatyzacja w połączeniu ze sztuczną inteligencją zwiększy produktywność, a tym samym produkcję; zauważa, że podobnie jak w przypadku poprzednich rewolucji technologicznych, niektóre miejsca pracy znikną, lecz zostaną stworzone także nowe, co doprowadzi do zmiany trybu życia i charakteru pracy; podkreśla, że zwiększone wykorzystanie robotyki i sztucznej inteligencji powinno również zmniejszyć narażenie człowieka na szkodliwe i niebezpieczne warunki, a także przyczynić się do tworzenia większej liczby dobrej jakości i godnych miejsc pracy oraz zwiększenia wydajności; |
2. |
zachęca państwa członkowskie do skupienia się na przekwalifikowaniu pracowników w branżach, których najbardziej dotyczy automatyzacja zadań; podkreśla, że nowe programy edukacyjne powinny skupiać się na rozwoju umiejętności pracowników w taki sposób, aby obejmowały nowe stanowiska stworzone przez sztuczną inteligencję; zachęca do rozwoju programów w zakresie nabywania umiejętności cyfrowych w szkołach oraz rozwoju praktyk zawodowych i priorytetów w zakresie kształcenia zawodowego, aby pomóc pracownikom w dostosowaniu się do zmian technologicznych; |
3. |
zaleca, aby państwa członkowskie wraz z podmiotami sektora prywatnego określiły zagrożenia i opracowały strategie zapewniające rozwój stosownych programów przeszkolenia i przekwalifikowania; podkreśla, że same przedsiębiorstwa muszą inwestować w szkolenia i przekwalifikowanie obecnej siły roboczej, aby zaspokoić swoje potrzeby; |
4. |
podkreśla, że rozwój robotyki w UE będzie miał silny wpływ na stosunki przemysłowe; uważa, że kwestią tego wpływu należy zająć się w wyważony sposób, aby wspierać reindustrializację, a także umożliwić pracownikom czerpanie korzyści z zysków osiąganych dzięki wzrostowi produktywności; |
5. |
zauważa, że w obecnym krajobrazie przemysłowym istnieje delikatna równowaga między właścicielami a pracownikami; uważa, że postępom we wdrażaniu sztucznej inteligencji w przemyśle powinny towarzyszyć szerokie konsultacje z partnerami społecznymi, jako że potencjalna zmiana liczby osób pracujących w przemyśle wymaga proaktywnej polityki, aby pomóc pracownikom w przystosowaniu się do nowych wymagań i zapewnić szeroki podział zysków; zauważa, że wymaga to ponownego przemyślenia i przeprojektowania strategii politycznych dotyczących rynku pracy, systemów zabezpieczenia społecznego i opodatkowania; |
6. |
wzywa państwa członkowskie do wyeliminowania barier uniemożliwiających integrację na rynku pracy, takich jak nadmierne kwalifikacje; |
7. |
uważa, że umiejętności cyfrowe są jednym z najważniejszych czynników rozwoju sztucznej inteligencji w przyszłości; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania i wdrożenia strategii mających na celu szkolenie i przekwalifikowanie w zakresie umiejętności cyfrowych; zauważa, że umiejętności cyfrowe mogą stanowić podstawę szerokiego i integracyjnego uczestnictwa w rozwiązaniach gospodarki opartej na danych oraz ułatwić komunikację i współpracę ze wszystkimi zainteresowanymi stronami; |
8. |
odnotowuje, że ponieważ chodzi o obywateli w każdym wieku, konieczne jest dostosowanie programów kształcenia, w tym przez wyznaczenie nowych ścieżek edukacyjnych i wykorzystywanie nowych technologii służących do zapewniania kształcenia; podkreśla konieczność zwrócenia należytej uwagi na aspekty edukacyjne; uważa w szczególności, że zapotrzebowanie na umiejętności cyfrowe, w tym kodowanie, należy uwzględnić we wszystkich rodzajach nauczania i szkolenia, począwszy od wczesnych lat szkolnych, a skończywszy na uczeniu się przez całe życie; |
1.2. Złośliwe zastosowanie sztucznej inteligencji a prawa podstawowe
9. |
podkreśla, że złośliwe lub niedbałe wykorzystywanie sztucznej inteligencji może stanowić zagrożenie bezpieczeństwa cyfrowego i fizycznego, a także bezpieczeństwa publicznego, jako że sztuczna inteligencja może być wykorzystywana do prowadzenia zakrojonych na szeroką skalę, precyzyjnie wymierzonych i wysoce skutecznych ataków na usługi społeczeństwa informacyjnego i urządzenia połączone z siecią, a także do prowadzenia kampanii dezinformacyjnych i ogólnie do ograniczania prawa obywateli do samostanowienia; zwraca uwagę, że złośliwe lub niedbałe wykorzystywanie sztucznej inteligencji może również stanowić zagrożenie dla demokracji oraz praw podstawowych; |
10. |
wzywa Komisję do przedstawienia ram przewidujących kary za stosowanie praktyk manipulacji percepcją, jeżeli spersonalizowane treści lub przekazy informacyjne wywołują negatywne uczucia i prowadzą do zaburzeń postrzegania rzeczywistości mogących mieć negatywne konsekwencje (np. wyniki wyborów lub zaburzone postrzeganie kwestii społecznych, takich jak migracja); |
11. |
podkreśla znaczenie dostrzegania, rozpoznawania i monitorowania zaburzeń w rozwoju sztucznej inteligencji oraz zmian związanych z tym rozwojem; zachęca badaczy sztucznej inteligencji do skupienia się również na wykrywaniu przypadkowych lub złośliwych uszkodzeń sztucznej inteligencji i systemów robotycznych; |
12. |
wzywa Komisję do uwzględnienia wyzwań społecznych związanych z praktykami wynikającymi z rankingów obywateli; podkreśla, że obywatele nie powinni doświadczać dyskryminacji na podstawie ich pozycji w rankingu i powinni mieć możliwość otrzymania „drugiej szansy”; |
13. |
wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu wykorzystywania zastosowań sztucznej inteligencji, w tym rozpoznawania twarzy i głosu, w programach „monitorowania emocjonalnego”, tj. monitorowania kondycji psychicznej pracowników i obywateli w celu zwiększenia produktywności i zachowania stabilności społecznej, czasem w połączeniu z systemami „kredytu społecznego”, co ma już miejsce np. w Chinach; podkreśla, że takie programy z natury są sprzeczne z europejskimi wartościami i normami ochrony praw i swobód jednostki; |
2. Ścieżka technologiczna prowadząca ku sztucznej inteligencji i robotyce
2.1. Badania i rozwój
14. |
przypomina, że Europa dysponuje przodującą w świecie społecznością naukowców prowadzących badania nad sztuczną inteligencją, która reprezentuje 32 % światowych placówek badawczych zajmujących się sztuczną inteligencją; |
15. |
z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie programu „Cyfrowa Europa” i budżet w wysokości 2,5 mld EUR przeznaczony na cele związane ze sztuczną inteligencją, a także zwiększone finansowanie w ramach programu „Horyzont 2020”; podkreśla znaczenie finansowania UE jako uzupełnienia środków państw członkowskich i sektora przemysłu przeznaczonych na prace badawcze w zakresie sztucznej inteligencji oraz konieczność współpracy między publicznymi, prywatnymi i unijnymi programami badawczymi; |
16. |
popiera cele operacyjne programu „Cyfrowa Europa” dotyczące rozwoju i wzmocnienia podstawowych zdolności w zakresie sztucznej inteligencji w Unii, udostępnienia ich wszystkim przedsiębiorstwom i organom administracji publicznej oraz wzmocnienia obecnych placówek badawczych i doświadczalnych działających w obszarze sztucznej inteligencji w państwach członkowskich, a także łączenia ich w sieci; |
17. |
zachęca państwa członkowskie do rozwijania wielostronnych partnerstw między przemysłem i instytutami badawczymi oraz wspólnymi centrami doskonałości w dziedzinie sztucznej inteligencji; |
18. |
podkreśla, że badania nad sztuczną inteligencją powinny skupiać się nie tylko na rozwoju technologii i innowacji w tej dziedzinie, ale także na społecznych, etycznych i prawnych aspektach sztucznej inteligencji; uważa, że każdy zastosowany model powinien uwzględniać zasady etyczne już na etapie projektowania; |
19. |
podkreśla, że choć należy wspierać postęp na rzecz społeczeństwa i środowiska, badania naukowe nad sztuczną inteligencją oraz inne powiązane działania należy prowadzić zgodnie z zasadą ostrożności oraz przy poszanowaniu praw podstawowych; zwraca uwagę, że wszyscy zaangażowani w opracowywanie, wdrażanie, rozpowszechnianie sztucznej inteligencji i korzystanie z niej powinni brać pod uwagę i szanować godność ludzką, a także samostanowienie i dobrostan (zarówno fizyczny, jak i psychiczny) jednostek i całego społeczeństwa, przewidywać potencjalny wpływ na bezpieczeństwo, a także podejmować odpowiednie środki ostrożności proporcjonalne do poziomu ochrony, m.in. szybkie ujawnianie czynników, które mogłyby stanowić zagrożenie dla społeczeństwa lub środowiska; |
20. |
podkreśla, że konkurencyjne środowisko badawcze ma także kluczowe znaczenie dla rozwoju sztucznej inteligencji; zwraca uwagę na znaczenie wspierania doskonałych badań, w tym projektów w dziedzinie nauk podstawowych i obarczonych wysokim ryzykiem, które potencjalnie mogą przynieść duże korzyści, a także stymulowania europejskiego obszaru badawczego przez tworzenie atrakcyjnych warunków finansowania, mobilności i dostępu do infrastruktury i technologii w całej Unii w oparciu o zasadę otwartości na państwa trzecie i wiedzę fachową spoza Unii oraz w taki sposób, aby nie zagrażały one cyberbezpieczeństwu UE; |
21. |
podkreśla, że naukowcy z UE nadal zarabiają znacznie mniej niż ich koledzy w USA i w Chinach, co jest głównym powodem opuszczania przez nich Europy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do skupienia się na przyciągnięciu najbardziej uzdolnionych osób do pracy w firmach europejskich, a państwa członkowskie do stworzenia im atrakcyjnych warunków; |
22. |
podkreśla, że wdrażane w Europie nowe wzorcowe inicjatywy w dziedzinie FET (7) muszą koncentrować się na sztucznej inteligencji, a także muszą zwracać szczególną uwagę na podejście ukierunkowane na człowieka oraz technologie językowe; |
23. |
uważa, że sztuczna inteligencja, uczenie się maszyn oraz olbrzymie postępy w odniesieniu do dostępności danych i przetwarzania w chmurze pomagają podejmować inicjatywy badawcze pozwalające zrozumieć biologię na poziomie molekularnym i komórkowym, udoskonalać metody leczenia i analizować strumienie danych w celu wykrywania zagrożeń dla zdrowia, przewidywania ognisk chorób i udzielania porad pacjentom; zauważa, że techniki eksploracji i nawigacji danych mogą być wykorzystywane do identyfikowania braków, zagrożeń, tendencji i wzorów w opiece; |
24. |
zwraca uwagę, że w przypadkach, gdy ryzyko stanowi nieunikniony i integralny element badań nad sztuczną inteligencją, należy opracować i stosować solidne protokoły oceny ryzyka i zarządzania nim, uwzględniając przy tym fakt, że ryzyko powstania szkody nie może być wyższe niż ryzyko mogące wystąpić w życiu codziennym (tj. ludzie nie mogą być narażeni na większe ryzyko lub ryzyko dodatkowe w stosunku do tego, na które są narażeni w życiu codziennym). |
2.2. Inwestycje
25. |
zauważa znaczenie wzrostu inwestycji w tym obszarze w celu zachowania konkurencyjności; uznaje, że choć to przedsiębiorstwa sektora prywatnego dokonują w tym obszarze największej liczby inwestycji i innowacji, należy również zachęcać państwa członkowskie i Komisję do dalszego inwestowania w badania w tym sektorze oraz do ustalenia swoich priorytetów rozwojowych; z zadowoleniem przyjmuje wniosek dotyczący programu InvestEU oraz inne partnerstwa publiczno-prywatne wspierające finansowanie ze środków sektora prywatnego; uważa, że należy wspierać koordynację inwestycji sektora prywatnego i publicznego, tak aby zapewnić ukierunkowany rozwój; |
26. |
podkreśla, że inwestycje w dziedzinie sztucznej inteligencji, które może charakteryzować znaczny poziom niepewności, powinny być uzupełnione finansowaniem UE, na przykład z funduszy Europejskiego Banku Inwestycyjnego, Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego lub za pośrednictwem programu InvestEU i Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, które to systemy mogą przyczynić się do podziału ryzyka; |
27. |
apeluje, by Komisja nie pozwoliła, aby środki UE były przeznaczane na potrzeby finansowania uzbrojonej sztucznej inteligencji; wzywa Komisję do wykluczenia z unijnego finansowania przedsiębiorstw prowadzących prace badawczo-rozwojowe nad świadomością sztucznej inteligencji; |
28. |
zaleca, aby Komisja dopilnowała, by UE i europejskie uniwersytety zachowały prawa własności intelektualnej do badań prowadzonych z wykorzystaniem funduszy unijnych; |
2.3. Innowacje, akceptacja społeczna i odpowiedzialność
29. |
zauważa, że wszelkiego rodzaju znaczący postęp technologiczny zawsze wymagał okresu przejściowego, którego większość społeczeństwa potrzebowała, aby lepiej zrozumieć daną technologię i wdrożyć ją w codziennym życiu; |
30. |
zauważa, że przyszłość tej technologii uwarunkowana jest akceptacją społeczną oraz że należy kłaść większy nacisk na właściwe informowanie o płynących z niej korzyściach, aby zapewnić większe zrozumienie tej technologii i jej zastosowań; zauważa również, że brak informowania społeczeństwa o technologii sztucznej inteligencji obniży motywację do wprowadzania innowacji w tym sektorze; |
31. |
uważa, że publiczna akceptacja opiera się na sposobie informowania społeczeństwa o możliwościach i rozwoju sztucznej inteligencji oraz wyzwaniach z nią związanych; zaleca państwom członkowskim i Komisji zapewnienie łatwiejszego dostępu do wiarygodnych informacji uwzględniających główne obawy dotyczące sztucznej inteligencji i robotyki, w tym takie zagadnienia jak ochrona prywatności, bezpieczeństwo i przejrzystość podejmowanych decyzji; |
32. |
z zadowoleniem przyjmuje wykorzystywanie regulacyjnych środowisk testowych we wprowadzaniu innowacyjnych i nowych pomysłów wspólnie z organami regulacyjnymi, co od samego początku pozwoli na zintegrowanie technologii z zabezpieczeniami, co z kolei ułatwi i zachęci do wprowadzenia tych pomysłów na rynek; podkreśla potrzebę wprowadzenia środowisk testowych dla rozwiązań regulacyjnych w zakresie sztucznej inteligencji, aby testować bezpieczne i skuteczne wykorzystywanie technologii sztucznej inteligencji w środowisku rzeczywistym; |
33. |
zauważa, że aby zapewnić większą akceptację społeczną sztucznej inteligencji, konieczne jest zagwarantowanie, że wykorzystywane systemy są bezpieczne i pewne; |
34. |
zauważa, że sztuczna inteligencja i technologie językowe mogą zapewnić istotne rozwiązania sprzyjające jedności Europy w jej różnorodności: usługi zautomatyzowanych tłumaczeń, pośredników w rozmowach i osobistych asystentów, interfejsy robotów wykorzystujące język mówiony oraz internet rzeczy, inteligentne analizy, zautomatyzowane wykrywanie propagandy, nieprawdziwych wiadomości, mowy nienawiści w internecie; |
2.4. Sprzyjające warunki: łączność, dostępność danych i obliczenia wielkiej skali oraz infrastruktura przetwarzania w chmurze
35. |
podkreśla, że integracja robotyki i technologii sztucznej inteligencji z gospodarką i społeczeństwem wymaga infrastruktury cyfrowej, która zapewni powszechny dostęp; |
36. |
podkreśla, że łączność stanowi warunek wstępny, który pozwoli Europie stać się częścią społeczeństwa gigabitowego, a sztuczna inteligencja jest wyraźnym przykładem gwałtownego wzrostu popytu na szybką, bezpieczną i powszechną łączność wysokiej jakości; uważa, że Unia i państwa członkowskie powinny w dalszym ciągu wspierać środki pobudzające inwestycje w sieci o bardzo dużej przepustowości oraz ich wdrażanie w Unii Europejskiej; |
37. |
podkreśla, że szybki, bezpieczny i pewny rozwój sieci 5G jest niezbędny dla zapewnienia pełnego wykorzystania korzyści płynących ze sztucznej inteligencji w Unii i ochrony przed zagrożeniami cybernetycznymi, aby móc odnawiać i rozwijać sektory i usługi stanowiące trzon europejskiej gospodarki, a także wspierać powstawanie nowych usług, produkcji i rynków, co jest niezbędne dla zabezpieczenia nowych miejsc pracy i wysokiego poziomu zatrudnienia; |
38. |
przypomina, że dostępność wysokiej jakości istotnych danych jest niezbędna do osiągnięcia faktycznej konkurencyjności w branży sztucznej inteligencji, i wzywa organy publiczne, by zagwarantowały sposoby wytwarzania danych, ich udostępniania i zarządzania nimi przez uczynienie danych publicznych dobrem wspólnym przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony prywatności i danych wrażliwych; |
39. |
podkreśla znaczenie jakości danych wykorzystywanych do głębokiego uczenia maszynowego; zauważa, że stosowanie niskiej jakości, nieaktualnych, niekompletnych lub nieprawidłowych danych może prowadzić do niekorzystnych prognoz, a co za tym idzie dyskryminacji i stronniczości; |
40. |
uważa, że nowy zbiór przepisów regulujących swobodny przepływ danych nieosobowych w Unii pozwala na udostępnianie coraz większej ilości danych na potrzeby innowacji opartych na danych, ułatwiając MŚP i przedsiębiorstwom typu start-up rozwijanie innowacyjnych usług opartych na sztucznej inteligencji i wchodzenie na nowe rynki, a jednocześnie umożliwiając obywatelom i przedsiębiorstwom korzystanie z lepszych produktów i usług; |
41. |
dostrzega potencjał sztucznej inteligencji w odniesieniu do zwiększenia wydajności, komfortu i dobrobytu w wielu sektorach, o ile zainteresowane podmioty branżowe o ugruntowanej pozycji podejmą współpracę z twórcami sztucznej inteligencji; zauważa ponadto, że obecnie zainteresowane podmioty dysponują znaczną ilością danych, innych niż dane osobowe, które mogą być wykorzystywane w drodze partnerstw do zwiększenia ich wydajności; uważa, że aby stało się to faktem, niezbędna jest współpraca użytkowników z twórcami sztucznej inteligencji; |
42. |
podkreśla znaczenie interoperacyjności i wiarygodności danych dla zapewnienia wysokiego poziomu niezawodności i standardów bezpieczeństwa nowych technologii; |
43. |
uważa, że powodzenie zastosowań sztucznej inteligencji, dostosowanych do potrzeb użytkowników w całej UE, często wymaga szerokiej znajomości lokalnych rynków oraz dostępu do odpowiednich lokalnych danych i ich wykorzystywania w celu trenowania zestawów danych, testowania i walidacji systemów, w szczególności w sektorach związanych z przetwarzaniem języka naturalnego; zwraca się do państw członkowskich o zachęcanie do udostępniania wysokiej jakości, interoperacyjnych i otwartych danych z sektora publicznego oraz prywatnego; |
44. |
podkreśla konieczność zapewnienia najwyższej zgodności z unijną polityką dotyczącą dużych zbiorów danych; |
45. |
z zadowoleniem przyjmuje środki na rzecz ułatwienia i wspierania transgranicznej wymiany i udostępniania danych; |
46. |
zauważa obecnie niewykorzystywany w pełni potencjał w zakresie wymiany danych oraz niedostateczne wykorzystywanie znacznych ilości danych; |
47. |
dostrzega niechęć do wymiany danych i podkreśla potrzebę podjęcia działań w celu zachęcenia do jej prowadzenia; zauważa, że brak wspólnych norm również ma istotne znaczenie w kontekście zdolności do wymiany danych; |
48. |
z zadowoleniem przyjmuje przepisy umożliwiające bardziej skuteczne i wydajne procesy, takie jak rozporządzenie w sprawie swobodnego przepływu danych, oraz jego wpływ na dziedziny takie jak sztuczna inteligencja; |
49. |
uznaje, że należy zapewnić większe zachęty rynkowe, aby zachęcić do dostępu do danych oraz ich wymiany; zauważa w pierwszej kolejności ryzyko stwarzane przez otwartość danych dla inwestowania w dane; |
50. |
wzywa do zwiększenia przejrzystości w zakresie zasad dotyczących własności danych i ustanowienia ram regulacyjnych; zauważa, że niepewność regulacyjna prowadzi do nadmiernie ostrożnych reakcji ze strony przemysłu; |
51. |
ponadto podkreśla znaczenie europejskich inicjatyw w zakresie przetwarzania w chmurze i obliczeń wielkiej skali, zapewniających dalsze wzmocnienie rozwoju algorytmów uczenia głębokiego i przetwarzania dużych zbiorów danych; zdecydowanie uważa, że pomyślność tych inicjatyw i ich znaczenie dla rozwoju sztucznej inteligencji wymaga otwartości infrastruktury zarówno wobec publicznych, jak i prywatnych podmiotów mających siedzibę w Unii lub poza nią, a także zarządzania tą infrastrukturą w oparciu o mniej restrykcyjne kryteria dostępu; |
52. |
z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie Wspólnego Przedsięwzięcia w dziedzinie Europejskich Obliczeń Wielkiej Skali; podkreśla, że obliczenia superkomputerowe i infrastruktura danych mają istotne znaczenie dla zapewnienia konkurencyjnego ekosystemu innowacji w celu rozwoju technologii i zastosowań sztucznej inteligencji; |
53. |
podkreśla, że przetwarzanie w chmurze ma kluczowe znaczenie dla stymulowania wdrażania sztucznej inteligencji; zaznacza, że dostęp do usług przetwarzania w chmurze umożliwia przedsiębiorstwom prywatnym, instytucjom publicznym, badawczym i akademickim oraz użytkownikom opracowywanie i wykorzystywanie sztucznej inteligencji w efektywny i ekonomicznie uzasadniony sposób; |
3. Polityka przemysłowa
54. |
przypomina, że chociaż sztuczna inteligencja i robotyka już od dawna mają zastosowania przemysłowe, w tej dziedzinie wciąż dokonuje się postęp, który umożliwia szerokie i różnorodne zastosowania we wszystkich sferach działalności człowieka; uważa, że wszelkie ramy regulacyjne muszą charakteryzować się elastycznością umożliwiającą innowacje i swobodny rozwój nowych technologii i zastosowań w odniesieniu do sztucznej inteligencji; |
55. |
podkreśla, że opracowanie zakresu i zastosowań sztucznej inteligencji powinno stanowić wynik procesu projektowania opartego na potrzebach i zasadach uwzględniających zamierzone efekty oraz najlepszą drogę do ich osiągnięcia z gospodarczego i społecznego punktu widzenia; uważa, że istnienie jasnych polityk na wszystkich etapach rozwoju zapewni wdrażanie odpowiednie do zamierzonego celu oraz uwzględnienie ryzyka i negatywnych następstw; |
56. |
zaleca wykorzystywanie i promowanie partnerstw publiczno-prywatnych w celu poszukiwania rozwiązań najważniejszych wyzwań, takich jak budowa ekosystemu opartego na danych, promowanie dostępu do danych, ich udostępniania i przepływu przy jednoczesnej ochronie praw obywateli do prywatności; |
57. |
podkreśla, że znaczącym wyzwaniem dla przyszłości systemów sztucznej inteligencji jest niespójna jakość technologii produkcji oprogramowania, co wymaga pilnej normalizacji budowy i wykorzystywania systemów sztucznej inteligencji; |
58. |
odnotowuje wysiłki podejmowane na całym świecie i uznaje potrzebę proaktywnego działania we współpracy z partnerami, zwłaszcza w ramach OECD i G20, w kształtowaniu kierunku, w jakim zmierza branża, tak aby utrzymać konkurencyjność UE i zagwarantować, by wszystkie narody miały równy dostęp do sztucznej inteligencji, a korzyści płynące z jej stosowania miały możliwie jak najszerszy zasięg; |
59. |
z zaniepokojeniem zauważa, że szereg przedsiębiorstw spoza Europy i podmiotów z państw trzecich coraz częściej stosuje modele predyktywne oparte na sztucznej inteligencji w celu świadczenia usług i odbierania wartości dodanej z rynków UE, zwłaszcza na szczeblu lokalnym, oraz monitorowania i, ewentualnie, wpływania na nastroje polityczne, co potencjalnie zagraża suwerenności technologicznej obywateli UE; |
60. |
podkreśla, że publiczne wsparcie sztucznej inteligencji powinno koncentrować się na sektorach strategicznych, w których przemysł UE ma największe szanse na odegranie czołowej roli na szczeblu ogólnoświatowym i które zapewniają wartość dodaną pod względem ogólnego interesu publicznego; |
3.1. Sektory priorytetowe
3.1.1. Sektor publiczny
61. |
podkreśla, że sztuczna inteligencja i robotyka niosą za sobą liczne korzyści dla sektora publicznego, i z zadowoleniem przyjmuje wzrost inwestycji w badania i rozwój celem zapewnienia sukcesu w tym zakresie; |
62. |
podkreśla, że państwa członkowskie powinny również inwestować w programy edukacyjne i szkoleniowe w dziedzinie sztucznej inteligencji, aby wesprzeć pracowników sektora publicznego we wdrażaniu sztucznej inteligencji i robotyki; zauważa, że należy również prowadzić kampanie informacyjne dla obywateli korzystających z usług sektora publicznego świadczonych przez systemy sztucznej inteligencji i robotyki, aby rozwiać ich obawy dotyczące utraty kontroli nad swoimi danymi osobowymi oraz by zyskać ich zaufanie; |
63. |
podkreśla, że informacje z sektora publicznego stanowią nadzwyczajne źródło danych, które może przyczynić się do osiągnięcia szybkich postępów i stworzenia nowej strategii na rzecz wdrażania nowych technologii cyfrowych, zwłaszcza sztucznej inteligencji; |
64. |
uważa, że godna zaufania sztuczna inteligencja może zdecydowanie wesprzeć reformę administracji publicznej w odniesieniu do procesu podejmowania decyzji oraz udoskonalić usługi publiczne, a także może przyczynić się do szerszego wdrażania sztucznej inteligencji w innych sektorach; |
65. |
dostrzega stosowanie zrobotyzowanej automatyzacji procesów oraz jej skutki dla poprawy procesów sektora publicznego; zauważa jej interoperacyność z dotychczasowymi systemami; |
66. |
zwraca się do państw członkowskich o przewodzenie tej cyfrowej transformacji z pozycji głównych odpowiedzialnych użytkowników i nabywców technologii sztucznej inteligencji; podkreśla, w tym kontekście, że państwa członkowskie muszą dostosować swoje strategie polityczne dotyczące między innymi publicznego zbierania danych, ich wykorzystywania, repozytoriów i wpisów, aby umożliwić zastosowanie sztucznej inteligencji we wszystkich sektorach publicznych; |
67. |
podkreśla potrzebę włączenia opinii publicznej w proces rozwoju sztucznej inteligencji; wzywa zatem Komisję do publikowania w ramach otwartego oprogramowania wszelkich algorytmów, narzędzi i technologii finansowanych lub współfinansowanych ze środków publicznych; |
68. |
uważa, że sztuczna inteligencja będzie wielkim atutem przy wdrażaniu zasady jednorazowości, gdyż umożliwia łączenie baz danych i informacji z różnych źródeł, a tym samym ułatwia obywatelom komunikowanie się z administracją publiczną; |
69. |
wzywa Komisję do zagwarantowania ochrony obywateli przed wszelkimi systemami podejmowania decyzji na podstawie rankingów tworzonych przez sztuczną inteligencję w organach administracji publicznej, podobnych do systemów, których wykorzystanie jest planowane w Chinach; |
3.1.2. Zdrowie
70. |
podkreśla, że kontakt z drugim człowiekiem stanowi kluczowy aspekt sprawowania opieki nad ludźmi; |
71. |
zauważa, że z uwagi na rosnące średnie dalsze trwanie życia sztuczna inteligencja i robotyka niosą za sobą potencjalne korzyści dla sektora opieki, na przykład wspomagając lekarzy, a także pielęgniarzy i pielęgniarki przez zapewnienie im większej ilości czasu na działania o wysokiej wartości (takie jak komunikacja z pacjentem); |
72. |
odnotowuje obecny wpływ sztucznej inteligencji na dobrostan, profilaktykę, diagnostykę, badania, jak również wielki potencjał w zakresie kształtowania spersonalizowanej opieki; uważa, że ostatecznie prowadzi to do osiągnięcia bardziej zrównoważonego, wydajnego ekosystemu opieki zdrowotnej opartego na wynikach; |
73. |
odnotowuje, że w przypadku połączenia sztucznej inteligencji z diagnozą ludzką poziom błędu zwykle jest znacznie niższy niż w przypadku zastosowania wyłącznie diagnozy ludzkiej (8); |
74. |
podkreśla, że wykorzystywanie danych w sektorze zdrowia musi być uważnie i etycznie monitorowane oraz nie może w żaden sposób utrudniać dostępu do ochrony socjalnej ani ubezpieczenia; |
75. |
uważa, że kiedy sztuczna inteligencja jest stosowana we wszczepionych wyrobach medycznych, osoba, w której ciele znajduje się implant, powinna mieć prawo do sprawdzenia i zmodyfikowania kodu źródłowego zastosowanego w wyrobie; |
76. |
należy zwrócić szczególną uwagę na wykorzystanie w ochronie zdrowia dużych zbiorów danych w celu zmaksymalizowania możliwości, jakie może ono przynieść – takich jak poprawa zdrowia poszczególnych pacjentów, a także wyników publicznych systemów opieki zdrowotnej państw członkowskich – bez obniżania standardów etycznych i bez uszczerbku dla prywatności lub bezpieczeństwa obywateli; |
77. |
podkreśla jednak, że obowiązujący system zatwierdzania wyrobów medycznych może nie być odpowiednio dostosowany do technologii sztucznej inteligencji; wzywa Komisję, by uważnie śledziła postępy w dziedzinie tych technologii oraz, w razie konieczności, zaproponowała zmiany ram prawnych w trosce o zapewnienie jasnych przepisów dotyczących podziału odpowiedzialności cywilnej między użytkownika (lekarza / pracownika medycznego), producenta danego rozwiązania technologicznego i placówkę opieki zdrowotnej prowadzącą leczenie; zwraca uwagę na szczególne znaczenie kwestii odpowiedzialności prawnej za szkody w sektorze opieki zdrowotnej w związku z wykorzystaniem sztucznej inteligencji; podkreśla w związku z tym, że nie można dopuścić do sytuacji, w której użytkownik będzie się zawsze skłaniał ku rozwiązaniu diagnostycznemu czy leczeniu sugerowanemu przez narzędzie technologiczne z obawy, że zostanie pociągnięty do odpowiedzialności cywilnej, gdy po dokonaniu profesjonalnego i świadomego osądu sformułuje wnioski choć w części odmienne; |
78. |
wzywa państwa członkowskie i Komisję, by zwiększyły finansowanie technologii sztucznej inteligencji związanych z ochroną zdrowia w sektorze publicznym i prywatnym; z zadowoleniem przyjmuje w tym kontekście podpisanie przez 24 państwa członkowskie i Norwegię deklaracji współpracy mającej na celu zwiększenie wpływu inwestycji w sztuczną inteligencję na szczeblu europejskim; zwraca się do państw członkowskich i Komisji o zastanowienie się, czy programy szkoleń personelu medycznego nie powinny być aktualizowane i standaryzowane na szczeblu europejskim, aby zapewnić wysoki poziom kompetencji i równe szanse poszczególnych państw członkowskich, jeśli chodzi o znajomość i wykorzystanie najbardziej zaawansowanych narzędzi technologicznych z zakresu robotyki chirurgicznej i biomedycznej oraz obrazowania biomedycznego z użyciem sztucznej inteligencji; |
79. |
wzywa Komisję do opracowania strategii i polityk umożliwiających UE objęcie roli światowego lidera w zwiększającym się obszarze technologii opieki zdrowotnej przy jednoczesnym zapewnieniu dostępu pacjentów do sprawnej i skutecznej opieki medycznej; |
80. |
uznaje, że lepsza diagnostyka mogłaby służyć milionom istnień, ponieważ według Światowej Organizacji Zdrowia 89 % przedwczesnych zgonów w Europie spowodowanych jest chorobami niezakaźnymi; |
81. |
wspiera wkład sztucznej inteligencji i robotyki w innowacje w zakresie profilaktycznych, klinicznych i rehabilitacyjnych praktyk i technik w sektorze zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem korzyści dla pacjentów z niepełnosprawnością; |
82. |
uznaje, że wzrost wykorzystania czujników w obszarze robotyki zwiększył zakres opieki i umożliwia pacjentom otrzymywanie bardziej zindywidualizowanego leczenia i usług oraz zdalne otrzymywanie opieki w swoich domach, przy jednoczesnym tworzeniu bardziej istotnych danych; |
83. |
uznaje, że według badania Eurobarometr z maja 2017 r. (9) myśl o stosowaniu robotów w codziennej opiece zdrowotnej wciąż budzi niepokój europejskich obywateli; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania strategii i kampanii komunikacyjnych ukierunkowanych na zwiększenie wiedzy na temat korzyści płynących z wykorzystywania robotów w codziennym życiu; zauważa w szczególności ambicje japońskiej strategii na rzecz robotyki; |
3.1.3. Energia
84. |
zauważa, że sztuczna inteligencja umożliwia dostawcom energii przejście z prewencyjnego do predykcyjnego zarządzania aktywami i osiągnięcie wydajniejszej produkcji energii poprzez zwiększenie niezawodności, zwłaszcza w odniesieniu do odnawialnych źródeł energii, oraz poprzez określenie najbardziej efektywnych lokalizacji dla nowych instalacji, a tym samym zapewnienie lepszego zarządzania reagowaniem na popyt; |
85. |
uznaje, że dokładniejsze dane generowane przez sztuczną inteligencję w zakresie potencjału produkcji energii ze źródeł odnawialnych zapewnią większą pewność inwestycyjną dla przedsiębiorstw i osób fizycznych, przyspieszając w ten sposób transformację energetyki w kierunku wykorzystania odnawialnych źródeł energii i przyczyniając się do realizacji długoterminowej strategii Unii na rzecz gospodarki neutralnej dla klimatu; |
86. |
zauważa, że rozwiązania obejmujące czujniki są już używane w zarządzaniu zużyciem energii oraz że prowadzi to do znacznych oszczędności energetycznych i finansowych; |
87. |
przyjmuje z zadowoleniem potencjał sztucznej inteligencji w zakresie modelowania, określania i łagodzenia wpływu działalności człowieka na klimat; zauważa, że choć zwiększona cyfryzacja niesie ze sobą również nowe zapotrzebowanie na energię, może zarazem przyczynić się do większej wydajności w energochłonnych sektorach i umożliwić lepsze zrozumienie procesów z myślą o ich poprawie; |
88. |
podkreśla, że na skutek większej cyfryzacji sektora energetycznego sieci energetyczne powiększają się i stają się bardziej narażone na zagrożenia cybernetyczne; wzywa państwa członkowskie i Komisję do uzupełnienia cyfrowej transformacji w sektorach energetycznych o środki poprawy cyberbezpieczeństwa, takie jak sztuczna inteligencja; |
3.1.4. Transport
89. |
przyjmuje z zadowoleniem zdolność sztucznej inteligencji i robotyki do znacznej poprawy naszych systemów transportowych dzięki wprowadzeniu autonomicznych pociągów i pojazdów silnikowych; wzywa do większej liczby badań i inwestycji w tym obszarze w celu zapewnienia jego bezpiecznego i efektywnego rozwoju; podkreśla ogromne szanse zarówno dla większych przedsiębiorstw technologicznych, jak i dla MŚP; |
90. |
zauważa, że dzięki ograniczeniu czynnika błędu ludzkiego w sektorze transportu system potencjalnie może stać się wydajniejszy, jako że zmniejszy się liczba wypadków (dzięki jaśniejszym ocenom i predykcyjnemu charakterowi technologii), ograniczone zostaną opóźnienia (dzięki możliwości mapowania schematów ruchu i dostarczania usług zgodnie z planem) oraz wzrosną oszczędności (dzięki zmniejszeniu liczby błędów spowodowanych przez kierowców i optymalizacji procesów wewnętrznych); |
91. |
zauważa, że rozpowszechnienie pojazdów autonomicznych w przyszłości stwarza szereg zagrożeń pod względem ochrony danych i usterek technicznych oraz spowoduje przeniesienie odpowiedzialności z kierowcy na producenta, co zmusi ubezpieczycieli do zmiany sposobu, w jaki ujmują ryzyko w swoich polisach; |
92. |
zauważa, że komunikacja głosowa jest coraz częściej wykorzystywana w interakcji z pojazdami i systemami transportowymi, lecz funkcje te są dostępne jedynie dla wąskiej grupy europejskich języków, zatem należy zapewnić, aby wszyscy Europejczycy mogli korzystać z tych możliwości w swoim języku ojczystym; |
3.1.5. Rolnictwo i łańcuch żywnościowy
93. |
zauważa, że sztuczna inteligencja ma potencjał przyspieszenia przełomowej transformacji obecnego systemu dostaw żywności w kierunku bardziej zróżnicowanego, odpornego, dostosowanego na szczeblu regionalnym i zdrowego modelu na przyszłość; |
94. |
zauważa rolę, jaką sztuczna inteligencja może odegrać w wysiłkach na rzecz rozwiązania problemów związanych z bezpieczeństwem żywnościowym, przewidywania epidemii głodu i chorób przenoszonych przez żywność, ograniczenia strat i marnotrawienia żywności, poprawy zrównoważonego gospodarowania gruntami, zasobami wodnymi i innymi zasobami mającymi kluczowe znaczenie dla właściwej kondycji ekosystemów; |
95. |
podkreśla, że sztuczna inteligencja może być wykorzystywana w najważniejszych punktach łańcucha wartości systemu żywnościowego od produkcji do konsumpcji, a także może zwiększyć zdolność UE do dokonania zasadniczej zmiany sposobów produkcji, przetwarzania i zakupu żywności poprzez bardziej świadome zagospodarowanie przestrzenne; |
96. |
zauważa, że sztuczna inteligencja może prowadzić do poprawy zarządzania zasobami i wydajności czynników produkcji, przyczyniać się do ograniczenia odpadów po zbiorach i wywierać wpływ na decyzje dotyczące konsumpcji; |
97. |
zauważa, że sztuczna inteligencja w formie rolnictwa precyzyjnego ma potencjał dokonania przełomowej transformacji produkcji rolnej, a także szerszego gospodarowania gruntami, przez poprawę zagospodarowania przestrzennego, prognozowanie zmian w użytkowaniu gruntów i monitorowanie kondycji upraw, a jednocześnie może potencjalnie przekształcić sposób przewidywania ekstremalnych zjawisk pogodowych; |
98. |
zauważa, że sztuczna inteligencja może zasadniczo zmienić sposób dostarczania czynników produkcji, zwalczania szkodników i zarządzania gospodarstwami, wywrzeć wpływ na praktyki rolnicze, zmienić sposób dostarczania produktów ubezpieczeniowych oraz przyczynić się do prognozowania epidemii głodu i poważnego ostrego niedożywienia oraz zapobiegania ich występowaniu w przyszłości; |
99. |
zauważa, że sztuczna inteligencja może prowadzić do lepszych decyzji w zakresie sposobów zarządzania systemami rolniczymi i pobudzić rozwój systemów wspierania decyzji oraz zaleceń przez poprawę wydajności i zdrowia w gospodarstwie; |
3.1.6. Cyberbezpieczeństwo
100. |
zauważa, że cyberbezpieczeństwo stanowi istotny aspekt sztucznej inteligencji, zwłaszcza ze względu na wyzwania dotyczące przejrzystości sztucznej inteligencji wysokiego poziomu; uważa, że perspektywa technologiczna, w tym audyty kodów źródłowych i wymogów dotyczących przejrzystości i odpowiedzialności, powinna być uzupełniona podejściem instytucjonalnym przez podjęcie wyzwań związanych z wprowadzeniem sztucznej inteligencji opracowanej w innych krajach na jednolity rynek UE; |
101. |
apeluje o szybkiego wdrożenie aktu prawnego dotyczącego cyberbezpieczeństwa; zauważa, że opracowanie unijnych systemów certyfikacji powinno zapewnić większą elastyczność w zakresie rozwoju i stosowania bezpiecznych systemów sztucznej inteligencji i robotyki; |
102. |
uważa, że sztuczna inteligencja może być jednocześnie zagrożeniem dla cyberbezpieczeństwa i narzędziem walki z cyberatakami; uważa, że Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) powinna opracować plan działania na rzecz cyberbezpieczeństwa w dziedzinie sztucznej inteligencji, w ramach którego należy ocenić zagrożenia i słabe punkty specyficzne dla sztucznej inteligencji oraz im zaradzić; |
103. |
podkreśla znaczenie wzmocnienia bazy przemysłowej jako strategicznego komponentu bezpiecznego rozwoju sztucznej inteligencji; podkreśla, że aby zapewnić ambitny poziom cyberbezpieczeństwa, ochrony danych i zaufanych usług ICT, Europa musi inwestować w swoją niezależność technologiczną; podkreśla pilną potrzebę rozwoju unijnej infrastruktury, ośrodków danych, systemów chmur obliczeniowych i komponentów, takich jak procesory graficzne i układy scalone; |
104. |
zauważa, że sztuczna inteligencja ewoluuje, a hakerzy podejmują coraz bardziej wyrafinowane działania, dlatego niezwykle istotne jest zapewnienie solidnych rozwiązań w dziedzinie cyberbezpieczeństwa; |
105. |
uznaje, że wdrożenie sztucznej inteligencji w dziedzinie cyberbezpieczeństwa umożliwi przewidywanie zagrożeń, zapobieganie im i łagodzenie ich skutków; |
106. |
podkreśla, że podczas gdy sztuczna inteligencja zapewni większe możliwości wykrywania zagrożeń, konieczna jest interpretacja tych zagrożeń przez człowieka w celu określenia, czy są one rzeczywiste; |
107. |
wzywa Komisję do zbadania wykorzystania rozwiązań z zakresu cyberbezpieczeństwa opartych na łańcuchach bloków, które poprawiają odporność i niezawodność infrastruktur sztucznej inteligencji, a także zwiększają zaufanie do nich, dzięki bezpośrednim modelom szyfrowania danych; wzywa Komisję do zbadania możliwości wynagradzania obywateli za ich dane za pomocą tokenów; |
108. |
wzywa Komisję do wzmocnienia zdolności UE w zakresie cyberbezpieczeństwa przez dalsze łączenie i koordynowanie wysiłków w całej Europie; |
3.1.7. Małe i średnie przedsiębiorstwa
109. |
uznaje znaczenie MŚP dla powodzenia sztucznej inteligencji; przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę Komisji dotyczącą stworzenia platformy sztucznej inteligencji na żądanie, która pobudzi transfer technologii i przyspieszy wzrost przedsiębiorstw typu start-up oraz MŚP; wzywa Komisję do promowania ośrodków innowacji cyfrowych ds. sztucznej inteligencji, których działalność nie skutkuje tworzeniem dodatkowych szczebli administracyjnych, ale jest za to ukierunkowana na przyspieszanie inwestycji w projekty, które okazały się skuteczne; |
110. |
zauważa, że koszty inwestycji w sztuczną inteligencję prowadzą do poważnych barier w dostępie dla MŚP; uznaje, że powszechne wdrażanie sztucznej inteligencji przez konsumentów obniżyłoby ryzyko dla MŚP w zakresie tych inwestycji; |
111. |
podkreśla potrzebę promowania zarówno wdrażania sztucznej inteligencji przez MŚP, jak i jej wykorzystania wśród konsumentów; |
112. |
podkreśla, jak ważne są środki ukierunkowane na zapewnienie MŚP oraz przedsiębiorstwom typu start-up możliwości przyswajania technologii sztucznej inteligencji i czerpania z nich korzyści; uważa, że oceny skutków nowych przepisów UE dotyczących rozwoju technologicznego sztucznej inteligencji powinny być obowiązkowe oraz że należy rozważyć takie oceny skutków również na poziomie krajowym; |
113. |
podkreśla, że sztuczna inteligencja może stanowić czynnik umożliwiający rozwój MŚP, lecz jednocześnie zwiększa efektywność dużych podmiotów, które wdrożą tę technologię na wczesnym etapie, oraz twórców; zwraca zatem uwagę, że z perspektywy konkurencyjności należy zapewnić, aby odpowiednio oceniano nowe zakłócenia i reagowano na nie; |
4. Ujęcie sztucznej inteligencji i robotyki w ramy prawne
114. |
wzywa Komisję, aby z myślą o otoczeniu regulacyjnym sprzyjającym rozwojowi sztucznej inteligencji i zgodnie z zasadą lepszego stanowienia prawa regularnie poddawała ocenie obowiązujące przepisy, aby zadbać o to, by były one adekwatne do celów względem sztucznej inteligencji, przy jednoczesnym poszanowaniu podstawowych wartości UE, oraz dążyła do zmiany przepisów lub zastąpienia ich nowymi w przypadkach, w których zostanie wykazane, że tak nie jest; |
115. |
z zadowoleniem przyjmuje ustanowienie platform partycypacyjnych opartych na sztucznej inteligencji, umożliwiających faktyczne wysłuchanie obywateli i pozwalających im na interakcję z rządami przez zgłaszanie wniosków, w tym za pomocą budżetów partycypacyjnych i innych instrumentów demokracji bezpośredniej; podkreśla, że oddolne projekty mogą sprzyjać uczestnictwu obywateli i pomóc w podejmowaniu świadomych decyzji w skuteczniejszy i bardziej demokratyczny sposób; |
116. |
zauważa, że pojęcie sztucznej inteligencji obejmuje szeroką gamę produktów i zastosowań, od automatyki, algorytmów i wąskiej sztucznej inteligencji po ogólną sztuczną inteligencję; uważa, że należy zachować ostrożność przy opracowywaniu kompleksowych przepisów i uregulowań w dziedzinie sztucznej inteligencji, ponieważ uregulowania sektorowe mogą zapewniać polityki o wystarczająco ogólnym charakterze, ale także stopniu szczegółowości, który zapewnia istotne oddziaływanie na sektor przemysłu; |
117. |
podkreśla, że ramy tej polityki muszą być opracowane w taki sposób, aby zachęcać do rozwoju wszelkiego rodzaju sztucznej inteligencji, a nie tylko systemów uczenia głębokiego, które wymagają ogromnej ilości danych; |
4.1. Wewnętrzny rynek dla sztucznej inteligencji
118. |
podkreśla znaczenie zasady wzajemnego uznawania w transgranicznym stosowaniu inteligentnych towarów, w tym robotów i systemów robotycznych; przypomina, że w razie potrzeby testy, certyfikaty i bezpieczeństwo produktów powinny gwarantować, że pewne towary są bezpieczne, gdyż tak je domyślnie zaprojektowano; w tym kontekście zwraca uwagę na znaczenie, jakie mają również prace nad aspektami etycznymi sztucznej inteligencji; |
119. |
podkreśla, że prawodawstwo UE związane z wdrażaniem strategii jednolitego rynku cyfrowego winno znieść bariery dla stosowania sztucznej inteligencji; zwraca się do Komisji o dokonanie oceny aspektów wymagających aktualizacji polityki i ram regulacyjnych w celu budowy jednolitego europejskiego rynku sztucznej inteligencji; |
120. |
jest świadom, że technologie robotyczne i technologie sztucznej inteligencji są coraz szerzej stosowane w pojazdach autonomicznych, takich jak samochody autonomiczne czy drony; zauważa, że niektóre państwa członkowskie już uchwalają przepisy dotyczące konkretnie tej dziedziny lub prowadzą prace nad uchwaleniem takich przepisów, co może doprowadzić do fragmentacji przepisów krajowych utrudniającej rozwój pojazdów autonomicznych; wzywa w związku z tym do ustanowienia jednolitego zbioru przepisów unijnych, w którym zachowana zostanie właściwa równowaga między interesami użytkowników, przedsiębiorstw i innych zainteresowanych stron a potencjalnymi zagrożeniami, lecz bez nadmiernej regulacji w odniesieniu do systemów robotycznych i systemów sztucznej inteligencji; |
121. |
wzywa państwa członkowskie do unowocześnienia ich systemów szkolenia zawodowego i kształcenia w celu uwzględnienia postępu naukowego i rozwoju w dziedzinie sztucznej inteligencji zgodnie z dyrektywą w sprawie analizy proporcjonalności (10) i z dyrektywą w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (11), a także do sprawienia, by unijne usługi świadczone w ramach zawodów regulowanych stały się w nadchodzących dziesięcioleciach konkurencyjne w skali światowej; |
122. |
podkreśla, że sztuczna inteligencja jest wykorzystywana w różnych sektorach, w których duże znaczenie ma normalizacja, takich jak inteligentna produkcja, robotyka, pojazdy autonomiczne, wirtualna rzeczywistość, opieka zdrowotna i analiza danych, oraz uważa, że ogólnounijne normy w dziedzinie sztucznej inteligencji będą sprzyjać innowacjom i gwarantować wysoki poziom ochrony konsumentów; przyznaje, że choć istnieje już wiele norm związanych z ochroną, niezawodnością, interoperacyjnością i bezpieczeństwem, potrzebne są dalsze starania o nie i opracowanie wspólnych norm w dziedzinie robotyki i sztucznej inteligencji oraz że powinny one być jednym z priorytetów Unii; wzywa Komisję, by we współpracy z unijnymi organami normalizacyjnymi nadal aktywnie angażowała się wraz z międzynarodowymi organami normalizacyjnymi w udoskonalenie norm w tej dziedzinie; |
123. |
przypomina, że wiele aspektów politycznych istotnych z punktu widzenia usług opartych na sztucznej inteligencji, w tym przepisy dotyczące ochrony konsumentów oraz zasady etyki i odpowiedzialności, wchodzi w zakres obowiązujących ram regulacyjnych dotyczących usług, a mianowicie dyrektywy usługowej (12), dyrektywy w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i dyrektywy w sprawie handlu elektronicznego (13); podkreśla w tym kontekście, że za podjęcie decyzji musi zawsze ostatecznie odpowiadać człowiek, zwłaszcza w przypadku usług świadczonych w ramach wolnych zawodów, takich jak zawody medyczne, prawnicze i księgowe; uważa, że należy zastanowić się, czy w trosce o ochronę uzasadnionych celów leżących w interesie publicznym i o świadczenie wysokiej jakości usług nie byłby konieczny nadzór ze strony wykwalifikowanego specjalisty; |
124. |
uznaje znaczenie zaawansowanych usług cyfrowych, takich jak wirtualni asystenci, wirtualni doradcy i wirtualne osoby, przysparzających niespotykanych dotąd korzyści operacyjnych, jednocześnie zwracając uwagę na potrzebę rozwoju sztucznej inteligencji zorientowanej na człowieka i opartej na zasadach rynkowych w celu uzyskania lepszych i bardziej wiarygodnych decyzji w obliczu ograniczonej autonomii sztucznej inteligencji i systemów robotycznych; |
4.2. Dane osobowe i prywatność
125. |
podkreśla, że należy zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa, ochrony i prywatności w odniesieniu do danych wykorzystywanych w komunikacji między ludźmi a robotami i sztuczną inteligencją; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie do włączenia zasad uwzględniania bezpieczeństwa i ochrony prywatności na etapie projektowania do ich polityk w zakresie robotyki i sztucznej inteligencji; |
126. |
przypomina, że zapisane w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w art. 16 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej prawo do ochrony życia prywatnego i prawo do ochrony danych osobowych ma zastosowanie do wszystkich obszarów robotyki i sztucznej inteligencji oraz należy w pełni przestrzegać unijnych ram prawnych dotyczących ochrony danych; podkreśla odpowiedzialność podmiotów projektujących systemy robotyczne i sztuczną inteligencję za opracowywanie nowych produktów w taki sposób, aby były bezpieczne, pewne i dostosowane do celu, a także zgodne z procedurami dotyczącymi przetwarzania danych, podlegającymi obowiązującym przepisom, zasadzie poufności, anonimowości, sprawiedliwego traktowania i rzetelnego procesu; |
127. |
wzywa Komisję do zapewnienia, aby wszelkie przepisy Unii dotyczące sztucznej inteligencji obejmowały środki i zasady uwzględniające szybki rozwój technologiczny w tej dziedzinie w celu zapewnienia, że prawodawstwo Unii nie pozostanie w tyle za rozwojem i stosowaniem technologii; podkreśla, że te przepisy muszą być zgodne z przepisami o ochronie prywatności i danych; wzywa do przeglądu przepisów, zasad i kryteriów dotyczących korzystania z kamer i czujników, robotyki i odnoszących się do sztucznej inteligencji w zgodzie z unijnymi ramami prawnymi dotyczącymi ochrony danych; |
128. |
wzywa Komisję do zadbania o to, aby wszelkie unijne ramy prawne dotyczące sztucznej inteligencji wprowadzane w przyszłości gwarantowały prywatność i poufność komunikacji, ochronę danych osobowych, a także przestrzeganie zasad: zgodności z prawem, rzetelności i przejrzystości, ochrony danych już w fazie projektowania oraz domyślnej ochrony danych, celowości, ograniczenia przechowywania danych, ich dokładności i minimalizacji przy pełnym poszanowaniu unijnego prawa ochrony danych, a także by gwarantowały bezpieczeństwo, ochronę indywidualną oraz inne prawa podstawowe, takie jak prawo do wolności wypowiedzi i swobodnego dostępu do informacji; |
129. |
podkreśla, że prawo do prywatności musi być zawsze szanowane, a osoby fizyczne nie mogą być rozpoznawalne jako takie; podkreśla, że projektant sztucznej inteligencji powinien zawsze mieć wyraźne, jednoznaczne i świadome przyzwolenie oraz że projektanci sztucznej inteligencji są odpowiedzialni za rozwijanie i przestrzeganie procedur w zakresie ważnej zgody, poufności, anonimowości, sprawiedliwego traktowania i należytego postępowania; podkreśla, że projektanci muszą stosować się do każdego wniosku o zniszczenie lub usunięcie jakichkolwiek powiązanych danych z wszelkich zestawów danych; |
130. |
przypomina, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1807 z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie swobodnego przepływu danych nieosobowych (14) stanowi, że jeżeli rozwój technologiczny umożliwia przekształcanie zanonimizowanych danych w dane osobowe, takie dane należy traktować jako dane osobowe i stosować ogólne rozporządzenie o ochronie danych (RODO) (15); |
4.3. Odpowiedzialność
131. |
z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą utworzenia grupy ekspertów ds. odpowiedzialności i nowych technologii w celu zapewnienia UE wiedzy fachowej na temat stosowania dyrektywy w sprawie odpowiedzialności za produkty (16) w odniesieniu do produktów tradycyjnych, nowych technologii i nowych wyzwań społecznych (tworzenie dyrektywy w sprawie odpowiedzialności za produkty) oraz wspierania UE w opracowywaniu zasad, które mogą służyć jako wytyczne dotyczące ewentualnego dostosowania obowiązujących przepisów na szczeblu unijnym i krajowym w odniesieniu do nowych technologii (tworzenie nowych technologii); |
132. |
ubolewa jednak, że w trakcie obecnej kadencji nie przedstawiono żadnego wniosku ustawodawczego, co opóźnia aktualizację przepisów dotyczących odpowiedzialności na szczeblu UE i zagraża pewności prawa w tej dziedzinie w całej UE zarówno dla przedsiębiorców, jak i konsumentów; |
133. |
dostrzega konieczność zapewnienia dalszej odpowiedzialności inżynierów zajmujących się sztuczną inteligencją lub zatrudniających ich przedsiębiorstw w odniesieniu do skutków społecznych, środowiskowych i konsekwencji dla zdrowia ludzkiego, jakie systemy sztucznej inteligencji lub robotyka mogą przynieść dla obecnych i przyszłych pokoleń; |
4.4. Ochrona i upodmiotowienie konsumentów
134. |
podkreśla, że zaufanie konsumentów ma zasadnicze znaczenie dla rozwoju sztucznej inteligencji oraz że systemy oparte na sztucznej inteligencji przetwarzają coraz większą ilość danych konsumentów, co sprawia, że systemy te są głównym celem cyberataków; podkreśla również fakt, że sztuczna inteligencja musi funkcjonować tak, by nie działać na szkodę obywateli i konsumentów, oraz uważa, że należy w związku z tym zapewnić integralność danych i algorytmów, na których opiera się sztuczna inteligencja; |
135. |
uważa, że technologie sztucznej inteligencji – zarówno te opracowywane do celów produkcyjnych, jak i te przeznaczone dla użytkowników indywidualnych – powinny podlegać kontrolom bezpieczeństwa produktów przeprowadzanym przez organy nadzoru rynku, a przepisy dotyczące ochrony konsumentów powinny w stosownych przypadkach gwarantować minimalne normy bezpieczeństwa oraz przeciwdziałać ryzyku wypadków, które mogą się wydarzyć w wyniku interakcji z ludźmi lub działania w pobliżu ludzi; jest zdania, że we wszelkich strategiach politycznych dotyczących sztucznej inteligencji należy uwzględnić kwestie etyczne i zagadnienia z zakresu ochrony danych, w tym danych pozyskanych od osób trzecich i danych osobowych, odpowiedzialności cywilnej oraz cyberbezpieczeństwa; |
4.5. Prawa własności intelektualnej
136. |
przypomina wspomnianą wyżej rezolucję z 16 lutego 2017 r., w której Parlament stwierdził, że nie istnieją żadne przepisy prawne, które mają zastosowanie konkretnie do robotyki, ale że istniejące systemy prawne i doktryny mogą być z łatwością zastosowane do robotyki, chociaż niektóre aspekty wydają się wymagać szczególnego rozważenia; ponawia zawarty w rezolucji apel do Komisji, aby wspierała przekrojowe i neutralne pod względem technicznym podejście do własności intelektualnej mające zastosowanie do poszczególnych sektorów, w których możliwe jest zastosowanie robotyki; |
137. |
pod tym względem z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji skierowany do pozostałych instytucji w sprawie wytycznych dotyczących niektórych aspektów dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (17) (COM(2017)0708), ale podkreśla potrzebę monitorowania adekwatności i skuteczności przepisów dotyczących praw własności intelektualnej w celu zarządzania rozwojem sztucznej inteligencji; podkreśla w tym kontekście znaczenie ocen adekwatności; |
5. Aspekty etyczne
138. |
uważa, że działania i zastosowania sztucznej inteligencji powinny być zgodne z zasadami etycznymi i stosownym prawem krajowym, unijnym i międzynarodowym; |
139. |
wzywa do utworzenia karty etycznej najlepszych praktyk w zakresie sztucznej inteligencji i robotyki, która obowiązywałaby przedsiębiorstwa i ekspertów; |
140. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania ścisłej i przejrzystej współpracy między sektorem publicznym, sektorem prywatnym i środowiskami akademickimi, która wzmocniłaby wymianę wiedzy, a także do wspierania edukacji i szkoleń dla projektantów na temat uwarunkowań etycznych, bezpieczeństwa i poszanowania praw podstawowych, jak również dla konsumentów na temat wykorzystywania robotyki i sztucznej inteligencji, ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa i prywatności danych; |
141. |
wzywa Komisję do zapewnienia, aby zastosowania oparte na sztucznej inteligencji nie wykorzystywały danych zgromadzonych z wielu źródeł bez uzyskania najpierw zgody osoby, której dane dotyczą; wzywa Komisję do stworzenia ram zapewniających, aby zgoda udzielona przez osobę, której dane dotyczą, umożliwiała generowanie danych tylko w zamierzonych celach; |
142. |
wzywa Komisję do poszanowania prawa obywateli do życia poza internetem oraz zapewnienia braku dyskryminacji tych obywateli, co do których nie zapisano żadnych danych; |
5.1. Technologia ukierunkowana na człowieka
143. |
podkreśla, że należy wprowadzić zasady etyczne w celu zapewnienia rozwoju sztucznej inteligencji ukierunkowanego na człowieka, odpowiedzialności i przejrzystości algorytmicznych systemów podejmowania decyzji, jasnych zasad odpowiedzialności oraz uczciwości; |
144. |
przyjmuje z zadowoleniem inicjatywę Komisji dotyczącą ustanowienia grupy ekspertów wysokiego szczebla ds. sztucznej inteligencji oraz unijnej sieci partnerów ds. sztucznej inteligencji, aby wydać wskazówki etyczne w odniesieniu do sztucznej inteligencji; zwraca się do Komisji o zapewnienie możliwie najszerszego wdrożenia tych wskazówek etycznych przez przemysł, środowisko akademickie i organy władzy publicznej; zaleca, aby państwa członkowskie włączyły swoje wskazówki do krajowych strategii w zakresie sztucznej inteligencji i opracowały rzeczywiste struktury odpowiedzialności dla przemysłu i rządów podczas projektowania i stosowania sztucznej inteligencji; |
145. |
uważa za konieczne stałe monitorowanie wdrażania wskazówek etycznych w dziedzinie sztucznej inteligencji oraz ich wpływu na rozwój sztucznej inteligencji ukierunkowanej na człowieka; zwraca się do Komisji o przeanalizowanie, czy dobrowolne wskazówki etyczne są wystarczające dla zapewnienia, że integracyjne wdrażanie sztucznej inteligencji z uwzględnieniem zasad etycznych nie doprowadzi do podziałów ekonomicznych i społecznych w społeczeństwie UE, oraz sugeruje przyjęcie – w razie konieczności – środków regulacyjnych i politycznych; |
146. |
dostrzega najnowsze zmiany w monitorowaniu i przystosowywaniu się do analiz zachowania; wzywa Komisję do opracowania ram etycznych ograniczających stosowanie tego rodzaju analiz; wzywa Komisję do szerzenia wiedzy i zainicjowania kampanii informacyjnej na temat sztucznej inteligencji i jej stosowania w analizie zachowania; |
5.2. Wartości związane z technologią – „etyczny z założenia”
147. |
wskazuje, że pełniące rolę wytycznych ramy etyczne powinny opierać się na zasadzie przynoszenia korzyści, nieszkodliwości, autonomii i sprawiedliwości oraz na zasadach i wartościach zapisanych w art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, takich jak godność ludzka, równość, sprawiedliwość i równouprawnienie, brak dyskryminacji, świadoma zgoda, ochrona życia prywatnego i rodzinnego oraz ochrona danych, a także na innych zasadach i wartościach stanowiących podstawę prawa UE, takich jak brak stygmatyzacji, przejrzystość, autonomia, odpowiedzialność jednostki, jak również na obowiązujących kodeksach etycznych i praktykach stosowanych w tej dziedzinie; |
148. |
uważa, że Europa powinna odgrywać wiodącą rolę na świecie i stosować wyłącznie sztuczną inteligencję uwzględniającą zasady etyczne; podkreśla, że aby to osiągnąć, należy zapewnić na różnych poziomach zarządzanie kwestiami etycznymi w ramach sztucznej inteligencji; zaleca, aby państwa członkowskie powołały organy ds. monitorowania i nadzoru sztucznej inteligencji oraz zachęcały przedsiębiorstwa opracowujące rozwiązania z zakresu sztucznej inteligencji do ustanowienia rad ds. etyki i stworzenia przewodników etycznych dla twórców sztucznej inteligencji; |
149. |
podkreśla, że europejskie normy dotyczące sztucznej inteligencji muszą opierać się na zasadach etyki cyfrowej, godności ludzkiej, poszanowania praw podstawowych, ochrony danych i bezpieczeństwa, przyczyniając się tym samym do budowania zaufania wśród użytkowników; podkreśla, jak ważne jest wykorzystanie potencjału UE do stworzenia z myślą o systemach sztucznej inteligencji silnej infrastruktury opartej na wysokich standardach ochrony danych i na szacunku dla ludzi; zauważa, że w rozwoju sztucznej inteligencji należy uwzględnić przejrzystość i wytłumaczalność; |
150. |
zauważa, że w kontekście zautomatyzowanych systemów uzbrojenia należy w dalszym ciągu stosować podejście do sztucznej inteligencji zakładające weryfikację przez człowieka; |
5.3. Podejmowanie decyzji – ograniczenia autonomii sztucznej inteligencji i robotyki
151. |
podkreśla trudny i złożony charakter przewidywania przyszłego zachowania wielu złożonych systemów sztucznej inteligencji i nowych zachowań systemów sztucznej inteligencji wzajemnie na siebie oddziałujących; zwraca się do Komisji o dokonanie, czy konieczne jest wprowadzenie szczególnych uregulowań w odniesieniu do procesów podejmowania decyzji wykorzystujących sztuczną inteligencję; |
152. |
zauważa, że sztuczna inteligencja pozostanie przydatnym narzędziem wspierającym działania człowieka w celu ich usprawnienia i ograniczenia błędów; |
153. |
apeluje, aby ludzie mieli prawo do wiedzy, do odwołania się i do dochodzenia roszczeń w przypadku, gdy sztuczną inteligencję wykorzystuje się do podejmowania decyzji wpływających na daną osobę, które stwarzają istotne ryzyko pod względem praw lub swobód jednostki i mogą wyrządzić jej szkodę; |
154. |
podkreśla, że algorytmy stosowane w systemach podejmowania decyzji nie powinny być wdrażane bez uprzedniej oceny skutków algorytmu, chyba że ewidentnie nie mają one istotnego wpływu na życie osób; |
155. |
uważa, że sztuczna inteligencja, zwłaszcza systemy z wbudowaną autonomią, włączając w to zdolność do niezależnego wyodrębniania, zbierania i udostępniania danych podlegających szczególnej ochronie rozmaitym zainteresowanym stronom, a także możliwość samodzielnego uczenia się lub nawet ewoluowania do umiejętności samodzielnej modyfikacji, powinna podlegać solidnym zasadom; podkreśla, że systemy sztucznej inteligencji nie mogą przechowywać ani ujawniać poufnych danych osobowych bez wyraźnej zgody ze strony źródła tych danych; |
5.4. Przejrzystość, błąd systematyczny i wytłumaczalność algorytmów
156. |
wskazuje, że pomimo ogromnych korzyści dla automatyzacji i procesu podejmowania decyzji, sztuczna inteligencja niesie za sobą nieodłączne ryzyko związane ze statycznymi i nieprzejrzystymi algorytmami; w tym kontekście podkreśla potrzebę zapewnienia większej przejrzystości odnośnie do algorytmów; |
157. |
wzywa Komisję, państwa członkowskie i organy ochrony danych do określenia i podjęcia wszelkich możliwych środków, aby zapobiec dyskryminacji i tendencyjności algorytmicznej lub ograniczyć je do minimum, a także do opracowania solidnych wspólnych ram etycznych na potrzeby przejrzystego przetwarzania danych osobowych i zautomatyzowanego podejmowania decyzji, aby ramy te mogły być pomocą w korzystaniu z danych i egzekwowaniu prawa Unii; |
158. |
podkreśla, że wszelkie systemy sztucznej inteligencji muszą być opracowywane przy poszanowaniu zasad przejrzystości i odpowiedzialności za algorytm, które umożliwiają zrozumienie działań tych systemów przez człowieka; zauważa, że aby zbudować zaufanie do sztucznej inteligencji i umożliwić jej rozwój, użytkownicy muszą być świadomi tego, w jaki sposób wykorzystuje się ich dane, inne dane oraz dane zaczerpnięte z ich danych, gdy komunikują się lub nawiązują kontakt z systemem sztucznej inteligencji lub z osobami wspieranymi przez taki system; uważa, że przyczyni się to do lepszego zrozumienia i większego zaufania ze strony użytkowników; podkreśla, że zasada zrozumiałości decyzji musi być normą unijną zgodnie z art. 13, 14 i 15 RODO; przypomina, że w RODO przewidziano już prawo do informacji o zasadach rządzących przetwarzaniem danych; zwraca uwagę, że zgodnie z art. 22 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osoby fizyczne mają prawo do interwencji ze strony człowieka w przypadkach, gdy na ich sytuację w znacznym stopniu wpływa decyzja oparta na zautomatyzowanym przetwarzaniu; |
159. |
podkreśla, że Komisja, Europejska Rada Ochrony Danych, krajowe organy ochrony danych i inne niezależne organy nadzorcze powinny odtąd odgrywać kluczową rolę w promowaniu przejrzystości, sprawiedliwości proceduralnej oraz pewności prawa w ogóle, a w szczególności konkretnych standardów ochrony praw podstawowych i gwarancji związanych z wykorzystywaniem przetwarzania i analizy danych; wzywa do ściślejszej współpracy między organami odpowiedzialnymi za nadzór lub regulację zachowania w środowisku cyfrowym; wzywa do zapewnienia tym organom odpowiednich środków finansowych i zasobów kadrowych; |
160. |
uznaje, że algorytmy uczenia maszynowego są trenowane do samodzielnego uczenia się, co przynosi korzyści dla automatyzacji i procesu podejmowania decyzji; apeluje, aby we wskazówkach etycznych dotyczących sztucznej inteligencji uwzględniono kwestie związane z przejrzystością, wytłumaczalnością, odpowiedzialnością i uczciwością algorytmów; |
161. |
podkreśla znaczenie wytłumaczalności wyników, procesów i wartości systemów sztucznej inteligencji, aby były one zrozumiałe dla odbiorców nieposiadających wykształcenia technicznego i dostarczały im istotnych informacji, co jest konieczne do oceny uczciwości i zdobycia zaufania; |
162. |
wskazuje, że brak przejrzystości pod względem tych technologii i ich zastosowań powoduje wzrost liczby problemów etycznych; |
163. |
zauważa, że systemy sztucznej inteligencji powinny być wytłumaczalne dla ludzi i powinny zapewniać istotne informacje, aby umożliwić przekazywanie informacji zwrotnych; uznaje, że solidność modeli sztucznej inteligencji zależy od przekazywania informacji zwrotnych i ponownej oceny, oraz zachęca do tego procesu; |
164. |
zauważa, że obywatele są zaniepokojeni brakiem wiedzy na temat sytuacji, w których wykorzystywana jest sztuczna inteligencja oraz danych podlegających przetwarzaniu; zaleca wyraźne informowanie obywateli, ilekroć korzystają oni ze sztucznej inteligencji; podkreśla, że utrzymanie zaufania konsumentów wymaga zachowania bezpieczeństwa przekazywanych danych; |
165. |
uważa, że odpowiedzialność algorytmiczna powinna być regulowana przez decydentów przez ocenę skutków opartą na ustalonych parametrach; |
166. |
zauważa, że samo ujawnienie kodu komputerowego nie rozwiąże problemu przejrzystości sztucznej inteligencji, ponieważ nie wykazywałoby nieodłącznych błędów systematycznych i nie tłumaczyłoby procesu uczenia się maszynowego; podkreśla, że przejrzystość oznacza nie tylko przejrzystość kodu, ale także danych i automatycznego podejmowania decyzji; |
167. |
uznaje, że ujawnienie kodu źródłowego mogłoby prowadzić do niewłaściwego wykorzystywania algorytmów i prób wyszukiwania w nich luk; |
168. |
zwraca uwagę na znaczenie zajęcia się kwestią tendencyjności podejścia programistów w programowaniu, a tym samym na zapotrzebowanie na zróżnicowaną siłę roboczą we wszystkich dziedzinach sektora informatyki, a także na mechanizmy ochronne, które umożliwiłyby uniknięcie wbudowywania w systemy sztucznej inteligencji uprzedzeń dotyczących płci i wieku; |
169. |
uznaje, że ujawnienie kodu lub tajemnic handlowych zniechęcałoby firmy do badań nad nowymi kodami i ich rozwoju z uwagi na ryzyko związane z własnością intelektualną; zauważa, że rozwój sztucznej inteligencji powinien zamiast tego zachęcać do interoperacyjności modeli i ich interakcji z danymi wejściowymi i treningowymi; |
170. |
uznaje, że chociaż przejrzystość i wytłumaczalność może ujawnić braki, nie gwarantuje to wiarygodności, bezpieczeństwa i uczciwości; uważa zatem, że odpowiedzialność jest integralną częścią tworzenia wiarygodnej sztucznej inteligencji, co można osiągnąć za pomocą różnych środków, takich jak oceny skutków algorytmów, audyt i certyfikacja; |
171. |
podkreśla potrzebę rozwoju protokołów stałego monitorowania i wykrywania algorytmicznych błędów systematycznych; |
172. |
wskazuje, że projektanci algorytmów powinni zapewnić, że spełnione są zasadnicze wymogi, takie jak uczciwość i wytłumaczalność, od początku etapu projektowania i na przestrzeni całego cyklu rozwoju; |
173. |
zauważa potrzebę wytycznych opisujących praktyki dobrego rozwoju; |
174. |
podkreśla znaczenie wskazywania pochodzenia w celu zapewnienia możliwości śledzenia historii modelu sztucznej inteligencji; uważa, że poprawi to zrozumienie modeli i pomoże w budowaniu zaufania opartego na ich historii; |
175. |
podkreśla, że stosowanie systemów sztucznej inteligencji musi być jasno określone w interakcjach z użytkownikami; |
176. |
podkreśla, że rozpowszechnianie sztucznej inteligencji i robotyki musi odbywać się z pełnym poszanowaniem praw człowieka oraz że w maszynach i robotach nie należy powielać stereotypów dotyczących kobiet ani żadnej innej formy dyskryminacji; |
177. |
zauważa, że nawet wysokiej jakości dane do trenowania algorytmów, wykorzystywane w sposób nieostrożny i nieświadomy, mogą prowadzić do utrwalania dotychczasowej dyskryminacji i niesprawiedliwości; zauważa, że wykorzystywanie złej jakości, przestarzałych, niepełnych lub nieprawidłowych danych na różnych etapach przetwarzania może skutkować nietrafnymi prognozami i ocenami, a co za tym idzie, tendencyjnością, co w efekcie może prowadzić do naruszania praw podstawowych osób fizycznych lub całkowicie nieprawidłowych wniosków lub fałszywych wyników; dlatego też uważa, że w epoce dużych zbiorów danych należy dołożyć starań, aby algorytmy były trenowane w oparciu o reprezentatywne próby wysokiej jakości danych w celu osiągnięcia równowagi statystycznej; podkreśla, że nawet przy wykorzystaniu dokładnych danych wysokiej jakości analiza predykcyjna oparta na sztucznej inteligencji może dać jedynie prawdopodobieństwo statystyczne; przypomina, że na mocy RODO dalsze przetwarzanie danych osobowych do celów statystycznych, w tym do trenowania sztucznej inteligencji, może prowadzić jedynie do powstania danych zagregowanych, których nie można ponownie zastosować do osób fizycznych; |
178. |
wzywa Komisję do zapewnienia, aby każdy, kto wytwarza materiały typu „deepfake”, wygenerowane nagrania wideo lub inne realistyczne wygenerowane nagrania wideo, wyraźnie stwierdzał, że nie są one prawdziwe; |
179. |
zauważa, że sztuczna inteligencja jest nieodzownie zależna od gromadzenia dużych ilości danych, a często od tworzenia nowych baz danych wykorzystywanych do przyjmowania określonych założeń wobec ludzi; uważa, że należy położyć nacisk na określenie i stworzenie mechanizmów reagowania na potencjalne zagrożenia, aby zapewnić łagodzenie negatywnych skutków; |
180. |
ponownie podkreśla, że systemy sztucznej inteligencji nie powinny prowadzić do tendencyjności lub jej wzmocnienia; podkreśla, że podczas opracowywania i stosowania algorytmów należy na wszystkich etapach uwzględnić kwestie tendencyjności i uczciwości, od projektowania do wdrażania; podkreśla, że zestaw danych i algorytm muszą być poddane ocenie i regularnie sprawdzane, aby zapewnić rzetelne podejmowanie decyzji; |
6. Zarządzanie
6.1. Koordynacja na szczeblu Unii
181. |
wzywa Komisję do podjęcia działań w celu wypracowania solidnego przywództwa UE, aby zapobiec powieleniu i rozdrobnieniu wysiłków oraz zapewnić spójne strategie polityczne na szczeblu krajowym oraz wymianę najlepszych praktyk w celu szerszego wykorzystywania sztucznej inteligencji; |
182. |
przyjmuje z zadowoleniem różne strategie krajowe opracowywane przez państwa członkowskie; przyjmuje z zadowoleniem skoordynowany plan dotyczący sztucznej inteligencji, opublikowany przez Komisję w dniu 7 grudnia 2018 r.; wzywa do lepszej współpracy w tej dziedzinie między państwami członkowskimi i Komisją; |
183. |
zauważa, że niektóre państwa członkowskie posiadają już własne strategie w dziedzinie sztucznej inteligencji, i z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wszystkie państwa członkowskie podpisały w kwietniu 2018 r. deklarację w sprawie współpracy w dziedzinie sztucznej inteligencji; przyjmuje z zadowoleniem przyszły skoordynowany plan w sprawie sztucznej inteligencji opracowany przez Komisję wraz z państwami członkowskimi, lecz wzywa wszystkie zaangażowane strony, aby dążyły do jak najściślejszej współpracy; |
184. |
uważa, że konieczna jest aktywniejsza współpraca między państwami członkowskimi a Komisją, aby zagwarantować w Unii spójne zasady transgraniczne zachęcające europejskie gałęzie przemysłu do współpracy, a także umożliwiające rozmieszczanie w całej Unii sztucznej inteligencji, która będzie spójna, jeżeli chodzi o wymagany poziom bezpieczeństwa i ochrony, a także zasady etyczne zapisane w prawie Unii; |
185. |
podkreśla, że zharmonizowane, postępowe i oparte na ryzyku ramy polityczne UE dotyczące danych umożliwiłyby zwiększenie zaufania i wsparcia dla projektu sztucznej inteligencji w Europie, a w ten sposób zapewniłyby ukończenie jednolitego rynku cyfrowego i zwiększyły wydajność przedsiębiorstw mających siedzibę w Europie; |
186. |
zaleca, aby obecne i przyszłe inicjatywy i projekty pilotażowe dotyczące sztucznej inteligencji prowadzone przez Komisję były ściśle koordynowane, ewentualnie pod kierunkiem proponowanego mechanizmu nadzoru, aby zapewnić efekty synergii i tworzenie prawdziwej wartości dodanej, zapobiegając powstawaniu kosztownych podwójnych struktur; |
187. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do rozważenia utworzenia europejskiej agencji regulacyjnej ds. sztucznej inteligencji i podejmowania decyzji opartego na algorytmach, mającej następujące zadania:
|
188. |
odnotowuje bieżące prace Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej (ISO) nad sztuczną inteligencją i wzywa państwa członkowskie do koordynowania działań swoich członków ISO, aby zapewnić, że europejskie interesy będą odpowiednio reprezentowane przy opracowywaniu norm w tej dziedzinie; |
6.2. Zarządzanie międzynarodowe
189. |
przyjmuje z zadowoleniem utworzenie Obserwatorium Polityki w zakresie Sztucznej Inteligencji OECD i wzywa do zwiększenia ambicji dotyczących opracowania planu dalszej współpracy; |
190. |
podkreśla, że w państwach trzecich, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, Chinach, Rosji i Izraelu, opracowywane są już różne modele, oraz zwraca uwagę na podejście oparte na wartościach stosowane w Europie; zauważa również potrzebę współpracy z partnerami międzynarodowymi w kontekstach dwustronnych i wielostronnych w celu etycznego rozwoju i wdrażania sztucznej inteligencji; uznaje, że technologia ta jest pozbawiona granic i wymaga współpracy wykraczającej poza państwa członkowskie UE; |
191. |
wzywa Komisję do działania na szczeblu międzynarodowym w celu zapewnienia jak największej zgodności pomiędzy międzynarodowymi graczami i propagowania zasad etycznych UE na całym świecie; |
192. |
podkreśla, że sztuczna inteligencja jest technologią wywierającą wpływ na całym świecie, niosącą wspólne korzyści i stwarzającą podobne wyzwania; zaznacza, że potrzebne jest globalne podejście, podobnie jak w przypadku systemu gospodarczego, a zwłaszcza w przypadku technologii mających znaczący wpływ na rynki; podkreśla, że kwestię sztucznej inteligencji należy ująć w programach istniejących instytucji i organizacji, oraz wzywa do dokonania oceny dodatkowych forów, które należy w razie konieczności powołać; |
o
o o
193. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji. |
(1) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 239.
(2) Dz.U. C 307 z 30.8.2018, s. 163.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0341.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0332.
(5) Dz.U. L 252 z 8.10.2018, s. 1.
(6) COM(2018)0237.
(7) Przyszłe i powstające technologie.
(8) OECD „Digital Economy Outlook 2017” [„Przyszłość gospodarki cyfrowej 2017”].
(9) Specjalne badanie Eurobarometr nr 460.
(10) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/958 z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie analizy proporcjonalności przed przyjęciem nowych regulacji dotyczących zawodów, Dz.U. L 173 z 9.7.2018, s. 25.
(11) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r. zmieniająca dyrektywę 2005/36/WE w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych i rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym („rozporządzenie w sprawie IMI”), Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 132.
(12) Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym, Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.
(13) Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”), Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1.
(14) Dz.U. L 303 z 28.11.2018, s. 59.
(15) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE , Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.
(16) Dyrektywa Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe, Dz.U. L 210 z 7.8.1985, s. 29.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/59 |
P8_TA(2019)0082
Zrównoważone stosowanie pestycydów
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie wdrażania dyrektywy 2009/128/WE w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów (2017/2284(INI))
(2020/C 449/07)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania na rzecz zrównoważonego stosowania pestycydów (1), |
— |
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 850/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. dotyczące trwałych zanieczyszczeń organicznych i zmieniające dyrektywę 79/117/EWG (2), |
— |
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (rozporządzenie w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości) (3), |
— |
uwzględniając art. 191 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (4), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (5); |
— |
uwzględniając europejską ocenę wdrożenia rozporządzenia oraz odnośne załączniki do niej, opublikowane przez Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS) w kwietniu 2018 r., |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (6), |
— |
uwzględniając dyrektywę Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (7) oraz dyrektywę 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy (8), |
— |
uwzględniając dyrektywę Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (dyrektywa siedliskowa) (9) oraz dyrektywę 2009/147/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (dyrektywa ptasia) (10), |
— |
uwzględniając dyrektywę Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (11), |
— |
uwzględniając dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającą ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (12), |
— |
uwzględniając dyrektywę Komisji 2009/90/WE z dnia 31 lipca 2009 r. ustanawiającą, na mocy dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, specyfikacje techniczne w zakresie analizy i monitorowania stanu chemicznego wód (13), |
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/127/WE z dnia 21 października 2009 r. zmieniającą dyrektywę 2006/42/WE w odniesieniu do maszyn do stosowania pestycydów (14), |
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/39/UE z dnia 12 sierpnia 2013 r. zmieniającą dyrektywy 2000/60/WE i 2008/105/WE w zakresie substancji priorytetowych w dziedzinie polityki wodnej (15), |
— |
uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy dotyczące wsparcia na podstawie planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 (COM(2018)0392), |
— |
uwzględniając dokument roboczy służb Komisji pt. „Rolnictwo i zrównoważona gospodarka wodna w UE” (SWD(2017)0153), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów z dnia 12 lipca 2006 r. – Strategia tematyczna w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów (COM(2006)0373 – SEC(2006)0894 – SEC(2006)0895 – SEC(2006)0914) (16), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie zwiększania innowacji i rozwoju gospodarczego w przyszłym zarządzaniu gospodarstwami rolnymi w Europie (17), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 czerwca 2016 r. w sprawie rozwiązań technologicznych dla zrównoważonego rolnictwa w UE (18), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie pestycydów niskiego ryzyka pochodzenia biologicznego (19), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 października 2017 r. w sprawie projektu rozporządzenia wykonawczego Komisji w sprawie odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 540/2011 (20), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie perspektyw i wyzwań dla unijnego sektora pszczelarskiego (21), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 września 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin (WE) nr 1107/2009 (22), |
— |
uwzględniając trwającą europejską ocenę wdrożenia dyrektywy 2009/128/WE ustanawiającej ramy wspólnotowego działania na rzecz zrównoważonego stosowania pestycydów oraz sprawozdanie opublikowane 15 października 2018 r. przez Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1185/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie statystyk dotyczących pestycydów (23), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wdrożenia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1185/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie statystyk dotyczących pestycydów (COM(2017)0109), |
— |
uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z 2014 r. pt. „Włączenie celów polityki wodnej UE do WPR: częściowy sukces”, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 10 października 2017 r. w sprawie krajowych planów działania państw członkowskich oraz postępów we wdrażaniu dyrektywy 2009/128/WE w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów (COM(2017)0587), |
— |
uwzględniając sprawozdanie ogólne Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności (DG SANTE) z października 2017 r. w sprawie wdrażania przez państwa członkowskie środków na rzecz osiągnięcia zrównoważonego stosowania pestycydów zgodnie z dyrektywą 2009/128/WE (24), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 listopada 2016 r. pt. „Kolejne kroki w kierunku zrównoważonej przyszłości Europy – Europejskie działania na rzecz zrównoważonego rozwoju” (COM(2016)0739), |
— |
uwzględniając siódmy unijny program działań w zakresie środowiska (25), |
— |
uwzględniając sprawozdanie specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. prawa do pożywienia z 2017 r., sporządzone zgodnie z rezolucjami Rady Praw Człowieka ONZ nr 6/2, 31/10 i 32/8 (26), |
— |
uwzględniając plan wdrażania dotyczący zwiększenia dostępności środków ochrony roślin niskiego ryzyka i przyspieszenia wprowadzania integrowanej ochrony roślin w państwach członkowskich, opracowany przez grupę ekspertów ds. zrównoważonej ochrony roślin i zatwierdzony przez Radę 28 czerwca 2016 r. (27), |
— |
uwzględniając rezolucję Senatu Francji z 19 maja 2017 r. w sprawie ograniczenia stosowania pestycydów w Unii Europejskiej (28), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z 16 stycznia 2019 r. w sprawie unijnej procedury wydawania zezwoleń na dopuszczenie pestycydów do obrotu (29), |
— |
uwzględniając badanie naukowe dotyczące biomasy owadów latających opublikowane 18 października 2017 r. (30), |
— |
uwzględniając art. 52 Regulaminu oraz art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0045/2019), |
A. |
mając na uwadze, że dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów (zwana dalej „dyrektywą”) przewiduje szereg działań mających na celu osiągnięcie zrównoważonego stosowania pestycydów w UE przez zmniejszenie zagrożenia związanego ze stosowaniem pestycydów i wpływu ich stosowania na zdrowie ludzi i na środowisko, a także przez zachęcanie do stosowania integrowanej ochrony roślin oraz alternatywnych rozwiązań i technik w zakresie ochrony roślin, takich jak alternatywne środki niechemiczne i środki ochrony roślin (ŚOR) niskiego ryzyka zdefiniowane w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009, aby ograniczać zależność od pestycydów oraz chronić zdrowie ludzi i zwierząt oraz środowisko; |
B. |
mając na uwadze, że dyrektywa jest cennym narzędziem gwarantującym, że środowisko, ekosystemy oraz zdrowie ludzi i zwierząt są dobrze chronione przed niebezpiecznymi substancjami występującymi w pestycydach, a jednocześnie zapewnia zrównoważone i ekologiczne rozwiązania w ramach szerszego i bardziej zróżnicowanego zestawu narzędzi, aby eliminować straty plonów powodowane przez szkodniki, choroby, chwasty i inwazyjne gatunki obce i zapobiegać im oraz przeciwdziałać rozwojowi oporności przez patogeny; mając na uwadze, że pełne i kompleksowe wdrożenie dyrektywy jest warunkiem wstępnym osiągnięcia wysokiego stopnia ochrony i przejścia na zrównoważone rolnictwo, produkcji bezpiecznej i zdrowej żywności oraz nietoksycznego środowiska, które zapewnia wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi i zwierząt; |
C. |
mając na uwadze, że choć integrowana ochrona roślin może pomóc w zapobieganiu stratom plonów powodowanym przez szkodniki, jej głównym celem jest umożliwienie użytkownikom pestycydów przestawienia się na praktyki i produkty o najniższym ryzyku dla zdrowia ludzi i dla środowiska, jak określono w art. 14 dyrektywy; zauważa, że w każdym razie wiele badań wykazało, iż stosowanie pestycydów można znacznie ograniczyć bez negatywnego wpływu na plony; |
D. |
mając na uwadze, że dyrektywę należy odczytywać w związku z dwoma pozostałymi głównymi aktami prawnymi obejmującymi pełny cykl życia pestycydów, począwszy od wprowadzenia do obrotu (rozporządzenie (WE) nr 1107/2009), a skończywszy na ustaleniu maksymalnych poziomów pozostałości (rozporządzenie (WE) nr 396/2005); mając na uwadze, że niemożliwe jest zatem osiągnięcie celu dyrektywy polegającego na ochronie zdrowia ludzi oraz środowiska przed zagrożeniami związanymi ze stosowaniem pestycydów bez pełnego wdrożenia i właściwego egzekwowania całego „pakietu dotyczącego pestycydów”; |
E. |
mając na uwadze, że aby ograniczyć zagrożenia związane ze stosowaniem pestycydów i jego wpływ na zdrowie ludzi i na środowisko, Komisja i państwa członkowskie powinny zająć się kwestią podrabianych i nielegalnych pestycydów, a także niepokojącym problemem importowanych produktów rolnych poddawanych działaniu substancji chemicznych, których stosowanie jest zakazane lub ograniczone w UE; |
F. |
mając na uwadze, że obecne praktyki stosowane przez Komisję i państwa członkowskie w zakresie zatwierdzania substancji czynnych i udzielania zezwoleń na środki ochrony roślin nie są zgodne z celami i założeniem dyrektywy; mając na uwadze, że praktyki te utrudniają osiągnięcie najwyższego możliwego poziomu ochrony i doprowadzenie do przejścia na zrównoważone rolnictwo oraz zapewnienie nietoksycznego środowiska; |
G. |
mając na uwadze, że dostępne dowody jasno pokazują, iż wdrażanie dyrektywy nie jest w wystarczającym stopniu dostosowane do powiązanych polityk UE w dziedzinie pestycydów, rolnictwa i zrównoważonego rozwoju, w szczególności, ale nie wyłącznie, do wspólnej polityki rolnej (WPR) i rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin; mając na uwadze, że dyrektywa, jak również powiązane działania na szczeblu UE mają ogromny potencjał do dalszego umacniania i zwiększania wartości dodanej krajowych wysiłków i działań w sektorze rolnym oraz poprawy ochrony środowiska i zdrowia ludzi; |
H. |
mając na uwadze, że obecne ramy regulacyjne, w tym wymogi dotyczące danych, zostały opracowane z myślą o ocenie chemicznych ŚOR i zarządzaniu tymi środkami, a zatem nie są dopasowane do biologicznych substancji czynnych i środków niskiego ryzyka; mając na uwadze, że te niedopasowane ramy znacznie spowalniają wprowadzanie na rynek biologicznych ŚOR niskiego ryzyka, często zniechęcając wnioskodawców; mając na uwadze, że hamuje to innowacyjność i utrudnia konkurencyjność rolnictwa w UE; mając na uwadze, że prowadzi to również do sytuacji, w której ponad 60 substancji czynnych wskazanych przez Komisję jako kwalifikujące się do zastąpienia nie jest zastępowanych z uwagi na brak bezpieczniejszych alternatyw, w tym biologicznych substancji czynnych niskiego ryzyka; |
I. |
mając na uwadze, że brakuje dostępnych ŚOR niskiego ryzyka, w tym środków biologicznych; mając na uwadze, że z łącznej liczby prawie 500 substancji dostępnych na rynku UE tylko trzynaście zostało zatwierdzonych jako substancje aktywne niskiego ryzyka, z czego 12 to środki biologiczne; mając na uwadze, że niewystarczające wdrożenie dyrektywy stworzyło de facto nierówne warunki działania w Europie, przy czym rozbieżne praktyki krajowe utrudniają optymalne upowszechnianie na rynku zrównoważonych rozwiązań alternatywnych; mając na uwadze, że sytuacja ta utrudniła wystarczającą penetrację rynku UE przez alternatywne środki niskiego ryzyka i produkty niechemiczne, co zmniejsza ich atrakcyjność dla rolników, którzy zamiast tego mogą wybierać bardziej opłacalne w perspektywie krótkoterminowej inne rozwiązania; mając na uwadze, że brak dostępnych ŚOR niskiego ryzyka, w tym środków biologicznych, utrudnia rozwój i wdrażanie integrowanej ochrony roślin; |
J. |
mając na uwadze, że rolnictwo ekologiczne odgrywa ważną rolę jako system, w którym stosuje się niską dawkę pestycydów, i należy je dodatkowo wspierać; |
K. |
mając na uwadze, że coraz częściej pojawiają się dowody na masowy spadek populacji owadów w Europie, który wiąże się z obecnymi poziomami stosowania pestycydów; mając na uwadze, że zaobserwowany gwałtowny spadek liczby owadów ma negatywny wpływ na cały ekosystem i różnorodność biologiczną, ale także na sektor rolny i jego przyszły dobrobyt ekonomiczny i produkcję; |
L. |
mając na uwadze, że Europa stoi obecnie na rozdrożu, na którym przesądzona zostanie przyszłość sektora rolnego i możliwości osiągnięcia przez Unię zrównoważonego stosowania pestycydów, w szczególności w drodze reformy WPR; mając na uwadze, że zreformowanie WPR niesie ze sobą znaczny potencjał większego usprawnienia i harmonizacji polityk, a także wdrożenia dyrektywy i ułatwienia przejścia na bardziej zrównoważone środowiskowo praktyki rolne; |
M. |
mając na uwadze, że stosowanie konwencjonalnych ŚOR jest coraz częściej przedmiotem debaty publicznej ze względu na potencjalne zagrożenia, jakie środki te stwarzają dla zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska; |
N. |
mając na uwadze, że należy wspierać opracowywanie alternatywnych procedur lub technik, aby zmniejszyć zależność od konwencjonalnych pestycydów i poradzić sobie z rosnącą odpornością na konwencjonalne ŚOR; |
O. |
mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 zobowiązuje Radę, aby dopilnowała włączenia do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania, określonych w załączniku III do rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (31), zasad integrowanej ochrony roślin, w tym dobrej praktyki ochrony roślin i niechemicznych metod ochrony roślin oraz metod ochrony przed szkodnikami i zarządzania uprawami; |
P. |
mając na uwadze, że zgodnie z dyrektywą wdrożenie integrowanej ochrony roślin jest w UE obowiązkowe; mając na uwadze, że państwa członkowskie i władze lokalne powinny kłaść większy nacisk na zrównoważone stosowanie pestycydów, w tym stosowanie alternatywnych rozwiązań o niskim ryzyku w zakresie ochrony roślin; |
Q. |
mając na uwadze, że „zrównoważone stosowanie” pestycydów nie jest możliwe bez uwzględnienia narażenia ludzi na kombinacje substancji czynnych i składników obojętnych, a także ich skumulowanych i możliwych zbiorczych oraz synergicznych skutków dla zdrowia ludzi; |
Główne wnioski
1. |
przypomina szczegółowe cele strategii tematycznej w sprawie zrównoważonego stosowania pestycydów, takie jak między innymi minimalizacja zagrożeń i ryzyka dla zdrowia i środowiska wynikających ze stosowania pestycydów; poprawa kontroli stosowania i dystrybucji pestycydów; zmniejszenie poziomów szkodliwych substancji czynnych, w tym przez zastąpienie najgroźniejszych substancji bezpieczniejszymi, takimi jak niechemiczne środki alternatywne, zachęcanie do stosowania niskich dawek lub prowadzenia upraw wolnych od pestycydów; oraz stworzenie przejrzystego systemu sprawozdawczości i monitorowania postępów w realizacji celów strategii łącznie z opracowaniem odpowiednich wskaźników; |
2. |
uważa, że zasadnicze znaczenie ma ocena wdrożenia dyrektywy w związku z nadrzędną polityką UE w zakresie pestycydów, w tym przepisami określonymi w rozporządzeniu w sprawie środków ochrony roślin, rozporządzeniu (UE) nr 528/2012 (rozporządzenie w sprawie produktów biobójczych) (32), rozporządzeniu w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości, a także rozporządzeniu (WE) nr 178/2002 (przepisy ogólne prawa żywnościowego) (33); |
3. |
ubolewa, że mimo podjętych wysiłków ogólne postępy we wdrażaniu dyrektywy przez państwa członkowskie są niewystarczające do osiągnięcia jej głównych celów i wykorzystania jej pełnych możliwości w zakresie ograniczenia ogólnego zagrożenia związanego ze stosowaniem pestycydów przy jednoczesnym ograniczaniu zależności od pestycydów, wspierania przejścia na zrównoważone ekologicznie i bezpieczne techniki ochrony roślin oraz osiągnięcia pilnie potrzebnej poprawy w zakresie ochrony środowiska i zdrowia, do czego dyrektywa została specjalnie opracowana; wyraża ubolewanie z powodu trzyletniego opóźnienia, jeśli chodzi o przedstawienie przez Komisję sprawozdania z wdrożenia dyrektywy; |
4. |
podkreśla, że wdrożenie dyrektywy musi być kompleksowe i obejmować wszystkie wymagane aspekty oraz że częściowe wdrożenie, tj. tylko niektórych elementów, nie wystarczy, aby zrealizować nadrzędny cel dyrektywy, jakim jest osiągnięcie zrównoważonego stosowania pestycydów; podkreśla fakt, że wdrażanie praktyk w zakresie integrowanej ochrony roślin, takich jak niechemiczne rozwiązania alternatywne i ŚOR niskiego ryzyka, odgrywa szczególnie ważną rolę w dążeniu do osiągnięcia tego celu; |
5. |
zwraca uwagę, że w sprawozdaniu Komisji z postępu prac opublikowanym w 2017 r. wskazano na istotne luki w krajowych planach działania państw członkowskich, co sugeruje zmniejszenie zaangażowania na rzecz ochrony środowiska i zdrowia w niektórych państwach i może skutkować nieuczciwą konkurencją na rynku i prowadzić do osłabienia jednolitego rynku; zastrzega sobie prawo do zgłaszania państw członkowskich, które nie przestrzegają wymogów, komisarzowi do spraw konkurencji; |
6. |
wyraża zaniepokojenie faktem, że około 80 % krajowych planów działania państw członkowskich nie zawiera szczegółowych informacji na temat metody określania w sposób ilościowy realizacji wielu celów i założeń, w szczególności w odniesieniu do celów w zakresie integrowanej ochrony roślin i środków ochrony wód; podkreśla, że bardzo komplikuje to proces pomiaru postępów poczynionych przez państwa członkowskie na rzecz osiągnięcia głównych celów i podstawowego założenia dyrektywy; |
7. |
jest zaniepokojony faktem, że krajowe plany działania są niespójne, jeśli chodzi o ustalanie celów ilościowych, założeń, środków i harmonogramów dla różnych obszarów działania, co uniemożliwia ocenę poczynionych postępów; ubolewa, że jedynie w pięciu krajowych planach działania wyznaczono wymierne cele na wysokim poziomie, przy czym w czterech przypadkach dotyczą one ograniczenia zagrożeń, a tylko w jednym – ograniczenia stosowania; wyraża ubolewanie, że do tej pory tylko jedenaście państw członkowskich przedstawiło zmieniony krajowy plan działania, pomimo że termin na dokonanie zmian był wyznaczony na koniec 2017 r.; |
8. |
ubolewa nad faktem, że w wielu państwach członkowskich brakuje wystarczającego zaangażowania w praktyki w zakresie integrowanej ochrony roślin, oparte na ośmiu zasadach, wśród których pierwszeństwo ma stosowanie niechemicznych rozwiązań alternatywnych dla pestycydów; wyraża ubolewanie, że jednym z głównych wyzwań związanych z wdrażaniem integrowanej ochrony roślin, która stanowi podstawę dyrektywy, wydaje się być obecny brak odpowiednich instrumentów kontroli i metod oceny zgodności w państwach członkowskich, a także jasnych zasad i wytycznych; podkreśla fakt, że kompleksowe wdrażanie integrowanej ochrony roślin jest jednym z kluczowych środków służących zmniejszeniu zależności od stosowania pestycydów w zrównoważonym rolnictwie, które jest przyjazne dla środowiska, opłacalne ekonomicznie i społecznie odpowiedzialne oraz przyczynia się do bezpieczeństwa żywnościowego Europy, zwiększając jednocześnie różnorodność biologiczną oraz poprawiając zdrowie ludzi i zwierząt, ożywiając gospodarkę wiejską i zmniejszając koszty ponoszone przez rolników przez ułatwianie upowszechniania na rynku niechemicznych rozwiązań alternatywnych i ŚOR niskiego ryzyka w różnych strefach europejskich; podkreśla, że potrzebne są dodatkowe zachęty finansowe i działania edukacyjne, aby upowszechnić stosowanie integrowanej ochrony roślin w poszczególnych gospodarstwach; |
9. |
uważa, że integrowana ochrona roślin stanowi cenne narzędzie dla rolników do zwalczania agrofagów i chorób oraz zapewnienia wydajności produkcji; zauważa, że większe upowszechnienie integrowanej ochrony roślin służy podwójnemu celowi, jakim jest wzmocnienie ochrony środowiska i różnorodności biologicznej oraz zmniejszenie kosztów ponoszonych przez rolników, aby umożliwić im przejście na bardziej zrównoważone rozwiązania alternatywne i ograniczyć stosowanie konwencjonalnych pestycydów; uważa, że trzeba nasilić działania, aby pobudzić wdrażanie integrowanej ochrony roślin, w drodze badań naukowych oraz za pośrednictwem organów doradczych państw członkowskich; przypomina, że integrowana ochrona roślin może odgrywać ważną rolę w ograniczaniu ilości i rodzajów stosowanych pestycydów; |
10. |
zauważa, że w ramach zestawu narzędzi integrowanej ochrony roślin kontrola biologiczna obejmuje zwiększanie liczby lub wprowadzanie pożytecznych gatunków, które żerują na populacjach szkodników i tym samym regulują wielkość tych populacji, co pozwala hamować ich rozwój; podkreśla w związku z tym, że ważne, by nad pestycydy chemiczne przedkładać zrównoważone metody biologiczne, fizyczne i inne środki niechemiczne, jeżeli zapewniają one zadowalające zwalczanie agrofagów; podkreśla również, jak ważne jest stosowanie chemicznych pestycydów w sposób selektywny i ukierunkowany, ponieważ w przeciwnym razie pożyteczne organizmy umożliwiające zwalczanie szkodników ulegną zniszczeniu, a uprawy staną się bardziej podatne na przyszłe ataki; |
11. |
jest zaniepokojony bardzo niewielkimi postępami, jeśli chodzi o propagowanie i pobudzanie innowacji, rozwoju i upowszechniania środków niechemicznych i niskiego ryzyka stanowiących alternatywę dla konwencjonalnych pestycydów; zauważa, że zaledwie kilka krajowych planów działania zawiera zachęty do rejestracji takich alternatywnych produktów i metod; podkreśla, że szczególnie narażone są zastosowania małoobszarowe ze względu na brak dostępnych substancji czynnych; |
12. |
podkreśla, że zrównoważone i odpowiedzialne stosowanie pestycydów stanowi nieodzowny warunek uzyskania zezwolenia na ŚOR; |
13. |
ubolewa nad brakiem dostępności substancji czynnych i ŚOR niskiego ryzyka, spowodowanym głównie długim procesem oceny, udzielania zezwoleń i rejestracji, częściowo ze względu na fakt, że krótsze, wynoszące 120 dni, terminy udzielania zezwoleń w takich przypadkach rzadko są dotrzymywane na szczeblu państw członkowskich; podkreśla, że obecna sytuacja nie jest zgodna z zasadami promowania i wdrażania integrowanej ochrony roślin, oraz uwypukla znaczenie dostępności pestycydów niskiego ryzyka, odpowiednich badań i wymiany najlepszych praktyk w obrębie państw członkowskich i między nimi, aby w pełni wykorzystać potencjał integrowanej ochrony roślin; uważa, że szybszy proces zatwierdzania przyczyniłby się do rozwoju badań w przemyśle ukierunkowanych na opracowanie nowych substancji czynnych niskiego ryzyka, w tym innowacyjnych substancji niskiego ryzyka, aby zapewnić rolnikom wystarczające narzędzia w zakresie ochrony roślin oraz umożliwić im szybsze przejście na stosowanie zrównoważonych ŚOR i zwiększenie skuteczności integrowanej ochrony roślin; |
14. |
przypomina, że większa odporność na pestycydy skutkuje wzrostem ich stosowania i zależności od ich użycia; zwraca uwagę, że zwiększone stosowanie pestycydów i większa zależność od nich generują wysokie koszty dla rolników, zarówno w postaci wysokich kosztów nakładów, jak i ze względu na utratę plonów spowodowaną zubożeniem gleby i obniżeniem jej jakości; |
15. |
zauważa, że zwiększona dostępność ŚOR niskiego ryzyka na rynku przyczyni się do ograniczenia ryzyka powstania odporności na substancje czynne oraz skutków dla gatunków niebędących przedmiotem zwalczania, związanych z powszechnie stosowanymi ŚOR; |
16. |
zauważa w związku z tym, że wykształcenie odporności na substancje czynne pestycydów jest nieuchronne z biologicznego punktu widzenia w przypadku szybko szerzących się agrofagów i chorób oraz stanowi coraz większy problem; dlatego podkreśla, że nad pestycydy chemiczne należy przedkładać zrównoważone metody biologiczne, fizyczne i inne metody niechemiczne, jeżeli zapewniają one zadowalające zwalczanie agrofagów; przypomina, że chemiczne pestycydy należy stosować w sposób selektywny i ukierunkowany; podkreśla, że w przeciwnym razie pożyteczne środki umożliwiające zwalczanie agrofagów ulegną zniszczeniu, a uprawy staną się bardziej podatne na przyszłe ataki; |
17. |
ponadto zauważa, że największe ograniczenie ilości pestycydów najprawdopodobniej osiągnięto by w wyniku zmian systemowych zmniejszających podatność na ataki szkodników, traktujących priorytetowo różnorodność strukturalną i biologiczną względem monokultur i upraw ciągłych, a także ograniczających odporność agrofagów na substancje czynne; podkreśla zatem potrzebę skupienia się na metodach agroekologicznych, które zapewniają większą odporność całego systemu rolnictwa na agrofagi, oraz potrzebę finansowania i propagowania takich metod; |
18. |
podkreśla, że WPR w obecnej formie nie zachęca ani nie stwarza wystarczających bodźców do ograniczania zależności gospodarstw rolnych od pestycydów i do upowszechniania ekologicznych technik produkcji; uważa, że w WPR na okres po 2020 r. konieczne są konkretne instrumenty polityki, które pomogą zmienić zachowania rolników, jeśli chodzi o stosowanie pestycydów; |
19. |
ubolewa nad faktem, że wniosek Komisji dotyczący nowej WPR po 2020 r. nie uwzględnia zasady integrowanej ochrony roślin w wymogach podstawowych w zakresie zarządzania, o których mowa w załączniku III do tego wniosku; podkreśla, że brak powiązań między tą dyrektywą a nowym modelem WPR skutecznie utrudni zmniejszanie zależności od pestycydów; |
20. |
zauważa, że większość państw członkowskich wykorzystuje krajowe wskaźniki ryzyka do oceny, w całości bądź częściowo, niekorzystnego wpływu stosowania pestycydów; przypomina, że pomimo wyraźnego obowiązku określonego w art. 15 dyrektywy państwa członkowskie nie uzgodniły jeszcze ogólnounijnych zharmonizowanych wskaźników ryzyka, co uniemożliwia porównanie postępów poczynionych w poszczególnych państwach członkowskich i w całej Unii; z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie w dniu 25 stycznia 2019 r. przez Stały Komitet ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz zharmonizowanych wskaźników ryzy; |
21. |
podkreśla zasadnicze znaczenie różnorodności biologicznej i zdrowych ekosystemów, w szczególności w przypadku pszczół i innych owadów zapylających, które są niezwykle ważne dla zapewnienia zdrowego i zrównoważonego sektora rolnego; podkreśla, że ochrona różnorodności biologicznej nie polega wyłącznie na ochronie środowiska, ale również na zapewnieniu trwałego bezpieczeństwa żywnościowego Europy w przyszłości; |
22. |
jest głęboko zaniepokojony stałą i potencjalnie nieodwracalną utratą różnorodności biologicznej w Europie oraz alarmującym spadkiem populacji owadów latających, w tym owadów zapylających, o czym świadczą wyniki przeprowadzonego w październiku 2017 r. badania naukowego biomasy owadów latających (34), według którego populacja owadów latających na 63 obszarach chronionych w Niemczech zmalała w ciągu 27 lat o ponad 75 %; podkreśla ponadto istotny spadek liczby pospolitych gatunków ptaków w całej Europie, który może być spowodowany zmniejszeniem populacji owadów; zauważa poza tym niezamierzone skutki stosowania pestycydów dla gleby i organizmów glebowych (35) oraz innych gatunków niebędących przedmiotem zwalczania; uważa, że pestycydy stanowią jeden z głównych czynników odpowiadających za spadek populacji owadów, gatunków ptaków krajobrazu rolniczego oraz innych gatunków niebędących przedmiotem zwalczania, i podkreśla, że konieczne jest, aby Europa przeszła na bardziej zrównoważone stosowanie pestycydów i zwiększyła liczbę niechemicznych środków alternatywnych i ŚOR niskiego ryzyka dostępnych dla rolników; |
23. |
twierdzi, że pestycydy na bazie neonikotynoidów są w szczególny sposób odpowiedzialne za niepokojący spadek liczebności populacji pszczół w całej Europie, co poświadczają liczne badania międzynarodowe będące podstawą petycji obywatelskich, pod którymi zebrano setki tysięcy podpisów na całym kontynencie; |
24. |
dostrzega znaczenie krajowych planów działania i integrowanej ochrony roślin dla istotnego ograniczenia stosowania pestycydów w celu uniknięcia nieodwracalnej utraty różnorodności biologicznej i jednocześnie wspierania środków agroekologicznych i rolnictwa ekologicznego tam, gdzie jest to możliwe; |
25. |
podkreśla ponadto, że rozwój zrównoważonych opcji w rolnictwie jest konieczny, aby ograniczyć wpływ zmiany klimatu na bezpieczeństwo żywnościowe; |
26. |
wyraża szczególne zaniepokojenie ciągłym stosowaniem pestycydów zawierających substancje czynne, które są mutagenne, rakotwórcze lub toksyczne dla rozrodczości lub zaburzają funkcjonowanie układu hormonalnego i są szkodliwe dla ludzi lub zwierząt; podkreśla, że stosowanie takich pestycydów jest niezgodne z celami i założeniem dyrektywy; |
27. |
podkreśla, że środowisko wodne jest szczególnie wrażliwe na pestycydy; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że niektóre państwa członkowskie podjęły szereg działań mających na celu ochronę środowiska wodnego przed pestycydami; ubolewa jednak, że większość państw członkowskich nie określiła celów ilościowych i harmonogramów działań na rzecz ochrony środowiska wodnego przed pestycydami, a te, które to uczyniły, nie sprecyzowały sposobu pomiaru osiągnięcia celów i założeń; uważa, że należy usprawnić monitorowanie pestycydów stosowanych obecnie w środowisku wodnym; |
28. |
zauważa, że rolnictwo – jako że prowadzi do zanieczyszczenia pestycydami – jest jedną z głównych przyczyn, które powodują, że jednolita część wód nie osiąga dobrego stanu chemicznego; podkreśla, że zapobieganie przenikaniu pestycydów do systemów słodkowodnych jest bardziej opłacalne niż technologie usuwania, oraz że państwa członkowskie muszą zapewnić rolnikom odpowiednie zachęty w tym zakresie; w związku z tym uznaje, że dla poprawy jakości wody ważne jest również wdrożenie ramowej dyrektywy wodnej; z zadowoleniem przyjmuje postępy poczynione przez państwa członkowskie, jeśli chodzi o eliminowanie substancji priorytetowych, dzięki czemu zmniejszyła się jednolita część wód niespełniających norm dla substancji takich jak kadm, ołów i nikiel, a także pestycydów; |
29. |
wyraża ubolewanie z powodu faktu, że pogarszanie się zasobów wodnych w coraz większym stopniu prowadzi do dodatkowego uzdatniania przez podmioty zajmujące się dostarczaniem wody pitnej w celu zagwarantowania, aby woda przeznaczona do spożycia przez ludzi spełniała wymogi dotyczące dopuszczalnej zawartości pestycydów zgodnie z dyrektywą Rady 98/83/WE w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a koszty tego ponoszą konsumenci, a nie zanieczyszczający; |
30. |
podkreśla, że niektóre pestycydy są uznawane na całym świecie za trwałe zanieczyszczenia organiczne (TZO) ze względu na możliwość ich przenoszenia na duże odległości, utrzymywanie się w środowisku, zdolność do biomagnifikacji w całym łańcuchu żywnościowym i biokumulacji w ekosystemach, a także ich znaczny negatywny wpływ na zdrowie ludzi; |
31. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że wszystkie państwa członkowskie ustanowiły programy szkoleń i certyfikacji dotyczące stosowania ŚOR, ubolewa jednak, że w niektórych państwach członkowskich obowiązki szkoleniowe nie są wypełniane w odniesieniu do wszystkich wymaganych przedmiotów wymienionych w załączniku I; podkreśla znaczenie, jakie ma szkolenie użytkowników dla zapewnienia bezpiecznego i zrównoważonego stosowania ŚOR; uważa za stosowne odróżnienie użytkowników profesjonalnych od amatorów, ponieważ nie podlegają oni tym samym obowiązkom; podkreśla, że profesjonalni i nieprofesjonalni użytkownicy ŚOR powinni przechodzić odpowiednie szkolenia; |
32. |
zauważa potencjał, jaki ma wykorzystanie inteligentnych technologii i rolnictwa precyzyjnego jako sposobu na poprawę stosowania ŚOR i zapobieganie rozprzestrzenianiu się ŚOR na obszary, na których nie są potrzebne, na przykład za pomocą dronów lub technologii precyzyjnej GPS; podkreśla ponadto, że wykorzystywanie takich rozwiązań w państwach członkowskich mogłoby ulec poprawie, gdyby rozwiązania te były lepiej uwzględnione w kursach szkoleniowych i systemach certyfikacji użytkowników pestycydów w krajowych planach działania; |
33. |
podkreśla, że ŚOR są stosowane nie tylko w rolnictwie, ale także do zwalczania chwastów i szkodników na obszarach wykorzystywanych przez ogół społeczeństwa lub grupy szczególnie wrażliwe, zgodnie z art. 12a dyrektywy, w tym w parkach publicznych i wzdłuż linii kolejowych; mając na uwadze, że stosowanie ŚOR na takich obszarach jest niewłaściwe, z zadowoleniem przyjmuje fakt, że kilka państw członkowskich oraz wiele samorządów regionalnych i lokalnych podjęło działania, aby ograniczyć stosowanie pestycydów lub zakazać ich stosowania na obszarach wykorzystywanych przez obywateli lub grupy szczególnie wrażliwe; zauważa jednak brak wymiernych celów w większości państw członkowskich; |
34. |
wyraża zaniepokojenie faktem, że wiele państw członkowskich niewłaściwie zinterpretowało wymóg art. 12 lit. a), odczytując go jako odnoszący się wyłącznie do zastosowań pozarolniczych, podczas gdy w rzeczywistości grupy szczególnie wrażliwe, jak te określone w rozporządzeniu (WE) nr 1107/2009, obejmują mieszkańców narażonych w dużym stopniu na kontakt z pestycydami przez dłuższy czas; odnotowuje ponadto, że Komisja potwierdziła, iż nie ma powodów prawnych uzasadniających wyłączenie zastosowań rolniczych z przepisów art. 12; |
35. |
odnotowuje stałe wsparcie państw członkowskich dla rolnictwa ekologicznego jako systemu, w którym stosuje się niską dawkę pestycydów; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że liczba gospodarstw ekologicznych w Unii stale rośnie, ale zauważa, że postępy w dalszym ciągu są znacznie zróżnicowane w zależności od państwa członkowskiego; |
36. |
zauważa, że rolnicy ekologiczni ponoszą straty ekonomiczne, gdy gleba i produkty ekologiczne są zanieczyszczane w wyniku stosowania pestycydów w sąsiednich gospodarstwach, na przykład przez znoszenie pestycydów podczas oprysków i przemieszczanie się trwałych substancji czynnych w środowisku; wskazuje, że w związku z tym z powodu działań pozostających poza ich kontrolą rolnicy ekologiczni mogą być zmuszeni do sprzedaży swoich produktów jako produktów konwencjonalnych, tracąc premię cenową, lub mogą nawet utracić certyfikację; |
37. |
zauważa, że chociaż państwa członkowskie zwykle posiadają systemy gromadzenia informacji o przypadkach ostrych zatruć pestycydami, kwestionuje się dokładność i zastosowanie pochodzących z nich danych; podkreśla fakt, że systemy gromadzenia takich informacji dotyczących przewlekłych zatruć nie zostały wdrożone na szeroką skalę; |
38. |
podkreśla, że w ostatnim sprawozdaniu EFSA w sprawie pozostałości pestycydów w żywności wykazano, iż 97,2 % próbek w całej Europie mieściło się w ustawowych granicach prawodawstwa UE, co świadczy o wyjątkowo rygorystycznym i bezpiecznym systemie produkcji żywności; |
Zalecenia
39. |
wzywa państwa członkowskie, by bez dalszej zwłoki zakończyły wdrażanie dyrektywy; |
40. |
apeluje do Komisji i państw członkowskich o zapewnienie, aby wszystkie istotne zainteresowane strony, w tym ogół społeczeństwa, były włączane we wszelkie działania zainteresowanych stron dotyczące pestycydów, zgodnie z dyrektywą 2003/35/WE i konwencją z Aarhus; |
41. |
wzywa państwa członkowskie, by odgrywały aktywną rolę w praktycznym wdrażaniu dyrektywy w celu określenia luk i konkretnych obszarów wymagających szczególnej uwagi w odniesieniu do ochrony zdrowia ludzi i ochrony środowiska, a nie ograniczały się jedynie do zwykłych krajowych mechanizmów transpozycji i kontroli; |
42. |
wzywa państwa członkowskie, aby uznały, że UE musi niezwłocznie działać na rzecz przejścia na bardziej zrównoważone stosowanie pestycydów oraz że główna odpowiedzialność za wdrożenie takich praktyk spoczywa na państwach członkowskich; podkreśla, że szybkie działania są niezbędne; |
43. |
wzywa państwa członkowskie do przestrzegania ustalonych terminów przedstawienia zmienionych krajowych planów działania; wzywa te państwa członkowskie, które jeszcze tego nie zrobiły, by uczyniły to bez dalszej zwłoki, tym razem wyznaczając jasne cele ilościowe i wymierny cel ogólny dotyczące bezzwłocznego i długoterminowego faktycznego ograniczenia zagrożeń związanych ze stosowaniem pestycydów i wpływu ich stosowania, obejmujące jasno określone roczne cele redukcji, i ze szczególnym uwzględnieniem możliwego wpływu na owady zapylające oraz wspierania i upowszechniania zrównoważonych niechemicznych rozwiązań alternatywnych i ŚOR niskiego ryzyka, zgodnie z zasadami integrowanej ochrony roślin; |
44. |
wzywa Komisję, aby zaproponowała ambitny ogólnounijny wiążący cel ograniczenia stosowania pestycydów; |
45. |
wzywa Komisję do dalszego opracowywania wytycznych dotyczących wszystkich zasad integrowanej ochrony roślin i ich wdrażania; w związku z tym zwraca się do Komisji o opracowanie wytycznych dotyczących ustanowienia kryteriów pomiaru i oceny wdrażania integrowanej ochrony roślin w państwach członkowskich; |
46. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu propagowania pestycydów niskiego ryzyka oraz do priorytetowego traktowania opcji i metod niechemicznych, które wiążą się z najmniejszym zagrożeniem dla zdrowia i środowiska naturalnego, i do zapewnienia przy tym skutecznej i efektywnej ochrony upraw; podkreśla, że aby te działania odniosły skutek, należy wzmocnić zachęty ekonomiczne dla rolników do wyboru takich opcji; |
47. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby przykładały większą wagę do wspierania rozwoju, badań, rejestracji i wprowadzania do obrotu alternatywnych środków biologicznych niskiego ryzyka, w tym przez zwiększenie możliwości finansowania z programu „Horyzont Europa” i w wieloletnich ramach finansowych na lata 2021–2027; przypomina, że ważne jest, by nad pestycydy chemiczne przedkładać zrównoważone metody biologiczne, fizyczne i inne środki niechemiczne, jeżeli zapewniają one zadowalające zwalczanie agrofagów; przypomina o znaczeniu o wartości dodanej stosowania zrównoważonych ekologicznie i bezpiecznych technik ochrony roślin; |
48. |
wzywa Komisję, aby bez dalszej zwłoki wypełniła zobowiązanie w ramach 7. programu działań w zakresie środowiska dotyczące przedstawienia unijnej strategii na rzecz nietoksycznego środowiska sprzyjającego innowacjom i rozwojowi zrównoważonych substytutów, w tym rozwiązań niechemicznych; oczekuje, że Komisja uwzględni w strategii w szczególności wpływ pestycydów na środowisko i zdrowie ludzi; |
49. |
zachęca do większego skupienia uwagi na zmniejszaniu ryzyka, ponieważ szerokie stosowanie substancji niskiego ryzyka może być bardziej szkodliwe niż ograniczone stosowanie substancji wysokiego ryzyka; |
50. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby zadbały o większą spójność dyrektywy i jej wdrożenia z powiązanym prawodawstwem i polityką UE, zwłaszcza z przepisami dotyczącymi WPR i rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009, a w szczególności aby włączyły zasady integrowanej ochrony roślin jako wymóg prawny w ramach WPR, zgodnie z art. 14 dyrektywy; |
51. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby bezwzględnie ograniczyły liczbę niezbędnych odstępstw od podstawowego stosowania na mocy rozporządzenia (WE) nr 1107/2009 oraz aby zaktualizowały odpowiednie wytyczne w celu zapewnienia, by ocena ryzyka pestycydów odzwierciedlała rzeczywiste narażenie i warunki oraz uwzględniała wszelkie możliwe skutki dla zdrowia i środowiska; |
52. |
zaleca, aby zapewnić państwom członkowskim elastyczność w stosowaniu integrowanej ochrony roślin jako element przepisów o zazielenianiu w ramach WPR; |
53. |
z zadowoleniem przyjmuje niedawne przyjęcie przez Stały Komitet ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz zharmonizowanych wskaźników ryzyka i wzywa państwa członkowskie, by przystąpiły do przyjmowania i wdrażania zharmonizowanych wskaźników ryzyka zaproponowanych niedawno przez Komisję w celu właściwego monitorowania wpływu ograniczenia pestycydów; |
54. |
wzywa Komisję do stworzenia w pełni funkcjonującego i przejrzystego systemu regularnego gromadzenia danych statystycznych na temat stosowania pestycydów, wpływu narażenia zawodowego i niezawodowego na działanie pestycydów na zdrowie ludzi i zwierząt oraz obecności pozostałości pestycydów w środowisku, zwłaszcza w glebie i wodzie; |
55. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania programów badawczych mających na celu określenie wpływu stosowania pestycydów na zdrowie ludzi, z uwzględnieniem pełnego zakresu długotrwałych skutków toksykologicznych, w tym immunotoksyczności, zaburzeń funkcjonowania układu hormonalnego i toksyczności neurorozwojowej, oraz skupienia się na wpływie prenatalnej ekspozycji na pestycydy na zdrowie dzieci; |
56. |
wzywa Komisję do przyjęcia opartego na ryzyku podejścia do zarządzania powszechnie używanymi ŚOR i ich stosowania, uzasadnionego poddanymi wzajemnej ocenie i niezależnymi dowodami naukowymi; |
57. |
wzywa Komisję, aby przed końcem obecnego mandatu przedłożyła specjalny wniosek ustawodawczy zmieniający rozporządzenie (WE) nr 1107/2009, poza ogólnym przeglądem związanym z inicjatywą REFIT, w celu dodania definicji i odrębnej kategorii dla „naturalnie występujących substancji” i „substancji identycznych z naturalnymi”, dla których kryterium byłaby obecność i ekspozycja substancji w naturze, a także ustalenia rygorystycznej, szybkiej procedury oceny, zatwierdzania i rejestracji biologicznych pestycydów niskiego ryzyka, zgodnie z rezolucją Parlamentu z 15 lutego 2017 r. w sprawie pestycydów niskiego ryzyka pochodzenia biologicznego oraz rezolucją z 13 września 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia w sprawie środków ochrony roślin (WE) nr 1107/2009; |
58. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia skutecznej realizacji zobowiązań Unii wynikających z protokołu do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości z 1979 r. oraz Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych z 2004 r., i tym samym do zwiększenia starań na rzecz wyeliminowania produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania pestycydów będących TZO, wraz z ustanowieniem przepisów dotyczących unieszkodliwiania odpadów zawierających lub zanieczyszczonych którąkolwiek z tych substancji; |
59. |
wzywa państwa członkowskie, aby zadbały o dostępność wykwalifikowanych i niezależnych usług doradczych, zapewniających użytkownikom końcowym doradztwo i szkolenia w zakresie zrównoważonego stosowania pestycydów, a w szczególności w zakresie integrowanej ochrony roślin; |
60. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby kładły większy nacisk na dalsze inwestycje i badania w zakresie opracowywania i upowszechniania technologii rolnictwa precyzyjnego i cyfrowego w celu zwiększenia skuteczności ŚOR, a tym samym znacznego ograniczenia zależności od pestycydów, zgodnie z celami dyrektywy, co zmniejszy narażenie zarówno użytkowników profesjonalnych, jak i ogółu społeczeństwa; uważa, że wprowadzenie rolnictwa cyfrowego lub precyzyjnego nie powinno prowadzić do uzależnienia rolników od nakładów lub do zadłużenia finansowego; |
61. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby nie zezwalały już na stosowanie ŚOR na obszarach wykorzystywanych przez ogół społeczeństwa lub grupy szczególnie wrażliwe, zdefiniowane w art. 3 pkt 14) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009; |
62. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby zwracały szczególną uwagę na ochronę grup szczególnie wrażliwych, zdefiniowanych w art. 3 pkt 14) rozporządzenia (WE) nr 1107/2009, zwłaszcza z uwagi na obecny brak ochrony ludności obszarów wiejskich mieszkającej w pobliżu upraw; wzywa w związku z tym Komisję i państwa członkowskie, aby zaproponowały wprowadzenie natychmiastowego zakazu stosowania pestycydów na obszarze w znacznej odległości od gospodarstw domowych, szkół, placów zabaw, żłobków i szpitali; |
63. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby inwestowały w dalsze badania nad wpływem pestycydów na gatunki niebędące przedmiotem zwalczania oraz aby podjęły natychmiastowe działania w celu jego zminimalizowania; |
64. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby propagowały model rolnictwa, który opiera się na strategiach zapobiegawczej i pośredniej ochrony roślin, mających na celu ograniczenie stosowania środków zewnętrznych, oraz na wielofunkcyjnych substancjach występujących naturalnie; uznaje potrzebę dalszych badań i rozwoju zapobiegawczych i pośrednich strategii ochrony zdrowia roślin opartych na agroekologii; |
65. |
wzywa państwa członkowskie do zwiększenia inwestycji w praktyki adaptacyjne zapobiegające przedostawaniu się substancji agrochemicznych do wód powierzchniowych i głębokich, a także w środki mające na celu ograniczenie możliwego wypłukiwania tych substancji do cieków wodnych, rzek i mórz; zaleca zakazanie ich stosowania w glebach, przez które mogą przenikać do wód gruntowych; |
66. |
podkreśla nieodzowną potrzebę dokonywania regularnej oceny proporcjonalności między ilością sprzedawanych pestycydów a obszarem ich stosowania na użytkach rolnych na podstawie baz danych użytkowników i rejestrów sprzedaży; |
67. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia pełnego i jednolitego stosowania kryteriów granicznych opartych na analizie zagrożeń względem substancji czynnych, które są mutagenne, rakotwórcze lub działają szkodliwie na rozrodczość bądź mają właściwości zaburzające funkcjonowanie układu; |
68. |
apeluje do państw członkowskich o ścisłe przestrzeganie zakazu przywozu do UE niedozwolonych pestycydów z państw trzecich oraz o nasilenie kontroli importowanej żywności; |
69. |
wzywa Komisję, aby dokładnie rozważyła wszystkie dostępne środki w celu zapewnienia zgodności, w tym wszczęcie postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko państwom członkowskim, które nie wywiązują się z obowiązku pełnego wdrożenia dyrektywy; |
70. |
wzywa Komisję, aby podjęła energiczne działania przeciwko państwom członkowskim, które systematycznie nadużywają odstępstw od stosowania zakazanych pestycydów zawierających neonikotynoidy; |
71. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, aby zasada „zanieczyszczający płaci” została w pełni wdrożona i była skutecznie egzekwowana w odniesieniu do ochrony zasobów wodnych; |
72. |
apeluje, aby w ramach programu „Horyzont Europa” zapewniono wystarczające fundusze na wspieranie rozwoju strategii ochrony zdrowia roślin w oparciu o systemowe podejście łączące innowacyjne techniki agroekologiczne i środki zapobiegawcze mające na celu ograniczenie do minimum stosowania zewnętrznych środków ochrony; |
73. |
wzywa Komisję do utworzenia ogólnoeuropejskiej platformy na rzecz zrównoważonego stosowania pestycydów, która łączyłaby zainteresowane strony z sektora i przedstawicieli na szczeblu lokalnym i regionalnym, aby ułatwić wymianę informacji i najlepszych praktyk w zakresie ograniczania stosowania pestycydów; |
o
o o
74. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji. |
(1) Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 71.
(2) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 7.
(3) Dz.U. L 70 z 16.3.2005, s. 1.
(4) Dz.U. L 136 z 29.5.2007, s. 3.
(5) Dz.U. L 309 z 24.11.2009, s. 1.
(6) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 608.
(7) Dz.U. L 131 z 5.5.1998, s. 11.
(8) Dz.U. L 229 z 29.6.2004, s. 23.
(9) Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7.
(10) Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7.
(11) Dz.U. L 330 z 5.12.1998, s. 32.
(12) Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1.
(13) Dz.U. L 201 z 1.8.2009, s. 36.
(14) Dz.U. L 310 z 25.11.2009, s. 29.
(15) Dz.U. L 226 z 24.8.2013, s. 1.
(16) https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=celex%3A52006DC0372
(17) Dz.U. C 86 z 6.3.2018, s. 62.
(18) Dz.U. C 86 z 6.3.2018, s. 51.
(19) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 184.
(20) Dz.U. C 346 z 27.9.2018, s. 117.
(21) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0057.
(22) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0356.
(23) Dz.U. L 324 z 10.12.2009, s. 1.
(24) http://ec.europa.eu/food/audits-analysis/overview_reports/details.cfm?rep_id=114
(25) Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 171.
(26) http://www.pan-uk.org/site/wp-content/uploads/United-Nations-Report-of-the-Special-Rapporteur-on-the-right-to-food.pdf
(27) http://data.consilium.europa.eu/doc/document/ST-10041-2016-ADD-1/en/pdf
(28) http://www.senat.fr/leg/ppr16-477.html
(29) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0023.
(30) Caspar A. Hallmann i in. „More than 75 % decline over 27 years in total flying insect biomass in protected areas” [Spadek całkowitej biomasy owadów latających o ponad 75 % w ciągu 27 lat na obszarach chronionych], PLOS, 18 października 2017 r. – https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0185809
(31) Dz.U. L 270 z 21.10.2003, s. 1.
(32) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych, Dz.U. L 167 z 27.6.2012, s. 1.
(33) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1.
(34) https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0185809
(35) Zob.: https://esdac.jrc.ec.europa.eu/public_path/shared_folder/doc_pub/EUR27607.pdf
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/71 |
P8_TA(2019)0083
Wdrażanie dyrektywy w sprawie transgranicznej opieki zdrowotnej
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie wdrażania dyrektywy w sprawie transgranicznej opieki zdrowotnej (2018/2108(INI))
(2020/C 449/08)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (1), |
— |
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 114 i 168, |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (3), |
— |
uwzględniając konkluzje Rady z dnia 6 czerwca 2011 r. zatytułowane „Ku nowoczesnym, elastycznym i stabilnym systemom opieki zdrowotnej” (4), |
— |
uwzględniając wieloletnie programy działań w dziedzinie zdrowia odpowiednio na okresy 2003–2008 (5), 2008–2013 (6) i 2014–2020 (7), |
— |
uwzględniając sprawozdania Komisji z dni 4 września 2015 r. i 21 września 2018 r. dotyczące funkcjonowania dyrektywy w sprawie transgranicznej opieki zdrowotnej (COM(2015)0421, COM(2018)0651), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 kwietnia 2018 r. w sprawie umożliwienia transformacji cyfrowej opieki zdrowotnej i społecznej na jednolitym rynku cyfrowym; wzmacniania pozycji obywateli i budowania zdrowszego społeczeństwa (COM(2018)0233), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie danych państw członkowskich dotyczących transgranicznej opieki zdrowotnej nad pacjentami w 2016 r. (8), |
— |
uwzględniając decyzję wykonawczą Komisji nr 2011/890/UE z dnia 22 grudnia 2011 r. ustanawiającą zasady utworzenia sieci właściwych organów krajowych odpowiedzialnych za e-Zdrowie, zarządzania nią i jej funkcjonowania (9), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 maja 2015 r. zatytułowany „Strategia jednolitego rynku cyfrowego dla Europy” (COM(2015)0192), |
— |
uwzględniając Plan działania w dziedzinie e-zdrowia na lata 2012–2020, w szczególności wyraźny wymiar transgraniczny (COM(2012)0736), |
— |
uwzględniając przeprowadzoną przez Komisję ocenę śródokresową trzeciego Programu działań Unii w dziedzinie zdrowia (2012–2020) (COM(2017)0586), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 listopada 2008 r. w sprawie rzadkich chorób (COM(2008)0679) i zalecenie Rady z dnia 8 czerwca 2009 r. w sprawie działań w dziedzinie rzadkich chorób (10), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 5 września 2014 r. z realizacji komunikatu na temat rzadkich chorób (COM(2014)0548), |
— |
uwzględniając zalecenia Komitetu Ekspertów UE ds. Rzadkich Chorób (EUCERD) z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie europejskich sieci referencyjnych dotyczących rzadkich chorób i aneks do tych zaleceń z dnia 10 czerwca 2015 r., |
— |
uwzględniając dokument informacyjny Trybunału Obrachunkowego z maja 2018 r. w sprawie transgranicznej opieki zdrowotnej w UE (11), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 września 2017 r. zatytułowany: „Zwiększanie wzrostu gospodarczego i spójności w regionach przygranicznych UE” (COM(2017)0534), |
— |
uwzględniając międzyinstytucjonalną proklamację Europejskiego filaru praw socjalnych (12), |
— |
uwzględniając art. 52 Regulaminu, a także art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy oraz załącznik 3 do tej decyzji, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0046/2019), |
A. |
mając na uwadze, że przystępne dla każdego systemy opieki zdrowotnej w UE i jej państwach członkowskich mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia wysokiego poziomu zdrowia publicznego, ochrony socjalnej, spójności społecznej i sprawiedliwości społecznej dzięki utrzymaniu i zagwarantowaniu powszechnego dostępu do opieki zdrowotnej, a także mając na uwadze, że jakość życia pacjentów jest uznawana za ważny element oceny efektywności kosztowej opieki zdrowotnej; |
B. |
mając na uwadze, że w dyrektywie 2011/24/UE (zwanej dalej „dyrektywą”) uznaje się zgodnie z art. 168 ust. 7 TFUE swobodę każdego państwa członkowskiego w podejmowaniu odpowiednich decyzji dotyczących opieki zdrowotnej i że nie koliduje ona z podstawowymi wyborami etycznymi odpowiednich organów państw członkowskich ani ich nie podważa; mając na uwadze, że istnieją różnice w odpowiednich usługach świadczonych przez państwa członkowskie, a także w sposobie ich finansowania; mając na uwadze, że w dyrektywie zapewniono obywatelom europejskim dodatkowe możliwości opieki zdrowotnej będące uzupełnieniem oferty dostępnej w ich własnym kraju; |
C. |
mając na uwadze, że zdrowie można uznać za prawo podstawowe zgodnie z art. 2 (dotyczącym prawa do życia) i art. 35 (dotyczącym ochrony zdrowia) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; |
D. |
mając na uwadze, że systemy opieki zdrowotnej w UE stoją w obliczu wyzwań związanych ze starzeniem się społeczeństwa, ograniczeniami budżetowymi, większą częstotliwością występowania chorób przewlekłych i rzadkich, trudnościami w zapewnieniu podstawowej opieki zdrowotnej na obszarach wiejskich oraz wysokimi cenami leków; mając na uwadze, że państwa członkowskie są odpowiedzialne za opracowywanie i przechowywanie aktualnego katalogu niedoborów leków oraz za transgraniczną wymianę odnośnych informacji w celu zapewnienia dostępności leków podstawowych; |
E. |
mając na uwadze, że niekiedy opieka zdrowotna, której potrzebują obywatele, może być najlepiej świadczona w innym państwie członkowskim z uwagi na bliskość, łatwość dostępu, wyspecjalizowany charakter opieki lub brak możliwości, taki jak brak podstawowych leków we własnym państwie członkowskim pacjenta; |
F. |
mając na uwadze, że wyniki sprawozdania dotyczącego funkcjonowania dyrektywy pokazują, iż w 2015 r. nie wszystkie państwa członkowskie wdrożyły ją w całości lub w prawidłowy sposób; |
G. |
mając na uwadze, że sektor zdrowia jest istotną częścią gospodarki UE, odpowiadającą za 10 % jej PKB, a do roku 2060 udział ten może wzrosnąć do 12,6 % ze względu na wpływ czynników społeczno-ekonomicznych; |
H. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 20 dyrektywy Komisja ma obowiązek przedkładania co trzy lata sprawozdania dotyczącego funkcjonowania tego aktu; mając na uwadze, że Komisja powinna stale oceniać i regularnie przedstawiać informacje dotyczące przepływów pacjentów, administracyjnych, społecznych i finansowych aspektów ich mobilności oraz funkcjonowania europejskich sieci referencyjnych i krajowych punktów kontaktowych; |
I. |
mając na uwadze, że zgodnie ze sprawozdaniem Komisji z dnia 21 września 2018 r. dotyczącym funkcjonowania dyrektywy obywatele nadal mają trudności z uzyskaniem informacji, jak korzystać z praw przysługujących im w zakresie transgranicznej opieki zdrowotnej; mając na uwadze, że potrzeba więcej jasności i przejrzystości warunków działalności świadczeniodawców, aby zagwarantować bezpieczną mobilność pacjentów; |
J. |
mając na uwadze, że w komunikacie w sprawie e-zdrowia z dnia 25 kwietnia 2018 r. Komisja zauważyła, iż systemy opieki zdrowotnej i opieki społecznej wymagają reform i innowacyjnych rozwiązań, by stały się bardziej odporne, dostępne i wydajne; mając zatem na uwadze, że należy w większym stopniu wykorzystywać nowe technologie i narzędzia cyfrowe w celu poprawy jakości i zrównoważonego charakteru usług opieki zdrowotnej; |
K. |
mając na uwadze, że dyrektywa przewiduje wyraźnie określoną podstawę prawną dla europejskiej współpracy i współdziałania w zakresie oceny technologii medycznych, e-zdrowia, chorób rzadkich oraz norm bezpieczeństwa i jakości usług oraz produktów z zakresu opieki zdrowotnej; |
L. |
mając na uwadze, że obywatele UE mają prawo dostępu do specjalistycznej opieki we własnym państwie członkowskim; mając jednak na uwadze bardzo powolny wzrost liczby pacjentów korzystających z przysługującego im na mocy dyrektywy prawa do transgranicznej opieki zdrowotnej, w tym z profilaktycznych badań lekarskich, badań obrazowych i kontroli stanu zdrowia; |
M. |
mając na uwadze, że programy szczepień są wyłączone z zakresu dyrektywy, choć stanowią jedną z najskuteczniejszych strategii politycznych UE, a także mając na uwadze utrudniony dostęp obywateli do tych programów w niektórych państwach członkowskich; |
N. |
mając na uwadze, że nie wszystkie państwa członkowskie były w stanie dostarczyć dane lub informacje dotyczące pacjentów korzystających z opieki za granicą, a także mając na uwadze, że nie zawsze można porównać dane gromadzone przez poszczególne państwa członkowskie; |
O. |
mając na uwadze, że w przeprowadzonych niedawno przez Komisję konsultacjach 83 % respondentów nie miało nic przeciwko ujawnianiu danych medycznych do celów prowadzenia badań i poprawy warunków zdrowotnych pacjentów (13); mając na uwadze, że z cyfrowego punktu widzenia ewentualna przyszła integracja systemów opieki zdrowotnej powinna zapewnić, że systemy opieki zdrowotnej i pacjenci będą ostatecznymi podmiotami chroniącymi odnośne informacje i nimi zarządzającymi w celu zagwarantowania sprawiedliwości, stabilności i bezpieczeństwa pacjentów; |
P. |
mając na uwadze, że mobilność pacjentów w UE, objęta zakresem stosowania dyrektywy, pozostaje względnie niska i nie ma znaczącego wpływu budżetowego na trwałość krajowych systemów opieki zdrowotnej; |
Q. |
mając na uwadze, że państwa członkowskie odpowiadają za zapewnienie dostępu do opieki zdrowotnej, której wymagają pacjenci, oraz za zapewnienie zwrotu wszelkich odpowiednich kosztów; mając na uwadze, że krajowe służby zdrowia państw członkowskich są odpowiedzialne za określenie kryteriów kwalifikujących obywateli do korzystania z opieki zdrowotnej w innym państwie członkowskim; mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich pacjenci nadal napotykają poważne przeszkody w korzystaniu z systemów opieki zdrowotnej; mając na uwadze, że obciążenia administracyjne mogą powodować opóźnienia w zwrocie kosztów; mając na uwadze, że pogłębia to tylko fragmentację dostępu do usług i w związku z tym wymaga usprawnienia w drodze koordynacji między państwami członkowskimi; |
R. |
mając na uwadze, że europejska karta ubezpieczenia zdrowotnego (EKUZ) jest regulowana rozporządzeniem w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a jego wdrażanie jest bardzo różne w poszczególnych państwach członkowskich; mając na uwadze, że jednolite stosowanie EKUZ i lepsza koordynacja między państwami członkowskimi mają zasadnicze znaczenie dla zmniejszenia istniejących obciążeń administracyjnych oraz zapewnienia pacjentom szybkiego i wolnego od dyskryminacji zwrotu kosztów, a jednocześnie zagwarantowania obywatelom UE swobody przemieszczania się; |
S. |
mając na uwadze, że pacjenci nadal napotykają praktyczne i prawne trudności przy realizowaniu recept w innych państwach członkowskich; |
T. |
mając na uwadze, że rolą krajowych punktów kontaktowych jest dopilnowanie, by pacjenci otrzymywali prawidłowe informacje umożliwiające im podejmowanie świadomych decyzji; |
U. |
mając na uwadze, że krajowe punkty kontaktowe nie są jeszcze dostatecznie znane opinii publicznej, co wpływa na ich skuteczność; mając na uwadze, że wydajność i zasięg krajowych punktów kontaktowych zależą od wsparcia UE i państw członkowskich, od kanałów komunikacji, wymiany dobrych praktyk i informacji, w tym informacji kontaktowych, oraz od wytycznych dotyczących kierowania pacjentów na konsultacje; |
V. |
mając na uwadze, że między poszczególnymi krajowymi punktami kontaktowymi istnieją znaczne różnice pod względem funkcjonowania, dostępności, widoczności i przydziału zasobów, zarówno w odniesieniu do ilości, jak i jakości; |
W. |
mając na uwadze, że według badania Eurobarometru z maja 2015 r. (14) pacjenci nie są wystarczająco informowani o przysługujących im prawach w zakresie transgranicznej opieki zdrowotnej i że mniej niż 20 % obywateli uważa się za dobrze poinformowanych; |
X. |
mając na uwadze, że transgraniczna opieka zdrowotna będzie skuteczna, tylko jeżeli pacjenci, opiekunowie, pracownicy służby zdrowia i inne zainteresowane podmioty będą o niej dobrze poinformowani, a informacje o zasadach nią rządzących będą łatwo i ogólnie dostępne; |
Y. |
mając na uwadze, że pacjenci, opiekunowie i pracownicy służby zdrowia wciąż borykają się z ogromnym niedostatkiem informacji dotyczących praw pacjentów w ogóle, a szczególnie praw wynikających z dyrektywy; |
Z. |
mając na uwadze, że pracownicy służby zdrowia zajmują się bardzo delikatnymi problemami pacjentów, co wymaga jasnej i zrozumiałej komunikacji; mając na uwadze, że bariery językowe mogą utrudniać przepływ informacji między pracownikami służby zdrowia a pacjentami; |
AA. |
mając na uwadze, że w szeregu państw członkowskich istnieją znaczne możliwości poprawy i uproszczenia procedur zwrotu kosztów, szczególnie w odniesieniu do recept, leków sierocych, recepturowych produktów leczniczych oraz terapii i procedur następczych; |
AB. |
mając na uwadze, że sześć państw członkowskich i Norwegia nie mają obecnie żadnych mechanizmów udzielania uprzedniej zgody, co pozostawia pacjentom pełną swobodę wyboru i zmniejsza obciążenia administracyjne; |
AC. |
mając na uwadze, że istnieje szereg umów dwustronnych między sąsiadującymi ze sobą państwami członkowskimi i regionami, które mogą służyć jako baza doskonałych najlepszych praktyk na potrzeby dalszego rozwoju ogólnounijnej transgranicznej opieki zdrowotnej; |
Wykonanie
1. |
z zadowoleniem przyjmuje działania podjęte przez Komisję w celu oceny stanu transpozycji dyrektywy przez państwa członkowskie; |
2. |
dostrzega wynikające z dyrektywy korzyści w postaci doprecyzowania zasad dotyczących transgranicznej opieki zdrowotnej i zapewnienia dostępu do bezpiecznej transgranicznej opieki zdrowotnej wysokiej jakości w Unii, a także ułatwienia mobilności pacjentów zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości; wyraża rozczarowanie, że znaczna liczba państw członkowskich nie wdrożyła skutecznie wymogów służących zagwarantowaniu praw pacjentów; w związku z tym wzywa państwa członkowskie, by zagwarantowały prawidłowe wdrożenie dyrektywy w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia publicznego, który przyczyni się do poprawy stanu zdrowia obywateli, z poszanowaniem zasady swobodnego przepływu osób na rynku wewnętrznym; |
3. |
zachęca Komisję do sporządzania co trzy lata sprawozdań oceniających funkcjonowanie dyrektywy oraz do przedkładania ich Parlamentowi i Radzie; podkreśla znaczenie gromadzenia do celów statystycznych informacji na temat pacjentów podróżujących za granicę w celu leczenia oraz analizowania powodów, dla których pacjenci przemieszczają się między krajami; wzywa również Komisję, by w miarę możliwości publikowała co roku zestawienie oferowanych usług oraz łącznych kwot wypłaconych przez każde państwo członkowskie z tytułu transgranicznej opieki zdrowotnej; |
4. |
zachęca Komisję do uwzględniania jakości życia pacjenta i wyników opieki nad pacjentem w ocenie efektywności kosztowej wdrażania dyrektywy; |
5. |
przypomina państwom członkowskim o zobowiązaniu do udzielania Komisji wsparcia i wszelkich wymaganych informacji, jakimi dysponują, na potrzeby przeprowadzenia oceny i przygotowania wspomnianych sprawozdań; |
6. |
zachęca Komisję do opracowania wytycznych dotyczących wdrażania, w szczególności w obszarach interakcji między dyrektywą i rozporządzeniem w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, oraz do zapewnienia w tym zakresie lepszej koordynacji między wszystkimi odpowiednimi zainteresowanymi stronami w ramach instytucji; |
7. |
podkreśla, że państwa członkowskie powinny prawidłowo transponować dyrektywę, aby zapewnić pacjentom łatwo dostępną transgraniczną opiekę zdrowotną wysokiej jakości, przy pełnym poszanowaniu terminów wdrażania określonych w przepisach; uznaje, że można dokonać konkretnych ulepszeń w zakresie dostępu do leków wydawanych na receptę oraz ciągłości leczenia; wzywa Komisję, by zbadała możliwość włączenia programów szczepień do zakresu stosowania dyrektywy; |
8. |
z zadowoleniem odnotowuje pozytywne skutki takich inicjatyw jak EKUZ, która jest wydawana nieodpłatnie i daje każdej osobie ubezpieczonej w ustawowym systemie zabezpieczenia społecznego lub objętej takim systemem prawo do skorzystania, bezpłatnie lub po niższych kosztach, z leczenia w innym państwie członkowskim; podkreśla znaczenie pomyślnej współpracy między instytucjami, by unikać nadużywania EKUZ; |
9. |
podkreśla, że należy zapewnić jasność i przejrzystość warunków, na jakich działają świadczeniodawcy; podkreśla, jak ważne jest, by świadczeniodawcy i pracownicy służby zdrowia byli ubezpieczeni od odpowiedzialności cywilnej, jak przewidziano w dyrektywie oraz w dyrektywie 2005/36/WE, w celu poprawy jakości usług opieki zdrowotnej i zwiększenia ochrony pacjentów; |
Finansowanie
10. |
przypomina, że finansowanie transgranicznej opieki zdrowotnej spoczywa na państwach członkowskich, które zwracają koszty zgodnie z przyjętymi regulacjami; przypomina również, że za pośrednictwem swoich programów w dziedzinie zdrowia Komisja wspiera współpracę określoną w rozdziale IV dyrektywy; |
11. |
w związku z tym wyraża poważne zaniepokojenie proponowanym zmniejszeniem środków na program w dziedzinie zdrowia; ponawia swój apel, by w kolejnych wieloletnich ramach finansowych (WRF) na lata 2021–2027 przywrócić program w dziedzinie zdrowia jako solidny, odrębny program o większym finansowaniu, aby wdrożyć cele zrównoważonego rozwoju ONZ dotyczące zdrowia publicznego, systemów opieki zdrowotnej i problemów związanych ze środowiskiem, a także zapewnić ambitną politykę zdrowotną koncentrującą się na wyzwaniach transgranicznych, w tym w szczególności dzięki znacznemu nasileniu wspólnych starań UE w walce z rakiem, profilaktyce i wczesnym diagnozowaniu chorób przewlekłych i rzadkich, w tym chorób genetycznych i pandemicznych oraz rzadkich nowotworów, oraz postępowaniu z nimi, zwalczaniu oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe oraz zapewnieniu łatwiejszego dostępu do transgranicznej opieki zdrowotnej; |
12. |
podkreśla znaczenie Europejskiego Funduszu Społecznego, europejskiego funduszu strukturalnego i inwestycyjnego w dziedzinie zdrowia oraz Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, w tym programu Interreg, dla poprawy usług zdrowotnych i zmniejszenia nierówności w zakresie ochrony zdrowia między regionami i grupami społecznymi we wszystkich państwach członkowskich; domaga się, aby w następnych WRF wykorzystywać również fundusze strukturalne i fundusze spójności do poprawy i ułatwienia transgranicznej opieki zdrowotnej; |
Mobilność pacjentów
13. |
zwraca uwagę, że istnieją cztery przyczyny słabej mobilności pacjentów: (i) niektóre państwa członkowskie dość późno przystąpiły do wdrażania dyrektywy; ii) wiedza obywateli na temat ich ogólnych praw do zwrotu kosztów jest niezwykle niska, iii) niektóre państwa członkowskie stworzyły pewne bariery ograniczające transgraniczną opiekę zdrowotną, np. obciążenia administracyjne, oraz iv) brak informacji lub niepełne informacje na temat pacjentów ubiegających się o opiekę zdrowotną w innym państwie członkowskim na podstawie dyrektywy; |
14. |
stwierdza, że niektóre systemy uprzedniej zgody wydają się nadmiernie skomplikowane lub restrykcyjne w stosunku do corocznej liczby wniosków; zwraca się do Komisji o kontynuację uporządkowanych dialogów z państwami członkowskimi i zapewnienie większej jasności procedur uprzedniej zgody, a także związanych z tym warunków zwrotu kosztów; |
15. |
zwraca się do Komisji o opracowanie wytycznych dla państw członkowskich, aby w przypadku udzielenia uprzedniej zgody umożliwić pacjentom porównanie leczenia za granicą z leczeniem dostępnym we własnym państwie członkowskim, przy czym zasadą przewodnią jest efektywność kosztowa dla pacjentów; |
16. |
przypomina państwom członkowskim, że wszelkie ograniczenia w stosowaniu dyrektywy, takie jak procedury uprzedniej zgody czy ograniczenia zwrotu kosztów, powinny być konieczne i proporcjonalne oraz nie mogą prowadzić do uznaniowej bądź społecznej dyskryminacji, tworzenia nieuzasadnionych przeszkód dla swobodnego przepływu pacjentów i usług ani do nadmiernego obciążenia krajowych publicznych systemów opieki zdrowotnej; zachęca państwa członkowskie, by wzięły pod uwagę trudności, jakich doświadczają pacjenci o niskich dochodach zmuszeni do dokonywania płatności z góry w ramach opieki transgranicznej; zauważa, że systemy uprzedniej zgody mają umożliwić państwom członkowskim planowanie i ochronę pacjentów przed terapiami budzącymi poważne i konkretne obawy związane z jakością lub bezpieczeństwem opieki; |
17. |
z niepokojem zauważa, że w niektórych państwach członkowskich firmy ubezpieczeniowe stosują arbitralną dyskryminację lub nieuzasadnione przeszkody w swobodnym przepływie pacjentów i usług, co pociąga za sobą niekorzystne skutki finansowe dla pacjenta; |
18. |
wzywa państwa członkowskie do powiadamiania Komisji o wszelkich decyzjach dotyczących wprowadzenia ograniczeń w zwrocie kosztów na podstawie art. 7 ust. 9 dyrektywy oraz do ich uzasadniania; |
19. |
ubolewa, że niektóre państwa członkowskie wprowadzają niekiedy niższe poziomy zwrotu kosztów transgranicznej opieki zdrowotnej świadczonej przez świadczeniodawców prywatnych lub niezwiązanych kontraktem na własnych terytoriach niż w przypadku opieki świadczonej przez świadczeniodawców publicznych lub związanych kontraktem; uważa, że należy zagwarantować zwrot kosztów prywatnej opieki zdrowotnej na takim samym poziomie jak w przypadku publicznej opieki zdrowotnej, pod warunkiem że możliwe jest zapewnienie jakości i bezpieczeństwa tej opieki; |
20. |
zwraca się do Komisji i państw członkowskich o współdziałanie w celu oceny, modyfikacji i uproszczenia procedur zwrotu kosztów dla pacjentów korzystających z transgranicznej opieki zdrowotnej, w tym dzięki wyjaśnieniu zwrotu kosztów opieki następczej i procedur, oraz o utworzenie koordynujących punktów kompleksowej obsługi przy odpowiednich ubezpieczycielach zdrowotnych; |
21. |
ubolewa, że zastosowanie dyrektywy do telemedycyny – zdalnie świadczonych usług zdrowotnych – doprowadziło do pewnych niejasności w odniesieniu do systemów zwrotu kosztów, ponieważ niektóre państwa członkowskie zwracają koszty zdalnych konsultacji z lekarzami ogólnymi lub specjalistami bądź zapewniają takie konsultacje, podczas gdy inne tego nie robią; wzywa Komisję, by wsparła upowszechnienie zasad zwrotu kosztów zgodnie z art. 7 ust. 1 i ar. 4 ust. 1, aby w stosownych przypadkach miały one również zastosowanie do telemedycyny; zachęca państwa członkowskie, by dostosowały swoje podejścia do zwrotu kosztów telemedycyny; |
Regiony przygraniczne
22. |
zachęca państwa członkowskie i regiony przygraniczne do pogłębienia współpracy w dziedzinie transgranicznej opieki zdrowotnej w sposób skuteczny i zrównoważony pod względem finansowym, w tym dzięki przekazywaniu przystępnych, dostatecznych i zrozumiałych informacji, aby zapewnić pacjentom jak najlepszą opiekę; zwraca się do Komisji o wsparcie i stymulowanie strukturalnej wymiany najlepszych praktyk wśród regionów przygranicznych; zachęca państwa członkowskie do stosowania tych najlepszych praktyk w celu poprawy opieki zdrowotnej również w innych regionach; |
23. |
z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący zwiększenia spójności między regionami przygranicznymi w drodze usunięcia niektórych barier prawnych i administracyjnych będących skutkiem stworzenia unijnego mechanizmu transgranicznego; |
Informacje dla pacjentów
24. |
przypomina o istotnej roli krajowych punktów kontaktowych w przekazywaniu pacjentom informacji i umożliwianiu im podejmowania świadomych decyzji dotyczących korzystania z zagranicznej opieki zdrowotnej w UE; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dalszego inwestowania w rozwój i promowanie łatwo dostępnych i dobrze wyeksponowanych krajowych punktów kontaktowych oraz wielojęzycznych platform e-zdrowia zapewniających pacjentom i pracownikom służby zdrowia przyjazne dla użytkownika, dostępne cyfrowo i pozbawione barier informacje; |
25. |
zaleca, by Komisja opracowała we współpracy z organizacjami pacjentów wytyczne dotyczące funkcjonowania krajowych punktów kontaktowych w celu dalszego ułatwienia i znaczącego usprawnienia sposobów systematycznej wymiany informacji i praktyk między nimi w celu ustanowienia ujednoliconych, prostych i przyjaznych dla pacjentów procedur, formularzy lub podręczników oraz w celu powiązania krajowych punktów kontaktowych ze źródłami informacji i wiedzy eksperckiej dostępnymi w państwach członkowskich; |
26. |
apeluje do państw członkowskich o zapewnienie krajowym punktom kontaktowym dostatecznego finansowania, aby mogły przygotowywać wyczerpujące informacje, a ponadto zwraca się do Komisji o wzmocnienie ich współpracy w całej Unii; |
27. |
podkreśla potencjał sieci e-Zdrowie w zakresie poprawy dostępu pacjentów do informacji na temat możliwości transgranicznej opieki zdrowotnej i praw pacjentów wynikających z dyrektywy; |
28. |
wzywa państwa członkowskie, aby zaapelowały do podmiotów świadczących opiekę zdrowotną i szpitali o wcześniejsze przekazywanie pacjentom dokładnego i aktualnego kosztorysu leczenia za granicą, obejmującego leki, honoraria, noclegi i dodatkowe opłaty; |
29. |
zwraca się do Komisji o wyjaśnienie, na potrzeby krajowych ekspertów oraz za pośrednictwem kampanii informacyjnych, złożoności aktualnej sytuacji prawnej wynikłej z interakcji między dyrektywą i rozporządzeniem w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego; |
30. |
zwraca się do Komisji, by wraz z właściwymi organami krajowymi, krajowymi punktami kontaktowymi, europejskimi sieciami referencyjnymi i sieciami pracowników służby zdrowia zorganizowała szeroko zakrojone publiczne kampanie informacyjne, w tym z wykorzystaniem nowych możliwości cyfrowych, aby zwiększyć strukturalną wiedzę o prawach i obowiązkach pacjentów wynikających z dyrektywy; |
31. |
wzywa Komisję, by zachęciła państwa członkowskie do ułatwiania dostępu do informacji na temat procedur umożliwiających pacjentom składanie skarg dotyczących nieuznania lub nawet naruszenia ich praw wynikających z dyrektywy; |
32. |
zaleca, aby Komisja opracowała wytyczne dotyczące rodzaju informacji, jakie powinny przekazywać krajowe punkty kontaktowe, zwłaszcza wykazu zabiegów wymagających uprzedniej zgody i tych, które takiej zgody nie wymagają, stosowanych kryteriów i obowiązujących procedur; |
33. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby oceniły potrzebę określenia powodów uzasadniających przyznanie dostępu do transgranicznej opieki zdrowotnej w taki sposób, by zagwarantowany był swobodny przepływ, lecz by opieka zdrowotna nie stanowiła celu samego w sobie, dopóki organizacja systemów opieki zdrowotnej należy do kompetencji krajowych; |
34. |
zachęca Komisję do wspierania ściślejszej współpracy między organami państw członkowskich w ujęciu ogólnym, a nie tylko między krajowymi punktami kontaktowymi, a także do dalszej oceny korzyści wynikających z dotychczasowych inicjatyw na rzecz współpracy, zwłaszcza w regionach transgranicznych, które gwarantują obywatelom dostęp do bezpiecznej i skutecznej opieki zdrowotnej wysokiej jakości; |
Choroby rzadkie, rzadkie nowotwory i europejskie sieci referencyjne
35. |
podkreśla istotność ogólnounijnej współpracy w zapewnianiu skutecznego gromadzenia wiedzy, informacji i zasobów w celu skutecznego radzenia sobie w całej Unii z chorobami rzadkimi i przewlekłymi, w tym rzadkimi nowotworami; w związku z tym zachęca Komisję, by wspierała tworzenie w UE wyspecjalizowanych ośrodków leczenia chorób rzadkich, które będą w pełni zintegrowane z europejskimi sieciami referencyjnymi; |
36. |
zaleca oparcie się na już podjętych działaniach na rzecz zwiększenia publicznej świadomości i zrozumienia chorób rzadkich i rzadkich nowotworów oraz zachęca do zwiększenia środków finansowych na badania i rozwój; zwraca się do Komisji o dalsze gwarantowanie pacjentom dotkniętych chorobami rzadkimi w całej UE dostępu do informacji, leków i leczenia oraz o dążenie do poprawy dostępu do wczesnej i dokładnej diagnostyki; wzywa Komisję do zajęcia się kwestią niskiego wskaźnika rejestracji chorób rzadkich oraz do dalszego rozwijania i promowania wspólnych standardów udostępniania i wymiany danych w rejestrach chorób rzadkich; |
37. |
podkreśla pilną konieczność poprawy modeli przestrzegania zaleceń przez pacjentów, które powinny bazować na najbardziej wiarygodnych ustaleniach z metaanaliz i badań empirycznych na dużą skalę, odzwierciedlać realia praktyki medycznej oraz zapewniać zalecenia dotyczące zwiększenia zaangażowania pacjenta w leczenie, szczególnie w przypadku leczenia chorób przewlekłych – co jest podstawowym czynnikiem mierzenia wydajności i skuteczności systemów opieki zdrowotnej; |
38. |
podkreśla znaczenie i wartość dodaną ogólnoeuropejskiej mobilności pracowników służby zdrowia zarówno podczas edukacji, jak i kariery zawodowej, a ponadto zwraca uwagę na ich szczególną rolę w pogłębianiu wiedzy teoretycznej i praktycznej o chorobach rzadkich; |
39. |
proponuje, by Komisja ogłosiła nowe zaproszenie do rozwoju nowych europejskich sieci referencyjnych oraz by nadal wpierała rozwój i rozbudowę modelu europejskiej sieci referencyjnej w sposób umożliwiający wyrównanie różnic geograficznych i uzupełnienie braków w wiedzy eksperckiej; podkreśla jednak, że rozszerzenie europejskich sieci referencyjnych nie może zagrażać działaniu istniejących sieci na początkowym etapie; |
40. |
ubolewa z powodu niepewności co do zasad funkcjonowania europejskich sieci referencyjnych oraz ich interakcji z krajowymi systemami opieki zdrowotnej i innymi programami UE; zwraca się w związku z tym do Komisji o wsparcie państw członkowskich i europejskich sieci referencyjnych w tworzeniu zbioru jasnych i przejrzystych zasad kierowania pacjentów na konsultacje oraz o osiągnięcie porozumienia co do formy wsparcia zapewnianego przez państwa członkowskie europejskim sieciom referencyjnym; |
41. |
apeluje do Komisji o realizację planu działania za pośrednictwem wspólnego europejskiego programu w dziedzinie chorób rzadkich w celu dalszego trwałego rozwoju i finansowania europejskich sieci referencyjnych oraz wspierających je sieci pacjentów; zachęca państwa członkowskie do wspierania podmiotów świadczących usługi opieki zdrowotnej w ramach europejskich sieci referencyjnych oraz do włączenia tych sieci do krajowych systemów opieki zdrowotnej w drodze dostosowania ich ram prawnych i regulacyjnych oraz odwołania się do europejskich sieci referencyjnych w krajowych planach dotyczących chorób rzadkich i nowotworów; |
Wzajemne uznawanie (e-)recept
42. |
ubolewa z powodu trudności, jakie napotykają pacjenci, zwłaszcza w regionach przygranicznych, ubiegający się o dostęp do leków i zwrot ich kosztów poniesionych w innych państwach członkowskich z uwagi na różnice w dostępności i zasadach administracyjnych stosowanych w całej UE; wzywa państwa członkowskie i ich odpowiednie organy ds. zdrowia do zajęcia się kwestiami prawnymi i praktycznymi, które utrudniają wzajemne uznawanie recept lekarskich w całej UE, i wzywa Komisję do podjęcia działań wspierających w tym zakresie; |
43. |
ubolewa z powodu trudności, jakie napotykają pacjenci ubiegający się o dostęp do leków i zwrot ich kosztów poniesionych w innych państwach członkowskich z uwagi na różnice w dostępności i zasadach obowiązujących w całej UE; |
44. |
wzywa Komisję do opracowania planu działania w celu systematycznego przeciwdziałania zbyt wysokim cenom leków i wyraźnym różnicom w ich cenach w poszczególnych państwach członkowskich; |
45. |
apeluje do Komisji o podjęcie działań w celu dopilnowania, by recepty wydawane przez ośrodki wiedzy powiązane z europejskimi sieciami referencyjnymi były uznawane do celu zwrotu kosztów we wszystkich państwach członkowskich; |
46. |
z zadowoleniem przyjmuje wsparcie ze strony instrumentu „Łącząc Europę” w ramach starań służących zapewnieniu pomyślnego rozwoju bieżących projektów pilotażowych dotyczących wymiany e-recept i kartotek pacjentów oraz stworzeniu dla innych państw członkowskich wzoru postępowania do 2020 r.; nalega, aby wsparcie to kontynuowano w następnych WRF; |
Sieć e-Zdrowie
47. |
zgadza się, że inicjatywa e-Zdrowie może pomóc w zapewnieniu trwałości systemów opieki zdrowotnej dzięki zredukowaniu niektórych kosztów oraz może być ważnym elementem unijnej odpowiedzi na aktualne wyzwania związane z opieką zdrowotną; podkreśla, że interoperacyjność sieci e-Zdrowie powinna być priorytetem w celu poprawy globalnej dokumentacji medycznej i ciągłości opieki, przy jednoczesnym poszanowaniu prywatności pacjentów; uważa, że należy zwrócić szczególną uwagę na zapewnienie wszystkim pacjentom, a zwłaszcza osobom starszym i niepełnosprawnym, łatwego dostępu do opieki; w związku z tym proponuje, aby państwa członkowskie podjęły działania z myślą o inwestowaniu w umiejętności cyfrowe obywateli i poszerzeniu zakresu nowych rozwiązań dotyczących starzenia się społeczeństwa, a jednocześnie wykorzystały wszystkie dostępne środki, aby zapobiec wykluczeniu przez cyfryzację; |
48. |
z zadowoleniem przyjmuje utworzenie europejskiej infrastruktury usług cyfrowych w dziedzinie e-zdrowia (eHDSI), która ułatwi transgraniczną wymianę danych dotyczących zdrowia, w szczególności e-recept i kartotek pacjentów; |
49. |
zachęca państwa członkowskie do podjęcia szybkich działań w celu połączenia swoich systemów opieki zdrowotnej z eHDSI za pośrednictwem specjalnych krajowych punktów kontaktowych sieci e-Zdrowie, zgodnie z własnymi ocenami ryzyka, oraz zwraca się do Komisji o ułatwianie tego procesu; |
50. |
wzywa Komisję, by priorytetowo traktowała potrzeby w zakresie rozwiązań cyfrowych w dziedzinie zdrowia w państwach członkowskich; z zadowoleniem przyjmuje wsparcie Komisji dla przeznaczania trwałych zasobów finansowych na solidne krajowe strategie na rzecz cyfrowych rozwiązań w dziedzinie zdrowia oraz na stworzenie odpowiednich ram wspólnych działań na poziomie UE, aby zapobiec powielaniu tych działań i zapewnić wymianę najlepszych praktyk z myślą o szerszym wykorzystaniu technologii cyfrowej w państwach członkowskich; |
51. |
zwraca się do państw członkowskich o dalsze pogłębienie współpracy w całej Europie między krajowymi organami ds. zdrowia, aby połączyć dane z sieci e-Zdrowie i dane osobowe z elektronicznymi narzędziami do wystawiania recept oraz by umożliwić pracownikom służby zdrowia dostarczanie pacjentom zindywidualizowanej i rzetelnej opieki oraz wspierać współpracę lekarzy, przy pełnym poszanowaniu prawodawstwa UE w zakresie ochrony danych; wzywa Komisję do podjęcia działań w celu ułatwienia takich dążeń; |
52. |
wzywa państwa członkowskie do szybkiego wdrożenia ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (RODO) w celu ochrony danych pacjentów wykorzystywanych w aplikacjach e-Zdrowie oraz podkreśla, jak ważne jest monitorowanie, szczególnie w dziedzinie zdrowia, wdrażania rozporządzenia (UE) nr 910/2014 w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym (15); podkreśla, że należy umożliwić obywatelom dostęp do własnych danych dotyczących zdrowia i ich wykorzystywanie zgodnie z zasadami określonymi w RODO; |
Brexit
53. |
zwraca się do Komisji o wynegocjowanie ze Zjednoczonym Królestwem solidnego pobrexitowego porozumienia dotyczącego opieki zdrowotnej, w którym szczególny nacisk zostanie położony na transgraniczne prawa pacjentów i funkcjonowanie europejskich sieci referencyjnych; |
54. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Europejski Trybunał Obrachunkowy zamierza przeprowadzić audyt skuteczności wdrażania dyrektywy, zwłaszcza zaś zbadać, jak Komisja monitoruje i nadzoruje to wdrażanie, a ponadto zbadać rezultaty osiągnięte dotychczas w zapewnianiu dostępu do transgranicznej opieki zdrowotnej oraz skuteczność unijnych ram finansowania w odniesieniu do finansowanych działań; |
55. |
apeluje do państw członkowskich o prawidłowe wdrożenie wszystkich przepisów dyrektywy w pełnej współpracy z Komisją; |
o
o o
56. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji. |
(1) Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45.
(2) Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.
(3) Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1.
(4) Dz.U. C 202 z 8.7.2011, s. 10.
(5) Decyzja nr 1786/2002/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. przyjmująca program działań wspólnotowych w dziedzinie zdrowia publicznego (2003–2008), Dz.U. L 271 z 9.10.2002, s. 1.
(6) Decyzja nr 1350/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. ustanawiająca drugi wspólnotowy program działań w dziedzinie zdrowia na lata 2008–2013, Dz.U. L 301 z 20.11.2007, s. 3.
(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 282/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie ustanowienia Trzeciego Programu działań Unii w dziedzinie zdrowia (2014–2020) oraz uchylające decyzję nr 1350/2007/WE, Dz.U. L 86 z 21.3.2014, s. 1.
(8) https://ec.europa.eu/health/sites/health/files/cross_border_care/docs/2016_msdata_en.pdf
(9) Dz.U. L 344 z 28.12.2011, s. 48.
(10) Dz.U. C 151 z 3.7.2009, s. 7.
(11) https://www.eca.europa.eu/Lists/ECADocuments/BP_CBH/BP_Cross-border_healthcare_EN.pdf
(12) Dz.U. C 428 z 13.12.2017, s. 10.
(13) Sprawozdanie zbiorcze Komisji z konsultacji pt. „Transformation Health and Care in the Digital Single Market” [Transformacja zdrowia i opieki zdrowotnej na jednolitym rynku cyfrowym], 2018 r., https://ec.europa.eu/health/sites/health/files/ehealth/docs/2018_consultation_dsm_en.pdf
(14) Specjalne badanie Eurobarometru 425: Prawa pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej w Unii Europejskiej.
Środa, 13 lutego 2019 r.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/80 |
P8_TA(2019)0095
Sprawozdanie za rok 2018 dotyczące Bośni i Hercegowiny
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie sprawozdania Komisji za rok 2018 dotyczącego Bośni i Hercegowiny (2018/2148(INI))
(2020/C 449/09)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając Układ o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Bośnią i Hercegowiną (BiH), z drugiej strony, |
— |
uwzględniając protokół w sprawie dostosowania Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Bośnią i Hercegowiną, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej, który został parafowany w dniu 18 lipca 2016 r. i wszedł w życie w dniu 1 lutego 2017 r., |
— |
uwzględniając wniosek BiH o członkostwo w Unii Europejskiej, złożony dnia 15 lutego 2016 r., oraz odpowiedzi tego państwa na kwestionariusz Komisji, złożone dnia 28 lutego 2018 r., |
— |
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej w sprawie Bałkanów Zachodnich przyjęte w dniach 19–20 czerwca 2003 r. i załącznik do nich zatytułowany „Agenda z Salonik dla Bałkanów Zachodnich: w kierunku integracji europejskiej”, |
— |
uwzględniając konkluzje Rady w sprawie Bośni i Hercegowiny z dnia 16 października 2017 r., w sprawie rozszerzenia oraz procesu stabilizacji i stowarzyszenia z dnia 26 czerwca 2018 r., a także w sprawie Bośni i Hercegowiny / operacji EUFOR ALTHEA z dnia 15 października 2018 r., |
— |
uwzględniając pierwsze posiedzenie Parlamentarnego Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-BiH w dniach 5–6 listopada 2015 r., drugie posiedzenie Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-BiH w dniu 10 lipca 2017 r., trzecie posiedzenie Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-BiH w dniu 27 marca 2018 r. oraz trzecie posiedzenie Rady Stabilizacji i Stowarzyszenia UE-BiH, które odbyło się dnia 13 lipca 2018 r., |
— |
uwzględniając proces berliński, w szczególności konkluzje przewodniczącego posiedzenia szefów rządów, zebrane podczas szczytu ws. Bałkanów Zachodnich w Londynie w dniu 10 lipca 2018 r., trzy wspólne deklaracje podpisane tego samego dnia na temat współpracy regionalnej i stosunków dobrosąsiedzkich, na temat osób zaginionych oraz na temat zbrodni wojennych, a także oświadczenie o zwalczaniu korupcji wydane przez BiH przy tej samej okazji, |
— |
uwzględniając deklarację z Sofii, przyjętą na szczycie UE-Bałkany Zachodnie w dniu 17 maja 2018 r., i załączony do niej Program działań priorytetowych z Sofii, |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 lutego 2018 r. zatytułowany „Wiarygodna perspektywa rozszerzenia dla Bałkanów Zachodnich oraz zwiększone zaangażowanie UE w tym regionie” (COM(2018)0065), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 17 kwietnia 2018 r. zatytułowany „Komunikat w sprawie polityki rozszerzenia UE w 2018 r.” (COM(2018)0450) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji zatytułowany „Sprawozdanie na temat Bośni i Hercegowiny za 2018 r.” (SWD(2018)0155), |
— |
uwzględniając oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini oraz komisarza do spraw europejskiej polityki sąsiedztwa i negocjacji w sprawie rozszerzenia Johannesa Hahna z dnia 2 maja 2018 r. w sprawie reformy ordynacji wyborczej w BiH w związku z wyborami do Izby Narodów Federacji BiH, |
— |
uwzględniając wynik wyborów, które odbyły się w dniu 7 października 2018 r., |
— |
uwzględniając oświadczenie dotyczące wstępnych ustaleń i wniosków międzynarodowej misji obserwacji wyborów OBWE/ODIHR opublikowane dnia 8 października 2018 r., |
— |
uwzględniając wspólne oświadczenie wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini i komisarza Johannesa Hahna z dnia 8 października 2018 r. w sprawie wyborów w Bośni i Hercegowinie, |
— |
uwzględniając wspólne wnioski z dialogu gospodarczo-finansowego między UE a Bałkanami Zachodnimi i Turcją z dnia 25 maja 2018 r., |
— |
uwzględniając lokalne oświadczenie UE z dnia 1 czerwca 2018 r. w sprawie kodeksu postępowania karnego BiH, |
— |
uwzględniając 53. (1) i 54. (2) sprawozdanie wysokiego przedstawiciela ds. wdrażania porozumienia pokojowego w Bośni i Hercegowinie, przedłożone Radzie Bezpieczeństwa ONZ odpowiednio w dniu 3 maja 2018 r. i 31 października 2018 r., |
— |
uwzględniając program reform dla BiH na lata 2015–2018 przyjęty w lipcu 2015 r. oraz mechanizm koordynacji przyjęty przez Radę Ministrów BiH oraz rządy Federacji BiH i Republiki Serbskiej w dniu 23 sierpnia 2016 r., |
— |
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie tego kraju, |
— |
uwzględniając art. 52 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0467/2018), |
A. |
mając na uwadze, że UE pozostaje zaangażowana w działania na rzecz europejskiej przyszłości BiH, a także na rzecz jej integralności terytorialnej, suwerenności i jedności; |
B. |
mając na uwadze, że wniosek o członkostwo w UE stanowi wybór strategiczny i zobowiązanie do osiągania postępów na drodze do UE; |
C. |
mając na uwadze, że Komisja przygotowuje opinię w sprawie wniosku BiH o członkostwo w UE; mając na uwadze, że BiH przygotowała swoje odpowiedzi na kwestionariusz Komisji, wykorzystując mechanizm koordynacji w kwestiach unijnych, i przekazała je w dniu 28 lutego 2018 r.; mając na uwadze, że w dniu 20 czerwca 2018 r. BiH otrzymała ponad 600 pytań uzupełniających i nie zdążyła jeszcze przesłać odpowiedzi na dodatkowe pytania; |
D. |
mając na uwadze, że od połowy 2017 r. odnotowywano spowolnienie w przeprowadzaniu prounijnych reform pomimo zobowiązania BiH do wdrażania programu reform; mając na uwadze, że przystąpienie do UE to kompleksowy proces, który wymaga woli politycznej i wspólnych wysiłków wszystkich stron oraz konsensusu w sprawie programu reform; mając na uwadze, że najważniejszym elementem reform instytucjonalnych, gospodarczych i społecznych muszą być obywatele BiH; |
E. |
mając na uwadze wybory powszechne w BiH przeprowadzone w dniu 7 października 2018 r.; mając na uwadze, że partie polityczne nie były w stanie osiągnąć kompromisu w sprawie zmian w ordynacji wyborczej, koniecznych do wypełnienia luki prawnej wynikającej z decyzji Trybunału Konstytucyjnego w sprawie Ljubić, dotyczących wyboru członków Izby Narodów Federacji BiH; mając na uwadze bezowocne wysiłki zmierzające do wprowadzenia ułatwień w tej sprawie podejmowane przez ambasadorów UE i Stanów Zjednoczonych w BiH, przy zaangażowaniu Komisji Weneckiej; |
F. |
mając na uwadze, że BiH wciąż narusza europejską konwencję praw człowieka, jak wskazuje sprawa Sejdić-Finci i powiązane sprawy; mając na uwadze, że Rada powierzyła Komisji zadanie zwrócenia szczególnej uwagi na tę kwestię przy sporządzaniu opinii w sprawie wniosku BiH o członkostwo; mając na uwadze, że w związku z tym oczekuje się, iż Komisja przeanalizuje w swojej opinii kwestie związane z funkcjonalnością, a także zweryfikuje ramy prawne kompatybilności z dorobkiem UE, proponując reformy konstytucyjne i inne niezbędne reformy; mając na uwadze, że im bardziej BiH zbliży się do członkostwa w UE, tym pilniejsza stanie się potrzeba przeprowadzenia reform konstytucyjnych mających na celu poprawę funkcjonowania i zagwarantowanie ochrony praw człowieka; mając na uwadze, że dotychczas polityczni przywódcy kraju nie byli w stanie zaradzić niedociągnięciom w konstytucji BiH związanym z powyższymi kwestiami; |
G. |
mając na uwadze, że do tej pory nie wdrożono 13 decyzji Trybunału Konstytucyjnego BiH oraz szeregu decyzji konstytucyjnych na szczeblu części składowych BiH (28 w Federacji i 7 w Republice Serbskiej); mając na uwadze, że wykonywanie orzeczeń sądów konstytucyjnych ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania praworządności; |
H. |
mając na uwadze, że BiH jest również sygnatariuszem Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym (konwencja z Espoo z 1991 r.); |
I. |
mając na uwadze, że w nowoczesnej Europie nie ma miejsca na gloryfikację osób skazanych za zbrodnie wojenne i zbrodnie przeciwko ludzkości; |
J. |
mając na uwadze, że utrzymujące się wyzwania w procesie pojednania należy podjąć w sposób bardziej zdecydowany; |
K. |
mając na uwadze, że nadal szerzy się korupcja, w tym na najwyższym szczeblu; |
1. |
z zadowoleniem przyjmuje przekazanie przez BiH odpowiedzi na kwestionariusz Komisji; wzywa BiH do terminowego udzielenia przejrzystych i szczegółowych odpowiedzi na pytania uzupełniające, które mają bardziej techniczny charakter, tak aby umożliwić Komisji sporządzenie opinii na temat wniosku o członkostwo w UE; |
2. |
jest zaniepokojony wyraźnym spowolnieniem tempa reform w wyniku nieporozumień między partiami i bardzo spolaryzowanej kampanii przedwyborczej, która rozpoczęła się bardzo wcześnie; podkreśla, że deklaracja władz BiH o utrzymywaniu europejskiego kursu musi iść w parze z konsekwentnym wdrażaniem reform wynikających z programu reform i przekładać się na konkretne wyniki z korzyścią dla obywateli, bez względu na ich powiązania etniczne i religijne; ubolewa, że oprócz przyjęcia krajowych strategii w dziedzinie środowiska, rozwoju obszarów wiejskich i energii oraz niektórych ważnych reform, takich jak poprawki do ustawy o podatku akcyzowym, które były niezbędne do uzyskania środków finansowych z MFW i EBOR, nie osiągnięto istotnych postępów; |
3. |
ubolewa, że stwarzająca podziały retoryka etniczno-nacjonalistyczna ponownie zdominowała kampanię wyborczą i nadal charakteryzuje polityczny dyskurs, w którym biorą udział politycy wszystkich stron; wzywa wszystkich liderów politycznych do bezzwłocznego zaangażowania się w tworzenie struktur administracyjnych na wszystkich szczeblach w drodze konstruktywnej współpracy w interesie obywateli ich kraju; apeluje o odpowiednie przekazywanie opinii publicznej informacji na temat procesu integracji z UE, który ma również służyć jako projekt pojednania i rozwoju kultury politycznej w oparciu o kompromis i wzajemne zrozumienie; |
4. |
zauważa, że ten cykl wyborczy ponownie charakteryzował się podziałem wzdłuż linii etnicznych, a podczas kampanii wyborczej skupiano się głównie na powiązanych z przeszłością kwestiach wprowadzających podziały zamiast na proponowaniu konkretnych rozwiązań codziennych problemów obywateli; wyraża ubolewanie z powodu nacjonalistycznej i podburzającej retoryki przedwyborczej, która pogłębia podziały między trzema narodami konstytutywnymi; zauważa, że wybory z dnia 7 października 2018 r. przebiegały w duchu rywalizacji i – pomimo pewnych nieprawidłowości – ogólnie z zachowaniem porządku oraz że obywatele BiH skorzystali z przysługującego im demokratycznego prawa, zachowując spokój i porządek; powtarza, że konieczne jest zbadanie i stanowcze potępienie wszystkich rzekomych nieprawidłowości dotyczących wyborów, a także ściganie sprawców wszelkich czynów niezgodnych z prawem; podkreśla utrzymujące się niedociągnięcia w procesie demokratycznych wyborów i oczekuje bezzwłocznego wdrożenia zaleceń OBWE/ODIHR; przypomina, że nadal nie wdrożono decyzji Trybunału Konstytucyjnego z 2010 r. w sprawie demokratycznego prawa obywateli Mostaru do głosowania w wyborach lokalnych; |
5. |
ubolewa, że przed wyborami nie osiągnięto kompromisu w sprawie zmian w ordynacji wyborczej, koniecznych do wypełnienia luki prawnej wynikającej z decyzji Trybunału Konstytucyjnego w sprawie Ljubić, dotyczących wyboru członków Izby Narodów Federacji BiH; przyjmuje do wiadomości decyzję Centralnej Komisji Wyborczej (CKW) w sprawie podziału mandatów w Izbie Narodów Federacji BiH, przyjętą dnia 18 grudnia 2018 r., oraz wzywa wszystkich polityków do systematycznego eliminowania nadal istniejących w prawie wyborczym BiH luk prawnych; wzywa wszystkich przywódców politycznych i wybranych posłów do parlamentów do wykazania się odpowiedzialnością, unikania oświadczeń kwestionujących jedność państwa, powstrzymania się od wyrażania konfliktowych poglądów oraz znalezienia kompromisów i rozwiązań, które będą akceptowalne dla wszystkich; ostrzega przed opóźnieniami i próbami blokowania wyłonienia władz po wyborach, ponieważ nie będzie to służyć interesom obywateli ani celowi integracji europejskiej; podkreśla, że przeprowadzanie wyborów, wdrażanie ich wyników oraz formowanie rządu zgodnie z odpowiednimi przepisami prawnymi jest kluczowym elementem dobrze funkcjonującej demokracji, a także wymogiem stawianym każdemu państwu, które aspiruje do członkostwa w UE; |
6. |
zdecydowanie przypomina o potrzebie szybkiego powołania Izby Narodów Federacji BiH zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego Bośni i Hercegowiny, o czym przypomniano również we wspólnym oświadczeniu wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel Federiki Mogherini i komisarza Johannesa Hahna w sprawie wyborów w BiH; |
7. |
ubolewa, że kwestia demokratycznej i uzasadnionej reprezentacji trzech narodów konstytutywnych i wszystkich obywateli pozostaje nierozwiązana; wzywa wszystkie strony do niezwłocznego znalezienia kompromisu, tak aby nowi ustawodawcy mogli jak najszybciej zająć się tą kwestią, wykonując również orzeczenia Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Sejdić-Finci i w powiązanych sprawach; ponownie podkreśla potrzebę przeprowadzenia reform konstytucyjnych, politycznych i wyborczych, które przekształciłyby BiH w skuteczne, pluralistyczne i w pełni funkcjonalne państwo oparte na praworządności; |
8. |
ubolewa nad faktem, że w wyniku prób wprowadzenia blokady etnicznej do zasad głosowania w Parlamentarnym Komitecie Stabilizacji i Stowarzyszenia delegaci z BiH wciąż nie są w stanie dojść do porozumienia w sprawie regulaminu Parlamentarnego Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia, który w rezultacie nie obradował od trzech lat; ubolewa nad brakiem współpracy z Parlamentem Europejskim i przypomina, że stanowi to wyraźne naruszenie zobowiązań wynikających z Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, oraz apeluje do wszystkich podmiotów o uzgodnienie i zaakceptowanie regulaminu Parlamentarnego Komitetu Stabilizacji i Stowarzyszenia w oparciu o odnośne zalecenia Parlamentu Europejskiego; zauważa, że funkcjonujące demokratyczne instytucje, w tym parlament, stanowią warunek postępów procesu integracji z UE; |
9. |
wyraża zaniepokojenie z powodu braku systematycznej oceny skutków regulacji i konsultacji publicznych, niewystarczającej i niskiej jakości monitorowania i sprawozdawczości, a także braku formalnego wymogu publikowania kluczowych dokumentów rządowych dotyczących planowania; |
10. |
wzywa do przyjęcia kolejnych krajowych strategii o niedyskryminującym charakterze i uwzględniających kwestie płci, w takich dziedzinach, jak zatrudnienie i zarządzanie finansami publicznymi, które umożliwią spójne wdrażanie reform w całym kraju, a także dostęp do finansowania w ramach IPA; z zadowoleniem stwierdza, że przyjęcie odpowiednich ogólnokrajowych strategii umożliwiło pozyskanie dodatkowego finansowania z IPA II w kluczowych obszarach, takich jak rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich, środowisko i energia, w ramach poddanego niedawno przeglądowi indykatywnego dokumentu strategicznego na lata 2014–2020; podkreśla potrzebę zapewnienia lepszej absorpcji wsparcia przedakcesyjnego, przede wszystkim przez poprawę koordynacji darczyńców i zdolności administracyjnej; wzywa do przyjęcia krajowego programu zbliżenia przepisów krajowych do dorobku prawnego UE, zobowiązania prawnego podjętego w ramach Układu o stabilizacji i stowarzyszeniu oraz niezbędnego środka w przygotowaniach do przystąpienia do UE; |
11. |
ponawia swój apel o przyjęcie ogólnokrajowej strategii dotyczącej praw człowieka; podkreśla, że należy jak najszybciej przyjąć poprawki do ustawy o rzeczniku praw obywatelskich, aby zapewnić zgodność z zasadami paryskimi; uznaje za konieczne ustanowienie krajowego mechanizmu zapobiegającego torturom i niewłaściwemu traktowaniu, a także przyjęcie ustawy państwowej o prawach cywilów torturowanych w czasie wojny, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami BiH; uważa, że BiH powinna zwiększyć wysiłki na rzecz dostosowania warunków w zakładach karnych i policyjnych izbach zatrzymań do standardów międzynarodowych; ponownie wzywa władze Republiki Serbskiej do usunięcia ze swojej konstytucji przepisu dotyczącego kary śmierci; przypomina o potrzebie zapewnienia niedyskryminującego dostępu do wymiaru sprawiedliwości w całym kraju za pośrednictwem zharmonizowanego i zrównoważonego systemu nieodpłatnej pomocy prawnej; wzywa władze do aktywnego promowania europejskich wartości oraz do kontynuowania europejskiego kursu; |
12. |
wzywa władze BiH do podjęcia konkretnych działań służących uwzględnianiu aspektu płci we wszystkich strategiach politycznych, włącznie z programem reform, i wyraża zaniepokojenie niedostateczną reprezentacją kobiet na stanowiskach decyzyjnych, zwłaszcza na szczeblu lokalnym; wzywa partie polityczne w BiH, by zwiększyły starania na rzecz zapewnienia reprezentacji kobiet na wszystkich szczeblach systemu politycznego; |
13. |
ubolewa nad tym, że BiH wciąż narusza europejską konwencję praw człowieka, nie wykonując orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawach Sejdić-Finci, Zornić, Pilav i Šlaku, co prowadzi do jawnej dyskryminacji obywateli BiH i stoi w rażącej sprzeczności z wartościami i normami UE; przypomina, że Komisja powinna zwrócić uwagę na tę kwestię podczas przygotowywania swojej opinii; uważa, że wykonanie tych orzeczeń pomogłoby stworzyć funkcjonujące społeczeństwo demokratyczne; podkreśla, że – podobnie jak w przypadku każdego państwa aspirującego do członkostwa w UE – BiH powinna stopniowo dostosowywać swój system uważa, że wdrożenie tych orzeczeń pomogłoby stworzyć funkcjonujące społeczeństwo demokratyczne i prawny do wymogów dorobku prawnego UE w zakresie niedyskryminacji, a także oczekuje szybkich postępów w tych zasadniczych kwestiach; podkreśla, że wykonanie tych orzeczeń nie powinno mieć wpływu na dalsze wdrażanie programu reform i musi prowadzić do eliminacji wszelkich ograniczeń prawa do kandydowania w wyborach ze względu na pochodzenie etniczne i miejsce zamieszkania lub w wyniku decyzji obywatela o braku przynależności do konkretnego narodu konstytutywnego; wyraża zatem przekonanie o potrzebie równoczesnego przeprowadzenia reformy konstytucji i ordynacji wyborczej; wzywa przywódców politycznych do unikania nacjonalistycznej retoryki, która prowadzi do podziału społeczeństwa, oraz do kontynuowania dialogu politycznego i działań prowadzących do współpracy między przedstawicielami politycznymi trzech narodów konstytutywnych i innych; |
14. |
wzywa do wprowadzenia skuteczniejszych środków zwalczania wszelkich form dyskryminacji, w szczególności poprzez przyjęcie krajowych strategii w zakresie praw człowieka i przeciwdziałania dyskryminacji; zachęca trzy narody konstytutywne i inne do współpracy w kwestiach kulturowych, religijnych i edukacyjnych, prowadzącej do likwidacji podziałów etnicznych; ubolewa, że nie poczyniono żadnych postępów w celu rozwiązania problemu „dwóch szkół pod jednym dachem”; wzywa do podjęcia zdecydowanych działań na wszystkich szczeblach w celu znalezienia rozwiązań systemowych, które zapewnią wszystkim dzieciom edukację sprzyjającą włączeniu społecznemu i wolną od dyskryminacji; zauważa, że przyjęcie programów i podstaw nauczania na całym terytorium BiH powinno opierać się na poszanowaniu różnorodności kulturowej i językowej narodów przy jednoczesnym podkreślaniu wzajemnego zrozumienia i pojednania; wyraża zaniepokojenie, że brak zasobów i koordynacji utrudnia wdrażanie planu działania na rzecz dzieci na lata 2015–2018; z zadowoleniem przyjmuje przepisy BiH dotyczące rodzinnej formy opieki i podkreśla potrzebę dalszego wspierania deinstytucjonalizacji opieki nad dziećmi w całym kraju; apeluje o poprawę dostępu do kształcenia i odpowiednich usług socjalnych dla dzieci niepełnosprawnych, a także ogólną poprawę dostępu do budynków, instytucji i środków transportu dla osób niepełnosprawnych; |
15. |
wzywa do skuteczniejszego wdrażania przepisów prawnych dotyczących równości mężczyzn i kobiet, zmniejszenia różnic w wynagrodzeniach kobiet i mężczyzn oraz zwiększenia dostępu kobiet do rynku pracy, a także do zwalczania stereotypów płciowych w społeczeństwie; odnotowuje z zaniepokojeniem brak skutecznego wprowadzenia w życie ustawodawstwa w dziedzinie zapobiegania przemocy ze względu na płeć, w szczególności przemocy domowej, a także ochrony przed tym zjawiskiem; podkreśla potrzebę dostosowania przepisów do postanowień konwencji stambulskiej; wzywa do postępów w zapewnianiu poszanowania praw osób niepełnosprawnych, w szczególności poprzez szybkie wprowadzenie odpowiednich zaleceń ONZ; docenia kroki podjęte w kierunku ochrony prawnej osób LGBTI, lecz podkreśla, że należy podjąć dalsze działania w celu ścigania sprawców przemocy i przestępstw z nienawiści wobec nich, a także w celu promowania ich włączenia społecznego; |
16. |
jest zaniepokojony, że brak koordynacji między różnymi szczeblami władzy oraz brak finansowania nadal utrudniają skuteczną ochronę mniejszości i grup szczególnie wrażliwych, zwłaszcza Romów; apeluje o podjęcie dodatkowych kroków w celu wzmocnienia ochrony praw mniejszości; odnotowuje z zaniepokojeniem, że wyniki przeprowadzonego w 2017 r. badania dotyczącego marginalizacji Romów w BiH wskazują na ich ograniczony dostęp do możliwości we wszystkich aspektach rozwoju społecznego; potępia stygmatyzację i wykluczenie społeczne Romów; wzywa władze do upamiętnienia ofiar holokaustu Romów, ustanowienia 2 sierpnia Dniem Pamięci o Holokauście Romów i włączenia ofiar romskich w obchody Dnia Pamięci o Holokauście przypadającego na 27 stycznia każdego roku; wyraża zadowolenie z powodu przyjęcia zmienionego planu działania dotyczącego dostępu Romów do mieszkań, zatrudnienia i opieki zdrowotnej na lata 2017–2020; podkreśla, że należy podjąć środki służące dalszej poprawie kształcenia, wskaźników zatrudnienia, zdrowia, mieszkalnictwa i warunków życia Romów oraz innych mniejszości, ze szczególnym naciskiem na poprawę i pełne wdrożenie istniejących odpowiednich strategii i ram ustawodawczych; wyraża zaniepokojenie niewielką reprezentacją członków mniejszości narodowych w życiu politycznym i publicznym; |
17. |
odnotowuje udział BiH w programie oceny PISA pod egidą OECD w 2018 r., który był możliwy dzięki wsparciu finansowemu Komisji Europejskiej; wyraża uznanie dla instytucji oświatowych BiH (właściwych ministerstw i instytucji na szczeblu kantonów, części składowych i państwa, a także w Dystrykcie Brczko) za współpracę i wolę wspólnego działania; wzywa przyszłe władze na wszystkich szczeblach, aby wykorzystały wyniki testów, które mają być opublikowane w 2019 r., do przeprowadzenia konstruktywnej debaty i opracowania reform oświatowych, które pozwolą osiągnąć lepsze wyniki i lepszą jakość kształcenia; |
18. |
wzywa do szeroko zakrojonej reformy systemów ochrony socjalnej przez wyeliminowanie dyskryminacyjnych praktyk zgodnie z zobowiązaniami w zakresie praw człowieka oraz zagwarantowanie ustanowienia adekwatnych minimalnych norm ochrony najsłabszych grup społecznych, w tym wyeliminowanie luk w przepisach uniemożliwiających niektórym dzieciom dostęp do ubezpieczenia zdrowotnego; zachęca wszystkie właściwe instytucje w BiH do zacieśnienia koordynacji i współpracy w dziedzinie monitorowania praw dziecka, w tym do utworzenia kompleksowego mechanizmu gromadzenia danych o prawach dziecka w BiH; |
19. |
zauważa, że BiH nadal jest krajem pochodzenia, tranzytu i przeznaczenia dla handlu ludźmi; wzywa do poprawy zarządzania granicami i wzmocnienia wyspecjalizowanych jednostek dochodzeniowych w dziedzinie handlu ludźmi w celu skutecznej walki z handlarzami; |
20. |
wyraża zaniepokojenie z powodu niewystarczających reform edukacji i gospodarki, które prowadzą do bezrobocia młodzieży i emigracji ekonomicznej, a także z powodu braku odpowiednich strategii politycznych i inwestycji dotyczących dzieci i młodzieży; wzywa BiH do rozwiązania problemu istotnego braku równowagi płci w odniesieniu do współczynnika aktywności zawodowej oraz wykluczenia młodych ludzi należących do grup mniejszościowych ze środków na rzecz edukacji i zatrudnienia; wzywa do bardziej proaktywnej i systematycznej polityki wobec młodzieży w BiH, która powinna mieć na celu wzmocnienie pozycji młodych ludzi w kraju; w związku z tym zachęca BiH do ustanowienia specjalnych ram i zagwarantowania pełnego funkcjonowania Komisji ds. Koordynacji Spraw Młodzieży przy Ministerstwie Spraw Obywatelskich BiH; |
21. |
apeluje o pełne wdrożenie strategii i przepisów dotyczących praw osób należących do grup mniejszościowych i ich ochrony oraz o wsparcie tych strategii i przepisów z funduszy publicznych; |
22. |
wzywa BiH do zagwarantowania prawa własności; wskazuje na brak kompleksowych ram ustawodawczych dla rozpatrywania roszczeń o zwrot i zachęca władze do rozpoczęcia rozmów z zainteresowanymi stronami na temat kwestii dotyczących zwrotu przejętego mienia lub odszkodowania za takie mienie; |
23. |
wyraża ubolewanie z powodu braku postępów w dziedzinie wolności słowa i niezależności mediów; zdecydowanie odrzuca ciągłe próby wywierania presji politycznej i finansowej na media; potępia powtarzające się przypadki zastraszania, grożenia śmiercią oraz werbalnych i fizycznych ataków na dziennikarzy, zwłaszcza dziennikarzy śledczych, zajmujących się tematem nieściganych zbrodni wojennych; wzywa władze do gromadzenia danych na temat tych spraw, zapewnienia szybkiego dochodzenia i ścigania sprawców oraz promowania środowiska sprzyjającego wolności słowa; zwraca uwagę na potrzebę wzmocnienia stabilności finansowej i neutralności politycznej Urzędu Regulacji Komunikacji; ponownie wzywa do zapewnienia niezależności i trwałego finansowania nadawców publicznych, a także dostępności treści we wszystkich językach urzędowych; wzywa do zwrócenia większej uwagi na warunki pracy dziennikarzy w całym sektorze; wyraża zaniepokojenie brakiem przejrzystości w zakresie własności mediów i ponownie apeluje o zagwarantowanie przejrzystości przez przyjęcie odpowiednich ram ustawodawczych; ubolewa, że z powodu impasu politycznego nie można było ustanowić funkcjonującego nadawcy publicznego; ponawia swój apel o zapewnienie pluralizmu mediów i podkreśla, że produkcja i transmisja treści telewizyjnych i radiowych we wszystkich językach urzędowych BiH przyczyniłaby się do ochrony różnorodności kulturowej w tym kraju; podkreśla, że podobnie jak w przypadku innych krajów w regionie, zaniepokojenie budzi polityczna instrumentalizacja mediów albo bezpośrednio przez polityków, albo przez przedstawicieli środowiska biznesu podejmujących próby wywierania wpływów politycznych; |
24. |
z zadowoleniem przyjmuje starania podejmowane m.in. przez Międzywyznaniową Radę BiH w celu promowania pojednania, wzajemnego szacunku i tolerancji religijnej w tym kraju; ubolewa nad ciągłymi przypadkami dyskryminacji ze względów religijnych, a także incydentami dotyczącymi miejsc kultu religijnego; wyraża uznanie i wsparcie dla tych, którzy walczą o wolność słowa, zwalczają mowę nienawiści i nienawiść na tle religijnym oraz promują włączenie społeczne; sprzeciwia się podsycaniu strachu przed innymi i wzywa władze do szybkiego i konsekwentnego reagowania we wszystkich takich przypadkach; |
25. |
wyraża zadowolenie z przyjęcia strategicznych ram reformy administracji publicznej w BiH na lata 2018–2022 i wzywa do ich szybkiego wdrożenia; zwraca uwagę na rozdrobnienie i upolitycznienie systemu kształtowania polityki w BiH oraz podkreśla potrzebę reformy ram konstytucyjnych zgodnie z najwyższymi standardami w dziedzinie praw człowieka i wolności, a także potrzebę poprawy jakości, spójności i możliwości finansowania polityki publicznej w całym kraju; wzywa do przyjęcia ogólnokrajowej strategii dotyczącej zarządzania finansami publicznymi oraz do zwiększenia przejrzystości budżetu BiH, a także do ustanowienia silniejszych mechanizmów zapobiegania nieefektywności i marnowaniu środków publicznych, w tym w obszarze zamówień publicznych; wzywa w szczególności do podjęcia działań mających na celu zmniejszenie ryzyka upolitycznienia służby cywilnej za pomocą skutecznego systemu zarządzania zasobami ludzkimi na wszystkich szczeblach administracji, a także poprzez ujednolicenie procedur służby cywilnej na wszystkich szczeblach administracji rządowej, zwłaszcza między szczeblem federalnym a szczeblem kantonu w Federacji; |
26. |
uznaje, że poczyniono pewne postępy w ustanawianiu instytucjonalnych mechanizmów współpracy między organami władzy a organizacjami społeczeństwa obywatelskiego oraz w zapewnianiu finansowania publicznego dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego; ponawia swój apel o przyjęcie strategicznych ram współpracy ze społeczeństwem obywatelskim na wszystkich szczeblach administracji rządowej, o poprawę przejrzystości procesu podejmowania decyzji publicznych oraz o podjęcie dodatkowych wysiłków na rzecz wprowadzenia publicznej kontroli prac administracji rządowej; podkreśla ponadto potrzebę zwiększenia zaangażowania organizacji społeczeństwa obywatelskiego w planowanie, monitorowanie i wdrażanie unijnych programów wsparcia; wzywa władze do prowadzenia skutecznego dialogu, który mógłby prowadzić do inicjatyw ustawodawczych i inicjatyw na rzecz budowania zdolności, wzmacniających potencjał partnerów społecznych i społeczeństwa obywatelskiego; podkreśla, że finansowanie publiczne musi być dostępne dla organizacji społeczeństwa obywatelskiego zajmujących się prawami człowieka, demokracją i praworządnością, w tym organizacji nadzorujących i wspierających oraz małych organizacji lokalnych; |
27. |
pozostaje zaniepokojony powszechną korupcją w BiH oraz utrzymującą się rozbieżnością między deklarowaną polityczną wolą jej zwalczania a brakiem namacalnych wyników; podkreśla, że brak jest konkretnych wyników w głośnych sprawach, a prawne i instytucjonalne ramy zwalczania korupcji systemowej, np. w dziedzinie finansowania partii politycznych, zamówień publicznych, konfliktów interesów i ujawniania informacji majątkowych, są słabe i nieodpowiednie; wzywa do podjęcia kroków na rzecz poprawy prawnych i instytucjonalnych ram walki z korupcją zgodnie ze standardami europejskimi, poprzez lepszą harmonizację planów działania przyjętych na różnych szczeblach, wdrażanie istniejących strategii i zacieśnienie współpracy między organami ds. zapobiegania korupcji oraz z agencją antykorupcyjną; |
28. |
uważa, że potrzebne są dodatkowe starania na rzecz skuteczniejszego zwalczania powszechnej korupcji; wzywa do podjęcia działań w celu znacznej poprawy bilansu dokonań w obszarze zapobiegania i zwalczania korupcji, w tym środków mających na celu nakładanie skutecznych i odstraszających kar, łącznie z konfiskatą mienia zdobytego w wyniku przestępstwa; podkreśla potrzebę budowania zdolności do przeciwdziałania przestępstwom gospodarczym, finansowym i związanym z zamówieniami publicznymi oraz do prowadzenia dochodzeń w tych sprawach; podkreśla, że należy zwrócić szczególną uwagę na prowadzenie skutecznych kontroli finansowania partii politycznych i kampanii wyborczych oraz na poprawę publicznego dostępu do deklaracji majątkowych urzędników publicznych, w tym urzędników startujących w wyborach, a także nadzoru nad tymi deklaracjami; domaga się wprowadzenia zaleceń GRECO, w szczególności tych dotyczących finansowania partii politycznych i konfliktu interesów; uważa za niezbędne przyjęcie przez BiH ustawy o konflikcie interesów zgodnie ze standardami europejskimi i międzynarodowymi; wzywa BiH do przeprowadzenia analizy istniejących ram prawnych zwalczania korupcji, a następnie przyjęcia spójnej strategii wyeliminowania stwierdzonych luk i słabych stron, zgodnie z normami międzynarodowymi i europejskimi; |
29. |
z zadowoleniem odnosi się do przyjęcia w marcu 2017 r. planu działania dotyczącego wdrożenia strategii reformy wymiaru sprawiedliwości na lata 2014–2018 oraz do ustanowienia niezbędnych struktur sprawozdawczości i monitorowania; wskazuje na potrzebę podjęcia zdecydowanych działań w celu wdrożenia tego planu; jest zaniepokojony ustawicznymi i motywowanymi politycznie groźbami kierowanymi pod adresem sądownictwa; ponownie podkreśla potrzebę wzmocnienia niezależności sądownictwa, w tym od wpływów politycznych, jak również jego bezstronności, profesjonalizmu, skuteczności i rozliczalności; z zadowoleniem przyjmuje szczegółowy plan działania, przyjęty w celu wdrożenia zaleceń Komisji Europejskiej w sprawach wchodzących w zakres kompetencji Wysokiej Rady Sędziów i Prokuratorów z myślą o wzmocnieniu procesu mianowania, środków dyscyplinarnych oraz środków na rzecz uczciwości w odniesieniu do sądownictwa, w tym przez udoskonalenie deklaracji majątkowych; wzywa do szybkiego przyjęcia i wdrożenia odnośnych aktów ustawodawczych; podkreśla konieczność przeglądu ustawy o Wysokiej Radzie Sędziów i Prokuratorów na podstawie zaleceń Komisji i opinii Komisji Weneckiej; wzywa do znormalizowania kodeksów karnych na potrzeby spraw dotyczących zbrodni wojennych i podkreśla znaczenie oceny bieżącej reformy sądownictwa z perspektywy płci; |
30. |
wyraża ubolewanie, że władze na wszystkich szczeblach nadal lekceważą lub odrzucają wiążące decyzje organów sądowych, w tym najwyższej instancji, oraz przypomina, że takie podejście stanowi poważne zakwestionowanie praworządności; |
31. |
z zadowoleniem przyjmuje dalsze zmniejszanie zaległości w sprawach dotyczących zbrodni wojennych, utrzymującą się pozytywną tendencję w ściganiu zbrodni wojennych obejmujących przemoc seksualną, a także poprawę sytuacji pod względem wspierania ofiar i świadków w sądach; wzywa władze BiH do harmonizacji przepisów dotyczących cywilnych ofiar wojny, tak aby uwzględnić ofiary przemocy seksualnej w celu powstrzymania dyskryminacji ze względu na status i dostęp do odszkodowań w poszczególnych częściach składowych BiH; wzywa do szybkiej zmiany krajowej strategii dotyczącej zbrodni wojennych, tak aby zapewnić bardziej skuteczny podział spraw między różnymi szczeblami administracji, jak również do wprowadzenia nowych kryteriów i ram czasowych dla rozpatrywania najbardziej złożonych spraw; |
32. |
stwierdza, że wciąż brakuje kompleksowej strategii sprawiedliwości okresu przejściowego, a także solidnego mechanizmu odszkodowań za poważne naruszenie praw człowieka w czasie wojny w całym kraju, w tym również dla ofiar wojennych na tle seksualnym; wzywa do przyjęcia ustawy o ofiarach tortur, strategii sprawiedliwości okresu przejściowego i programu na rzecz ofiar przemocy seksualnej, a także do ustanowienia specjalnego funduszu odszkodowawczego dla ofiar gwałtów, tortur i nadużyć w czasie wojny oraz do stworzenia odpowiednich mechanizmów rekompensat dla cywilnych ofiar wojny, obejmujących zwrot mienia, odszkodowanie, rehabilitację, reparacje i gwarancje niepowtórzenia; |
33. |
ponownie wyraża poparcie dla inicjatywy utworzenia komisji regionalnej ds. ustalenia faktów dotyczących wszystkich ofiar zbrodni wojennych i innych poważnych przypadków naruszenia praw człowieka popełnionych na terytorium byłej Jugosławii (RECOM); podkreśla znaczenie poważnego zaangażowania przywódców BiH w jej utworzenie; podkreśla znaczenie tego procesu i konieczności aktywnego udziału wszystkich regionalnych przywódców politycznych, tak aby komisja RECOM mogła rozpocząć pracę bez dalszych opóźnień; zwraca uwagę na propozycję koalicji na rzecz RECOM dotyczącą planu działania, zawierającego jasne terminy i punkty odniesienia; |
34. |
ubolewa nad wszelkimi formami gloryfikacji osób skazanych za najpoważniejsze zbrodnie przeciwko ludzkości; pilnie wzywa do okazywania szacunku ofiarom zbrodni wojennych i propagowania pojednania; przypomina wszystkim przywódcom politycznym i instytucjom w BiH, że ponoszą odpowiedzialność za obiektywną ocenę wydarzeń wojennych w interesie prawdy, pojednania i pokojowej przyszłości, a także za unikanie nadużywania wymiaru sprawiedliwości do celów politycznych; podkreśla, że podstawą ścigania zbrodni wojennych musi być koncepcja niezawisłości sądów i że nie należy jej wykorzystywać do upolityczniania służącego codziennym celom politycznym, podsycaniu rewizjonizmu historycznego czy pogłębianiu podziałów w społeczeństwie; z żalem odnotowuje decyzję Zgromadzenia Narodowego Republiki Serbskiej o cofnięciu zatwierdzenia sprawozdania Komisji ds. Srebrenicy z 2004 r. i potępia oświadczenia wszystkich stron gloryfikujące zbrodniarzy wojennych; |
35. |
podkreśla, że chociaż poczyniono znaczne postępy, konsekwencje przemocy seksualnej w konfliktach zbrojnych i traumy wynikającej z wojny w latach 1992–1995 wciąż wymagają właściwej uwagi w BiH; podkreśla, że osobom pozostałym przy życiu, w tym dzieciom urodzonym w takim kontekście, należy zagwarantować sprawiedliwy dostęp do opieki, wsparcia i wymiaru sprawiedliwości za pomocą kompleksowych programów reparacji, w tym rehabilitacji i eliminowania stygmatyzacji pozostałych przy życiu osób będących ofiarami przemocy seksualnej w konfliktach zbrojnych; |
36. |
przyznaje, że osiągnięto pewne, lecz wciąż niewystarczające postępy we wdrażaniu załącznika VII do porozumienia pokojowego z Dayton dotyczącego uchodźców i osób wewnętrznie przesiedlonych; odnotowuje powolne postępy w radzeniu sobie z utrzymującą się wysoką liczbą osób wewnętrznie przesiedlonych, powracających członków mniejszości, uchodźców i osób zaginionych; wzywa władze do podjęcia intensywnej współpracy między obiema częściami składowymi BiH i do pełnego dzielenia się wszystkimi odpowiednimi danymi wojskowymi i wywiadowczymi w celu zidentyfikowania osób wciąż uznawanych za zaginione podczas wojny; z zadowoleniem przyjmuje niedawne inicjatywy mające na celu zacieśnienie współpracy regionalnej z myślą o rozwiązaniu problemu osób zaginionych oraz wzywa władze Bośni i Hercegowiny do zaangażowania się w ten proces; podkreśla znaczenie gromadzenia danych na temat osób powracających; potępia przypadki ataków na ich własność oraz stwierdza, że sukces polityki dotyczącej osób powracających w BiH ma kluczowe znaczenie dla pojednania; |
37. |
apeluje o wdrożenie dodatkowych środków i konkretnych programów dotyczących zrównoważonych powrotów uchodźców, dostępu do opieki zdrowotnej i zatrudnienia, ochrony socjalnej, bezpieczeństwa i edukacji oraz o zwrócenie szczególnej uwagi na odszkodowania za zniszczone majątki, które nie mogą zostać zwrócone; w związku z tym wzywa do wznowienia działalności Komisji ds. Roszczeń do Nieruchomości Przesiedleńców i Uchodźców; |
38. |
ubolewa, że miny przeciwpiechotne wciąż występują na około 2,2 % całkowitej powierzchni kraju i bezpośrednio zagrażają bezpieczeństwu ponad 540 tys. mieszkańców; wyraża zadowolenie z powodu nieprzerwanego wspierania przez UE działań rozminowywania i wyraża uznanie dla Batalionu Saperów Sił Zbrojnych BiH za jego doskonałą pracę; wyraża zaniepokojenie z powodu braku dostatecznego dostępu do nowoczesnej technologii rozminowywania, co może prowadzić do znacznego spadku oczyszczonego terytorium kraju z obecnych 3 km2 w skali roku do mniej niż 1 km2 od 2020 r.; w związku z tym wzywa państwa członkowskie do odpowiedniego wyposażenia Batalionu Saperów w niezbędne środki i sprzęt; |
39. |
z zadowoleniem odnosi się do przyjęcia strategii na rzecz zwalczania przestępczości zorganizowanej na lata 2017–2020 oraz do postępów w realizacji planów działania dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowania terroryzmu; wzywa do zwiększenia wysiłków na rzecz osiągnięcia dobrych wyników w zakresie prowadzenia dochodzeń, ścigania, prawomocnych wyroków skazujących i konfiskaty dochodów pochodzących z przestępczości zorganizowanej; wyraża zadowolenie z powodu długo oczekiwanego przyjęcia poprawek do kodeksu postępowania karnego przez Izbę Reprezentantów BiH w dniu 17 września 2018 r., ponieważ mają one kluczowe znaczenie dla zdolności instytucji stojących na straży praworządności do prowadzenia wrażliwych dochodzeń i współpracy z międzynarodowymi organami ścigania, oraz wzywa Komisję do ścisłego monitorowania wdrażania tych poprawek; podkreśla, że dostosowanie ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wywiadu do standardów europejskich i międzynarodowych powinno pozostać wysokim priorytetem władz; docenia fakt, że BiH została usunięta z listy FATF „państw trzecich wysokiego ryzyka mających braki strukturalne w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu” i wzywa do dalszych starań na rzecz usunięcia tego kraju z unijnej listy państw wysokiego ryzyka; |
40. |
wzywa do ciągłych wysiłków na rzecz zwalczania radykalizacji i do podejmowania dalszych środków w celu identyfikacji, powstrzymania i kompleksowego rozwiązania problemu zagranicznych bojowników oraz nielegalnego handlu bronią, a także śledzenia przepływów pieniężnych wykorzystywanych do dalszej radykalizacji; zachęca władze do dalszej poprawy zdolności BiH do zwalczania terroryzmu poprzez lepszą koordynację, współpracę i wymianę danych wywiadowczych dotyczących przestępczości, zapobieganie radykalizacji młodzieży i programy deradykalizujące; wzywa organy do opracowania strategii przeciwdziałania cyberprzestępczości i podobnym zagrożeniom dla bezpieczeństwa; przypomina o potrzebie ściślejszej współpracy w kwestiach związanych z zarządzaniem granicami z krajami sąsiadującymi; |
41. |
wyraża uznanie dla starań podejmowanych przez władze BiH w celu powstrzymania wyjazdu swoich obywateli na tereny walki za granicą oraz wzywa władze do wydawania odpowiednich wyroków dla zagranicznych bojowników terrorystycznych i podjęcia zadania ich późniejszej resocjalizacji; z niepokojem stwierdza, że w niektórych miejscach kraju stwierdzono komórki radykalizacji; |
42. |
z zaniepokojeniem zauważa rosnącą liczbę migrantów przybywających w ostatnim czasie do BiH oraz brak koordynacji między różnymi szczeblami administracji rządowej w zakresie reagowania na tę sytuację; uważa, że kwestia migracji nie powinna być upolityczniona; z zadowoleniem przyjmuje unijną pomoc humanitarną w odpowiedzi na rosnące potrzeby uchodźców, osób ubiegających się o azyl i migrantów w tym kraju, a także przyjęcie w dniu 10 sierpnia 2018 r. specjalnego środka (o wartości 6 mln EUR) w celu wsparcia BiH w zarządzaniu przepływami migracyjnymi; podkreśla znaczenie uwzględnienia perspektywy płci w zakresie pomocy humanitarnej i wpływu obozów dla uchodźców na społeczności przyjmujące; uważa, że współpraca z krajami sąsiadującymi i z UE ma zasadnicze znaczenie dla stawienia czoła temu wspólnemu wyzwaniu; |
43. |
apeluje o przyjęcie nowego programu prounijnych reform niezwłocznie po wyłonieniu nowych władz w BiH w celu wznowienia procesu reform i dokonania postępów w integracji europejskiej kraju; podkreśla, że wsparciu finansowemu UE powinna towarzyszyć skuteczna warunkowość, a UE powinna opracowywać plany działania i ramy monitorowania zgodnie z 20 zasadami Europejskiego filaru praw socjalnych w celu nadania „nowego wzmocnionego wymiaru socjalnego” zgodnie ze strategią dla Bałkanów Zachodnich z 2018 r.; uznaje, że BiH poczyniła pewne postępy w zakresie rozwoju gospodarczego i konkurencyjności, zauważa jednak, że kraj ten nadal znajduje się na wczesnym etapie tworzenia funkcjonującej gospodarki rynkowej; jest głęboko przekonany, że przyspieszenie reform społeczno-gospodarczych przy odpowiednim zaangażowaniu partnerów społecznych powinno stanowić priorytet po wyborach w celu poprawy warunków życia w kraju; zwraca uwagę na nikłe postępy w polityce społecznej; podkreśla potrzebę wzmocnienia podstaw gospodarczych, takich jak wzrost, zatrudnienie i zwalczanie gospodarki nieformalnej; podkreśla znaczenie restrukturyzacji sektora publicznego, w tym przedsiębiorstw publicznych, dalszego ograniczania gospodarki nieformalnej i związanego z tym obciążenia podatkowego dla zatrudnienia, poprawy otoczenia biznesowego (również przez rozwój jednolitej przestrzeni gospodarczej BiH), lepszego wykorzystywania finansów publicznych w sposób sprzyjający wzrostowi, zwłaszcza przez skoncentrowanie się na potrzebach średnioterminowych, takich jak infrastruktura i edukacja, a także dostarczania terminowych i wyczerpujących danych statystycznych zgodnie z europejskimi i międzynarodowymi standardami; |
44. |
odnotowuje powolne postępy w dziedzinie ochrony środowiska i klimatu; przypomina o potrzebie dostosowania przepisów do dorobku prawnego UE oraz zapewnienia skutecznego i usystematyzowanego wdrażania prawodawstwa w dziedzinie środowiska w całym kraju zgodnie ze standardami UE i ogólnokrajową strategią dostosowywania ustawodawstwa środowiskowego; ponownie podkreśla potrzebę szybkiego rozwiązania problemu transgranicznego zanieczyszczenia powietrza powodowanego przez rafinerię ropy naftowej w Brodzie zgodnie z unijnymi strategiami ochrony środowiska; podkreśla, że BiH musi wypełnić wszystkie swoje zobowiązania wynikające z Konwencji o ocenach oddziaływania na środowisko w kontekście transgranicznym oraz z protokołu w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, w szczególności w dorzeczach rzek Neretwa i Trebišnjica; podkreśla, że planowanie i budowa elektrowni wodnych oraz realizacja projektów w tym zakresie wymagają zachowania zgodności z międzynarodowymi i unijnymi przepisami w dziedzinie ochrony środowiska, w tym z dyrektywą ptasią i dyrektywą siedliskową oraz dyrektywą w sprawie oceny oddziaływania na środowisko; podkreśla, że należy zdecydowanie unikać wszelkiego negatywnego wpływu na obszary o wysokiej wartości przyrodniczej poprzez podniesienie jakości ocen oddziaływania na środowisko oraz zagwarantowanie udziału publicznego i konsultacji ze społeczeństwem obywatelskim przy stosownych projektach; |
45. |
zauważa, że rynek energii elektrycznej i gazu pozostaje rozdrobniony i zdominowany przez kluczowe przedsiębiorstwa obecne długo na rynku; wzywa władze BiH do dalszego rozwoju infrastruktury transportowej i energetycznej kraju oraz do pilnego utworzenia funkcjonalnych łańcuchów energetycznych i transportowych; wzywa BiH do skorzystania z nowego pakietu UE na rzecz rozwoju sieci połączeń regionalnych oraz do podjęcia działań na rzecz urzeczywistnienia regionalnego rynku energii zgodnie z podjętymi zobowiązaniami klimatycznymi; opowiada się za dalszymi inwestycjami w projekty infrastrukturalne służące poprawie połączeń transportowych na terenie BiH oraz z państwami ościennymi; apeluje o przestrzeganie procedur przetargowych i zasady przejrzystości przy wyborze wykonawców, tak aby zapobiegać nadużyciom władzy i korupcji oraz zagwarantować wybór najlepszych ofert; wyraża poparcie dla propozycji obniżenia opłat roamingowych na Bałkanach Zachodnich; |
46. |
z zadowoleniem przyjmuje konstruktywne i stabilne stosunki dwustronne BiH oraz podpisanie szeregu umów dwustronnych z sąsiadami; wzywa do zacieśnienia stosunków dobrosąsiedzkich z innymi krajami w regionie oraz do podejmowania dalszych starań w celu rozwiązania wszystkich trwających sporów dwustronnych, takich jak wytyczenie granic z Serbią i Chorwacją, i osiągnięcia postępów na drodze do członkostwa w organizacjach europejskich; |
47. |
z zadowoleniem przyjmuje strategię polityki zagranicznej BiH na lata 2018–2023 przyjętą przez Prezydium BiH, w której wyraźnie stwierdzono, że członkostwo w UE jest jednym z głównych celów strategicznych kraju; ubolewa, że stopień dostosowania do unijnych deklaracji i decyzji Rady dotyczących wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) spadł w 2017 r. do 61 %; podkreśla potrzebę osiągnięcia wyników pod względem stopniowego dostosowania do WPZiB oraz wzywa do znacznej poprawy w tej dziedzinie, która stanowi zasadniczy element członkostwa w UE; stanowczo wzywa BiH do dostosowania się do decyzji Rady wprowadzających unijne restrykcje w związku z nielegalną aneksją Krymu przez Rosję i wydarzeniami we wschodniej Ukrainie oraz wyraża ubolewanie z powodu zamierzonego braku współpracy w tej dziedzinie ze strony niektórych podmiotów politycznych; |
48. |
odnotowuje rosnące wpływy mocarstw zagranicznych w BiH i wyraża głębokie przekonanie, że silniejsze zaangażowanie BiH w integrację z UE pozostaje najlepszym sposobem zagwarantowania postępów na drodze ku europejskim wartościom, stabilności i dobrobytowi w kraju; wyraża zadowolenie z powodu stałej obecności w kraju sił operacji EUFOR ALTHEA, która ma na celu budowanie zdolności i szkolenie sił zbrojnych BiH, a także utrzymanie zdolności prewencyjnych w celu wspierania bezpiecznego otoczenia; z zadowoleniem przyjmuje przedłużenie mandatu operacji EUFOR przez Radę Bezpieczeństwa ONZ do listopada 2019 r.; |
49. |
domaga się, by władze zapewniły ścisłą zgodność z unijnymi oraz międzynarodowymi standardami i celami politycznymi w zakresie energii i zmiany klimatu; ubolewa, że wysiłki tego kraju na rzecz walki ze zmianą klimatu wciąż sprowadzają się do deklaracji, przy czym jednocześnie podejmowane są decyzje dotyczące planowania nowych elektrociepłowni węglowych; domaga się zatem rezygnacji z projektów i planów budowy elektrowni wodnych, które są szkodliwe dla środowiska, sprzeczne z wolą społeczności lokalnej i niezgodne z planami zagospodarowania przestrzennego na szczeblu lokalnym lub na szczeblu części składowych BiH, a przynoszą korzyści jedynie inwestorom; |
50. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, Prezydium Bośni i Hercegowiny, Radzie Ministrów Bośni i Hercegowiny, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Bośni i Hercegowiny, a także rządom i parlamentom Federacji Bośni i Hercegowiny, Republiki Serbskiej i Dystryktu Brczko oraz samorządom dziesięciu kantonów. |
(1) S/2018/416, 3.5.2018.
(2) S/2018/974, 31.10.2018.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/90 |
P8_TA(2019)0098
Stan debaty nad przyszłością Europy
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie stanu debaty nad przyszłością Europy (2018/2094(INI))
(2020/C 449/10)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE) i Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), |
— |
uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając europejską konwencję praw człowieka, Europejską kartę społeczną oraz protokół dodatkowy do niej, jak również jej zrewidowaną wersję, |
— |
uwzględniając art. 295 TFUE, |
— |
uwzględniając nieformalne posiedzenie 27 szefów państw lub rządów UE z dnia 29 czerwca 2016 r., |
— |
uwzględniając Deklarację z Bratysławy i Plan z Bratysławy przyjęte przez 27 państw członkowskich w dniu 16 września 2016 r., |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2016 r. zawierającą zalecenia dla Komisji dotyczące ustanowienia unijnego mechanizmu na rzecz demokracji, praworządności i praw podstawowych (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2017 r. w sprawie europejskiego filaru praw socjalnych (2), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie ewentualnych zmian i dostosowań w obecnej strukturze instytucjonalnej Unii Europejskiej (4), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie mechanizmu zdolności fiskalnej dla strefy euro (5), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 marca 2017 r. w sprawie skutków konstytucyjnych, prawnych i instytucjonalnych wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony – możliwości oferowane przez Traktat z Lizbony (6), |
— |
uwzględniając białą księgę Komisji z dnia 1 marca 2017 r. oraz pięć dalszych dokumentów otwierających debatę (COM(2017)2025, COM(2017)0206, COM(2017)0240, COM(2017)0291, COM(2017)0315, COM(2017)0358), |
— |
uwzględniając deklarację rzymską z dnia 25 marca 2017 r., |
— |
uwzględniając powiadomienie o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej przedstawione przez Zjednoczone Królestwo w dniu 29 marca 2017 r., |
— |
uwzględniając rezolucję Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 6 lipca 2017 r. zatytułowaną „Biała księga Komisji w sprawie przyszłości Europy i dalsze działania” (7), |
— |
uwzględniając rezolucję Komitetu Regionów z dnia 12 maja 2017 r. zatytułowaną „Biała księga Komisji w sprawie przyszłości Europy – refleksje i scenariusze dla UE-27 do 2025 r.” (8), |
— |
uwzględniając liczne opinie parlamentów narodowych dotyczące białej księgi Komisji oraz dokumentów otwierających debatę w sprawie przyszłości Europy, |
— |
uwzględniając orędzie o stanie Unii za 2018 r. wygłoszone w dniu 12 września 2018 r. przez przewodniczącego Komisji Jeana-Claude’a Junckera, |
— |
uwzględniając orędzie o stanie Unii za 2017 r. wygłoszone w dniu 13 września 2017 r. przez przewodniczącego Komisji Jeana-Claude’a Junckera oraz jego plan działania na rzecz bardziej zjednoczonej, silniejszej i demokratyczniejszej Europy z dnia 24 października 2017 r. (COM(2017)0650), |
— |
uwzględniając przemówienie prezydenta Francji Emmanuela Macrona wygłoszone na Sorbonie w dniu 26 września 2017 r. zatytułowane „Inicjatywa na rzecz Europy: Europa suwerenna, zjednoczona i demokratyczna”, |
— |
uwzględniając nieformalne posiedzenie szefów państw lub rządów UE, które odbyło się w Tallinie w dniu 29 września 2017 r., |
— |
uwzględniając Agendę przywódców przyjętą na posiedzeniu Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 19–20 października 2017 r., |
— |
uwzględniając międzyinstytucjonalną proklamację Europejskiego filaru praw socjalnych przez Radę, Parlament i Komisję w dniu 17 listopada 2017 r., |
— |
uwzględniając plan działania Komisji na rzecz pogłębienia unii gospodarczej i walutowej (UGW) z dnia 6 grudnia 2017 r. (COM(2017)0821), a w szczególności wniosek dotyczący utworzenia Europejskiego Funduszu Walutowego (COM(2017)0827), wniosek dotyczący włączenia treści postanowień Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w unii gospodarczej i walutowej do ram prawnych Unii (COM(2017)0824) oraz komunikat w sprawie Europejskiego Ministra Gospodarki i Finansów (COM(2017)0823), |
— |
uwzględniając posiedzenie Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 14–15 grudnia 2017 r., oraz zorganizowane w jego ramach spotkanie przywódców i spotkania państw strefy euro, |
— |
uwzględniając pismo z dnia 20 grudnia 2017 r. w sprawie przejrzystości procesu decyzyjnego Rady wystosowane przez 26 parlamentów narodowych z 20 państw członkowskich, |
— |
uwzględniając deklarację z dnia 10 stycznia 2018 r. zatytułowaną „Zapewnienie postępów UE w 2018 r.” przyjętą na Szczycie Południowych Państw Unii Europejskiej (Cypr, Francja, Grecja, Hiszpania, Malta i Portugalia), jak również oświadczenie państw Grupy Wyszehradzkiej (Czechy, Węgry, Polska i Słowacja) z dnia 26 stycznia 2018 r. na temat przyszłości Europy oraz wspólne oświadczenie europejskich ministrów finansów z Finlandii, Danii, Estonii, Irlandii, Łotwy, Litwy, Niderlandów i Szwecji z dnia 6 marca 2018 r., |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 lutego 2018 r. zatytułowany „Skuteczna Europa: warianty instytucjonalne w celu zwiększenia skuteczności działania Unii Europejskiej” (COM(2018)0095), |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji (UE) 2018/234 z dnia 14 lutego 2018 r. w sprawie uwydatnienia europejskiego charakteru i usprawnienia procesu wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2019 r. (9), |
— |
uwzględniając nieformalne posiedzenie 27 szefów państw lub rządów UE z dnia 23 lutego 2018 r., |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 marca 2018 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w UE w 2016 r. (10), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie stosowania postanowień Traktatu dotyczących parlamentów narodowych (11), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji z dnia 2 maja 2018 r. dotyczący rozporządzenia Rady określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027 (COM(2018)0322), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji z dnia 2 maja 2018 r. dotyczący decyzji Rady w sprawie systemu zasobów własnych Unii Europejskiej (COM(2018)0325), |
— |
uwzględniając szczyt UE-Bałkany Zachodnie z dnia 17 maja 2018 r., |
— |
uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich z dochodzenia strategicznego nr OI/2/2017/TE w sprawie przejrzystości procesu legislacyjnego Rady, opublikowane w dniu 16 maja 2018 r., |
— |
uwzględniając deklarację z Mesebergu z dnia 19 czerwca 2018 r., |
— |
uwzględniając posiedzenie Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 28–29 czerwca 2018 r., |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 9 października 2018 r. zatytułowaną „Rozważania nad Europą: głos samorządów lokalnych i regionalnych na rzecz odbudowy zaufania do Unii Europejskiej”, |
— |
uwzględniając zorganizowane przez Parlament Europejski debaty na temat przyszłości Europy prowadzone z szefami państw lub rządów, |
— |
uwzględniając pismo Komisji Prawnej, |
— |
uwzględniając art. 52 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinie przedstawione przez Komisję Gospodarczą i Monetarną, Komisję Handlu Międzynarodowego, Komisję Kontroli Budżetowej oraz Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0427/2018), |
A. |
mając na uwadze, że Unia Europejska jest przykładem jedynej w swoim rodzaju integracji ponadnarodowej i od czasu przełomowej deklaracji Schumana z dnia 9 maja 1950 r. gwarantuje trwały pokój, zamożność i dobrobyt; mając na uwadze, że głównym celem dążeń i działań Unii było i jest wspólne bezpieczeństwo, poszanowanie godności ludzkiej, wolność, demokracja, równość, praworządność i poszanowanie praw człowieka oraz zapewnienie dobrobytu społeczeństwom Unii; |
B. |
mając na uwadze, że swobodny przepływ towarów, usług, kapitału i osób, wspólna waluta, program Erasmus, polityka regionalna, polityka rolna i polityka spójności, a także program „Horyzont 2020” to pośród wielu innych najważniejsze osiągnięcia Unii, które przyczyniają się do dobrobytu obywateli Unii; mając na uwadze, że Unia musi być wyposażona w kompetencje i zasoby niezbędne do podjęcia wyzwań XXI wieku; |
C. |
mając na uwadze, że w ciągu ostatnich kilku lat Unia doświadczyła wielu kryzysów, które wystawiły na próbę jej odporność i zdolność do działania w sposób zdecydowany i jednolity; |
D. |
mając na uwadze, że w latach 2014–2017 realizowano bardziej społecznie wyważoną i skuteczną politykę pieniężną i makroekonomiczną (np. niestandardowa polityka Europejskiego Banku Centralnego, elastyczny pakt stabilności i wzrostu czy plan inwestycyjny dla Europy), która przyczyniła się do uzdrowienia gospodarki i odnowy społecznej Unii; |
E. |
mając na uwadze, że chociaż Europie udało się złagodzić negatywne skutki i w pewnej mierze przezwyciężyć większość krytycznych momentów kryzysu gospodarczego, wciąż czekają ją poważne i pilne reformy na poziomie UE i na poziomie państw członkowskich w obszarze zarządzania gospodarczego, a w szczególności w odniesieniu do strefy euro, jak również związane z dalszym umacnianiem jednolitego rynku i udoskonalaniem standardów społecznych państwa opiekuńczego; |
F. |
mając na uwadze, że w obliczu wielu bieżących i przyszłych wyzwań wewnętrznych i zewnętrznych stojących przed Unią w niestabilnym i złożonym kontekście światowym, zwłaszcza związanych z migracją, terroryzmem, bezpieczeństwem, zmianą klimatu, kwestiami środowiskowymi, zachowaniem wielostronnego porządku światowego, dokończeniem budowy UGW, globalizacją, wolnym, sprawiedliwym i opartym na zasadach handlem międzynarodowym, sprawami zagranicznymi i obroną, rozwojem filaru socjalnego oraz walką z antyunijnym populizmem, nietolerancją i ksenofobią, UE powinna propagować odnowioną współpracę i solidarność między jej członkami w oparciu o art. 2 i 3 TUE i Kartę praw podstawowych, a zapisany w Traktacie z Lizbony cel, jakim jest zacieśnianie związku między narodami Europy, powinien w dalszym ciągu leżeć u podstaw działań podejmowanych przez Unię, aby jeszcze bardziej wzmocnić europejską integrację i skutecznie stawić czoła tym wyzwaniom; |
G. |
mając na uwadze, że Parlament jest głęboko zaniepokojony wzrostem ruchów populistycznych, ksenofobicznych i antyeuropejskich w całej Europie; mając na uwadze, że Unia i jej państwa członkowskie muszą wzmóc wysiłki na rzecz obrony i propagowania wartości demokratycznych oraz zasad i celów leżących u podstaw integracji europejskiej; |
H. |
mając na uwadze, że przeprowadzone w Zjednoczonym Królestwie w czerwcu 2016 r. referendum, które doprowadziło do powiadomienia przez Zjednoczone Królestwo w dniu 29 marca 2017 r. o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej, ożywiło debatę na temat przyszłości Unii; mając na uwadze, że negocjacje w sprawie planowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z UE ujawniły wysoki poziom wzajemnej zależności między państwami członkowskimi, stopień ich uzależnienia od wspólnych instrumentów i strategii politycznych oraz koszty wystąpienia z Unii; |
I. |
mając na uwadze, że niezależnie od rezolucji Parlamentu z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przyszłości Europy wzmożenie debaty nad przyszłością Europy przejawiło się również w Deklaracji z Bratysławy i Planie z Bratysławy, Białej księdze w sprawie przyszłości Europy opublikowanej przez Komisję, deklaracji rzymskiej, Agendzie przywódców przyjętej przez Radę Europejską w październiku 2017 r. oraz w różnych innych dokumentach stanowiących wkład poszczególnych państw członkowskich lub grup państw członkowskich, a także w debatach i dokumentach Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów, jak również w debatach plenarnych w Parlamencie Europejskim na temat przyszłości Europy z szefami państw lub rządów, w trakcie międzyparlamentarnych posiedzeń komisji oraz w ramach dialogów z organizacjami obywatelskimi i konsultacji z różnymi instytucjami, organami i państwami członkowskimi; |
J. |
mając na uwadze, że z sondażu Parlametr przeprowadzonego w dniach 8–26 września 2018 r. wynika, iż 62 % respondentów sądzi, że członkostwo ich państwa w Unii jest czymś pozytywnym, a 68 % respondentów uważa, że ich państwo czerpie korzyści z członkostwa, co oznacza najwyższy odnotowany wynik od 1983 r.; |
K. |
mając na uwadze, że wartości i zasady leżące u podstaw Unii definiują sferę, z którą może utożsamiać się każdy obywatel UE, niezależnie od politycznych lub kulturowych różnic związanych z tożsamością narodową; |
L. |
mając na uwadze, że nadchodzące wybory do Parlamentu Europejskiego stanowią okazję do wyciągnięcia wniosków z debaty na temat przyszłości Europy, również w świetle głównych priorytetów instytucjonalnych Parlamentu Europejskiego, Komisji i Rady na kolejną kadencję; |
M. |
mając na uwadze, że UE znajduje się w okresie mającym szczególne znaczenie dla procesu jej budowy ze względu na charakter i wymiar stojących przed nią wyzwań, a także mając na uwadze, że wyzwaniom tym można sprostać wyłącznie w drodze wspólnych wysiłków, dzięki ściślejszej i prawdziwszej integracji i solidarności między państwami członkowskimi, w pełni wykorzystując obowiązujące postanowienia Traktatu z Lizbony, a następnie dokonując reformy Traktatów w celu usprawnienia instytucjonalnego procesu decyzyjnego oraz osiągnięcia większej równowagi kompetencji; |
N. |
mając na uwadze, że celem reform instytucjonalnych powinno być zadbanie o to, by procesy podejmowania decyzji były bardziej demokratyczne, oraz zwiększenie przejrzystości tych procesów i odpowiedzialności Unii i jej instytucji; mając na uwadze, że wobec tych celów jest to stosowny i dogodny moment, aby sprzyjać faktycznemu udziałowi obywateli w projekcie europejskim oraz organizować konsultacje i sprzyjać regularnemu dialogowi z obywatelami i stowarzyszeniami przedstawicielskimi zgodnie z wymogami art. 11 TUE; |
O. |
mając na uwadze, że aby sprostać obecnym i przyszłym wyzwaniom, Unia potrzebuje silniejszej struktury rządowej, poddanej ściślejszej kontroli demokratycznej ze strony Parlamentu; mając na uwadze, że przejrzystość i uczciwość instytucji i organów UE to podstawa zyskania zaufania obywateli; |
P. |
mając na uwadze, że wspólna francusko-niemiecka deklaracja z Mesebergu zawiera szereg propozycji dotyczących wzmocnienia współpracy europejskiej, w szczególności w obszarze zarządzania gospodarczego; |
Q. |
mając na uwadze, że propagowanie europejskiego wymiaru kultury i edukacji jest kluczowe dla wzmocnienia obywatelstwa europejskiego, biorąc pod uwagę fakt, że Unia cierpi z powodu niedoinformowania, co oznacza, że jej osiągnięcia są często uznawane przez młodsze pokolenia za rzecz oczywistą; |
1. |
przypomina, że w rezolucji Parlamentu z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie przyszłości Europy podkreślono znaczenie jednolitych ram instytucjonalnych i metody wspólnotowej oraz przedstawiono szereg wniosków i inicjatyw o szczególnym znaczeniu dla integracji europejskiej, które mogą przyczynić się do ukształtowania przyszłości Europy; |
2. |
podkreśla, że Unia musi stawić czoła wyzwaniom dotyczącym jej przyszłości, bazując na ściślejszej i lepszej integracji politycznej, przy pełnym poszanowaniu i propagowaniu praw podstawowych, podstawowych wolności i zasad demokracji oraz przy wspólnych wysiłkach; podkreśla, że obywatele pragną Europy chroniącej ich prawa, dobrobyt i model socjalny na zasadzie współdzielonej suwerenności, która wymaga odpowiedniego poziomu integracji politycznej; zachęca szefów państw lub rządów, aby podążali tą drogą w duchu odnowionej solidarności i współpracy; |
3. |
zwraca uwagę, że szefowie państw lub rządów, którzy na posiedzeniach plenarnych podczas debat na temat przyszłości Europy wypowiedzieli się przed Parlamentem, przyznali jednomyślnie, że trzeba wspólnie podjąć wyzwania przyszłości i skuteczniej działać tam, gdzie można coś osiągnąć wyłącznie wspólnym wysiłkiem; |
4. |
ponownie wyraża przekonanie, że zróżnicowana integracja musi pozostać otwarta na wszystkie państwa członkowskie i w dalszym ciągu stanowić jeden ze sposobów na głębszą integrację i solidarność europejską, czego nie należy jednak mylić z ideą Europy à la carte; podkreśla, że w obecnej debacie na temat zróżnicowanej integracji ważne jest, aby nie tworzyć wrażenia, że w Unii istnieje członkostwo pierwszej i drugiej kategorii; |
5. |
przypomina, że zróżnicowana integracja nie powinna być sposobem na poluźnienie integracji politycznej; |
6. |
podkreśla, że kryzys spowodował zaburzenie równowagi między głównymi instytucjami Unii oraz że Rada Europejska występuje z własnymi inicjatywami politycznymi ze szkodą dla prawa inicjatywy przysługującego Komisji i wzmacnia metodę międzyrządową; wciąż uważa jednak, że metoda wspólnotowa jest najlepsza dla funkcjonowania Unii; przypomina liczne rezolucje przyjęte przez Parlament na ten temat i ponownie wzywa Radę Europejską, by nie wykraczała poza zakres jej kompetencji zapisanych w szczególności w art. 15 TUE; |
7. |
ponownie podkreśla, że jednomyślność wymagana w Traktatach w odniesieniu do określonych podstawowych kwestii jest przeszkodą niemal nie do pokonania w ważnych momentach i decyzjach, dlatego w odniesieniu do procedur podejmowania decyzji opowiada się za głosowaniem większością kwalifikowaną w Radzie oraz za stosowaniem zwykłej procedury ustawodawczej we wszystkich obszarach, w których to jest możliwe; przypomina, że na mocy Traktatów w obecnym brzmieniu można to osiągnąć za pomocą rozmaitych klauzul pomostowych lub, w przypadku wzmocnionej współpracy, dzięki zastosowaniu art. 333 TFUE; |
8. |
w tym kontekście przyjmuje z zadowoleniem zawarte w orędziu przewodniczącego Jeana-Claude’a Junckera o stanie Unii z dnia 13 września 2017 r. i z dnia 12 września 2018 r. ogłoszenie zamiaru wysunięcia propozycji, aby w odniesieniu do pewnych konkretnych obszarów polityki głosować w Radzie większością kwalifikowaną, lecz ubolewa, że wśród wymienionych kwestii nie znalazło się rozporządzenie w sprawie wieloletnich ram finansowych (WRF); |
9. |
przyjmuje ze szczególnym zadowoleniem fakt, że Komisja zaproponowała głosowanie większością kwalifikowaną w obszarze wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) przy przyjmowaniu stanowisk w kwestiach praw człowieka, decyzji o nałożeniu sankcji oraz decyzji o rozpoczęciu lub przeprowadzeniu misji cywilnych w razie kryzysu poza granicami Unii, gdyż ważne jest przyspieszenie i usprawnienie procesu podejmowania decyzji oraz konieczne jest, by Unia mówiła jednym głosem; |
10. |
ponownie wysuwa nakreśloną w swojej rezolucji z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie poprawy funkcjonowania Unii Europejskiej dzięki wykorzystaniu potencjału Traktatu z Lizbony propozycję, aby przekształcić Radę w prawdziwą izbę ustawodawczą na równych prawach z Parlamentem oraz aby zwiększyć przejrzystość procesu podejmowania przez nią decyzji; w tym kontekście zwraca uwagę na sprawozdanie specjalne Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich w sprawie przejrzystości procesu legislacyjnego Rady oraz pismo delegacji w ramach COSAC z dnia 20 grudnia 2017 r., w którym zaapelowały one o większą przejrzystość procesu podejmowania decyzji politycznych, w szczególności ze strony Rady i nieformalnych organów, takich jak Eurogrupa, zgodnie z podobnymi wnioskami sformułowanymi w tej kwestii przez Parlament; |
11. |
uważa, że są różne sposoby zwiększenia sprawności działania Komisji poprzez dostosowanie struktury i metod pracy kolegium komisarzy, np. mianowanie wiceprzewodniczących odpowiedzialnych za pakiet polityk lub mianowanie komisarzy wyższych i niższych rangą; |
12. |
przypomina, że choć zgodnie z obowiązującymi Traktatami Parlament nie ma formalnego prawa inicjatywy ustawodawczej, może zawsze zwrócić się do Komisji o przedstawienie stosownego wniosku w sprawach, w przypadku których, jego zdaniem, do stosowania Traktatów konieczny jest akt Unii, oraz przypomina Komisji, zgodnie z art. 10 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 13 kwietnia 2016 r. (12) w sprawie lepszego stanowienia prawa, o jej obowiązku szybkiego i dogłębnego rozpatrywania żądań przedłożenia wniosków dotyczących aktów Unii; przypomina ponadto, że to porozumienie międzyinstytucjonalne zawiera również postanowienia dotyczące rocznego i wieloletniego programowania międzyinstytucjonalnego, które stanowią narzędzie sterowania programem prac ustawodawczych; |
13. |
przypomina swoją propozycję, by w razie ewentualnej przyszłej zmiany Traktatów prawo inicjatywy ustawodawczej zostało przyznane również Parlamentowi jako bezpośredniemu przedstawicielowi obywateli UE; |
14. |
podkreśla, że należy wzmocnić kompetencje kontrolne Parlamentu, a zwłaszcza jego kompetencje śledcze, oraz że należy mu przyznać konkretne, rzeczywiste i wyraźnie określone uprawnienia; |
15. |
odnotowuje sprawozdanie grupy zadaniowej ds. zasad pomocniczości, proporcjonalności i „robić mniej, ale efektywniej” z dnia 10 lipca 2018 r., w którym zaprezentowano zalecenia dotyczące nowego sposobu pracy w obszarach pomocniczości i proporcjonalności; uważa, że wiele z tych zaleceń, zwłaszcza dotyczących roli parlamentów narodowych w Unii oraz pożądanej reformy systemu wczesnego ostrzegania, było już przedmiotem refleksji w Parlamencie; przypomina, że grupa zadaniowa stwierdziła, iż wszystkie obecne obszary działalności UE mają unijną wartość dodaną, w związku z czym nie określiła żadnych kompetencji traktatowych ani obszarów polityki, które powinny ostatecznie zostać w całości lub w części przekazane państwom członkowskim; |
16. |
z zadowoleniem przyjmuje zalecenia różnych instytucji apelujących o bardziej aktywną rolę parlamentów narodowych, zwłaszcza w kontrolowaniu działań ich rządów na forum instytucji europejskich; przypomina także o zasadniczej roli samorządów lokalnych, a zwłaszcza parlamentów regionalnych posiadających kompetencje ustawodawcze; |
17. |
podkreśla znaczenie współpracy na poziomie międzyinstytucjonalnym, przy jednoczesnym poszanowaniu prerogatyw każdej instytucji zapisanych w Traktatach, która to współpraca nabrała nowych kształtów dzięki porozumieniu międzyinstytucjonalnemu w sprawie lepszego stanowienia prawa z 13 kwietnia 2016 r., i podkreśla, że upraszczanie jest ciągłym procesem, którego celem jest ułatwienie zrozumienia procesów i procedur UE, zadbanie o uwzględnianie opinii wszystkich zainteresowanych stron, a w ostatecznym rozrachunku ułatwienie obywatelom udziału w pracach Unii Europejskiej; |
18. |
przyjmuje z zadowoleniem wspólną proklamację Europejskiego filaru praw socjalnych podpisaną przez Parlament Europejski, Radę i Komisję podczas Szczytu Społecznego na rzecz Sprawiedliwego Zatrudnienia i Wzrostu Gospodarczego w Göteborgu; zwraca uwagę, że kompetencje i narzędzia wymagane do osiągnięcia celów filaru znajdują się przede wszystkim w rękach władz lokalnych, regionalnych i krajowych, a także partnerów społecznych i społeczeństwa obywatelskiego, europejski semestr natomiast tworzy ramy służące śledzeniu osiągnięć państw członkowskich w tym względzie; w tym kontekście przypomina ponadto, że dialog społeczny okazał się niezbędnym narzędziem doskonalenia procesu opracowywania polityki unijnej i stanowienia prawa Unii oraz zwiększenia jego legitymizacji społecznej; |
19. |
zauważa niewiążący charakter filaru społecznego, który w obecnej postaci nie jest w stanie przekierować zainteresowania UE z polityki makroekonomicznej, rynku wewnętrznego i polityki budżetowej na cele polityki społecznej; zwraca uwagę, że horyzontalna klauzula społeczna zawarta w art. 9 TFUE nakłada na Unię obowiązek uważnej analizy wpływu prawodawstwa UE na standardy socjalne i zatrudnienie oraz przeprowadzania stosownych konsultacji z zainteresowanymi podmiotami społecznymi; |
20. |
podkreśla, że w świetle postępującej degradacji środowiska ochrona środowiska musi być dla UE priorytetem oraz musi być uwzględniana we wszystkich strategiach politycznych i działaniach Unii; podkreśla, że UE powinna podjąć skuteczne działania na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych oraz zwiększenia udziału energii ze źródeł odnawialnych w koszyku energetycznym i oszczędności energii do poziomów niezbędnych do osiągnięcia celów zawartych w porozumieniu paryskim; |
21. |
ponownie apeluje do państw członkowskich o podpisanie i ratyfikowanie zmienionej Europejskiej karty społecznej i Europejskiej konwencji o zabezpieczeniu społecznym (ETS nr 78); |
22. |
podkreśla, że ważne jest kontynuowanie procesu pogłębiania i dokończenie budowy unii gospodarczej i walutowej, aby przyczynić się do zachowania stabilności jednej waluty i do większej spójności strategii politycznych państw członkowskich dotyczących gospodarki, budżetu oraz rynku pracy i standardów społecznych; przypomina, że z wyjątkiem Danii każde państwo członkowskie jest zobowiązane do przyjęcia euro; popiera dalsze działania w rozwoju EMS; |
23. |
podkreśla w związku z tym potrzebę silnego zaangażowania politycznego, skutecznego zarządzania i demokratycznej rozliczalności na poziomie unijnym i krajowym, w szczególności kontroli parlamentarnej na różnych etapach europejskiego semestru, zarówno ze strony Parlamentu Europejskiego, jak i parlamentów narodowych, w celu zagwarantowania zarządzaniu gospodarczemu i finansowemu strefą euro maksymalnej legitymizacji społecznej, gospodarczej i demokratycznej, a także w celu usprawnienia działań następczych podejmowanych na podstawie zaleceń Unii; |
24. |
przypomina swoją opinię wyrażoną w rezolucji z dnia 16 lutego 2017 r. w sprawie ewentualnych zmian i dostosowań w obecnej strukturze instytucjonalnej Unii Europejskiej, że polityka gospodarcza i fiskalna powinna stać się kompetencją dzieloną przez Unię z państwami członkowskimi; |
25. |
zauważa zbieżność stanowisk Francji i Niemiec w sprawie koncepcji zdolności fiskalnej strefy euro; przypomina swoją opinię, że taką zdolność należy rozwijać w ramach UE; |
26. |
odnotowuje wniosek Komisji w sprawie Europejskiego Instrumentu Stabilizacji Inwestycji i prowadzi dyskusje nad nowymi instrumentami budżetowymi służącymi stabilizacji; |
27. |
odnotowuje wniosek Komisji dotyczący Programu wspierania reform; podkreśla, jak ważne jest, by nie osłabiać kompetencji Parlamentu związanych ze współdecydowaniem i kontrolą w kwestii wydatkowania funduszy UE; wyraża zaniepokojenie, że w latach 2011–2017 jedynie 9 % zaleceń dla poszczególnych krajów zostało w pełni wdrożonych; zauważa instrument wsparcia konwergencji, który będzie stanowił zachętę dla państw członkowskich spoza strefy euro i pomoże im prowadzić zrównoważoną politykę fiskalną i gospodarczą w celu wdrożenia reform i spełnienia kryteriów wprowadzenia euro; |
28. |
z zadowoleniem przyjmuje przyszły program InvestEU i podkreśla, że fundusz powinien kontynuować zmniejszanie luki inwestycyjnej w UE; popiera inwestycje w rzeczowe aktywa trwałe oraz w wartości niematerialne i prawne, w tym w dziedzictwo kulturowe, w celu pobudzenia wzrostu gospodarczego, inwestycji i zatrudnienia, ze szczególnym uwzględnieniem MŚP, spółek o małej i średniej kapitalizacji oraz przedsiębiorstw społecznych, a tym samym przyczynienia się do większego dobrobytu i sprawiedliwszego podziału dochodów oraz do spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej w Unii; |
29. |
odnotowuje komunikat Komisji w sprawie Europejskiego Ministra Gospodarki i Finansów; zwraca uwagę, że połączenie stanowisk wiceprzewodniczącego Komisji do spraw gospodarczych i przewodniczącego Eurogrupy mogłoby zwiększyć odpowiedzialność przed Parlamentem na poziomie unijnym; |
30. |
jest zdania, że przyszły budżet UE powinien sprzyjać unijnej wartości dodanej pod względem skutków społeczno-gospodarczych, wspierać unowocześnienie strategii politycznych UE, zapewniać finansowanie nowych wyzwań i nadal przyczyniać się do konwergencji gospodarczej i społecznej oraz spójności między państwami członkowskimi i w ich obrębie, tak aby wzmocnić europejską solidarność, stabilność, równość i inteligentny, trwały wzrost gospodarczy sprzyjający włączeniu społecznemu, w tym w świetle zobowiązań UE na mocy porozumienia paryskiego, zapewnić poszanowanie i propagowanie podstawowych wartości zapisanych w art. 2 i 3 TUE oraz uzyskać nowe zasoby własne w oparciu o prace Grupy Wysokiego Szczebla ds. Zasobów Własnych; |
31. |
przyjmuje z zadowoleniem, że wniosek Komisji w sprawie zasobów własnych wprowadza nowe rzeczywiste zasoby własne zgodnie z propozycją Parlamentu, lecz ubolewa nad tym, że nie wprowadzono żadnych innych możliwych źródeł dochodów; wyraża zaniepokojenie w związku z wnioskiem Komisji w sprawie WRF na lata 2021–2027, ponieważ brakuje w nim zobowiązania finansowego do sprostania zarówno obecnym wyzwaniom, jak i wyzwaniom, którym UE będzie musiała stawić czoła w przyszłości; ubolewa nad stanowiskiem niektórych państw członkowskich, które odmawiają przekazania większych zasobów na rzecz UE pomimo jednomyślnego uznania potrzeby stawienia czoła nowym wyzwaniom i obowiązkom, a w konsekwencji – potrzeby zwiększenia zasobów finansowych; zwraca uwagę, że wydatki na poziomie UE mogą generować oszczędności na poziomie krajowym poprzez unikanie powielania działań i efekt skali; |
32. |
podkreśla, że ważne jest zapewnienie w procesie europejskiego semestru pozytywnej konwergencji gospodarczej i społecznej; dostrzega znaczenie ustanowienia Europejskiego filaru praw socjalnych; zauważa, że europejski semestr został wzmocniony i usprawniony, ale podkreśla, że większe zaangażowanie parlamentów narodowych przyczyniłoby się do zwiększenia poczucia odpowiedzialności na szczeblu krajowym, co doprowadziłoby do lepszego wdrażania zaleceń dla poszczególnych krajów, a tym samym do usprawnienia procesu europejskiego semestru; zauważa, że to państwa członkowskie są w pierwszej kolejności odpowiedzialne za wybór odpowiedniej i zrównoważonej polityki fiskalnej i gospodarczej; |
33. |
ubolewa, że do chwili obecnej nie podjęto żadnych praktycznych działań następczych w związku z apelem Parlamentu o kodeks konwergencji – który miałby zostać przyjęty w ramach procedury współdecyzji – w celu zapewnienia skuteczniejszych ram koordynacji polityki gospodarczej; przypomina ponadto swój apel o zawarcie porozumienia międzyinstytucjonalnego w celu zapewnienia Parlamentowi istotniejszej roli w europejskim semestrze, dostrzegając jednocześnie, że europejski semestr został już włączony do głównego nurtu polityki; w tym kontekście przypomina swoją sugestię, wyrażoną w szczególności w rezolucji w sprawie wdrażania postanowień Traktatu dotyczących parlamentów narodowych, by harmonogramy budżetowe na szczeblu krajowym i europejskim były bardziej skoordynowane na przestrzeni całego procesu w celu zwiększenia zaangażowania w europejski semestr zarówno Parlamentu Europejskiego, jak i parlamentów narodowych; |
34. |
podkreśla znaczenie, jakie ma zaangażowanie w proces prowadzący do zakończenia tworzenia unii bankowej, oraz potrzebę zagwarantowania otwartości i równego traktowania wszystkich państw członkowskich uczestniczących w unii bankowej; przypomina, że utworzenie unii bankowej, w tym europejskiego systemu gwarantowania depozytów oraz fiskalnego mechanizmu ochronnego dla jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, musi być kontynuowane, podobnie jak działania służące ograniczaniu ryzyka; |
35. |
z zadowoleniem przyjmuje wnioski dotyczące przeciwdziałania praniu pieniędzy przedstawione przez Komisję w ramach przeglądu Europejskiego Systemu Nadzoru Finansowego (ESNF); zachęca Radę do zakończenia negocjacji ustawodawczych z Parlamentem przed końcem obecnej kadencji, gdyż polityka przeciwdziałania praniu pieniędzy wymaga wzmocnienia, aby uniknąć w przyszłości sytuacji, w których instytucje finansowe aktywnie ułatwiają pranie pieniędzy; |
36. |
zwraca się do Komisji, aby we współpracy z europejskimi organami nadzoru wskazała i usunęła przeszkody w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego i przyczyniła się do zapewnienia ochrony konsumentów; jest zdania, że jednym z głównych priorytetów Komisji powinno być skuteczne egzekwowanie przepisów UE; |
37. |
wzywa Komisję, aby w stosownych przypadkach, rozpatrywanych indywidualnie, zamiast dyrektyw stosowała w pierwszej kolejności rozporządzenia jako narzędzie ustawodawcze w przypadku przepisów dotyczących unii bankowej i usług finansowych, aby uniknąć fragmentacji i sytuacji, w której organy nadzoru mają do czynienia z różnymi systemami krajowymi; |
38. |
zwraca uwagę na pilną potrzebę ukończenia budowy unii rynków kapitałowych; podkreśla, że pogłębione i dobrze zintegrowane rynki kapitałowe stanowią uzupełnienie unii bankowej ze względu na ich wkład w udział sektora prywatnego w podziale ryzyka, zwiększenie konwergencji gospodarczej, pomoc w łagodzeniu przyszłych wstrząsów oraz ewentualnie doprowadzenie do lepszego przydziału środków tam, gdzie są one potrzebne; apeluje o przeprowadzenie kompleksowego badania na temat najbardziej odpowiednich ram w celu lepszego uwzględnienia szybko ewoluującego charakteru usług finansowych; podkreśla, że lepszy dostęp do dodatkowych źródeł finansowania byłby szczególnie pomocny dla przedsiębiorstw typu start-up i MŚP, wspierając ich solidny wzrost i zrównoważony rozwój; |
39. |
z zadowoleniem przyjmuje dotychczasowe prace i uważa za konieczne kontynuowanie kompleksowego przeglądu obowiązujących przepisów dotyczących VAT; wzywa do nasilenia walki z oszustwami podatkowymi, unikaniem opodatkowania i uchylaniem się od opodatkowania; odnotowuje działania Komisji na rzecz sprawiedliwego opodatkowania gospodarki cyfrowej. |
40. |
zachęca wszystkie instytucje i organy UE, w tym Komisję, Europejski Bank Centralny, Europejski Bank Inwestycyjny i Jednolity Mechanizm Nadzorczy, do jeszcze większych starań w zakresie komunikacji, aby lepiej wyjaśniać prowadzone prace i udoskonalić informacje dostępne dla obywateli UE. |
41. |
podkreśla, że Europa jest i powinna pozostać pozytywną siłą na świecie dzięki przywiązaniu do swoich wartości, multilateralizmu i prawa międzynarodowego; przypomina, że Unia i jej państwa członkowskie wnoszą największy wkład w międzynarodową pomoc rozwojową; |
42. |
przyjmuje z zadowoleniem decyzję Rady ustanawiającą stałą współpracę strukturalną (PESCO), skoordynowany roczny przegląd w zakresie obronności (CARD) i Europejski Fundusz Obronny jako istotne kroki w kierunku wspólnej polityki obronnej, a także odnotowuje propozycje niektórych państw członkowskich dotyczące Rady Bezpieczeństwa UE i Europejskiej Inicjatywy Interwencyjnej; przypomina swój apel o utworzenie stałej Rady Ministrów Obrony, której przewodniczyłby Wiceprzewodniczący Komisji / Wysoki Przedstawiciel Unii ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, i podkreśla wagę odpowiedniej demokratycznej odpowiedzialności za decyzje podejmowane w tym obszarze oraz potrzebę wzmocnionej współpracy Parlamentu Europejskiego i parlamentów narodowych w tej kwestii; |
43. |
z zadowoleniem przyjmuje wzmocnienie europejskiego mechanizmu ochrony ludności i ponownie apeluje o utworzenie europejskiego korpusu ochrony ludności, biorąc pod uwagę, że obowiązujące traktaty zapewniają ku temu dobre podstawy; |
44. |
przypomina, że Unia w dalszym ciągu nie przystąpiła do europejskiej konwencji praw człowieka; wzywa również do włączenia postanowień Traktatu Euratom do TUE i TFUE; |
45. |
ubolewa z powodu braku porozumienia między państwami członkowskimi w sprawie priorytetów i wdrażania kompleksowej polityki imigracyjnej na szczeblu UE, która umożliwiłaby uporządkowanie i uregulowanie przepływów migracyjnych, skuteczniejszą kontrolę granic zewnętrznych UE, współpracę z państwami pochodzenia i tranzytu oraz zagwarantowanie poszanowania praw podstawowych migrantów i osób ubiegających się o azyl, a także osiągnięcie innych celów; podkreśla, że oczywiste sprzeczności interesów państw członkowskich, a także głosy niezadowolenia ze strony obywateli, muszą zostać przezwyciężone, by nie zaprzepaścić projektu integracji europejskiej, który bezpośrednio traci na instrumentalizacji kwestii migracji przez partie eurosceptyczne; |
46. |
przypomina swoje stanowisko w sprawie przeglądu systemu dublińskiego; ponadto podkreśla znaczenie zacieśnienia partnerstwa z Afryką i przyjmuje do wiadomości komunikat Komisji z dnia 12 września 2018 r. pt. „Większe możliwości legalnej migracji do Europy: niezbędny element zrównoważonej i kompleksowej polityki migracyjnej” (COM(2018)0635); |
47. |
podkreśla znaczenie wspólnej polityki rolnej (WPR) wspieranej z zasobnego budżetu; przypomina o kluczowym znaczeniu WPR w historii Unii; zauważa fundamentalną rolę, jaką WPR odgrywa w zapewnianiu dynamicznego rozwoju obszarów wiejskich i bezpiecznego zaopatrzenia w żywność; zauważa, że nadchodząca reforma WPR jest szansą na skuteczniejsze osiągnięcie jej celów; podkreśla, że WPR to jedna z najstarszych gałęzi polityki i musi pozostać jednym z najważniejszych i najbardziej zintegrowanych obszarów polityki oraz będzie nadal przyczyniała się do budowania przyszłości Europy dzięki większej integracji, ochronie środowiska i bezpieczeństwu żywnościowemu oraz bezpieczeństwu obywateli UE; zauważa, że polityka rolna i polityka rozwoju obszarów wiejskich mają ogromny potencjał, jeśli chodzi o zapewnianie dóbr publicznych; podkreśla, że rolnictwo europejskie odgrywa zasadniczą rolę w wyżywieniu planety i zapewnia miejsca pracy 46 mln osób; podkreśla rolę WPR w utrzymywaniu dobrego stanu gleby, wody i innych zasobów naturalnych; podkreśla kluczową rolę rolnictwa w priorytetach Unii służących łagodzeniu skutków zmiany klimatu i promowaniu zrównoważonego rozwoju; podkreśla znaczenie należycie finansowanej i zreformowanej WPR dla sprostania licznym wyzwaniom czekającym Unię w przyszłości; zaznacza, że WPR dotyczy nie tylko rolnictwa i rolników, ale również wspierania i rozwoju szerzej rozumianych społeczności wiejskich, w których funkcjonują rolnicy; |
48. |
podkreśla, że wspólna polityka handlowa powinna pozostać podstawowym filarem polityki zagranicznej Unii, mając na uwadze, że ma bezpośredni wpływ na życie obywateli i musi pomóc Unii dostosować się do nowej roli na świecie, ponieważ o główną pozycję na szczeblu międzynarodowym rywalizuje wiele podmiotów; wzywa Radę, Komisję i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych do współpracy w następujących dziedzinach:
|
49. |
uważa, że Unia powinna nadal rozwijać handel międzynarodowy, chroniąc jednocześnie standardy społeczne, normy środowiskowe i normy pracy; ostrzega przed wojnami handlowymi, które przynoszą tylko straty i powodują wzrost napięć w dziedzinie polityki i bezpieczeństwa; |
50. |
przypomina, że zgodnie z art. 17 ust. 7 TUE „[u]względniając wybory do Parlamentu Europejskiego i po przeprowadzeniu stosownych konsultacji, Rada Europejska, stanowiąc większością kwalifikowaną, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu kandydata na funkcję przewodniczącego Komisji”; podkreśla swoją zdecydowaną wolę kontynuowania procedury Spitzenkandidaten w odniesieniu do wyboru kolejnego przewodniczącego Komisji zgodnie z traktatem lizbońskim i przyjmuje z zadowoleniem wsparcie Komisji i niektórych państw członkowskich w tym względzie; podkreśla, że w procedurze inwestytury przewodniczącego Komisji kluczowe znaczenie mają odpowiednie konsultacje z Parlamentem, ponieważ po wyborach wskaże on kandydata, który może uzyskać poparcie większości posłów, i przekaże Radzie Europejskiej wyniki wewnętrznych dyskusji; przypomina, że kandydat musi być wskazany jako Spitzenkandidat przez jedną z europejskich partii politycznych i musi przeprowadzić kampanię, by zająć stanowisko przewodniczącego Komisji, w okresie poprzedzającym wybory europejskie; uważa, że zwyczaj ten doskonale się sprawdził, zwiększając legitymizację społeczną wyborów do Parlamentu Europejskiego i ponadnarodową rolę Parlamentu Europejskiego jako propagatora europejskiego obywatelstwa i europejskiej demokracji; ponownie ostrzega, że Parlament będzie gotów odrzucić w procedurze mianowania przewodniczącego Komisji każdego kandydata, który nie został wyznaczony jako Spitzenkandidat przed wyborami do Parlamentu Europejskiego; |
51. |
ubolewa z powodu częstej i powszechnej pokusy przypisywania niepopularnych decyzji „Brukseli” oraz zwalniania organów krajowych z odpowiedzialności i nieobarczania ich skutkami polityki, jaką prowadzą, ponieważ to niesprawiedliwe i oportunistyczne podejście niszczy Europę, promuje antyeuropejskie nastroje i nacjonalizm i dyskredytuje instytucje UE; uważa ponadto, że fałszywe przypisywanie niepopularnych decyzji Brukseli jest sprzeczne z zasadą rozliczalności działań rządowych; podkreśla, że właściwe wdrażanie i stosowanie prawa UE ma zasadnicze znaczenie dla realizacji polityki Unii i budowania wzajemnego zaufania między Unią, państwami członkowskimi i obywatelami, a także wyraża zaniepokojenie działaniami państw członkowskich, które się przed tym świadomie wzbraniają; |
52. |
podkreśla potrzebę bardziej zdecydowanej oceny skutków społecznych i środowiskowych polityki UE, biorąc również pod uwagę koszt braku prawodawstwa na poziomie europejskim (tzw. koszt braku działań na poziomie europejskim); |
53. |
podkreśla, że należy położyć szczególny nacisk na unijne prawo administracyjne, jak zaznaczył w rezolucji z 9 czerwca 2016 r., apelując o otwartą, efektywną i niezależną administrację Unii Europejskiej (13); |
54. |
podkreśla potrzebę wzmocnienia europejskiej przestrzeni publicznej jako ponadnarodowego obszaru demokratycznego; podkreśla, że główne problemy stojące przed Europą należy rozwiązywać i omawiać z perspektywy europejskiej, a nie tylko krajowej, oraz dążyć do ich rozwiązania w drodze nadania pełnej mocy wiążącej przepisom zawartym w art. 10 i 11 TUE; zwraca uwagę, że z tego powodu europejska demokracja potrzebuje europejskiej tożsamości, zwiększenia europejskiej edukacji instytucjonalnej oraz bardziej bezpośrednich ram społecznych opartych na debacie, a także bardziej europejskiej i w mniejszym stopniu skupionej na poszczególnych krajach kampanii wyborczej podczas zbliżających się wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2019 r.; |
55. |
przyjmuje z zadowoleniem unijne podejście zastosowane w negocjacjach w sprawie uporządkowanego wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej i podkreśla nadzwyczajną jedność, jaką prezentują instytucje UE i państwa członkowskie; zauważa, że doświadczenia wyniesione z przeprowadzonych negocjacji wskazują na ogromną złożoność tego rodzaju decyzji; |
56. |
po raz kolejny podkreśla, że ani suwerenność krajowa, ani zasada pomocniczości nie mogą stanowić uzasadnienia ani legitymacji dla systematycznego odmawiania przez dane państwo członkowskie przestrzegania podstawowych wartości UE przyświecających artykułom wstępnym Traktatów europejskich, które państwa członkowskie dobrowolnie podpisały i których zobowiązały się przestrzegać; ponadto podkreśla, że przestrzeganie tych wartości ma podstawowe znaczenie dla spójności europejskiego projektu, praw wszystkich europejskich obywateli i niezbędnego zaufania między państwami członkowskimi; ponownie zwraca się do Komisji o szybkie przedłożenie wniosku w celu wykonania w praktyce postanowień rezolucji Parlamentu z dnia 25 października 2016 r. zawierającej zalecenia dla Komisji w sprawie ustanowienia unijnego mechanizmu na rzecz demokracji, praworządności i praw podstawowych; |
57. |
przypomina, że według Trybunału Sprawiedliwości (sprawy połączone C-8/15 P do C-10/15 P (14)) instytucje europejskie są zobowiązane do przestrzegania i utrzymywania w mocy postanowień Karty praw podstawowych UE nawet wtedy, gdy działają one poza ramami prawnymi UE; |
58. |
powtarza, że w kontekście debaty na temat przyszłości Europy należy rozważyć, w jaki sposób mógłby zostać zreformowany system budżetowy Unii, aby zapewnić odpowiedni budżet gwarantujący finansowanie planowanych polityk, lepsze zrównoważenie przewidywalności i interwencyjności oraz w jaki sposób zadbać o to, aby ogólny system finansowania nie był bardziej złożony, niż jest to konieczne dla osiągnięcia celów polityki Unii i zapewnienia rozliczalności; jest zdania, że tam gdzie jest to konieczne, należy wzmocnić warunkowość we wstępnej fazie w poszczególnych obszarach polityki, bez stwarzania ryzyka dla operacyjności programów, aby zapewnić skuteczność należytego zarządzania finansami podczas realizacji wydatków Unii; |
59. |
podkreśla znaczenie skoncentrowania się w szczególności na bardziej efektywnym wykorzystywaniu środków finansowych i na demokratycznych mechanizmach kontroli budżetu UE; wzywa wszystkie instytucje UE do udoskonalenia procedur i praktyk służących ochronie interesów finansowych Unii oraz do czynnego włączenia się w proces udzielania absolutorium zorientowany na wyniki; uważa w tym kontekście, że procedura udzielania absolutorium jest jednym z niezbędnych instrumentów rozliczalności demokratycznej wobec obywateli Unii i przypomina o trudnościach, które wielokrotnie wynikały z braku współpracy ze strony Rady; zdecydowanie stwierdza, że Rada musi być rozliczalna i przejrzysta podobnie jak pozostałe instytucje; podkreśla, że od tej zasady nie powinno być żadnych wyjątków; |
60. |
zwraca uwagę na zjawisko korupcji, które ma istotne konsekwencje finansowe i stanowi poważne zagrożenie dla demokracji, praworządności i inwestycji publicznych; wskazuje na znaczenie ochrony pieniędzy podatników UE przed nadużyciami finansowymi i inną nielegalną działalnością naruszającą interesy finansowe Unii; |
61. |
ponownie podkreśla, że biorąc pod uwagę obecny stan projektu integracji, UE musi wykorzystać każdy z możliwych sposobów, aby zapewnić pełne wdrożenie Traktatu z Lizbony; zaznacza, że kolejny przegląd Traktatów powinien polegać na zwołaniu konwentu – gwarantującego pluralizm dzięki udziałowi przedstawicieli i oferującego platformę do refleksji i dialogu z zainteresowanymi stronami i obywatelami – który miałby za zadanie omawianie różnych opinii prezentowanych przez instytucje i inne organy Unii, stanowiących ich wkład w proces rozważań nad przyszłością Europy, i wyciąganie wniosków z ich opinii, a także omawianie propozycji przedstawianych przez szefów państw i rządów, parlamenty narodowe i społeczeństwo obywatelskie oraz w ramach konsultacji przeprowadzanych z obywatelami i wyciąganie wniosków z tych propozycji; |
62. |
podkreśla, że proces refleksji nad przyszłością Europy już się rozpoczął i opiera się na różnych stanowiskach w sprawie reformy UE zajętych przez Parlament, Radę Europejską i Komisję; ubolewa, że pomimo tych stanowisk przewidziano jedynie drobne reformy; podkreśla, że po powołaniu Parlamentu i Komisji w nowym składzie instytucje te powinny skorzystać z dorobku poprzedniej kadencji i rozpocząć prace nad przedłożonymi wnioskami; |
63. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji. |
(1) Dz.U. C 215 z 19.6.2018, s. 162.
(2) Dz.U. C 242 z 10.7.2018, s. 24.
(3) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 215.
(4) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 201.
(5) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 235.
(6) Dz.U. C 263 z 25.7.2018, s. 125.
(7) Dz.U. C 345 z 13.10.2017, s. 11.
(8) Dz.U. C 306 z 15.9.2017, s. 1.
(9) Dz.U. L 45 z 17.2.2018, s. 40.
(10) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0056.
(11) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0186.
(12) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(13) Dz.U. C 86 z 6.3.2018, s. 126.
(14) Wyrok Trybunału (Wielka Izba) z dnia 20 września 2016 r., Ledra Advertising Ltd i inni przeciwko Komisji Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Centralnemu, ECLI:EU:C:2016:701.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/102 |
P8_TA(2019)0111
Napotykane wrogie nastawienie w odniesieniu do praw kobiet i równouprawnienia płci w UE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie pogorszenia sytuacji w zakresie praw kobiet i równouprawnienia w UE (2018/2684(RSP))
(2020/C 449/11)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając pytanie skierowane do Komisji w sprawie napotykanego wrogiego nastawienia w odniesieniu do praw kobiet i równouprawnienia płci w UE (O-000135/2018 – B8-0005/2019), |
— |
uwzględniając projekt rezolucji Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, |
— |
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 8 i 153 (dotyczące równości mężczyzn i kobiet), 10 i 19 (dotyczące niedyskryminacji) oraz 6, 9 i 168 (dotyczące zdrowia), |
— |
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 2 i 3, w których zasada równości płci i niedyskryminacji została uznana za podstawową wartość Unii, |
— |
uwzględniając Kartę praw podstawowych, w szczególności jej art. 21 (dotyczący niedyskryminacji), 23 (dotyczący równości kobiet i mężczyzn) i 35 (dotyczący opieki zdrowotnej), |
— |
uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania z września 1995 r., Międzynarodową Konferencję na temat Ludności i Rozwoju (konferencja w Kairze) z września 1994 r. i jej program działania oraz wyniki ich odnośnych konferencji przeglądowych, |
— |
uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), |
— |
uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie likwidacji dyskryminacji kobiet (CEDAW), |
— |
uwzględniając Konwencję Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencja stambulska), |
— |
uwzględniając wnioski z organizowanego przez Komisję corocznego seminarium w sprawie praw podstawowych z 2017 r. „Prawa kobiet w dzisiejszych trudnych czasach”, |
— |
uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że wyżej wspomniane wrogie nastawienie można scharakteryzować jako opór wobec postępowych zmian społecznych, regres praw nabytych lub utrzymanie dotychczasowych nierówności, przy czym sprzeciw wobec praw kobiet i równouprawnienia płci jest szczególnie niepokojący; mając na uwadze, że taki opór może być stawiany niezależnie od pochodzenia społecznego czy wieku, może mieć charakter zarówno formalny, jak i nieformalny oraz obejmować czynne lub bierne strategie przeciwdziałania dalszemu postępowi, polegające na zmianie przepisów lub polityk, co może ostatecznie ograniczyć prawa nabyte obywateli; mając na uwadze, że towarzyszy temu rozpowszechnianie fałszywych informacji i szkodliwych stereotypów; |
B. |
mając na uwadze, że prawa kobiet są prawami człowieka; |
C. |
mając na uwadze, że poziom równouprawnienia płci jest często wskaźnikiem i pierwszym ostrzeżeniem o pogarszającej się sytuacji w zakresie podstawowych praw i wartości, w tym demokracji i praworządności w danym społeczeństwie; mając na uwadze, że działania zmierzające do ograniczenia lub podważenia praw kobiet są często oznaką szerszego konfliktu społecznego; |
D. |
mając na uwadze, że na mocy prawa międzynarodowego i Traktatów UE wszystkie państwa członkowskie podjęły zobowiązania i zadania związane z poszanowaniem, gwarantowaniem, ochroną oraz stosowaniem praw podstawowych i praw kobiet; |
E. |
mając na uwadze, że równość kobiet i mężczyzn jest podstawową wartością UE; mając na uwadze, że prawo do równego traktowania i niedyskryminacji stanowi prawo podstawowe zapisane w Traktatach, które powinno być stosowane w przepisach, praktyce, orzecznictwie i życiu codziennym; |
F. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 TFUE „we wszystkich swoich działaniach Unia zmierza do zniesienia nierówności oraz wspierania równości mężczyzn i kobiet”; mając na uwadze, że zniesienie takich nierówności stanowi główną odpowiedzialności państw członkowskich; |
G. |
mając na uwadze, że wskaźnik równouprawnienia płci uwidacznia utrzymujące się nierówności, a w latach 2005–2015 osiągnięto jedynie marginalny postęp; mając na uwadze, że wszystkie państwa członkowskie nadal potrzebują znacznych usprawnień, aby stworzyć społeczeństwa cechujące się równouprawnieniem płci, gdzie kobiety i mężczyźni będą mieć zapewnione w równej mierze reprezentację, szacunek i bezpieczeństwo we wszystkich obszarach życia prywatnego i zawodowego; mając na uwadze, że korzyści z polityki równości płci odnoszą wszyscy obywatele i tym samym ma ona pozytywny wpływ na całe społeczeństwo; mając na uwadze, że zatrzymanie postępu w dziedzinie praw kobiet oznacza cofnięcie się w rozwoju; |
H. |
mając na uwadze, że kształtowanie polityki równościowej powinno opierać się na zapewnieniu kobietom i mężczyznom równych szans, a jednocześnie wspierać kobiety i mężczyzn w łączeniu pracy z życiem rodzinnym; |
I. |
mając na uwadze, że postępy na drodze do równouprawnienia płci i zapewnienia większego poszanowania praw kobiet nie mają charakteru automatycznego ani liniowego; mając na uwadze, że ochrona i promowanie równouprawnienia płci wymagają nieustannych wysiłków; |
J. |
mając na uwadze, że dyskryminacja kobiet może przybierać różne formy, włącznie z dyskryminacją strukturalną w miejscu pracy i ekonomiczną, która może być ukryta i cicha, ponieważ jest tak powszechna; |
K. |
mając na uwadze, że w bieżącym dziesięcioleciu obserwuje się na szczeblu globalnym i europejskim wyraźną i zorganizowaną ofensywę przeciwko równouprawnieniu płci i prawom kobiet, w tym w UE, a w szczególności w kilku państwach członkowskich; |
L. |
mając na uwadze, że takie wrogie nastawienie jest widoczne również na szczeblu UE oraz że Komisja na początku obecnej kadencji opowiedziała się przeciwko kontynuowaniu dotychczasowej strategii równości płci, co nadal przyjmuje się z ubolewaniem; |
M. |
mając na uwadze, że wrogie nastawienie wobec praw kobiet i równouprawnienia płci wydaje się występować we wszystkich krajach i obejmuje kluczowe dziedziny ram instytucjonalnych i politycznych dotyczących równouprawnienia płci i praw kobiet, takie jak uwzględnianie aspektu płci, ochrona socjalna i ochrona pracowników, edukacja, zdrowie i prawa seksualne i reprodukcyjne, zapobieganie przemocy wobec kobiet oraz przemocy ze względu na płeć i ich zwalczanie, prawa osób LGBTI+, obecność kobiet na stanowiskach decyzyjnych w polityce oraz przestrzeń do działania i odpowiednie finansowanie organizacji i ruchów kobiecych, a także innych organizacji i ruchów na rzecz praw człowieka; mając na uwadze, że aktywiści i organizacje działające przeciwko prawom człowieka dążą za pomocą swoich strategii do uchylenia obowiązujących przepisów w zakresie podstawowych praw człowieka, odnoszących się do: seksualności i rozrodczości, w tym prawa dostępu do nowoczesnych form antykoncepcji, technik wspomaganego rozrodu lub bezpiecznej aborcji; równości lesbijek, gejów, osób biseksualnych, transpłciowych i interseksualnych (LGBTI+); dostępu do badań nad komórkami macierzystymi oraz prawa do zmiany tożsamości płciowej lub płci bez obawy o reperkusje prawne; |
N. |
mając na uwadze, że kobiety są szczególnie dotknięte problemem niepewnych form zatrudnienia i różnych niestandardowych form zatrudnienia; mając na uwadze, że stopa bezrobocia gwałtownie wzrosła w latach 2008–2014 z powodu głębokiego kryzysu gospodarczego, który objął całą UE, a w 2014 r. stopa bezrobocia wśród kobiet (10,4 %) była nadal wyższa niż stopa bezrobocia wśród mężczyzn (10,2 %); mając na uwadze, że kryzys gospodarczy wpłynął na całą Unię Europejską, lecz w szczególności na obszary wiejskie, które odnotowują druzgocące poziomy bezrobocia, ubóstwa i wyludnienia, którymi są dotknięte przede wszystkim kobiety; |
O. |
mając na uwadze, że w minionym dziesięcioleciu dzięki inicjatywie organizacji i grup kobiecych oraz obrońców praw kobiet doszło do przyspieszenia zmian prawnych i politycznych zmierzających do poszerzania i stosowania praw kobiet; mając na uwadze, że obecnie doświadczają oni znacznych trudności w dostępie do finansowania ze względu na restrykcyjne kryteria i obciążenia administracyjne, a także coraz bardziej wrogie otoczenie, które nie umożliwia im już skutecznej realizacji zadań w interesie publicznym; |
P. |
mając na uwadze, że wiele z państw członkowskich wciąż nie ratyfikowało ani nie dokonało transpozycji konwencji stambulskiej oraz mając na uwadze wprowadzane przez państwa ograniczenia w dostępie do praw seksualnych i reprodukcyjnych w Unii Europejskiej; |
Q. |
mając na uwadze, że w pierwszej połowie 2018 r. w szeregu krajów państw członkowskich pojawił się ostry sprzeciw wobec konwencji stambulskiej, który otworzył przestrzeń dla mowy nienawiści ukierunkowanej w szczególności na osoby LGBTI+; mając na uwadze, że nigdy nie potępiono tej reakcji w Radzie ani w Radzie Europejskiej; |
R. |
mając na uwadze ostrzeżenie Rady Europy z 2017 r., zgodnie z którym prawa seksualne i reprodukcyjne kobiet są zagrożone, gdyż niektóre należące do Rady państwa dążą do wprowadzenia bardziej restrykcyjnych przepisów dotyczących dostępu do aborcji i antykoncepcji; mając na uwadze, że – w podobnym duchu – Komitet ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet (CEDAW) i Komitet do spraw Praw Osób Niepełnosprawnych (CRPD) wydały w sierpniu 2018 r. wspólne oświadczenie, w którym podkreśliły, że dostęp do bezpiecznej i legalnej aborcji, a także związanych z nią usług i informacji stanowi element o zasadniczym znaczeniu dla zdrowia reprodukcyjnego kobiet, a jednocześnie zaapelowały do państw o powstrzymanie regresu w zakresie praw seksualnych i reprodukcyjnych przysługujących kobietom i dziewczętom, który zagraża ich zdrowiu i życiu; mając na uwadze, że Parlament uznał odmowę dostępu do gwarantowanej, legalnej aborcji za akt przemocy wobec kobiet; |
S. |
mając na uwadze, że w niektórych państwach członkowskich stowarzyszenia walczące przeciwko prawom seksualnym i reprodukcyjnym dla kobiet cieszą się pełnym poparciem rządów, które przejawia się przyznawaniem środków publicznych umożliwiających im organizowanie skoordynowanych akcji na szczeblu międzynarodowym i europejskim; |
T. |
mając na uwadze, że wiele państw członkowskich nie zapewnia edukacji o relacjach międzyludzkich, edukacji seksualnej i edukacji dotyczącej równouprawnienia płci spełniającej standardy edukacji seksualnej opracowane przez Światową Organizację Zdrowia oraz zgodnej z jej planem działania na rzecz zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, co oznacza, że nie stosują się one do międzynarodowych wytycznych; jest zaalarmowany narastającym oporem wobec takiej edukacji oraz stygmatyzacją osób w nią zaangażowanych przez niektóre ruchy polityczne, przy czym opór często jest skutkiem prowadzonych w wielu państwach członkowskich kampanii dezinformacyjnych na temat treści edukacji seksualnej, które uniemożliwiają prowadzenie bogatych w informacje, ważnych i włączających zajęć dla wszystkich; |
U. |
mając na uwadze, że kilkusetletnie struktury patriarchalne służą na całym świecie uciskowi kobiet, tłumieniu ich praw i utrzymywaniu nierówności między płciami; mając na uwadze, że zlikwidowanie tych struktur oznacza wejście w konflikt z różnymi pozycjami i mechanizmami władzy na całym świecie; |
V. |
mając na uwadze, że promowanie równouprawnienia płci i inwestowanie w kobiety przynosi korzyści całemu społeczeństwu, ponieważ kobiety dysponujące zasobami ekonomicznymi i możliwościami przywództwa będą inwestować w zdrowie, odżywianie, edukację oraz dobrostan swoich dzieci i rodzin; |
1. |
apeluje do Komisji i państw członkowskich, aby nadal zdecydowanie angażowały się na rzecz równouprawnienia płci, praw kobiet i praw osób LGBTI+, włącznie z prawami najbardziej narażonych mniejszości oraz traktowały te kwestie priorytetowo; przypomina wszystkim państwom członkowskim o ich obowiązkach obrony praw kobiet i propagowania równouprawnienia; apeluje o powszechne potępienie takiego dyskursu oraz środków podważających prawa kobiet, ich autonomię i emancypację w każdej dziedzinie; zauważa, że ważnym sposobem walki z wrogimi reakcjami jest proaktywne promowanie równouprawnienia płci opartego na prawach i uwzględnianie problematyki płci we wszystkich kontekstach; |
2. |
zauważa, że charakter, intensywność i skutki wrogiego nastawienia wobec praw kobiet i równouprawnienia płci różnią się w poszczególnych krajach i regionach, gdyż niekiedy pozostaje ono na poziomie retoryki, niekiedy zaś konkretyzuje się w postaci środków i inicjatyw; mając jednak na uwadze, że są one zauważalne w niemal wszystkich państwach członkowskich, uważa, że debata i opcje polityczne również kształtują takie gwałtowne reakcje; |
3. |
zauważa, że niezależność kobiet w drodze emancypacji społeczno-gospodarczej wymaga strategii politycznych zorientowanych na pracę, które przyczyniałby się do zwalczania znaczących nierówności i dyskryminacji w pracy, propagowałyby wartościowanie w zakresie wynagrodzeń oraz prawa pracy i czasu pracy, zwalczałyby wszystkie niepewne formy zatrudnienia i zakazywałyby ich oraz broniłyby prawa do rokowań zbiorowych; |
4. |
zauważa, że najbardziej narażone na wrogie nastawienie są kobiety należące do mniejszości, w tym seksualnych, etnicznych i religijnych; |
5. |
podkreśla, że równouprawnienia płci nie da się osiągnąć, jeżeli równych praw nie uzyskają wszystkie kobiety, w tym kobiety należące do grup mniejszości religijnych i etnicznych, które borykają się z nierównościami intersekcjonalnymi; |
6. |
potępia reinterpretację polityki równości płci i skoncentrowanie jej na polityce rodzinnej i macierzyńskiej, co ma miejsce w niektórych państwach członkowskich; zwraca uwagę, że odnosi się ona tylko do konkretnych grup i nie stanowi sposobu postępowania sprzyjającego włączeniu; zwraca także uwagę, że polityka ta nie zmierza do trwałych zmian strukturalnych, które zapewniłyby trwałą poprawę w dziedzinie praw kobiet i równouprawnienia płci; |
7. |
wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, by prawa kobiet i osób LGBTI+ były chronione i uznawane jako zasady równości w ramach demokracji i praworządności; uważa jednak, że zapisanie praw kobiet w ustawodawstwie nie wystarcza do osiągnięcia równouprawnienia płci, które nie jest możliwe, o ile państwa członkowskie nie transponują, nie przyjmą i wreszcie nie wdrożą i nie wyegzekwują odpowiednich przepisów w celu zapewnienia pełnej ochrony praw kobiet; ubolewa, że praw kobiet nie traktuje się całościowo jako zasady kształtującej wszystkie krajowe i europejskie polityki publiczne z zapewnionym odpowiednim budżetem; jest zdania, że kluczowe znaczenie mają inwestycje w zapobieganie wrogiemu nastawieniu za pośrednictwem edukacji; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia świadomości społecznej na temat znaczenia i korzyści dla społeczeństwa płynących z zagwarantowania praw kobiet i równouprawnienia płci oraz eliminacji stereotypów, a także do dalszego wspierania rozwoju i rozpowszechniania opartych na dowodach badań naukowych i informacji w dziedzinie praw kobiet; |
8. |
wzywa wszystkie państwa członkowskie, aby zobowiązały się do przestrzegania odpowiednich międzynarodowych traktatów i konwencji oraz wywiązywały się z tych zobowiązań, a także aby przestrzegały zasad zapisanych w ich podstawowych przepisach z myślą o zapewnieniu poszanowania i wzmocnienia praw mniejszości i praw kobiet, w tym praw w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz równouprawnienia płci w ogóle; |
9. |
podkreśla, że zapobieganie wszelkim formom przemocy wobec kobiet, w tym tradycyjnym szkodliwym praktykom i przemocy ze względu na płeć, oraz ich zwalczanie nadal napotyka liczne przeszkody; jest zaniepokojony nasileniem się różnych form przemocy, takich jak mowa nienawiści wynikająca z seksizmu i negatywnego nastawienia wobec osób LGBTI, przemoc wynikająca z mizoginii i przemoc w internecie, a także napastowanie i uporczywe nękanie oraz przemoc wobec kobiet w miejscu pracy lub w kontekście handlu ludźmi i prostytucji; przypomina o potrzebie wdrożenia środków zapobiegawczych i ochronnych dla kobiet i dziewcząt w obliczu przemocy ze względu na płeć, a także pociągnięcia sprawców do odpowiedzialności, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiednich funduszy, personelu i wsparcia schroniskom dla kobiet; przypomina o kluczowym znaczeniu wdrożenia dyrektywy w sprawie praw ofiar, dyrektywy w sprawie europejskiego nakazu ochrony, a także dyrektywy w sprawie zwalczania handlu ludźmi; podkreśla konieczność zajęcia się brakiem porównywalnych danych, aby właściwie informować twórców polityki o tych nowych zmianach; apeluje o dalsze inicjowanie na szczeblu UE i państw członkowskich społecznych kampanii uświadamiających na temat przemocy ze względu na płeć i przemocy domowej; |
10. |
wzywa posłów, by wykazywali zerową tolerancję wobec seksistowskich wypowiedzi nawołujących do nienawiści, do których dochodzi podczas posiedzeń plenarnych, przez wprowadzenie zmian w Regulaminie i włączenie do niego takiego zakazu; |
11. |
ponawia apel o wdrożenie w Parlamencie Europejskim jak najskuteczniejszych środków walki z molestowaniem seksualnym, aby osiągnąć rzeczywiste równouprawnienie płci; apeluje o przeprowadzenie zewnętrznego audytu w celu określenia najlepszych zasad funkcjonowania z myślą o wprowadzeniu obowiązkowego szkolenia z zakresu szacunku i godności w pracy dla wszystkich pracowników Parlamentu, włącznie z posłami, oraz o zmianę składu dwóch komisji właściwych do spraw molestowania, aby składały się z niezależnych ekspertów, z zachowaniem zasady parytetu; |
12. |
uważa, że praca z mężczyznami stanowi ważny element wspierania równouprawnienia płci oraz eliminowania przemocy wobec kobiet; |
13. |
potępia kampanię przeciwko konwencji stambulskiej mającej na celu zwalczanie przemocy wobec kobiet oraz błędną interpretację tej konwencji; z niepokojem odnotowuje odrzucenie normy zerowej tolerancji w stosunku do przemocy wobec kobiet i przemocy ze względu na płeć, w odniesieniu do której panuje szeroki międzynarodowy konsensus; stwierdza, że kwestionowana jest sama istota praw człowieka, równości, autonomii i godności; wzywa Radę, aby zakończyła ratyfikację konwencji stambulskiej przez UE i zapewniła jej pełne wdrożenie oraz aby dążyła do jej ratyfikacji przez wszystkie państwa członkowskie; |
14. |
zauważa, że przemoc domowa jest uważana za najbardziej rozpowszechnioną formę przemocy w niektórych państwach członkowskich i wyraża zaniepokojenie rosnącą liczbą kobiet doświadczających takiej przemocy; |
15. |
wyraża odrazę wobec wzrostu przemocy wobec kobiet, czego brutalnym wyrazem jest ogromna liczba zabójstw; |
16. |
zauważa, że ofiary przemocy ze względu na płeć, w tym przemocy domowej, często mają ograniczony dostęp do wymiaru sprawiedliwości i właściwej ochrony pomimo przepisów dotyczących walki z wszelkimi formami przemocy oraz że przepisy te są źle wdrażane i egzekwowane; wzywa państwa członkowskie do dopilnowania, aby wszystkie ofiary przemocy ze względu na płeć i przemocy domowej otrzymywały uwzględniające aspekt płci informacje i pomoc prawną w celu uniknięcia ponownej wiktymizacji i bezkarności sprawców oraz zwiększenia częstotliwości zgłaszania przypadków takich przestępstw; |
17. |
zwraca uwagę na niepokojącą tendencję kurczenia się przestrzeni dla społeczeństwa obywatelskiego na świecie, a także w Europie oraz na rosnącą kryminalizację, biurokratyzację i ograniczanie finansowania, które dotykają organizacje działające na rzecz praw podstawowych, w tym organizacje i działaczy zajmujących się prawami kobiet; |
18. |
wyraża zdecydowane poparcie dla prowadzonych przez organizacje i ruchy kobiece szeroko zakrojonych inicjatyw, w tym inicjatyw oddolnych, w ramach których postuluje się równouprawnienie płci, a także solidarność z tymi inicjatywami; podkreśla konieczność systematycznego wsparcia finansowego mającego na celu zagwarantowanie ich dalszej pracy; apeluje w związku z tym o zwiększenie wkładu państw członkowskich i UE w instrumenty finansowe dostępne dla tych organizacji; podkreśla, że należy ograniczyć biurokrację związaną z dostępem do tych środków, który to dostęp nie powinien być poddawany dyskryminacji w zależności od celów i przedmiotu działalności organizacji; |
19. |
wyraża w związku z tym zaniepokojenie doniesieniami o cięciach środków na organizacje praw kobiet i schroniska dla kobiet w niektórych państwach członkowskich; |
20. |
wzywa państwa członkowskie, aby zapewniły wystarczające środki finansowe na wdrożenie instrumentów na rzecz zwalczania wszelkich form przemocy, szczególnie przemocy wobec kobiet; |
21. |
zwraca uwagę na występujące w niektórych państwach członkowskich tendencje do tworzenia równoległego krajobrazu organizacji pozarządowych, składającego się z osób i organizacji bliskich rządowi; podkreśla znaczenie krytycznego i różnorodnego krajobrazu organizacji pozarządowych zarówno dla praw kobiet i równouprawnienia płci, jak i ogólnie dla rozwoju społeczeństwa; |
22. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do przeprowadzenia oceny ich mechanizmów rozdzielania, monitorowania i oceny środków finansowych oraz do dopilnowania, aby uwzględniały one aspekt płci i były dostosowane do problemów, z którymi konkretne organizacje i ruchy, w szczególności małe i średnie, zmagają się w czasach pogorszenia się sytuacji w zakresie praw kobiet i równouprawnienia płci, oraz do wykorzystywania w stosownych przypadkach takich narzędzi jak oceny wpływu w aspekcie płci i sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia środków finansowych na ochronę i promowanie praw kobiet i równouprawnienia płci, w tym zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz praw w tej dziedzinie w UE i na świecie; |
23. |
by zapewnić ciągłość usług w dziedzinie ochrony i wspierania kobiet i ich praw, apeluje do Komisji o bezpośrednie istotne wsparcie finansowe dla organizacji kobiecych w krajach, gdzie organizacje społeczeństwa obywatelskiego systemowo pozbawia się finansowania i gdzie są one atakowane, a także o przegląd finansowania, by zagwarantować, że z funduszy UE rozdzielanych w państwach członkowskich wspiera się organizacje, których działania i usługi są niedyskryminujące, sprzyjają włączeniu społecznemu i koncentrują się na ofiarach oraz nie utrwalają stereotypów związanych z płcią, ról tradycyjnie przypisywanych płciom ani nietolerancji; |
24. |
uważa prostytucję za poważną formę przemocy i eksploatację; |
25. |
wzywa Komisję, by zachęcała do oceny aktualnej sytuacji w kwestii prostytucji w UE, z której korzyści czerpią sieci handlarzy ludźmi na europejskim rynku wewnętrznym, oraz by zapewniła pomoc finansową, programom, które umożliwiają wychodzenie z prostytucji ofiarom handlu ludźmi i wykorzystywania seksualnego; |
26. |
wzywa Komisję do włączenia promocji i poprawy zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz praw w tej dziedzinie do następnej strategii zdrowia publicznego; |
27. |
wzywa państwa członkowskie, aby przestały stosować cięcia w wydatkach na opracowywanie planów dotyczących równouprawnienia płci, usługi publiczne, a w szczególności świadczenie opieki zdrowotnej w zakresie zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego; |
28. |
ubolewa, że w niektórych państwach członkowskich długość urlopu macierzyńskiego podporządkowana jest sferze gospodarczej i nie uwzględnia czynników społecznych ani zdrowotnych odnoszących się zarówno do kobiet, jak i dzieci; przypomina, że ochronie praw macierzyńskich, ojcowskich i rodzicielskich towarzyszy ochrona praw pracowniczych i bezpieczeństwa zatrudnienia; |
29. |
przypomina że zapewnienie równouprawnienia płci oraz rozwiązanie problemu zróżnicowania wynagrodzeń i emerytur ze względu na płeć przynosi znaczne korzyści społeczne i gospodarcze rodzinom i społeczeństwom; |
30. |
wzywa do podejmowania ukierunkowanych inicjatyw na rzecz wzmocnienia pozycji ekonomicznej kobiet oraz do zajęcia się kwestią segregacji płciowej i dostępu kobiet do rynków pracy, w szczególności w dziedzinie przedsiębiorczości kobiet, cyfryzacji i STEM, aby przeciwdziałać przepaści cyfrowej między płciami; |
31. |
podkreśla potrzebę wzmocnienia pozycji kobiet i umożliwienia kobietom uczestniczenia w podejmowaniu decyzji oraz sprawowania funkcji przywódczych w celu zwalczania negatywnych stereotypów; |
32. |
wzywa do podjęcia realnych działań zmierzających do wyeliminowania zróżnicowania wynagrodzeń ze względu na płeć, które negatywnie odbija się na pozycji społecznej i ekonomicznej kobiet; podkreśla, że obrona i aktywne stosowanie układów zbiorowych, waloryzacja wynagrodzeń, zakaz wszystkich form niepewnego zatrudnienia i uregulowanie praw pracowniczych mają kluczowe znaczenie w przeciwdziałaniu zróżnicowaniu wynagrodzeń ze względu na płeć; |
33. |
podkreśla, że należy dalej doskonalić gromadzenie danych segregowanych według kryterium płci w takich dziedzinach jak nieformalne zatrudnienie, przedsiębiorczość i dostęp do finansowania, dostęp do usług opieki zdrowotnej, przemoc wobec kobiet i nieodpłatna praca; podkreśla potrzebę gromadzenia i wykorzystywania wysokiej jakości danych i dowodów do celów polityki opartej na rzetelnych informacjach i dowodach; |
34. |
wyraża ubolewanie, że sporządzanie budżetu z uwzględnieniem aspektu płci nie zostało uznane za horyzontalną zasadę w rozporządzeniu w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027, oraz wzywa Radę do zmiany tego rozporządzenia w trybie pilnym, co potwierdzi jej zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci; wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wdrażały uwzględniające aspekt płci podejścia do sporządzania budżetu w sposób, który wyraźnie określa, jaki udział w funduszach publicznych przeznacza się na kobiety oraz na zwalczanie wrogiego nastawienia wobec równouprawnienia płci, gwarantując, by wszystkie strategie polityczne na rzecz mobilizacji środków i podziału wydatków sprzyjały równouprawnieniu płci; |
35. |
zauważa, że uwzględnianie aspektu płci jest częścią ogólnej strategii w sprawie równości płci i w związku z tym podkreśla, że zaangażowanie instytucji UE w tym obszarze ma podstawowe znaczenie; w tym kontekście ubolewa, że nie przyjęto strategii UE na rzecz równouprawnienia płci na lata 2016–2020, obniżając rangę strategicznego zaangażowania na rzecz równouprawnienia płci do poziomu dokumentu roboczego służb Komisji; ponownie apeluje do Komisji o przyjęcie strategii UE na rzecz praw kobiet i równouprawnienia płci; |
36. |
wzywa Radę do odblokowania dyrektywy w sprawie poprawy równowagi płci wśród dyrektorów niewykonawczych spółek, których akcje są notowane na giełdzie (tzw. dyrektywa w sprawie kobiet w zarządach), aby zaradzić znacznemu brakowi równowagi między udziałem kobiet i mężczyzn w podejmowaniu decyzji gospodarczych na najwyższym szczeblu; |
37. |
wzywa Radę do odblokowania dyrektywy w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania poza rynkiem pracy, bez względu na wiek, niepełnosprawność, orientację seksualną lub wyznanie, której celem jest rozszerzenie ochrony przed dyskryminacją przez podejście horyzontalne; |
38. |
ponownie wzywa Komisję do dokonania przeglądu przekształconej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/54/WE z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (1) oraz do podjęcia odpowiednich legislacyjnych działań następczych w oparciu o zalecenie Komisji z 2014 r. w sprawie przejrzystości wynagrodzeń, w celu zlikwidowania utrzymującego się zróżnicowania wynagrodzeń ze względu na płeć; |
39. |
ubolewa nad zatrzymaniem prac nad dyrektywą o wydłużeniu urlopów macierzyńskich; |
40. |
wzywa Komisję do opracowania spójnego i kompleksowego planu działania na rzecz osiągnięcia równouprawnienia płci i ochrony równych praw dla kobiet, w tym wyeliminowania wszelkich form przemocy wobec kobiet; |
41. |
wzywa Komisję do ścisłego monitorowania promowania i statusu równouprawnienia płci w państwach członkowskich, w których sytuacja jest pod tym względem najtrudniejsza, ze szczególnym uwzględnieniem ram instytucjonalnych, politycznych i prawnych; |
42. |
z zaniepokojeniem zauważa, że osoby sprzeciwiające się prawom reprodukcyjnym i autonomii kobiet mają znaczny wpływ na prawo i politykę krajową, w szczególności w niektórych państwach członkowskich, oraz starają się podważać prawa kobiet do opieki zdrowotnej i ich prawa reprodukcyjne, w szczególności w zakresie dostępu do planowania rodziny i antykoncepcji, a także próbują zaostrzyć lub znieść prawo do dobrowolnego przerywania ciąży; ponownie podkreśla potrzebę przyjęcia polityk ukierunkowanych na ochronę macierzyństwa i rodzicielstwa, aby zagwarantować solidną ochronę socjalną i w dziedzinie zatrudnienia, stosując jednocześnie polityki zapewniające infrastrukturę wsparcia dla rodzin, opieki nad dziećmi w wieku przedszkolnym oraz opieki rodzinnej nad osobami chorymi lub w podeszłym wieku; |
43. |
krytykuje wykorzystywanie feminizmu i walki o prawa kobiet do nawoływania do nienawiści rasowej; |
44. |
zaleca, aby państwa członkowskie zapewniły objęcie ogółu młodzieży kompleksową edukacją seksualną i edukacją o relacjach międzyludzkich; uważa, że szersze strategie edukacyjne to kluczowe narzędzie zapobiegania wszelkim formom przemocy, w szczególności przemocy ze względu na płeć, zwłaszcza wśród młodzieży; |
45. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji i Radzie. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/109 |
P8_TA(2019)0112
Polityczne wyzwania i strategie na rzecz walki z rakiem u kobiet i z chorobami współistniejącymi
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie politycznych wyzwań i strategii na rzecz walki z rakiem u kobiet i z chorobami współistniejącymi (2018/2782(RSP))
(2020/C 449/12)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 8, 9, 10 i 19 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 35 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając Kartę walki z rakiem przyjętą 4 lutego 2000 r. w Paryżu podczas pierwszego Światowego Szczytu Walki z Rakiem (1), |
— |
uwzględniając zalecenie Rady z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie badań przesiewowych w kierunku raka (2), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z 24 czerwca 2009 r. pt. „Walka z rakiem: Partnerstwo europejskie” (COM(2009)0291), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji z 23 września 2014 r. w sprawie wdrażania komunikatu Komisji z 24 czerwca 2009 r. pt. „Walka z rakiem: Partnerstwo europejskie” oraz drugie sprawozdanie z wdrażania zalecenia Rady z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie badań przesiewowych w kierunku raka (2003/878/WE) (COM(2014)0584), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z 5 czerwca 2003 r. w sprawie raka piersi w Unii Europejskiej (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z 25 października 2006 r. w sprawie raka piersi w rozszerzonej Unii Europejskiej (4), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z 10 kwietnia 2008 r. w sprawie zwalczania nowotworów w rozszerzonej Unii Europejskiej (5), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z 6 maja 2010 r. w sprawie komunikatu Komisji pt. „Walka z rakiem: Partnerstwo europejskie” (6), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z 11 grudnia 2012 r. w sprawie zapobiegania chorobom kobiet związanym z wiekiem (7), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z 14 lutego 2017 r. w sprawie propagowania równości płci w odniesieniu do zdrowia psychicznego i badań klinicznych (8), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG (9), |
— |
uwzględniając publikację wspólnego działania w zakresie walki z rakiem CanCon z 2017 r. zatytułowaną „Europejski poradnik na temat poprawy jakości kompleksowego zwalczania chorób nowotworowych”, |
— |
uwzględniając publikację Wspólnego Centrum Badawczego Komisji Europejskiej z 2017 r. zatytułowaną „Report of a European Survey on the Implementation of Breast Units: ECIBC-supporting information for breast cancer care policies and initiatives” [Sprawozdanie z europejskiego badania dotyczącego wdrażania centrów chorób piersi – informacje uzupełniające w ramach europejskiej inicjatywy dotyczącej raka piersi, na temat polityki i inicjatyw w zakresie opieki nad chorymi na raka piersi], |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z 14 czerwca 2012 r. w sprawie wadliwych implantów piersi wypełnionych żelem silikonowym, produkowanych przez francuskie przedsiębiorstwo PIP (10), |
— |
uwzględniając opublikowaną 1 lutego 2012 r. opinię Komitetu Naukowego ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia (SCENIHR) w sprawie bezpieczeństwa silikonowych implantów piersi wytwarzanych przez Poly Implant Prothèse (PIP) (11), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z 13 czerwca 2001 r. w sprawie petycji uznanych za dopuszczalne w sprawie implantów silikonowych (petycje nr 0470/1998 i 0771/1998) (12), a w szczególności otrzymaną niedawno petycję 0663/2018 w sprawie protez piersi i ich wpływu na zdrowie kobiet, |
— |
uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie wyzwań i strategii politycznych w walce z rakiem u kobiet i powiązanymi współwystępującymi schorzeniami (O-000134/2018 – B8-0006/2019), |
— |
uwzględniając projekt rezolucji Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, |
— |
uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej uznaje prawo osób do dostępu do profilaktycznej opieki zdrowotnej i prawo do korzystania z leczenia; |
B. |
mając na uwadze, że co trzeci Europejczyk w ciągu swojego życia zachoruje na raka, a co roku w UE około 1,3 mln osób umiera na raka, co stanowi około 26 % wszystkich zgonów (13); |
C. |
mając na uwadze, że główną przyczyną umieralności z powodu raka w UE jest rak płuc, a następnie rak jelita grubego i rak piersi; |
D. |
mając na uwadze, że rak i choroby współistniejące dotykają zarówno kobiety, jak i mężczyzn, jednak w związku z występowaniem rodzajów nowotworów specyficznych dla każdej płci oraz podejść do diagnostyki i profilaktyki odmiennych dla kobiet i mężczyzn istnieje potrzeba ukierunkowanej polityki; |
E. |
mając na uwadze, że główne postaci raka, które dotykają kobiety, to rak piersi, macicy i szyjki macicy; mając na uwadze, że rak piersi jest w populacji kobiet najczęstszą chorobą nowotworową kończącą się zgonem, nie tylko w UE (16 %), ale także na całym świecie; |
F. |
mając na uwadze dane wskazujące, że u kobiet pracujących na nocnej zmianie ryzyko zachorowania na raka piersi jest o 30 % większe; |
G. |
mając na uwadze, że dane pokazują, iż można by zapobiec aż połowie wszystkich zgonów z powodu raka (14), gdyby był on wykrywany na czas i odpowiednio leczony; |
H. |
mając na uwadze, że wskaźnik przeżywalności pacjentów chorych na raka piersi może sięgać 80 % w razie wczesnej diagnozy i rozpoczęcia leczenia w odpowiednim czasie; |
I. |
mając na uwadze, że kobiety chore na raka muszą również często stawiać czoła poważnym i często niedocenianym problemom psychologicznym, zwłaszcza w przypadkach mastektomii lub histerektomii; |
J. |
mając na uwadze, że rak może mieć negatywny wpływ na płodność i wywoływać fizyczne skutki u kobiet, takie jak ból, obrzęk limfatyczny itp.; |
K. |
mając na uwadze, że rak negatywnie wpływa na życie prywatne, społeczne i zawodowe kobiet oraz poważnie obniża ich poczucie własnej wartości i samoakceptację; |
L. |
mając na uwadze, że szczególną uwagę należy poświęcić kobietom i mężczyznom cierpiącym na raka i choroby współistniejące, którzy stoją w obliczu szczególnych wyzwań związanych z chorobą i obowiązkami rodzinnymi w postaci konieczności zapewnienia opieki nad dzieckiem, osobą starszą lub niepełnosprawną; |
M. |
mając na uwadze, że wszystkie kobiety i wszyscy mężczyźni cierpiący na raka i choroby współistniejące muszą mieć równy dostęp do usług zdrowotnych, w szczególności do badań przesiewowych, leczenia oraz przystępnego cenowo wsparcia wysokiej jakości po zakończeniu terapii, |
N. |
mając na uwadze, że wczesne wykrywanie nowotworów za pośrednictwem badań lekarskich może uratować chorym życie; mając w związku z tym na uwadze, że sprawą najwyższej wagi jest poprawa dostępu do środków profilaktycznych dostępnych dzięki badaniom lekarskim; |
O. |
mając na uwadze, że jeszcze dziś w UE występuje wiele znacznych nierówności pod względem jakości leczenia zarówno w obrębie państw członkowskich, jak i między nimi: w środowisku prywatnym i publicznym, na obszarach wiejskich i miejskich, w poszczególnych regionach i miastach, a nawet w szpitalach w tym samym mieście; mając na uwadze, że państwa członkowskie mają bardzo różne systemy opieki zdrowotnej i odmienne standardy; mając na uwadze poważne rozbieżności pod względem wskaźnika zachorowalności i umieralności w Europie Środkowej i Wschodniej oraz średnio w całej UE; mając na uwadze, że odpowiedzialność za organizację systemów opieki zdrowotnej oraz przepisy dotyczące diagnostyki i leczenia raka spoczywa na poszczególnych państwach członkowskich; mając na uwadze, że współpraca i wymiana najlepszych praktyk na szczeblu UE wnosi ogromną wartość dodaną; |
P. |
mając na uwadze, że każde skuteczne leczenie raka i chorób współistniejących powinno uwzględniać specyficzne potrzeby kobiet i mężczyzn oraz zaobserwowane różnice między nimi w zakresie profilaktyki i leczenia pacjentów chorych na raka, a także sprzyjającą włączeniu społecznemu komunikację między pacjentami, osobami wyleczonymi, członkami rodziny i opiekunami, personelem medycznym oraz naukowcami; |
Q. |
mając na uwadze, że nadal brakuje całościowego leczenia pacjentów chorych na raka, a struktura leczenia jest często sztywna i nie odzwierciedla potrzeb kobiet, zwłaszcza młodych kobiet i kobiet LGBTIQ+; |
R. |
mając na uwadze, że kobiety i mężczyźni dotknięci chorobą powinni mieć dostęp do dokładnych informacji na każdym etapie choroby, a także do profilaktyki, wysokiej jakości badań przesiewowych, diagnostyki, monitorowania oraz leczenia i wsparcia po powrocie do zdrowia; |
S. |
mając na uwadze, że leczenie raka ma poważne następstwa, zarówno fizyczne, jak i psychologiczne, a kluczowe znaczenie ma zapewnienie pacjentom i ich rodzinom wysokiej jakości życia przez oferowanie im odpowiedniego wsparcia i pomocy dostosowanej do ich szczególnej sytuacji i specyficznych potrzeb; |
T. |
mając na uwadze, że wpływ raka na życie i cierpienie ludzi jest głęboko niepokojący oraz że można zrobić znacznie więcej w celu ratowania życia, łącząc zasoby, wiedzę i istniejące technologie; |
U. |
mając na uwadze, że nowotwory inaczej dotykają kobiety i mężczyzn, a kobiety, u których wyleczono raka, mogą napotykać szczególne trudności w powrocie do pracy, kształcenia i życia rodzinnego; mając na uwadze dowody wskazujące, że wczesne interwencje psychospołeczne mają pozytywny wpływ na wspieranie osób wyleczonych w kwestiach związanych z zatrudnieniem; mając na uwadze, że należy rozwijać rehabilitację psychospołeczną i zawodową w oparciu o podejście ukierunkowane na osobę i uwzględniające kwestię płci; |
V. |
mając na uwadze, że każdego roku tysiącom kobiet wszczepia się protezy piersi z powodów medycznych lub estetycznych, a niekiedy z obydwu tych powodów jednocześnie, bez faktycznego rozważenia ryzyka przed zaleceniem pacjentom tych implantów; mając na uwadze, że sprawa PIP skupiła się całkowicie na jednym producencie, a inne podmioty nie zostały dokładniej i szerzej zbadane; mając na uwadze, że producenci implantów piersi (inni niż PIP) nie dostarczają żadnych informacji na temat składu oraz mniej lub bardziej poważnych negatywnych skutków żelu silikonowego stosowanego w przedmiotowych celach przez przemysł farmaceutyczny; mając na uwadze, że producenci nie są w stanie dać gwarancji protez wypełnionych w 100 % kohezyjnym żelem, a problemu „wyciekających” nadal nie rozwiązano; mając na uwadze, że współczynnik pęknięć i zagrożenia związane z inwazyjnym przedostawaniem się silikonu do całego ciała stanowią prawdziwy problem; mając na uwadze, że chirurdzy powinni przedstawiać alternatywy dla implantów piersi, których wszczepienie jest zabiegiem niemal nieodwracalnym i może prowadzić zarówno do okaleczenia, jak i do poważnych problemów zdrowotnych u kobiet, w tym do nowotworów i chorób współistniejących; mając na uwadze, że w kilku sprawozdaniach stwierdzono bezpośredni związek między stosowaniem implantów silikonowych a chłoniakiem anaplastycznym z dużych komórek (ALCL), rzadkim rodzajem chłoniaka nieziarniczego, który spowodował co najmniej 14 zgonów spośród ponad 409 odnotowanych przypadków; |
W. |
mając na uwadze, że czynniki środowiskowe mają wpływ na zdrowie, a niektóre znane czynniki rakotwórcze zwiększają ryzyko wśród kobiet i mężczyzn ; |
X. |
mając na uwadze, że wydłużenie średniego czasu trwania życia przyniesie ze sobą przyszłe wyzwania naukowe, demograficzne i medyczne, a kobiety będą na ogół żyć dłużej niż mężczyźni; |
Y. |
mając na uwadze, że wysokiej jakości badania nad przyczynami i leczeniem raka mają kluczowe znaczenie dla poprawy profilaktyki, diagnostyki i skutecznego leczenia oraz kontroli przebiegu choroby; |
Z. |
mając na uwadze, że najlepsze dostępne leczenie niektórych nowotworów może wymagać od pacjentów wyjazdu poza region lub państwo członkowskie zamieszkania w celu uzyskania dostępu do zabiegów ratujących życie; mając na uwadze, że pacjenci wymagający leczenia w państwach spoza UE mogą napotykać poważne przeszkody w zapewnieniu w odpowiednim czasie dostępu do zabiegów; |
AA. |
mając na uwadze, że w niektórych branżach kobiety stanowią większość siły roboczej i często są bardziej zagrożone zachorowaniem na raka związanego z miejscem pracy z powodu narażenia na działanie materiałów rakotwórczych; |
1. |
z zadowoleniem przyjmuje postępy we wczesnym wykrywaniu, które zwiększyły wskaźnik przeżywalności wśród pacjentów chorych na raka piersi, i zwraca uwagę, że wszystkie państwa członkowskie powinny dążyć do poprawy leczenia innych rodzajów raka, takich jak rak jajnika lub rak szyjki macicy, oraz chorób współistniejących; |
2. |
zwraca uwagę, że śmiertelnym rakiem najczęściej występującym wśród kobiet w UE jest rak piersi, a następnie rak płuc, rak jelita grubego i rak trzustki, natomiast wśród mężczyzn najczęstszym rakiem jest nadal rak prostaty i rak płuc; |
3. |
zachęca Komisję i państwa członkowskie, by nadal priorytetowo traktowały w polityce zdrowotnej walkę z rakiem przez opracowanie i wdrożenie kompleksowej strategii unijnej oraz opartej na danych naukowych i opłacalnej polityki walki z rakiem i chorobami współistniejącymi; podkreśla, że polityka taka uwzględniałaby szczególne potrzeby kobiet i mężczyzn dzięki gromadzeniu dokładnych i kompleksowych danych na temat zachorowalności na raka i przeżywalności z podziałem według kryterium płci, by zapewnić skierowanie konkretnych działań do pacjentów chorych na raka, a jednocześnie prowadzić badania naukowe, inicjować profilaktykę poszczególnych rodzajów raka oraz zapewniać dostęp do dokładnych informacji, badań przesiewowych, diagnozowania, monitorowania, leczenia i wsparcia po zakończeniu terapii w celu zagwarantowania opieki medycznej; |
4. |
podkreśla, że chociaż odpowiedzialność za organizację służby zdrowia i za świadczenie usług opieki długoterminowej spoczywa na poszczególnych państwach członkowskich, to współpraca na szczeblu europejskim wraz ze skutecznym wykorzystaniem funduszy UE może przyczynić się do opracowania skutecznej strategii UE w zakresie walki z rakiem; i chorobami współistniejącymi dzięki wspieraniu i uzupełnianiu działań podejmowanych na szczeblu regionalnym i krajowym, a także dzięki pomaganiu państwom członkowskim w stawianiu czoła wspólnym wyzwaniom zachęca zatem Komisję, by służyła jako platforma wymiany najlepszych praktyk między państwami członkowskimi w odniesieniu do modeli opieki nad chorymi na raka i norm dotyczących programów walki z rakiem, dostosowanych do indywidualnych okoliczności i możliwości finansowych, w celu stworzenia synergii w podejmowaniu wspólnych wyzwań; |
5. |
wzywa Komisję do większych starań o poprawę koordynacji w całej UE w dziedzinie badań nad rakiem u kobiet, która jest bardzo rozdrobniona i zróżnicowana w całej UE; wzywa Komisję, by lepiej wykorzystała innowacyjne partnerstwo na rzecz walki z rakiem w celu osiągnięcia lepszej koordynacji, zwłaszcza w odniesieniu do raka jajników; |
6. |
zachęca Komisję i państwa członkowskie do przeprowadzenia kampanii uświadamiających na temat nowotworów uwarunkowanych płcią, które w nieproporcjonalny sposób dotykają kobiety, oraz na temat sposobów zapobiegania nowotworom, oraz do zapewnienia informacji na temat profilaktycznego znaczenia dających się zmodyfikować czynników związanych ze stylem życia w profilaktyce, takich jak zmiana diety, spożywanie alkoholu i ćwiczenia fizyczne; podkreśla, że należy również zachęcać kobiety do udziału w programach badań przesiewowych w kierunku raka piersi lub raka szyjki macicy; |
7. |
zachęca państwa członkowskie do zapewnienia programów i kampanii dotyczących edukacji zdrowotnej i kompetencji zdrowotnych, by poprawić pozycję kobiet i dziewcząt oraz dać im narzędzia służące samoopiece w całym obszarze zdrowia, jako uzupełnienie publicznych, kompleksowych i bezpłatnych usług zdrowotnych; |
8. |
zachęca państwa członkowskie do współpracy w zakresie profilaktyki raka przez pełne wdrożenie Europejskiego kodeksu walki z rakiem (15); |
9. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia zdecydowanych działań mających zminimalizować narażenie kobiet i mężczyzn na substancje rakotwórcze, substancje działające szkodliwie na rozrodczość i substancje zaburzające funkcjonowanie układu hormonalnego; |
10. |
podkreśla szczególną sytuację mężczyzn, w szczególności mężczyzn transpłciowych, dotkniętych rakiem piersi lub macicy; zachęca państwa członkowskie do zapewnienia usług w zakresie zdrowia psychicznego dostosowanych do potrzeb osób cierpiących z powodu stresu, z jakim te osoby mogą się borykać; podkreśla znaczenie informowania personelu medycznego i paramedycznego o tego typu sytuacjach za pośrednictwem odpowiednich szkoleń; |
11. |
ponownie podkreśla potrzebę rozpowszechniania konkretnych i dokładnych materiałów oraz wzywa Komisję i państwa członkowskie do prowadzenia kampanii informacyjnych dostosowanych do różnych rodzajów raka i różnych grup pacjentów, niezależnie od tego, czy są to kobiety, czy mężczyźni, z uwzględnieniem wszystkich istotnych czynników, takich jak historia chorób w rodzinie, wiek, status społeczno-gospodarczy czy miejsce zamieszkania; |
12. |
zauważa, że jedna trzecia ludności nadal nie ma dostępu do wysokiej jakości zgłaszania nowotworów, głównie w regionach o najmniejszych zasobach i najgorszym poziomie służby opieki zdrowotnej; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków na rzecz opracowania rejestrów nowotworów; |
13. |
powtarza, że gromadzenie danych dotyczących badań przesiewowych w kierunku raka powinno być powiązane z Europejskim Ankietowym Badaniem Zdrowia Eurostatu (EHIS) i krajowymi badaniami ankietowymi dotyczącymi zdrowia w celu uzyskania dokładniejszych informacji na temat uczestnictwa w badaniach przesiewowych w spontanicznych i zorganizowanych warunkach oraz ich częstotliwości; |
14. |
zwraca się do Komisji i państw członkowskich o zainicjowanie kampanii informacyjnych i uświadamiających w szkołach średnich na temat wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) w celu zwiększania wiedzy dziewcząt i młodych kobiet o zakażeniu tym wirusem; |
15. |
zachęca państwa członkowskie do wspierania tworzenia nowoczesnych ośrodków, w których wykwalifikowani technicy opieki pośredniej, psychologowie i inni odpowiedni pracownicy medyczni będą oferować pacjentom onkologicznym specjalistyczną pomoc psychologiczną, by zaspokoić szczególne potrzeby pacjentów chorych na raka w trakcie leczenia przez zapewnienie różnych form wsparcia psychologicznego; zauważa, że stały rozwój technologiczny w dziedzinie medycyny powoduje, że personel medyczny musi stale zdobywać wiedzę niezbędną do wczesnego wykrywania i wysokiej jakości leczenia; |
16. |
zachęca państwa członkowskie do wzmocnienia rozwoju opieki środowiskowej w celu uwzględnienia szerokiego zakresu usług potrzebnych osobom, u których wyleczono raka, oraz osobom, które cierpią na choroby przewlekłe; podkreśla, że należy rozwijać opiekę środowiskową w sposób uwzględniający kwestię płci, aby zaspokoić szczególne potrzeby kobiet, u których wyleczono raka, w momencie powrotu do kształcenia i szkolenia, zatrudnienia i życia rodzinnego, z uwzględnieniem ich potrzeb psychospołecznych; |
17. |
z zadowoleniem przyjmuje wsparcie Komisji dla rozwoju europejskiego systemu zapewniania jakości usług w zakresie leczenia raka piersi; stwierdza, że system ten powinien zapewniać wytyczne dotyczące rehabilitacji, opieki nad osobami, u których wyleczono raka, i opieki paliatywnej, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb kobiet chorych na raka i osób, u których wyleczono raka, znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji; |
18. |
zachęca państwa członkowskie do poprawy dostępu do podejmowanych w odpowiednim czasie badań przesiewowych przez skuteczniejsze finansowanie i zwiększenie zasobów oraz do zainicjowania kampanii uświadamiających zachęcających wszystkie zagrożone grupy do korzystania z wczesnych badań lekarskich; |
19. |
wzywa państwa członkowskie do wykorzystania funduszy UE, takich jak m.in. między innymi europejskie fundusze strukturalne i Fundusz Spójności oraz instrumenty Europejskiego Banku Inwestycyjnego, w celu stworzenia ośrodków badań przesiewowych, profilaktyki i leczenia o gwarantowanej jakości, łatwo dostępnych dla wszystkich pacjentów; |
20. |
zachęca państwa członkowskie, by przy wsparciu Komisji i przy wykorzystaniu różnych możliwości finansowania zapewnianych przez UE finansowały usługi zapewniające wsparcie rodzinom, w których jeden z członków jest pacjentem chorym na raka, w tym doradztwa rodzinnego i doradztwa w zakresie płodności dla pacjentów chorych na raka i ich rodzin; |
21. |
wzywa Komisję do podjęcia działań w celu pełnego wparcia strategii WHO na rzecz eliminacji raka szyjki macicy; |
22. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do pełnego wdrożenia istniejących ram prawnych, w szczególności w dziedzinie nadzoru, obserwacji i kontroli stosowania wyrobów medycznych wysokiego ryzyka i ich wpływu na zdrowie kobiet; wzywa również do dalszego rozwijania środków gwarantujących bezpieczeństwo implantów piersi; uważa, że pilnie potrzebna jest dogłębna ocena ryzyka związanego z takimi implantami, ze szczególnym uwzględnieniem przypadków raka, a zwłaszcza chłoniaka anaplastycznego z dużych komórek (ALCL) u kobiet; |
23. |
wzywa do powołania komisji śledczej w celu zbadania wpływu implantów silikonowych na zdrowie kobiet, a w szczególności ewentualnego związku z różnymi postaciami raka i chorobami współistniejącymi; |
24. |
domaga się poświęcenia większej uwagi i zasobów na wczesne wykrywanie i podstawowe badania raka jajnika; |
25. |
wzywa Komisję, aby nadała priorytetowe znaczenie działaniom mającym na celu zlikwidowanie przepaści między Europą Środkową i Wschodnią a średnią europejską w zakresie zachorowalności na raka jajników i raka szyjki macicy oraz spowodowanej nimi umieralności, likwidując nierówności strukturalne między państwami przez organizowanie skutecznych i opłacalnych usług w zakresie badań przesiewowych w kierunku raka; |
26. |
zachęca państwa członkowskie do skupienia się również na poprawie jakości życia kobiet i mężczyzn, którzy są pacjentami chorymi na raka i choroby współistniejące, a których nie można wyleczyć, na przykład przez wspieranie ruchu hospicyjnego; |
27. |
z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący dyrektywy w sprawie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym pracowników i opiekunów; podkreśla, że powinna ona obejmować szczególne środki mające zmniejszać ryzyko zachorowania na nowotwory wśród kobiet pracujących na nocną zmianę; w związku z tym podkreśla znaczenie prawa jednostki do urlopu i żądania elastycznych warunków pracy, które mogą pomóc podejmować szczególne wyzwania stające przed pracującymi rodzicami lub opiekunami zajmującymi się krewnymi chorymi na raka i choroby współistniejące; |
28. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz parlamentom państw członkowskich. |
(1) https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000119111
(2) Dz.U. L 327 z 16.12.2003, s. 34.
(3) Dz.U. C 68 E z 18.3.2004, s. 611.
(4) Dz.U. C 313 E z 20.12.2006, s. 273.
(5) Dz.U. C 247 E z 15.10.2009, s. 11.
(6) Dz.U. C 81 E z 15.3.2011, s. 95.
(7) Dz.U. C 434 z 23.12.2015, s. 38.
(8) Dz.U. C 252 z 18.7.2018, s. 99.
(9) Dz.U. L 117 z 5.5.2017, s. 1.
(10) Dz.U. C 332 E z 15.11.2013, s. 89.
(11) http://ec.europa.eu/health/scientific_committees/emerging/docs/scenihr_o_034.pdf
(12) Dz.U. C 53 E z 28.2.2002, s. 231.
(13) https://ec.europa.eu/eurostat/statistics-explained/index.php/Cancer_statistics
(14) http://cancer-code-europe.iarc.fr/index.php/pl/
(15) http://cancer-code-europe.iarc.fr/index.php/en/
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/115 |
P8_TA(2019)0113
Stosowanie marihuany w celach leczniczych
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie stosowania marihuany w celach leczniczych (2018/2775(RSP))
(2020/C 449/13)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 168 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając pytanie do Komisji na temat stosowania marihuany w celach leczniczych (O-000122/2018 – B8-0001/2019), |
— |
uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że konopie indyjskie zawierają ponad 480 związków, w tym ponad 100 kannabinoidów złożonych zarówno ze związków psychoaktywnych, jak i niepsychoaktywnych; mając na uwadze, że wiele z tych związków występuje wyłącznie w konopiach; |
B. |
mając na uwadze, że D9-tetrahydrokannabinol (THC) i kannabidiol (CBD) to najlepiej znane kannabinoidy zidentyfikowane w marihuanie, a THC stanowi główny psychoaktywny i uzależniający składnik marihuany, podczas gdy CBD nie ma właściwości odurzających ani uzależniających; |
C. |
mając na uwadze, że konopie indyjskie zawierają wiele innych kannabinoidów, takich jak kannabichromen, kannabinol, kwas kannabidiolowy, kannabigerol i tetrahydrokannabiwarin, które mogą mieć działanie neuroochronne, przyczyniać się do łagodzenia niektórych objawów, takich jak przewlekły ból, stan zapalny, infekcje bakteryjne, oraz stymulować wzrost kości; |
D. |
mając na uwadze, że uzyskane z marihuany produkty stosowane w medycynie powszechnie określa się mianem „medycznej marihuany”; mając na uwadze, że termin ten nie ma pełnej definicji prawnej, jest wieloznaczny i może być różnie interpretowany; mając na uwadze, że produkty określane mianem medycznej marihuany należy odróżnić od leków na bazie marihuany, które przeszły badania kliniczne i zostały zatwierdzone przez organy regulacyjne; |
E. |
mając na uwadze, że konwencje ONZ i prawo międzynarodowe nie zakazują stosowania marihuany lub produktów na bazie marihuany do leczenia konkretnych schorzeń; |
F. |
mając na uwadze, że państwa członkowskie UE znacznie różnią się między sobą pod względem regulacyjnego podejścia do marihuany, w tym do medycznej marihuany, np. w kwestii maksymalnych dopuszczalnych poziomów stężenia THC i CBD, co może stawiać w trudnej sytuacji kraje stosujące ostrożniejsze podejście; |
G. |
mając na uwadze, że żadne państwo członkowskie UE nie zezwala na palenie marihuany w celach leczniczych ani na domową uprawę marihuany w celach leczniczych; |
H. |
mając na uwadze, że polityka wobec medycznej marihuany zmienia się zarówno w UE, jak i na świecie; mając na uwadze, że nawet w obrębie administracji publicznej wciąż dochodzi do nieporozumień w kwestii różnych zastosowań marihuany, ponieważ legalizacja rekreacyjnego stosowania marihuany jest mylona z koniecznością zapewnienia wszystkim potrzebującym pacjentom bezpiecznego i legalnego dostępu do marihuany w celach leczniczych; |
I. |
mając na uwadze, że zasadniczo stosowanie marihuany może prowadzić do uzależnienia i rodzi poważne problemy społeczne i zdrowotne; mając na uwadze, że zapobieganie uzależnieniom jest wciąż koniecznością, a także monitorowanie i kontrola nielegalnych praktyk, szczególnie gdyby medyczna marihuana miała być szerzej stosowana; |
J. |
mając na uwadze, że od czerwca 2018 r. żaden lek na bazie marihuany nie został dopuszczony w drodze scentralizowanej procedury wydawania pozwoleń stosowanej przez Europejską Agencję Leków oraz że tylko jeden taki produkt przechodził taką procedurę; |
K. |
mając na uwadze, że tylko jeden lek na bazie marihuany otrzymał w ramach procedury wzajemnego uznania pozwolenie na dopuszczenie do obrotu w 17 państwach członkowskich UE jako lek na spastyczność spowodowaną stwardnieniem rozsianym; |
L. |
mając na uwadze, że przegląd dostępnej literatury naukowej dotyczącej marihuany stosowanej w kontekście medycznym dostarcza przekonujących i solidnych dowodów, że marihuana i kannabinoidy mają właściwości terapeutyczne, na przykład w leczeniu przewlekłego bólu u osób dorosłych (np. w przypadku nowotworów), jako antyemetyki stosowane w zapobieganiu spowodowanym chemioterapią mdłościom lub wymiotom bądź w łagodzeniu zgłoszonych przez pacjenta objawów spastyczności w stwardnieniu rozsianym oraz że są skuteczne w leczeniu pacjentów z zaburzeniami lękowymi, z objawami stresu pourazowego oraz depresji; |
M. |
mając na uwadze, że istnieją dowody na to, że marihuana lub kannabinoidy mogą skutecznie zwiększać apetyt i ograniczać spadek masy ciała spowodowany HIV/AIDS, łagodzić objawy zaburzeń psychicznych, takich jak psychoza, lub objawy zespołu Tourette’a, łagodzić objawy epilepsji, a także choroby Alzheimera, artretyzmu, astmy, raka, choroby Crohna oraz jaskry, i przyczyniają się do ograniczenia ryzyka otyłości i cukrzycy oraz łagodzą bóle menstruacyjne; |
N. |
mając na uwadze, że oficjalne dane na temat badań i finansowania badań nad medyczną marihuaną są skąpe; mając na uwadze, że badania nad medyczną marihuaną nie otrzymują bezpośredniego wsparcia z obecnego programu badawczego UE, i że takie projekty badawcze są w państwach członkowskich słabo skoordynowane; |
O. |
mając na uwadze, że w ocenie wdrożenia strategii antynarkotykowej UE na lata 2013–2020 przyznano, że unikanie dyskusji o najnowszych tendencjach w polityce dotyczącej marihuany zostało zauważone przez wiele zainteresowanych stron i była to jedna z najczęściej wymienianych kwestii nieujętych w strategii; |
P. |
mając na uwadze, że brak jest jednolitego systemu normalizacji odnoszącego się do oznakowania i etykietowania leków zawierających THC, CBD i inne kannabinoidy występujące w konopiach indyjskich; |
Q. |
mając na uwadze, że personel medyczny – studenci medycyny, lekarze i farmaceuci, psychiatrzy etc. – nie mają dostępu do wiarygodnych informacji na temat wpływu produktów leczniczych zawierających THC i CBD, lub mają do nich dostęp w niewielkim stopniu, a poza tym brakuje informacji i ostrzeżeń dla młodych ludzi i kobiet rozważających macierzyństwo; |
R. |
mając na uwadze, że nie istnieją regulacje wewnątrzunijne dotyczące wprowadzania do obrotu leków na bazie marihuany; |
1. |
wzywa Komisję i organy krajowe do współpracy w celu opracowania prawnej definicji medycznej marihuany i wprowadzenia jasnego rozróżnienia między lekami na bazie marihuany zatwierdzonymi przez EMA lub inne agencje regulacyjne, marihuaną medyczną niesprawdzoną w badaniach klinicznych oraz innymi zastosowaniami marihuany (np. rekreacyjnym lub przemysłowym); |
2. |
uważa, że badania nad potencjalnymi zaletami leków uzyskanych z marihuany i na bazie marihuany są ogólnie niedofinansowane, co należy zmienić w kolejnym 9. programie ramowym oraz w krajowych programach badawczych, aby zbadać m.in. możliwe zastosowania THC, CBD i innych kannabinoidów w leczeniu oraz ich wpływ na ludzki organizm, z uwzględnieniem doświadczeń z przepisywania marihuany poza wskazaniami rejestracyjnymi; |
3. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do zniesienia barier regulacyjnych, finansowych i przełamania barier kulturowych, które utrudniają badania naukowe nad stosowaniem marihuany w celach leczniczych i badania nad marihuaną ogółem; wzywa ponadto Komisję i państwa członkowskie do określenia warunków, które umożliwią przeprowadzenie wiarygodnych i niezależnych oraz opartych na obszernych danych badań naukowych nad stosowaniem leków na bazie marihuany w celach leczniczych; |
4. |
wzywa Komisję, by określiła priorytetowe obszary badań nad marihuaną do celów leczniczych w porozumieniu z właściwymi organami i opierając się na pionierskich badaniach przeprowadzonych w innych krajach oraz koncentrując się na obszarach, które mogą wnieść największą wartość dodaną; |
5. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do zainicjowania większej liczby badań oraz stymulowania innowacji w odniesieniu do projektów związanych z wykorzystaniem marihuany w celach leczniczych; |
6. |
wzywa Komisję do opracowania kompleksowej strategii zapewniającej najwyższe standardy w niezależnych badaniach naukowych, opracowywaniu, procedurze wydawania pozwoleń i dopuszczania do obrotu, monitorowaniu bezpieczeństwa leku i unikaniu nadużyć w przypadku produktów uzyskanych z marihuany; podkreśla konieczność standaryzacji i ujednolicenia produktów zawierających leki na bazie marihuany; |
7. |
podkreśla znaczenie ścisłej współpracy i koordynacji ze Światową Organizacją Zdrowia w związku z dalszymi działaniami UE dotyczącymi medycznej marihuany; |
8. |
wzywa komisję do stworzenia sieci łączącej EMA, Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA) oraz właściwe organy krajowe, stowarzyszenia pacjentów, społeczeństwo obywatelskie, partnerów społecznych, organizacje konsumenckie, personel służby zdrowia oraz organizacje pozarządowe wraz z innymi odpowiednimi zainteresowanymi stronami, aby zapewnić skuteczne wdrażanie strategii dotyczącej leków na bazie marihuany; |
9. |
wzywa państwa członkowskie do zapewnienia personelowi służby zdrowia odpowiedniego szkolenia medycznego i promowania opartej na niezależnych i szeroko zakrojonych badaniach naukowych wiedzy na temat medycznej marihuany; wzywa ponadto państwa członkowskie, aby umożliwiły lekarzom swobodny osąd na podstawie doświadczenia zawodowego przy przepisywaniu dopuszczonych przez organy regulacyjne leków na bazie marihuany pacjentom o konkretnych schorzeniach oraz by umożliwiły farmaceutom legalne honorowanie takich recept; podkreśla potrzebę zapewnienia całemu personelowi medycznemu – studentom medycyny, lekarzom i farmaceutom – szkoleń i dostępu do literatury naukowej dotyczącej wyników niezależnych badań naukowych; |
10. |
wzywa Komisję do współpracy z państwami członkowskimi na rzecz wyrównania dostępu do leków na bazie marihuany i dopilnowania, aby, jeżeli jest to dopuszczalne, leki skuteczne w konkretnych schorzeniach były objęte systemem ubezpieczenia zdrowotnego, tak jak inne leki; zwraca się do państw członkowskich o zapewnienie pacjentom bezpiecznego i równego dostępu do różnych rodzajów leków na bazie marihuany i o dopilnowanie, aby podczas leczenia pacjentami zajmował się wykwalifikowany personel medyczny; |
11. |
podkreśla, że aby zapewnić pacjentom dostęp do odpowiedniego leczenia, które jest dostosowane do ich konkretnego przypadku i zaspokaja ich indywidualne potrzeby jako pacjentów z jednym lub kilkoma schorzeniami, kluczowe jest zagwarantowanie im dostępu do wyczerpujących informacji na temat pełnego spektrum profilów szczepów roślinnych wykorzystywanych w podawanych im lekach; podkreśla, że tego typu informacje upodmiotowiłyby pacjentów i umożliwiłyby personelowi służby zdrowia przepisywanie leków uwzględniających wszystkie potrzeby pacjenta i dostosowaną do nich terapię; |
12. |
wzywa państwa członkowskie do ponownego rozważenia krajowych przepisów dotyczących wykorzystania leków na bazie marihuany, jeśli badania naukowe wykazały, że tego samego pozytywnego rezultatu nie da się osiągnąć przy użyciu zwykłych leków pozbawionych właściwości uzależniających; |
13. |
wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania wystarczającego dostępu do leków na bazie marihuany dla zaspokojenia rzeczywistych potrzeb dzięki produkcji zgodnej z krajowymi standardami medycznymi lub ewentualnie z importu spełniającego krajowe wymogi dotyczące leków na bazie marihuany; |
14. |
apeluje do Komisji i państw członkowskich o współpracę w celu dopilnowania, aby bezpieczna i kontrolowana marihuana wykorzystywana w celach leczniczych pochodziła wyłącznie z produktów uzyskanych z marihuany, które przeszły badania kliniczne i ocenę regulacyjną oraz zostały zatwierdzone przez organy regulacyjne; |
15. |
wzywa Komisję do zadbania o to, by badania naukowe i stosowanie medycznej marihuany w Unii w żaden sposób nie sprzyjały siatkom przestępczym handlującym narkotykami ani nie prowadziły do ich ekspansji; |
16. |
podkreśla, że kompleksowa i oparta na wiedzy regulacja leków na bazie marihuany uwolniłaby dodatkowe zasoby w organach publicznych, ograniczyłaby czarny rynek, zapewniłaby jakość i właściwe etykietowanie, aby pomóc kontrolować punkty sprzedaży, ograniczyłaby dostęp małoletnich do tej substancji i zapewniłaby pacjentom pewność prawa oraz bezpieczny dostęp w celach leczniczych – z zachowaniem środków ostrożności w przypadku osób młodych i kobiet w ciąży; |
17. |
podkreśla, że elementem ram regulacyjnych musi zawsze być rygorystyczne zapobieganie uzależnieniu wśród małoletnich i grup szczególnie wrażliwych; |
18. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/119 |
P8_TA(2019)0114
Obrady Komisji Petycji w 2018 r.
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie wyniku działalności Komisji Petycji w roku 2018 (2018/2280(INI))
(2020/C 449/14)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie wyniku działalności Komisji Petycji, |
— |
uwzględniając art. 10 i 11 Traktatu o Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 24 i 227 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) odzwierciedlające znaczenie, jakie traktat przywiązuje do prawa obywateli i osób zamieszkałych w UE do informowania Parlamentu Europejskiego o ich obawach, |
— |
uwzględniając art. 228 TFUE dotyczący roli i funkcji Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, |
— |
uwzględniając art. 44 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w którym jest mowa o prawie do składania petycji do Parlamentu Europejskiego, |
— |
uwzględniając postanowienia TFUE dotyczące postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w szczególności jego art. 258 i 260, |
— |
uwzględniając art. 52 i art. 216 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Petycji (A8-0024/2019), |
A. |
mając na uwadze, że prawo do składania petycji zapewnia obywatelom otwarty, demokratyczny i przejrzysty mechanizm uzyskiwania pozasądowego środka odwoławczego w przypadku formalnych skarg zgłaszanych do bezpośrednio wybranych przez nich przedstawicieli, w szczególności gdy dotyczy to obszarów działalności Unii Europejskiej; |
B. |
mając na uwadze, że prawo do składania petycji powinno być zasadniczym elementem demokracji uczestniczącej, w której prawo każdego obywatela do bezpośredniego uczestnictwa w życiu demokratycznym Unii jest rzeczywiście chronione; mając na uwadze, że powinno to poprawiać zdolność reagowania Parlamentu Europejskiego w stosunku do obywateli i mieszkańców Unii Europejskiej;; mając na uwadze, że prawdziwa demokracja powinna zapewniać przejrzystość, rzeczywistą ochronę praw podstawowych oraz praktyczne zaangażowanie ludzi w procesy decyzyjne; |
C. |
mając na uwadze, że każda petycja jest uważnie oceniana i rozpatrywana; mając na uwadze, że każdy składający petycję ma prawo otrzymać merytoryczną odpowiedź i informacje na temat decyzji w sprawie dopuszczalności podjętej przez Komisję Petycji w rozsądnym terminie, w jego własnym języku lub w języku użytym w petycji; |
D. |
mając na uwadze, że działalność Komisji Petycji opiera się na wkładzie składających petycje i informacjach przez nich przekazywanych; |
E. |
mając na uwadze, że Komisja Petycji uważa europejską inicjatywę obywatelską za niezwykle ważne narzędzie demokracji bezpośredniej i uczestniczącej, umożliwiające obywatelom aktywne angażowanie się w kształtowanie europejskiego prawodawstwa; |
F. |
mając na uwadze, że znaczna liczba petycji jest omawiana podczas posiedzeń Komisji Petycji otwartych dla publiczności (i transmitowanych przez internet); mając na uwadze, że składający petycję często korzystają z prawa do przedstawienia swoich petycji, udzielając wtedy informacji z pierwszej ręki członkom Komisji Petycji, Komisji i przedstawicielom państw członkowskich, jeżeli są oni obecni, i w ten sposób aktywnie uczestniczą w pracach komisji; mając na uwadze, że w 2018 r. na posiedzeniach Komisji Petycji obecnych było 187 składających petycję w celu wzięcia udziału w dyskusjach na temat petycji; |
G. |
mając na uwadze, że petycje stanowią dodatkową gwarancję dla obywateli i mieszkańców UE, w porównaniu ze skargami kierowanymi bezpośrednio do Komisji, gdyż angażują Parlament w ten proces, co umożliwia lepszą kontrolę faktów, a także zapewnia prowadzenie przejrzystych debat na dany temat w obecności składających petycję, posłów do Parlamentu Europejskiego i przedstawicieli Komisji, a także – w stosownych przypadkach – wszelkich innych zainteresowanych organów; |
H. |
mając na uwadze, że szczegółowe informacje dostarczane przez składających petycję i wiedza ekspercka Komisji, państw członkowskich i innych organów są niezbędne w pracy Komisji Petycji oraz dla jej wiarygodności; |
I. |
mając na uwadze, że Parlament Europejski od dawna odgrywa pierwszoplanową rolę w rozwoju procesu rozpatrywania petycji w skali międzynarodowej i stosuje wyjątkowo otwartą i przejrzystą procedurę składania i rozpatrywania petycji, umożliwiającą składającym petycje aktywne uczestnictwo w swoich działaniach; |
J. |
mając na uwadze, że w 2018 r. odbyły się cztery wizyty informacyjne, zgodnie z art. 216a Regulaminu: na Łużycach (Niemcy) w sprawie wpływu wydobycia węgla brunatnego na lokalną ludność, w szczególności społeczność Serbołużyczan, a także na zanieczyszczenie rzeki Sprewy i przyległych wód; w Famaguście (Cypr) w sprawie zwrotu zamkniętego obszaru okupowanego miasta Famagusty pierwotnym mieszkańcom; w Parku Narodowym Doñana (Hiszpania) w sprawie sytuacji środowiskowej i możliwej degradacji chronionego obszaru parku narodowego z powodu składowania gazu i nadmiernej eksploatacji zasobów wód gruntowych; oraz w Valledorze (Włochy) w sprawie szkód w środowisku spowodowanych składowiskami odpadów i kamieniołomami; |
K. |
mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 5 lipca 2018 r. w sprawie szkodliwych skutków amerykańskiej ustawy o wypełnianiu obowiązków podatkowych w stosunku do rachunków posiadanych za granicą (FATCA) dla obywateli UE, w szczególności tzw. Amerykanów z przypadku (1) Parlament wezwał Komisję i Radę do przedstawienia wspólnego stanowiska UE w sprawie FATCA, tak aby odpowiednio chronić interesy obywateli europejskich (zwłaszcza tzw. Amerykanów z przypadku) i poprawić wzajemność w automatycznej wymianie informacji z USA; |
L. |
mając na uwadze, że dopuszczalne petycje często stanowią cenny wkład w prace odpowiednich komisji parlamentarnych, gdyż wskazują na domniemane naruszenia prawa Unii; |
M. |
mając na uwadze, że petycje są użytecznym narzędziem służącym wykrywaniu naruszeń prawa Unii, a także umożliwiającym Parlamentowi i innym instytucjom UE ocenę transpozycji i stosowania unijnego prawa oraz jego skutków dla obywateli i osób zamieszkujących UE; |
N. |
mając na uwadze, że zgodnie z Regulaminem Parlamentu Komisja Petycji odpowiada za kontakty z Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich, do którego zadań należy rozpatrywanie skarg kierowanych przez obywateli UE w związku z niewłaściwym administrowaniem w instytucjach i organach Unii Europejskiej; mając na uwadze, że obecna Europejska Rzecznik Praw Obywatelskich Emily O’Reilly przedstawiła Komisji Petycji swoje sprawozdanie roczne za rok 2017 na posiedzeniu w dniu 16 maja 2018 r. oraz że sprawozdanie roczne Komisji Petycji opiera się z kolei częściowo na sprawozdaniu rocznym Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich; |
O. |
mając na uwadze, że Komisja Petycji jest członkiem europejskiej sieci rzeczników praw obywatelskich, w której skład wchodzą także Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich, rzecznicy krajowi i regionalni oraz podobne organizacje z państw członkowskich UE, krajów kandydujących i z innych państw należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego; sieć ta ma na celu promowanie wymiany informacji o prawie i polityce UE oraz wymianę najlepszych praktyk; |
P. |
mając na uwadze, że aby internetowy portal petycji stał się wygodniejszy w użyciu i bardziej dostępny dla obywateli, wprowadzono szereg usprawnień technicznych, takich jak dalsze ulepszenie funkcji wyszukiwania, które zwiększyło liczbę wyświetlanych wyników i umożliwiło użytkownikom znajdowanie petycji przy użyciu podświetlonych słów kluczowych w tytule i streszczeniu petycji, lub wdrożenie bardziej szczegółowych powiadomień dla użytkowników w ich własnych językach; mając na uwadze, że w drugiej połowie 2018 r. udostępniono statystyki dotyczące portalu, będące źródłem użytecznych danych na temat ruchu na stronie i zachowania użytkowników; mając na uwadze, że nadal wprowadza się ulepszenia techniczne, takie jak nowy edytor często zadawanych pytań (FAQ) czy inne ulepszenia modułu administracyjnego; mając na uwadze, że z powodzeniem rozpatrzono dużą liczbę indywidualnych wniosków o pomoc; mając na uwadze, że pewne funkcje, które uczynią portal bardziej interaktywnym źródłem bieżących informacji zarówno dla składających petycje, jak i osób je popierających, muszą jeszcze zostać w pełni wdrożone; |
1. |
podkreśla zasadniczą rolę Komisji Petycji w obronie i promowaniu praw obywateli i mieszkańców Unii w granicach jej kompetencji, a także dopilnowywaniu, aby uwzględniano obawy składających petycje, a zgłaszane przez nich uzasadnione skargi rozpatrywano, w miarę możliwości, terminowo i w wydajny sposób w ramach procesu składania petycji; przypomina o obowiązku współpracy Komisji i organów państw członkowskich z Komisją Petycji, w szczególności w zakresie przekazywania odpowiednich informacji zwrotnych na temat wymiany istotnych informacji; podkreśla, że współpraca ta ma zasadnicze znaczenie dla uwzględniania potrzeb osób składających petycje zgodnie z Traktatami i Kartą praw podstawowych; |
2. |
podkreśla, że petycje stwarzają Parlamentowi Europejskiemu i innym instytucjom UE możliwość nawiązania dialogu z obywatelami UE, na których wpływ ma stosowanie prawa UE; podkreśla potrzebę zacieśnienia współpracy instytucji i organów UE z organami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi w kwestiach związanych ze stosowaniem prawa UE; wzywa instytucje UE i państwa członkowskie, by promowały prawo obywateli do składania petycji oraz zwiększały świadomość publiczną na temat kompetencji UE i możliwych środków zaradczych, jakie Parlament Europejski może zapewnić podczas rozpatrywania petycji; |
3. |
przypomina, że petycje są rozpatrywane zgodnie z art. 227 TFUE, który stanowi, że wszyscy obywatele Unii, jak również wszystkie osoby fizyczne lub prawne mające miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w państwie członkowskim, mają prawo kierowania petycji do Parlamentu Europejskiego w sprawach objętych zakresem działalności Unii Europejskiej; |
4. |
ponownie podkreśla potrzebę ciągłej publicznej debaty na temat obszarów działalności Unii, jej ograniczeń i przyszłości w celu dopilnowania, aby obywatele byli właściwie informowani o szczeblach, na których podejmowane są decyzje, a także aby zapobiec zjawisku „obwiniania Brukseli” wykorzystywanemu przez niektóre nieodpowiedzialne państwa członkowskie; domaga się intensywniejszego i bardziej uporządkowanego organizowanego co dwa lata dialogu między Komisją Petycji a członkami komisji petycji w parlamentach narodowych na temat petycji dotyczących kwestii o dużym znaczeniu dla obywateli Unii, stymulującego prawdziwą debatę między posłami do PE i posłami krajowymi, koncentrującą się na petycjach i zwiększającą świadomość na temat polityki UE oraz wyrazistość podziału kompetencji między UE i państwa członkowskie; |
5. |
wzywa Komisję do właściwego wykorzystywania przysługujących jej uprawnień jako strażniczce Traktatów, ponieważ rola ta ma ogromne znaczenie dla funkcjonowania UE w odniesieniu do obywateli i europejskich prawodawców; apeluje o terminowe prowadzenie postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, aby położyć kres sytuacjom, w których prawo UE nie jest przestrzegane; |
6. |
zwraca się do Komisji, aby zapewniła przejrzystość i dostęp do dokumentów i informacji w ramach procedur EU Pilot dotyczących otrzymanych petycji oraz zakończonych już procedur EU Pilot i postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego; |
7. |
przypomina Komisji, że petycje stanowią wyjątkowy sposób wskazywania sytuacji, w których prawo UE nie jest przestrzegane, i badania takich sytuacji dzięki kontroli politycznej sprawowanej przez Parlament Europejski; |
8. |
zwraca uwagę na cztery wysłuchania publiczne na różne tematy, a mianowicie: wysłuchanie pt. „Prawa obywateli po brexicie” zorganizowane wraz z Komisją Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz Komisją Zatrudnienia i Spraw Socjalnych w dniu 1 lutego 2018 r., wysłuchanie pt. „Europejska inicjatywa obywatelska – zmiana rozporządzenia” zorganizowane wraz z Komisją Spraw Konstytucyjnych w dniu 21 lutego 2018 r., wysłuchanie pt. „Wpływ substancji zaburzających funkcjonowanie układu hormonalnego na zdrowie publiczne” zorganizowane wraz z Komisją Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności w dniu 22 marca 2018 r. oraz wysłuchanie pt. „Prawa osób niepełnosprawnych” w dniu 9 października 2018 r.; przypomina członkom Komisji Petycji o znaczeniu uczestnictwa w wysłuchaniach publicznych organizowanych na wniosek komisji; apeluje do sieci petycji o zaproponowanie konkretnych wysłuchań publicznych i tematów dla badań i rezolucji Parlamentu Europejskiego, które będą odzwierciedlać powiązanie między trwającymi pracami ustawodawczymi i uprawnieniami Parlamentu do kontroli politycznej a petycjami dotyczącymi kwestii o dużym znaczeniu dla europejskich obywateli; podkreśla, że sieć petycji stanowi odpowiednie forum dla proponowania wspólnych inicjatyw do rozpatrywania w formie petycji, które mogłyby w sposób wyczerpujący odzwierciedlać wkład Parlamentu Europejskiego w petycje obywateli Unii; |
9. |
zwraca uwagę na udział delegacji członków Komisji Petycji w wizycie w Limie (Peru) w dniach 15 i 16 lutego 2018 r. w kontekście wspierania demokracji przez Parlament Europejski i jego Zespół ds. Wspierania Demokracji i Koordynacji Wyborów w celu wymiany dobrych praktyk dotyczących procesu składania petycji z Komisją Spraw Konstytucyjnych Parlamentu Peru; |
10. |
potwierdza potrzebę wzmocnienia dialogu politycznego i technicznego z właściwymi komisjami parlamentów narodowych; z zadowoleniem przyjmuje wizytę Komisji Petycji niemieckiego Bundestagu na posiedzeniu Komisji Petycji w dniu 9 października 2018 r. w celu podniesienia kwestii będących przedmiotem wspólnego zainteresowania i omówienia odnośnych petycji; podkreśla międzyparlamentarne posiedzenie Komisji Petycji z parlamentami narodowymi, które odbyło się w dniu 27 listopada 2018 r., zorganizowane wspólnie z Komisją Prawną i we współpracy z europejską siecią rzeczników praw obywatelskich, poświęcone tematowi wdrażania i stosowania prawa Unii, a zwłaszcza roli składania petycji do parlamentów w tym względzie; |
11. |
wyraża nadzieję, że sieć petycji jest sposobem na zwiększenie widoczności Komisji Petycji i ma znaczenie dla prac innych komisji Parlamentu, aby petycje były lepiej uwzględniane w pracach ustawodawczych; potwierdza przekonanie, że posiedzenia sieci petycji mają istotne znaczenie dla wzmocnienia współpracy między komisjami parlamentarnymi dzięki wymianie informacji i najlepszych praktyk między członkami sieci; |
12. |
podkreśla, że celem Komisji Petycji jest informowanie o obawach obywateli podczas debat plenarnych; zwraca uwagę na pytanie wymagające odpowiedzi ustnej w sprawie pozbawienia praw wyborczych w UE, będące przedmiotem debaty na posiedzeniu plenarnym w dniu 2 października 2018 r., pytanie wymagające odpowiedzi ustnej w sprawie udziału osób niepełnosprawnych w wyborach europejskich, przyjęte w Komisji Petycji w dniu 21 marca 2018 r., oraz pytanie wymagające odpowiedzi ustnej, przedłożone wspólnie z Komisją Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności na podstawie otrzymanych petycji, w sprawie obaw dotyczących obszarów chronionych Natura 2000, przyjęte w Komisji Petycji w dniu 21 listopada 2018 r.; apeluje do Komisji Europejskiej i Rady o udzielanie odpowiedzi na rezolucje PE oparte na petycjach podczas debaty następczej na posiedzeniu plenarnym nie później niż w ciągu sześciu miesięcy od ich przyjęcia, tak aby reagować w sposób terminowy i skuteczny na konkretne obawy obywateli Unii; |
13. |
zwraca uwagę na projekty rezolucji zgodnie z art. 128 ust. 5 lub art. 216 ust. 2 Regulaminu złożone w imieniu Komisji Petycji i przyjęte na posiedzeniu plenarnym, a mianowicie w sprawie ochrony i niedyskryminacji mniejszości w państwach członkowskich UE (2), w sprawie udzielania odpowiedzi na petycje dotyczące problemu niepewności zatrudnienia, wynikającego z nadużywania umów na czas określony (3), w sprawie szkodliwych skutków amerykańskiej ustawy o wypełnianiu obowiązków podatkowych w stosunku do rachunków posiadanych za granicą (FATCA) dla obywateli UE, w szczególności tzw. Amerykanów z przypadku (4), oraz w sprawie roli niemieckiego Urzędu ds. Dzieci i Młodzieży (Jugendamt) w transgranicznych sporach rodzinnych (5); |
14. |
zauważa, że amerykańskie ramy FATCA są wdrażane w Unii na podstawie dwustronnych umów międzyrządowych negocjowanych między Stanami Zjednoczonymi a poszczególnymi państwami członkowskimi; ubolewa, że państwa członkowskie nie reagują, żeby rozwiązać problemy zgłaszane przez obywateli podlegających FATCA; podkreśla rolę Unii w gwarantowaniu skutecznego wdrażania przepisów w sprawie ochrony danych w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony obywateli UE w odniesieniu do powiązanych praw podstawowych; zwraca się do Komisji o ścisłą współpracę z krajowymi organami ochrony danych w celu wsparcia działań polegających na gromadzeniu informacji dotyczących możliwego naruszania w państwach członkowskich unijnych przepisów ochronie danych osobowych; ponadto apeluje do Komisji, by we współpracy z Europejską Radą Ochrony Danych przeprowadziła w odniesieniu do poszczególnych krajów badanie mające ocenić, czy i w jakim zakresie dwustronne umowy międzyrządowe dotyczące FATCA przestrzegają prawa obywateli Unii do prywatności; podkreśla, że państwa członkowskie powinny przeciwdziałać dyskryminacji konsumentów legalnie przebywających w Unii, niezależnie od tego, czy są uznawani za „osoby z USA”, a jeśli są uznawani za takie osoby, niezależnie od wagi ich powiązań gospodarczych i osobistych ze Stanami Zjednoczonymi; |
15. |
zwraca uwagę na misję informacyjną w Famaguście na Cyprze w dniach 7–8 maja 2018 r. (10 lat po poprzedniej wizycie informacyjnej komisji), której celem była ponowna ocena i aktualizacja informacji posiadanych przez Komisję Petycji na temat sytuacji w Famaguście, a w szczególności na temat zamkniętej dzielnicy miasta o nazwie Warosia, w związku z petycją nr 733/2004 złożoną przez Loizosa Afxentiou w imieniu Ruchu Uchodźców z Famagusty; potwierdza swoje poparcie dla zawartego w sprawozdaniu z wizyty zalecenia, by wezwać Komisję, Wysoką Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, Radę UE i wszystkie państwa członkowskie UE do złożenia na forum Rady Bezpieczeństwa ONZ wniosku w sprawie nowej rezolucji domagającej się sankcji politycznych i gospodarczych wobec Turcji za akty agresji we wschodniej części Morza Śródziemnego oraz za nieprzestrzeganie rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 550 (1984) i nr 789 (1992); |
16. |
przypomina, że Komisja Petycji przyjęła opinie załączone do sprawozdań Parlamentu w sprawie wielu kwestii poruszonych w petycjach, w tym kontroli stosowania prawa UE w 2016 r. (6), koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (7), europejskiej inicjatywy obywatelskiej (8), sprawozdania z realizacji w odniesieniu do rozporządzenia 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu w UE i poza nią (9), wniosku dotyczącego zmiany decyzji Parlamentu 94/262/EWWiS, WE, Euratom z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (10) oraz wdrażania postanowień Traktatu dotyczących obywatelstwa UE (11); podkreśla, że od początku obecnej kadencji parlamentarnej Komisja Petycji przedstawiła więcej opinii w sprawie aktualnych europejskich tekstów ustawodawczych; |
17. |
podkreśla owocną współpracę Parlamentu z Europejską Rzecznik Praw Obywatelskich oraz jego udział w europejskiej sieci rzeczników praw obywatelskich; podkreśla doskonałe stosunki instytucjonalne między Europejską Rzecznik Praw Obywatelskich a Komisją Petycji; szczególnie docenia regularny wkład Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich w prace komisji przez cały rok; zdecydowanie uważa, że instytucje, organy i agencje Unii muszą zapewnić spójne i skuteczne stosowanie się do zaleceń Europejskiej Rzecznik Praw Obywatelskich; |
18. |
podkreśla prace Komisji Petycji dotyczące kwestii niepełnosprawności i jej ochronną rolę odgrywaną w unijnych ramach Konwencji ONZ o prawach osób niepełnosprawnych; przypomina, że w czerwcu 2018 r. wysłano pismo do stałych przedstawicielstw wszystkich państw członkowskich, w którym zapytano o konkretne środki zapewniające dostępność dla osób niepełnosprawnych; odnotowuje obszerne odpowiedzi otrzymane od niektórych państw członkowskich; ponownie wzywa państwa członkowskie do wdrożenia niezbędnych środków dotyczących dostępności, która stanowi istotny element jakości życia; |
19. |
z zadowoleniem przyjmuje nowe podejście Europejskiego Trybunału Obrachunkowego polegające na bardzo bliskiej współpracy z komisjami Parlamentu i przedstawianiu im sprawozdań Trybunału; zwraca uwagę na prezentację sprawozdania Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w sprawie wdrażania prawa Unii na posiedzeniu Komisji Petycji w dniu 8 października 2018 r.; z zadowoleniem przyjmuje wnioski i zalecenia zawarte w sprawozdaniu; zwraca uwagę na dużą liczbę otrzymanych petycji dotyczących prawa Unii, które nie jest jeszcze w pełni lub odpowiednio przestrzegane w państwach członkowskich; |
20. |
zwraca uwagę, że w kontekście Tygodnia Praw Człowieka w Parlamencie Komisja Petycji rozpatrzyła kilka petycji dotyczących kwestii związanych z prawami człowieka i przedstawiła aktualne badanie dotyczące dyrektywy w sprawie ułatwiania oraz kryminalizacji pomocy humanitarnej dla migrantów o nieuregulowanym statusie; zwraca się do Komisji o zaproponowanie zmiany art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2002/90/WE z dnia 28 listopada 2002 r. w celu zdefiniowania ułatwiania nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu (12) z myślą o wprowadzeniu obowiązkowego zwolnienia z odpowiedzialności karnej za pomoc humanitarną w przypadkach wjazdu, tranzytu lub pobytu; |
21. |
wyraża przekonanie, że sekretariat Komisji Petycji rozpatruje petycje skutecznie i bardzo starannie, zgodnie z wytycznymi komisji i cyklem życia petycji w strukturach administracyjnych PE; domaga się dalszego wprowadzania innowacji do procesu rozpatrywania petycji, z uwzględnieniem najnowszych rozwiązań technologicznych, aby zapewnić większą jasność i przejrzystość całego procesu dla obywateli Unii; |
22. |
podkreśla znaczenie internetowego portalu petycji dla ogólnego sprawnego i przejrzystego rozpatrywania petycji; zwraca uwagę, że jednym z pilnych priorytetów na następny okres jest poprawa komunikacji ze składającymi petycje i osobami popierającymi petycje za pośrednictwem ich kont, aby zmniejszyć obciążenie administracyjne i skrócić czas rozpatrywania petycji; ponownie podkreśla potrzebę dalszego rozwoju portalu pod względem technicznym, dostosowania go do standardów witryny internetowej Parlamentu oraz zwiększenia jego widoczności zarówno na platformie PE, jak i wśród obywateli; podkreśla, że należy kontynuować starania, aby portal był bardziej dostępny dla użytkowników, w szczególności dla osób niepełnosprawnych; |
23. |
podkreśla ważną rolę sieci SOLVIT, która umożliwia obywatelom i przedsiębiorstwom składanie skarg dotyczących przypadków ewentualnego naruszenia prawa UE przez organy publiczne w innych państwach członkowskich; wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania sieci SOLVIT, aby stała się ona bardziej pomocna i widoczna dla obywateli; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje plan działania na rzecz wzmocnienia sieci SOLVIT opublikowany przez Komisję w maju 2017 r.; wzywa Komisję, aby przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie z wyników planu działania na rzecz wzmocnienia sieci SOLVIT opublikowanego przez Komisję w maju 2017 r.; |
24. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji i sprawozdania Komisji Petycji Radzie, Komisji, Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz komisjom ds. petycji państw członkowskich, a także rzecznikom praw obywatelskich lub podobnym właściwym organom. |
(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0316.
(2) Dz.U. C 463 z 21.12.2018, s. 21.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0242.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0316.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0476.
(6) Opinia przyjęta w dniu 21 marca 2018 r.
(7) Opinia przyjęta w dniu 24 kwietnia 2018 r.
(8) Opinia przyjęta w dniu 16 maja 2018 r.
(9) Opinia przyjęta w dniu 9 października 2018 r.
(10) Opinia przyjęta w dniu 21 listopada 2018 r.
(11) Opinia przyjęta w dniu 21 listopada 2018 r.
Czwartek, 14 lutego 2019 r.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/125 |
P8_TA(2019)0115
Sytuacja w Czeczenii i sprawa Ojuba Titiewa
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie sytuacji w Czeczenii i sprawy Ojuba Titijewa (2019/2562(RSP))
(2020/C 449/15)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie sytuacji w Czeczenii, w szczególności rezolucję z dnia 8 lutego 2018 r. w sprawie Rosji, sprawy Ojuba Titijewa i Centrum Praw Człowieka „Memoriał” (1) oraz rezolucję z dnia 23 października 2014 r. w sprawie zamknięcia organizacji pozarządowej Memoriał (laureata Nagrody im. Sacharowa z 2009 r.) w Rosji (2), |
— |
uwzględniając oświadczenie przewodniczących Komisji Spraw Zagranicznych i Podkomisji Praw Człowieka z 12 stycznia 2018 r. wzywające do natychmiastowego uwolnienia obrońcy praw człowieka Ojuba Titijewa, |
— |
uwzględniając oświadczenie UE z 19 stycznia 2018 r. w sprawie łamania praw człowieka w odniesieniu do Centrum Praw Człowieka „Memoriał” w Rosji oraz oświadczenia rzecznik Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z 11 stycznia 2018 r. w sprawie zatrzymania dyrektora Centrum Praw Człowieka „Memoriał” w Republice Czeczeńskiej oraz z 27 czerwca 2018 r. dotyczące spraw rosyjskich obrońców praw człowieka Ojuba Titijewa i Jurija Dmitrijewa, |
— |
uwzględniając art. 5 Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz art. 7 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, których stroną jest Federacja Rosyjska i które stanowią, że nikt nie może być poddawany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, |
— |
uwzględniając deklarację ONZ w sprawie obrońców praw człowieka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 9 grudnia 1998 r., |
— |
uwzględniając Konwencję Rady Europy o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, |
— |
uwzględniając konstytucję Federacji Rosyjskiej, zwłaszcza jej rozdział 2 o swobodach i prawach człowieka i obywatela, |
— |
uwzględniając siódme okresowe sprawozdanie Federacji Rosyjskiej rozpatrywane przez Komitet Praw Człowieka ONZ na 3136 i 3137 posiedzeniu w dniach 16 i 17 marca 2015 r., |
— |
uwzględniając raport sprawozdawcy OBWE z 21 grudnia 2018 r. w ramach mechanizmu moskiewskiego dotyczący zarzutów łamania praw człowieka i bezkarności w Republice Czeczeńskiej Federacji Rosyjskiej, |
— |
uwzględniając wytyczne Unii Europejskiej w sprawie obrońców praw człowieka, |
— |
uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że Federacja Rosyjska jako sygnatariusz Powszechnej deklaracji praw człowieka, europejskiej konwencji praw człowieka i Konwencji ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania zobowiązała się do przestrzegania zasad demokracji, praworządności i poszanowania podstawowych wolności i praw człowieka; |
B. |
mając na uwadze, że zobowiązania międzynarodowe Federacji Rosyjskiej obejmują obowiązek ochrony obrońców praw człowieka; mając na uwadze, że ustawa dotycząca „obcych agentów” z 2012 r. poważnie ogranicza zdolność organizacji pozarządowych do prowadzenia działalności w sposób niezależny i skuteczny; mając na uwadze, że na mocy tej ustawy Ministerstwo Sprawiedliwości Federacji Rosyjskiej uznało Centrum Praw Człowieka „Memoriał” za „obcego agenta”; |
C. |
mając na uwadze, że w ciągu ostatnich kilku lat w Czeczenii doszło do dramatycznego pogorszenia się sytuacji w zakresie praw człowieka, co skutecznie uniemożliwia niezależnym dziennikarzom i działaczom na rzecz praw człowieka kontynuowanie pracy bez narażania własnego życia i życia członków ich rodzin, przyjaciół i współpracowników; mając na uwadze, że liczne doniesienia o przypadkach systematycznych i poważnych naruszeń praw człowieka w Czeczenii wskazują, że władze czeczeńskie i rosyjskie nie przestrzegają zasad praworządności; |
D. |
mając na uwadze, że Ojub Titijew, dyrektor czeczeńskiego biura „Memoriału”, został 9 stycznia 2018 r. aresztowany, oficjalnie postawiony w stan oskarżenia i osadzony w areszcie tymczasowym na podstawie sfingowanych zarzutów nielegalnego nabywania i posiadania narkotyków; mając na uwadze, że Ojub Titijew zaprzeczył tym oskarżeniom, a inne organizacje pozarządowe i obrońcy praw człowieka potępili je jako sfabrykowane zarzuty i próbę utrudniania jemu i jego organizacji działalności w obszarze praw człowieka; |
E. |
mając na uwadze, że przed rozpoczęciem 19 lipca 2018 r. rozpraw sądowych w Sądzie Miejskim w Szali w Czeczenii sądy kilkakrotnie przedłużały areszt Ojuba Titijewa; mając na uwadze, że wyrok zapadnie wkrótce – spodziewany jest w połowie lutego 2019 r.; mając na uwadze, że Ojub Titijew może zostać uznany winnym przestępstwa, którego nie popełnił, i grozi mu pozbawienie wolności do dziesięciu lat; |
F. |
mając na uwadze, że rodzinę Ojuba Titijewa nękaniem i groźbami zmuszono do opuszczenia Czeczenii; mając na uwadze, że „Memoriał” był w 2018 r. celem innych działań, takich jak podpalenie jego biur w Inguszetii 17 stycznia 2018 r., atak na samochód adwokata O. Titijewa w Dagestanie 22 stycznia 2018 r. oraz atak na szefa biura „Memoriału” w Dagestanie 28 marca 2018 r.; mając na uwadze, że od czasu zabójstwa w 2009 r. poprzedniczki Ojuba Titijewa na stanowisku dyrektora biura „Memoriału” w Czeczenii Natalii Estemirowej sprawcy tego przestępstwa nadal nie zostali postawieni przed sądem; |
G. |
mając na uwadze, że „Memoriał” jest jedną z ostatnich organizacji, które nadal działają na rzecz praw człowieka w Czeczenii – dokumentując i ujawniając przypadki łamania praw człowieka, udzielając pomocy ofiarom takich naruszeń oraz pomagając dochodzić sprawiedliwości – i prawdopodobnie jest atakowany w odwecie za ujawnianie łamania praw człowieka i dochodzenie sprawiedliwości; mając na uwadze, że w 2009 r. Parlament Europejski przyznał „Memoriałowi” Nagrodę im. Sacharowa za wolność myśli, a w 2018 r. Ojub Titijew otrzymał francusko-niemiecką nagrodę za działalność na rzecz praw człowieka i praworządności (grudzień), Nagrodę Praw Człowieka im. Václava Havla (październik) oraz Nagrodę Moskiewskiej Grupy Helsińskiej w dziedzinie praw człowieka (maj); |
H. |
mając na uwadze, że urzędnicy czeczeńscy wielokrotnie zastraszali obrońców praw człowieka lub krytykowali ich działalność i nie potępiali publicznie gróźb przemocy wobec nich, tworząc tym samym i utrwalając atmosferę bezkarności dla sprawców aktów przemocy wobec obrońców praw człowieka; mając na uwadze, że w związku z tym ofiary w większości rezygnują z dochodzenia sprawiedliwości, ponieważ obawiają się odwetu ze strony władz lokalnych; |
1. |
ponawia apel o natychmiastowe uwolnienie dyrektora Centrum Praw Człowieka „Memoriał” w Czeczenii Ojuba Titijewa, który został zatrzymany 9 stycznia 2018 r. i oskarżony o nielegalne nabywanie i posiadanie narkotyków, a werdykt w jego sprawie ma zapaść do połowy lutego 2019 r.; wzywa czeczeńskie władze do zagwarantowania pełnego poszanowania praw człowieka i praw obywatelskich Ojuba Titijewa, w tym prawa do rzetelnego procesu sądowego, swobodnego dostępu do adwokata i opieki medycznej, a także ochrony przed szykanami sądowymi i kryminalizowaniem; |
2. |
zdecydowanie potępia wielokrotne publiczne ataki czeczeńskich urzędników krytykujące działalność obrońców i organizacji praw człowieka lub konkretne osoby, a także brak publicznego potępienia z ich strony dla gróźb i aktów przemocy wobec tych grup i osób oraz brak dochodzeń w tych sprawach; |
3. |
wyraża głębokie zaniepokojenie alarmującym wzrostem liczby aresztowań, ataków i zastraszania wymierzonych w niezależnych dziennikarzy, obrońców praw człowieka i ich zwolenników, a także zwykłych obywateli, co wydaje się być częścią skoordynowanej kampanii; uważa, że sprawa Ojuba Titijewa dobrze ilustruje sposób postępowania w licznych innych sprawach wytoczonych w oparciu o sfabrykowane dowody, który stanowi podstawę wadliwego systemu sprawiedliwości w Republice Czeczeńskiej i Federacji Rosyjskiej; przypomina, że podobne zarzuty o posiadanie narkotyków postawiono również dziennikarzowi portalu „Kaukaski Węzeł” Żałaudzie Geriewowi i obrońcy praw człowieka Rusłanowi Kutajewowi, oraz apeluje o ich uwolnienie; |
4. |
wzywa władze Republiki Czeczeńskiej i Federacji Rosyjskiej, aby zaprzestały nękania i prześladowania własnych obywateli oraz położyły kres atmosferze bezkarności dla sprawców aktów przemocy wobec obrońców praw człowieka, członków ich rodzin, współpracowników i zwolenników oraz ich organizacji; |
5. |
wzywa Federację Rosyjską do ochrony wszystkich obywateli przy pełnym poszanowaniu praw człowieka, do przestrzegania własnej konstytucji i ustawodawstwa, a także do wywiązywania się z międzynarodowych zobowiązań dotyczących poszanowania praworządności oraz podstawowych swobód i praw człowieka wszystkich obywateli, w tym tych, którzy poświęcają swój czas i zasoby, aby działać na rzecz obrony praw współobywateli; |
6. |
wzywa władze Rosji do uchylenia ustawy z 2015 r. o „organizacjach niepożądanych” i ustawy z 2012 r. o „obcych agentach”, a także wszelkich innych powiązanych przepisów, które były konsekwentnie stosowane do nękania i atakowania obrońców praw człowieka i organizacji społeczeństwa obywatelskiego; wyraża zaniepokojenie faktem, że niektóre rosyjskie organizacje pozarządowe musiały zamknąć działalność, aby uniknąć piętna „obcych agentów” i ścigania sądowego; |
7. |
wzywa do natychmiastowego położenia kresu nękaniu i aresztowaniom obrońców praw człowieka w Czeczenii na podstawie sfabrykowanych oskarżeń, atakom na ich współpracowników i członków rodzin oraz zastraszaniu ich zwolenników, co wydaje się mieć na celu utrudnienie, a docelowo udaremnienie, legalnej i użytecznej pracy ich organizacji; |
8. |
ponownie wzywa Komisję, ESDZ i państwa członkowskie do dalszego ścisłego monitorowania sytuacji w zakresie praw człowieka w Czeczenii, w tym procesu Ojuba Titijewa, do wezwania do natychmiastowego zaprzestania wspomnianych naruszeń praw człowieka, do poruszania kwestii osób prześladowanych z powodów politycznych na spotkaniach z przedstawicielami Rosji, oraz do dalszego szybkiego i skutecznego udzielania pomocy ofiarom prześladowań i członkom ich rodzin, w tym przy rozpatrywaniu wniosków o azyl; |
9. |
wzywa Komisję do współpracy z międzynarodowymi organizacjami praw człowieka działającymi w Federacji Rosyjskiej oraz z rosyjskimi organizacjami praw człowieka i społeczeństwem obywatelskim pomimo rosyjskiej ustawy o „obcych agentach” oraz do dalszego wspierania organizacji „Memoriał” i innych podobnych organizacji; |
10. |
wzywa gwiazdy międzynarodowego sportu i artystów do powstrzymania się od udziału w wydarzeniach publicznych w Czeczenii lub wydarzeniach sponsorowanych przez przywódców Republiki Czeczeńskiej; ponownie wyraża poparcie dla tzw. ustawy Magnickiego Unii Europejskiej, która powinna sankcjonować sprawców poważnych naruszeń praw człowieka i wzywa Radę do niezwłocznego kontynuowania prac w tej sprawie; podkreśla w związku z tym, że sprawcy naruszeń praw człowieka w Republice Czeczeńskiej Federacji Rosyjskiej nie powinni otrzymywać wiz UE ani mieć zezwolenia na posiadanie aktywów w państwach członkowskich UE; |
11. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, prezydentowi, rządowi i parlamentowi Federacji Rosyjskiej, a także władzom Czeczenii. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/128 |
P8_TA(2019)0116
Zimbabwe
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie Zimbabwe (2019/2563(RSP))
(2020/C 449/16)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Zimbabwe, |
— |
uwzględniając sprawozdanie końcowe unijnej misji obserwacji wyborów w sprawie zharmonizowanych wyborów w Zimbabwe w 2018 r. oraz pismo wystosowane w dniu 10 października przez głównego obserwatora tej misji do prezydenta Mnangagwy w sprawie najważniejszych ustaleń sprawozdania końcowego, |
— |
uwzględniając oświadczenie rzecznika wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel z dnia 17 stycznia 2019 r. w sprawie sytuacji w Zimbabwe, |
— |
uwzględniając oświadczenia rzecznika Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka z dni 24 lipca 2018 r. i 18 stycznia 2019 r. dotyczące Zimbabwe, |
— |
uwzględniając wspólny komunikat wydany w następstwie posiedzenia ministrów spraw zagranicznych UE i Unii Afrykańskiej w dniach 21 i 22 stycznia 2019 r., |
— |
uwzględniając sprawozdanie monitorujące Komisji Praw Człowieka w Zimbabwe w następstwie strajku generalnego w dniach 14–16 stycznia 2019 r. i późniejszych zamieszek, |
— |
uwzględniając sprawozdanie komisji śledczej w Zimbabwe w sprawie aktów przemocy, do których doszło po wyborach w dniu 1 sierpnia, |
— |
uwzględniając oświadczenie rzecznika wiceprzewodniczącej / wysokiej przedstawiciel z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie wyborów w Zimbabwe, |
— |
uwzględniając wspólne oświadczenie międzynarodowych misji obserwacji wyborów z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie zharmonizowanych wyborów w Zimbabwe, w którym to oświadczeniu potępiono nadmierne użycie siły przez policję i armię do tłumienia protestów, |
— |
uwzględniając wspólne oświadczenie delegatury UE, szefów misji państw członkowskich UE obecnych w Harare oraz szefów misji Australii, Kanady i Stanów Zjednoczonych z dnia 9 sierpnia 2018 r. w sprawie działań skierowanych przeciwko opozycji w Zimbabwe, |
— |
uwzględniając konkluzje Rady UE z dnia 22 stycznia 2018 r. w świetle trwającej transformacji politycznej w Zimbabwe, |
— |
uwzględniając decyzję Rady (WPZiB) 2017/288 z dnia 17 lutego 2017 r. zmieniającą decyzję 2011/101/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe (1), |
— |
uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów z czerwca 1981 r., ratyfikowaną przez Zimbabwe, |
— |
uwzględniając Konstytucję Zimbabwe, |
— |
uwzględniając umowę z Kotonu, |
— |
uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że obywatele Zimbabwe od wielu lat cierpieli pod rządami autorytarnego reżimu na czele z prezydentem Mugabe, który utrzymywał się u władzy za pomocą korupcji, przemocy, wyborów pełnych nieprawidłowości i brutalnego aparatu bezpieczeństwa; |
B. |
mając na uwadze, że dnia 30 lipca 2018 r. w Zimbabwe odbyły się pierwsze wybory prezydenckie i parlamentarne po rezygnacji Roberta Mugabe w listopadzie 2017 r.; mając na uwadze, że wybory te dały krajowi możliwość zerwania z historią kontrowersyjnych wyborów, charakteryzujących się łamaniem praw politycznych i praw człowieka oraz przemocą ze strony państwa; |
C. |
mając na uwadze, że w dniu 3 sierpnia 2018 r. komisja wyborcza Zimbabwe ogłosiła Emmersona Mnangagwę zwycięzcą wyborów prezydenckich z wynikiem 50,8 % głosów wobec 44,3 % głosów dla kandydata opozycji Nelsona Chamisy; mając na uwadze, że wyniki te zostały natychmiast zakwestionowane przez opozycję, która stwierdziła, że wybory zostały sfałszowane; mając na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny oddalił te zarzuty z powodu braku dowodów, a w dniu 26 sierpnia prezydent Mnangagwa oficjalnie objął urząd na kolejną kadencję; |
D. |
mając na uwadze, że w końcowym sprawozdaniu unijnej misji obserwacji wyborów stwierdzono, iż dane liczbowe przedstawione przez komisję wyborczą Zimbabwe zawierają wiele nieprawidłowości i nieścisłości oraz budzą wątpliwości co do dokładności i wiarygodności przedstawionych liczb; |
E. |
mając na uwadze, że nazajutrz po wyborach opóźnienie w ogłoszeniu wyników doprowadziło do wybuchu przemocy powyborczej, w wyniku której zginęło sześć osób, a wiele osób odniosło rany podczas protestów zwołanych przez opozycję; mając na uwadze, że międzynarodowi obserwatorzy, w tym UE, potępili przemoc i nadmierne użycie siły przez armię i siły bezpieczeństwa wewnętrznego; |
F. |
mając na uwadze, że w dniu 10 sierpnia 2018 r. Komisja Praw Człowieka w Zimbabwe opublikowała oświadczenie „w sprawie zharmonizowanych wyborów w 2018 r. i sytuacji powyborczej”, w którym potwierdziła, że demonstranci zostali zaatakowani przez siły wojskowe, wyraziła głębokie zaniepokojenie brutalnością i bezwzględnym zachowaniem policji oraz stwierdziła, że pogwałcono podstawowe prawa demonstrantów; mając na uwadze, że Komisja wezwała rząd do nawiązania dialogu narodowego; |
G. |
mając na uwadze, że składając przysięgę w Harare dnia 26 sierpnia 2018 r., prezydent Emmerson Mnangagwa obiecał lepszą, wspólną przyszłość dla wszystkich obywateli Zimbabwe, bez względu na podziały partyjne, przy nieustającym zaangażowaniu rządu na rzecz konstytucjonalizmu, umocnienia praworządności, zasady rozdziału władzy, niezawisłości sądownictwa oraz polityki, która przyciągnie kapitał zarówno krajowy, jak i światowy; |
H. |
mając na uwadze, że we wrześniu 2018 r. prezydent Mnangagwa powołał komisję śledczą, ta zaś stwierdziła w grudniu 2018 r., iż do demonstracji, które spowodowały znaczne straty materialne i obrażenia ciała, nawoływały oraz organizowały je zarówno siły bezpieczeństwa, jak i członkowie Ruchu na rzecz Demokratycznej Zmiany (MDC), oraz że rozmieszczenie wojska było uzasadnione i zgodne z konstytucją; mając na uwadze, że sprawozdanie to zostało odrzucone przez opozycję; mając na uwadze, że komisja wezwała do przeprowadzenia dochodzenia w ramach sił bezpieczeństwa i do ścigania sprawców przestępstw oraz zaleciła odszkodowania dla ofiar; |
I. |
mając na uwadze, że napięcia polityczne dramatycznie wzrosły od czasu wyborów i utrzymują się doniesienia o przemocy, co poważnie zagraża przemianom demokratycznym zapoczątkowanym w kraju; |
J. |
mając na uwadze, że załamanie gospodarki, brak dostępu do usług socjalnych oraz wzrost cen najbardziej podstawowych towarów wywołały gniewną reakcję ludzi; mając na uwadze, że w dniach 14–18 stycznia 2019 r. w Zimbabwe odbyły się gwałtowne protesty i demonstracje podczas strajku generalnego ogłoszonego z inicjatywy Kongresu Związków Zawodowych Zimbabwe (KZZZ) po 150-procentowym wzroście cen paliw; mając na uwadze, że protesty te stanowiły również reakcję na rosnące ubóstwo, zły stan gospodarki i obniżający się standard życia; |
K. |
mając na uwadze, że w obliczu tego ruchu protestacyjnego rząd oświadczył w dniu 14 stycznia 2019 r., iż był to zamierzony plan mający na celu podważenie porządku konstytucyjnego, i zapewnił, że odpowiednio zareaguje wobec tych, którzy spiskują w celu sabotowania pokoju; |
L. |
mając na uwadze, że oddziały prewencyjne policji zareagowały nadmierną przemocą i łamaniem praw człowieka, stosując m.in. ostrą amunicję, dokonując arbitralnych aresztowań, uprowadzeń, nalotów na placówki medyczne leczące ofiary represji, a także trybem doraźnym i masowymi procesami aresztowanych, torturowaniem osób zatrzymanych, gwałtami oraz niszczeniem własności prywatnej i publicznej; |
M. |
mając na uwadze, że powołana przez rząd Komisja Praw Człowieka opublikowała sprawozdanie, z którego wynika, że żołnierze i policja systematycznie stosowali tortury; |
N. |
mając na uwadze, że zabitych zostało ponad 17 osób, a setki odniosło obrażenia; mając na uwadze, że aresztowano około tysiąca osób, w tym dzieci w wieku od 9 do 16 lat, a około dwóm trzecim aresztowanych odmówiono zwolnienia za kaucją; mając na uwadze, że wiele osób jest nadal nielegalnie przetrzymywanych oraz rzekomo było bitych i atakowanych w areszcie; |
O. |
mając na uwadze, że dowody wskazują, iż wojsko było w dużej mierze odpowiedzialne za morderstwa, gwałty i napady z bronią w ręku; mając na uwadze, że setki działaczy i opozycjonistów nadal się ukrywa; |
P. |
mając na uwadze, że reakcja rządu na protesty została powszechnie potępiona jako „nieproporcjonalna” i „przesadna” przez obserwatorów praw człowieka oraz podmioty lokalne i międzynarodowe, w tym UE; |
Q. |
mając na uwadze, że odłączanie sieci telekomunikacyjnej stało się narzędziem wykorzystywanym przez reżim do blokowania koordynowania demonstracji organizowanych poprzez sieci społeczne; mając na uwadze, że łączność komórkowa i stacjonarna, a także internet i kanały mediów społecznościowych były wielokrotnie blokowane w celu uniemożliwienia dostępu do informacji i komunikacji oraz w celu zamaskowania powszechnych naruszeń praw człowieka, do których popełnienia szykowało się państwo; mając na uwadze, że Sąd Najwyższy Zimbabwe orzekł, iż wykorzystanie ustawy o przechwytywaniu przekazów telekomunikacyjnych w celu zawieszenia komunikacji w internecie było nielegalne; |
R. |
mając na uwadze, że władze zorganizowały masowe poszukiwania protestujących („od drzwi do drzwi”), wyciągając z domów osoby biorące udział w pokojowych protestach, obrońców praw człowieka, działaczy politycznych, czołowych przywódców społeczeństwa obywatelskiego i ich krewnych; |
S. |
mając na uwadze, że kraje sąsiadujące, takie jak Republika Południowej Afryki, stały się punktem centralnym dla mieszkańców Zimbabwe uciekających przed uciskiem politycznym i trudną sytuacją gospodarczą; |
T. |
mając na uwadze, że policja stale nadużywa istniejących przepisów prawa, takich jak ustawa o porządku publicznym i bezpieczeństwie, aby usprawiedliwić ograniczenie działalności członków opozycji i działaczy na rzecz praw człowieka, a także aby zakazać legalnych i pokojowych demonstracji; |
U. |
mając na uwadze, że wyniki Zimbabwe w dziedzinie praw człowieka i demokracji należą do najgorszych na świecie; mając na uwadze, że ludność Zimbabwe i obrońcy praw człowieka nadal doświadczają ataków, mowy nienawiści, kampanii oszczerstw, aktów zastraszania i nękania, oraz że regularnie pojawiają się doniesienia o przypadkach stosowania tortur; |
V. |
mając na uwadze, że prezydent wezwał do dialogu narodowego, który rozpoczął się 6 lutego, i zaprosił do udziału wszystkie partie polityczne, ale Ruch na rzecz Demokratycznej Zmiany (MDC), główna partia opozycyjna, odmówił udziału; |
W. |
mając na uwadze, że Zimbabwe jest sygnatariuszem umowy z Kotonu, która stanowi w art. 96, że poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności jest podstawowym elementem współpracy AKP–UE; |
1. |
podkreśla swoje jednomyślne pragnienie, aby Zimbabwe stało się państwem pokojowym, demokratycznym i zamożnym, w którym wszyscy obywatele są dobrze i jednakowo traktowani zgodnie z prawem, a organy państwa działają w imieniu obywateli, a nie przeciwko nim; |
2. |
zdecydowanie potępia przemoc, do której doszło podczas niedawnych protestów w Zimbabwe; głęboko wierzy, że pokojowe protesty stanowią część demokratycznego procesu oraz że w każdych okolicznościach należy unikać nadmiernej siły w reakcji na te protesty; |
3. |
wzywa prezydenta Mnangagwę do dotrzymania swoich obietnic inauguracyjnych, do szybkiego podjęcia działań w celu przejęcia kontroli nad sytuacją oraz do powrotu Zimbabwe na drogę pojednania oraz poszanowania demokracji i praworządności; |
4. |
wzywa władze Zimbabwe do natychmiastowego położenia kresu nadużyciom ze strony sił bezpieczeństwa oraz do szybkiego i bezstronnego zbadania wszystkich doniesień dotyczących nadmiernego użycia siły przez policję i urzędników państwowych w celu stwierdzenia indywidualnej odpowiedzialności, tak aby zapewnić rozliczalność; przypomina, że konstytucja kraju przewiduje niezależny organ zajmujący się badaniem skarg dotyczących wykroczeń policji i wojska, ale rząd jeszcze go nie ustanowił; |
5. |
wzywa rząd Zimbabwe do niezwłocznego wycofania całego personelu wojskowego i młodzieżowych bojówek rozmieszczonych w całym kraju, które terroryzują mieszkańców, co stanowi wyraźne naruszenie konstytucji Zimbabwe; |
6. |
uważa, że wolność zgromadzeń, zrzeszania się i wolność wypowiedzi to zasadnicze elementy każdej demokracji; podkreśla, że wyrażanie opinii w sposób wolny od przemocy jest prawem konstytucyjnym wszystkich obywateli Zimbabwe i przypomina władzom o ich obowiązku ochrony prawa wszystkich obywateli do protestowania przeciwko pogarszającym się warunkom społeczno-gospodarczym; wzywa rząd do zaprzestania stosowania środków wymierzonych w przywódców i członków KZZZ; |
7. |
podkreśla, że w demokratycznym społeczeństwie opozycja odgrywa fundamentalną rolę; |
8. |
wzywa władze Zimbabwe do niezwłocznego i bezwarunkowego uwolnienia wszystkich więźniów politycznych; |
9. |
wzywa rząd Zimbabwe do natychmiastowego zaprzestania nękania i kryminalizowania podmiotów społeczeństwa obywatelskiego oraz do uznania prawnie uzasadnionej roli obrońców praw człowieka; |
10. |
zwraca się do rządu Zimbabwe o potwierdzenie postanowień deklaracji ONZ o obrońcach praw człowieka oraz międzynarodowych instrumentów w zakresie praw człowieka, ratyfikowanych przez Zimbabwe; |
11. |
wyraża głębokie zaniepokojenie doniesieniami o nieprzestrzeganiu prawa do rzetelnego postępowania sądowego, czego wyrazem jest stosowanie trybu doraźnego i procesów zbiorowych; domaga się przestrzegania zasady praworządności przez organy wymiaru sprawiedliwości oraz dbania przez nie o własną niezależność oraz o to, aby prawa do sprawiedliwego procesu przestrzegano bez względu na okoliczności; krytykuje wszystkie aresztowania, których dokonano bez przedstawienia zarzutów; |
12. |
apeluje do władz Zimbabwe o szybkie przeprowadzenie wnikliwego, bezstronnego i niezależnego dochodzenia w związku z zarzutami dotyczącymi nieprzestrzegania i naruszania praw człowieka, w tym gwałtów i przemocy na tle seksualnym, jakich miały się dopuścić siły bezpieczeństwa, a także o postawienie winnych przed sądem; domaga się powszechnego dostępu do usług medycznych dla ofiar przemocy na tle seksualnym bez obawy przed odwetem; |
13. |
potępia zablokowanie internetu, dzięki któremu władze mogły ukryć przypadki łamania praw człowieka przez armię i siły bezpieczeństwa wewnętrznego oraz utrudniać niezależną sprawozdawczość i dokumentowanie naruszeń podczas represji i bezpośrednio po wyborach; podkreśla, że dostęp do informacji jest prawem, którego władze muszą przestrzegać zgodnie z zobowiązaniami konstytucyjnymi i międzynarodowymi; |
14. |
krytykuje nadużywanie ustawy o porządku publicznym i bezpieczeństwie oraz jej restrykcyjny charakter, a także wzywa władze Zimbabwe do dostosowania przepisów prawa do norm międzynarodowych w zakresie ochrony i promowania praw człowieka; |
15. |
wyraża szczególne zaniepokojenie sytuacją gospodarczą i społeczną w Zimbabwe; przypomina, że główne problemy tego kraju to ubóstwo, bezrobocie, chroniczne niedożywienie i głód; uważa, że problemy te można rozwiązać jedynie poprzez wdrożenie ambitnych strategii politycznych w zakresie zatrudnienia, edukacji, opieki zdrowotnej i rolnictwa; |
16. |
wzywa wszystkich aktorów sceny politycznej do wykazania się odpowiedzialnością i powściągliwością, zwłaszcza do powstrzymania się od nawoływania do przemocy; |
17. |
przypomina rządowi Zimbabwe, że wsparcie Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w kontekście umowy z Kotonu, na rzecz handlu i rozwoju oraz w ramach pomocy gospodarczej zależy od przestrzegania przez ten kraj zasad praworządności oraz międzynarodowych konwencji i traktatów, których jest on stroną; |
18. |
przypomina, że długofalowe wsparcie zależy od kompleksowych reform, a nie od składanych obietnic; apeluje o to, aby współpraca Europy z Zimbabwe opierała się na wartościach, a jej postawa wobec władz tego kraju była stanowcza; |
19. |
wzywa rząd do natychmiastowego wdrożenia zaleceń komisji śledczej dotyczących przemocy w okresie powyborczym, zwłaszcza promowania tolerancji politycznej i odpowiedzialnego przywództwa oraz podjęcia narodowego dialogu, który byłby prowadzony w sposób wiarygodny, integracyjny, przejrzysty i odpowiedzialny; |
20. |
dostrzega chęć rządu do wywiązania się z zobowiązań w zakresie reform; podkreśla jednak, że reformy te powinny mieć charakter zarówno polityczny, jak i gospodarczy; zachęca rząd, opozycję, przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego i przywódców religijnych do zaangażowania się na równych prawach w dialog narodowy, w ramach którego przestrzega się praw człowieka i je chroni; |
21. |
apeluje do rządu o pełne wdrożenie zaleceń unijnej misji obserwacji wyborów, zwłaszcza w odniesieniu do praworządności oraz pluralistycznego środowiska politycznego; podkreśla dziesięć priorytetowych zaleceń wydanych przez misję obserwacji wyborów i przedstawionych w piśmie z 10 października 2018 r. wystosowanym przez głównego obserwatora do prezydenta Mnangagwy; istotą tych zaleceń jest stworzenie wszystkim partiom politycznym równych warunków działania, opracowanie jaśniejszych i spójnych ram prawnych, wzmocnienie komisji wyborczej Zimbabwe poprzez uczynienie z niej prawdziwie niezależnego i przejrzystego organu, dzięki czemu odbudowano by zaufanie do procesu wyborczego, zadbanie o to, aby wzmocnienie niezależności komisji wyborczej uczyniło z niej podmiot nieobjęty nadzorem ze strony rządu w procesie zatwierdzania przepisów regulujących działalność komisji, a także doprowadzenie do bardziej integracyjnego procesu wyborczego; |
22. |
wzywa delegaturę UE i ambasady państw członkowskich UE w Zimbabwe do dalszego uważnego monitorowania rozwoju sytuacji w tym kraju oraz do wykorzystania wszelkich odpowiednich narzędzi w celu wspierania obrońców praw człowieka, organizacji społeczeństwa obywatelskiego i związków zawodowych, promowania zasadniczych elementów umowy z Kotonu oraz wspierania ruchów prodemokratycznych; |
23. |
wzywa UE do zintensyfikowania dialogu politycznego z Zimbabwe na temat praw człowieka w oparciu o art. 8 umowy z Kotonu; |
24. |
apeluje do Rady Europejskiej o dokonanie przeglądu środków ograniczających mających zastosowanie wobec osób i podmiotów w Zimbabwe, w tym również środków, których stosowanie jest obecnie zawieszone, a to z uwagi na kwestię odpowiedzialności za niedawne akty przemocy ze strony organów państwowych; |
25. |
wzywa społeczność międzynarodową, zwłaszcza Południowoafrykańską Wspólnotę Rozwoju i Unię Afrykańską, do aktywniejszego udzielania Zimbabwe pomocy z myślą o znalezieniu trwałego demokratycznego rozwiązania obecnego kryzysu; |
26. |
apeluje do państw sąsiadujących o przestrzeganie postanowień prawa międzynarodowego oraz o ochronę osób uciekających przed przemocą w Zimbabwe poprzez udzielanie im azylu, zwłaszcza w najbliższym czasie; |
27. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, ESDZ, rządowi i parlamentowi Zimbabwe, rządom państw należących do Południowoafrykańskiej Wspólnoty Rozwoju i Unii Afrykańskiej, a także sekretarzowi generalnemu Wspólnoty Narodów. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/133 |
P8_TA(2019)0117
Obrońcy praw kobiet w Arabii Saudyjskiej
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie obrońców praw kobiet w Arabii Saudyjskiej (2019/2564(RSP))
(2020/C 449/17)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Arabii Saudyjskiej, w szczególności rezolucję z 11 marca 2014 r. w sprawie Arabii Saudyjskiej, jej stosunków z UE oraz jej roli na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej (1), z 12 lutego 2015 r. w sprawie Arabii Saudyjskiej: sprawa Raifa Badawiego (2), z 8 października 2015 r. w sprawie Alego Mohammeda al-Nimra (3), z 31 maja 2018 r. w sprawie sytuacji obrońców praw kobiet w Arabii Saudyjskiej (4), a także z 25 października 2018 r. w sprawie zabójstwa dziennikarza Dżamala Chaszukdżiego w konsulacie Arabii Saudyjskiej w Stambule (5), |
— |
uwzględniając oświadczenia rzecznika wysokiej komisarz ONZ ds. praw człowieka z 29 maja 2018 r. w sprawie niedawnych aresztowań w Arabii Saudyjskiej oraz z 31 lipca 2018 r. w sprawie arbitralnych zatrzymań obrońców praw człowieka i działaczy na rzecz praw człowieka w Arabii Saudyjskiej, w tym działaczy na rzecz praw kobiet, |
— |
uwzględniając oświadczenie kilku specjalnych sprawozdawców ONZ z 12 października 2018 r. wzywające do natychmiastowego uwolnienia wszystkich obrońców praw kobiet, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka z grudnia 2017 r., |
— |
uwzględniając członkostwo Arabii Saudyjskiej w Radzie Praw Człowieka ONZ i Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet, a także jej członkostwo w Radzie Wykonawczej Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet, które rozpoczęło się w styczniu 2019 r., |
— |
uwzględniając przemówienie komisarza Christosa Stylianidesa wygłoszone w imieniu wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa podczas debaty w Parlamencie Europejskim 4 lipca 2017 r. na temat wyboru Arabii Saudyjskiej na członka Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet, |
— |
uwzględniając przemówienie inauguracyjne wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa podczas piątego posiedzenia ministerialnego UE-Liga Państw Arabskich, w którym oświadczyła: „i pozwolę sobie stwierdzić, że współpraca między Europą a światem arabskim nigdy nie była tak istotna, i uważam, że nigdy nie była tak konieczna”, |
— |
uwzględniając Konwencję NZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, |
— |
uwzględniając uwagi końcowe Komitetu NZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet z 9 marca 2018 r. dotyczące połączonego trzeciego i czwartego sprawozdania okresowego na temat Arabii Saudyjskiej, |
— |
uwzględniając sprawozdanie zespołu orzekającego w sprawie zatrzymań aktywistek w Arabii Saudyjskiej, |
— |
uwzględniając projekt ustawy zakazującej nękania lub molestowania zatwierdzony przez saudyjską Radę Szury 28 maja 2018 r., |
— |
uwzględniając powszechny okresowy przegląd praw człowieka w Arabii Saudyjskiej z listopada 2018 r., |
— |
uwzględniając światowy indeks wolności prasy Reporterów bez Granic za 2018 r., w którym Arabia Saudyjska plasuje się na 169 miejscu wśród 180 krajów, |
— |
uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych (ICCPR) z 1966 r., |
— |
uwzględniając Międzynarodowy pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych z 1966 r., |
— |
uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r., |
— |
uwzględniając Wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka, |
— |
uwzględniając przyznanie w 2015 r. Nagrody im. Sacharowa za wolność myśli saudyjskiemu blogerowi Raifowi Badawiemu, |
— |
uwzględniając art. 135 ust. 5 i art. 123 ust. 4 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że aktywiści aresztowani przez władze saudyjskie za działalność na rzecz praw kobiet są nadal przetrzymywani w więzieniu, ale nie postawiono im zarzutów; mając na uwadze, że wśród nich znajdują się działaczki na rzecz praw kobiet Loujain al-Hathloul, Aziza al-Yousef, Eman al-Nafjan, Nouf Abdulaziz, Mayaa al-Zahrani, Samar Badawi, Nassima al-Sada, Shadan al-Anezi, Abir Namankani, Amal al-Harbi oraz Hatoon al-Fassi, jak również popierający ruch mężczyźni, w tym Mohammed al-Rabea; mając na uwadze, że działaczki te są znane ze swojej kampanii przeciwko zakazowi prowadzenia pojazdów przez kobiety i na rzecz zniesienia systemu kurateli mężczyzn nad kobietami; mając na uwadze, że aresztowano je przed przewidywanym zniesieniem zakazu prowadzenia pojazdów przez kobiety 24 czerwca 2018 r.; mając na uwadze, że według doniesień niektóre z nich zostaną postawione w stan oskarżenia przed specjalnym trybunałem karnym, którego pierwotną rolą było sądzenie osób zatrzymanych w związku z przestępstwami terrorystycznymi; |
B. |
mając na uwadze, że obrończyni praw człowieka Israa al-Ghomgham z regionu Katif jest nadal arbitralnie przetrzymywana; mając na uwadze, że ostatnio odstąpiono od nałożonej na nią kary śmierci, lecz nadal wysuwa się przeciw niej nieokreślone zarzuty; mając na uwadze wyrażane zaniepokojenie stanem zdrowia fizycznego i psychicznego działaczki; |
C. |
mając na uwadze, że według doniesień saudyjscy śledczy torturowali, maltretowali i wykorzystali seksualnie co najmniej trzy spośród działaczek zatrzymanych w maju 2018 r.; mając na uwadze, że członkowie rodzin aktywistek, jak np. rodzice Loujain al-Hathloul, są objęci zakazem podróżowania; |
D. |
mając na uwadze, że saudyjskie ministerstwo ds. mediów oddaliło zarzuty torturowania więźniów w Królestwie, uznając je za bezpodstawne doniesienia; |
E. |
mając na uwadze, że działaczka Loujain al-Hathloul przebywa w więzieniu od marca 2018 r. po wzięciu udziału w sesji przeglądowej Komitetu NZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet poświęconej Arabii Saudyjskiej; mając na uwadze, że od maja do września 2018 r. przebywała w izolatce i że według jej rodziców była w tym czasie torturowana; |
F. |
mając na uwadze, że po opublikowaniu doniesień o stosowaniu wobec Loujain al-Hathloul tortur w więzieniu odwiedziła ją delegacja saudyjskiej Komisji Praw Człowieka; mając na uwadze, że nie mogła ona zagwarantować jej ochrony; mając na uwadze, że następnie z działaczką spotkał się prokuratur w celu zarejestrowania jej zeznań; |
G. |
mając na uwadze, że Loujain al-Hathloul została nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla za 2019 r.; |
H. |
mając na uwadze, że mimo ostatnich reform rządowych mających na celu wzmocnienie praw kobiet w sektorze zatrudnienia kobiety w Arabii Saudyjskiej nadal podlegają jednym z najbardziej surowych ograniczeń; mając na uwadze, że system polityczny i społeczny w Arabii Saudyjskiej w dalszym ciągu jest dyskryminujący i faktycznie czyni kobiety obywatelami drugiej kategorii, nie zezwala na wolność wyznania ani przekonań, poważnie dyskryminuje licznych zagranicznych pracowników przebywających w tym kraju i zdecydowanie tłumi wszelkie głosy sprzeciwu; |
I. |
mając na uwadze, że w Arabii Saudyjskiej obowiązuje szereg dyskryminujących ustaw, w szczególności przepisy prawne dotyczące statusu osobowego, sytuacji migrujących pracownic, kodeksu stanu cywilnego, kodeksu pracy, ustawy o obywatelstwie i systemu kurateli mężczyzn nad kobietami, które uzależniają korzystanie przez kobiety z większości praw przysługujących im na mocy Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet od uzyskania zezwolenia męskiego opiekuna; |
J. |
mając na uwadze, że w tym systemie męskiej kurateli saudyjskie kobiety są pozbawione nawet najbardziej podstawowej kontroli nad własnym życiem; mając na uwadze, że nadal obowiązują dyskryminujące przepisy dotyczące małżeństw i rozwodów oraz że zgodnie z prawem kobiety muszą uzyskać zgodę męskiego opiekuna, jeżeli chcą zapisać się na studia, szukać pracy, podróżować lub wyjść za mąż; mając na uwadze, że w przeciwieństwie do mężczyzn saudyjskie kobiety, które mają mężów obcokrajowców, nie mogą przekazywać obywatelstwa swoim dzieciom ani małżonkom; |
K. |
mając na uwadze, że według Komitetu NZ ds. Likwidacji Dyskryminacji Kobiet ogólne zastrzeżenia Arabii Saudyjskiej do Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet są niezgodne z zakresem i celem konwencji oraz niedopuszczalne na podstawie jej art. 28; |
L. |
mając na uwadze, że od czasu przejęcia władzy przez następcę tronu księcia Mohammada bin Salmana al-Sauda w czerwcu 2017 r. wielu zdeklarowanych obrońców praw człowieka, działaczy i krytyków arbitralnie zatrzymano lub niesłusznie skazano na długie kary więzienia li tylko za korzystanie z przysługującego im prawa do wolności wypowiedzi; |
M. |
mając na uwadze, że program reform „Wizja 2030”, ukierunkowany na gospodarczą i społeczną transformację kraju, w tym przez wzmocnienie pozycji kobiet, miał stanowić dla obywatelek Arabii Saudyjskiej prawdziwą szansę na emancypację prawną, która jest absolutnie kluczowa dla pełnego korzystania przez nie z praw przysługujących im na mocy Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet; mając jednak na uwadze, że niedawna fala aresztowań obrońców praw kobiet oraz, jak wynika z doniesień, stosowanie wobec nich tortur stoją w sprzeczności z tym celem i mogą zachwiać programem reform; mając na uwadze, że dekretowi „Wizja 2030” nie towarzyszą odpowiednie ramy prawne; |
N. |
mając na uwadze, że wolność wypowiedzi oraz prasy i mediów, zarówno internetowych, jak i tradycyjnych, są zasadniczymi warunkami wstępnymi oraz katalizatorami demokratyzacji i reform, a ponadto umożliwiają niezbędny nadzór nad organami władzy; |
O. |
mając na uwadze, że Arabia Saudyjska ma jeden z najwyższych na świecie wskaźników wykonywania kary śmierci; mając na uwadze, że w latach 2014–2017 średnia liczba egzekucji rocznie wynosiła co najmniej 126; mając na uwadze, że władze skazują na karę śmierci za przestępstwa niewiążące się z użyciem przemocy, takie jak przemyt narkotyków, zdrada i cudzołóstwo; mając na uwadze, że za takie przestępstwa jak apostazja – które zgodnie z międzynarodowym prawem dotyczącym praw człowieka nie powinny być uznawane za przestępstwa – również stosuje się karę śmierci; |
P. |
mając na uwadze, że stosowany przez ONZ wskaźnik rozwoju społecznego za 2018 r. w przypadku Arabii Saudyjskiej wynosi 0,853, co plasuje ją na 39. miejscu spośród 188 państw i terytoriów; mając na uwadze, że stosowany przez ONZ wskaźnik nierówności płci z 2017 r. w przypadku Arabii Saudyjskiej wynosi 0,234, co plasuje ją na 39. miejscu spośród 189 państw; mając na uwadze, że stosowany przez ONZ wskaźnik rozwoju uwzględniający płeć wynosi 0,877 (39. miejsce na świecie); |
1. |
zdecydowanie potępia uwięzienie obrończyń praw człowieka, które domagały się zniesienia zakazu prowadzenia pojazdów, a także wszystkich pokojowych obrońców praw człowieka, dziennikarzy, prawników i działaczy oraz wyraża oburzenie w związku z wiarygodnymi doniesieniami o systematycznym stosowaniu tortur wobec niektórych z tych osób, między innymi Loujain al-Hathloul; |
2. |
wzywa władze saudyjskie, aby natychmiast i bezwarunkowo uwolniły tych obrońców praw kobiet i wszystkich obrońców praw człowieka, prawników, dziennikarzy i innych więźniów sumienia, aresztowanych i skazanych wyłącznie za korzystanie z przysługującego im prawa do wolności wypowiedzi i do pokojowego działania na rzecz praw człowieka, oraz by pozwoliły niezależnym obserwatorom międzynarodowym spotkać się z uwięzionymi obrończyniami praw człowieka; |
3. |
apeluje do władz saudyjskich o ułatwienie niezależnym lekarzom kontaktu z więźniami; podkreśla, że traktowanie wszystkich więźniów, w tym obrońców praw człowieka, podczas uwięzienia, musi być zgodne z warunkami określonymi w Zbiorze zasad mających na celu ochronę wszystkich osób poddanych jakiejkolwiek formie aresztowania bądź uwięzienia przyjętym na mocy rezolucji nr 43/173 Zgromadzenia Ogólnego ONZ z 9 grudnia 1988 r.; |
4. |
nalega, aby wśród niezależnych obserwatorów znaleźli się obserwatorzy z Delegatury UE w Arabii Saudyjskiej lub z instytucji unijnych, a także przedstawiciele ONZ posiadający mandat w zakresie praw człowieka, jak specjalny sprawozdawca ds. tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, lub międzynarodowe organizacje pozarządowe; |
5. |
wzywa władze Arabii Saudyjskiej do położenia kresu wszelkim formom nękania, w tym sądowego, wobec Loujain al-Hathloul, Azizy al-Yousef, Eman al-Nafjan, Nouf Abdulaziz, Mayi al-Zahrani, Samar Badawi, Nassimy al-Sady, Shadan al-Anezi, Abir Namankani, Amal al-Harbi, Hatoon al-Fassi, Isry Al-Ghomgham, Mohammeda al-Rabei, a także wszystkich innych obrońców praw człowieka w tym państwie, tak aby mogli oni wykonywać swoją pracę bez nieuzasadnionych przeszkód lub lęku przed odwetem na nich samych i ich rodzinach; |
6. |
potępia nieustanne represje i tortury stosowane wobec obrońców praw człowieka w Arabii Saudyjskiej, w tym obrońców praw kobiet, obniżające wiarygodność procesu reform w tym kraju; potępia utrzymującą się systemową dyskryminację kobiet i dziewcząt w Arabii Saudyjskiej; |
7. |
apeluje do Arabii Saudyjskiej, aby publicznie zagwarantowała bezpieczeństwo wszystkim zatrzymanym działaczom, umożliwiła zatrzymanym kobietom kontakt z prawnikami i członkami rodzin, przedstawiła dowody na to, że przebywają w dobrych warunkach, oraz uwolniła osoby uwięzione wyłącznie za pokojowe nawoływanie do reformy; |
8. |
składa hołd saudyjskim obrońcom praw kobiet, którzy domagają się równego i sprawiedliwego traktowania we własnym społeczeństwie, a także tym, którzy bronią praw człowieka pomimo napotykanych trudności; |
9. |
jest głęboko zaniepokojony powszechnym stosowaniem w Arabii Saudyjskiej przemocy ze względu na płeć, w dalszym ciągu niedostatecznie zgłaszanej i dokumentowanej oraz uzasadnianej anachronicznymi powodami, takimi jak konieczność dyscyplinowania kobiet znajdujących się pod kuratelą mężczyzn; wzywa władze saudyjskie, aby przyjęły kompleksowe przepisy mające na celu wyraźne zdefiniowanie i penalizację wszelkich form przemocy ze względu na płeć stosowanej wobec kobiet, w szczególności takich jak okaleczanie żeńskich narządów płciowych, gwałty, w tym gwałty małżeńskie, napaści na tle seksualnym i molestowanie seksualne, oraz by zlikwidowały wszelkie przeszkody w dostępie kobiet do wymiaru sprawiedliwości; wyraża głębokie zaniepokojenie doniesieniami o powszechnej praktyce małżeństw dziecięcych; |
10. |
ubolewa nad istnieniem systemu kurateli mężczyzn nad kobietami, w ramach którego zgoda mężczyzny sprawującego kuratelę jest nadal potrzebna w wielu sprawach, w tym takich jak podróże międzynarodowe, dostęp do opieki zdrowotnej, wybór miejsca zamieszkania, małżeństwo, wnoszenie skarg do organów wymiaru sprawiedliwości, a także opuszczanie państwowych schronisk dla maltretowanych kobiet oraz opuszczanie aresztu; podkreśla, że system ten jest odzwierciedleniem głęboko zakorzenionego systemu patriarchalnego, który panuje w tym kraju; wzywa rząd saudyjski do natychmiastowego zniesienia systemu kurateli mężczyzn nad kobietami oraz do uchylenia innych przepisów dyskryminujących kobiety i dziewczęta; |
11. |
odnotowuje niedawne przyjęcie ustawy, zgodnie z którą obywatelki Arabii Saudyjskiej mogą być powiadamiane o rozwodzie za pomocą wiadomości tekstowej, co ma chronić je przed zakończeniem związku małżeńskiego bez ich wiedzy; podkreśla, że ta ustawa w żaden sposób nie odnosi się do faktu, że obywatelki Arabii Saudyjskiej mogą otrzymać rozwód tylko w skrajnie ograniczonych przypadkach, np. za zgodą męża lub jeżeli mąż wyrządził im krzywdę; |
12. |
wyraża zaniepokojenie rządowymi usługami internetowymi, za pośrednictwem których mężczyźni sprawujący kuratelę nad kobietami mogą je śledzić, decydować o czasie i sposobie przekroczenia przez nie granic Arabii Saudyjskiej oraz otrzymywać wiadomości SMS z aktualnymi informacjami o ich podróży w czasie zbliżonym do rzeczywistego; |
13. |
z zadowoleniem odnotowuje, że w ramach programu „Wizja 2030” zniesiono zakaz prowadzenia pojazdów przez kobiety na terytorium Królestwa Arabii Saudyjskiej; |
14. |
wzywa władze Arabii Saudyjskiej do dokonania przeglądu ustawy o stowarzyszeniach i fundacjach z grudnia 2015 r., aby umożliwić działaczkom organizowanie się i swobodną oraz niezależną pracę bez zbędnych ingerencji ze strony władz; wzywa ponadto do przeglądu ustawy antyterrorystycznej, ustawy o zwalczaniu cyberprzestępczości i ustawy dotyczącej prasy i publikacji, które są stale wykorzystywane do prześladowania obrońców praw człowieka, jak również wszelkich dyskryminujących przepisów w systemie prawnym, w tym w obszarach takich jak dziedziczenie; |
15. |
wzywa władze Arabii Saudyjskiej do ratyfikowania Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych, do wycofania zastrzeżeń do Konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet i do ratyfikowania protokołu fakultatywnego do tej konwencji, tak by Saudyjki mogły w pełni korzystać z praw zagwarantowanych w konwencji oraz by położyć kres małżeństwom dzieci, przymusowym małżeństwom i narzucaniu kobietom specjalnych zasad ubierania się; wzywa Arabię Saudyjską do wystosowania stałego zaproszenia dla przedstawicieli wszystkich specjalnych procedur Rady Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych do złożenia wizyty w tym kraju; |
16. |
podkreśla, że korzystanie z prawa do wolności wypowiedzi oraz do pokojowego zrzeszania się i zgromadzeń podlega ochronie na mocy międzynarodowego prawa dotyczącego praw człowieka; wzywa władze Arabii Saudyjskiej, by zezwoliły na działalność niezależnej prasy i mediów oraz zagwarantowały wszystkim mieszkańcom Arabii Saudyjskiej wolność wypowiedzi w internecie i poza nim, a także wolność zrzeszania się i organizowania pokojowych zgromadzeń; wzywa władze Arabii Saudyjskiej do zniesienia ograniczeń nałożonych na obrońców praw człowieka, które zabraniają im wypowiadania się w mediach społecznościowych i w mediach międzynarodowych; |
17. |
wzywa władze Arabii Saudyjskiej do niezwłocznego wprowadzenia moratorium na stosowanie kary śmierci, co byłoby krokiem do zniesienia tej kary; wzywa do rewizji wszystkich wyroków śmierci, aby zagwarantować, że poprzedzające je procesy były zgodne z normami międzynarodowymi; |
18. |
zaleca Podkomisji Praw Człowieka (DROI) oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (FEMM), aby wysłały do Arabii Saudyjskiej przed końcem trwającej kadencji delegację ad hoc, która odwiedzi uwięzione kobiety i odbędzie niezbędne posiedzenia z władzami saudyjskimi; |
19. |
odnotowuje zaangażowanie na linii UE-Arabia Saudyjska i zachęca do dalszego dialogu; |
20. |
ubolewa nad nieskutecznymi oświadczeniami Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) i państw członkowskich w sprawie obrończyń praw człowieka więzionych od maja 2018 r.; |
21. |
wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel, ESDZ i państwa członkowskie, aby poruszyły sprawy Loujain al-Hathloul, Eman al-Nafjan, Azizy al-Youssef, Samary Badawi, Nassimy al-Sady i wszystkich innych obrończyń praw człowieka w ramach dialogu prowadzonego z władzami saudyjskimi oraz by domagały się ich uwolnienia; podkreśla, że do czasu ich uwolnienia dyplomaci UE powinni wzywać władze saudyjskie do zapewnienia im bezpieczeństwa i do przeprowadzenia pełnych dochodzeń w sprawie doniesień o torturach; |
22. |
wzywa Komisję i Parlament, aby zajęły się brakiem wpisów Arabii Saudyjskiej do unijnego rejestru przejrzystości; |
23. |
wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel, ESDZ i państwa członkowskie, aby poruszyły sprawy Isry al-Ghomgham i jej męża Mousy al-Hashima oraz ich czterech współobrońców Ahmeda al-Matrooda, Alego Ouwaishera, Khalida al-Ghanima i Mujtaby al-Muzaina w ramach dialogu prowadzonego z władzami saudyjskimi oraz by domagały się ich uwolnienia; wzywa ponadto do poruszenia sprawy Sheikha Salmana al-Awdy oraz do domagania się jego uwolnienia; |
24. |
wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel, ESDZ i państwa członkowskie, aby przyjęły jednolite stanowisko w celu zapewnienia, by europejskie służby dyplomatyczne w Arabii Saudyjskiej systematycznie korzystały z mechanizmów przewidzianych w wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka, w tym z oświadczeń publicznych, zabiegów dyplomatycznych, monitorowania procesów sądowych i wizyt w więzieniach, w odniesieniu do obrończyń praw kobiet więzionych w Arabii Saudyjskiej od maja 2018 r.; |
25. |
wzywa Parlament Europejski do przedłożenia rezolucji w sprawie sytuacji obrońców praw człowieka w Arabii Saudyjskiej na następnej sesji Rady Praw Człowieka ONZ; wzywa UE, aby podczas kolejnego posiedzenia Rady Praw Człowieka i Komisji ds. Statusu Kobiet poruszyła kwestię członkostwa państw o budzącej wątpliwości historii przestrzegania praw człowieka, w tym w odniesieniu do poszanowania praw kobiet i równości płci; wzywa UE, by na forum Rady Praw Człowieka ONZ zaproponowała powołanie specjalnego sprawozdawcy ds. praw człowieka w Arabii Saudyjskiej; |
26. |
ponownie wzywa władze saudyjskie do wstrzymania dalszego wykonywania kary chłosty zasądzonej wobec Raifa Badawiego oraz do jego natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia; nalega, aby wszyscy wysocy rangą przedstawiciele UE, a w szczególności wiceprzewodnicząca / wysoka przedstawiciel i wszyscy komisarze, systematycznie poruszali sprawę Raifa Badawiego w kontaktach ze swoimi odpowiednikami saudyjskimi, a także by domagali się spotkania z nim podczas ich wizyt w tym kraju; zobowiązuje się do wzmożenia wysiłków na rzecz jego uwolnienia; wzywa swojego przewodniczącego, by udał się do Rijadu w celu bezpośredniego poruszenia w rozmowach z władzami sprawy laureatów Nagrody im. Sacharowa; |
27. |
wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel, ESDZ i państwa członkowskie, aby zagwarantowały pełne wdrożenie wytycznych UE w sprawie obrońców praw człowieka, a także by zwiększyły ochronę obrońców praw człowieka, w szczególności obrońców praw kobiet, i wsparcie dla nich; wzywa wiceprzewodniczącą / wysoką przedstawiciel, aby informowała o aktualnym stanie współpracy wojskowej i współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa między państwami członkowskimi a reżimem saudyjskim; |
28. |
ponownie wzywa Radę, aby wypracowała wspólne stanowisko w celu nałożenia ogólnounijnego embarga na sprzedaż broni do Arabii Saudyjskiej oraz przestrzegania wspólnego stanowiska 2008/944/WPZiB (6); wzywa do nałożenia embarga na eksport systemów nadzoru i innych produktów podwójnego zastosowania, które w Arabii Saudyjskiej mogą być wykorzystywane do stosowania represji wobec obywateli tego kraju, w tym wobec obrończyń praw człowieka; jest zaniepokojony wykorzystywaniem tego rodzaju broni i technologii cyberwigilacji przez władze Arabii Saudyjskiej; przypomina państwom członkowskim, że dalsze realizowanie przez nie umów na dostawy broni do Arabii Saudyjskiej stoi w sprzeczności ze wspólnym stanowiskiem UE w sprawie wywozu broni; wzywa ESDZ, aby zaproponowała, a Radę, by przyjęła zastosowanie środków ograniczających – w tym zamrożenie aktywów i zakaz wydawania wiz – wobec Arabii Saudyjskiej w odpowiedzi na naruszenia praw człowieka; |
29. |
wzywa wysoką przedstawiciel / wiceprzewodniczącą, ESDZ i państwa członkowskie do dalszego prowadzenia z Arabią Saudyjską dialogu dotyczącego praw człowieka, podstawowych wolności i niepokojącej roli tego kraju w regionie; wyraża gotowość do podtrzymania konstruktywnego i otwartego dialogu z władzami Arabii Saudyjskiej, w tym z parlamentarzystami, na temat realizacji ich międzynarodowych zobowiązań w zakresie praw człowieka; apeluje o wymianę wiedzy specjalistycznej w zakresie sądownictwa i kwestii prawnych, aby poprawić ochronę praw jednostki w Arabii Saudyjskiej; |
30. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, sekretarzowi generalnemu ONZ, wysokiemu komisarzowi ONZ ds. praw człowieka, Komisji ds. Statutu Kobiet, Radzie Praw Człowieka ONZ, Jego Królewskiej Mości Salmanowi bin Abdulazizowi Al Saudowi oraz następcy tronu Muhammadowi bin Salmanowi Al Saudowi, rządowi Królestwa Arabii Saudyjskiej oraz sekretarzowi generalnemu Centrum Dialogu Narodowego Królestwa Arabii Saudyjskiej. |
(1) Dz.U. C 378 z 9.11.2017, s. 64.
(2) Dz.U. C 310 z 25.8.2016, s. 29.
(3) Dz.U. C 349 z 17.10.2017, s. 34
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0232.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0434.
(6) Wspólne stanowisko Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określające wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99).
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/139 |
P8_TA(2019)0127
Prawo do pokojowego protestu i proporcjonalne użycie siły
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie prawa do pokojowego protestu i proporcjonalnego użycia siły (2019/2569(RSP))
(2020/C 449/18)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając traktaty UE, a w szczególności art. 2, 3, 4, 6 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), |
— |
uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (zwaną dalej kartą), |
— |
uwzględniając europejską konwencję praw człowieka oraz powiązane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2019 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w Unii Europejskiej w 2017 roku (1), |
— |
uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że UE opiera się na takich wartościach jak poszanowanie godności ludzkiej, wolność, demokracja, równość, praworządność i poszanowanie praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości; mając na uwadze, że wartości te są wspólne państwom członkowskim, w społeczeństwie, w którym panuje pluralizm, niedyskryminacja, tolerancja, sprawiedliwość, solidarność oraz równość kobiet i mężczyzn; |
B. |
mając na uwadze, że praworządność jest podstawą demokracji i jedną z fundamentalnych zasad UE, która działa w oparciu o domniemanie wzajemnego zaufania, że państwa członkowskie przestrzegają zasad demokracji, rządów prawa i praw podstawowych zapisanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej i europejskiej konwencji praw człowieka; |
C. |
mając na uwadze, że UE jest zobowiązana szanować wolność wypowiedzi i informacji oraz wolność pokojowego zgromadzania się i zrzeszania się; |
D. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 11 europejskiej konwencji praw człowieka i art. 12 karty każdy ma prawo do korzystania z wolności pokojowego zgromadzania się i wolności zrzeszania się z innymi, w tym również prawo do zakładania związków zawodowych i przyłączania się do nich w celu ochrony własnych interesów; |
E. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 11 europejskiej konwencji praw człowieka „korzystanie z tych praw nie może podlegać innym ograniczeniom niż te, które określa ustawa i które są konieczne w społeczeństwie demokratycznym z uwagi na bezpieczeństwo państwowe i publiczne, utrzymanie porządku publicznego, zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia lub moralności, lub ochronę praw i wolności innych osób”; |
F. |
mając na uwadze, że art. 11 europejskiej konwencji praw człowieka stanowi również, iż wolność zgromadzania się „nie stanowi przeszkody w nakładaniu zgodnych z prawem ograniczeń w korzystaniu z tych praw przez członków sił zbrojnych, policji lub administracji państwowej”; |
G. |
mając na uwadze, że art. 12 karty stanowi także, iż partie polityczne na szczeblu Unii przyczyniają się do wyrażania woli politycznej obywateli Unii; |
H. |
mając na uwadze, że należy chronić wolność zrzeszania się; mając na uwadze, że dynamiczne społeczeństwo obywatelskie i pluralistyczne media odgrywają istotną rolę we wspieraniu otwartego i pluralistycznego społeczeństwa i udziału obywateli w procesach demokratycznych, a także w rozliczaniu rządzących z ich działalności; |
I. |
mając na uwadze, że wolność zgromadzania się nierozłącznie wiąże się z wolnością wypowiedzi, co gwarantuje art. 11 karty i art. 10 europejskiej konwencji praw człowieka, w których czytamy, że każdy ma prawo do wolności wypowiedzi, a prawo to obejmuje wolność posiadania poglądów oraz otrzymywania i przekazywania informacji i idei bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe; |
J. |
mając na uwadze, że korzystanie z tych wolności pociągających za sobą obowiązki i odpowiedzialność może podlegać takim wymogom formalnym, warunkom, ograniczeniom i sankcjom, jakie są przewidziane przez ustawę i niezbędne w społeczeństwie demokratycznym w interesie bezpieczeństwa państwowego, integralności terytorialnej lub bezpieczeństwa publicznego ze względu na konieczność zapobiegania zakłóceniom porządku lub przestępstwom, z uwagi na ochronę zdrowia lub moralności, ochronę dobrego imienia i praw innych osób oraz ze względu na zapobieganie ujawnianiu informacji poufnych lub gwarantowanie powagi i bezstronności władzy sądowej, zgodnie z art. 10 europejskiej konwencji praw człowieka; |
K. |
mając na uwadze, że art. 52 karty stanowi, iż „wszelkie ograniczenia w korzystaniu z praw i wolności uznanych w niniejszej karcie muszą być przewidziane ustawą i szanować istotę tych praw i wolności”; |
L. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 4 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej UE szanuje podstawowe funkcje państwa wszystkich państw członkowskich, w tym również funkcje mające na celu zapewnienie integralności terytorialnej państwa, utrzymanie porządku publicznego oraz ochronę bezpieczeństwa narodowego; mając na uwadze, że w szczególności bezpieczeństwo narodowe pozostaje w zakresie wyłącznej odpowiedzialności każdego państwa członkowskiego; |
M. |
mając na uwadze, że zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wszelkie ograniczenia praw podstawowych i swobód obywatelskich muszą być zgodne z zasadami legalności, konieczności i proporcjonalności; |
N. |
mając na uwadze, że organy ścigania w kilku państwach członkowskich były krytykowane za podważanie prawa do protestu i stosowanie nadmiernej siły; |
1. |
apeluje do państw członkowskich o przestrzeganie prawa do wolności pokojowego zgromadzania się, wolności stowarzyszania się i wolności wypowiedzi; |
2. |
podkreśla, że debata publiczna ma zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania demokratycznych społeczeństw; |
3. |
potępia przyjęcie w ostatnich latach w kilku państwach członkowskich restrykcyjnych przepisów dotyczących wolności zgromadzeń; |
4. |
potępia użycie przemocy i nieproporcjonalne interwencje organów państwowych podczas protestów i pokojowych demonstracji; zachęca właściwe władze do zapewnienia przejrzystego, bezstronnego, niezależnego i skutecznego dochodzenia w przypadku podejrzeń lub zarzutów o nieproporcjonalne użycie siły; przypomina, że organy ścigania muszą zawsze ponosić odpowiedzialność za wypełnianie swoich obowiązków i przestrzeganie przez nie odpowiednich ram prawnych i operacyjnych; |
5. |
wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania, że użycie siły przez organy ścigania jest zawsze zgodne z prawem, proporcjonalne, konieczne i traktowane jako ostateczny środek, oraz że odbywa się przy zapewnieniu ochrony życia ludzkiego i integralności fizycznej; zauważa, że masowe stosowanie siły wobec tłumów jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności; |
6. |
dostrzega ważną rolę dziennikarzy i fotoreporterów w zgłaszaniu przypadków nieproporcjonalnej przemocy i potępia wszystkie przypadki, w których byli oni celem umyślnych ataków; |
7. |
uważa, że przemoc wobec pokojowych demonstrantów nigdy nie może stanowić rozwiązania w debacie ani w polityce; |
8. |
przyznaje, że policja, w której szeregach również było wiele ofiar, działa w trudnych warunkach, co wynika w szczególności z wrogiego nastawienia niektórych protestujących, ale również z nadmiernego obciążenia zadaniami; potępia wszelkie formy przemocy wobec osób lub przypadki niszczenia mienia przez agresywnych i bojowo nastawionych protestujących, którzy przychodzą jedynie w celu stosowania przemocy i podważają zasadność pokojowych protestów; |
9. |
zachęca funkcjonariuszy organów ścigania państw członkowskich do aktywnego uczestnictwa w szkoleniach organizowanych przez Agencję Unii Europejskiej ds. Szkolenia w Dziedzinie Ścigania (CEPOL) w zakresie utrzymania porządku publicznego i ochrony policyjnej w przypadku ważnych wydarzeń; zachęca państwa członkowskie do wymiany najlepszych praktyk w tym obszarze; |
10. |
podkreśla znaczenie zagwarantowania bezpieczeństwa funkcjonariuszom organów ścigania, funkcjonariuszom policji i żołnierzom wykonującym czynności związane z utrzymaniem bezpieczeństwa w trakcie publicznych demonstracji; |
11. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Radzie Europy, Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych. |
(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0032.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/142 |
P8_TA(2019)0128
Prawa osób interseksualnych
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie praw osób interseksualnych (2018/2878(RSP))
(2020/C 449/19)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 8 i 10 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności jej art. 21, |
— |
uwzględniając Europejską kartę społeczną, w szczególności jej art. 11, |
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw (1), |
— |
uwzględniając sprawozdanie pt. „Osoby transseksualne i interseksualne” opublikowane przez Komisję w 2011 r., |
— |
uwzględniając sprawozdania końcowe finansowanego przez Komisję projektu pilotażowego „Health4LGBTI” dotyczącego nierówności zdrowotnych doświadczanych przez osoby LGBTI, |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie unijnego planu przeciwdziałania homofobii i dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową (2), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2016 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w Unii Europejskiej w 2015 r. (3), |
— |
uwzględniając dokument pt. „Sytuacja w zakresie praw podstawowych osób interseksualnych” (4), opublikowany przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) w maju 2015 r., |
— |
uwzględniając elektroniczną publikację FRA z listopada 2017 r. pt. „Określenie minimalnych wymagań wiekowych dotyczących praw dziecka w UE” (5), |
— |
uwzględniając sprawozdanie FRA w sprawie praw podstawowych z 2018 r., |
— |
uwzględniając europejską konwencję praw człowieka, |
— |
uwzględniając Europejską konwencję o zapobieganiu torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, |
— |
uwzględniając przyjętą w 2017 r. rezolucję Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy nr 2191w sprawie promowania praw człowieka i wyeliminowania dyskryminacji osób interseksualnych, |
— |
uwzględniając sprawozdanie komisarza Rady Europy ds. praw człowieka pt. „Prawa człowieka a osoby interseksualne” z 2015 r., |
— |
uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka, |
— |
uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, |
— |
uwzględniając Konwencję ONZ o prawach dziecka, |
— |
uwzględniając Konwencję ONZ o prawach osób niepełnosprawnych, |
— |
uwzględniając sprawozdanie specjalnego sprawozdawcy ONZ w sprawie tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 2013 r., |
— |
uwzględniając zasady z Yogyakarty („Zasady i zobowiązania państw w zakresie stosowania międzynarodowego prawa praw człowieka w odniesieniu do orientacji seksualnej, tożsamości płciowej, ekspresji płciowej i cech płciowych”) przyjęte w listopadzie 2006 r. oraz 10 uzupełniających zasad („plus 10”) przyjętych 10 listopada 2017 r., |
— |
uwzględniając pytania do Rady i Komisji na temat praw osób interseksualnych (O-000132/2018 – B8-0007/2019 i O-000133/2018 – B8-0008/2019), |
— |
uwzględniając projekt rezolucji Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, |
— |
uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że osoby interseksualne rodzą się z fizycznymi cechami płciowymi, które nie odpowiadają normom medycznym lub społecznym ciała kobiecego i męskiego, a te różnice w cechach płciowych mogą przejawiać się w cechach pierwszorzędnych (takich jak wewnętrzne i zewnętrzne narządy płciowe, struktura chromosomowa i hormonalna) lub w cechach drugorzędnych (takich jak masa mięśniowa, owłosienie i budowa ciała); |
B. |
mając na uwadze, że osoby interseksualne w Unii Europejskiej są narażone na różne formy przemocy i dyskryminacji oraz że te naruszenia praw człowieka w znacznej mierze pozostają nieznane opinii publicznej i decydentom politycznym; |
C. |
mając na uwadze, że niemowlęta interseksualne są powszechnie poddawane operacjom i leczeniu, mimo że w większości przypadków leczenie to nie jest konieczne z medycznego punktu widzenia; mając na uwadze, że operacje kosmetyczne i pilne operacje mogą być przedstawiane jako pakiet, co uniemożliwia rodzicom i osobom interseksualnym dysponowanie pełnymi informacjami na temat skutków każdego z tych zabiegów; |
D. |
mając na uwadze, że dzieci interseksualne są poddawane operacjom i leczeniu bez ich uprzedniej, osobistej, pełnej i świadomej zgody; mając na uwadze, że okaleczanie narządów płciowych u osób interseksualnych może mieć długotrwałe skutki, takie jak urazy psychologiczne i upośledzenia fizyczne; |
E. |
mając na uwadze, że osoby interseksualne i dzieci interseksualne, które należą do innych grup mniejszościowych lub marginalizowanych, są jeszcze bardziej marginalizowane i wykluczane społecznie oraz narażone na ryzyko przemocy i dyskryminacji z powodu ich tożsamości interseksualnej; |
F. |
mając na uwadze, że w większości państw członkowskich dzieci interseksualne i osoby interseksualne z niepełnosprawnością mogą być poddane operacji za zgodą ich prawnego opiekuna, niezależnie od zdolności osoby interseksualnej do podjęcia samodzielnej decyzji; |
G. |
mając na uwadze, że w wielu przypadkach rodzice lub prawni opiekunowie znajdują się pod dużą presją i podejmują decyzję, mimo że nie są w pełni poinformowani o konsekwencjach, jakie ich dziecko będzie odczuwać przez całe życie; |
H. |
mając na uwadze, że wiele osób interseksualnych nie ma pełnego dostępu do swojej dokumentacji medycznej, w związku z czym nie wie, że jest interseksualna, lub nie wie, jakiemu leczeniu została poddana; |
I. |
mając na uwadze, że wobec braku dowodów na potwierdzenie długotrwałego sukcesu leczenia, różnice interseksualne są nadal klasyfikowane jako choroba, na przykład w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób Światowej Organizacji Zdrowia; |
J. |
mając na uwadze, że niektóre osoby interseksualne nie utożsamiają się z płcią, która została im medycznie przypisana w chwili urodzenia; mając na uwadze, że prawne uznawanie płci oparte na samostanowieniu jest możliwe jedynie w sześciu państwach członkowskich; mając na uwadze, że wiele państw członkowskich nadal wymaga sterylizacji w celu prawnego uznania płci; |
K. |
mając na uwadze, że ustawodawstwo antydyskryminacyjne na szczeblu UE i w większości państw członkowskich nie obejmuje dyskryminacji ze względu na cechy płciowe, ani jako osobnej kategorii, ani jako rodzaju dyskryminacji ze względu na płeć; |
L. |
mając na uwadze, że wiele dzieci interseksualnych w UE w trakcie leczenia mającego na celu normalizację płci spotyka się z łamaniem praw człowieka i okaleczaniem narządów płciowych; |
1. |
zwraca uwagę na pilną potrzebę zwalczania naruszeń praw człowieka w przypadku osób interseksualnych oraz apeluje do Komisji i państw członkowskich o zaproponowanie przepisów, które rozwiążą te kwestie; |
Medykalizacja i patologizacja
2. |
zdecydowanie potępia leczenie i operacje mające na celu normalizację płci; z zadowoleniem przyjmuje przepisy zakazujące takich operacji, jakie obowiązują na Malcie i w Portugalii, a także zachęca inne państwa członkowskie do jak najszybszego przyjęcia podobnych przepisów; |
3. |
podkreśla potrzebę zapewnienia odpowiedniego doradztwa i wsparcia dla dzieci interseksualnych i osób interseksualnych z niepełnosprawnością oraz ich rodziców lub opiekunów, a także konieczność ich pełnego informowania o skutkach leczenia mającego na celu normalizację płci; |
4. |
apeluje do Komisji i państw członkowskich o wspieranie organizacji, które zwalczają piętnowanie osób interseksualnych; |
5. |
apeluje do Komisji i państw członkowskich o zwiększenie finansowania organizacji społeczeństwa obywatelskiego na rzecz osób interseksualnych; |
6. |
apeluje do państw członkowskich o poprawę dostępu osób interseksualnych do ich dokumentacji medycznej oraz o dopilnowanie, by nikt nie był poddawany niepotrzebnemu leczeniu lub operacjom w okresie niemowlęctwa lub dzieciństwa, i tym samym gwarantowanie tym dzieciom nietykalności cielesnej, autonomii i samostanowienia; |
7. |
uważa, że patologizacja różnic interseksualnych zagraża pełnemu korzystaniu osób interseksualnych z prawa do najwyższego osiągalnego poziomu zdrowia, o którym mowa w Konwencji ONZ o prawach dziecka; apeluje do państw członkowskich o zagwarantowanie depatologizacji osób interseksualnych; |
8. |
z zadowoleniem przyjmuje – nawet częściową – depatologizację tożsamości transpłciowych w ramach 11. przeglądu ICD; zauważa jednak, że kategoria „niezgodność płciowa w dzieciństwie” prowadzi do patologizacji niezwiązanych z płcią zachowań normatywnych w dzieciństwie; apeluje w związku z tym do państw członkowskich o usunięcie tej kategorii z ICD-11 oraz o dostosowanie przyszłego przeglądu ICD do ich krajowych systemów opieki zdrowotnej; |
Dokumenty tożsamości
9. |
podkreśla znaczenie elastycznych procedur rejestracji urodzeń; z zadowoleniem przyjmuje przepisy przyjęte przez niektóre państwa członkowskie, które zezwalają na prawne uznawanie płci oparte na samostanowieniu; zachęca inne państwa członkowskie do przyjęcia podobnych przepisów, w tym elastycznych procedur zmieniających wskaźniki płci, tak długo jak są one rejestrowane, oraz imiona w aktach urodzenia i dokumentach tożsamości (w tym umożliwienie neutralnych pod względem płci imion); |
Dyskryminacja
10. |
wyraża ubolewanie, że cechy płciowe nie są uznawane za podstawę dyskryminacji w UE, i w związku z tym podkreśla znaczenie tego kryterium w celu zapewnienia osobom interseksualnym dostępu do wymiaru sprawiedliwości; |
11. |
apeluje do Komisji o wzmożenie wymiany dobrych praktyk w tej kwestii; apeluje do państw członkowskich o przyjęcie niezbędnych przepisów, które zapewnią odpowiednią ochronę, poszanowanie i promowanie praw podstawowych osób interseksualnych, w tym dzieci interseksualnych, a także pełną ochronę przed dyskryminacją; |
Informowanie społeczeństwa
12. |
apeluje do wszystkich właściwych zainteresowanych stron o prowadzenie badań dotyczących osób interseksualnych w sposób, który koncentruje się na perspektywie społecznej i prawach człowieka, a nie na perspektywie medycznej; |
13. |
apeluje do Komisji o dopilnowanie, by projekty badawcze lub medyczne, które następnie przyczyniają się do naruszeń praw człowieka osób interseksualnych – w kontekście europejskich sieci referencyjnych – nie były wspierane ze środków UE; apeluje do Komisji i państw członkowskich o wspieranie i finansowanie badań nad sytuacją w zakresie praw człowieka osób interseksualnych; |
14. |
apeluje do Komisji o przyjęcie całościowego, opartego na prawach podejścia do praw osób interseksualnych i o lepsze koordynowanie prac Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości i Konsumentów, Dyrekcji Generalnej ds. Edukacji, Młodzieży, Sportu i Kultury oraz Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności w celu zagwarantowania spójnych strategii politycznych i programów wspierających osoby interseksualne, w tym szkolenia urzędników państwowych i personelu medycznego; |
15. |
apeluje do Komisji o wzmocnienie wymiaru interseksualności w jej wieloletnim wykazie działań na rzecz LGBTI na bieżący okres oraz o rozpoczęcie już teraz przygotowań do odnowienia tej strategii na kolejny wieloletni okres (2019–2024); |
16. |
apeluje do Komisji o ułatwienie wymiany dobrych praktyk dotyczących ochrony praw człowieka i nietykalności cielesnej osób interseksualnych między państwami członkowskimi; |
o
o o
17. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy. |
(1) Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 57.
(2) Dz.U. C 93 z 24.3.2017, s. 21.
(3) Dz.U. C 238 z 6.7.2018, s. 2.
(4) https://fra.europa.eu/en/publication/2015/fundamental-rights-situation-intersex-people
(5) http://fra.europa.eu/en/publication/2017/mapping–minimum–age–requirements–concerning–rights–child–eu
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/146 |
P8_TA(2019)0129
Przyszłość wykazu działań na rzecz LGBTI (2019-2024)
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie przyszłości wykazu działań na rzecz osób LGBTI (2019–2024) (2019/2573(RSP))
(2020/C 449/20)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 8 i 10 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 21, |
— |
uwzględniając Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, |
— |
uwzględniając zalecenie Komitetu Ministrów Rady Europy CM/Rec(2010)5 dla państw członkowskich w sprawie środków zwalczania dyskryminacji ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową, przyjęte dnia 31 marca 2010 r., |
— |
uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną (COM(2008)0426) oraz swoje stanowisko w tej sprawie z dnia 2 kwietnia 2009 r., |
— |
uwzględniając wytyczne na rzecz promowania i ochrony wszystkich praw człowieka przysługujących lesbijkom, gejom, osobom biseksualnym, transpłciowym i interseksualnym (LGBTI) przyjęte przez Radę Unii Europejskiej na posiedzeniu w dniu 24 czerwca 2013 r., |
— |
uwzględniając konkluzje Rady w sprawie równouprawnienia osób LGBTI z dnia 16 czerwca 2016 r., |
— |
uwzględniając wyniki przeprowadzonego przez Agencję Praw Podstawowych (FRA) Unii Europejskiej badania dotyczącego lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych w Unii Europejskiej, opublikowanego w dniu 17 maja 2013 r., |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie unijnego planu przeciwdziałania homofobii i dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 stycznia 2019 r. w sprawie sytuacji w zakresie praw podstawowych w Unii Europejskiej w 2017 r. (2), |
— |
uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy nr 2191(2017) z dnia 12 października 2017 r. w sprawie promowania praw człowieka i wyeliminowania dyskryminacji osób interseksualnych, |
— |
uwzględniając „Wykaz działań na rzecz postępów w zakresie równouprawnienia osób LGBTI” Komisji Europejskiej z grudnia 2015 r., |
— |
uwzględniając roczne sprawozdania Komisji z 2016 i 2017 r. w sprawie wdrażania wykazu działań na rzecz postępów w zakresie równouprawnienia osób LGBTI, |
— |
uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 5 czerwca 2018 r. (Relu Adrian Coman i inni przeciwko Inspectoratul General pentru Imiri oraz Ministerul Afacerilor Interne) (3) i inne odnośne orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z maja 2015 r. zatytułowane „Sytuacja w zakresie praw podstawowych osób interseksualnych”, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej z marca 2017 r. zatytułowane „Obecna sytuacja migracyjna w UE: lesbijki, geje, osoby biseksualne, transpłciowe i interseksualne ubiegające się o azyl”, |
— |
uwzględniając sprawozdanie komisarza Rady Europy ds. praw człowieka z 2015 r. zatytułowane „Prawa człowieka a osoby interseksualne”, |
— |
uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy nr 2048(2015) z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie dyskryminacji osób transpłciowych w Europie; |
— |
uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (CEDAW), |
— |
uwzględniając Konwencję Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencję stambulską), |
— |
uwzględniając skierowane do Komisji pytanie na temat przyszłości wykazu działań na rzecz LGBTI (2019–2024) (O-000006/2019 – B8-0014/2019), |
— |
uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że osoby LGBTI nadal doświadczają dyskryminacji i przemocy w Unii Europejskiej; mając na uwadze, że nie wszystkie państwa członkowskie UE zapewniają osobom LGBTI ochronę prawną przed dyskryminacją; |
B. |
mając na uwadze, że Parlament w swojej rezolucji z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie unijnego planu przeciwdziałania homofobii i dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową wezwał Komisję do przyjęcia strategii na rzecz równouprawnienia osób LGBTI; |
C. |
mając na uwadze, że w swoich konkluzjach w sprawie równouprawnienia osób LGBTI z dnia 16 czerwca 2016 r. Rada zachęciła państwa członkowskie do współpracy z Komisją nad wykazem działań na rzecz osób LGBTI; |
D. |
mając na uwadze, że Komisja przyjęła kompleksowe ramy strategiczne dotyczące innych kwestii związanych z prawami podstawowymi, takich jak niepełnosprawność i integracja Romów, ale nie podjęła jeszcze takich działań na rzecz praw osób LGBTI; |
E. |
mając na uwadze, że wykaz działań na rzecz postępów w zakresie równouprawnienia osób LGBTI opublikowany przez Komisję w 2015 r. to strategia, która jest niewiążąca i nie obejmuje wszystkich aspektów tego zagadnienia; |
F. |
mając na uwadze, że sprawozdania Komisji z wdrażania wykazu działań na rzecz postępów w zakresie równouprawnienia osób LGBTI pokazują, że podjęto istotne kroki, ale pozostaje jeszcze wiele do zrobienia, aby zapewnić równouprawnienie wszystkim obywatelom w UE, w tym osobom LGBTI; |
G. |
mając na uwadze, że chociaż wytyczne przyjęte przez Radę Europejską w celu promowania i ochrony wszystkich praw człowieka przysługujących lesbijkom, gejom, osobom biseksualnym, transpłciowym i interseksualnym (LGBTI) stały się dla UE i jej państw członkowskich wiążące w ich działaniach zewnętrznych od 2013 r., brak uzupełniającego zobowiązania w odniesieniu do polityki wewnętrznej stanowi zagrożenie dla wewnętrznej i zewnętrznej spójności polityki; |
H. |
mając na uwadze, że dyrektywa antydyskryminacyjna pozostaje zablokowana w Radzie; |
1. |
ponawia zalecenia zawarte w jego rezolucji w sprawie planu działania UE; |
2. |
zauważa, że w ostatnich latach w UE odnotowano ostry sprzeciw wobec równouprawnienia płci, który ma bezpośredni wpływ na osoby LGBTI; wzywa Komisję, by zobowiązała się do rozwiązania kwestii tego sprzeciwu, do uznania równouprawnienia i niedyskryminacji za priorytetowy cel oraz do zadbania o to, by to zobowiązanie było kontynuowane w ramach prac następnej Komisji, która rozpocznie urzędowanie w 2019 r.; |
3. |
wzywa Komisję do zadbania o to, by prawa osób LGBTI zostały potraktowane priorytetowo w programie prac na lata 2019–2024, oraz do zacieśnienia współpracy między różnymi dyrekcjami generalnymi w obszarach, w których należy uwzględnić prawa osób LGBTI, takie jak edukacja i zdrowie, zgodnie z wykazem działań na rzecz osób LGBTI; |
4. |
wzywa Komisję do przyjęcia kolejnego dokumentu strategicznego w celu wspierania równouprawnienia osób LGBTI; |
5. |
wzywa Komisję do monitorowania i egzekwowania wdrażania przepisów i środków mających na celu przeciwdziałanie dyskryminacji w celu zagwarantowania praw osób LGBTI we wszystkich dziedzinach; |
6. |
wzywa Komisję do kontynuowania prac nad zagadnieniami uwzględnionymi już w wykazie działań na rzecz osób LGBTI; |
7. |
wzywa Komisję do zaangażowania Parlamentu i organizacji społeczeństwa obywatelskiego w prace nad przyszłym wykazem działań na rzecz osób LGBTI; |
8. |
wzywa Komisję do kontynuowania kampanii informacyjnych i publicznych kampanii komunikacyjnych dotyczących osób LGBTI i ich rodzin; podkreśla znaczenie takich działań na wszystkich poziomach, a także znaczenie skupienia się na korzyściach dla społeczeństwa płynących z różnorodności, a nie jedynie na unormowaniu statusu osób LGBTI; |
9. |
wzywa Komisję do ułatwiania państwom członkowskim wdrażania wysokiej jakości kompleksowych programów edukacji seksualnej, które będą dostarczały informacji i edukowały w kwestiach zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego oraz praw w tej dziedzinie w sposób nieosądzający, pozytywny i uwzględniający osoby LGBTI, a także do wspierania państw członkowskich w tych działaniach; |
10. |
wzywa Komisję do podjęcia konkretnych środków w celu zapewnienia swobody przemieszczania się wszystkim rodzinom, w tym rodzinom osób LGBTI, zgodnie z niedawną sprawą Coman przed TSUE; |
11. |
zauważa, że 8 państw członkowskich wymaga sterylizacji, a 18 państw członkowskich – diagnozy zdrowia psychicznego od osób pragnących uzyskać prawne uznanie płci; wzywa Komisję do dokonania oceny, czy takie wymogi są zgodne z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej; |
12. |
wzywa Komisję do ujęcia w swoich przyszłych pracach nad prawami osób LGBTI perspektywy przekrojowej, do uwzględnienia doświadczeń związanych z dyskryminacją intersekcjonalną, której doświadczają marginalizowane osoby LGBTI, oraz do opracowania środków w celu zaspokojenia ich szczególnych potrzeb, w tym poprzez udostępnienie finansowania na specjalne sieci wsparcia dla marginalizowanych grup LGBTI; |
13. |
wzywa Komisję do dalszej współpracy z państwami członkowskimi z zamiarem wdrożenia przyszłych działań na rzecz praw osób LGBTI; |
14. |
apeluje do Komisji o sprzyjanie wymianie dobrych praktyk w tej kwestii; wzywa państwa członkowskie do przyjęcia przepisów niezbędnych do zagwarantowania odpowiedniego poszanowania, promowania i ochrony praw podstawowych dzieci osób LGBTI, w tym pełnej ochrony przed dyskryminacją; |
15. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom i rządom państw członkowskich oraz Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy. |
(1) Dz.U. C 93 z 24.3.2017, s. 21.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0032.
(3) Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 czerwca 2018 r., ECLI:EU:C:2018:385.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/149 |
P8_TA(2019)0130
Przyszłość traktatu o likwidacji pocisków rakietowych pośredniego zasięgu oraz konsekwencje dla UE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie przyszłości traktatu INF oraz konsekwencji dla Unii Europejskiej (2019/2574(RSP))
(2020/C 449/21)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając Traktat między Stanami Zjednoczonymi Ameryki a Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich o likwidacji pocisków rakietowych średniego i pośredniego zasięgu (zwany dalej „traktatem INF”), podpisany w Waszyngtonie dnia 8 grudnia 1987 r. przez ówczesnego prezydenta Stanów Zjednoczonych Ronalda Reagana i przywódcę Związku Radzieckiego Michaiła Gorbaczowa (1), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Departamentu Stanu USA z 2018 r. w sprawie przestrzegania i stosowania porozumień i zobowiązań z zakresu kontroli zbrojeń, rozbrojenia i nieproliferacji, |
— |
uwzględniając oświadczenie prezydenta USA Donalda Trumpa z dnia 21 października 2018 r., w którym zapowiedział on wycofanie USA z traktatu INF, |
— |
uwzględniając oświadczenie sekretarza stanu USA z dnia 2 lutego 2019 r. w sprawie zamiaru wycofania się przez USA z traktatu INF (2), |
— |
uwzględniając oświadczenie prezydenta Rosji Władimira Putina z dnia 2 lutego 2019 r. w którym zapowiedział on, że Rosja również zawiesi swój udział w traktacie, |
— |
uwzględniając oświadczenie w sprawie traktatu INF wydane dnia 4 grudnia 2018 r. przez ministrów spraw zagranicznych państw NATO (3), |
— |
uwzględniając „Globalną strategię na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej – wspólna wizja, wspólne działanie: silniejsza Europa”, |
— |
uwzględniając fakt, że w 2019 r. – ostatnio w oświadczeniu Rady Północnoatlantyckiej z dnia 1 lutego 2019 r. (4) – Stany Zjednoczone i NATO wyraziły zaniepokojenie w związku z nieprzestrzeganiem przez Rosję traktatu INF, zwłaszcza jeśli chodzi o nowy rosyjski system pocisków rakietowych 9M729, |
— |
uwzględniając uwagi wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Federiki Mogherini, wygłoszone na siódmej konferencji UE poświęconej nieproliferacji i rozbrojeniu, która odbyła się w Brukseli w dniach 18–19 grudnia 2018 r., |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 października 2016 r. w sprawie bezpieczeństwa jądrowego i nierozprzestrzeniania broni jądrowej (5), |
— |
uwzględniając wspólną deklarację w sprawie współpracy UE–NATO, podpisaną w Brukseli dnia 10 lipca 2018 r., |
— |
uwzględniając plan działań ONZ na rzecz rozbrojenia (6), |
— |
uwzględniając cel zrównoważonego rozwoju ONZ nr 16 dotyczący promowania pokojowych i inkluzywnych społeczeństw sprzyjających zrównoważonemu rozwojowi (7), |
— |
uwzględniając roczne sprawozdanie z postępów za 2017 r. we wdrażaniu strategii Unii Europejskiej przeciw rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia z dnia 18 maja 2018 r., |
— |
uwzględniając Układ o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT) z 1968 r. oraz wynikające z niego dla wszystkich państw zobowiązania do dalszego rozbrojenia nuklearnego w dobrej wierze i zaprzestania nuklearnego wyścigu zbrojeń, |
— |
uwzględniając Traktat o zakazie broni jądrowej (TPNW), przyjęty 7 lipca 2017 r. przez Zgromadzenie Ogólne ONZ, |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (8), |
— |
uwzględniając strategię UE przeciwko rozprzestrzenianiu broni masowego rażenia, przyjętą przez Radę Europejską 12 grudnia 2003 r., |
— |
uwzględniając konkluzje Rady w sprawie 9. konferencji przeglądowej stron Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (8079/15), |
— |
uwzględniając Pokojową Nagrodę Nobla za 2017 r. przyznaną Międzynarodowej Kampanii na rzecz Zniesienia Broni Nuklearnej (ICAN), a także jej oświadczenie z dnia 1 lutego 2019 r. zatytułowane pt. „Wycofanie się USA z traktatu INF zagraża Europie (i światu)”, |
— |
uwzględniając art. 123 ust. 2 i 4 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że podpisany w 1987 r. przez Stany Zjednoczone i Związek Radziecki traktat INF był wyjątkowym porozumieniem w epoce zimnej wojny, gdyż zobowiązywał oba kraje do zniszczenia, a nie do ograniczenia posiadanych zapasów naziemnych pocisków balistycznych i manewrujących uzbrojonych w głowice jądrowe i konwencjonalne o zasięgu od 500 do 5 500 km, jednocześnie zakazując stronom posiadania, produkcji i testowania takich pocisków; |
B. |
mając na uwadze, że do maja 1991 r. zgodnie z postanowieniami traktatu zlikwidowano 2 692 pociski rakietowe; mając na uwadze, że przez kolejne 10 lat prowadzono kontrole na miejscu; mając na uwadze, że dzięki traktatowi INF ostatecznie zlikwidowano ponad 3 000 głowic nuklearnych; |
C. |
mając na uwadze, że traktat INF przyczynił się do zahamowania strategicznej konkurencji między Stanami Zjednoczonymi i Związkiem Radzieckim, a następnie Federacją Rosyjską, oraz do budowania i wzmacniania stabilności w czasie zimnej wojny; mając na uwadze, że Europa jest głównym beneficjentem traktatu INF, który od ponad trzydziestu lat ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania jej bezpieczeństwa; mając na uwadze, że traktat nadal stanowi filar międzynarodowego pokoju i stabilności, w szczególności jako element europejskiej struktury bezpieczeństwa; |
D. |
mając na uwadze, że w 2014 r. administracja prezydenta Obamy stwierdziła, że Rosja „narusza zobowiązania wynikające z traktatu INF, który zakazuje posiadania, produkcji i testowania odpalanych z lądu pocisków manewrujących (GLCM) o zasięgu od 500 km do 5 500 km oraz posiadania i produkcji wyrzutni takich pocisków”; mając na uwadze, że w kolejnych sprawozdaniach, opublikowanych przez Departament Stanu USA w latach 2015, 2016, 2017 i 2018, powtórzono zarzuty USA dotyczące ciągłego naruszania przez Rosję postanowień traktatu; |
E. |
mając na uwadze, że Stany Zjednoczone i NATO wielokrotnie zwracały się do Rosji z pytaniami dotyczącymi rozwoju jej broni rakietowej, w szczególności w odniesieniu do systemu rakietowego 9M729, który ich zdaniem stanowi naruszenie traktatu INF; |
F. |
mając na uwadze, że w grudniu 2017 r. przy okazji 30. rocznicy podpisania traktatu administracja prezydenta Trumpa ogłosiła „zintegrowaną strategię” obejmującą środki dyplomatyczne, wojskowe i gospodarcze, mającą na celu skłonienie Rosji do powrotu do przestrzegania postanowień traktatu; mając na uwadze, że środki te obejmowały wysiłki dyplomatyczne podejmowane za pośrednictwem specjalnej komisji weryfikacyjnej, uruchomienie wojskowego programu badawczo-rozwojowego oraz środki gospodarcze skierowane przeciwko rosyjskim podmiotom zaangażowanym w opracowywanie i produkcję pocisków niezgodnych z postanowieniami traktatu; |
G. |
mając na uwadze, że Stany Zjednoczone i Rosja nie rozwiązały wzajemnych problemów w drodze dialogu dyplomatycznego; mając na uwadze, że nie powołano specjalnej komisji weryfikacyjnej ustanowionej na mocy traktatu, aby zająć się m.in. kwestiami przestrzegania jego postanowień; |
H. |
mając na uwadze, że w dniu 20 października 2018 r. prezydent Trump ogłosił, iż Stany Zjednoczone wycofają się z traktatu w wyniku nieprzestrzegania jego postanowień przez Rosję i braku zaangażowania Chin; mając na uwadze, że w dniu 4 grudnia 2018 r., po posiedzeniu ministrów spraw zagranicznych państw NATO, sekretarz stanu USA Mike Pompeo oświadczył, że Stany Zjednoczone stwierdziły istotne naruszenie traktatu przez Rosję i że w ramach działań zaradczych w ciągu 60 dni zawieszą swoje zobowiązania, chyba że Rosja znów zacznie w pełni przestrzegać postanowień traktatu w możliwy do zweryfikowania sposób; |
I. |
mając na uwadze, że w dniu 1 lutego 2019 r., po upływie 60-dniowego terminu, który Rosja otrzymała na powrót do pełnego przestrzegania postanowień traktatu, Stany Zjednoczone zapowiedziały, że zawieszą swoje zobowiązania wynikające z traktatu INF i rozpoczną proces wycofywania się z niego, chyba że Rosja, która według Stanów Zjednoczonych w sposób istotny narusza postanowienia traktatu, wróci do pełnego przestrzegania jego postanowień w terminie sześciu miesięcy; mając na uwadze, że sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg wezwał Rosję, aby wykorzystała zaproponowany przez USA sześciomiesięczny okres na powrót do pełnego przestrzegania postanowień traktatu; |
J. |
mając na uwadze, że w dniu 4 grudnia 2018 r. ministrowie spraw zagranicznych państw NATO wydali oświadczenie, w którym stwierdzili, że Rosja narusza traktat INF, i wezwali Rosję, aby w trybie pilnym powróciła do pełnego i weryfikowalnego przestrzegania postanowień traktatu; |
K. |
mając na uwadze, że w dniu 2 lutego 2019 r. Rosja ogłosiła, że zawiesi traktat INF i opracuje nowe rodzaje pocisków; mając na uwadze, że władze rosyjskie wielokrotnie wyrażały zaniepokojenie natowskimi systemami obrony przeciwrakietowej; |
L. |
mając na uwadze, że Chiny, podobnie jak inne państwa niebędące sygnatariuszami traktatu INF, znacząco rozbudowały swój arsenał rakietowy, co świadczy o potrzebie nowego traktatu, który zwiąże Stany Zjednoczone, Rosję i Chiny; |
M. |
mając na uwadze, że ewentualny koniec traktatu może doprowadzić do eskalacji napięć między państwami posiadającymi broń jądrową, do nieporozumień i do nowego wyścigu zbrojeń; |
N. |
mając na uwadze, że traktat INF stanowi podstawę utrzymania globalnej stabilności strategicznej, pokoju światowego i bezpieczeństwa regionalnego; mając na uwadze, że utrzymanie traktatu przyczyniłoby się do utrzymania innych istniejących porozumień w sprawie kontroli zbrojeń i rozbrojenia, a także do stworzenia bardziej sprzyjających warunków dla negocjacji w sprawie ograniczenia zbrojeń, rozbrojenia i nieproliferacji; mając na uwadze, że zapowiedzi wystąpienia z traktatu INF zwiększają prawdopodobieństwo nierozszerzenia innych ważnych traktatów o kontroli zbrojeń, takich jak Traktat między Federacją Rosyjską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki o środkach zmierzających do dalszej redukcji i ograniczenia strategicznej broni ofensywnej („nowy START”), co może poważnie zaszkodzić międzynarodowemu systemowi kontroli zbrojeń, który pozwolił na dziesiątki lat stabilności w zakresie broni jądrowej, i pozostawić świat bez prawnie wiążących weryfikowalnych ograniczeń dotyczących arsenałów jądrowych; |
O. |
mając na uwadze, że 20 września 2017 r. Sekretarz Generalny ONZ otworzył do podpisu Traktat o zakazie broni jądrowej i że dotychczas z możliwości tej skorzystało 70 państw, z których 21 w tym państwo członkowskie UE – Austria, ratyfikowało traktat, stając się państwami-stronami, a Irlandia prawdopodobnie przedłoży dokumenty ratyfikacyjne Sekretarzowi Generalnemu ONZ w ciągu najbliższych kilku miesięcy; |
P. |
mając na uwadze, że wyróżniona Pokojową Nagrodą Nobla organizacja ICAN wezwała wszystkie państwa do ratyfikacji Traktatu o zakazie broni jądrowej; |
1. |
popiera przestrzeganie traktatu INF oraz jego kontynuację i wzmocnienie; przypomina o jego ogromnym wkładzie w zapewnienie pokoju i bezpieczeństwa w Europie i na świecie oraz w globalne rozbrojenie i nieproliferację; |
2. |
wyraża głębokie zaniepokojenie naruszeniami tego traktatu oraz późniejszymi oświadczeniami Stanów Zjednoczonych i Rosji dotyczącymi zawieszenia ich zobowiązań z niego wynikających, a także wycofania się z niego w terminie sześciu miesięcy; podkreśla, że wydarzenia te stanowią zagrożenie dla jednego z najważniejszych interesów bezpieczeństwa Europy, a także dla bezpieczeństwa i pokoju w Europie i na świecie; obawia się, że działania te mogą prowadzić do błędnych kalkulacji i nieporozumień skutkujących pogorszeniem stosunków między Stanami Zjednoczonymi a Rosją, do eskalacji napięć, do zwiększenia poziomu zagrożenia i ryzyka jądrowego i wojskowego, a także do ewentualnego powrotu do destabilizującego wyścigu zbrojeń, co byłoby szkodliwe dla bezpieczeństwa i strategicznej stabilności Europy; |
3. |
potępia Rosję za dalsze naruszanie warunków traktatu; |
4. |
apeluje do Federacji Rosyjskiej o powrót do pełnego i weryfikowalnego przestrzegania traktatu INF w celu rozwiania obaw wyrażonych przez USA i NATO w reakcji na ciągłe naruszanie przez Rosję postanowień traktatu, a także wzywa Rosję, by zobowiązała się do zadbania o długoterminową przyszłość tego porozumienia; |
5. |
uznaje znaczenie pełnej przejrzystości i dialogu w interesie budowania zaufania i pewności we wdrażaniu traktatu INF oraz wszelkich innych porozumień, które wspierają strategiczną stabilność i bezpieczeństwo; w świetle powyższego wzywa zarówno Rosję, jak i USA do wyjaśnienia wzajemnych zarzutów dotyczących nieprzestrzegania traktatu i do zaangażowania się w konstruktywny dialog pod auspicjami Rady Bezpieczeństwa ONZ, specjalnej komisji ds. weryfikacji lub innych odpowiednich forów, aby złagodzić napięcia, uwzględnić interesy i obawy obu stron oraz prowadzić negocjacje w dobrej wierze z myślą o utrzymaniu traktatu INF, zanim dojdzie do faktycznego wycofania się z niego w sierpniu 2019 r., a także aby zwiększyć przejrzystość i wzajemne monitorowanie oraz wypracować lepsze zasady i gwarancje w odniesieniu do ich potencjału rakietowego i nuklearnego; |
6. |
wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel, aby wykorzystała ten sześciomiesięczny okres do tego, by przy pomocy wszelkich dostępnych środków politycznych i dyplomatycznych podjąć dialog z państwami-stronami traktatu INF w celu odbudowania zaufania międzynarodowego, a także aby wykorzystała wiedzę i doświadczenie UE w dziedzinie mediacji w celu zapobieżenia wystąpieniu z traktatu INF zarówno USA, jak i Rosji; wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel, aby usilnie dążyła do utrzymania i rozwoju traktatu INF oraz aby rozpoczęła negocjacje w sprawie wielostronnego traktatu dotyczącego tej kategorii pocisków; zwraca się do wiceprzewodniczącej/wysokiej przedstawiciel o zadbanie o to, by UE działała jako proaktywny i wiarygodny gwarant bezpieczeństwa, w tym również dla jej sąsiadów, oraz by wniosła istotny i konstruktywny wkład w rozwój i wzmacnianie opartych na zasadach globalnych działań na rzecz nieproliferacji oraz systemu kontroli zbrojeń i rozbrojenia; |
7. |
podkreśla, że niepewna przyszłość traktatu INF nie powinna zagrażać innym porozumieniom w sprawie kontroli zbrojeń; w szczególności wzywa USA i Rosję do przedłużenia nowego układu START, który ogranicza do 1 550 liczbę rozmieszczonych strategicznych głowic jądrowych każdej ze stron, zanim wygaśnie on w 2021 r.; |
8. |
ponownie podkreśla swoje pełne zaangażowanie na rzecz utrzymania skutecznych międzynarodowych systemów kontroli zbrojeń, rozbrojenia i nieproliferacji, stanowiących podstawę globalnego i europejskiego bezpieczeństwa; jest zdania, że Europa musi dawać przykład, aby była wiarygodna i aby można było osiągnąć postępy w tworzeniu świata wolnego od broni jądrowej; wzywa państwa członkowskie UE, aby uczyniły kwestę wielostronnego rozbrojenia jądrowego priorytetem unijnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa; przypomina o swoim zobowiązaniu do kontynuowania polityki zmierzającej do redukcji i likwidacji wszystkich arsenałów jądrowych; |
9. |
uważa, że bezpieczeństwo europejskie powinno pozostać sprawą niepodzielną; wzywa wszystkie państwa członkowskie UE, które są również członkami NATO, do działań zmierzających w tym kierunku; wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do opracowania wspólnej oceny zagrożeń, zawierającej analizę skutków dla bezpieczeństwa UE w przypadku gdyby ochrona, jaką traktat INF daje Unii i jej obywatelom, przestała obowiązywać, oraz do przedstawienia Parlamentowi w odpowiednim terminie stosownego sprawozdania, zgodnie z art. 36 Traktatu o Unii Europejskiej, a także do opracowania wiarygodnej i ambitnej strategii rozbrojenia jądrowego, opartej na skutecznym multilateralizmie; |
10. |
wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do przedstawienia propozycji dotyczących uruchomienia funduszy unijnych i wzmocnienia unijnej bazy wiedzy i kompetencji w zakresie nieproliferacji, kontroli zbrojeń i potencjału ludzkiego w celu analizy zagrożeń związanych z bronią jądrową; wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do przedstawienia rozważnych planów zapobiegania niezamierzonemu lub przypadkowemu użyciu broni jądrowej; |
11. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, rządom i parlamentom państw członkowskich, NATO, Organizacji Narodów Zjednoczonych, prezydentowi i członkom Kongresu Stanów Zjednoczonych, prezydentowi Federacji Rosyjskiej oraz członkom rosyjskiej Dumy Państwowej i Rady Federacji. |
(1) https://treaties.un.org/doc/Publication/UNTS/Volume%201657/v1657.pdf
(2) https://www.state.gov/secretary/remarks/2019/02/288722.htm
(3) https://www.nato.int/cps/en/natohq/official_texts_161122.htm
(4) https://www.nato.int/cps/en/natohq/news_162996.htm
(5) Dz.U. C 215 z 19.6.2018, s. 202.
(6) https://front.un-arm.org/documents/SG+disarmament+agenda_1.pdf
(7) https://sustainabledevelopment.un.org/sdg16
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/154 |
P8_TA(2019)0131
NAIADES II – programu działań na rzecz żeglugi śródlądowej
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie NAIADES II – programu działań na rzecz żeglugi śródlądowej (2018/2882(RSP))
(2020/C 449/22)
Parlament Europejski,
— |
mając na uwadze pytanie wymagające odpowiedzi ustnej skierowane do Komisji w sprawie programu działania NAIADES II mającego na celu wsparcie żeglugi śródlądowej (O-000016/2014 – B7-0104/2014), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie promocji żeglugi śródlądowej „NAIADES” – Zintegrowany europejski Program Działań na Rzecz Żeglugi Śródlądowej (COM(2006)0006), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 października 2006 r. w sprawie transportu z wykorzystaniem żeglugi śródlądowej: NAIADES – zintegrowany europejski program działania na rzecz żeglugi śródlądowej (1), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 września 2013 r. zatytułowany „W kierunku wysokiej jakości śródlądowego transportu wodnego NAIADES II” (COM(2013)0623), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie NAIADES II – programu działań na rzecz żeglugi śródlądowej (2), |
— |
uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 18 września 2018 r. pt. „Śródokresowe sprawozdanie dotyczące postępów w realizacji programu działania NAIADES II na rzecz promowania żeglugi śródlądowej (obejmującego lata 2014–2017)” (SWD(2018)0428), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 lipca 2016 r. pt. „Europejska strategia na rzecz mobilności niskoemisyjnej” (COM(2016)0501), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie planu utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu (3), |
— |
uwzględniając art. 123 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że śródlądowe drogi wodne łączą ważne porty, miasta, ośrodki przemysłowe i główne obszary rolne UE, w związku z czym wnoszą istotny wkład w realizację unijnych celów w zakresie dekarbonizacji, trwałego wzrostu gospodarczego i spójności terytorialnej; |
B. |
mając na uwadze, że przejście z transportu drogowego na żeglugę śródlądową jest konieczne do osiągnięcia celów porozumienia paryskiego z 2015 r. (COP21), a także mając na uwadze, że żegluga śródlądowa ma wystarczające zdolności do absorpcji znacznie większych ilości ładunków i pasażerów w celu odciążenia zatłoczonego europejskiego systemu transportu drogowego; |
C. |
mając na uwadze, że żegluga śródlądowa ma zasadnicze znaczenie dla zmniejszenia dalszych negatywnych skutków transportu dzięki bardziej wydajnemu użytkowaniu gruntów i energii oraz ograniczeniu hałasu i liczby wypadków; |
D. |
mając na uwadze, że flota śródlądowa wymaga modernizacji i dostosowania do postępu technicznego, aby poprawić efektywność środowiskową i tym samym zapewnić przewagę konkurencyjną żeglugi śródlądowej w transporcie multimodalnym; |
E. |
mając na uwadze, że dotychczas na sektor żeglugi śródlądowej przeznaczano ograniczone środki finansowe, oraz mając na uwadze, że sektor ten, obejmujący głównie małe przedsiębiorstwa, ma nadal utrudniony dostęp do finansowania; |
1. |
popiera dotychczasowe konkretne kroki i z zadowoleniem przyjmuje dalsze działania zaplanowane w programie NAIADES II na lata 2014–2020; |
2. |
wzywa Komisję do aktualizacji i przedłużenia programu NAIADES do 2020 r., aby w pełni wykorzystać potencjał żeglugi śródlądowej jako bezpiecznego, zrównoważonego i wydajnego środka transportu w systemie transportu multimodalnego za pośrednictwem długoterminowej strategii UE mającej na celu skuteczne przesunięcie międzygałęziowe; |
3. |
podkreśla, że podczas przygotowywania inicjatyw transportowych żeglugę śródlądową należy postrzegać przez pryzmat całościowego i długoterminowego podejścia w ramach intermodalnej i zrównoważonej polityki transportowej UE; |
4. |
podkreśla, że turystyczna żegluga śródlądowa jest prężnym sektorem, a konkurencyjność ważnych gałęzi przemysłu UE zależy od niezawodnych i opłacalnych śródlądowych dróg wodnych dla dostaw towarów; wzywa zatem do aktywnej polityki mającej na celu wspieranie zrównoważonego sektora żeglugi śródlądowej, w szczególności w kontekście cyfrowych, technologicznych i środowiskowych wyzwań związanych z logistyką i mobilnością; |
5. |
odnotowuje, że do 2050 r. 80 % ludności UE będzie mieszkać na obszarach miejskich, co zwiększy zapotrzebowanie na transport publiczny i sprawniejszą logistykę miejską, a ponadto zauważa, że rozbudowa istniejącej infrastruktury lądowej jest często trudna i kosztowna; wzywa Komisję i państwa członkowskie do włączenia żeglugi śródlądowej do polityki miejskiej i portowej, a także do pełnego wykorzystania jej potencjału w dziedzinie transportu towarów i pasażerów z myślą o poprawie jakości życia i zmniejszeniu natężenia ruchu, biorąc pod uwagę fakt, że wiele miast UE jest położonych wzdłuż dróg wodnych; |
6. |
podkreśla, że z powodu braku odpowiednich środków nie udało się osiągnąć celów wytyczonych w poprzednich programach działania; w związku z tym wzywa Komisję do zadbania o to, aby w ramach programu działań NAIADES III przeznaczono odpowiednie i specjalne środki finansowe na realizację jego celów i by ich uzupełnieniem była przemyślana strategia polityczna obejmująca osiągalne cele krótko- i średnioterminowe oraz konkretny plan działania określający między innymi zasoby na ich wdrożenie; |
7. |
zachęca Komisję do regularnego przeprowadzania badań rynkowych i przygotowywania prognoz, aby lepiej analizować zmieniające się modele transportu towarowego i pasażerskiego w żegludze śródlądowej oraz umożliwić kształtowanie polityki opartej na dowodach i lepsze reagowanie na pojawiające się tendencje i nowe rynki; |
8. |
podkreśla znaczenie usunięcia wąskich gardeł w celu zapewnienia wysokiej jakości dróg wodnych jako warunku rozwoju i zintegrowania żeglugi śródlądowej i portów śródlądowych z transeuropejską siecią transportową (TEN-T); wzywa Komisję, by w ramach instrumentu „Łącząc Europę” priorytetowo traktowała finansowanie z myślą o odnowieniu, dostosowaniu, modernizacji i automatyzacji infrastruktury szlaków żeglownych, śluz, mostów, nabrzeży i portów oraz poprawie transgranicznych odcinków sieci bazowej; |
9. |
podkreśla, że oprócz zobowiązań dotyczących ukończenia sieci bazowej do 2030 r. na państwach członkowskich spoczywa odpowiedzialność za poprawę efektywności, niezawodności i dostępności istniejącej infrastruktury oraz jej odporności na zmianę klimatu dzięki remontom, aby zapewnić żegludze śródlądowej status godnego zaufania środka transportu oraz aby promować inteligentne wykorzystanie ograniczonych zasobów finansowych; |
10. |
z zadowoleniem przyjmuje planowane i już realizowane prace w korytarzach atlantyckim i śródziemnomorskim oraz korytarzach Bałtyk – Adriatyk, Morze Północne – Morze Bałtyckie, Morze Północne – Morze Śródziemne, Wschód – wschodnia część regionu Morza Śródziemnego, Ren – Alpy i Ren – Dunaj, a także fakt, że ogólnie coraz więcej państw członkowskich inwestuje w rozwój śródlądowych dróg wodnych i portów; wzywa zatem Komisję, by wspierała realizację projektów w ramach transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T); |
11. |
zauważa, że dostateczna przepustowość śluz ma kluczowe znaczenie dla skutecznego i zrównoważonego transportu w głębi lądu oraz że śluzy odgrywają ważną rolę w bezpiecznym zarządzaniu regulacją wodną i w wytwarzaniu czystej energii; w związku z tym wzywa Komisję do zarezerwowania wystarczających dotacji na ich remont, modernizację i odnowę; |
12. |
wzywa Komisję do ogólnego uprzywilejowania dotacji na projekty dotyczące śródlądowych dróg wodnych, ponieważ z dotychczasowych doświadczeń z projektami łączonymi wynika, że partnerzy prywatni byli zaangażowani jedynie w wykonanie prac, a władze publiczne odpowiadały za finansowanie, biorąc pod uwagę publiczny i wielofunkcyjny charakter dróg wodnych; |
13. |
zauważa, że cyfryzacja żeglugi śródlądowej odgrywa ważną rolę w zwiększaniu wydajności, bezpieczeństwa i efektywności środowiskowej tego sektora; wzywa zatem Komisję do przygotowania strategii wdrażania dla cyfrowego obszaru śródlądowych dróg wodnych oraz odpowiednich ram regulacyjnych dla połączonego i zautomatyzowanego transportu drogą wodną, w tym do przeglądu dyrektywy 2005/44/WE w sprawie zharmonizowanych usług informacji rzecznej (RIS) na śródlądowych drogach wodnych we Wspólnocie (4), z uwzględnieniem istniejących inicjatyw, takich jak system informacyjny RheinPorts, oraz do stworzenia solidnej ogólnounijnej podstawy prawnej umożliwiającej transgraniczną wymianę informacji o szlakach żeglownych, rejsach, ładunkach i ruchu za pośrednictwem pojedynczego punktu dostępu; |
14. |
podkreśla znaczenie włączenia usług cyfrowych związanych z żeglugą śródlądową do strumienia danych innych środków transportu w celu ułatwienia ciągłych usług multimodalnych w systemie od drzwi do drzwi, ponieważ połączenie fizycznego internetu i synchromodalności sprzyja łączeniu przepustowości korytarzy między portami morskimi i obszarami położonymi w głębi lądu, co prowadzi do bardziej zrównoważonego wykorzystania potencjału infrastruktury lądowej i zmniejszenia poziomu zatorów oraz innych negatywnych skutków zewnętrznych; |
15. |
podkreśla, że aby zrealizować cele porozumienia paryskiego z 2015 r. (COP21) należy zapewnić odporność i dekarbonizację systemu transportu dzięki szybszemu przejściu na niskoemisyjny transport, efektywnemu gospodarowaniu zasobami i ekologicznym technologiom napędu; zwraca uwagę, że taka zmiana wymaga odpowiednich standardów i finansowania, aby stymulować innowacyjne zarządzanie drogami wodnymi, szersze stosowanie ekologicznych statków i w miarę możliwości modernizację, a także stworzenie niezbędnej infrastruktury uzupełniania paliwa; |
16. |
zaleca wykorzystanie synergii między sieciami czystej energii a sieciami dróg wodnych, aby transport, gospodarstwa domowe i sektory przemysłu mogły optymalnie wykorzystywać energię wodną wytwarzaną na tych drogach, energię wiatrową w portach i inne czyste źródła energii w nabrzeżnych centrach mobilności oraz by jednocześnie zminimalizować koszty dystrybucji; |
17. |
podkreśla, że należy zapewnić odpowiednie finansowanie nowych technologii, innowacji oraz zrównoważonej infrastruktury i usług transportowych w ramach obecnych i przyszłych programów UE, takich jak instrument „Łącząc Europę”, „Horyzont 2020”, „Horyzont Europa”, jednolity rynek, Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego i Fundusz Spójności, aby stymulować wdrażanie innowacji oraz zwiększyć efektywność środowiskową i cyfrową żeglugi śródlądowej; wzywa Komisję do wyasygnowania odpowiednich środków finansowych na realizację tego celu; |
18. |
zauważa, że uzupełnieniem specjalnych badań technologicznych powinny być badania społeczno-gospodarcze i przednormalizacyjne, aby wspierać innowacje w dziedzinie regulacji i finansowania oraz zwiększyć zaangażowanie uczestników rynku z myślą o zapewnieniu szerokiej absorpcji rynkowej; |
19. |
apeluje do państw członkowskich, by nadal opracowywały krajowe strategie stymulowania i wspierania żeglugi śródlądowej, z uwzględnieniem obecnych programów działań NAIADES oraz przyszłego europejskiego programu działań na rzecz rozwoju żeglugi śródlądowej, a także by zachęcały do tego samego organy regionalne, lokalne i portowe; |
20. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich. |
(1) Dz.U. C 313 E z 20.12.2006, s. 443.
(2) Dz.U. C 93 z 24.3.2017, s. 145.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/157 |
P8_TA(2019)0132
Ochrona zwierząt podczas transportu w UE i poza nią
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu w UE i poza nią (2018/2110(INI))
(2020/C 449/23)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań (1), |
— |
uwzględniając art. 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi, że przy formułowaniu i wykonywaniu polityki unijnej UE i jej państwa członkowskie w pełni uwzględniają wymagania w zakresie dobrostanu zwierząt jako istot zdolnych do odczuwania, |
— |
uwzględniając europejską ocenę wdrożenia rozporządzenia (WE) nr 1/2005 dotyczącego w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, wraz z odnośnymi załącznikami, opublikowaną przez Biuro Analiz Parlamentu Europejskiego (EPRS) (2) w październiku 2018 r., |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu (3), |
— |
uwzględniając opinię naukową Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 12 stycznia 2011 r. dotyczącą dobrostanu zwierząt w czasie transportu (4), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie wpływu rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu (COM(2011)0700), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 15 lutego 2012 r. w sprawie strategii Unii Europejskiej w zakresie ochrony i dobrostanu zwierząt na lata 2012–2015 (COM(2012)0006), |
— |
uwzględniając swoje oświadczenie nr 49/2011 z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie ustanowienia maksymalnego 8-godzinnego czasu transportu zwierząt przeznaczonych do uboju w Unii Europejskiej (5), |
— |
uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 kwietnia 2015 r. (6), |
— |
uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 31/2018 dotyczące dobrostanu zwierząt w UE (7), |
— |
uwzględniając art. 52 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz opinie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisji Transportu i Turystyki oraz Komisji Petycji (A8-0057/2019), |
A. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej UE uznaje, iż zwierzęta nie są jedynie towarami, produktami lub mieniem, ale są istotami czującymi, a zatem zdolnymi do odczuwania przyjemności i bólu; mając na uwadze, że podejście to znalazło odzwierciedlenie w przewidzianych przepisami Unii środkach, które mają zapewnić utrzymywanie i transportowanie zwierząt w warunkach, w których nie dochodzi do znęcania się nad nimi lub ich niewłaściwego traktowania oraz które nie przysparzają im bólu lub cierpienia; mając na uwadze, że UE jest miejscem, w którym w najwyższym stopniu szanuje się i chroni dobrostan zwierząt i które jest przykładem dla reszty świata; |
B. |
mając na uwadze, że każdego roku przewozi się na duże odległości między państwami członkowskimi, na terenie państw członkowskich oraz do państw trzecich miliony zwierząt przeznaczonych do hodowli, chowu, dalszego tuczu lub uboju; mając na uwadze, że zwierzęta przewozi się również w celach związanych z rekreacją i udziałem w wystawach oraz jako zwierzęta domowe; mając na uwadze, że obywatele UE coraz bardziej troszczą się o przestrzeganie norm dobrostanu zwierząt, zwłaszcza w przypadku transportu żywych zwierząt; |
C. |
mając na uwadze, że w swojej rezolucji z dnia 12 grudnia 2012 r. Parlament wezwał do skrócenia czasu przewozu zwierząt przeznaczonych na ubój do ośmiu godzin; |
D. |
mając na uwadze, że według definicji Światowej Organizacji Zdrowia Zwierząt (OIE) z 2008 r. dobrostan zwierząt oznacza, iż są one zdrowe, mają wystarczającą ilość miejsca, są dobrze żywione, czuje się bezpiecznie, mogą zachowywać się w naturalny dla siebie sposób i nie odczuwają strachu, bólu ani cierpienia; mając na uwadze, że nie jest to zapewniane w znacznej większości przypadków transportu zwierząt, szczególnie na duże odległości; |
E. |
mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu ma zastosowanie do transportu wszystkich kręgowców na obszarze Unii; |
F. |
mając na uwadze, że państwa członkowskie odpowiadają za zapewnienie prawidłowego wdrażania i egzekwowania tego rozporządzenia na szczeblu krajowym, w tym za prowadzenie oficjalnych kontroli, a Komisja odpowiada za zapewnienie prawidłowego wdrażania prawodawstwa UE przez państwa członkowskie; |
G. |
mając na uwadze, że państwa członkowskie ze zbyt małym zdecydowaniem lub surowością egzekwują rozporządzenie (WE) nr 1/2005 w UE i w ogóle nie starają się egzekwować go poza UE; |
H. |
mając na uwadze, że duża liczba naruszeń stwierdzonych w 2017 r. przez Dyrekcję Generalną Komisji ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności (DG SANTE) w niektórych państwach członkowskich wydaje się wymagać wszczęcia odpowiednich postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego; |
I. |
mając na uwadze, że transport jest stresujący dla zwierząt, ponieważ naraża je na wiele niedogodności negatywnie wpływających na ich dobrostan; mając na uwadze, że zwierzęta będące przedmiotem handlu z niektórymi państwami trzecimi cierpią jeszcze bardziej z powodu bardzo długiego czasu przewozu, w tym dużych opóźnień na granicach przy kontroli dokumentów, pojazdów oraz zdolności zwierząt do transportu; |
J. |
mając na uwadze, że jakość i częstość kontroli w państwach członkowskich bezpośrednio wpływają na poziom zgodności z wymogami; mając na uwadze, że analiza sprawozdań z kontroli w państwach członkowskich ujawniła ogromne różnice między państwami członkowskimi pod względem liczby kontroli, wynoszącej od zera do kilku milionów rocznie, oraz pod względem odsetka naruszeń, wynoszącego od zera do 16,6 %, co wskazuje, że państwa członkowskie stosują różne metody kontroli, np. kontrole losowe albo kontrole oparte na analizie ryzyka; mając na uwadze, że takie różnice w metodach uniemożliwiają też porównywanie danych między państwami członkowskimi; |
K. |
mając na uwadze, że szkolenie i kształcenie kierowców w celu promowania ostrożnej jazdy dostosowanej do rodzaju przewożonych zwierząt poprawiłoby dobrostan zwierząt podczas transportu (8); |
L. |
mając na uwadze, że właściwe traktowanie zwierząt może doprowadzić do skrócenia czasu ich załadunku i wyładunku, do ograniczenia utraty wagi, do zmniejszenia liczby urazów i zranień oraz do poprawy jakości mięsa; |
M. |
mając na uwadze, że istnieją kompleksowe analizy udowadniające, iż dobrostan zwierząt ma wpływ na jakość ich mięsa; |
N. |
mając na uwadze, że w celu ochrony dobrostanu zwierząt podczas transportu należy nadal kłaść nacisk głównie na jakość opieki nad zwierzętami gospodarskimi przy załadunku i wyładunku, a także na ich ostrożny przewóz; |
O. |
mając na uwadze, że zdolność do transportu jest ważnym czynnikiem zapewniającym dobrostan zwierząt podczas transportu, ponieważ zagrożenia dla dobrostanu podczas transportu są większe w przypadku zwierząt rannych, osłabionych, ciężarnych, nieodsadzonych od matki lub chorych; mając na uwadze, że może istnieć niepewność co do zdolności do transportu i co do stadium ciąży; |
P. |
mając na uwadze, że największy odsetek naruszeń stanowią nieprawidłowości dotyczące zdolności do transportu, a po nich nieprawidłowości dotyczące dokumentacji; |
Q. |
mając na uwadze, że wśród osób odpowiedzialnych często panuje niejasność co do tego, co należy zrobić, gdy zwierzęta zostaną uznane za niezdolne do transportu; |
R. |
mając na uwadze, że osoby odpowiedzialne często nie są pewne, jak zaawansowana jest ciąża danego zwierzęcia; |
S. |
mając na uwadze, że szczególnie problematyczny jest transport cieląt i jagniąt nieodsadzonych od matki; |
T. |
mając na uwadze, że rolnicy są stroną najbardziej zainteresowaną utrzymaniem zdolności zwierząt do transportu, która może najwięcej stracić, jeżeli transport jest niezgodny z obowiązującymi przepisami; |
U. |
mając na uwadze, że często występują zaniedbania, jeśli chodzi o zaopatrzenie zwierząt w wystarczającą ilość pożywienia i wody oraz zapewnienie im 24-godzinnego odpoczynku podczas postoju w sprawdzonym punkcie kontroli; |
V. |
mając na uwadze, że pojazdy przeznaczone do transportu są często przepełnione; mając na uwadze, że duży problem stanowią wysokie temperatury i niewystarczająca wentylacja w pojeździe; |
W. |
mając na uwadze, że w kilku państwach członkowskich pojawiły się niedawne ogniska zwierzęcych chorób zakaźnych, takich jak afrykański pomór świń, ptasia grypa oraz choroby małych przeżuwaczy i bydła; mając na uwadze, że transport żywych zwierząt może zwiększyć ryzyko rozprzestrzenienia się tych chorób; |
X. |
mając na uwadze, że transport mięsa i innych produktów odzwierzęcych, a także nasienia i zarodków, jest dla hodowców łatwiejszy technicznie i administracyjnie oraz niekiedy korzystniejszy finansowo niż transport żywych zwierząt do celów uboju lub hodowli; mając na uwadze, że Europejska Federacja Weterynarzy (FVE) oraz OIE podkreślają, że chów zwierząt powinien odbywać się jak najbliżej miejsca ich urodzenia, a ubój jak najbliżej zakładu produkcyjnego; mając na uwadze, że dostępność zakładów uboju, w tym zakładach mobilnych, w miejscach chowu lub w ich pobliżu może przyczyniać się do tworzenia źródeł utrzymania na obszarach wiejskich; |
Y. |
mając na uwadze, że ubój zwierząt jak najbliżej miejsca hodowli jest najwłaściwszym środkiem służącym zapewnieniu dobrostanu zwierząt; |
Z. |
mając na uwadze nierównomierne rozmieszczenie rzeźni w państwach członkowskich; |
AA. |
mając na uwadze, że w przypadku niektórych państw członkowskich i łańcuchów dostaw w Unii transport żywych zwierząt do dalszej produkcji lub uboju jest istotny dla zapewnienia konkurencji na rynku; |
Zalecenia
Wykonywanie i egzekwowanie przepisów
1. |
zwraca uwagę, że co roku miliony żywych zwierząt są transportowane w celu uboju lub hodowli wewnątrz UE i z UE do państw trzecich; zwraca uwagę, że rozporządzenie (WE) nr 1/2005 – jeżeli jest prawidłowo wdrażane i egzekwowane – wywiera pozytywny wpływ na dobrostan zwierząt podczas transportu; z zadowoleniem przyjmuje wytyczne Komisji w tej kwestii, jednak ubolewa, że – według sprawozdania specjalnego nr 31/2018 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego – te wytyczne oraz niektóre z działań zaplanowanych przez Komisję były opóźnione o nawet pięć lat; zwraca uwagę, że nadal utrzymują się poważne problemy związane z transportem i że egzekwowanie rozporządzenia wydaje się główną trudnością dla podmiotów zaangażowanych w jego wdrażanie; |
2. |
podkreśla, że Komisja Petycji otrzymuje bardzo dużo petycji dotyczących dobrostanu zwierząt podczas transportu, w których to petycjach często ujawniane są systematyczne, ciągłe i poważne naruszenia rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 zarówno przez państwa członkowskie, jak i przewoźników; |
3. |
podkreśla, że cierpienie zwierząt podczas transportu wzbudza poważny niepokój w społeczeństwie; zwraca uwagę, że 21 września 2017 r. Komisja otrzymała ponad milion podpisów poparcia dla kampanii #StopTheTrucks, w której obywatele UE wzywają do zaprzestania transportu zwierząt na duże odległości; |
4. |
zauważa, że stopień postępu we wdrażaniu rozporządzenia (WE) nr 1/2005 przez państwa członkowskie nie wystarcza do osiągnięcia głównego celu rozporządzenia, jakim jest poprawa dobrostanu zwierząt podczas transportu, szczególnie jeśli chodzi o weryfikację dzienników przewozu i stosowanie kar; wzywa państwa członkowskie, by znacząco poprawiły przestrzeganie rozporządzenia; wzywa Komisję, by zapewniła skuteczne i jednolite wdrożenie obowiązujących przepisów unijnych dotyczących transportu zwierząt we wszystkich państwach członkowskich; wzywa Komisję, by prowadziła działania prawne przeciwko państwom członkowskim, które nie stosują prawidłowo rozporządzenia, i nakładała na nie sankcje; |
5. |
podkreśla, że częściowe wykonanie nie wystarcza do osiągnięcia nadrzędnego celu rozporządzenia, jakim jest niedopuszczanie do zranień lub niepotrzebnego cierpienia zwierząt lub ich śmierci podczas transportu, i że dlatego konieczne jest podjęcie większych starań na rzecz zapobiegania poważnym naruszeniom mającym wpływ na dobrostan zwierząt oraz na rzecz ich ścigania; |
6. |
ubolewa nad tym, że nie rozwiązano jeszcze wielu kwestii związanych z rozporządzeniem (WE) nr 1/2005, takich jak przepełnienie, niewystarczająca wysokość pomieszczeń, brak wymaganych postojów na odpoczynek, żywności i wody, nieodpowiednia wentylacja i urządzenia do pojenia, transport w upale, transport zwierząt w nieodpowiednim do tego stanie, transport cieląt nieodsadzonych od matki, konieczność stwierdzenia ciąży u zwierząt, stopień, sprawdzania dzienników przewozu, powiązanie między naruszeniami, egzekwowaniem przepisów i karami, „mieszany” wpływ szkoleń, kształcenia i certyfikacji, niewystarczająca ściółka, jak wskazano również w sprawozdaniu specjalnym nr 31/2018 Europejski Trybunał Obrachunkowy oraz w skargach złożonych do Komisji przez organizacje pozarządowe; wzywa do poprawy w wyżej wymienionych obszarach; |
7. |
wzywa wszystkie państwa członkowskie do zapewnienia, aby przewozy były planowane i realizowane – od miejsca wyjazdu do miejsca przeznaczenia – zgodnie z wymogami UE w zakresie dobrostanu zwierząt, przy czym należy uwzględniać różne środki transportu i różnorodne warunki geograficzne w UE i w państwach trzecich; |
8. |
podkreśla, że systematyczne naruszenia rozporządzenia na niektórych obszarach i w niektórych państwach członkowskich prowadzą do nieuczciwej konkurencji skutkującej nierównymi szansami podmiotów w poszczególnych państwach członkowskich, co z kolei może prowadzić do równania w dół, jeśli chodzi o normy dobrostanu zwierząt podczas transportu; wzywa Komisję – zważywszy, że poziomy sankcji mogą być w niektórych państwach członkowskich dziesięciokrotnie wyższe niż w innych – do opracowania zharmonizowanego unijnego systemu sankcji w celu zapewnienia skuteczności, proporcjonalności i odstraszającego charakteru kar, z uwzględnieniem powtarzających się naruszeń; wzywa Komisję, aby opracowała plan działania na rzecz dostosowania sankcji we wszystkich państwach członkowskich; |
9. |
ubolewa, że Komisja zignorowała rezolucję Parlamentu z dnia 12 grudnia 2012 r., i podkreśla, że zdecydowane i zharmonizowane egzekwowanie dzięki skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym karom w rozumieniu art. 25 rozporządzenia ma zasadnicze znaczenie dla poprawy dobrostanu zwierząt podczas transportu oraz że państwa członkowskie nie mogą ograniczać się wyłącznie do zaleceń i wskazówek; ponownie wzywa Komisję do odpowiedzi na zawarte w tej rezolucji wezwanie do sprawdzenia rozporządzenia pod kątem niezgodności z wymogami prawnymi w poszczególnych państwach członkowskich; |
10. |
uważa, że powtarzające się naruszenia, jeżeli zdarzają się w okolicznościach, nad którymi przewoźnik miał kontrolę, powinny podlegać postępowaniu karnemu; wzywa państwa członkowskie do objęcia postępowaniem karnym naruszeń rozporządzenia, zwłaszcza powtarzających się naruszeń; jest zdania, że skuteczne, proporcjonalne i odstraszające kary powinny obejmować konfiskatę pojazdów i obowiązkowe ponowne przeszkolenie osób odpowiedzialnych za dobrostan i transport zwierząt, oraz uważa, że należy to zharmonizować w całej Unii; jest zdania, że kary powinny odzwierciedlać szkodę, zakres, czas trwania i powtarzanie się naruszeń; |
11. |
wzywa państwa członkowskie, aby skuteczniej korzystały ze znacznych uprawnień do egzekwowania przepisów powierzonych im na mocy rozporządzenia, w tym wypełniały zobowiązanie do żądania od przewoźników wprowadzenia systemów zapobiegających ponownym naruszeniom oraz do zawieszania lub unieważniania udzielonych im zezwoleń; wzywa państwa członkowskie do podejmowania wystarczających działań naprawczych i do wprowadzenia sankcji, aby zapobiec cierpieniu zwierząt oraz zniechęcić podmioty do naruszania przepisów; wzywa państwa członkowskie i Komisję, aby dążyły do zapewnienia całkowitego braku naruszeń przy wdrażaniu i egzekwowaniu rozporządzenia; |
12. |
wzywa Komisję do sporządzenia, po konsultacji z krajowymi punktami kontaktowymi, listy podmiotów, które dopuściły się wielokrotnych i poważnych naruszeń rozporządzenia, stwierdzonych na podstawie wyników sprawozdań z kontroli i wykonania; wzywa Komisję do publikowania częstych aktualizacji tej listy, a także do promowania przykładów najlepszych praktyk, zarówno w zakresie transportu, jak i zarządzania; |
13. |
podkreśla, że nieprzestrzeganie rozporządzenia przez państwa członkowskie zagraża celowi, jakim jest zapobieganie występowaniu i rozprzestrzenianiu się zwierzęcych chorób zakaźnych, ponieważ transport jest jedną z przyczyn szybkiego rozprzestrzeniania się takich chorób, w tym chorób, które mogą być przenoszone na ludzi; zauważa, że pojazdy często nie odpowiadają wymogom art. 12 zmienionej dyrektywy Rady 64/432/EWG z dnia 26 czerwca 1964 r. w sprawie problemów zdrowotnych zwierząt wpływających na handel wewnątrzwspólnotowy bydłem i trzodą chlewną (9); uważa w szczególności, że nieodpowiednie przechowywanie odpadów grozi rozprzestrzenieniem się oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe i chorób; wzywa Komisję, aby opracowała zharmonizowane procedury udzielania zezwoleń dotyczących statków i samochodów ciężarowych oraz podjęła działania zapobiegające rozprzestrzenianiu się zwierzęcych chorób zakaźnych w wyniku transportu zarówno w UE, jak i z państw trzecich, przez promowanie środków bezpieczeństwa biologicznego i zwiększenie dobrostanu zwierząt; |
14. |
wzywa do ściślejszej współpracy między właściwymi organami w celu poprawy egzekwowania przepisów dzięki wykorzystaniu technologii do stworzenia systemu przesyłania informacji zwrotnych w czasie rzeczywistym między państwem członkowskim miejsca wyjazdu, państwem członkowskim miejsca przeznaczenia i wszelkimi państwami tranzytu; wzywa Komisję do opracowania systemów geolokalizacji, dzięki którym można by monitorować lokalizację zwierząt, czas przewozu w pojazdach transportowych i wszelkie przypadki nieprzestrzegania harmonogramów transportu; jest zdania, że jeżeli zwierzęta, których stan w chwili wyjazdu były dobry, przybywają do miejsca docelowego w złym stanie, powinno to skutkować pełnym dochodzeniem, a w razie powtórzenia się takiej sytuacji podmioty łańcucha transportowego odpowiedzialne za nią muszą zostać natychmiast ukarane zgodnie z prawem, zaś właściciel zwierząt musi być uprawniony do odszkodowania na mocy prawa krajowego za wszelką utratę dochodu, która może wynikać z tej sytuacji; ponadto jest zdania, że właściwe organy powinny surowo karać organizatora i urzędnika poświadczającego dziennik przewozu utworzony w państwie członkowskim miejsca wyjazdu w przypadku, gdy dziennik ten jest wypełniony w sposób niezgodny z prawdą lub wprowadzający w błąd; |
15. |
zwraca uwagę, że egzekwowanie przepisów jest szczególnie trudne wówczas, gdy podróż przebiega przez kilka państw członkowskich i gdy różne państwa członkowskie wykonują w tym zakresie różne zadania (zatwierdzenie dziennika przewozu, wydanie zezwolenia przewoźnikowi, wydanie licencji dla kierowcy, zatwierdzenie pojazdu itp.); wzywa państwa członkowskie, które wykryją naruszenia, do powiadomienia wszystkich pozostałych zainteresowanych państw członkowskich, zgodnie z wymogami art. 26 rozporządzenia, aby zapobiec ponownym naruszeniom i umożliwić zoptymalizowaną ocenę ryzyka; |
16. |
zwraca się do Komisji, by przedkładała Parlamentowi regularne sprawozdania z wdrażania i egzekwowania rozporządzenia, zawierające podział naruszeń według poszczególnych państw członkowskich, gatunków oraz rodzajów naruszenia, w stosunku do wolumenu transportu żywych zwierząt w poszczególnych państwach członkowskich; |
17. |
z zadowoleniem przyjmuje przypadki współpracy podejmowanej przez rządy, naukowców, przedsiębiorstwa, przedstawicieli branży i właściwe organy krajowe w celu wspólnego określenia najlepszych praktyk pozwalających zachować zgodność z wymogami prawnymi, jak m.in. w przypadku strony internetowej przedstawiającej wytyczne dotyczące transportu zwierząt; wzywa Komisję, aby rozpowszechniała i promowała najlepsze praktyki w państwach członkowskich dotyczące transportu zwierząt gospodarskich oraz wspierała unijną platformę na rzecz dobrostanu zwierząt, promując wzmocniony dialog i wymianę dobrych praktyk między wszystkimi podmiotami; wzywa Komisję do opracowania nowej strategii dotyczącej dobrostanu zwierząt na lata 2020–2024 oraz do wspierania innowacji w transporcie zwierząt; |
18. |
wzywa Komisję do dalszej współpracy ze OIE, EFSA i państwami członkowskimi w celu wspierania wdrażania i właściwego egzekwowania rozporządzenia (WE) nr 1/2005, z myślą o promowaniu intensywniejszego dialogu na tematy związane z dobrostanem zwierząt podczas transportu, ze szczególnym uwzględnieniem:
|
19. |
wzywa Komisję do oceny zgodności rozporządzenia z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (10) pod względem czasu prowadzenia pojazdu i czasu odpoczynku kierowców; |
20. |
podkreśla znaczenie rozróżnienia między odpowiedzialnością przedsiębiorstw zajmujących się transportem zwierząt a odpowiedzialnością rolników, ponieważ to przedsiębiorstwa, a nie rolnicy, powinny ponosić odpowiedzialność za problemy związane z transportem zwierząt; przypomina, że rolnicy są najbardziej zainteresowani dobrostanem zwierząt, z powodów emocjonalnych i afektywnych, lecz także ekonomicznych; |
21. |
przypomina, że Komisja, stojąca na straży traktatów, odpowiada za monitorowanie prawidłowego stosowania przepisów UE; wzywa Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich do zbadania, czy Komisja systematycznie nie zapewniała zgodności z obowiązującym rozporządzeniem i czy w związku z tym może być pociągnięta do odpowiedzialności za niewłaściwe administrowanie; |
22. |
ubolewa nad podjętą przez Konferencję Przewodniczących decyzją, by nie proponować powołania parlamentarnej komisji śledczej ds. dobrostanu zwierząt podczas transportu w UE i poza nią pomimo poparcia dużej liczby posłów do PE z różnych grup politycznych; w związku z tym zaleca, aby Parlament powołał na początku następnej kadencji komisję śledczą ds. dobrostanu zwierząt podczas transportu w UE i poza nią w celu właściwego zbadania i monitorowania zarzutów naruszeń i niewłaściwego administrowania przy stosowaniu rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu; |
Gromadzenie danych, kontrole i monitorowanie
23. |
wyraża ubolewanie z powodu trudności w przeprowadzeniu spójnej analizy wdrożenia rozporządzenia, które wynikają z różnych podejść do gromadzenia danych w poszczególnych państwach członkowskich; wzywa Komisję do ustanowienia wspólnych minimalnych norm dla systemów śledzenia wszystkich przewozów, aby można w sposób bardziej zharmonizowany gromadzić dane i oceniać monitorowane parametry; wzywa państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków na rzecz dostarczania Komisji zharmonizowanych, obszernych i kompletnych danych na temat kontroli w transporcie i poziomu naruszeń; wzywa państwa członkowskie do prowadzenia liczniejszych niezapowiedzianych kontroli oraz do opracowania i stosowania strategii opartej na analizie ryzyka w celu ukierunkowania prowadzonych przez nie działań kontrolnych na formy transportu charakteryzujące się wysokim ryzykiem, tak aby zwiększyć skuteczności ograniczonych środków kontroli; |
24. |
zauważa, że według sprawozdania specjalnego Trybunału Obrachunkowego z 2018 r. w sprawie dobrostanu zwierząt w UE Komisja uznała, iż dane przekazywane przez państwa członkowskie nie są na tyle kompletne, spójne, wiarygodne ani szczegółowe, aby można było na ich podstawie wyciągnąć wnioski na temat zgodności na szczeblu UE; |
25. |
podkreśla, że kontrole należy prowadzić w jednakowy sposób na terenie całej Unii oraz proporcjonalnie do rocznej liczby zwierząt przewożonych każdego roku w każdym państwie członkowskim, aby zagwarantować i utrzymać właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego oraz uniknąć zakłóceń konkurencji w UE; wzywa ponadto Komisję do zwiększenia liczby niezapowiedzianych kontroli na miejscu przeprowadzanych przez Biuro ds. Żywności i Weterynarii (FVO) w zakresie dobrostanu i transportu zwierząt; uważa, że różne metody gromadzenia danych i odmienne mechanizmy kontroli utrudniają uzyskanie dokładnego obrazu przestrzegania przepisów w poszczególnych państwach członkowskich; dlatego wzywa Komisję, aby przyjęła bardziej ujednolicone metody składania sprawozdań oraz przeprowadziła dalszą analizę danych pochodzących ze sprawozdań z kontroli sporządzonych przez FVO oraz z odsyłanych przez państwa członkowskie formularzy dotyczących ich wieloletnich krajowych planów kontroli (WKPK); uznaje, że audyty przeprowadzone przez DG SANTE stanowią ważne źródło informacji dla Komisji, umożliwiające ocenę wdrażania obowiązującego rozporządzenia; wzywa Komisję, aby każdego roku przeprowadzała co najmniej siedem niezapowiedzianych wizyt, zgodnie z zaleceniem Trybunału Obrachunkowego; |
26. |
wzywa Komisję, aby przekazała państwom członkowskim wytyczne co do tego, w jaki sposób zintegrowany skomputeryzowany system weterynaryjny (TRACES) może być wykorzystywany do wspierania przygotowywania analiz ryzyka w odniesieniu do kontroli transportu żywych zwierząt, zgodnie z zaleceniem Trybunału Obrachunkowego zawartym w jego sprawozdaniu specjalnym z 2018 r., w którym stwierdzono, że organy państw członkowskich odpowiedzialne za kontrole transportu rzadko wykorzystały informacje z TRACES do odpowiedniego ukierunkowania kontroli; apeluje o bardziej skuteczny i przejrzysty system monitorowania, co obejmuje publiczny dostęp do informacji gromadzonych za pośrednictwem TRACES; ponadto wzywa do zwiększenia liczby kontroli przeprowadzanych w ciągu roku przez FVO; |
27. |
wzywa państwa członkowskie do nasilenia kontroli w całym łańcuchu produkcji, a w szczególności do prowadzenia skutecznych i systematycznych kontroli partii zwierząt przed załadunkiem, aby położyć kres praktykom naruszającym rozporządzenie i pogarszającym warunki transportu zwierząt drogą lądową lub morską, takim jak zezwalanie na kontynuowanie długotrwałego przewozu w przypadku przeładowanych środków transportu bądź zwierząt niezdolnych do transportu lub pozwalanie na dalsze korzystanie z punktów kontroli, które nie dysponują infrastrukturą wystarczającą do zapewnienia odpoczynku, karmienia i pojenia transportowanych zwierząt; |
28. |
wyraża zaniepokojenie niskim poziomem kontroli w niektórych państwach członkowskich oraz małą liczbą lub brakiem zgłaszanych naruszeń; kwestionuje dokładność systemów kontroli i sprawozdawczości; wzywa te państwa członkowskie, które obecnie prowadzą niewiele kontroli lub nie prowadzą ich wcale, aby dokonywały wystarczającej liczby kontroli i przedkładały Komisji wyczerpujące sprawozdania; |
29. |
wzywa państwa członkowskie, aby kontrolowały również transport wewnątrzeuropejski, gdy prowadzony jest załadunek zwierząt do pojazdów, w celu sprawdzenia zgodności z wymogami rozporządzenia (WE) nr 1/2005; |
30. |
zgadza się z Komisją, że do dobrych praktyk należy kontrolowanie przez właściwe organy na etapie załadunku wszystkich partii żywych zwierząt wywożonych do państw nienależących do UE (11); uważa, że określony odsetek partii żywych zwierząt transportowanych wewnątrz UE powinien również podlegać kontroli na etapie załadunku, proporcjonalnie do liczby naruszeń zgłoszonych w wyniku kontroli przeprowadzonych przez organizacje pozarządowe i FVO; uważa, że na etapie załadunku właściwe organy powinny sprawdzać, czy przestrzegane są wymogi rozporządzenia dotyczące odpowiedniej powierzchni i wysokości pomieszczeń, czy systemy wentylacyjne i dostarczające wodę działają poprawnie, czy urządzenia do pojenia działają prawidłowo i są odpowiednie dla przewożonego gatunku, czy załadunek nie obejmuje zwierząt niezdolnych do transportu i czy przewożona jest wystarczająca ilość paszy i ściółki; |
31. |
wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, by istniała wystarczająca liczba łatwo dostępnych, czystych, sprawnych i odpowiadających poszczególnym gatunkom urządzeń do pojenia oraz by zbiornik na wodę był napełniony, a świeża ściółka była dostępna w wystarczającej ilości; |
32. |
wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, by właściwe organy sprawdzały, czy dzienniki przewozu zawierają realne dane, a tym samym są zgodne z art. 14 ust. 1 rozporządzenia; |
33. |
wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, by pojazdy transportowe spełniały wymogi dotyczące minimalnej powierzchni określone w rozdziale VII załącznika I do rozporządzenia oraz by przy wysokich temperaturach przeznaczano dla zwierząt odpowiednio więcej miejsca; |
34. |
wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, aby wysokość wewnętrzna pojazdów transportowych spełniała minimalne normy oraz aby nie było przerw między podłogą lub ścianą pojazdu a przegrodami; |
35. |
dostrzega, że poczyniono pewne postępy w zakresie transportu zwierząt w UE, wyraża jednak zaniepokojenie w związku z licznymi doniesieniami na temat nieodpowiednich pojazdów wykorzystywanych do transportu żywych zwierząt zarówno drogą lądową, jak i morską, oraz wzywa do bardziej zdecydowanego monitorowania i karania takich praktyk; zwraca uwagę na częste lekceważenie wymogów art. 20 i 21 rozporządzenia, które dotyczą statków do transportu zwierząt; wzywa państwa członkowskie, aby nie zezwalały na wykorzystywanie do transportu zwierząt gospodarskich pojazdów i statków, które nie są zgodne z przepisami rozporządzenia, oraz aby wycofywały już wydane zezwolenia w razie niezgodności z przepisami; wzywa państwa członkowskie, aby zaostrzyły procedury certyfikacji i zatwierdzania zarówno w odniesieniu do pojazdów, jak i przy wydawaniu licencji kierowcom; |
36. |
wzywa zatem do wprowadzenia zharmonizowanych i wiążących norm dotyczących wydawania zezwoleń na wykorzystywanie pojazdów i statków jako środków transportu zwierząt gospodarskich, które to zezwolenia powinny być wydawane przez centralny organ unijny; należy zwrócić uwagę, że organ ten powinien być odpowiedzialny za określanie zdatności środków transportu do transportowania zwierząt, pod względem stanu pojazdów oraz charakteru ich wyposażenia (np. wyposażenie w odpowiedni pokładowy system nawigacji satelitarnej); |
37. |
wzywa podmioty do zapewnienia dokładnego przeszkolenia kierowców i osób obsługujących zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia w celu zapewnienia należytego traktowania zwierząt; |
38. |
uznaje, że statki i porty niektórych państw członkowskich spełniają wymagane normy, lecz podkreśla, że w transporcie morskim warunki są przeważnie złe, szczególnie pod względem załadunku i wyładunku; wzywa państwa członkowskie, aby bardziej rygorystycznie stosowały procedury certyfikacji i zatwierdzania statków, aby usprawniły prowadzone przed załadunkiem kontrole statków transportujących zwierzęta gospodarskie i kontrole zdolności zwierząt do transportu oraz odpowiednio kontrolowały operacje załadunku zgodnie z rozporządzeniem; wzywa państwa członkowskie do przedstawiania Komisji szczegółowych planów infrastruktury kontroli; wzywa Komisję do sporządzenia, uaktualniania i rozpowszechniania wykazu portów wyposażonych w odpowiednią infrastrukturę kontroli zwierząt; wzywa ponadto właściwe organy, aby nie zatwierdzały dzienników przewozu, w których planuje się korzystanie z portów niewyposażonych w taką infrastrukturę; wzywa państwa członkowskie, aby dostosowały swoje porty i zapewniły należyte utrzymanie swoich statków w celu poprawy dobrostanu zwierząt podczas transportu drogą morską; |
39. |
wzywa Komisję, aby zatwierdziła innowacyjne rozwiązania zastępujące kontrole wywozowe zgodnie z art. 133 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/429 (12), takie jak kontrole na platformach, lepsze z punktu widzenia dobrostanu zwierząt ze względu na to, że wiążą się z mniejszym zagęszczeniem i nie wymagają wyładunku zwierząt, co przekłada się na skrócenie czasu oczekiwania; |
40. |
zauważa, że wymóg posiadania świadectw zdrowia zwierząt w przypadku transportu między państwami członkowskimi stanowi niepożądaną zachętę do wybierania miejsc docelowych na terenie tego samego państwa zamiast najbliższych możliwych miejsc docelowych; wzywa Komisję, aby skorzystała z uprawnień przyznanych jej na mocy art. 144 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2016/429 do przyjęcia aktu delegowanego przewidującego odstępstwo w odniesieniu do przemieszczeń o niskim ryzyku rozprzestrzenienia się choroby; |
Czas przewozu
41. |
nalega, aby czas przewozu wszystkich transportowanych był tylko tak długi, jak to konieczne, z uwzględnieniem różnic geograficznych między państwami członkowskimi oraz zgodnie z motywem 5 rozporządzenia, który stanowi, że „ze względu na dobrostan zwierząt, długotrwały transport zwierząt […] powinien być w jak największym stopniu ograniczony”, oraz z motywem 18, który stanowi, że „[d]ługie podróże mają bardziej szkodliwy wpływ na dobrostan zwierząt niż krótkie podróże”; |
42. |
nalega, aby w odniesieniu do czasu transportu zwierząt, w tym czasu załadunku i wyładunku, uwzględniać porady weterynaryjne dotyczące konkretnych gatunków, niezależnie od tego, czy transport odbywa się drogą lądową, morską czy powietrzną; |
43. |
wyraża ubolewanie z powodu naruszeń rozporządzenia związanych z niestosowaniem lub niewłaściwym stosowaniem odpowiednich przepisów dotyczących zwierząt nieodsadzonych od matki, takich jak cielęta, jagnięta, koźlęta, źrebięta i prosięta karmione mlekiem, oraz wyraża nadzieję, że zostaną wprowadzone bardziej szczegółowe środki w celu zapewnienia pełnej ochrony dobrostanu tych zwierząt podczas transportu; |
44. |
wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, by nieodsadzone zwierzęta były wyładowywane na co najmniej godzinę w celu dostarczenia im elektrolitów lub substytutu mleka oraz aby były transportowane łącznie nie dłużej niż przez osiem godzin; |
45. |
wzywa Komisję, aby przedstawiła definicję zwierzęcia nieodsadzonego od matki w odniesieniu do poszczególnych gatunków oraz ograniczyła przewóz nieodsadzonych zwierząt do maksymalnej odległości 50 km i maksymalnego czasu 1,5 godziny, z uwagi na trudności z zapewnieniem ich dobrostanu podczas transportu; |
46. |
zwraca uwagę, że w dokumentach planowania transportu podane są często tylko nazwy miejscowości, a nie dokładne adresy miejsc kontroli, dostaw i gromadzenia, co znacznie utrudnia kontrolę; |
47. |
uwzględniając rezolucję Parlamentu z dnia 12 grudnia 2012 r., wzywa, aby skrócić czas przewozu zwierząt do minimum, a w szczególności unikać długotrwałego i bardzo długotrwałego przewozu, a także przewozu poza granice UE za pomocą strategii zastępczych, np. zapewniając rentowne i uczciwie rozmieszczone lokalne lub mobilne zakłady uboju w pobliżu gospodarstw hodowlanych, promując krótkie łańcuchy dystrybucji i sprzedaż bezpośrednią, zastępując w miarę możliwości transport zwierząt hodowlanych transportem nasienia lub embrionów oraz transportując tusze i produkty mięsne, a także za pośrednictwem inicjatyw regulacyjnych i pozaregulacyjnych w państwach członkowskich w celu ułatwienia uboju w gospodarstwach; wzywa Komisję do precyzyjnego określenia konkretnych krótszych czasów przewozu, w stosownych przypadkach, w odniesieniu do transportu wszystkich gatunków żywych zwierząt, a także transportu zwierząt nieodsadzonych; |
48. |
zauważa, że różnorodność wymogów, a także zmienne warunki rynkowe i decyzje polityczne sprawiły, że małe rzeźnie stały się nierentowne, co poskutkowało ogólnym spadkiem ich liczby; wzywa Komisję i władze lokalne, aby w razie potrzeby wspierały i promowały rozwiązania przewidujące ubój w gospodarstwach, rentowne lokalne lub mobilne zakłady uboju oraz zakłady przetwórstwa mięsa w państwach członkowskich, tak aby ubój zwierząt odbywał się jak najbliżej miejsca ich chowu, co jest korzystne również z punktu widzenia utrzymania zatrudnienia na obszarach wiejskich; wzywa Radę i Komisję do opracowania strategii na rzecz przyjęcia bardziej regionalnego modelu produkcji zwierząt hodowlanych, zakładającego, że – gdy jest to wykonalne, z uwzględnieniem różnic geograficznych – zwierzęta rodzą się, są tuczone i poddawane ubojowi w tym samym regionie, a nie transportowane na bardzo duże odległości; |
49. |
apeluje do Komisji o rozważenie, jak można zachęcić rolników, rzeźnie i przemysł mięsny do uboju zwierząt w najbliższym zakładzie, aby zapobiec długotrwałemu przewozowi zwierząt i ograniczyć emisję; wzywa Komisję do ułatwiania innowacyjnych rozwiązań w tym zakresie, takich jak mobilne zakłady uboju, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokich norm dobrostanu zwierząt; |
50. |
jest zdania, że w niektórych przypadkach skrócenie dozwolonego czasu podróży, który jest obecnie określony w rozdziale V załącznika 1 do rozporządzenia, nie byłoby wykonalne, w związku z czym należy znaleźć rozwiązania w przypadkach, gdy z uwagi na warunki geograficzne i izolację obszarów wiejskich konieczny jest transport żywych zwierząt drogą lądową lub morską w celu dalszej produkcji lub uboju; |
51. |
wzywa państwa członkowskie, aby umożliwiały ubój z konieczności prowadzony bezpośrednio w zakładach hodowli i tuczu, w stosownych przypadkach, w razie stwierdzenia niezdolności zwierzęcia do transportu oraz jeżeli czynności pierwszej pomocy nie przynoszą efektu, aby zapobiec niepotrzebnemu cierpieniu zwierząt; |
52. |
zauważa, że wartość społeczna i ekonomiczna zwierząt może mieć wpływ na normy dotyczące ich transportu; podkreśla, że normy dotyczące transportu zwierząt hodowlanych w sektorze koni charakteryzują się wysoką jakością; |
53. |
wzywa Komisję, aby opracowała strategię przejścia od transportu żywych zwierząt do handlu głównie mięsem i tuszami oraz materiałem biologicznym, z uwagi na wpływ transportu żywych zwierząt na środowisko oraz dobrostan i zdrowie zwierząt; jest zdania, że każda taka strategia musi uwzględniać czynniki ekonomiczne wpływające na decyzję o transporcie żywych zwierząt; wzywa Komisję, aby włączyła do tej strategii transport do państw trzecich; |
54. |
wzywa państwa członkowskie do udostępnienia w rzeźniach programów religijnego uboju zwierząt, zważywszy, że znaczna część eksportu żywych zwierząt trafia na rynki Bliskiego Wschodu; |
55. |
zauważa obecne zakłócenia na rynku spowodowane różnymi stawkami celnymi stosowanymi wobec żywych zwierząt i mięsa, co zdecydowanie zachęca do handlu żywymi zwierzętami; apeluje do Komisji, aby wraz z partnerami handlowymi przeanalizowała te zakłócenia z myślą o ograniczeniu handlu żywymi zwierzętami oraz, w razie konieczności, zastąpieniu sprzedaży żywych zwierząt sprzedażą mięsa; |
56. |
przypomina, że zgodnie z obowiązującym rozporządzeniem przerwa w zatwierdzonym punkcie kontrolnym wymagana jest po maksymalnym czasie transportu zwierząt koniowatych oraz bydła, owiec, kóz i świń utrzymywanych jako zwierzęta gospodarskie, to jest gdy czas transportu przekracza osiem godzin; |
Dobrostan zwierząt
57. |
wzywa właściwe organy państwa członkowskich do zapewnienia, aby weterynarze urzędowi byli obecni w punktach wyjazdu z Unii i mieli za zadanie sprawdzać, czy zwierzęta są zdolne do dalszego przewozu oraz czy pojazdy lub statki spełniają wymogi rozporządzenia; zauważa w szczególności, że art. 21 rozporządzenia stanowi, iż weterynarze sprawdzają pojazdy przed opuszczeniem przez nie terytorium UE w celu upewnienia się, że nie są one przepełnione, że wysokość pomieszczeń jest wystarczająca, że zapewniono ściółkę, że przewożona jest wystarczająca ilość paszy i wody oraz że urządzenia wentylacyjne i dostarczające wodę działają prawidłowo; |
58. |
zachęca do korzystania z planów awaryjnych podczas wszystkich przewozów, w tym np. z ciężarówek zastępczych i ośrodków awaryjnych, co umożliwia przewoźnikom skuteczne reagowanie w nagłych przypadkach i ograniczenie wpływu opóźnienia lub wypadku na zwierzęta transportowane do celów hodowli lub uboju, czego już teraz rozporządzenie wymaga od przewoźników prowadzących długotrwałe przewozy; |
59. |
nalega, aby przepisy dotyczące dobrostanu zwierząt opierały się na podstawach naukowych i najnowszych technologiach; wyraża ubolewanie, że pomimo wyraźnych zaleceń EFSA i pomimo wniosku Parlamentu zawartego w jego rezolucji z 2012 r. Komisja nie zaktualizowała przepisów dotyczących transportu zwierząt stosownie do najnowszych wyników badań naukowych; w związku z tym wzywa Komisję, aby dokonała aktualizacji przepisów z uwzględnieniem konkretnych potrzeb w oparciu o najnowszą wiedzę naukową i technologię, w szczególności jeśli chodzi o czynniki takie, jak wystarczająca wentylacja oraz regulacja temperatury i wilgotności za pomocą klimatyzacji we wszystkich pojazdach, odpowiednie systemy pojenia i podawanie pasz płynnych, szczególnie w przypadku zwierząt nieodsadzonych od matki, zmniejszone zagęszczenie oraz określona wystarczająca minimalna wysokość pomieszczeń, a także dostosowanie pojazdów do potrzeb poszczególnych gatunków; zwraca uwagę, że z opinii EFSA wynika, iż w kwestii dobrostanu zwierząt oprócz czasu przewozu w grę wchodzą inne aspekty, takie jak właściwy załadunek i wyładunek, a także konstrukcja pojazdów; |
60. |
wyraża zaniepokojenie przewozami, podczas których zwierzęta są pojone zanieczyszczoną wodą niezdatną do spożycia lub są pozbawione dostępu do wody z powodu nieprawidłowego działania lub niewłaściwego ustawienia poideł; podkreśla, że należy zapewnić, aby pojazdy wykorzystywane do transportu żywych zwierząt przewoziły ilość wody wystarczającą na czas przewozu oraz aby w każdym przypadku zapewniana ilość była dostosowana do konkretnych potrzeb transportowanych zwierząt i do ich liczby; |
61. |
z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie Komisji do opracowania wskaźników dobrostanu zwierząt, które to wskaźniki powinny sprzyjać poprawie dobrostanu zwierząt podczas transportu; uważa, że powinna ona opracować te wskaźniki niezwłocznie, aby można je wykorzystywać jako uzupełnienie obowiązujących wymogów prawnych; |
62. |
wzywa Komisję do zapewnienia, aby wszystkie przyszłe przeglądy przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt podczas transportu opierały się na obiektywnych i potwierdzonych naukowo wskaźnikach w celu zapobieżenia arbitralnym decyzjom o nieuzasadnionym wpływie ekonomicznym na sektory produkcji zwierzęcej; |
63. |
nalega, aby na mocy prawa UE rolnicy byli prawnie odpowiedzialni za zapewnienie, aby ich zwierzęta nie doznawały zranień, obrażeń ani żadnych zbędnych cierpień podczas transportu; |
64. |
podkreśla, że naruszenia wynikają często z nieodpowiednich systemów wentylacyjnych w pojazdach przeznaczonych do transportu drogowego żywych zwierząt na duże odległości oraz że w takich sytuacjach zwierzęta są zmuszone do przebywania w ograniczonej przestrzeni charakteryzującej się ekstremalnymi temperaturami, które znacznie wykraczają poza zakres temperatur i granice tolerancji określone w rozporządzeniu; |
65. |
wzywa Komisję do zapewnienia, aby we wszystkich państwach członkowskich zwierzęta ogłuszano, bez wyjątków, przed rytualnym ubojem religijnym; |
66. |
wyraża ubolewanie, że przestrzeń w pomieszczeniach przeznaczonych dla zwierząt nie zawsze jest wystarczająca, by umożliwić odpowiednią wentylację w pojazdach, oraz że uniemożliwia się zwierzętom naturalne poruszanie się, często zmuszając je do przyjmowania nienaturalnych pozycji przez długi czas, co stanowi wyraźne naruszenie specyfikacji technicznych zawartych w art. 6 rozporządzenia i w rozdziale II pkt 1.2 załącznika I do rozporządzenia; |
67. |
uważa, że konieczne jest wprowadzenie wymogu, aby weterynarze byli obecni na pokładzie statków wykorzystywanych do transportu żywych zwierząt, zgłaszali przypadki padnięcia zwierząt podczas przewozu i rejestrowali ich liczbę oraz przygotowywali plany kryzysowe na wypadek wszelkich sytuacji na morzu, które mogłyby negatywnie wpływać na dobrostan transportowanych zwierząt; |
68. |
zwraca uwagę, że rolnicy, przewoźnicy i właściwe organy w poszczególnych państwach członkowskich mogą różnie interpretować i egzekwować rozporządzenie (WE) nr 1/2005, zwłaszcza w odniesieniu do zdolności zwierząt do podróży; apeluje do Komisji, by dokonała przeglądu rozporządzenia w celu uszczegółowienia wymogów dotyczących transportu w razie potrzeby; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia, w ramach równych warunków działania, by rozporządzenie było odtąd egzekwowane i wdrażane w sposób zharmonizowany i jednolity w całej Unii, w szczególności w odniesieniu do zdolności zwierząt do podróży; |
69. |
wzywa Komisję, aby opracowała pełną definicję roboczą zdolności zwierząt do transportu oraz sporządziła praktyczne wytyczne dotyczące jej oceny; wzywa państwa członkowskie, aby prowadziły działania uświadamiające i informacyjne, w tym rzetelne, regularne i obowiązkowe szkolenia, kształcenie i certyfikację obejmujące kierowców, przewoźników, handlowców, punkty gromadzenia, rzeźne, weterynarzy, funkcjonariuszy straży granicznej i wszelkie inne podmioty zajmujące się transportem zwierząt, w celu zmniejszenia wysokiej liczby naruszeń dotyczących zdolności do transportu; wzywa podmioty do zapewnienia dokładnego przeszkolenia kierowców i osób obsługujących zgodnie z załącznikiem IV do rozporządzenia; |
70. |
wzywa do ścisłego nadzoru w celu zapewnienia, by nie transportowano zwierząt chorych, słabych lub o niskiej masie ciała, zwierząt w okresie laktacji, samic ciężarnych i samic, w przypadku których nie zakończono koniecznego okresu odsadzenia; |
71. |
podkreśla, że rozporządzenie (WE) nr 1/2005 już teraz wymaga, by podczas długotrwałego transportu zwierzęta były pojone i karmione oraz miały możliwość odpoczynku w odpowiednich odstępach czasu, stosownie do gatunku i wieku; apeluje do Komisji o skuteczniejsze monitorowanie z myślą o zapewnieniu pełnego i zharmonizowanego przestrzegania tych wymogów prawnych przez wszystkie państwa członkowskie; |
72. |
podkreśla, że państwa członkowskie powinny zapewnić, by transport zwierząt był właściwie organizowany, z uwzględnieniem warunków pogodowych oraz środka transportu; |
73. |
podkreśla, że gdy wymagany jest wyładunek zwierząt na 24-godzinny okres odpoczynku w państwach trzecich, organizator musi wskazać miejsce przeznaczone na odpoczynek wyposażone w infrastrukturę równoważną infrastrukturze w punktach kontroli UE; wzywa właściwe organy, aby prowadziły regularne kontrole infrastruktury oraz nie zatwierdzały dzienników przewozu, jeżeli nie potwierdzono, że proponowane miejsce odpoczynku posiada infrastrukturę równoważną infrastrukturze unijnej; |
74. |
wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, by w planach transportowych dostępne były dokumenty potwierdzające rezerwację w punkcie kontroli, w tym w odniesieniu do paszy, wody i świeżej ściółki; wzywa Komisję do zdefiniowania wymagań dotyczących lokalizacji miejsc odpoczynku i dostępnej w nich infrastruktury; |
75. |
przyznaje, że mniejsze zagęszczenie zwierząt oraz przerywanie przewozu w celu umożliwienia zwierzętom odpoczynku mają negatywne skutki ekonomiczne dla przewoźników, co może wpływać na prawidłowe traktowanie transportowanych zwierząt; wzywa Komisję do wprowadzenia zachęt skłaniających do prawidłowego traktowania transportowanych zwierząt; |
76. |
wzywa państwa członkowskie do zapewnienia, by w gospodarstwach udoskonalono rejestrowanie okresów ciąży; |
77. |
wzywa Komisję, aby w oparciu o ustalenia naukowe opracowała wytyczne dotyczące wody podawanej zwierzętom transportowanym w klatkach i warunków transportu kurcząt, promujące wysoki poziom dobrostanu; |
78. |
przypomina, że państwa członkowskie muszą znaleźć rozwiązania zapewniające dobrostan zwierząt pod koniec życia i cykli produkcji; |
Pomoc gospodarcza
79. |
apeluje o szersze stosowanie działania dotyczącego rozwoju obszarów wiejskich „płatności z tytułu dobrostanu zwierząt”, które przewidziano w art. 33 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 (13) i które wspiera wysokie normy dobrostanu zwierząt, wykraczające poza mające zastosowanie obowiązkowe normy; |
80. |
apeluje, aby w ramach zbliżającej się reformy WPR utrzymano i wzmocniono zasadę uzależnienia płatności w ramach WPR od stworzenia warunków zapewniających wyższy poziom dobrostanu zwierząt oraz w pełni spełniających normy określone w rozporządzeniu (WE) nr 1/2005 lub wykraczających poza te normy; |
81. |
apeluje o wspieranie środków mających doprowadzić do równomiernego rozmieszczenia rzeźni w państwach członkowskich, przy zapewnieniu uwzględnienia liczby zwierząt gospodarskich w danym regionie; |
Państwa trzecie
82. |
wyraża zaniepokojenie ciągłymi doniesieniami o problemach związanych z transportem i dobrostanem zwierząt w niektórych państwach trzecich; zauważa, że ubój w niektórych państwach trzecich, do których UE wysyła zwierzęta, wiąże się ze straszliwym i długotrwałym cierpieniem oraz regularnym naruszaniem międzynarodowych norm dotyczących dobrostanu przy uboju określonych przez OIE; dostrzega wprawdzie, że w państwach trzecich często istnieje popyt na żywe zwierzęta, wzywa jednak Komisję i państwa członkowskie, aby w miarę możliwości wspierały przechodzenie na transport do państw trzecich mięsa lub tusz zamiast żywych zwierząt, a także transport nasienia lub zarodków zamiast zwierząt hodowlanych; |
83. |
stanowczo krytykuje opracowane przez Komisję statystyki dotyczące przestrzegania rozporządzenia w odniesieniu do przewozu żywych zwierząt do państw nienależących do UE i podkreśla, że opracowano je bez systematycznych kontroli pojazdów przeznaczonych do transportu zwierząt; |
84. |
wzywa Komisję Europejską, aby w dwustronnych negocjacjach handlowych prowadzonych z państwami trzecimi wymagała przestrzegania zasad unijnych dotyczących dobrostanu zwierząt oraz propagowała, w ramach Światowej Organizacji Handlu, umiędzynarodowienie przepisów unijnych w tej kwestii; |
85. |
wyraża ubolewanie z powodu faktu, że normy stosowane przez niektóre państwa trzecie są niższe niż normy w UE; wzywa Komisję do zaostrzenia obecnych wymogów w stosunku do partnerów handlowych Unii, zwłaszcza w zakresie handlu zwierzętami i transportu zwierząt, przynajmniej do poziomu równego normom UE; wzywa państwa członkowskie prowadzące wywóz do państw trzecich, aby współpracowały z władzami lokalnymi w celu poprawy norm dotyczących dobrostanu zwierząt; |
86. |
wzywa do zapewnienia spójności i pełnej zgodności z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 2015 r. w sprawie C-424/13, w którym Trybunał orzekł, że aby transport wiążący się z długotrwałym przewozem zwierząt, który rozpoczyna się na terytorium Unii i jest kontynuowany poza jej terytorium, mógł zostać zatwierdzony, przewoźnik musi przedstawić dziennik przewozu możliwy do zrealizowania, jeśli chodzi o przestrzeganie wymogów, ze szczególnym uwzględnieniem prognoz dotyczących temperatury; wzywa właściwe organy, aby nie zatwierdzały dzienników przewozu, jeżeli, zgodnie z wyrokiem Trybunału, przewiduje się wyładunek zwierząt w celu umożliwienia im 24-godzinnego odpoczynku w państwie nienależącym do UE, chyba że organizator wskazał miejsce takiego odpoczynku, w którym zapewniono urządzenia równoważne z urządzeniami znajdującymi się w punkcie kontroli; w związku z tym przypomina również, że istnieje jedynie lista z 2009 r. dotycząca budynków dla zwierząt na trasach w państwach trzecich, na której często brakuje szczegółowych danych adresowych, co znacznie utrudnia kontrole wymagane prawem UE; wzywa weterynarzy urzędowych w punktach wyjazdu, aby kontrolowali, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1/2005, czy przed przekroczeniem przez pojazd granicy UE spełnione są przepisy rozporządzenia; |
87. |
przypomina w tym kontekście również o wniosku Komisji dotyczącym dyrektywy w sprawie ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii (sygnalistów)(COM(2018)0218) , w szczególności w związku z kontrolami weterynaryjnymi; |
88. |
ubolewa nad często dużymi opóźnieniami na granicach i w portach oraz zwraca uwagę, że powodują one nasilenie bólu i stresu u zwierząt; wzywa państwa członkowskie graniczące z państwami trzecimi do zorganizowania miejsc odpoczynku, w których można wypuścić zwierzęta z pojazdu, podać im paszę i wodę oraz zapewnić odpoczynek i opiekę weterynaryjną, tak aby dzienniki przewozu mogły być prawidłowo wypełniane, a także do otwarcia specjalnych szybkich ścieżek kontroli celnej w przypadku transportu zwierząt w celu skrócenia czasu oczekiwania, bez szkody dla jakości kontroli sanitarnej i celnej na granicach; ponadto wzywa państwa członkowskie do lepszej współpracy przy planowaniu transportu zwierząt gospodarskich w celu uniknięcia zbyt dużej liczby pojazdów przybywających do punktu kontroli granicznej w tym samym czasie; |
89. |
wzywa Komisję do ściślejszej współpracy i komunikacji – w tym większej wzajemnej pomocy i przyspieszonej wymiany informacji – między właściwymi organami we wszystkich państwach członkowskich i w państwach trzecich, aby ograniczyć problemy związane z dobrostanem zwierząt i chorobami zwierząt wynikające z niewłaściwego administrowania przez zapewnienie pełnego przestrzegania wymogów administracyjnych przez eksporterów; zwraca się do Komisji, aby propagowała dobrostan zwierząt na forum międzynarodowym oraz podejmowała inicjatywy mające na celu zwiększenie świadomości w państwach spoza UE; |
90. |
wzywa Komisję, aby wywierała nacisk na państwa tranzytu, które stosują przeszkody biurokratyczne i utrudnienia związane z bezpieczeństwem niepotrzebnie opóźniające transport żywych zwierząt; |
91. |
wzywa państwa członkowskie i Komisję, aby zwracały szczególną uwagę na naruszenia dotyczące dobrostanu zwierząt podczas podróży drogą wodną śródlądową i morską do państw trzecich oraz poddały ocenie ewentualne naruszenia przepisów, takie jak zakazane wyrzucanie martwych zwierząt ze statków do Morza Śródziemnego (często po odcięciu kolczyków), popełniane dlatego, że utylizacja w porcie przeznaczenia często jest niemożliwa; |
92. |
zwraca uwagę na decyzję Rady 2004/544/WE odnoszącą się do podpisania Europejskiej konwencji o ochronie zwierząt w czasie transportu międzynarodowego (14), która ma zastosowanie do następujących rodzajów transportu: między dwoma państwami członkowskimi przez terytorium państwa trzeciego; między państwem członkowskim a państwem trzecim; lub bezpośrednio między dwoma państwami członkowskimi; |
93. |
podkreśla, że jeżeli normy dotyczące transportu zwierząt w państwach trzecich nie jest dostosowane do norm UE, a ich wdrożenie nie wystarcza do zapewnienia pełnej zgodności z rozporządzeniem, transport żywych zwierząt do państw trzecich powinien podlegać umowom dwustronnym mającym na celu zniwelowanie tych różnic, a gdyby nie udało się tego osiągnąć, należy go zakazać; |
94. |
przypomina państwom członkowskim, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem (15) mogą wprowadzić bardziej rygorystyczne przepisy krajowe dotyczące dobrostanu zwierząt podczas transportu, o ile przepisy te są zgodne z głównym celem rozporządzenia (WE) nr 1/2005; |
95. |
wzywa Komisję do wspierania wymiany dobrych praktyk i środków równoważności ram regulacyjnych w dziedzinie transportu żywych zwierząt do państw trzecich i z tych państw; |
o
o o
96. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu, Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz rządom i parlamentom państw członkowskich. |
(1) Dz.U. L 3 z 5.1.2005, s. 1.
(2) http://www.europarl.europa.eu/RegData/etudes/STUD/2018/621853/EPRS_STU(2018) 621853_EN.pdf
(3) Dz.U. C 434 z 23.12.2015, s. 59.
(4) Dziennik Urzędowy EFSA 2011:9(1):1966.
(5) Dz.U. C 251 E z 31.8.2013, s. 116.
(6) Wyrok Trybunału Sprawiedliwości (piąta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r., Zuchtvieh-Export GmbH przeciwko Stadt Kempten, C-424/13, ECLI:EU:C:2015:259.
(7) Sprawozdanie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 31/2018 z dnia 14 listopada 2018 r. pt. „Dobrostan zwierząt w UE – zmniejszanie dystansu między ambitnymi celami a praktycznym wdrażaniem”.
(8) https://www.efsa.europa.eu/en/efsajournal/pub/1966
(9) Dz.U. 121 z 29.7.1964, s. 1977.
(10) Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 1.
(11) Sprawozdanie końcowe w sprawie audytu przeprowadzonego w Niderlandach w dniach 20–24 lutego 2017 r. w celu oceny dobrostanu zwierząt podczas transportu do państw nienależących do UE, Komisja Europejska, Dyrekcja Generalna ds. Zdrowia i Bezpieczeństwa Żywności, 2017 r.
(12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”) (Dz.U. L 84 z 31.3.2016, s.1).
(13) Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 347.
(14) Dz.U. L 241 z 13.7.2004, s. 21.
(15) Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-113/02, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów, i wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2008 r. w sprawie C-491/06, Danske Svineproducenter.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/170 |
P8_TA(2019)0133
Zwiększenie konkurencyjności rynku wewnętrznego dzięki pogłębieniu unii celnej UE i zarządzaniu nią
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie zwiększenia konkurencyjności rynku wewnętrznego dzięki pogłębieniu unii celnej UE i zarządzaniu nią (2018/2109(INI))
(2020/C 449/24)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (UKC) (1) oraz powiązany akt delegowany (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r.) (2), akt wykonawczy (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 2 listopada 2015 r.) (3), przejściowy akt delegowany (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/341 z dnia 17 grudnia 2015 r.) (4) i program prac (decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/578 z dnia 11 kwietnia 2016 r.) (5), |
— |
uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 952/2013 w celu przedłużenia przejściowego okresu wykorzystywania środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych, przewidzianego w unijnym kodeksie celnym (COM(2018)0085), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zatytułowany „Rozwój unii celnej UE i zarządzanie nią” (COM(2016)0813), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego zatytułowany „Pierwsze dwuletnie sprawozdanie z postępów w zakresie rozwoju unii celnej UE i zarządzania nią” (COM(2018)0524), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego zatytułowane „Drugie sprawozdanie z postępu prac w zakresie wdrażania strategii UE i planu działania w zakresie zarządzania ryzykiem celnym” (COM(2018)0549), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie strategii dotyczącej celnych systemów informatycznych (COM(2018)0178), |
— |
uwzględniając stanowisko Parlamentu Europejskiego w pierwszym czytaniu w sprawie wniosku Komisji dotyczącego unijnych ram prawnych dotyczących naruszeń przepisów prawa celnego oraz sankcji (COM(2013)0884), |
— |
uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 70/2008/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie eliminowania papierowej formy dokumentów w sektorach ceł i handlu (6), |
— |
uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego z dnia 17 stycznia 2017 r. w sprawie stawienia czoła wyzwaniom związanym z wdrożeniem unijnego kodeksu celnego (7), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące wdrażania unijnego kodeksu celnego oraz wykonywania uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 284 kodeksu (COM(2018)0039), |
— |
uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 19/2017 pt. „Procedury przywozu – luki w ramach prawnych i nieskuteczne wdrażanie wpływają negatywnie na interesy finansowe UE”, |
— |
uwzględniając sprawozdanie specjalne Europejskiego Trybunału Obrachunkowego nr 26/2018 pt. „Szereg opóźnień we wdrażaniu informatycznych systemów celnych: jak do nich doszło?”, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Rady 11760/2017 dotyczące postępów w zwalczaniu oszustw akcyzowych, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Europolu i Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej w sprawie podrabiania i piractwa w Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 52 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0059/2019), |
A. |
mając na uwadze, że unia celna, która w tym roku obchodzi 50. rocznicę powstania, jest jednym z filarów Unii Europejskiej, gdyż stanowi jeden z największych na świecie bloków handlowych, oraz mając na uwadze, że w pełni sprawna unia celna ma zasadnicze znaczenie dla właściwego funkcjonowania jednolitego rynku oraz płynnej wymiany handlowej w obrębie UE, a także stanowi kluczowy element wspólnej polityki handlowej wobec państw trzecich z korzyścią zarówno dla przedsiębiorców i obywateli UE, jak i dla wiarygodności Unii Europejskiej, która dzięki unii celnej ma silną pozycję podczas negocjowania umów handlowych z państwami trzecimi; |
B. |
mając na uwadze, że organy celne muszą osiągnąć niezbędną równowagę między ułatwianiem legalnego handlu, kontrolami celnymi mającymi na celu ochronę bezpieczeństwa Unii i jej obywateli, zaufaniem konsumentów do towarów wprowadzanych na jednolity rynek a interesami finansowymi i handlowymi Unii, a także oprócz ram prawa celnego odpowiadają za wdrażanie ponad 60 aktów prawnych, walkę z nielegalnym handlem i przemytem oraz przyznawanie statusu upoważnionego przedsiębiorcy; |
C. |
mając na uwadze, że standaryzacja informacji i procesów celnych odgrywa kluczową rolę w procesie ujednolicania kontroli, zwłaszcza w odniesieniu do takich zjawisk jak niewłaściwa klasyfikacja i zaniżanie wartości przywożonych towarów oraz podawania błędnych informacji o pochodzeniu towarów, co szkodzi wszystkim podmiotom gospodarczym, ale szczególnie małym i średnim przedsiębiorstwom; |
D. |
mając na uwadze, że import do UE i eksport z UE osiągnęły w 2017 r. wartość 3 700 mld EUR i że pobierane należności celne stanowią 15 % budżetu Unii; |
E. |
w związku z tym mając na uwadze, że wdrożenie unijnego kodeksu celnego ma zasadnicze znaczenie dla ochrony zasobów własnych Unii, a szczególnie ceł, oraz interesów podatkowych poszczególnych państw, lecz również dla zapewnienia bezpieczeństwa konsumentów europejskich oraz uczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym; |
F. |
mając na uwadze, że unijny kodeks celny przewiduje wprowadzenie systemów elektronicznych niezbędnych do jego stosowania od 31 grudnia 2020 r., podczas gdy cyfryzacja procedur celnych została zainicjowana jeszcze w 2003 r. i zarządzona w 2008 r. wraz z przyjęciem rozporządzenia (WE) nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (zmodernizowany kodeks celny) (8) oraz z przyjęciem decyzji nr 70/2008/WE; |
G. |
mając na uwadze, że chociaż cyfryzacja procedur celnych nie została jeszcze zakończona, obecnie ponad 98 % zgłoszeń celnych ma formę elektroniczną, a za pomocą systemów elektronicznych obsługuje się teraz następujące obszary: tranzyt (NCTS), kontrola wywozu (ECS), dane bezpieczeństwa (ICS), zarządzanie ryzykiem (CRMS), numer rejestracyjny i identyfikacyjny przedsiębiorcy (EORI), pozwolenia (CDS), upoważnieni przedsiębiorcy (AEO), wiążąca informacja taryfowa (EBTI), kontyngenty i taryfy (QUOTA), zawieszanie taryf autonomicznych, Nomenklatura scalona (TARIC), nadzór nad przywozem i wywozem (SURV2) oraz system zarejestrowanych eksporterów dla świadectw pochodzenia (REX); |
H. |
mając na uwadze, że program „Cła”, zaproponowany w ramach wieloletnich ram finansowych UE na lata 2021–2027, ma na celu wspieranie działań organów celnych państw członkowskich oraz współpracy między nimi; |
I. |
mając na uwadze, że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z UE stanowi wyzwanie dla właściwego funkcjonowania unii celnej; |
J. |
mając na uwadze, że wprowadzenie kluczowych systemów elektronicznych koniecznych dla wdrożenia unijnego kodeksu celnego opóźni się i zostanie odroczone na dalszy termin niż 31 grudnia 2020 r.; |
K. |
mając na uwadze, że narzędzie do pomiaru skuteczności unii celnej działa na zasadzie oceny funkcjonowania unii celnej na podstawie kluczowych wskaźników skuteczności działania w wielu obszarach, takich jak ochrona interesów finansowych, zapewnianie bezpieczeństwa i ochrony obywateli UE oraz ocena znaczenia ceł w przyczynianiu się do wzrostu i konkurencyjności UE; |
L. |
mając na uwadze, że zarządzanie programem „Cła 2020”, a zatem pracami informatycznymi w obszarze ceł, jest dzielone między Komisję, państwa członkowskie i przedstawicieli interesów handlowych działających w różnorodnych strukturach decyzyjnych, co wywiera długotrwały negatywny wpływ na skuteczność projektów informatycznych i zarządzanie nimi; |
M. |
mając na uwadze, że po zakończeniu obecnego programu „Cła 2020” oraz przeprowadzeniu oceny kosztów i korzyści różnych możliwych wariantów konieczna jest restrukturyzacja zarządzania programami w obszarze ceł; |
1. |
zwraca uwagę na codzienną pracę wykonywaną przez służby celne państw członkowskich i służby Komisji, które dokładają starań, by chronić rynek wewnętrzny przed nieuczciwą konkurencją w postaci produktów sfałszowanych i sprzedawanych po cenach dumpingowych, by ułatwiać wymianę handlową i ograniczać formalności, by pobierać opłaty na rzecz budżetów krajowych i budżetu Unii, a także by chronić społeczeństwo przed terroryzmem oraz zagrożeniami dla zdrowia publicznego, środowiska i innego rodzaju niebezpieczeństwami; |
2. |
przypomina, że unia celna jest jednym z najwcześniejszych osiągnięć UE i można ją uznać za jeden z jej głównych sukcesów, gdyż umożliwiła każdemu przedsiębiorstwu z siedzibą w Unii sprzedawanie towarów i inwestowanie w całej Unii, natomiast Unii pozwoliła zlikwidować granice wewnętrzne i konkurować z resztą świata; podkreśla, że nie można byłoby osiągnąć jednolitego rynku UE bez obszaru bezcłowego zapewnianego przez unię celną oraz bez jej nadzoru nad przywozem i wywozem; |
3. |
podkreśla, że w pełni funkcjonalna unia celna ma zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania wiarygodności i siły UE oraz jej pozycji negocjacyjnej przy zawieraniu nowych umów handlowych; zaznacza, że skuteczna unia celna UE pomaga ułatwiać legalną wymianę handlową i zmniejszać obciążenia administracyjne dla podmiotów gospodarczych działających zgodnie z prawem, co jest istotne dla rozwoju konkurencyjnych przedsiębiorstw; kładzie nacisk na znaczenie zapewnienia skutecznych kontroli – między innymi przez wspieranie współpracy z organami celnymi państw trzecich – oraz unikania wszelkich zbędnych przeszkód dla legalnego handlu; |
4. |
podkreśla, że tworzenie sprawnych procesów celnych w całej Unii opartych na zmodernizowanej infrastrukturze informatycznej ma kluczowe znaczenie; uważa, że cyfryzacja może sprawić, że wymiana informacji i płacenie ceł będą bardziej przejrzyste i łatwiej dostępne, w szczególności dla małych i średnich przedsiębiorstw oraz podmiotów w państwach trzecich, oraz że stwarza ona szanse na uproszczenie przepisów i procedur celnych; |
5. |
zauważa, że istniejące rozbieżności w poziomach i jakości kontroli, procedurach celnych i polityce sankcji w miejscach wjazdu na obszar unii celnej UE często prowadzą do zakłóceń przepływów handlowych, podsycając problem wyboru systemu prawnego pod kątem własnego interesu i stwarzając zagrożenie dla integralności jednolitego rynku; w tym kontekście zdecydowanie domaga się, by Komisja i państwa członkowskie zajęły się tą kwestią; |
6. |
zachęca Komisję do zintensyfikowania prac nad stworzeniem unijnego zintegrowanego punktu kompleksowej elektronicznej obsługi celnej, dzięki któremu przedsiębiorcy mogliby składać wszystkie niezbędne informacje i dokumenty w jednym punkcie, spełniając w ten sposób wszelkie wymogi regulacyjne związane z przywozem, wywozem i tranzytem towarów; |
7. |
przypomina, że po wystąpieniu z UE Zjednoczone Królestwo stanie się państwem trzecim, co spowoduje zmianę granic zewnętrznych UE, oraz podkreśla, że proces brexitu nie powinien wywierać negatywnego wpływu na rozwój unii celnej UE i zarządzanie nią; |
Cyfryzacja procedur celnych
8. |
wzywa Komisję oraz państwa członkowskie do wypracowania skuteczniejszego, bardziej oszczędnego i usprawnionego podejścia do zarządzania systemami informatycznymi dla organów celnych; w szczególności wzywa do dokładniejszego i bardziej realistycznego oszacowania czasu realizacji, niezbędnych zasobów i zakresu poszczególnych projektów informatycznych służących cyfryzacji procedur celnych; |
9. |
ubolewa nad faktem, że podczas wdrażania nowych systemów informatycznych dla unii celnej wystąpił szereg opóźnień, tak że Komisja zwróciła się do Parlamentu i Rady o przedłużenie okresu przejściowego poza termin 2020 r. określony w unijnym kodeksie celnym; ubolewa też, że Komisja nie dostarczyła pełnych informacji uzasadniających kolejne przedłużenie tego okresu, zwłaszcza jeśli chodzi o odpowiedzialność Komisji i państw członkowskich za zaistniałą sytuację, co nie pozwala Parlamentowi Europejskiemu na właściwe sprawowanie kontroli budżetowej i politycznej; |
10. |
podkreśla, że choć 75 % unijnych komponentów systemów informatycznych niezbędnych do wdrożenia unijnego kodeksu celnego powinno być gotowe do grudnia 2020 r., nie musi to oznaczać, że 75 % systemów informatycznych będzie gotowe do tego czasu, ponieważ 25 % tych systemów informatycznych zależy od komponentów krajowych, za które odpowiedzialne są państwa członkowskie i w przypadku których występują opóźnienia; |
11. |
uważa, że najwyższym priorytetem Komisji i Rady powinno być wspólne zagwarantowanie, że kodeks celny zostanie wdrożony, a cyfryzacja procedur celnych ukończona w nowo wyznaczonym terminie; wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie do dołożenia wszelkich starań, żeby uniknąć dalszych opóźnień; w związku z tym zauważa, że stworzenie architektury informatycznej wymaga opracowania i wdrożenia 17 narzędzi informatycznych, co pociąga za sobą istotne skutki finansowe i wymagania pod względem zasobów ludzkich; uważa zatem, że absolutnie konieczne jest uniknięcie powielania wysiłków w realizacji projektów informatycznych czynionych przez państwa członkowskie i Komisję; |
12. |
wzywa Komisję do zaktualizowania harmonogramu jej programu prac nad unijnym kodeksem celnym, tak aby uwzględnić zaproponowane przez nią przedłużenie okresu przejściowego (9) do przyjęcia przez Parlament i Radę; wzywa Parlament i Radę do podjęcia działań zmierzających do szybkiego przyjęcia tego przedłużenia, a jednocześnie do obwarowania go warunkami niezbędnymi do pomyślnego wdrożenia architektury informatycznego systemu celnego bez uszczerbku dla kompleksowych testów bezpieczeństwa, tak aby żadne ewentualne problemy nie zaszkodziły kontroli towarów przeprowadzanej przez organy celne państw członkowskich; podkreśla za Europejskim Trybunałem Obrachunkowym, że te same przyczyny wywołują te same skutki oraz że aktualizacja wieloletniego planu strategicznego z 2017 r. przez kumulację wdrożenia sześciu systemów informatycznych w tym samym roku stanowi poważne wyzwanie i stwarza znaczne ryzyko niedotrzymania przełożonego terminu, tak że termin wdrożenia unijnego systemu celnego mógłby zostać przesunięty na okres po 2025 r.; |
13. |
wzywa Komisję do zaktualizowania jej wieloletniego planu strategicznego przez ustalenie kolejności projektów w całym okresie przejściowym, aby w możliwie jak największym stopniu uniknąć koncentracji wdrażania pod koniec okresu, oraz przez ustanowienie wiążących celów pośrednich, w tym dla państw członkowskich; |
14. |
apeluje do Komisji, by nie zmieniała specyfikacji prawnych i technicznych przyjętych już w odniesieniu do 17 narzędzi informatycznych, ponieważ skala projektów, które mają zostać zrealizowane, oraz czas potrzebny do ich wdrożenia są nie do pogodzenia ani z nieustanną ewolucją technologii, ani z nieuniknionymi zmianami legislacyjnymi i regulacyjnymi, które nastąpią w tym okresie; |
15. |
przypomina, że według Europejskiego Trybunału Obrachunkowego Komisja była świadoma opóźnień, ale podjęła decyzję, by nie uwzględniać informacji na ten temat w oficjalnych sprawozdaniach, co uniemożliwiło zainteresowanym podmiotom (np. Parlamentowi Europejskiemu, innym unijnym instytucjom niereprezentowanym w strukturze zarządzania programem „Cła 2020”, jak też zainteresowanym przedsiębiorstwom i obywatelom) uzyskanie pełnej wiedzy na temat ryzyka opóźnień w czasie rzeczywistym; w związku z tym wzywa Komisję do regularnego i przejrzystego prezentowania sprawozdań na temat realizacji wieloletniego strategicznego planu prac oraz wprowadzania elektronicznych systemów celnych, tak aby nie powtarzać błędów popełnionych w poprzednim okresie programowania, oraz do informowania o wszelkich możliwych opóźnieniach z wyprzedzeniem, a nie w ostatniej chwili i bez podejmowania odpowiednich działań naprawczych; |
16. |
zachęca Komisję do ciągłej oceny programu „Cła 2020” oraz reagowania na wykryte uchybienia, zwłaszcza na niedostateczne wykorzystanie zespołów ekspertów ustanowionych w ramach niniejszego programu, oraz do umożliwienia ściślejszej współpracy między administracjami celnymi; |
17. |
podkreśla, że ciągłe monitorowanie polityki oraz analiza i ocena możliwych skutków stanowią zasadnicze elementy zarządzania unią celną; odnotowuje i z zadowoleniem przyjmuje prace Komisji nad opracowaniem narzędzia dotyczącego funkcjonowania unii celnej, które ostatecznie umożliwi systematyczną ocenę jej działania w oparciu o jej cele strategiczne związane z wydajnością, skutecznością i jednolitym charakterem; wzywa państwa członkowskie do wspierania prac nad dalszym rozwijaniem tego narzędzia; |
18. |
sugeruje Komisji, że narzędzie to powinno służyć także ocenie wyników kontroli celnych pod kątem potencjału cyfryzacji i przepływów danych, tak aby stworzyć jeszcze skuteczniejsze kontrole oparte na analizie ryzyka, przy jednoczesnej optymalizacji obciążenia organów celnych; |
Zarządzanie, sprawozdawczość i finansowanie programu „Cła”
19. |
przyjmuje do wiadomości działania podjęte przez Komisję i państwa członkowskie w celu zadbania o jednolite i spójne wdrożenie kodeksu celnego, w szczególności w dziedzinie szkoleń i przyjmowania wytycznych; zachęca jednak Komisję i państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków i zwiększenia wykorzystywanych środków w celu zapewnienia pełnego wdrożenia przyjętego w 2013 r. kodeksu celnego oraz jednolitych procedur celnych na szczeblu całej Unii Europejskiej; w związku z tym zachęca Komisję do przedstawienia planu działania, który mógłby z pożytkiem opierać się na wzajemnym przeglądzie praktyk celnych, na wymianie dobrych praktyk i na ściślejszej współpracy między służbami celnymi oraz na programie szkoleniowym dysponującym wystarczającymi zasobami; |
20. |
przypomina, że Komisja podejmuje prace nad wspólnym dla całej UE punktem kompleksowej obsługi celnej, który umożliwiłby przedsiębiorcy przekazywanie danych wymaganych do różnorodnych celów regulacyjnych (np. weterynaryjnych, sanitarnych, środowiskowych itd.) w standardowym formacie wielu odbiorcom i za pośrednictwem zharmonizowanych punktów dostępu; wzywa Komisję i państwa członkowskie do kontynuowania tych ważnych prac; |
21. |
przyjmuje do wiadomości wysiłek finansowy poniesiony w ramach unijnego budżetu, z którego przydzielono na następny program „Cła 2021–2027” środki w wysokości 842 844 000 EUR według cen z 2018 r.; wzywa państwa członkowskie, by również zapewniły zasoby ludzkie i finansowe niezbędne do realizacji krajowych komponentów stanowiących podstawowe elementy, od których uzależnione jest wdrożenie europejskiego systemu elektronicznego, oraz wzywa Komisję do przedłożenia w odpowiednim terminie sprawozdania z wdrożenia komponentów unijnych i komponentów pozaunijnych opracowanych przez państwa członkowskie; |
22. |
podkreśla, że systemy celne stoją obecnie przed wyzwaniem związanym z kontrolą i poborem należnych ceł, gdyż ilość towarów kupowanych przez internet poza UE ogromnie wrasta, szczególnie że ilość przywożonych do UE produktów niskiej jakości wzrasta każdego roku o 10-15 %; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia wysiłków na rzecz skuteczniejszego radzenia sobie z tym wyzwaniem; |
23. |
zwraca się do Komisji o zaproponowanie – wyłącznie po wdrożeniu 17 systemów informatycznych związanych z unijnym kodeksem celnym w ramach programu „Cła 2020” – skuteczniejszej struktury zarządzania w celu realizowania projektów informatycznych w obszarze ceł i ich aktualizacji; podkreśla, że w świetle wyzwań gospodarczych, podatkowych i w zakresie bezpieczeństwa stwarzanych przez informatyczne systemy celne, kluczowe jest, by przyjęte rozwiązanie w pełni zachowywało europejską suwerenność; |
24. |
podkreśla, że program „Cła 2021–2027” dzięki wspieraniu organów celnych państw członkowskich przyczyni się nie tylko do zwiększenia wpływów budżetowych UE, lecz także do zapewnienia bezpieczeństwa produktów i ochrony konsumentów europejskich oraz równych warunków działania dla unijnych przedsiębiorstw; |
Wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej
25. |
podkreśla, że niepewność związana z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z UE jest poważnym wyzwaniem dla europejskich przedsiębiorstw; w związku z tym wzywa Komisję oraz państwa członkowskie do pełnego informowania zainteresowanych podmiotów o skutkach, jakie wystąpienie Zjednoczonego Królestwa wywrze na cła i pewne aspekty podatków pośrednich (podatku od wartości dodanej i podatku akcyzowego); |
26. |
podkreśla, że po wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa w systemie celnym, również na granicach zewnętrznych UE, nie mogą powstać żadne luki umożliwiające nielegalny handel lub uchylanie się od regulowania należności publicznoprawnych przewidzianych w prawie UE; |
o
o o
27. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego sprawozdania Radzie i Komisji. |
(1) Dz.U. L 269 z 10.10.2013, s. 1.
(2) Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 1.
(3) Dz.U. L 343 z 29.12.2015, s. 558.
(4) Dz.U. L 69 z 15.3.2016, s. 1.
(5) Dz.U. L 99 z 15.4.2016, s. 6.
(6) Dz.U. L 23 z 26.1.2008, s. 21.
(7) Dz.U. C 242 z 10.7.2018, s. 41.
(8) Dz.U. L 145 z 4.6.2008, s. 1.
(9) wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 952/2013 w celu przedłużenia przejściowego okresu wykorzystywania środków innych niż techniki elektronicznego przetwarzania danych, przewidzianego w unijnym kodeksie celnym (COM(2018)0085),
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/176 |
P8_TA(2019)0134
Wdrażanie przepisów prawnych oraz wspólnego oświadczenia zapewniających parlamentarną kontrolę nad agencjami zdecentralizowanymi
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie wdrażania przepisów prawnych oraz wspólnego oświadczenia zapewniających parlamentarną kontrolę agencji zdecentralizowanych (2018/2114(INI))
(2020/C 449/25)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając postanowienia Traktatów dotyczące agencji, w szczególności art. 5 i 9 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 15, 16, 71, 123, 124, 127, 130, 228, 263, 265, 267, 277, 282, 287, 290, 291, 298 i 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), |
— |
uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 41, 42, 43, 51 i 52, |
— |
uwzględniając wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie agencji zdecentralizowanych oraz załączone do niego wspólne podejście, |
— |
uwzględniając art. 52 Regulaminu, art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinie Komisji Budżetowej, Komisji Kontroli Budżetowej, Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jak również Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0055/2019), |
A. |
mając na uwadze, że agencje odgrywają istotną rolę we wdrażaniu polityki UE na szczeblu europejskim i krajowym, realizując szeroki zakres zadań przyczyniających się do wdrażania strategii politycznych UE, takich jak tworzenie sieci lub wspieranie współpracy między UE a organami krajowymi; mając na uwadze, że dobra współpraca między agencjami UE a państwami członkowskimi zwiększa skuteczność i efektywność pracy agencji; mając na uwadze, że agencje również nawiązały współpracę między sobą za pośrednictwem sieci agencji Unii Europejskiej; |
B. |
mając na uwadze, że dotychczasowa koordynacja i współpraca między różnymi agencjami i komisjami parlamentarnymi na ogół przebiegała pomyślnie; mając na uwadze, że Europol jest jedyną agencją kontrolowaną przez Parlament Europejski wspólnie z parlamentami krajowymi za pośrednictwem grupy ds. wspólnej kontroli parlamentarnej; |
C. |
mając na uwadze, że poszczególne agencje powstają pojedynczo i na przestrzeni czasu; mając na uwadze, że w Traktacie z Lizbony formalnie uznano rosnącą liczbę agencji wykonawczych UE przez formalne wprowadzenie agencji UE do Traktatów; |
D. |
mając na uwadze, że agencje odpowiadają przede wszystkim przed Parlamentem i Radą, które muszą przewidzieć odpowiednie mechanizmy kontroli w aktach ustawodawczych regulujących te agencje, a następnie odpowiednie wdrażanie tych mechanizmów; mając na uwadze, że przekazywanie uprawnień wykonawczych Unii agencjom nie może prowadzić do osłabienia kontroli Parlamentu przewidzianej w art. 14 TUE; |
E. |
mając na uwadze, że Traktaty nie zawierają ani definicji agencji zdecentralizowanych, ani ogólnego opisu uprawnień, które mogą zostać przyznane agencjom; |
F. |
mając na uwadze, że pewna liczba agencji ma za podstawę prawną art. 352 TFUE, natomiast inne powstały w oparciu o konkretną podstawę prawną dla danego sektora; |
G. |
mając na uwadze, że wspólne oświadczenie i wspólne podejście z 2012 r. są wynikiem prac międzyinstytucjonalnej grupy roboczej ds. agencji regulacyjnych, która została powołana przez Komisję, Parlament Europejski i Radę, aby ocenić spójność, skuteczność, odpowiedzialność i przejrzystość agencji, po tym jak w 2005 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie agencji regulacyjnych, który nie uzyskał koniecznego wsparcia Rady i Parlamentu; |
H. |
mając na uwadze, że wspólne podejście zawiera postanowienia dotyczące struktury agencji i kierowania nimi, a także ich funkcjonowania, planowania działalności, finansowania, zarządzania zasobami budżetowymi, procedur budżetowych, odpowiedzialności, kontroli i przejrzystości, które pomagają zapewnić kontrolę parlamentarną nad agencjami zdecentralizowanymi; |
I. |
mając na uwadze, że mimo ogólnie pozytywnej oceny w kilku przypadkach agencje spotykały się z sporadycznym brakiem zaufania do swoich opinii naukowych i technicznych; |
Główne uwagi
1. |
zauważa, że mechanizmy zapewniające rozliczalność agencji są włączone do Traktatów, rozporządzeń ustanawiających agencje, orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, a także do wspólnego oświadczenia i wspólnego podejścia; podkreśla, że dzięki przyznaniu uprawnień Parlament ma uprawnienia kontrolne w stosunku do agencji zdecentralizowanych, które nie zostały jednak szczegółowo określone w traktatach; w związku z tym zwraca uwagę na niewiążący charakter wspólnego oświadczenia i wspólnego podejścia; ubolewa jednak, że instytucje nie uzgodniły jeszcze wiążących ram regulacyjnych; |
2. |
zwraca uwagę, że Parlament kontroluje agencje na różne sposoby:
|
3. |
zauważa, że przepisy rozporządzeń ustanawiających różnią się od mechanizmów rozliczalności i kontroli parlamentarnej określonych we wspólnym podejściu w różnym stopniu, co może wynikać z bardzo odmiennych zadań i funkcji realizowanych przez agencje; |
4. |
zauważa, że komisje parlamentarne aktywnie wykonują zadania kontrolne pomimo różnorodności przepisów w rozporządzeniach ustanawiających; |
5. |
odnotowuje wdrożenie przez agencje unijne wspólnego oświadczenia i wspólnego podejścia oraz związanego z nimi planu działania; wskazuje szczególnie na zalecenia międzyinstytucjonalnej grupy roboczej ds. agencji zdecentralizowanych poparte przez Konferencję Przewodniczących 18 stycznia 2018 r.; stwierdza, że wraz z kolejnym posiedzeniem, które odbyło się 12 lipca 2018 r., pracę międzyinstytucjonalnej grupy roboczej można uznać za zakończoną; |
Zalecenia
6. |
uważa jednak, że można dołożyć większych starań w celu uproszczenia niektórych przepisów rozporządzeń ustanawiających agencje odnoszących się do mechanizmów zarządzania i rozliczalności agencji, biorąc pod uwagę różne rodzaje agencji, które obecnie istnieją, oraz określając ogólne zasady regulujące stosunki między instytucjami UE a agencjami; zwraca uwagę, że kwestie te powinny być również poruszane w ocenach skutków w każdym przypadku, gdy proponuje się ustanowienie agencji; podkreśla, że agencje muszą mieć pewną elastyczność organizacyjną, aby lepiej dostosowywać się do planowanych zadań i zaspokajać potrzeby pojawiające się podczas wykonywania obowiązków; z zadowoleniem przyjmuje opartą na klastrach i międzyklastrową wewnętrzną organizację agencji działających w podobnych dziedzinach; |
7. |
w związku z tym wzywa do dokładnej oceny wdrożenia wspólnego podejścia we wszystkich jego aspektach, która zawierałaby szczegółową dokumentację analityczną podobną do tej opracowanej w 2010 r. i kładła nacisk na sfery dotyczące zarządzania, zwłaszcza przez dokonanie przeglądu zgodności przepisów obejmujących uprawnienia Parlamentu w zakresie współdecyzji i kontroli, z uwzględnieniem potrzeby zapewnienia elastyczności z uwagi na zróżnicowaną mozaikę agencji zdecentralizowanych; |
8. |
ubolewa nad tym, że Parlament jako główny gwarant poszanowania zasady demokracji w UE nie został w pełni zaangażowany w procedurę wyboru nowej siedziby EMA i EUNB; w związku z tym przypomina swój wniosek o jak najszybsze wprowadzenie zmian do wspólnego oświadczenia i wspólnego podejścia z 2012 r., a także przypomina o zobowiązaniu Rady do przeprowadzenia ich przeglądu, a równocześnie zwraca się do Komisji o to, by do kwietnia 2019 r. przedstawiła szczegółową analizę wspólnego oświadczenia i wspólnego podejścia pod kątem lokalizacji agencji zdecentralizowanych; |
9. |
podkreśla, że lokalizacja siedziby danej agencji nie ma wpływu na wykonywanie przez tę agencję jej uprawnień i zadań, jej strukturę zarządzania, funkcjonowanie głównej organizacji ani na główne finansowanie jej działalności; |
10. |
oczekuje, że w przyszłości przy podejmowaniu decyzji o siedzibach agencji prerogatywy zarówno Parlamentu, jak i Rady jako współprawodawców zostaną w pełni uszanowane; uważa, że Parlament powinien być angażowany systematycznie i na równych warunkach z Radą i Komisją w określanie i ocenę wagi kryteriów wyboru lokalizacji wszystkich organów i agencji Unii, z zachowaniem przejrzystości; zwraca uwagę, że w porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z 13 kwietnia 2016 r. Parlament, Rada i Komisja zobowiązały się do lojalnej i przejrzystej współpracy, a w porozumieniu tym podkreśla się także zasadę równości obu współprawodawców, która jest zapisana w Traktatach; podkreśla wartość aktywniejszej wymiany informacji już na wstępnych etapach przyszłych procesów ustalania siedziby agencji, podkreślając że wymiana informacji na wczesnym etapie ułatwiłaby trzem instytucjom korzystanie z przysługujących im praw i prerogatyw; |
11. |
uważa, że wybór siedziby agencji ma istotne znaczenie, oraz jest zdania, że aby podjąć jak najlepszą decyzję, instytucje unijne muszą brać pod uwagę obiektywne kryteria, takie jak dostępność, synergia administracyjna oraz położenie w pobliżu siedzib zainteresowanych podmiotów; |
12. |
zgodnie z zaleceniami międzyinstytucjonalnej grupy roboczej ds. zasobów agencji zdecentralizowanych zwraca się do Komisji o szybkie przedstawienie oceny agencji mających wiele siedzib, z zastosowaniem spójnego podejścia do oceny ich wartości dodanej przez uwzględnienie ponoszonych kosztów; apeluje, aby na podstawie wyników tej oceny przyjęto istotne środki w celu zmniejszenia liczby siedzib, w razie potrzeby i w stosownych przypadkach; |
13. |
proponuje, aby na podstawie przeglądu wspólnego podejścia ponownie rozważyć opracowanie porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie agencji oraz aby porozumienie to zawierało postanowienia dotyczące przeprowadzanego co pięć lat przeglądu zasad regulujących ustanawianie i funkcjonowanie agencji, z wykorzystaniem specjalistycznej wiedzy grupy wybitnych osobistości; |
14. |
uważa, że w tym porozumieniu międzyinstytucjonalnym powinno się szanować uprawnienia Parlamentu Europejskiego w procedurze współdecyzji oraz że powinno obejmować ono również stosunki między agencją a instytucjami państwa członkowskiego, w którym agencja ma siedzibę, a także środki służące przejrzystości, procedury unikania konfliktu interesów i zapewniania równowagi płci wśród członków organów decyzyjnych i doradczych, a także uwzględniania aspektu płci we wszystkich działaniach agencji; |
15. |
uważa, że przy sporządzaniu takiego porozumienia międzyinstytucjonalnego należy rozpatrzyć szereg konkretnych sugestii, których celem jest wzmocnienie nadzoru demokratycznego, zwiększenie odpowiedzialności agencji unijnych oraz wzmocnienie systemu składania sprawozdań Parlamentowi, w tym:
|
16. |
uważa ponadto, że rola Parlamentu w nadzorowaniu wymiaru zarządzania agencjami zdecentralizowanymi mogłaby ulec znacznej poprawie; ponadto sugeruje zacieśnienie współpracy z grupą ds. wspólnej kontroli parlamentarnej oraz przegląd przepisów dotyczących służbowych wyjazdów do agencji, aby umożliwić regularniejsze kontakty między komisjami parlamentarnymi i agencjami wchodzącymi w zakres ich kompetencji; |
17. |
proponuje, by przy okazji przeprowadzanego co pięć lat przeglądu, w oparciu o prowadzone przez komisje Parlamentu działania kontroli nad agencjami wchodzącymi w zakres ich kompetencji, Komisja Spraw Konstytucyjnych przeprowadzała coroczną debatę na temat funkcjonowania agencji i zarządzania nimi, a następnie, jeżeli uzna to za stosowne lub konieczne, przeprowadzała debatę na posiedzeniu plenarnym, aby ułatwić wprowadzenie ściślejszego i lepiej zorganizowanego systemu kontroli działalności agencji w Parlamencie; biorąc pod uwagę rolę agencji jako pośredników między UE a państwami członkowskimi, wysuwa też propozycje ustanowienia okres konsultacji z parlamentami narodowymi na wypadek, gdyby chciały zainterweniować w tej sprawie; |
18. |
uważa, że agencje Unii powinny stosować przepisy i zasady dobrego zarządzania i lepszego stanowienia prawa, w tym przeprowadzać otwarte konsultacje społeczne na temat swoich projektów wniosków dotyczących aktów prawa wtórnego i aktów prawa trzeciego stopnia, jeżeli pozwala na to zakres kompetencji agencji; proponuje, aby agencje podlegały takim samym zasadom przejrzystości jak Komisja, w tym zasadom i obowiązkom odnoszącym się do przedstawicieli grup interesu; |
19. |
podkreśla, że dopilnowując, by wszystkie zadania wynikające z ram regulacyjnych były realizowane w całości i w terminie, agencje Unii powinny ściśle przestrzegać swoich zadań i działać zgodnie z mandatami powierzonymi im przez Parlament i Radę; uważa za bezwzględnie konieczne, aby podczas wykonywania swoich mandatów agencje unijne zachowywały przejrzystość; |
20. |
proponuje, aby wszystkie agencje mogły przedstawiać niewiążące opinie na temat bieżących spraw w ramach swoich kompetencji; |
21. |
uważa ponadto, że w przypadku wszelkich przyszłych zmian Traktatów należy zastanowić się, w jaki sposób można jeszcze silnej umocować agencje w Traktatach, w szczególności w odniesieniu do art. 13 i 14 TUE oraz art. 290 i 291 TFUE, przez wprowadzenie jasnych definicji różnych rodzajów agencji, uprawnień, które można im przekazać i ogólnych zasad gwarantujących, że podlegają one kontroli parlamentarnej; |
Sprawy budżetowe
22. |
zauważa, że obecnie finansowanie agencji z opłat wynosi około 1 mld EUR rocznie, co może odciążyć budżet UE i stanowić skuteczny sposób finansowania działalności agencji w przypadkach, gdy pozwala na to ich model biznesowy; wyraża zaniepokojenie potencjalnymi konfliktami interesów, które mogą powstać, jeśli agencje będą uzależnione od składek członkowskich stanowiących ich główne źródło dochodu; zdecydowanie podkreśla, że należy zastosować środki zabezpieczające, aby zapobiec wszelkim konfliktom interesów; |
23. |
podkreśla potrzebę uwzględnienia w kolejnych WRF nowych priorytetów w dziedzinie klimatu, zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska oraz zadań przydzielonych poszczególnym agencjom w związku z wdrażaniem WRF; |
24. |
zauważa, że choć agencje zdecentralizowane łączą pewne podobieństwa pod względem zarządzania budżetowego, uniwersalne podejście okazało się szkodliwe dla skutecznego i efektywnego zarządzania niektórymi agencjami; uważa, że cel zakładający redukcję zatrudnienia o 5 % i pulę realokacji wśród agencji ma charakter jednorazowy; ponownie wyraża zamiar sprzeciwiania się takiemu podejściu w przyszłości; |
25. |
z niepokojem zauważa, że ze względu na warunki zatrudnienia wiele agencji ma trudności z przyciągnięciem wykwalifikowanych pracowników; uważa, że organy Unii muszą być w stanie przyciągać wykwalifikowanych pracowników, aby mogły skutecznie i wydajnie wykonywać swoje zadania; z związku z tym wzywa do podjęcia konkretnych działań pozwalających zrealizować te cele; |
26. |
zauważa, że ściślejsza współpraca między agencjami w zakresie wspólnego korzystania z usług przyniosła oszczędności, osiągane np. dzięki utworzeniu wspólnego portalu zamówień publicznych; zachęca do dalszego zbadania możliwości wspólnego korzystania z usług przez same agencje albo przez Komisję i agencje w celu stworzenia nowych synergii i optymalizacji już istniejących; uważa, że w stosownych przypadkach można osiągnąć dodatkowe zwiększenie efektywności budżetowej dzięki ścisłej współpracy w zakresie usług wsparcia administracyjnego i zarządzania infrastrukturą między organami i agencjami Unii znajdującymi się w swym bezpośrednim pobliżu; |
27. |
zwraca uwagę, że budżety agencji powinny być przygotowywane zgodnie z zasadą budżetowania zadaniowego, z uwzględnieniem celów agencji i oczekiwanych wyników ich zadań; wzywa do przyjęcia podejścia tematycznego do budżetowania agencji zdecentralizowanych, aby lepiej ustalać priorytety w zakresie zadań agencji, zacieśniać współpracę i unikać powielania działań, szczególnie w przypadku agencji działających w tym samym obszarze polityki; |
28. |
z zaniepokojeniem zauważa, że niektóre wymogi administracyjne są nieproporcjonalne w odniesieniu do agencji, które nie osiągnęły określonej wielkości; oczekuje, że Komisja i Rada dopilnują, by obowiązujące wymogi administracyjne były współmierne do zasobów finansowych i ludzkich wszystkich agencji; |
29. |
przypomina, że procedura ustawodawcza skutkuje zmianą pierwotnego wniosku Komisji; zauważa z zaniepokojeniem, że zaktualizowane sprawozdania finansowe zasadniczo są dostępne dopiero pod koniec procedury ustawodawczej, jeżeli w ogóle są udostępniane; przypomina również o podwójnej roli Parlamentu i Rady jako organów władzy ustawodawczej i budżetowej. |
30. |
z zadowoleniem przyjmuje projekt zmienionego tekstu ramowego rozporządzenia finansowego Komisji dotyczącego agencji zdecentralizowanych, a w szczególności zawarte w nim plany wzmocnienia zarządzania tymi agencjami; |
31. |
twierdzi jednak, że wciąż pozostaje wiele nierozwiązanych kwestii, i wzywa Komisję, by niezwłocznie przedstawiła ocenę agencji mających wiele lokalizacji (jak zaleca międzyinstytucjonalna grupa robocza) oraz propozycje ewentualnego połączenia agencji, ich zamknięcia i/lub przekazania ich zadań Komisji – na podstawie dokładnej pogłębionej analizy i przy zastosowaniu jasnych i przejrzystych kryteriów – co zostało przewidziane w zakresie uprawnień międzyinstytucjonalnej grupy roboczej, lecz nigdy nie zostało dokładniej przeanalizowane z powodu braku propozycji ze strony Komisji; |
32. |
odnotowuje, że za audyt zdecentralizowanych agencji wciąż „jest odpowiedzialny Trybunał Obrachunkowy, który nadzoruje konieczne procedury administracyjne i postępowania o udzielenie zamówienia i je finansuje”; przypomina, że audyt przeprowadzony przez audytorów sektora prywatnego spowodował znaczny wzrost obciążeń administracyjnych dla agencji, a czas poświęcony na udzielanie zamówień publicznych i zarządzanie umowami dotyczącymi kontroli spowodował dodatkowe wydatki, jeszcze bardziej nadwyrężając ograniczone zasoby agencji; podkreśla, że konieczne jest rozwiązanie tego problemu zgodnie ze wspólnym podejściem i w kontekście przeglądu ramowego rozporządzenia finansowego; wzywa wszystkie strony zaangażowane w ten przegląd do wyjaśnienia tej kwestii w trybie pilnym w celu istotnego zmniejszenia nadmiernych obciążeń administracyjnych; |
o
o o
33. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu, a także zdecentralizowanym agencjom UE. |
II Komunikaty
KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
Parlament Europejski
Wtorek, 12 lutego 2019 r.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/182 |
P8_TA(2019)0080
Przepisy i ogólne warunki regulujące wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (Statut Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich)
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego ustanawiającego przepisy i ogólne warunki regulujące wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (Statut Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich) i uchylającego decyzję 94/262/EWWiS, WE, Euratom (2018/2080(INL) – 2019/0900(APP))
(2020/C 449/26)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 228 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 106a ust. 1 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, |
— |
uwzględniając art. 41 i 43 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 45 i 52 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych oraz opinię Komisji Petycji (A8-0050/2019), |
1. |
przyjmuje załączony projekt rozporządzenia; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania załączonego projektu rozporządzenia Radzie i Komisji zgodnie z procedurą określoną w art. 228 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do zarządzenia – po przedstawieniu opinii przez Komisję i udzieleniu zgody przez Radę na załączony projekt rozporządzenia – publikacji rozporządzenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. |
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI
Projekt rozporządzenia Parlamentu Europejskiego ustanawiającego przepisy i ogólne warunki regulujące wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (Statut Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich) i uchylającego decyzję 94/262/EWWiS, WE, Euratom
PARLAMENT EUROPEJSKI,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 228 ust. 4,
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, w szczególności jego art. 106a ust. 1,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając zgodę Rady,
uwzględniając opinię Komisji,
stanowiąc zgodnie ze specjalną procedurą ustawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Przepisy i ogólne warunki regulujące wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich powinny być ustanowione zgodnie z postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zwłaszcza jego art. 20 ust. 2 lit. d) i art. 228, Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. |
(2) |
W szczególności art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej uznaje prawo do dobrej administracji za jedno z podstawowych praw obywateli Europy. Z kolei art. 43 Karty uznaje prawo do zwracania się do Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich w przypadkach niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii. Aby prawa te były skuteczne i zwiększały zdolność Rzecznika Praw Obywatelskich do prowadzenia dokładnych i bezstronnych dochodzeń, powinien on otrzymać wszelkie narzędzia niezbędne do skutecznego wykonywania swoich obowiązków, o których mowa w traktatach i w niniejszym rozporządzeniu. |
(3) |
Decyzja Parlamentu Europejskiego 94/262/EWWiS, WE, Euratom (1) była zmieniana ostatni raz w 2008 r. Wraz z wejściem w życie traktatu lizbońskiego 1 grudnia 2009 r. ustanowiono nowe ramy prawne dla Unii. W szczególności art. 228 ust. 4 TFUE umożliwia Parlamentowi Europejskiemu, po zasięgnięciu opinii Komisji i za zgodą Rady, przyjmowanie rozporządzeń ustanawiających przepisy i ogólne warunki pełnienia funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich. W związku z tym należy uchylić decyzję 94/262/EWWiS, WE, Euratom i zastąpić ją rozporządzeniem zgodnie z mającą obecnie zastosowanie podstawą prawną. |
(4) |
Ustalenie warunków, na jakich skarga może zostać przekazana Rzecznikowi Praw Obywatelskich, powinno być zgodne z zasadą pełnego, swobodnego i łatwego dostępu, niezależnie od szczególnych ograniczeń dotyczących zbiegu nowych lub toczących się postępowań sądowych i administracyjnych. |
(5) |
Rzecznik Praw Obywatelskich ma prawo do wydawania zaleceń w przypadku stwierdzenia, że instytucja, organ lub jednostka organizacyjna Unii nie stosuje prawidłowo orzeczenia sądu. |
(6) |
Należy ustanowić procedury działania w sytuacjach, gdy dochodzenia Rzecznika Praw Obywatelskich ujawniają przypadki niewłaściwego administrowania. Należy także ustanowić przepisy dotyczące składania przez Rzecznika Praw Obywatelskich całościowego sprawozdania Parlamentowi Europejskiemu na zakończenie każdej sesji rocznej. |
(7) |
Aby umocnić rolę Rzecznika Praw Obywatelskich należy umożliwić mu – z zastrzeżeniem jego głównego obowiązku, jakim jest rozpatrywanie skarg – prowadzenie dochodzeń z własnej inicjatywy w celu wykrywania powtarzających się lub szczególnie poważnych przypadków niewłaściwego administrowania i w celu propagowania najlepszych praktyk administracyjnych w instytucjach, organach i jednostkach organizacyjnych Unii. |
(8) |
Aby zwiększyć skuteczność działań Rzecznika Praw Obywatelskich, powinien on być uprawniony do prowadzenia, z własnej inicjatywy lub na podstawie skargi, dochodzeń następczych w związku z wcześniejszymi dochodzeniami w celu ustalenia, czy i w jakim zakresie przedstawione zalecenia zostały uwzględnione przez daną instytucję, dany organ lub daną jednostkę organizacyjną. Rzecznik Praw Obywatelskich powinien mieć również prawo do umieszczania w swoim sprawozdaniu rocznym dla Parlamentu Europejskiego oceny stopnia zgodności z wydanymi zaleceniami oraz oceny adekwatności zasobów udostępnionych Rzecznikowi na potrzeby wykonywania obowiązków, o których mowa w traktatach i w niniejszym rozporządzeniu. |
(9) |
Rzecznik Praw Obywatelskich powinien dysponować wszelkimi środkami niezbędnymi do właściwego wykonywania swoich zadań. W tym celu należy zobowiązać instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii do dostarczania Rzecznikowi Praw Obywatelskich wszelkich informacji, jakich od nich zażąda, z zastrzeżeniem obowiązków Rzecznika na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (2). Dostęp do dokumentów lub informacji niejawnych powinien następować zgodnie z przepisami dotyczącymi przetwarzania informacji poufnych przez daną instytucję, dany organ lub daną jednostkę organizacyjną Unii. Instytucje, organy lub jednostki organizacyjne przekazujące niejawne informacje lub dokumenty powinny poinformować Rzecznika Praw Obywatelskich o takim utajnieniu. Do celów realizacji przepisów dotyczących przetwarzania informacji poufnych przez daną instytucję, dany organ lub daną jednostkę organizacyjną Unii Rzecznik Praw Obywatelskich powinien uzgodnić wcześniej z tą instytucją, tym organem lub tą jednostką organizacyjną warunki postępowania z dokumentami lub informacjami niejawnymi i innymi informacjami objętymi obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej. W przypadku gdy Rzecznik nie otrzyma żądanej pomocy, powinien poinformować o tym Parlament Europejski, który może podjąć odpowiednie działania. |
(10) |
Należy zobowiązać Rzecznika Praw Obywatelskich oraz jego pracowników do zachowania dyskrecji co do informacji, które uzyskali oni w ramach wykonywania swoich obowiązków. Niemniej jednak Rzecznik Praw Obywatelskich powinien poinformować właściwe organy w przypadkach, gdy w trakcie dochodzenia uzyska wiedzę o faktach, które uważa za mogące pociągać za sobą odpowiedzialność karną. Rzecznik Praw Obywatelskich powinien także móc poinformować daną instytucję, dany organ lub daną jednostkę organizacyjną Unii o faktach świadczących o niewłaściwym postępowaniu podlegającego im pracownika. |
(11) |
Należy uwzględnić niedawne zmiany dotyczące ochrony interesów finansowych Unii przed przestępstwami kryminalnymi, w szczególności ustanowienie Prokuratury Europejskiej na mocy rozporządzenia Rady (UE) 2017/1939 (3), tak aby umożliwić Rzecznikowi Praw Obywatelskich przekazywanie Prokuraturze Europejskiej informacji wchodzących w zakres jej kompetencji. Analogicznie, w celu pełnego poszanowania zasady domniemania niewinności i prawa do obrony zapisanych w art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, wskazane jest, aby w przypadkach, gdy Rzecznik Praw Obywatelskich powiadamia Prokuraturę Europejską o informacjach wchodzących w zakres jej kompetencji, poinformował o tym fakcie zainteresowaną osobę i skarżącego. |
(12) |
Zgodnie z odpowiednimi przepisami krajowymi należy ustanowić przepisy umożliwiające współpracę między Rzecznikiem Praw Obywatelskich a podobnymi organami istniejącymi w państwach członkowskich. Należy także podjąć działania, aby umożliwić Rzecznikowi Praw Obywatelskich współpracę z Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ taka współpraca może zwiększyć skuteczność wykonywania przez Rzecznika Praw Obywatelskich jego obowiązków. |
(13) |
Do Parlamentu należy mianowanie Rzecznika Praw Obywatelskich na początku kadencji parlamentarnej i na okres jej trwania spośród osób, które są obywatelami Unii oraz dają wszelkie wymagane gwarancje niezależności i kompetencji. Należy również określić warunki zakończenia wykonywania funkcji przez Rzecznika Praw Obywatelskich, a także warunki zastąpienia Rzecznika. |
(14) |
Rzecznik Praw Obywatelskich powinien wykonywać swoje obowiązki w sposób całkowicie niezależny. Rzecznik Praw Obywatelskich powinien złożyć ślubowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości przy obejmowaniu urzędu. Należy określić niepołączalność, wynagrodzenie, przywileje i immunitety Rzecznika Praw Obywatelskich. |
(15) |
Należy przyjąć przepisy dotyczące siedziby Rzecznika Praw Obywatelskich, którą powinna być siedziba Parlamentu Europejskiego. Należy również ustanowić przepisy dotyczące nie tylko powołanych do jego pomocy urzędników i innych pracowników sekretariatu Rzecznika Praw Obywatelskich, ale także jego budżetu. |
(16) |
Do Rzecznika Praw Obywatelskich należy przyjęcie przepisów wykonawczych do przedmiotowego rozporządzenia. Aby zagwarantować pewność prawa i najwyższe standardy podczas wykonywania zadań przez Rzecznika Praw Obywatelskich należy precyzyjnie określić w niniejszym rozporządzeniu minimalną treść przepisów wykonawczych, które mają zostać przyjęte. |
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejsze rozporządzenie określa przepisy i ogólne warunki regulujące wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich („Statut Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich”).
2. Rzecznik Praw Obywatelskich działa w sposób niezależny od instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, odpowiednio do uprawnień przyznanych mu na mocy Traktatów, a także z należytym uwzględnieniem art. 20 ust. 2 lit. d) i art. 228 TFUE oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczących prawa do dobrej administracji.
3. W ramach wykonywania obowiązków, o których mowa w traktatach i w niniejszym rozporządzeniu, Rzecznik Praw Obywatelskich nie może interweniować w postępowaniach wszczętych przed sądem, nie może też kwestionować zasadności orzeczenia sądowego ani właściwości sądu do wydania orzeczenia.
Artykuł 2
1. Rzecznik Praw Obywatelskich przyczynia się do ujawniania przypadków niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, z wyjątkiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykonującego swoje funkcje sądowe, a także w stosownych przypadkach wydaje zalecenia w celu zaprzestania niewłaściwego administrowania. Działalność jakichkolwiek innych organów lub osób nie może być przedmiotem skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich.
2. Każdy obywatel Unii lub każda osoba fizyczna lub prawna z miejscem zamieszkania lub siedzibą statutową w państwie członkowskim może, bezpośrednio albo za pośrednictwem posła do Parlamentu Europejskiego, wnieść skargę do Rzecznika Praw Obywatelskich w odniesieniu do przypadku niewłaściwego administrowania w działaniach instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii, z wyjątkiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wykonującego swoje funkcje sądowe. Rzecznik Praw Obywatelskich informuje daną instytucję, dany organ lub daną jednostkę organizacyjną niezwłocznie po otrzymaniu skargi, z zachowaniem unijnych norm w zakresie ochrony danych osobowych.
3. Skarga musi zawierać wyraźne odniesienie do jej przedmiotu i do tożsamości skarżącego. Skarżący może wnieść o zachowanie poufności skargi albo jej części.
4. Skargę wnosi się w terminie trzech lat od daty stwierdzenia przez skarżącego stanu faktycznego, który jest przedmiotem skargi, przy czym jest ona poprzedzona odpowiednimi działaniami administracyjnymi wobec danych instytucji, organów i jednostek organizacyjnych.
5. Rzecznik Praw Obywatelskich określa, czy skarga wchodzi w zakres jego kompetencji, a jeżeli tak, czy jest dopuszczalna. Jeżeli skarga nie wchodzi w zakres kompetencji lub jest niedopuszczalna, Rzecznik Praw Obywatelskich może, przed zamknięciem sprawy, zalecić skarżącemu skierowanie skargi do innego organu.
6. Złożenie skargi do Rzecznika Praw Obywatelskich nie ma wpływu na bieg terminów do wnoszenia środków odwoławczych w postępowaniu sądowym lub administracyjnym.
7. Jeżeli Rzecznik Praw Obywatelskich orzekł o niedopuszczalności skargi albo zaprzestał jej rozpatrywania z powodu toczącego się lub zakończonego postępowania sądowego dotyczącego zarzutów podniesionych w skardze, wyniki dotychczasowego postępowania Rzecznika są rejestrowane bez dalszych czynności.
8. Niedopuszczalne jest składanie do Rzecznika Praw Obywatelskich skarg dotyczących stosunku pracy między instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii a ich urzędnikami i innymi pracownikami, z wyjątkiem skarg dotyczących molestowania seksualnego, dopóki zainteresowana osoba nie wyczerpie wszystkich możliwości przedłożenia wewnętrznych administracyjnych zażaleń i skarg, zwłaszcza procedur określonych w art. 90 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 (4) („regulamin pracowniczy”), oraz dopóki nie upłynie termin udzielenia odpowiedzi przez daną instytucję, dany organ lub daną jednostkę organizacyjną.
9. Rzecznik Praw Obywatelskich jak najszybciej informuje skarżącego o działaniach podjętych w jego sprawie.
Artykuł 3
1. Rzecznik Praw Obywatelskich, z inicjatywy własnej albo w wyniku skargi, wszczyna wszelkie dochodzenia, w tym dochodzenia następcze w związku z poprzednimi dochodzeniami, które uzna za uzasadnione, aby wyjaśnić wszelkie podejrzenia o niewłaściwe administrowanie w działaniach instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych Unii. Rzecznik Praw Obywatelskich działa bez wymogu uzyskania uprzedniej zgody i informuje w odpowiednim czasie instytucję, organ lub jednostkę organizacyjną o takim działaniu. Zainteresowana instytucja, zainteresowany organ lub zainteresowana jednostka organizacyjna może przekazać Rzecznikowi wszelkie użyteczne uwagi lub dowody. Rzecznik Praw Obywatelskich może także zażądać, aby instytucja, organ lub jednostka organizacyjna przedłożyła takie uwagi lub dowody.
2. Z zastrzeżeniem podstawowego obowiązku Rzecznika Praw Obywatelskich, jakim jest rozpatrywanie skarg, Rzecznik może prowadzić z własnej inicjatywy dochodzenia o charakterze bardziej strategicznym w celu wykrywania powtarzających się i szczególnie rażących przypadków niewłaściwego administrowania, w celu propagowania najlepszych praktyk administracyjnych w instytucjach, organach i jednostkach organizacyjnych Unii oraz w celu proaktywnego rozwiązywania problemów strukturalnych leżących w interesie publicznym, które wchodzą w zakres kompetencji Rzecznika Praw Obywatelskich.
3. Rzecznik Praw Obywatelskich może zaangażować się w prowadzenie zorganizowanego i regularnego dialogu z instytucjami, organami i jednostkami organizacyjnymi Unii oraz w organizowanie konsultacji społecznych przed wydaniem zaleceń lub na dowolnym etapie po ich wydaniu. Rzecznik Praw Obywatelskich może również systematycznie analizować i oceniać postępy danej instytucji, danego organu lub danej jednostki organizacyjnej oraz wydawać dalsze zalecenia.
4. Instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii przekazują Rzecznikowi Praw Obywatelskich informacje, o które Rzecznik się do nich zwraca, oraz umożliwiają mu dostęp do odpowiednich akt. Dostęp do dokumentów lub informacji niejawnych następuje zgodnie z przepisami dotyczącymi przetwarzania informacji poufnych przez daną instytucję, dany organ lub daną jednostkę organizacyjną Unii.
Instytucje, organy lub jednostki organizacyjne przekazujące niejawne informacje lub dokumenty zgodnie z akapitem pierwszym informują wcześniej Rzecznika Praw Obywatelskich o takim utajnieniu.
Do celów realizacji przepisów określonych w akapicie pierwszym Rzecznik Praw Obywatelskich uzgadnia wcześniej z daną instytucją, danym organem lub daną jednostką organizacyjną warunki postępowania z dokumentami lub informacjami niejawnymi.
Zainteresowane instytucje, organy i jednostki organizacyjne udostępniają dokumenty pochodzące z państw członkowskich, opatrzone na podstawie przepisów ustawowych klauzulą tajności, wyłącznie po wprowadzeniu przez służby Rzecznika Praw Obywatelskich odpowiednich środków i zabezpieczeń dotyczących postępowania z dokumentami, aby zagwarantować równoważny poziom poufności zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i zgodnie z przepisami w dziedzinie bezpieczeństwa danej instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii.
Urzędnicy i inni pracownicy instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich składają zeznania dotyczące faktów związanych z toczącym się dochodzeniem prowadzonym przez Rzecznika Praw Obywatelskich. Wypowiadają się oni w imieniu instytucji, organów lub jednostek organizacyjnych, które reprezentują. Są oni związani przepisami wynikającymi z regulaminów, które ich obowiązują. W przypadku związania tajemnicą służbową nie interpretuje się tego jako obejmującego informacje istotne w kontekście skarg i dochodzeń w sprawie molestowania lub niewłaściwego administrowania.
5. Rzecznik Praw Obywatelskich dokonuje okresowej oceny procedur związanych z działaniami administracyjnymi instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii oraz ocenia, czy są one w stanie skutecznie zapobiegać konfliktom interesów, zagwarantować bezstronność i zapewniać pełne przestrzeganie prawa do dobrej administracji. Rzecznik Praw Obywatelskich może stwierdzać i oceniać – na wszystkich szczeblach – ewentualne przypadki konfliktu interesów, które mogłyby stanowić źródło niewłaściwego administrowania; w takim przypadku Rzecznik Praw Obywatelskich formułuje konkretne wnioski i informuje Parlament o ustaleniach w tej sprawie.
6. W zakresie, w jakim zezwala na to ich prawo krajowe, właściwe organy państw członkowskich przekazują Rzecznikowi Praw Obywatelskich w trybie pilnym, na jego wniosek lub z własnej inicjatywy, wszelkie informacje lub dokumenty, które mogą pomóc w wyjaśnieniu przypadków niewłaściwego administrowania w instytucjach, organach lub jednostkach organizacyjnych Unii. W przypadku gdy takie informacje lub dokumenty są regulowane prawem krajowym dotyczącym przetwarzania informacji poufnych lub przepisami uniemożliwiającymi ich przekazanie, zainteresowane państwo członkowskie może zezwolić Rzecznikowi Praw Obywatelskich na dostęp do tych informacji lub dokumentu, pod warunkiem że Rzecznik Praw Obywatelskich podejmuje się postępowania z nimi w porozumieniu z właściwym organem udostępniającym. W każdym przypadku należy podać opis dokumentu.
7. W przypadku gdy Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdza, że żądana przez niego pomoc nie nadchodzi, informuje o tym Parlament Europejski, który podejmuje odpowiednie kroki.
8. Jeżeli w wyniku dochodzenia stwierdzono przypadki niewłaściwego administrowania, Rzecznik Praw Obywatelskich informuje zainteresowaną instytucję, zainteresowany organ lub zainteresowaną jednostkę organizacyjną i, w stosownym przypadku, formułuje zalecenia. Instytucja, która została w ten sposób poinformowana, taki organ lub taka jednostka organizacyjna w ciągu trzech miesięcy przesyła Rzecznikowi Praw Obywatelskich szczegółową opinię. Na uzasadniony wniosek instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Rzecznik Praw Obywatelskich może przedłużyć ten termin o maksymalnie dwa miesiące. Jeżeli w terminie trzech miesięcy lub w przedłużonym terminie instytucja, organ lub jednostka organizacyjna nie wydadzą opinii, Rzecznik Praw Obywatelskich może zamknąć dochodzenie bez wydawania takiej opinii.
9. Następnie Rzecznik Praw Obywatelskich przesyła sprawozdanie do danej instytucji, danego organu lub danej jednostki organizacyjnej, a także do Parlamentu Europejskiego, zwłaszcza jeżeli wymaga tego charakter lub skala wykrytego przypadku niewłaściwego administrowania. Rzecznik Praw Obywatelskich może w swoim sprawozdaniu formułować zalecenia. Skarżący jest informowany przez Rzecznika Praw Obywatelskich o wynikach dochodzenia, o opinii wyrażonej przez zainteresowaną instytucję, zainteresowany organ lub zainteresowaną jednostkę organizacyjną, a także o ewentualnych zaleceniach zawartych w sprawozdaniu Rzecznika Praw Obywatelskich.
10. W stosownych przypadkach dotyczących dochodzenia w sprawie działalności instytucji, organu lub jednostki organizacyjnej Unii Rzecznik Praw Obywatelskich może wystąpić przed Parlamentem Europejskim, na wniosek własny Rzecznika Praw Obywatelskich lub na wniosek Parlamentu, na najbardziej odpowiednim szczeblu.
11. W miarę możliwości Rzecznik Praw Obywatelskich poszukuje wspólnie z zainteresowaną instytucją, zainteresowanym organem lub zainteresowaną jednostką organizacyjną rozwiązania pozwalającego na wyeliminowanie niewłaściwego administrowania i na pozytywne rozstrzygnięcie skargi. Rzecznik Praw Obywatelskich informuje skarżącego o proponowanym rozwiązaniu oraz przekazuje mu ewentualne uwagi zainteresowanej instytucji, zainteresowanego organu lub zainteresowanej jednostki organizacyjnej. Jeżeli skarżący wyrazi taką wolę, ma on prawo – na każdym etapie postępowania – do przedstawienia Rzecznikowi Praw Obywatelskich swoich uwag lub dodatkowych informacji, które były nieznane w momencie składania skargi.
12. Na koniec każdej sesji rocznej Rzecznik Praw Obywatelskich przedkłada Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie dotyczące wyników przeprowadzonych w danym okresie przez Rzecznika dochodzeń. Sprawozdanie zawiera ocenę stosowania się do zaleceń Rzecznika Praw Obywatelskich oraz ocenę adekwatności zasobów dostępnych na potrzeby wykonywania obowiązków przez Rzecznika Praw Obywatelskich. Oceny te mogą być również przedmiotem odrębnych sprawozdań.
Artykuł 4
Rzecznik Praw Obywatelskich i jego personel zajmują się wnioskami o publiczny dostęp do dokumentów innych niż te, o których mowa w art. 6 ust. 1, na warunkach i w granicach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001.
W odniesieniu do skarg dotyczących prawa publicznego dostępu do dokumentów urzędowych, Rzecznik Praw Obywatelskich – po należytej analizie i niezbędnym pełnym rozpatrzeniu – wydaje zalecenie dotyczące wydania wyżej wymienionych dokumentów, na które zainteresowana instytucja, zainteresowana jednostka organizacyjna lub zainteresowany organ odpowiadają w terminie przewidzianym w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001. Jeżeli zainteresowana instytucja nie zastosuje się do zalecenia dotyczącego wydania ww. dokumentów, musi należycie uzasadnić swoją odmowę. W takim przypadku Rzecznik Praw Obywatelskich informuje skarżącego o dostępnych środkach odwoławczych, w tym o procedurach służących odesłaniu sprawy przed Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Artykuł 5
Rzecznik Praw Obywatelskich regularnie dokonuje oceny strategii i przeglądów procedur obowiązujących w odpowiednich instytucjach, organach i jednostkach organizacyjnych Unii zgodnie z art. 22a regulaminu pracowniczego i w stosownych przypadkach formułuje konkretne zalecenia dotyczące usprawnień w celu zapewnienia pełnej ochrony urzędników lub innych pracowników zgłaszających fakty zgodnie z art. 22a regulaminu pracowniczego. Rzecznik Praw Obywatelskich może na wniosek w sposób poufny udzielać urzędnikom lub innym pracownikom informacji, bezstronnych porad i wytycznych eksperckich dotyczących należytego postępowania w obliczu faktów, o których mowa w art. 22 regulaminu pracowniczego, w tym zakresu stosowania odpowiednich przepisów prawa Unii.
Rzecznik Praw Obywatelskich może również wszczynać dochodzenia w oparciu o informacje dostarczone przez urzędników lub innych pracowników zgłaszających fakty zgodnie z art. 22 regulaminu pracowniczego, którzy mogą dokonywać poufnych i anonimowych zgłoszeń, w przypadku gdy opisane fakty mogłyby stanowić o niewłaściwym administrowaniu w instytucji, organie lub jednostce administracyjnej Unii. Aby umożliwić osiągnięcie tego celu, dopuszcza się odstąpienie od stosowania regulaminów obowiązujących pracowników w zakresie zachowania tajemnicy.
Artykuł 6
1. Rzecznik Praw Obywatelskich i jego personel, do których stosuje się art. 339 TFUE i art. 194 traktatu Euratom, są zobowiązani do nierozpowszechniania informacji i dokumentów, z którymi zapoznali się w ramach przeprowadzanych dochodzeń. Z zastrzeżeniem ust. 2, osoby te są zobowiązane w szczególności nie ujawniać żadnych informacji ani dokumentów niejawnych dostarczonych Rzecznikowi Praw Obywatelskich, żadnych dokumentów, które wchodzą w zakres stosowania unijnych przepisów dotyczących ochrony danych osobowych, ani żadnych informacji, które mogłyby zaszkodzić skarżącemu lub każdej innej zainteresowanej osobie.
2. Jeżeli Rzecznik Praw Obywatelskich uważa, że fakty, o których uzyskał wiedzę w ramach prowadzonego dochodzenia, mogą pociągać za sobą odpowiedzialność karną, informuje o tym właściwe organy krajowe oraz – w przypadku gdy wchodzi to w zakres ich kompetencji – Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych i Prokuraturę Europejską. W stosownych przypadkach Rzecznik Praw Obywatelskich powiadamia również instytucję Unii posiadającą władzę zwierzchnią nad danym urzędnikiem lub pracownikiem, taki organ lub taką jednostkę organizacyjną, które mogą zastosować art. 17 akapit drugi Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej.
Rzecznik Praw Obywatelskich może również powiadomić zainteresowaną instytucję, zainteresowany organ lub zainteresowaną jednostkę organizacyjną Unii o faktach świadczących o niewłaściwym postępowaniu podlegającego im pracownika, a także o każdym uporczywym działaniu, którego skutkiem jest utrudnianie prowadzenia dochodzenia.
Rzecznik Praw Obywatelskich informuje o takich powiadomieniach skarżącego i pozostałe zainteresowane osoby, których tożsamość jest znana.
Artykuł 7
1. Rzecznik Praw Obywatelskich może współpracować z podobnymi organami istniejącymi w państwach członkowskich, jednak pod warunkiem, że Rzecznik Praw Obywatelskich przestrzega obowiązującego prawa krajowego.
2. W ramach wykonywania swoich obowiązków Rzecznik Praw Obywatelskich współpracuje z Agencją Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz z innymi instytucjami i organami, unikając jednocześnie powielania ich działań.
Artykuł 8
1. Rzecznik Praw Obywatelskich jest wybierany i może zostać ponownie mianowany, zgodnie z art. 228 ust. 2 TFUE.
2. Rzecznik Praw Obywatelskich jest wybierany spośród osób, które są obywatelami Unii, korzystają z pełni praw obywatelskich i politycznych, dają pełne gwarancje niezależności, nie były członkami rządów krajowych lub instytucji unijnych w ciągu ostatnich trzech lat, spełniają warunki bezstronności równe tym, które są wymagane przy wysokich stanowiskach sądowych w ich kraju, oraz posiadają uznane kompetencje i doświadczenie niezbędne do wykonywania funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich.
Artykuł 9
1. Rzecznik Praw Obywatelskich kończy sprawowanie urzędu, o którym mowa w traktatach oraz w niniejszym rozporządzeniu, wraz z upływem kadencji lub z powodu rezygnacji bądź odwołania.
2. Z wyjątkiem odwołania Rzecznika Praw Obywatelskich z urzędu Rzecznik pełni swoje obowiązki do momentu wyboru nowego Rzecznika.
3. W przypadku wcześniejszego zakończenia wykonywania funkcji przez Rzecznika Praw Obywatelskich nowy Rzecznik zostaje mianowany w terminie trzech miesięcy od momentu wystąpienia wakatu, na okres pozostający do zakończenia kadencji Parlamentu Europejskiego. Do czasu wyboru nowego Rzecznika Praw Obywatelskich osoba odpowiedzialna za sekretariat, o której mowa w art. 13 ust. 2, jest odpowiedzialna za pilne sprawy wchodzące w zakres kompetencji Rzecznika Praw Obywatelskich.
Artykuł 10
Jeżeli Parlament Europejski zamierza złożyć wniosek o odwołanie Rzecznika Praw Obywatelskich zgodnie z art. 228 ust. 2 TFUE, przed złożeniem takiego wniosku wysłuchuje Rzecznika Praw Obywatelskich.
Artykuł 11
1. Podczas sprawowania urzędu, o którym mowa w traktatach i w niniejszym rozporządzeniu, Rzecznik Praw Obywatelskich działa zgodnie z art. 228 ust. 3 TFUE. Rzecznik Praw Obywatelskich powstrzymuje się od wszelkich działań nielicujących z charakterem rzeczonego urzędu.
2. Przy obejmowaniu funkcji Rzecznik Praw Obywatelskich uroczyście zobowiązuje się przed zasiadającym w pełnym składzie Trybunałem Sprawiedliwości, że będzie całkowicie niezależnie i bezstronnie sprawował urząd, o którym mowa w traktatach i w niniejszym rozporządzeniu, oraz w pełni przestrzegał zobowiązań z niego wynikających w trakcie kadencji i po jej zakończeniu. Uroczyste zobowiązanie obejmuje w szczególności obowiązek uczciwości i roztropności przy przyjmowaniu niektórych funkcji lub korzyści po zakończeniu kadencji.
Artykuł 12
1. Podczas kadencji Rzecznika Praw Obywatelskich Rzecznik nie może sprawować żadnych innych funkcji politycznych lub administracyjnych ani prowadzić żadnej innej zarobkowej lub niezarobkowej działalności zawodowej.
2. W kwestiach wynagrodzenia, dodatków i emerytury Rzecznik Praw Obywatelskich ma ten sam status co sędzia Trybunału Sprawiedliwości.
3. Art. 11–14 i 17 Protokołu nr 7 stosują się także do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz urzędników i innych pracowników jego sekretariatu.
Artykuł 13
1. Rzecznikowi Praw Obywatelskich przyznaje się odpowiedni budżet, wystarczający do zagwarantowania niezależności Rzecznika Praw Obywatelskich i do wykonywania obowiązków, o których mowa w traktatach i w niniejszym rozporządzeniu.
2. Rzecznik Praw Obywatelskich wspomagany jest przez sekretariat. Rzecznik Praw Obywatelskich mianuje osobę odpowiedzialną za sekretariat.
3. Rzecznik Praw Obywatelskich powinien dążyć do osiągnięcia parytetu płci w składzie sekretariatu Rzecznika Praw Obywatelskich.
4. Urzędnicy i inni pracownicy sekretariatu Rzecznika Praw Obywatelskich podlegają regulaminom i przepisom stosowanym wobec urzędników i innych pracowników Unii. Ich liczba jest ustalana co roku w ramach procedury budżetowej i jest odpowiednia do właściwego wykonywania obowiązków przez Rzecznika Praw Obywatelskich i sprostania obciążeniu pracą.
5. Wyznaczeni do pracy w sekretariacie Rzecznika Praw Obywatelskich urzędnicy i inni pracownicy Unii oraz państw członkowskich zostają oddelegowani w interesie służbowym, z gwarancją powrotu do macierzystej instytucji, macierzystego organu lub macierzystej jednostki organizacyjnej.
6. W kwestiach związanych z personelem Rzecznika Praw Obywatelskich Rzecznik ma ten sam status co instytucje w rozumieniu art. 1a regulaminu pracowniczego.
Artykuł 14
Rzecznik Praw Obywatelskich dokonuje oceny wprowadzonych procedur zapobiegania wszelkiego rodzaju molestowaniu w instytucjach, organach i jednostkach organizacyjnych Unii, a także mechanizmów karania osób odpowiedzialnych za molestowanie. Rzecznik Praw Obywatelskich wyciąga odpowiednie wnioski dotyczące tego, czy procedury te są zgodne z zasadami proporcjonalności, adekwatności i stanowczości oraz czy zapewniają ofiarom skuteczną ochronę i wsparcie.
Rzecznik Praw Obywatelskich w odpowiednim czasie bada, czy instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii odpowiednio zajmują się przypadkami nękania lub molestowania niezależnie od ich rodzaju i charakteru, dzięki właściwemu stosowaniu procedur przewidzianych w związku ze skargami. Rzecznik Praw Obywatelskich opracowuje odpowiednie wnioski w tym zakresie.
Rzecznik wyznacza w swoim sekretariacie osobę lub tworzy strukturę z wiedzą fachową w zakresie molestowania, która jest w stanie ocenić w odpowiednim czasie, czy przypadki molestowania wszelkiego rodzaju i o dowolnym charakterze, w tym molestowania seksualnego, są odpowiednio traktowane w instytucjach, agencjach i jednostkach organizacyjnych Unii oraz, w stosownych przypadkach, udzielić porad ich urzędnikom i innym pracownikom.
Artykuł 15
Siedzibą Rzecznika Praw Obywatelskich jest siedziba Parlamentu Europejskiego.
Artykuł 16
Komunikaty kierowane do władz krajowych państw członkowskich w celu wykonania niniejszego rozporządzenia są przekazywane za pośrednictwem stałych przedstawicielstw tych państw przy Unii.
Artykuł 17
Rzecznik Praw Obywatelskich przyjmuje przepisy wykonawcze do niniejszego rozporządzenia. Muszą one być zgodne z niniejszym rozporządzeniem i zawierać co najmniej przepisy dotyczące:
a) |
praw proceduralnych skarżącego oraz zainteresowanej instytucji, zainteresowanego organu lub zainteresowanej jednostki organizacyjnej; |
b) |
zapewnienia ochrony urzędników lub innych pracowników zgłaszających przypadki molestowania seksualnego i naruszania prawa Unii bądź zgłaszania nieprawidłowości w instytucjach, organach lub jednostkach administracyjnych Unii, zgodnie z art. 22a regulaminu pracowniczego; |
c) |
przyjmowania, rozpatrywania i zamykania skargi; |
d) |
dochodzeń z własnej inicjatywy; |
e) |
dochodzeń następczych; i |
f) |
działań w zakresie gromadzenia informacji. |
Artykuł 18
Uchyla się decyzję 94/262/EWWiS, WE, Euratom.
Artykuł 19
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w …
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
(1) Decyzja Parlamentu Europejskiego 94/262/EWWiS, WE, Euratom z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (Dz.U. L 113 z 4.5.1994, s. 15).
(2) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).
(3) Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).
III Akty przygotowawcze
Parlament Europejski
Wtorek, 12 lutego 2019 r.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/191 |
P8_TA(2019)0063
Umowa o partnerstwie w sprawie połowów między Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej a Unią Europejską (2018–2024) ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia protokołu wykonawczego do Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej (lata 2018–2024) (10858/2018 – C8-0387/2018 – 2018/0267(NLE))
(Zgoda)
(2020/C 449/27)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (10858/2018), |
— |
uwzględniając protokół wykonawczy do Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej (2018–2024) (10856/2018), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 43, art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) i art. 218 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0387/2018), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję nieustawodawczą z dnia 12 lutego 2019 r. (1) w sprawie projektu decyzji, |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Rybołówstwa oraz opinie Komisji Rozwoju i Komisji Budżetowej (A8-0030/2019), |
1. |
wyraża zgodę na zawarcie protokołu; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej. |
(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0064.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/192 |
P8_TA(2019)0064
Umowa o partnerstwie w sprawie połowów między Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej a Unią Europejską (2018–2024) (rezolucja)
Rezolucja nieustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia protokołu wykonawczego do Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej (lata 2018–2024) (10858/2018 – C8-0387/2018 – 2018/0267M(NLE))
(2020/C 449/28)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (10858/2018), |
— |
uwzględniając protokół wykonawczy do Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Unią Europejską a Republiką Wybrzeża Kości Słoniowej (lata 2018–2024) (10856/2018), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 43, art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) i art. 218 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0387/2018), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji (1), |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 2 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa oraz opinię Komisji Rozwoju (A8-0034/2019), |
A. |
mając na uwadze, że Komisja Europejska wynegocjowała z rządem Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej nową umowę o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów wraz z protokołem wykonawczym do umowy na okres sześciu lat; |
B. |
mając na uwadze, że ogólnym celem umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między UE a Wybrzeżem Kości Słoniowej jest zacieśnienie współpracy między Unią Europejską a Wybrzeżem Kości Słoniowej w dziedzinie rybołówstwa, w interesie obu stron, w drodze propagowania zrównoważonej polityki rybołówstwa i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybnych w wyłącznej strefie ekonomicznej (w.s.e.) Wybrzeża Kości Słoniowej; |
C. |
mając na uwadze, że wykorzystywanie uprawnień do połowów na mocy poprzedniej umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między UE a Wybrzeżem Kości Słoniowej plasowało się średnio na poziomie 79 %, co uznawane jest za ogólnie dobry wynik; mając jednak na uwadze, że w tym okresie taklowce nie wykorzystywały dostępnych uprawnień do połowów; |
D. |
mając na uwadze, że zawieranie kolejnych umów o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między UE a Wybrzeżem Kości Słoniowej miało korzystny wpływ na gospodarkę Wybrzeża Kości Słoniowej dzięki wykorzystywaniu lokalnych marynarzy, portu i fabryki konserw w Abidżanie, wykorzystywaniu przyłowów unijnych sejnerów tuńczykowych i wzmocnieniu lokalnych zdolności do monitorowania (chociaż ogólnie są one uznawane za niedostateczne); |
E. |
mając na uwadze, że umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między UE a Wybrzeżem Kości Słoniowej powinna wspierać skuteczniejszy i bardziej zrównoważony rozwój społeczności rybackich w tym kraju, a także powiązanych gałęzi przemysłu i działalności; mając na uwadze, że wsparcie gwarantowane w ramach przedmiotowego protokołu powinno być zgodne z krajowymi planami rozwoju – w szczególności z planem strategicznym na rzecz rozwoju hodowli, rybołówstwa i akwakultury – oraz z planem działania na rzecz niebieskiej gospodarki opracowanym we współpracy z ONZ, z myślą o zwiększeniu produkcji i profesjonalizacji sektora, aby zaspokoić potrzeby społeczeństwa w zakresie żywności i zatrudnienia; mając na uwadze, że zgodnie ze wspomnianym planem strategicznym do spełnienia tych celów potrzebny jest budżet w wysokości ponad 140 mln EUR; |
F. |
mając na uwadze, że za pośrednictwem Europejskiego Funduszu Rozwoju UE przeznacza na rzecz Wybrzeża Kości Słoniowej wieloletni budżet w wysokości 273 mln EUR, skupiając się między innymi na obszarach infrastruktury, ochrony zdrowia i pomocy humanitarnej; |
1. |
uważa, że umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między UE a Wybrzeżem Kości Słoniowej powinna sprzyjać realizacji dwóch jednakowo ważnych celów: 1) zapewnienia uprawnień do połowów statkom UE na wodach w.s.e. Wybrzeża Kości Słoniowej w oparciu o najlepsze dostępne opinie naukowe i z poszanowaniem środków ochrony i zarządzania podejmowanych przez organizacje regionalne, do których należy Wybrzeże Kości Słoniowej, zwłaszcza ICCAT, oraz w granicach dostępnej nadwyżki; oraz 2) wspierania współpracy między UE a Wybrzeżem Kości Słoniowej z myślą o zrównoważonej polityce rybołówstwa i odpowiedzialnej eksploatacji zasobów rybnych w obszarze połowowym Wybrzeża, a także przyczyniania się do zrównoważonego rozwoju sektora rybołówstwa Wybrzeża Kości Słoniowej dzięki współpracy gospodarczej, finansowej, technicznej i naukowej z poszanowaniem suwerennych wyborów dokonywanych przez ten kraj w odniesieniu do rozwoju sektora; |
2. |
zwraca uwagę na wnioski przeprowadzonej we wrześniu 2017 r. oceny retrospektywnej i perspektywicznej protokołu do umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między UE a Wybrzeżem Kości Słoniowej, w której wskazano między innymi, że protokół do umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między UE a Wybrzeżem Kości Słoniowej na lata 2013–2018 w ujęciu ogólnym okazał się skuteczny, wydajny, odpowiadający poszczególnym interesom, spójny z polityką sektorową Wybrzeża Kości Słoniowej i został dobrze przyjęty przez zainteresowane podmioty oraz że zalecane jest podpisanie nowego protokołu; |
3. |
podkreśla, że przy wdrażaniu i ewentualnych przeglądach lub przedłużeniu umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między UE a Wybrzeżem Kości Słoniowej i protokołu do umowy należy wziąć pod uwagę plan strategiczny na rzecz rozwoju hodowli, rybołówstwa i akwakultury oraz plan działania na rzecz niebieskiej gospodarki z myślą o rozwoju sektora rybołówstwa Wybrzeża Kości Słoniowej i przestrzegać ich ze szczególnym uwzględnieniem:
|
4. |
uważa, że można by przyjąć ambitniejsze przepisy dotyczące zatrudniania marynarzy pochodzących z krajów AKP na statkach rybackich UE, którzy stanowią obecnie 20 % załogi; przypomina o konieczności przestrzegania zasad MOP, a w szczególności nawołuje do podpisania konwencji MOP nr 188, która przewiduje obowiązek poszanowania ogólnych zasad wolności stowarzyszania się i rokowań zbiorowych pracowników oraz zasady niedyskryminowania w zakresie zatrudnienia i pracy; wzywa ponadto do uwzględnienia żądań związków zawodowych lokalnych marynarzy apelujących o lepsze stosowanie zabezpieczeń społecznych, zdrowotnych i emerytalnych marynarzy pochodzących z krajów AKP; |
5. |
uważa, że należy opracować informacje na temat korzyści, jakie niesie stosowanie protokołu dla lokalnej gospodarki (zatrudnienie, infrastruktura, poprawa warunków społecznych); |
6. |
uważa za pożądane zwiększenie ilości i dokładności informacji na temat wszystkich połowów (docelowych i przyłowów) i stanu ochrony zasobów rybnych oraz lepsze wykorzystywanie środków przeznaczonych na wsparcie sektorowe, aby móc lepiej ocenić wpływ umowy na ekosystem morski i na społeczności rybackie; wzywa Komisję do wspierania sprawnego i przejrzystego funkcjonowania organów odpowiedzialnych za monitorowanie stosowania umowy, w tym ustanowienia w tym celu wspólnego komitetu naukowego z udziałem stowarzyszeń rybaków trudniących się tradycyjnym łodziowym rybołówstwem przybrzeżnym i stowarzyszeń kobiet trudniących się wędzeniem ryb, związków zawodowych, przedstawicieli społeczności przybrzeżnych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego Wybrzeża Kości Słoniowej; |
7. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby w ramach polityki współpracy i pomocy publicznej na rzecz rozwoju Wybrzeża Kości Słoniowej miały na uwadze pożądaną komplementarność między Europejskim Funduszem Rozwoju i wsparciem sektorowym ustanowionym w ramach umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów, tak by szybciej i skuteczniej przyczynić się do wzmocnienia pozycji lokalnych społeczności rybackich i pełnego sprawowania przez ten kraj suwerennej kontroli nad własnymi zasobami; |
8. |
wzywa Komisję, by zaapelowała do Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej o wykorzystanie wkładu finansowego przewidzianego w protokole w celu zrównoważonego wzmocnienia krajowego sektora rybołówstwa, wspierania popytu na lokalne inwestycje i projekty przemysłowe oraz tworzenia lokalnych miejsc pracy; |
9. |
wzywa Komisję Europejską, aby przedstawiła Parlamentowi i udostępniła publicznie protokoły i wnioski z posiedzeń wspólnego komitetu, o którym mowa w art. 9 umowy, wieloletni program sektorowy przewidziany w art. 4 protokołu oraz wnioski z odnośnych ocen rocznych; wzywa Komisję, aby umożliwiła przedstawicielom Parlamentu udział w posiedzeniach wspólnego komitetu w charakterze obserwatorów oraz by zachęcała do uczestnictwa społeczności rybackie Wybrzeża Kości Słoniowej; |
10. |
wzywa Komisję i Radę, aby w ramach przysługujących im uprawnień bezzwłocznie i w pełni informowały Parlament na wszystkich etapach procedury związanych z protokołem i jego ewentualnym przedłużeniem zgodnie z art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 218 ust. 10 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
11. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich, jak również rządowi i parlamentowi Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej. |
(1) Teksty przyjęte w tym dniu, P8_TA(2019)0063.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/195 |
P8_TA(2019)0065
Umowa o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między UE a Marokiem ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia umowy o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, protokołu wykonawczego do niej oraz wymiany listów towarzyszącej umowie (14367/2018 – C8-0033/2019 – 2018/0349(NLE))
(Zgoda)
(2020/C 449/29)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (14367/2018), |
— |
uwzględniając Umowę o partnerstwie w sprawie zrównoważonych połowów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, protokół wykonawczy do niej oraz wymianę listów towarzyszącą umowie (12983/2018), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 43 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0033/2019), |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Rybołówstwa oraz opinię przedstawioną przez Komisję Budżetową (A8-0027/2019), |
1. |
wyraża zgodę na zawarcie umowy; |
2. |
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Radzie, Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Królestwa Marokańskiego. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/196 |
P8_TA(2019)0066
Umowa w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego (10784/2018 – C8-0431/2018 – 2018/0239(NLE))
(Zgoda)
(2020/C 449/30)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (10784/2018), |
— |
uwzględniając projekt umowy w sprawie zapobiegania nieuregulowanym połowom na morzu pełnym w środkowej części Oceanu Arktycznego (10788/2018), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 43 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0431/2018), |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Rybołówstwa (A8-0016/2019), |
1. |
wyraża zgodę na zawarcie umowy; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz innych państw będących stronami umowy. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/197 |
P8_TA(2019)0067
Protokół do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między UE a Meksykiem (przystąpienie Chorwacji) ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich, Trzeciego protokołu dodatkowego do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (15383/2017 – C8-0489/2018 – 2017/0319(NLE))
(Zgoda)
(2020/C 449/31)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (15383/2017), |
— |
uwzględniając projekt Trzeciego protokołu dodatkowego do Umowy o partnerstwie gospodarczym oraz koordynacji politycznej i współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Meksykańskimi Stanami Zjednoczonymi, z drugiej strony, w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (15410/2017), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody, przedstawiony przez Radę na mocy art. 91, art. 100 ust. 2, art. 207 i 211 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0489/2018), |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0066/2019), |
1. |
wyraża zgodę na zawarcie protokołu; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Meksykańskich Stanów Zjednoczonych. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/198 |
P8_TA(2019)0068
Unijny program zwalczania nadużyć finansowych ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program UE w zakresie zwalczania nadużyć finansowych (COM(2018)0386 – C8-0236/2018 – 2018/0211(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/32)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0386), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 33 i 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0236/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego z dnia 15 listopada 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej oraz opinię Komisji Budżetowej (A8-0064/2019), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca uwagę, że określona we wniosku ustawodawczym koperta finansowa stanowi jedynie wskazówkę dla władzy ustawodawczej i nie może zostać uznana za ostateczną do momentu osiągnięcia porozumienia w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia określającego wieloletnie ramy finansowe na lata 2021–2027; |
3. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
4. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2018)0211
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… ustanawiającego Program UE w zakresie zwalczania nadużyć finansowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33 i 325,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Art. 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej nakłada na Unię i państwa członkowskie obowiązek zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i wszelkich innych nielegalnych działań naruszających interesy finansowe Unii. Unia powinna wspierać działania w tych obszarach. |
(2) |
Wsparcie w przeszłości tego typu działań w drodze decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 804/2004/WE (3) (program Herkules), która została zmieniona i jej okres obowiązywania został przedłużony decyzją Parlamentu Europejskiego i Rady nr 878/2007/WE (4) (program Herkules II), uchyloną i zastąpioną rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 250/2014 (5) (program Herkules III) pozwoliło na intensyfikację działań podejmowanych przez Unię i państwa członkowskie w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i wszelkich innych nielegalnych działań naruszających interesy finansowe Unii. |
(3) |
Wspieranie zgłaszania przez państwa członkowskie oraz kandydatów i potencjalnych kandydatów nieprawidłowości i nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe Unii za pośrednictwem systemu zarządzania nieprawidłowościami (IMS) stanowi obowiązek nałożony przez prawodawstwo sektorowe na Europejski Fundusz Gwarancji Rolnej i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (6), Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego, Europejski Fundusz Społeczny, Fundusz Spójności i Europejski Fundusz Morski i Rybacki (7), Fundusz Azylu, Migracji i Integracji i instrument na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego (8), Europejski Fundusz Pomocy Najbardziej Potrzebującym (9), a także pomoc przedakcesyjną (10) w odniesieniu do okresu programowania 2014-2020 i późniejszych lat. IMS jest bezpiecznym narzędziem komunikacji elektronicznej, które ułatwia państwom członkowskim oraz kandydatom i potencjalnym kandydatom wywiązywanie się z ich obowiązku zgłaszania wykrytych nieprawidłowości i które wspiera zarządzanie nieprawidłowościami i ich analizę. |
(3a) |
Należy odpowiednio uwzględnić różnorodność systemów prawnych i administracyjnych w państwach członkowskich, aby usuwać nieprawidłowości i zwalczać nadużycia finansowe. Wahania liczby nieprawidłowości mogą mieć związek z progresją cykli wieloletniego programowania oraz z późnym zgłaszaniem nieprawidłowości. Wszystko to wymaga utworzenia jednolitego systemu pozyskiwania od państw członkowskich danych o nieprawidłowościach i nadużyciach finansowych, by unormować proces zgłaszania oraz zapewnić jakość i porównywalność przekazywanych danych. [Popr. 1] |
(3b) |
Znaczenie działań zapobiegawczych Komisji i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) nie podlega dyskusji, podobnie jak sprawniejsze wdrażanie systemu wczesnego wykrywania i wykluczania, systemu informacji w celu zwalczania nadużyć finansowych oraz krajowych strategii zwalczania nadużyć finansowych. W kontekście tych działań konieczne jest opracowanie ram cyfryzacji wszystkich procesów wdrażania strategii politycznych Unii (w tym zaproszenia do składania wniosków, składane wnioski, ocena, wdrażanie i płatności), które mają być stosowane przez wszystkie państwa członkowskie. [Popr. 2] |
(4) |
Rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 (11) i decyzja Rady 2009/917/WSiSW (12) stanowią, że Unia ma wspierać wzajemną pomoc między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracę między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego. |
(5) |
Takie wsparcie jest zapewniane wielu działaniom operacyjnym. Obejmuje to system informacji w celu zwalczania nadużyć finansowych (AFIS), platformę technologii informacyjnej, która składa się z szeregu aplikacji działających w ramach wspólnego systemu informacji zarządzanym przez Komisję. Na platformie AFIS funkcjonuje też IMS. Wymaga on stabilnego i przewidywalnego finansowania przez lata, aby zapewnić jego trwałe działanie. |
(6) |
Wsparcie Unii w obszarach ochrony interesów finansowych Unii na rzecz zgłaszania nieprawidłowości i wzajemnego wsparcia administracyjnego i współpracy w kwestiach celnych i rolnych należy usprawnić w ramach jednego programu, tj. programu UE w zakresie zwalczania nadużyć finansowych (zwanego dalej „programem”) w celu zwiększenia synergii i elastyczności budżetu, a także uproszczenia procesu zarządzania bez uszczerbku dla sprawowania przez współprawodawców skutecznej kontroli nad realizacją programu. [Popr. 3] |
(7) |
Program łączy zatem składnik na wzór programu Herkules, inny składnik zapewniający finansowanie IMS oraz trzeci składnik finansujący działania powierzone Komisji na mocy rozporządzenia (WE) nr 515/97, w tym platformę AFIS. |
(7a) |
Ochrona interesów finansowych Unii powinna zajmować się wszystkimi aspektami budżetu UE, zarówno od strony dochodów, jak i wydatków. W tym kontekście należy odpowiednio uwzględnić fakt, że program ten jako jedyny koncentruje się w szczególności na ochronie wydatków z budżetu Unii. [Popr. 4] |
(8) |
Platforma AFIS obejmuje szereg systemów informacyjnych, w tym system informacji celnej (CIS). CIS jest zautomatyzowanym systemem informacji i jego celem jest pomoc państwom członkowskim w śledzeniu i ściganiu działań naruszających przepisy prawa celnego i rolnego i przeciwdziałaniu takim działaniom, poprzez wzrastającą dzięki szybszemu przekazywaniu informacji skuteczność współpracy oraz zastosowane procedury kontroli ich administracji celnych. CIS obejmuje zarówno współpracę administracyjną, jak i współpracę policji w ramach jednej infrastruktury. Do celów współpracy administracyjnej CIS został ustanowiony rozporządzeniem (WE) nr 515/97 przyjętym na podstawie art. 33 i 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Do celów współpracy policyjnej CIS został ustanowiony decyzją 2009/917/WSiSW przyjętą na podstawie art. 30 ust. 1 lit. a) i art. 34 ust. 2 lit. c) Traktatu o Unii Europejskiej. Z technicznego punktu widzenia nie można rozdzielić dwóch wymiarów CIS: współpracy policyjnej i współpracy administracyjnej, gdyż obydwa funkcjonują w ramach jednego systemu informatycznego. Zważywszy, że sam CIS jest tylko jednym z systemów informatycznych obsługiwanych w ramach AFIS i że w CIS jest mniej przypadków współpracy policyjnej niż przypadków współpracy administracyjnej, wymiar AFIS związany ze współpracą policyjną uznaje się za dodatkowy w stosunku do wymiaru związanego ze współpracą administracyjną. |
(9) |
Niniejsze rozporządzenie określa pulę środków finansowych na cały okres trwania programu, które stanowią główną kwotę odniesienia w rozumieniu [reference to be updated as appropriate according to the new inter-institutional agreement: pkt 17 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami (13)] dla Parlamentu Europejskiego i Rady podczas rocznej procedury budżetowej. |
(10) |
Do niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają horyzontalne przepisy finansowe przyjęte przez Parlament Europejski i Radę na podstawie art. 322 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Określone w rozporządzeniu finansowym przepisy regulują w szczególności procedurę ustalania i wykonania budżetu poprzez dotacje, zamówienia, nagrody, wykonanie pośrednie i przewidują kontrole dotyczące odpowiedzialności podmiotów działań finansowych. Zamówienia publiczne finansowane w całości lub w części z budżetu Unii w ramach tego programu podlegają m.in. zasadzie przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji, natomiast dotacje podlegają ponadto zasadzie współfinansowania i niełączenia dotacji, zakazowi podwójnego finansowania oraz zasadzie niedziałania wstecz i zasadzie niedochodowości. Przepisy przyjęte na podstawie art. 322 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dotyczą również ochrony budżetu Unii w przypadku uogólnionych braków w zakresie praworządności w państwach członkowskich, gdyż poszanowanie dla praworządności stanowi zasadniczy warunek wstępny należytego zarządzania finansami i skutecznego finansowania przez UE. [Popr. 5] |
(11) |
Rodzaje finansowania oraz metody wykonywania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu należy wybrać na podstawie ich potencjału osiągania szczególnych celów działań i możliwości uzyskania wyników, z uwzględnieniem w szczególności kosztów kontroli, obciążeń administracyjnych oraz zakładanego ryzyka niezgodności. Należy rozważyć stosowanie płatności ryczałtowych, stawek ryczałtowych i kosztów jednostkowych, a także finansowania niepowiązanego z kosztami, o których mowa w art. 125 ust. 1 rozporządzenia finansowego. |
(11a) |
Maksymalne stawki współfinansowania dotacji w ramach programu nie powinny przekraczać 80 % kosztów kwalifikowalnych. W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, które określono w programie prac i które dotyczą np. państw członkowskich narażonych na wysokie ryzyko w dziedzinie interesów finansowych Unii, maksymalną stopę współfinansowania należy ustalić na poziomie 90 % kosztów kwalifikowalnych. [Popr. 6] |
(12) |
Aby w ramach programu zapewnić ciągłość finansowania wszystkich działań powierzonych Komisji na mocy rozporządzenia (WE) nr 515/97, w tym platformy AFIS, w załączniku I przedstawiono orientacyjny wykaz działań, które mają być finansowane. |
(12a) |
Komisja powinna przyjąć programy prac zgodnie z art. 110 rozporządzenia finansowego. Programy prac powinny zawierać opis działań, które mają zostać sfinansowane, wskazanie kwoty przydzielonej na każde działanie, orientacyjny harmonogram wdrażania oraz maksymalną stopę współfinansowania w przypadku dotacji. Przygotowując program prac, Komisja powinna uwzględnić priorytety Parlamentu Europejskiego określone w ramach jego rocznej oceny sytuacji w zakresie ochrony interesów finansowych Unii. Program prac należy opublikować na stronie internetowej Komisji i przekazać Parlamentowi Europejskiemu. [Popr. 7] |
(12b) |
Działania uznaje się za kwalifikowalne, jeżeli przyczyniają się one do osiągnięcia szczegółowych celów programu, o których mowa w art. 2. Cele te mogą obejmować udzielanie specjalnej pomocy technicznej właściwym organom państw członkowskich, a to w postaci specjalistycznej wiedzy, wyspecjalizowanego i technicznie zaawansowanego sprzętu oraz skutecznych narzędzi z zakresu technologii informatycznych, zapewnianie niezbędnego wsparcia i ułatwianie prowadzenia dochodzeń, w szczególności ustanawianie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych i podejmowanie operacji transgranicznych, lub intensywniejszą wymianę kadrową w ramach konkretnych projektów. Działania kwalifikujące się mogą ponadto obejmować organizację specjalnych szkoleń, warsztaty z zakresu analizy ryzyka oraz w stosownych przypadkach organizację konferencji i badań. [Popr. 8] |
(13) |
Zakup sprzętu ze środków instrumentu unijnego, który zakłada wsparcie finansowe na zakup sprzętu do kontroli celnej (14) może mieć pozytywny wpływ na zwalczanie nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe UE. Istnieje wspólna odpowiedzialność nałożona na wspomniany instrument oraz program, aby unikać wszelkich przypadków powielania wsparcia Unii. Wsparcie udzielane w ramach programu powinno zasadniczo dotyczyć zakupu rodzajów sprzętu, które nie wchodzą w zakres instrumentu Unii na potrzeby sprzętu do kontroli celnej, lub sprzętu, w przypadku którego beneficjentami są organy inne niż organy, dla których przeznaczony jest instrument Unii na potrzeby sprzętu do kontroli celnej. Szczególnie w kontekście przygotowań do rocznych programów prac należy unikać Ponadto sfinansowany sprzęt powinien być jednoznacznie wykorzystywany do ochrony interesów finansowych Unii. Unikanie powielania się zakresów i wypracowanie efektów synergii między tym programem a innymi odnośnymi programami w takich obszarach jak wymiar sprawiedliwości, cła i sprawy wewnętrzne należy zagwarantować w szczególności w kontekście przygotowywania programów prac . [Popr. 9] |
(13a) |
W ramach programu wspiera się współpracę między organami administracji i organami ścigania państw członkowskich, a także między państwami członkowskimi a Komisją, w tym Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), oraz innymi właściwymi organami i agencjami Unii takimi, jak Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiarów Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) i Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol), aby zagwarantować skuteczniejszą ochronę interesów finansowych Unii. W ramach tego programu będzie się także wspierać współpracę z Prokuraturą Europejską w odnośnych dziedzinach, kiedy urząd ten rozpocznie swoją działalność. [Popr. 10] |
(14) |
Udział w programie powinny mieć kraje należące do Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), które są członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG). Program powinien być otwarty na uczestnictwo krajów przystępujących, kandydatów krajów kandydujących i potencjalnych kandydatów krajów kandydujących , a także krajów objętych europejską polityką sąsiedztwa, zgodnie z ogólnymi zasadami i ogólnymi warunkami udziału tych państw w programach Unii ustanowionymi w odpowiednich umowach ramowych i decyzjach rady stowarzyszenia lub podobnych porozumieniach. Również pozostałe państwa trzecie powinny móc uczestniczyć w programie, pod warunkiem że z awarły z Unią układ o stowarzyszeniu lub przystąpią do umowy dotyczącej ich udziału w programach unijnych. [Popr. 11] |
(15) |
Biorąc pod uwagę dotychczasowe oceny programów Herkules i aby zwiększyć rolę programu, w drodze wyjątku należy umożliwić udział podmiotów prawnych z siedzibą w państwie trzecim, które nie jest stowarzyszone z programem, bez konieczności ponoszenia przez te podmioty kosztów udziału. |
(15a) |
W szczególności należy zachęcać do udziału podmioty ustanowione w krajach, w których obowiązuje układ o stowarzyszeniu z Unią, aby poprawić ochronę interesów finansowych Unii poprzez współpracę celną i wymianę najlepszych praktyk, zwłaszcza w zakresie sposobów zwalczania nadużyć finansowych, korupcji i innych nielegalnych działań naruszających interesy finansowe Unii oraz w zakresie podejmowania wyzwań pojawiających się w wyniku rozwoju nowych technologii. [Popr. 12] |
(16) |
Program powinien być realizowany z uwzględnieniem zaleceń i środków wymienionych w komunikacie Komisji z dnia 6 czerwca 2013 r. zatytułowanym „Intensyfikacja walki z przemytem papierosów i innymi formami nielegalnego handlu wyrobami tytoniowymi — Kompleksowa strategia UE” (15), a także w sprawozdaniu z postępu prac nad wdrożeniem wspomnianego komunikatu z dnia 12 maja 2017 r. (16). |
(17) |
W 2016 r. Unia ratyfikowała Protokół w sprawie wyeliminowania nielegalnego obrotu wyrobami tytoniowymi do Ramowej konwencji antytytoniowej Światowej Organizacji Zdrowia („protokół”). Celem protokołu powinna być ochrona interesów finansowych Unii w zakresie, w jakim dotyczy on zwalczania transgranicznego nielegalnego handlu tytoniem powodującego straty w dochodach. Program powinien wspierać Sekretariat Ramowej konwencji Światowej Organizacji Zdrowia o ograniczeniu użycia tytoniu w jego zadaniach związanych z protokołem. Ponadto program powinien także wspierać inne działania podejmowane przez Sekretariat w kontekście zwalczania nielegalnego handlu tytoniem. |
(18) |
Zgodnie z rozporządzeniem finansowym, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (17), rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 (18), rozporządzeniem Rady ( WE, Euratom, WE) nr 2185/96 (19) i rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939 (20) interesy finansowe Unii należy chronić za pomocą proporcjonalnych środków, w tym środków zapobiegania nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, ich wykrywania, korygowania i dochodzenia, a także odzyskiwania środków straconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania sankcji administracyjnych. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013 i rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96 Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może prowadzić dochodzenia administracyjne, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakiekolwiek inne nielegalne działanie, naruszające interesy finansowe Unii. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1939 Prokuratura Europejska (EPPO) może prowadzić dochodzenia i ścigać nadużycia finansowe i inne przestępstwa naruszające interesy finansowe Unii, jak przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 (21). Zgodnie z rozporządzeniem finansowym każda osoba lub podmiot, które otrzymują środki finansowe Unii, w pełni współpracują w celu ochrony interesów finansowych Unii, przyznają konieczne prawa i dostęp Komisji, OLAF-owi, EPPO i Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu oraz zapewniają, aby wszelkie osoby trzecie uczestniczące w wykonaniu środków finansowych Unii przyznały tym organom równoważne prawa. |
(19) |
Państwa trzecie należące do EOG mogą uczestniczyć w programach unijnych w ramach współpracy ustanowionej w Porozumieniu EOG, które przewiduje wdrażanie programów na mocy decyzji podjętej zgodnie z tym Porozumieniem. Państwa trzecie mogą także uczestniczyć na podstawie innych instrumentów prawnych. W niniejszym rozporządzeniu należy zawrzeć przepis szczegółowy o przyznaniu koniecznych praw i dostępu wymaganych dla właściwego urzędnika zatwierdzającego, OLAF-a, Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, aby mogli oni w pełni wykonywać swoje odnośne uprawnienia. |
(20) |
|
(21) |
Zgodnie z [reference to be updated as appropriate according to a new decision on OCTs: art. 94 decyzji Rady 2013/755/UE (22)] osoby i podmioty z siedzibą w krajach i terytoriach zamorskich kwalifikują się do finansowania z zastrzeżeniem zasad i celów programu oraz ewentualnych uzgodnień mających zastosowanie do państwa członkowskiego, z którym dany kraj lub terytorium zamorskie są powiązane. |
(22) |
Zgodnie z ust. 22 i 23 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (23) konieczna jest ewaluacja programu na podstawie informacji zebranych w drodze szczegółowych wymogów w zakresie sprawozdawczości, a mianowicie w odniesieniu do wyników, monitorowania i oceny , unikając przy tym nadmiernych regulacji i obciążeń administracyjnych, zwłaszcza po stronie państw członkowskich. Wymogi te, w stosownych przypadkach, mogą obejmować mierzalne wskaźniki, jako podstawę ewaluacji skutków programu w terenie. Ewaluacja powinna być przeprowadzona przez niezależny podmiot oceniający. [Popr. 13] |
(23) |
W celu opracowania przepisów dotyczących monitorowania i ewaluacji programu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. w odniesieniu do przyjmowania programów prac. Ponadto, aby możliwe było wprowadzanie zmian do niniejszego rozporządzenia, należy, zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów w odniesieniu do wskaźników określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia . Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. [Popr. 14] |
(24) |
Art. 42a ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 515/97 stanowi podstawę prawną dla finansowania AFIS. Niniejsze rozporządzenie powinno zastąpić podstawę prawną nową podstawą prawną. art. 42a ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 515/97 powinien zatem zostać skreślony. |
(25) |
Rozporządzenie (UE) nr 250/2014 ustanawiające program Herkules III obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2020 r. Niniejsze rozporządzenie przewiduje działania następcze do programu Herkules III począwszy od dnia 1 stycznia 2021 r. Należy zatem uchylić rozporządzenie (UE) nr 250/2014, |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia Program UE w zakresie zwalczania nadużyć finansowych (zwany dalej „programem”).
Określa ono cele programu, budżet na lata 2021–2027, formy finansowania unijnego oraz zasady dotyczące przyznawania takiego finansowania.
Artykuł 2
Cele programu
1. Program ma następujące cele ogólne:
a) |
ochrona interesów finansowych Unii; |
b) |
wspieranie wzajemnej pomocy organów administracyjnych państw członkowskich i współpracy między nimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego. |
2. Program ma następujące cele szczegółowe:
a) |
zapobieganie nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii Europejskiej oraz zwalczanie takich zjawisk; |
b) |
wspieranie zgłaszania nieprawidłowości, w tym nadużyć finansowych, w odniesieniu do funduszy zarządzania dzielonego i funduszy pomocy przedakcesyjnej ujętych w budżecie Unii; |
c) |
zapewnianie narzędzi do wymiany informacji i do wsparcia działań operacyjnych w obszarze wzajemnego wsparcia administracyjnego w kwestiach celnych i rolnych. |
Artykuł 3
Budżet
1. Pula środków finansowych na realizację programu na lata 2021–2027 wynosi 181,207 mln EUR 321 314 000 EUR według cen z 2018 r. (362 414 000 EUR według cen bieżących). [Popr. 15]
2. Szacunkowy podział kwoty, o której mowa w ust. 1, jest następujący:
a) |
114,207 mln EUR 202 512 000 EUR według cen z 2018 r. (228 414 000 EUR według cen bieżących) na cel, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. a); [Popr. 16] |
b) |
7 mln EUR 12 412 000 EUR według cen z 2018 r. (14 mln EUR według cen bieżących) na cel, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. b); [Popr. 17] |
c) |
60 mln EUR 106 390 000 EUR według cen z 2018 r. (120 mln EUR według cen bieżących) na cel, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. c). [Popr. 18] |
2a. Komisja jest uprawniona do dokonania realokacji środków finansowych między celami określonymi w art. 2 ust. 2. Jeżeli realokacja oznacza zmianę jednej z kwot określonych w ust. 2 niniejszego artykułu o co najmniej 10 %, dokonuje się jej na podstawie aktu delegowanego przyjmowanego zgodnie z art. 14. [Popr. 19]
3. Z kwoty, o której mowa w ust. 1, można również pokrywać wydatki na wsparcie techniczne i administracyjne związane z realizacją programu, takie jak działania przygotowawcze, monitorowanie, kontrola, audyt i ocena, w tym na systemy informatyczne dla przedsiębiorstw. Ponadto orientacyjny przydział, o którym mowa w ust. 2 lit. a), należycie uwzględnia fakt, że program ten jako jedyny zajmuje się w szczególności aspektem ochrony interesów finansowych Unii związanym z wydatkami. [Popr. 20]
Artykuł 4
Państwa trzecie stowarzyszone z programem
Program jest otwarty dla następujących państw trzecich:
a) |
członkowie Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), którzy są członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), zgodnie z warunkami ustanowionymi w Porozumieniu EOG; |
b) |
państwa przystępujące, kandydaci i potencjalni kandydaci, zgodnie z ogólnymi zasadami i ogólnymi warunkami udziału tych państw w programach Unii, ustanowionymi w odpowiednich umowach ramowych i decyzjach rad stowarzyszenia lub w podobnych porozumieniach oraz zgodnie ze szczegółowymi warunkami ustanowionymi w porozumieniach między Unią a tymi państwami; |
c) |
państwa objęte europejską polityką sąsiedztwa, zgodnie z ogólnymi zasadami i ogólnymi warunkami udziału tych państw w programach Unii, ustanowionymi w odpowiednich umowach ramowych i decyzjach rad stowarzyszenia lub w podobnych porozumieniach oraz zgodnie ze szczegółowymi warunkami ustanowionymi w porozumieniach między Unią a tymi państwami; |
d) |
inne państwa trzecie zgodnie z warunkami określonymi w szczegółowej umowie dotyczącej uczestnictwa państwa trzeciego w dowolnym programie Unii, pod warunkiem że taka umowa;
|
Artykuł 5
Realizacja i formy finansowania unijnego
1. Program jest realizowany według metody zarządzania bezpośredniego zgodnie z rozporządzeniem finansowym lub według metody zarządzania pośredniego z podmiotami, o których mowa w art. 62 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego.
2. Program może zapewniać finansowanie w dowolnej formie przewidzianej w rozporządzeniu finansowym, w szczególności w postaci dotacji zgodnie z tytułem VIII i zamówień zgodnie z tytułem VII, a także zwrotu kosztów podróży i pobytu, jak przewidziano w art. 238 rozporządzenia finansowego. [Popr. 22]
3. Program może zapewniać finansowanie działań realizowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 515/97, zwłaszcza finansowanie rodzajów kosztów, o których mowa w orientacyjnym wykazie w załączniku I.
4. Jeśli finansowane działanie dotyczy zakupu sprzętu, Komisja ustanawia, w stosownych przypadkach, mechanizm koordynacji zapewniający wydajność i interoperacyjność całego sprzętu zakupionego ze środków programów unijnych.
Artykuł 6
Ochrona interesów finansowych Unii
Jeśli państwo trzecie uczestniczy w programie na mocy decyzji podjętej zgodnie z umową międzynarodową lub na mocy dowolnego innego instrumentu prawnego, takie państwo trzecie przyznaje konieczne prawa i dostęp wymagane dla właściwego urzędnika zatwierdzającego, Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych i Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, aby mogli oni w pełni wykonywać swoje odnośne uprawnienia. W przypadku Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych takie prawa obejmują prawo do prowadzenia dochodzeń, w tym kontroli na miejscu i inspekcji, przewidzianych w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 883/2013 dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych.
ROZDZIAŁ II
DOTACJE [Popr. 23]
Artykuł 7
Dotacje w ramach programu są przyznawane i zarządzane zgodnie z tytułem VIII rozporządzenia finansowego. Poziom współfinansowania w przypadku dotacji udzielanych w ramach programu nie może przekraczać 80 % kosztów kwalifikowalnych. W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, określonych w programach prac, o których mowa w art. 10, stopa współfinansowania nie może przekraczać 90 % kosztów kwalifikowalnych. [Popr. 24]
Artykuł 8
Działania kwalifikowalne
Do finansowania kwalifikują się wyłącznie działania służące realizacji celów, o których mowa w art. 2.:
a) |
udostępnianie wiedzy technicznej, specjalistycznego i zaawansowanego technicznie sprzętu oraz skutecznych narzędzi informatycznych wzmacniających współpracę transnarodową i międzydyscyplinarną oraz współpracę z Komisją; |
b) |
zwiększanie wymiany personelu na potrzeby konkretnych projektów, zapewnianie niezbędnego wsparcia i ułatwianie prowadzenia dochodzeń, w szczególności ustanawiania wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych i podejmowania operacji transgranicznych; |
c) |
zapewnianie wsparcia technicznego i operacyjnego w dochodzeniach krajowych, zwłaszcza wsparcia dla organów celnych i organów ścigania, w celu wzmocnienia walki z nadużyciami finansowymi i innymi nielegalnymi działaniami; |
d) |
budowanie zdolności w zakresie technologii informatycznych w państwach członkowskich i państwach trzecich, zwiększanie wymiany danych, tworzenie i udostępnianie narzędzi informatycznych na potrzeby dochodzeń oraz monitorowanie pracy wywiadowczej; |
e) |
organizowanie specjalistycznych szkoleń, warsztatów z zakresu analizy ryzyka, konferencji i badań mających na celu poprawę współpracy i koordynacji między służbami, których dotyczy ochrona interesów finansowych Unii; |
f) |
finansowanie zestawu aplikacji informatycznych używanych przez służby celne w ramach wspólnego systemu informacji zarządzanego przez Komisję, które opracowano, aby umożliwić wykonywanie zadań powierzonych Komisji na mocy rozporządzenia (WE) nr 515/97; |
g) |
finansowanie bezpiecznego narzędzia komunikacji elektronicznej, które ułatwi państwom członkowskim wywiązywanie się z obowiązku zgłaszania wykrytych nieprawidłowości, w tym nadużyć finansowych, i które będzie wspierać zarządzanie nieprawidłowościami i ich analizę; |
h) |
wszelkie inne działania przewidziane w programach prac określonych w art. 10, jakie są niezbędne do osiągnięcia ogólnych i szczegółowych celów programu ustanowionych w art. 2. [Popr. 25] |
Jeżeli wspierane działanie dotyczy zakupu sprzętu, Komisja dba o to, aby sfinansowany sprzęt przyczyniał się do ochrony interesów finansowych Unii. [Popr. 26]
Artykuł 9
Kwalifikujące się podmioty
1. Oprócz kryteriów określonych w art. 197 rozporządzenia finansowego zastosowanie mają kryteria kwalifikowalności określone w ust. 2.
2. Następujące podmioty spełniają kryteria kwalifikowalności:
a) |
mowa w art. 2, z siedzibą w jednym z następujących państw: organy publiczne, które mogą przyczynić się do osiągnięcia jednego z celów, o których |
a) |
państwie członkowskim lub powiązanym z nim kraju lub terytorium zamorskim; |
b) |
państwie trzecim stowarzyszonym z programem; |
c) |
państwie trzecim wymienionym w programie prac na warunkach określonych w ust. 3; |
b) |
instytuty badawcze i placówki oświatowe oraz podmioty o celu niezarobkowym, które mogą przyczynić się do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 2, o ile mają siedzibę i działają co najmniej od roku w państwie członkowskim lub państwie trzecim stowarzyszonym w programie lub państwie trzecim wymienionym w programie prac na warunkach określonych w ust. 3. |
c) |
wszelkie podmioty prawne utworzone na mocy prawa unijnego lub wszelkie organizacje międzynarodowe w rozumieniu art. 156 rozporządzenia finansowego . [Popr. 27] |
3. Podmioty, o których mowa w ust. 2, z siedzibą w państwie trzecim, które nie jest stowarzyszone z programem, mogą w drodze wyjątku kwalifikować się do uczestnictwa, jeżeli jest to niezbędne do osiągnięcia celów danego działania.
4. Podmioty, o których mowa w ust. 2, z siedzibą w państwie trzecim, które nie jest stowarzyszone z programem, powinny zasadniczo ponosić koszty swojego udziału.
ROZDZIAŁ III
PROGRAMOWANIE, MONITOROWANIE I OCENA
Artykuł 10
Program prac
Program jest realizowany w ramach programów prac, o których mowa w art. 110 rozporządzenia finansowego.
Programy prac są przyjmowane przez Komisję w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 14. [Popr. 28]
Komisja bada możliwości uzyskania efektów synergii między programem a innymi odnośnymi programami w takich obszarach jak wymiar sprawiedliwości, cła i sprawy wewnętrzne oraz dba o to, aby nie dochodziło do powielania działań w kontekście przygotowywania programów prac. [Popr. 29]
Programy prac publikuje się na stronie internetowej Komisji i przekazuje Parlamentowi Europejskiemu, który ocenia ich treść i wyniki w ramach rocznej ewaluacji dotyczącej ochrony interesów finansowych Unii. [Popr. 30]
Artykuł 11
Monitorowanie i sprawozdawczość
1. Wskaźniki odzwierciedlające postępy w realizacji programu w odniesieniu do celów ogólnych i szczegółowych określonych w art. 2 przedstawiono w załączniku II.
2. Aby zapewnić skuteczną ocenę postępów w realizacji programu w odniesieniu do jego celów, Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 14, aktów delegowanych dotyczących załącznika II w celu dokonania przeglądu lub uzupełnienia wskaźników, jeżeli uzna to za konieczne, i uzupełnienia niniejszego rozporządzenia o przepisy w sprawie ustanowienia ram monitorowania i oceny. [Popr. 31]
2a. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie roczne dotyczące wyników programu. [Popr. 32]
3. System sprawozdawczości dotyczącej realizacji celów zapewnia wydajne, skuteczne i terminowe gromadzenie danych na potrzeby monitorowania realizacji programu i jego wyników. W tym celu na odbiorców środków unijnych oraz w stosownych przypadkach na państwa członkowskie nakłada się proporcjonalne wymogi dotyczące sprawozdawczości.
Artykuł 12
Ocena
1. Oceny przeprowadza się są przeprowadzane przez niezależny podmiot oceniający w terminie pozwalającym na uwzględnienie ich wyników w procesie decyzyjnym. [Popr. 33]
2. Ocena śródokresowa programu przeprowadzana jest z chwilą, gdy dostępne są wystarczające informacje na temat realizacji programu, jednak nie później niż w ciągu czterech lat od rozpoczęcia realizacji programu.
3. Po zakończeniu realizacji programu, lecz nie później niż cztery trzy lata po upływie okresu określonego w art. 1, Komisja przeprowadza ocenę końcową programu. [Popr. 34]
4. Komisja przekazuje wnioski z tych ocen, opatrzone własnymi komentarzami, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, Komitetowi Regionów i Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu oraz publikuje je na swojej stronie internetowej . [Popr. 35]
Artykuł 13
Przekazanie uprawnień
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 14 w celu opracowania przepisów na potrzeby ram monitorowania i oceny, jak przewidziano w art. 11 przyjmowania programów prac, jak przewidziano w art. 10 , oraz zmiany wskaźników określonych w załączniku II do niniejszego rozporządzeni . [Popr. 44]
Artykuł 14
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Przekazanie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 13, powierza się Komisji do dnia 31 grudnia 2028 r.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 13, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.
5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5a. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 10 i 13 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. [Popr. 36]
ROZDZIAŁ IV
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 15
Informacja, komunikacja i promocja
1. Odbiorcy finansowania unijnego uznają pochodzenie i zapewniają maksymalne eksponowanie finansowania unijnego (w szczególności podczas promowania działań i ich rezultatów) poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych informacji skierowanych do różnych grup odbiorców, w tym do mediów i opinii publicznej. Uznanie pochodzenia i zapewnienie eksponowania finansowania unijnego nie jest wymagane, jeśli mogą one zmniejszyć skuteczność działań operacyjnych w zakresie ceł i zwalczania nadużyć finansowych. [Popr. 37]
2. Komisja prowadzi regularne działania informacyjne i komunikacyjne związane z programem, jego działaniami i wynikami. Zasoby finansowe przydzielone na program przyczyniają się również do komunikacji instytucjonalnej w zakresie priorytetów politycznych Unii, o ile są one związane z celami, o których mowa w art. 2. [Popr. 38]
Artykuł 16
Zmiana rozporządzenia (WE) nr 515/97
W art. 42a rozporządzenia (WE) nr 515/97 skreśla się ust. 1 i 2.
Artykuł 17
Uchylenie
Rozporządzenie (UE) nr 250/2014 traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r.
Artykuł 18
Przepisy przejściowe
1. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuację lub modyfikację danych działań, aż do ich zamknięcia, zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 250/2014 i art. 42a rozporządzenia (WE) nr 515/97, które nadal stosuje się do danych działań aż do ich zamknięcia.
2. Z puli środków finansowych przeznaczonych na program można również pokrywać wydatki na wsparcie techniczne i administracyjne na potrzeby przejścia między programem a środkami przyjętymi w ramach rozporządzenia (UE) nr 250/2014 i art. 42a rozporządzenia (WE) nr 515/97.
Artykuł 19
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie [dwudziestego] dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w …
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady
Przewodniczący
(1) Dz.U. C 10 z 10.1.2019, s. 1.
(2) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r.
(3) Decyzja nr 804/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiająca wspólnotowy program działań na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony interesów finansowych Wspólnoty (program Herkules) (Dz.U. L 143 z 30.4.2004, s. 9).
(4) Decyzja nr 878/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 2007 r. zmieniająca i przedłużająca okres obowiązywania decyzji nr 804/2004/WE ustanawiającej wspólnotowy program działań na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony interesów finansowych Wspólnoty (program Herkules II) (Dz.U. L 193 z 25.7.2007, s. 18).
(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 250/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. ustanawiające program na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej (program Herkules III) i uchylające decyzję nr 804/2004/WE (Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 6).
(6) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1971 z dnia 8 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 przepisami szczegółowymi w sprawie zgłaszania nieprawidłowości dotyczących Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i uchylające rozporządzenie Komisji (WE) nr 1848/2006 i rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1975 z dnia 8 lipca 2015 r. określające częstotliwość i format zgłaszania nieprawidłowości w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej i Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (Dz.U. L 293 z 10.11.2015, s. 6).
(7) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1970 z dnia 8 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 przepisami szczegółowymi w sprawie zgłaszania nieprawidłowości dotyczących Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego i rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1974 z dnia 8 lipca 2015 r. określające częstotliwość i format zgłaszania nieprawidłowości w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (Dz.U. L 293 z 10.11.2015, s. 1).
(8) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1973 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014 przepisami szczegółowymi w sprawie zgłaszania nieprawidłowości w odniesieniu do Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego; i rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1977 określające częstotliwość i format zgłaszania nieprawidłowości w odniesieniu do Funduszu Azylu, Migracji i Integracji oraz instrumentu na rzecz wsparcia finansowego współpracy policyjnej, zapobiegania i zwalczania przestępczości oraz zarządzania kryzysowego na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 514/2014 (Dz.U. L 293 z 10.11.2015, s. 15).
(9) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/1972 z dnia 8 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 przepisami szczegółowymi dotyczącymi zgłaszania nieprawidłowości dotyczących Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym i rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/1976 z dnia 8 lipca 2015 r. określające częstotliwość i format zgłaszania nieprawidłowości w odniesieniu do Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 223/2014 (Dz.U. L 293 z 10.11.2015, s. 11).
(10) Art. 16 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 447/2014 w sprawie szczegółowych zasad wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 231/2014 ustanawiającego Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) (Dz.U. L 132 z 3.5.2014, s. 32).
(11) Rozporządzenie Rady (WE) nr 515/97 z dnia 13 marca 1997 r. w sprawie wzajemnej pomocy między organami administracyjnymi państw członkowskich i współpracy między państwami członkowskimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego i rolnego, ostatnio zmienione rozporządzeniem 2015/1525 (Dz.U. L 82 z 22.3.1997, s. 1).
(12) Decyzja Rady 2009/917/WSiSW w sprawie stosowania technologii informatycznej do potrzeb celnych (Dz.U. L 323 z 10.12.2009, s. 20).
(13) Odniesienie do zaktualizowania: Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1. Oświadczenie jest dostępne na stronie: http://eur-lex.europa.eu/legal-content/EN/TXT/?uri=uriserv:OJ.C_.2013.373.01.0001.01.ENG&toc=OJ:C:2013:373:TOC.
(14) [ref]
(15) COM(2013)0324
(16) COM(2017)0235
(17) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
(18) Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.
(19) Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).
(20) Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).
(21) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29).
(22) Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).
(23) Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej i Komisją Europejską z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1).
ZAŁĄCZNIK I
Orientacyjny wykaz rodzajów kosztów, które będą finansowane z programu w odniesieniu do działań realizowanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 515/97:
a) |
wszystkie koszty instalacji i konserwacji stałej infrastruktury technicznej dającej państwom członkowskim dostęp do środków logistycznych, biurowych i informatycznych w celu zapewnienia koordynacji wspólnych działań celnych i innych działań operacyjnych; |
b) |
zwrot kosztów podróży i pobytu, a także w razie potrzeby wypłata wszelkich innych rekompensat dla przedstawicieli państw członkowskich i w stosownych przypadkach przedstawicieli państw trzecich, biorących udział we wspólnotowych misjach, wspólnych operacjach celnych organizowanych lub współorganizowanych przez Komisję oraz w szkoleniach, spotkaniach ad hoc i spotkaniach związanych z przygotowaniami i ewaluacją na potrzeby dochodzeń administracyjnych lub działań operacyjnych prowadzonych przez państwa członkowskie, jeśli są one organizowane lub współorganizowane przez Komisję; |
c) |
wydatki związane z zakupem, analizą, rozwojem i konserwacją infrastruktury informatycznej (sprzętu komputerowego), oprogramowania i specjalnych połączeń sieciowych, a także odnośnych usług w zakresie produkcji, wsparcia i szkolenia, na potrzeby realizacji działań przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 515/97, zwłaszcza na potrzeby zapobiegania nadużyciom oraz ich zwalczania; |
d) |
wydatki związane z dostarczaniem informacji i wydatki na związane z nimi działania umożliwiające dostęp do informacji, danych i źródeł danych w ramach prowadzenia działań przewidzianych w rozporządzeniu (UE) nr 515/97, w szczególności zapobieganiu nadużyciom oraz ich zwalczaniu; |
e) |
wydatki związane z korzystaniem z systemu informacji celnej przewidzianego w instrumentach przyjętych na mocy art. 87 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności w decyzji 2009/917/WSiSW w sprawie stosowania technologii informatycznej do potrzeb celnych, w zakresie, w jakim takie instrumenty stanowią, że przedmiotowe wydatki są pokrywane z budżetu ogólnego Unii Europejskiej; |
f) |
wydatki związane z zakupem, analizą, rozwojem i konserwacją unijnych komponentów wspólnej sieci łączności stosowanej do celów podanych w lit. c). |
ZAŁĄCZNIK II
WSKAŹNIKI MONITOROWANIA PROGRAMU
Program będzie uważnie monitorowany w celu zminimalizowania obciążeń i kosztów administracyjnych oraz w celu pomiaru na podstawie zestawu wskaźników, w jakim stopniu osiągnięte zostały cele ogólne i szczegółowe programu. W związku z tym gromadzone będą dane dotyczące następujących kluczowych wskaźników:
Cel szczegółowy 1: Zapobieganie nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii oraz zwalczanie takich zjawisk.
Wskaźnik 1: Wsparcie w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkiej innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii oraz zwalczania takich zjawisk – mierzone za pomocą:
1.1. |
wskaźnika zadowolenia beneficjentów z działań organizowanych w ramach programu i (współ-)finansowanych ze środków programu;
|
1.2. |
udziału procentowego wykazu państw członkowskich otrzymujących każdego roku wsparcie z programu wraz z odpowiednim przydziałem finansowania. . [Popr. 40] |
Cel szczegółowy 2: Wspieranie zgłaszania nieprawidłowości, w tym nadużyć finansowych, w odniesieniu do funduszy pomocy przedakcesyjnej podlegających zarządzaniu dzielonemu zapisanych w budżecie Unii.
Wskaźnik 2: Wskaźnik zadowolenia użytkowników z korzystania z systemu zarządzania nieprawidłowościami.
a) |
liczba zgłoszeń o nieprawidłowościach; [Popr. 41] |
Wskaźnik 2a:Zzadowolenie użytkowników korzystających z systemu informacji w celu zwalczania nadużyć finansowych. [Popr. 42]
Cel szczegółowy 3: Zapewnianie narzędzi do wymiany informacji i do wsparcia działań operacyjnych w obszarze wzajemnego wsparcia administracyjnego w kwestiach celnych.
Wskaźnik 3: Ilość udostępnionych informacji dotyczących wzajemnego wsparcia oraz liczba wspieranych działań związanych z wzajemnym wsparciem.
Wskaźnik 3a: Liczba i rodzaj działań związanych z wzajemnym wsparciem. [Popr. 43]
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/213 |
P8_TA(2019)0069
Wieloletni plan gospodarowania stadami ryb w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowów eksploatujących te stada ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wieloletni plan gospodarowania stadami ryb w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowów eksploatujących te stada, zmieniające rozporządzenie (UE) 2016/1139 ustanawiające wieloletni plan dla Morza Bałtyckiego oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 811/2004, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007 i (WE) nr 1300/2008 (COM(2018)0149– C8-0126/2018– 2018/0074(COD)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/33)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0149), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0126/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając oficjalne powiadomienie rządu Zjednoczonego Królestwa z dnia 29 marca 2017 r.o jego zamiarze wystąpienia z Unii, zgodnie z art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej; |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 września 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 12 grudnia 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A8-0310/2018), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu (2); |
2. |
zatwierdza załączone do niniejszej rezolucji wspólne oświadczenie Parlamentu i Rady, które zostanie opublikowane w serii L Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej wraz z ostatecznym aktem ustawodawczym; |
3. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
4. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
(1) Dz.U. C 440 z 6.12.2018, s. 171.
(2) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte dnia 25 października 2018 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0425).
P8_TC1-COD(2018)0074
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… ustanawiającego wieloletni plan gospodarowania stadami poławianymi w wodach zachodnich i wodach z nimi sąsiadujących oraz połowami eksploatującymi te stada, zmieniającego rozporządzenia (UE) 2016/1139 i (UE) 2018/973 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 811/2004, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007 i (WE) nr 1300/2008
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/472.)
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ
Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady
Parlament Europejski i Rada zamierzają uchylić uprawnienia do przyjmowania środków technicznych na drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 8 niniejszego rozporządzenia, kiedy przyjmą nowe rozporządzenie w sprawie środków technicznych, które obejmie uprawnienia dotyczące tych środków.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/216 |
P8_TA(2019)0070
Unijny Mechanizm Ochrony Ludności ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję nr 1313/2013/UE w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności (COM(2017)0772/2) – C8-0409/2017 – 2017/0309(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/34)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0772/2), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 196 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0409/2017), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Izbę Poselską Republiki Czeskiej, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 października 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 16 maja 2018 r. (2), |
— |
uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, jak również opinie i stanowisko w formie poprawek przedstawione przez Komisję Rozwoju, Komisję Budżetową, Komisję Rozwoju Regionalnego oraz Komisję Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0180/2018), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu (3); |
2. |
zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji; |
3. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
4. |
wzywa Komisję do powstrzymania się od przesunięć środków w celu sfinansowania nowych priorytetów politycznych, które dodano do bieżących wieloletnich ram finansowych, ponieważ będzie miało to nieuchronnie negatywny wpływ na realizację innych kluczowych działań Unii; |
5. |
wzywa Komisję do zapewnienia wystarczającego finansowania Unijnemu Mechanizmowi Ochrony Ludności w kolejnych wieloletnich ramach finansowych rozpoczynających się w 2021 r., w oparciu o niniejszy przegląd Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności; |
6. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(2) Dz.U. C 361 z 5.10.2018, s. 37.
(3) Niniejsze stanowisko zastępuje poprawki przyjęte w dniu 31 maja 2018 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0236).
P8_TC1-COD(2017)0309
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 lutego 2019 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… zmieniającej decyzję nr 1313/2013/UE w sprawie Unijnego Mechanizmu Ochrony Ludności
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji (UE) 2019/420.)
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ
Wspólne oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji
Dodatkową pulę środków finansowych na wdrożenie unijnego mechanizmu ochrony ludności w 2019 i 2020 r. ustalono na 205,6 mln EUR. Bez uszczerbku dla uprawnień władzy budżetowej część całkowitego wzrostu budżetu rescEU powinna zostać udostępniona w drodze przesunięć środków w dziale 3 (bezpieczeństwo i obywatelstwo) i dziale 4 (globalny wymiar Europy) wieloletnich ram finansowych na lata 2014-2020. Trzy instytucje przypominają, że część przesunięć środków jest już uwzględniona w budżecie na 2019 r., a 15,34 mln EUR zostało już uwzględnione w programowaniu finansowym na 2020 r.
W ramach procedury budżetowej na 2020 r. wzywa się Komisję do zaproponowania dodatkowych 18,24 mln EUR w postaci przesunięć środków, tak aby w tych samych działach osiągnąć 50 % w 2019 i 2020 r.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/219 |
P8_TA(2019)0071
Minimalne wymogi dotyczące ponownego wykorzystania wody ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie minimalnych wymogów dotyczących ponownego wykorzystania wody (COM(2018)0337 – C8-0220/2018 – 2018/0169(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/35)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0337), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0220/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z 12 grudnia 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów z 6 grudnia 2018 r. (2), |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinię Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0044/2019), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
P8_TC1-COD(2018)0169
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… w sprawie minimalnych wymogów dotyczących ponownego wykorzystania wody
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Zasoby wodne w Unii znajdują się pod coraz większą presją, co prowadzi do niedoboru wody i pogorszenia jej jakości. Do zmniejszenia dostępności wody słodkiej, wynikającego z rozwoju miast i rolnictwa, znacząco przyczyniają się w szczególności zmiany klimatu , nieprzewidywalne warunki pogodowe i susze. [Popr. 1] |
(2) |
Zdolność Unii do reagowania na rosnącą presję na zasoby wodne może wzrosnąć dzięki upowszechnieniu ponownego wykorzystywania oczyszczonych ścieków , zmniejszeniu poboru wody z jednolitych części wód i wód podziemnych, zmniejszeniu skutków zrzutu oczyszczonych ścieków do jednolitych części wód oraz propagowaniu oszczędzania wody przez wielokrotne wykorzystywanie ścieków komunalnych przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony środowiska . W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE (4) ponowne wykorzystanie wody – w połączeniu z propagowaniem stosowania w przemyśle technologii umożliwiających efektywne gospodarowanie wodą, a także wodooszczędnych technik nawadniania – wymienia się jako jeden z dodatkowych środków, które państwa członkowskie mogą stosować, by osiągnąć zapisane w tej dyrektywie cele ilościowe i jakościowe w zakresie dobrego stanu wód powierzchniowych i gruntowych podziemnych . Dyrektywa Rady 91/271/EWG (5) zawiera wymóg, aby oczyszczone ścieki były ponownie wykorzystywane w każdym przypadku, kiedy jest to właściwe. [Popr. 2] |
(2a) |
Na wielu obszarach szczególnym problemem jest wiek i zły stan infrastruktury dystrybucji ścieków oczyszczonych, co prowadzi do ogromnych strat tych oczyszczonych ścieków, a przez to do marnowania zasobów finansowych zainwestowanych w oczyszczanie. Priorytetem powinna być zatem modernizacja całej infrastruktury rurociągów tego rodzaju. [Popr. 3] |
(3) |
Komunikat W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Plan ochrony zasobów wodnych Europy” (6) zawiera stwierdzenie, podkreślono, że ponowne wykorzystanie wody do celów nawadniania lub na potrzeby przemysłu jest alternatywnym źródłem należy stworzyć instrument określający na szczeblu Unii normy ponownego wykorzystywania wody i likwidujący przeszkody w powszechnym korzystaniu z takiego alternatywnego źródła zaopatrzenia w wodę, które Unia powinna wziąć pod uwagę może pomóc zmniejszyć niedobory wody i usunąć słabości systemów zaopatrzenia w wodę . [Popr. 4] |
(4) |
Komunikat W komunikacie Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady: „Rozwiązanie problemu dotyczącego niedoboru wody i susz w Unii Europejskiej” (7) ustanawia przedstawiono hierarchię środków, które państwa członkowskie powinny uwzględnić w zarządzaniu niedoborem wody i suszami. Stwierdza się w nim W tym samym celu w dyrektywie 2000/60/WE należy określić wiążącą hierarchię środków właściwej gospodarki wodnej. W komunikacie stwierdzono , że w regionach, gdzie wszystkie środki zapobiegawcze zostały wprowadzone zgodnie z hierarchią możliwych rozwiązań problemów związanych z wodą i w których nadal środków gospodarki wodnej, a zapotrzebowanie na wodę jest nadal większe niż jej podaż, dodatkowa infrastruktura wodociągowa może, w pewnych okolicznościach i z uwzględnieniem aspektu kosztów i korzyści, służyć jako alternatywna metoda w celu złagodzenia łagodzenia skutków poważnej suszy poważnych susz . [Popr. 5] |
(4a) |
W rezolucji z 9 października 2008 r. w sprawie sposobu rozwiązania problemu dotyczącego niedoboru wody i susz w Unii Europejskiej (8) Parlament Europejski przypomniał, że w gospodarowaniu zasobami wodnymi należy preferować regulację popytu, stwierdził, że UE powinna przyjąć podejście całościowe, łączące środki zarządzania popytem, optymalizację istniejących zasobów w obiegu wody oraz tworzenie nowych zasobów, a także podkreślił, że podejście to musi obejmować względy środowiskowe, społeczne i gospodarcze. [Popr. 6] |
(5) |
W swoim planie działania na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym (9) Komisja zobowiązała się do podjęcia szeregu działań, aby zachęcać do ponownego wykorzystywania oczyszczonych ścieków poprzez m.in. , w tym przez opracowanie wniosku ustawodawczego w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ponownego wykorzystania wody. Komisja powinna zaktualizować ten plan działania i nadal priorytetowo traktować działania dotyczące zasobów wodnych. [Popr. 7] |
(6) |
Uważa się, że ponowne wykorzystanie odpowiednio oczyszczonych ścieków, na przykład z oczyszczalni ścieków komunalnych lub instalacji przemysłowych, ma mniejszy wpływ na środowisko niż inne alternatywne źródła zaopatrzenia w wodę, takie jak przerzuty wody lub odsalanie, jednak tego rodzaju ponowne wykorzystanie , które może zmniejszyć marnotrawstwo wody i oszczędzić wodę, jest w Unii stosowane jedynie w ograniczonym zakresie. Wydaje się, że wynika to częściowo z wysokich kosztów systemu ponownego wykorzystywania ścieków oraz z braku wspólnych unijnych norm środowiskowych lub zdrowotnych w zakresie ponownego wykorzystania wody, a w szczególności w odniesieniu w szczególności do produktów rolnych – z potencjalnych zagrożeń zdrowotnych i środowiskowych oraz potencjalnych przeszkód dla swobodnego przepływu tych produktów nawadnianych odzyskaną wodą. Równocześnie należy wziąć pod uwagę fakt, że w niektórych państwach członkowskich infrastruktura nawadniająca jest niedostatecznie rozwinięta lub w ogóle nie występuje. [Popr. 8] |
(6a) |
Ponowne wykorzystywanie wody może przyczynić się do odzysku substancji biogennych zawartych w oczyszczonych ściekach, a wykorzystanie odzyskanej wody do nawadniania w rolnictwie lub leśnictwie może być sposobem na przywrócenie pierwiastków biogennych, takich jak azot, fosfor i potas, do naturalnych cykli biogeochemicznych. [Popr. 9] |
(6b) |
Ponowne wykorzystywanie do nawadniania odpowiednio oczyszczonej odzyskanej wody zgodnie z niniejszym rozporządzeniem powinno odbywać się w sposób przyjazny dla środowiska. Nie powinno zatem prowadzić do uwalniania większej ilości azotu i fosforu, gdyż nadmiar tych pierwiastków biogennych powoduje eutrofizację gleby oraz wód powierzchniowych i podziemnych, a przez to wywołuje szkody w ekosystemach i prowadzi do utraty różnorodności biologicznej. [Popr. 10] |
(6c) |
Aby zagwarantować wydajne ponowne wykorzystywanie zasobów ścieków komunalnych, należy przyznać, że nie każda woda z recyklingu nadaje się do każdego typu upraw. Należy zatem przeszkolić rolników, by optymalnie wykorzystywali wodę z recyklingu w uprawach, w których jakość wykorzystywanej wody nie wpłynie negatywnie na zdrowie publiczne. [Popr. 11] |
(7) |
Równoważne normy zdrowotne w odniesieniu do dotyczące higieny żywności dotyczące w przypadku produktów rolnych nawadnianych odzyskaną wodą mogą zostać osiągnięte można osiągnąć jedynie w przypadku, gdy wymagania dotyczące jakości odzyskanej wody przeznaczonej do nawadniania w rolnictwie nie będą różniły się w sposób istotny w poszczególnych państwach członkowskich. Harmonizacja wymogów przyczyni się również do skutecznego wydajnego funkcjonowania rynku wewnętrznego w odniesieniu do tych produktów. Należy zatem wprowadzić minimalną harmonizację, ustanawiając minimalne wymogi dotyczące jakości wody , częstotliwości i jej monitorowania oraz kluczowych zadań w dziedzinie zarządzania ryzykiem . Te minimalne wymogi powinny obejmować minimalne parametry dla wody odzyskanej oraz inne, bardziej surowe lub dodatkowe wymogi jakościowe, nałożone nakładane w razie potrzeby przez właściwe organy wraz ze wszelkimi odpowiednimi środkami zapobiegawczymi. W celu określenia bardziej surowych lub dodatkowych wymogów jakościowych dotyczących wody, operatorzy zakładów oczyszczania powinni Operator instalacji odzyskiwania we współpracy z odpowiednimi zaangażowanymi podmiotami powinien sporządzić plan zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystania wody i mieć prawo wskazywać bardziej rygorystyczne lub dodatkowe wymogi dotyczące jakości odzyskanej wody. Operator instalacji odzyskiwania powinien wykonywać podstawowe zadania w zakresie zarządzania ryzykiem , przynajmniej we współpracy z operatorem infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody i operatorem infrastruktury magazynowania odzyskanej wody . Plan zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystywania wody powinien być stale aktualizowany i sporządzany zgodnie ze znormalizowanymi procedurami uznanymi na szczeblu międzynarodowym. Parametry są oparte na sprawozdaniu technicznym Wspólnego Centrum Badawczego Komisji i odzwierciedlają międzynarodowe normy w zakresie ponownego wykorzystania wody. Wspólne Centrum Badawcze Komisji powinno opracować parametry i metody pomiaru umożliwiające wykrywanie mikrodrobin plastiku i pozostałości produktów farmaceutycznych w odzyskanej wodzie. [Popr. 12] |
(7a) |
Obecność mikrodrobin plastiku może zagrażać zdrowiu ludzi i środowisku. Dlatego w ramach szczegółowej analizy źródeł, dystrybucji, losów w środowisku i wpływu mikrodrobin plastiku w związku z oczyszczaniem ścieków Komisja powinna opracować metody pomiaru ilości mikrodrobin plastiku w ściekach komunalnych oczyszczonych zgodnie z dyrektywą 91/271/EWG i odzyskanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. [Popr. 13] |
(7b) |
Wykorzystywanie niedostatecznie oczyszczonych ścieków w usługach publicznych, np. do mycia ulic czy nawadniania parków i pól golfowych, może mieć szkodliwe skutki dla zdrowia. Komisja powinna zatem określić cele jakościowe dotyczące ponownego wykorzystywania wody w usługach publicznych, by chronić zdrowie ludzi i zwierząt oraz jakość wód podziemnych i powierzchniowych. [Popr. 14] |
(7c) |
W wymaganiach dotyczących jakości wody do nawadniania należy uwzględnić postęp naukowy, zwłaszcza jeśli chodzi o wykrywanie mikrozanieczyszczeń i nowych substancji zwanych „pojawiającymi się”, by zagwarantować bezpieczne wykorzystanie wody oraz chronić środowisko i zdrowie publiczne. [Popr. 15] |
(7d) |
W wymaganiach dotyczących jakości wody należy uwzględnić przeprowadzone dotychczas doświadczenia, zwłaszcza dotyczące wykorzystywania w rolnictwie osadów z oczyszczalni ścieków i pozostałości po metanizacji. [Popr. 16] |
(8) |
Przestrzeganie minimalnych wymagań w zakresie ponownego wykorzystania wody powinno być spójne z polityką Unii w dziedzinie gospodarki wodnej i przyczynić się do osiągnięcia celów zrównoważonego rozwoju określonych w programie działań ONZ na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030, a w szczególności do realizacji celu 6 polegającego na zapewnieniu wszystkim obywatelom dostępu do wody i infrastruktury sanitarnej oraz zrównoważonego zarządzania wodą i infrastrukturą sanitarną, a także do znacznego zwiększenia recyklingu wody i jej bezpiecznego i ponownego wykorzystania wykorzystywania wody na całym świecie , co przyczyni się do osiągnięcia celu zrównoważonego rozwoju ONZ nr 12 dotyczącego odpowiedzialnej konsumpcji i produkcji . Ponadto celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie stosowania art. 37 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dotyczącego ochrony środowiska. [Popr. 17] |
(8a) |
Wymogi dotyczące jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi zapisano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… (10) Państwa członkowskie powinny podjąć działania odpowiednie do zapewnienia, by zasoby wody do picia nie były zanieczyszczone odzyskaną wodą, w celu uniknięcia pogorszenia jakości wody pitnej. [Popr. 18] |
(8b) |
W niektórych przypadkach operatorzy instalacji odzyskiwania nadal transportują i magazynują odzyskaną wodę poza instalacją odzyskiwania, zanim dostarczą ją kolejnym podmiotom w łańcuchu, np. operatorom infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody, operatorom infrastruktury magazynowania odzyskanej wody czy użytkownikom końcowym. Należy zatem zdefiniować punkt zgodności z przepisami, by wyjaśnić, gdzie kończy się odpowiedzialność operatora instalacji odzyskiwania, a zaczyna odpowiedzialność kolejnego podmiotu w łańcuchu. [Popr. 19] |
(9) |
Zarządzanie ryzykiem powinno obejmować identyfikację ryzyka i zarządzanie ryzykiem w sposób proaktywny oraz uwzględniać koncepcję produkcji , dystrybucji, magazynowania i wykorzystywania odzyskanej wody o jakości wymaganej do określonych zastosowań. Ocena ryzyka powinna opierać się na kluczowych zadaniach w zakresie zarządzania ryzykiem i na rygorystycznym stosowaniu m.in. zasady ostrożności oraz określać wszelkie dodatkowe wymogi dotyczące jakości wody niezbędne do zapewnienia odpowiedniej ochrony środowiska naturalnego, zdrowia ludzi i zwierząt. Zarządzanie ryzykiem powinno być wspólnym obowiązkiem wszystkich odpowiednich podmiotów zaangażowanych w plan zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystywania wody. Role i obowiązki zaangażowanych podmiotów powinny być jasno określone w planie zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystywania wody. Udzielając zezwolenia, właściwy organ powinien móc zażądać od odpowiednich podmiotów zaangażowanych w plan zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystywania wody wprowadzenia dalszych środków zarządzania ryzykiem. [Popr. 20] |
(9a) |
Współpraca i interakcja między poszczególnymi stronami uczestniczącymi w procesie odzyskiwania wody powinna być warunkiem opracowania procedur odzyskiwania wody zgodnie z wymogami dotyczącymi danych zastosowań oraz planowania dostaw odzyskanej wody stosownie do zapotrzebowania użytkowników końcowych. [Popr. 21] |
(10) |
W celu skuteczniejszej ochrony środowiska naturalnego , w tym jakości gleby, a także w celu ochrony zdrowia ludzkiego odpowiedzialność za jakość odzyskanej wody w punkcie zgodności z przepisami powinni ponosić przede wszystkim operatorzy zakładów oczyszczania instalacji odzyskiwania . Do celów zgodności z minimalnymi wymogami i wszelkimi dodatkowymi warunkami, określonymi przez właściwy organ, operatorzy zakładów oczyszczania instalacji odzyskiwania powinni monitorować jakość odzyskanej wody zgodnie z wymogami minimalnymi i warunkami dodatkowymi określonymi przez właściwe organy . Należy zatem ustanowić minimalne wymogi w zakresie monitorowania, obejmujące częstotliwość rutynowego monitorowania oraz harmonogram i cele w zakresie skuteczności działania na potrzeby walidacji monitorowania. Niektóre wymogi dotyczące rutynowego monitorowania są określone zgodnie z dyrektywą 91/271/EWG. [Popr. 22] |
(11) |
Zapewnienie bezpiecznego dostarczania, magazynowania i użytkowania odzyskanej wody jest niezbędne do propagowania rozwoju praktyki ponownego wykorzystania wody na poziomie Unii , zachęcenia zwłaszcza unijnych rolników do przyjęcia tej praktyki i pozyskania większego zwiększenia zaufania społeczeństwa w tej dziedzinie. Ilość wykorzystywanych oczyszczonych ścieków oraz ich charakter, metody oczyszczania i parametry, niezależnie od przewidywanego zastosowania, powinny zapewniać, że kontakt z tymi ściekami oraz ich stosowanie i magazynowanie, w tym spryskiwanie i nawadnianie kropelkowe, po okresie magazynowania lub bezpośrednio po dostarczeniu, nie zagrażają pośrednio ani bezpośrednio, w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej, zdrowiu ludzi lub zwierząt, jakości gleby ani środowisku wodnemu. Świadczenie usług zaopatrzenia w odzyskaną wodę do określonych celów i jej magazynowanie powinno być zatem dozwolone jedynie na podstawie zezwolenia udzielonego przez właściwe organy państw członkowskich. W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia na szczeblu Unii, identyfikowalności i przejrzystości, przepisy prawa materialnego dotyczące zezwolenia powinno powinny zostać określone na poziomie Unii. Jednakże szczegóły procedur przyznawania zezwoleń powinny zostać określone przez państwa członkowskie , gdyż to ich właściwe organy mają za zadanie ocenić ryzyko związane z ponownym wykorzystaniem wody . Państwa członkowskie powinny być w stanie stosować istniejące procedury udzielania zezwoleń, które powinny zostać dostosowane do nowych wymogów wprowadzonych niniejszym rozporządzeniem. [Popr. 23] |
(11a) |
Dostarczanie i magazynowanie odzyskanej wody oraz wykorzystywanie jej przez użytkowników końcowych są nieodłącznymi elementami systemu ponownego wykorzystywania wody. W procesie dostarczania i magazynowania w odzyskanej wodzie mogą zajść zmiany mające potencjalnie negatywny wpływ na jej jakość chemiczną i biologiczną. Odzyskana woda powinna być odpowiednio wykorzystywana, stosownie do klas jakości odzyskanej wody, charakterystyki upraw i metod nawadniania. Kluczowe zadania w zakresie zarządzania ryzykiem powinny uwzględniać potencjalny niekorzystny wpływ dostarczania, magazynowania i zamierzonego wykorzystania odzyskanej wody na zdrowie i matryce środowiskowe. W związku z tym Komisja powinna opracować wytyczne, by pomóc właściwym organom w sprawowaniu kontroli i monitorowaniu dostarczania, magazynowania i zamierzonego wykorzystywania odzyskanej wody. [Popr. 24] |
(11b) |
Jeżeli potrzebny jest operator infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody i operator infrastruktury magazynowania odzyskanej wody, od każdego z nich powinno być wymagane uzyskanie zezwolenia. Jeżeli spełnione są wszystkie wymogi niezbędne do uzyskania zezwolenia, właściwy organ w danym państwie członkowskim powinien wydać zezwolenie, które powinno zawierać wszystkie niezbędne warunki i środki określone w ocenie ryzyka z myślą o bezpiecznej dystrybucji i magazynowaniu odzyskanej wody dostarczanej użytkownikowi końcowemu. [Popr. 25] |
(12) |
Przepisy niniejszego rozporządzenia mają charakter uzupełniający w stosunku do wymogów innych przepisów unijnych, w szczególności jeśli chodzi o potencjalne zagrożenia dla zdrowia i środowiska. W celu zapewnienia podejścia holistycznego do ryzyka dla zdrowia ludzi, zwierząt i roślin oraz do ryzyka dotyczącego ochrony środowiska, operatorzy zakładów oczyszczania i właściwe organy powinni zatem uwzględnić wymogi ustanowione w stosownych przypadkach przestrzegać wymogów wprowadzonych w innych właściwych przepisach unijnych, a w szczególności w dyrektywach Rady 86/278/EWG (11), 91/676/EWG (12) i 98/83/WE (13), dyrektywach 91/271/EWG i 2000/60/WE, rozporządzeniach (WE) nr 178/2002 (14), (WE) nr 852/2004 (15), (WE) nr 183/2005 (16), (WE) nr 396/2005 (17) i (WE) nr 1069/2009 (18) Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywach 2006/7/WE (19), 2006/118/WE (20), 2008/105/WE (21) i 2011/92/UE (22) Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzeniach Komisji (WE) nr 2073/2005 (23), (WE) nr 1881/2006 (24) i (UE) 142/2011 (25). [Popr. 26] |
(12a) |
Do celów niniejszego rozporządzenia oczyszczanie i odzyskiwanie ścieków komunalnych powinno móc odbywać się w tym samym miejscu, z wykorzystaniem tych samych lub różnych, oddzielnych instalacji. Ponadto powinno być możliwe, że ten sam podmiot jest zarówno operatorem oczyszczalni, jak i operatorem instalacji odzyskiwania. [Popr. 27] |
(13) |
Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 ustanawia ogólne przepisy dla przedsiębiorstw sektora spożywczego i obejmuje produkcję, przetwórstwo, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu żywności przeznaczonej do spożycia przez ludzi. Rozporządzenie dotyczy jakości zdrowotnej żywności, a jedna z najważniejszych zawartych w nim zasad mówi, że odpowiedzialność za bezpieczeństwo żywności ponosi w pierwszym rzędzie przedsiębiorstwo sektora spożywczego. Rozporządzenie podlega również szczegółowym wytycznym, wśród których szczególnie ważne miejsce zajmuje zawiadomienie Komisji w sprawie wytycznych dotyczących zwalczania zagrożeń mikrobiologicznych w świeżych owocach i warzywach na etapie produkcji podstawowej poprzez dobrą higienę (2017/C 163/01). Cele w zakresie skuteczności dotyczące odzyskiwania wody ustanowione w niniejszym rozporządzeniu nie wykluczają uzyskiwania przez przedsiębiorstwa sektora spożywczego jakości wody wymaganej do zapewnienia zgodności z przepisami rozporządzenia (WE) nr 852/2004 dzięki zastosowaniu na kolejnym etapie kilku wariantów oczyszczania wody, niezależnie lub w połączeniu z innymi wariantami nieobejmującymi oczyszczania. |
(13a) |
By lepiej propagować ponowne wykorzystywanie wody, wskazanie konkretnych zastosowań w niniejszym rozporządzeniu nie powinno uniemożliwiać państwom członkowskim zezwolenia na wykorzystywanie odzyskanej wody również do innych celów, w tym w przemyśle, innych obiektach i w ochronie środowiska, pod warunkiem że państwa członkowskie zagwarantują przestrzeganie obowiązku zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrony środowiska. [Popr. 28] |
(14) |
Aby zwiększyć zaufanie do ponownego wykorzystania wody, informacje powinny być podawane do wiadomości publicznej. Udostępnianie jasnych, kompletnych i aktualnych informacji na temat ponownego wykorzystania wody powinno umożliwić większą przejrzystość i identyfikowalność oraz mogłoby również być korzystne dla innych właściwych organów, dla których konkretne ponowne wykorzystanie wody ma określone implikacje. Aby zachęcić do ponownego wykorzystywania wody, państwa członkowskie powinny zapewnić opracowanie strategii komunikacyjnych, które będą konkretne i dostosowane do potrzeb poszczególnych podmiotów, by zaznajomić te podmioty z obiegiem wody w miastach, potrzebą ponownego wykorzystywania wody i płynących z niego korzyści, a tym samym wspierać wśród zainteresowanych stron akceptację ponownego wykorzystywania wody i ich udział w tej praktyce. [Popr. 29] |
(14a) |
Edukowanie i szkolenie użytkowników końcowych zajmujących się nawadnianiem w rolnictwie mają zasadnicze znaczenie jako elementy składowe wdrażania i utrzymywania środków zapobiegawczych. Użytkownicy końcowi powinni otrzymywać pełne informacje o odpowiednim wykorzystaniu odzyskanej wody, ponieważ są oni szczególnie podatni na zagrożenia. Należy wdrożyć szereg środków zapobiegawczych dotyczących narażenia ludzi, np. środki ochrony indywidualnej, mycie rąk i środki higieny osobistej. Monitorowanie właściwego stosowania tych środków powinno należeć do kluczowych zadań w zakresie zarządzania ryzykiem. [Popr. 30] |
(15) |
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/4/WE (26) ma na celu zagwarantowanie prawa dostępu do informacji dotyczących środowiska w państwach członkowskich, zgodnie z konwencją z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (27) (konwencja z Aarhus). Dyrektywa 2003/4/WE ustanawia szeroki zakres obowiązków związanych zarówno z udostępnianiem informacji o środowisku na wniosek, jak również z aktywnym rozpowszechnianiem takich informacji. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/2/WE (28) obejmuje swoim zakresem wspólne korzystanie z informacji przestrzennych, w tym zbiorów danych dotyczących różnych zagadnień z dziedziny ochrony środowiska. Ważne jest, aby przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące dostępu do informacji i uzgodnień dotyczących wymiany zestawów danych były uzupełnieniem tych dyrektyw i nie stanowiły odrębnego systemu prawnego. W związku z tym przepisy niniejszego rozporządzenia dotyczące informowania opinii publicznej oraz informacji dotyczących monitorowania powinny pozostać bez uszczerbku dla dyrektyw 2003/4/WE i 2007/2/WE. |
(16) |
W celu dostosowania obowiązujących wymogów minimalnych i kluczowych zadań w zakresie zarządzania ryzykiem do postępu naukowego i technicznego należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu zmiany minimalnych wymogów i kluczowych zadań w zakresie zarządzania ryzykiem , bez uszczerbku dla zakresu możliwości ponownego wykorzystywania odpowiednio oczyszczonych ścieków . Ponadto w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego Komisja powinna mieć także możliwość przyjęcia aktów delegowanych, aby uzupełnić kluczowe zadania w zakresie zarządzania ryzykiem poprzez ustanowienie specyfikacji technicznych. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa (29) z dnia 13 kwietnia 2016 r. W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. [Popr. 31] |
(17) |
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze do przyjmowania szczegółowych zasad dotyczących formatu i prezentacji informacji, które mają być przekazywane do wiadomości publicznej przez państwa członkowskie, dotyczących formatu i prezentacji informacji o monitorowaniu wdrażania niniejszego rozporządzenia, które mają być przekazywane przez państwa członkowskie, oraz dotyczących formatu i prezentacji informacji w odniesieniu do ogólnounijnego przeglądu sporządzanego przez Europejską Agencję Środowiska. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady (30). |
(18) |
Właściwe organy powinny sprawdzać zgodność odzyskanej wody z warunkami określonymi w zezwoleniu. W przypadku niezgodności z przepisami organy te powinny zażądać od operatora zakładu oczyszczania zastosowania niezbędnych środków w celu zapewnienia zgodności. Operatorzy zakładów oczyszczania powinni bezzwłocznie zawiesić wszelkie dostawy odzyskanej wody, jeżeli niezgodność z przepisami pociągająca za sobą przekroczenie określonych wartości maksymalnych powoduje znaczne ryzyko dla środowiska lub zdrowia ludzkiego. Właściwe organy powinny ściśle współpracować z użytkownikami końcowymi, by ułatwić ponowne wykorzystywanie odpowiednio oczyszczonych ścieków. Właściwe organy powinny kontrolować i monitorować dostarczanie, magazynowanie i wykorzystywanie odzyskanej wody, uwzględniając odpowiednie ryzyko dla zdrowia i środowiska. [Popr. 32] |
(19) |
Właściwe organy powinny współpracować z innymi odpowiednimi organami, prowadząc wymianę informacji, w celu zapewnienia zgodności z odpowiednimi wymogami unijnymi i krajowymi. |
(20) |
Dane przekazywane przez państwa członkowskie są niezbędne do umożliwienia Komisji monitorowania i oceny skuteczności przepisów w realizacji celów, którym mają służyć. |
(21) |
Zgodnie z pkt 22 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. Komisja powinna przeprowadzić ocenę stosowania niniejszego rozporządzenia. Ocenę należy oprzeć na pięciu kryteriach – efektywności, skuteczności, adekwatności, spójności i wartości dodanej, a ponadto ocena powinna stanowić podstawę do dokonywania ocen skutków możliwych dalszych środków. |
(22) |
Zgodnie z konwencją z Aarhus członkowie zainteresowanej społeczności powinni mieć możliwość odwołania się do wymiaru sprawiedliwości, aby przyczynić się do ochrony prawa do życia w środowisku, sprzyjającym zdrowiu i dobremu samopoczuciu ludzi. |
(23) |
Państwa członkowskie powinny ustanowić przepisy dotyczące kar stosowanych w przypadku naruszenia przepisów niniejszego rozporządzenia oraz zapewnić ich wykonywanie. Sankcje takie powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. |
(24) |
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie ochrona środowiska i zdrowia ludzkiego, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na rozmiary i skutki działania możliwe ich jest lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. |
(25) |
Należy zapewnić państwom członkowskim wystarczającą ilość czasu na ustanowienie infrastruktury administracyjnej niezbędnej do stosowania niniejszego rozporządzenia, a podmiotom gospodarczym – na przygotowanie się do stosowania nowych przepisów. |
(25a) |
Chcąc jak najbardziej rozwijać i propagować ponowne wykorzystywanie odpowiednio oczyszczonych ścieków, Unia Europejska powinna wspierać działania badawczo-rozwojowe w tej dziedzinie ze środków programu „Horyzont Europa”, by zapewnić wyraźne postępy, jeśli chodzi o pewność co do jakości odpowiednio oczyszczonych ścieków oraz o racjonalne metody wykorzystywania. [Popr. 33] |
(25b) |
Aby skutecznie chronić środowisko i zdrowie ludzi, państwa członkowskie we współpracy z zainteresowanymi stronami powinny wdrożyć kontrolę jakości gleb w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej. [Popr. 34] |
(25c) |
Niniejsze rozporządzenie ma zachęcać do zrównoważonego wykorzystywania wody. Mając ten cel na uwadze, Komisja powinna zobowiązać się, że będzie wykorzystywać programy Unii, w tym program LIFE, do wspierania lokalnych inicjatyw ponownego wykorzystywania odpowiednio oczyszczonych ścieków. [Popr. 35] |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Przedmiot i cel
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia minimalne wymogi dotyczące jakości odzyskanej wody i jej monitorowania oraz obowiązek przeprowadzania wykonywania określonych kluczowych zadań w zakresie zarządzania ryzykiem, do celów bezpiecznego ponownego wykorzystania oczyszczonych ścieków komunalnych w ramach zintegrowanego zarządzania zasobami wodnymi , i przyczynia się do osiągnięcia celów określonych w dyrektywie 2000/60/WE . [Popr. 36]
2. Celem niniejszego rozporządzenia jest zagwarantowanie, że odzyskana woda będzie się nadawała do zamierzonego zastosowania, a co za tym idzie, zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz środowiska przy jednoczesnym zmniejszeniu negatywnych skutków zużycia zasobów wodnych i zwiększeniu efektywności, zajęcie się problemem , rozwiązanie problemu niedoboru wody i wynikającego z niego niedoboru wody problematyką zmiany klimatu i celami Unii w dziedzinie ochrony środowiska, a także wynikającą stąd presją na zasoby wodne w sposób skoordynowany w całej Unii, tym samym przyczyniając co przyczyni się do sprawnego funkcjonowania wdrożenia zrównoważonych rozwiązań w dziedzinie wykorzystywania wody, wspomoże przechodzenie na gospodarkę o obiegu zamkniętym oraz zapewni długoterminową konkurencyjność Unii i sprawne funkcjonowani rynku wewnętrznego. [Popr. 37]
2a. Państwa członkowskie zapewniają, by zasoby wody do picia nie były zanieczyszczone odzyskaną wodą. [Popr. 38]
Artykuł 2
Zakres stosowania
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do odzyskanej wody przeznaczonej do wykorzystania w sposób określony w sekcji 1 załącznika I.
Niniejsze rozporządzenie nie stosuje się do projektów pilotażowych dotyczących ponownego wykorzystywaniu wody w zakładach odzyskiwania. [Popr. 39]
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1. |
„właściwy organ” oznacza organ lub organy wyznaczone przez państwo członkowskie do wypełnienia zobowiązań wynikających z niniejszego rozporządzenia; |
2. |
„organ odpowiedzialny za gospodarkę wodną” oznacza organ lub organy określone zgodnie z art. 3 ust. 2 lub ust. 3 dyrektywy 2000/60/WE; |
3. |
„użytkownik końcowy” oznacza osobę fizyczną lub prawną która wykorzystuje bądź podmiot publiczny lub prywatny , które wykorzystują odzyskaną wodę do zamierzonego zastosowania ; [Popr. 40] |
4. |
„ścieki komunalne” oznaczają ścieki komunalne w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy 91/271/EWG; |
4a. |
„oczyszczone ścieki” oznaczają ścieki komunalne oczyszczone zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 91/271/EWG; [Popr. 41] |
5. |
„odzyskana woda” oznacza oczyszczone ścieki komunalne, które zostały oczyszczone zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 91/271/EWG i które zostały poddane w instalacji odzyskiwania dalszej obróbce w zakładzie oczyszczania , która sprawia, że jakość tej wody umożliwia wykorzystanie jej do zamierzonego użytku ; [Popr. 42] |
5a. |
„ponowne wykorzystywanie wody” oznacza wykorzystanie odzyskanej wody określonej jakości, nadającej się do zastosowania wskazanego w sekcji 1 załącznika I, za pomocą systemu dystrybucji, a tym samym częściowe lub całkowite zastąpienie wykorzystywania wód powierzchniowych lub podziemnych; [Popr. 43] |
6. |
„zakład oczyszczania instalacja odzyskiwania ” oznacza oczyszczalnię część oczyszczalni ścieków komunalnych lub inny zakład, który zajmuje się dalszym oczyszczaniem inną instalację , w której prowadzi się dalszą obróbkę ścieków komunalnych, spełniające wymogi określone wcześniej oczyszczonych zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 91/271/EWG w celu wyprodukowania odzyskanej wody zdatnej do użytku w sposób określony w sekcji 1 załącznika I do niniejszego rozporządzenia, oraz obejmuje wszelką infrastrukturę magazynowania i infrastrukturę przeznaczoną do dostarczania odzyskanej wody do infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody lub do użytkownika końcowego ; [Popr. 44] |
7. |
„operator zakładu instalacji odzyskiwania wody” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która eksploatuje lub kontroluje zakład oczyszczania instalację odzyskiwania ; [Popr. 45] |
7a. |
„infrastruktura dystrybucji odzyskanej wody” oznacza system specjalnych rurociągów i pomp lub inne specjalne instalacje do transportu wody, przeznaczone do dostarczania odzyskanej wody użytkownikowi końcowemu, w tym wszelkie urządzenia służące do wyrównania składu, dalszej obróbki i magazynowania, znajdujące się poza instalacją odzyskiwania; [Popr. 46] |
7b.„ |
operator infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która eksploatuje lub kontroluje infrastrukturę dystrybucji odzyskanej wody; [Popr. 47] |
7c. |
„infrastruktura magazynowania odzyskanej wody” oznacza system specjalnych instalacji przeznaczonych do magazynowania odzyskanej wody; [Popr. 48] |
7d |
. „operator infrastruktury magazynowania odzyskanej wody” oznacza osobę fizyczną lub prawną, która eksploatuje lub kontroluje infrastrukturę magazynowania odzyskanej wody; [Popr. 49] |
8. |
„zagrożenie” oznacza czynnik biologiczny, chemiczny, fizyczny lub radiologiczny, który może stanowić zagrożenie dla ludzi, zwierząt, upraw lub roślin, innej fauny i flory lądowej, fauny i flory wodnej, gleby lub środowiska ogółem; |
9. |
„ryzyko” oznacza prawdopodobieństwo wystąpienia zidentyfikowanych zagrożeń powodujących szkodę w określonych ramach czasowych, w tym dotkliwość ich skutków; |
10. |
„zarządzanie ryzykiem” oznacza systematyczne zarządzanie, które konsekwentnie zapewnia bezpieczeństwo ponownego wykorzystania wody w konkretnym kontekście; |
11. |
„środek zapobiegawczy” oznacza każde odpowiednie działanie lub czynność, które mogą być wykorzystane do zapobieżenia zagrożeniu ryzyku dla zdrowia i środowiska lub wyeliminowania zagrożenia ryzyka dla zdrowia i środowiska, lub ograniczenia go do akceptowalnego poziomu. [Popr. 50] |
11a. |
„punkt zgodności z przepisami” oznacza punkt, w którym operator instalacji odzyskiwania dostarcza odzyskaną wodę kolejnemu podmiotowi w łańcuchu; [Popr. 51] |
11b. |
„mikrozanieczyszczenie” oznacza substancję niepożądaną, wykrywalną w środowisku w bardzo niskim stężeniu, zgodnie z załącznikiem VIII do dyrektywy 2000/60/WE. [Popr. 52] |
Artykuł 4
Obowiązki operatorów zakładów oczyszczania instalacji odzyskiwania w odniesieniu do jakości wody [Popr. 53]
1. Operatorzy zakładów oczyszczania instalacji odzyskiwania zapewniają, aby odzyskana woda przeznaczona do użytku w sposób określony w sekcji 1 załącznika I spełniała w punkcie wyjścia z zakładu odzyskiwania wody (punkt zgodności z przepisami) spełniała następujące wymogi:
a) |
minimalne wymogi dotyczące jakości wody określone w sekcji 2 załącznika I; |
b) |
wszelkie dodatkowe warunki określone przez właściwy organ w odpowiednim zezwoleniu zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. b) i c), jeśli chodzi o jakość wody.[Popr. 54] |
2. W celu zapewnienia zgodności z wymogami i warunkami, o których mowa w ust. 1, operator zakładu oczyszczania monitoruje jakość wody zgodnie z następującymi zasadami:
a) |
sekcja 2 załącznika I: |
b) |
wszelkie dodatkowe warunki określone przez właściwy organ w odpowiednim zezwoleniu zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. b) i c), jeśli chodzi o monitorowanie. |
2a. Operatorzy instalacji odzyskiwania zapewniają również pełne wdrożenie w instalacjach odzyskiwania przynajmniej środków zarządzania ryzykiem określonych w planie zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystywania wody, o którym mowa w art. 5 ust. - 1. [Popr. 55]
2b |
. Za punktem zgodności z przepisami za jakość wody nie odpowiada już operator instalacji odzyskiwania, tylko kolejny podmiot w łańcuchu. [Popr. 56] |
3. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zmieniających niniejsze rozporządzenie zgodnie z art. 14 celu dostosowania wymogów minimalnych określonych w sekcji 2 załącznika I do postępu technicznego i naukowego. [Popr. 57]
Artykuł 4a
Obowiązki operatorów infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody, operatorów infrastruktury magazynowania odzyskanej wody i użytkowników końcowych
1. Operator infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody utrzymuje jakość odzyskanej wody w obrębie infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody co najmniej na poziomie określonym w sekcji 2 załącznika I. Operator infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody zapewnia również pełne wdrożenie w infrastrukturze dystrybucji odzyskanej wody przynajmniej środków zarządzania ryzykiem określonych w planie zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystywania życia wody, o którym mowa w art. 5 ust. - 1.
Udzielając zezwolenia zgodnie z art. 7, właściwy organ może wymagać wprowadzenia dalszych środków zarządzania ryzykiem w odniesieniu do zadań realizowanych przez operatora infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody oraz określić dodatkowe wymogi i środki zapobiegawcze niezbędne zgodnie z załącznikiem II lit. b) i c).
2. Operator infrastruktury magazynowania odzyskanej wody utrzymuje jakość odzyskanej wody w obrębie infrastruktury magazynowania odzyskanej wody co najmniej na poziomie określonym w sekcji 2 załącznika I. Operator infrastruktury magazynowania odzyskanej wody zapewnia również pełne wdrożenie w infrastrukturze magazynowania odzyskanej wody przynajmniej środków zarządzania ryzykiem określonych w planie zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystywania wody, o którym mowa w art. 5 ust. - 1.
Udzielając zezwolenia zgodnie z art. 7, właściwy organ może wymagać wprowadzenia dalszych środków zarządzania ryzykiem w odniesieniu do zadań realizowanych przez operatora infrastruktury magazynowania odzyskanej wody oraz określić dodatkowe wymogi i środki zapobiegawcze niezbędne zgodnie z załącznikiem II lit. b) i c).
3. Poziom jakości odzyskanej wody wykorzystywanej przez użytkowników końcowych musi odpowiadać przynajmniej poziomowi określonemu w sekcji 2 załącznika I. Właściwy organ może określić dodatkowe wymogi w odniesieniu do obowiązków użytkowników końcowych oprócz wymogów określonych w sekcji 2 załącznika I.
4. Komisja opracowuje wytyczne, by pomóc właściwym organom we wdrażaniu wymogów dotyczących kontroli i monitorowania produkcji, dystrybucji, magazynowania i wykorzystywania odzyskanej wody. [Popr. 58]
Artykuł 5
Zarządzanie ryzykiem
-1. Operator instalacji odzyskiwania we współpracy z odpowiednimi podmiotami, o których mowa w ust. 1, opracowuje plan zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystywania wody. Plan zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystywania wody opiera się na kluczowych zadaniach w zakresie zarządzania ryzykiem określonych w załączniku II lit. a), określa wymagania dodatkowe w stosunku do wymagań określonych w załączniku I zgodnie z załącznikiem II lit. b) oraz określa zagrożenia, ryzyko i odpowiednie środki zapobiegawcze zgodnie z załącznikiem II lit. c). [Popr. 59]
1. Do celów W celu zapewnienia bezpiecznej produkcji , dystrybucji, magazynowania i wykorzystywania odzyskanej wody i zaopatrzenia w odzyskaną wodę operator zakładu oczyszczania przeprowadza działania w zakresie zarządzania właściwy organ sprawuje nadzór nad zarządzaniem ryzykiem w porozumieniu z następującymi podmiotami: [Popr. 60]
a) |
operator oczyszczalni ścieków komunalnych dostarczający wodę oczyszczone ścieki do zakładu instalacji odzyskiwania wody zgodnie z wymogami jakościowymi określonymi w dyrektywie 91/271/EWG , jeżeli nie jest on tym samym podmiotem co operator zakładu instalacji odzyskiwania wody; [Popr. 61] |
aa) |
operator instalacji odzyskiwania; [Popr. 62] |
ab) |
operator infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody; [Popr. 63] |
ac) |
operator infrastruktury magazynowania odzyskanej wody; [Popr. 64] |
b) |
użytkownicy końcowi; |
c) |
wszelkie inne strony uznane , które właściwy organ uzna za istotne przez operatora zakładu oczyszczania. [Popr. 65] |
2. Operator zakładu instalacji odzyskiwania wody opracowuje plan , operator infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody i operator infrastruktury magazynowania odzyskanej wody realizują przynajmniej zadania w zakresie zarządzania ryzykiem określone w planie zarządzania ryzykiem dotyczący odzyskiwania dotyczącym ponownego wykorzystywania wody w oparciu o kluczowe zadania w zakresie zarządzania ryzykiem ustanowione w załączniku II. Plan zarządzania ryzykiem dotyczący odzyskiwania wody zawiera propozycje wszelkich wymogów, dodatkowych w stosunku do wymogów określonych w załączniku I, niezbędnych do dalszego złagodzenia wszelkiego ryzyka i między innymi określa zagrożenia, ryzyko oraz odpowiednie środki zapobiegawcze , o którym mowa w ust. - 1 . Metody zarządzania ryzykiem stosowane przez operatora instalacji odzyskiwania, operatora infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody i operatora infrastruktury magazynowania odzyskanej wody bazują na metodyce uznanej na szczeblu międzynarodowym. . [Popr. 66]
2a. W odpowiednim zezwoleniu wydanym zgodnie z art. 7 właściwy organ może wyznaczyć różne zadania i obowiązki poszczególnym podmiotom zaangażowanym w plan zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystywania wody. [Popr. 67]
2b. Jeżeli dany typ nawadnianych upraw ma być wprowadzany do obrotu na różne sposoby, odpowiadające różnym klasom jakości odzyskanej wody, operator instalacji odzyskiwania jest zobowiązany dostarczyć rolnikowi wodę odpowiadającą najwyższej z tych klas jakości. [Popr. 68]
3. Komisja jest uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 14, aktów delegowanych zmieniających niniejsze rozporządzenie w celu dostosowania do postępu technicznego i naukowego kluczowych zadań w zakresie zarządzania ryzykiem określonych w załączniku II. [Popr. 69]
Komisja jest również uprawniona do przyjęcia, zgodnie z art. 14, aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie w celu ustanowienia specyfikacji technicznych kluczowych zadań w zakresie zarządzania ryzykiem określonych w załączniku II. [Popr. 70]
Do dnia … [rok od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] Komisja przyjmie akty delegowane zgodnie z art. 14 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia przez wprowadzenie metodyki pomiaru ilości mikrodrobin plastiku w odzyskanej wodzie, ewentualnie wraz z dodatkowymi wymogami na podstawie oceny ryzyka, o której mowa w pkt 4 załącznika II. [Popr. 133]
3a. Jeżeli użytkownik końcowy podejrzewa, że woda magazynowana zgodnie z art. 4a ust. 2 nie spełnia lub przestała spełniać wymogi minimalne ustalone w niniejszym rozporządzeniu:
a) |
niezwłocznie informuje odpowiedni organ sanitarny i w stosownych przypadkach przekazuje mu wszelkie dostępne informacje; |
b) |
w pełni współpracuje z zainteresowanym właściwym organem, by zweryfikować i wskazać przyczyny, dla których powstało podejrzenie, oraz ewentualną obecność substancji lub wystąpienie wartości niedopuszczalnych, o których mowa w załączniku I sekcja 2 tabele 2 i 4. [Popr. 71] |
Artykuł 6
Wniosek o wydanie zezwolenia na dostarczanie produkcję, dystrybucję i wykorzystywanie odzyskanej wody [Popr. 72]
1. Każda dostawa Wszelka produkcja, dystrybucja lub magazynowanie odzyskanej wody przeznaczonej do wykorzystania w sposób określony w sekcji 1 załącznika I podlega obowiązkowi wymaga uzyskania zezwolenia.
2. Operator instalacji odzyskiwania składa wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, lub zmianę istniejącego zezwolenia do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym zakład oczyszczania instalacja odzyskiwania prowadzi lub planuje ma prowadzić działalność. [Popr. 74]
3. Wniosek zawiera następujące elementy:
a) |
plan zarządzania ryzykiem dotyczący odzyskiwania dotyczącym ponownego wykorzystywania wody sporządzony zgodnie z art. 5 ust. 2 ust. - 1 ; [Popr. 75] |
aa) |
najnowsze dostępne dane potwierdzające zgodność oczyszczonych ścieków komunalnych w rozumieniu dyrektywy 91/271/EWG w zakładzie oczyszczania, z którego pochodzi woda przeznaczona do odzysku; [Popr. 76] |
b) |
opis sposobu, w jaki zakład oczyszczania instalacja odzyskiwania będzie spełniać w punkcie zgodności z przepisami minimalne wymogi dotyczące jakości wody i monitorowania określone w sekcji 2 załącznika I; [Popr. 77] |
c) |
opis sposobu, w jaki zakład oczyszczania instalacja odzyskiwania będzie spełniać w punkcie zgodności z przepisami dodatkowe wymogi zaproponowane w planie zarządzania ryzykiem dotyczącym odzyskiwania ponownego wykorzystywania wody. [Popr. 78] |
3a. Operator infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody składa wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, lub zmianę istniejącego zezwolenia do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym infrastruktura dystrybucji odzyskanej wody prowadzi lub ma prowadzić działalność. Wniosek zawiera opis sposobu, w jaki operator infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody będzie wypełniał obowiązki określone w art. 4a ust. 1. [Popr. 79]
3b. Operator infrastruktury magazynowania odzyskanej wody składa wniosek o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, lub zmianę istniejącego zezwolenia do właściwego organu państwa członkowskiego, w którym infrastruktura magazynowania odzyskanej wody prowadzi lub ma prowadzić działalność. Wniosek zawiera opis sposobu, w jaki operator infrastruktury magazynowania odzyskanej wody będzie wypełniał obowiązki określone w art. 4a ust. 2. [Popr. 80]
Artykuł 7
Udzielanie zezwoleń
1. Do celów oceny wniosku właściwy organ w stosownych przypadkach zasięga opinii poniżej wymienionych podmiotów i wymienia z nimi stosowne informacje:
a) |
inne właściwe organy tego samego państwa członkowskiego, a w szczególności organ odpowiedzialny za gospodarkę wodną i organ sanitarny , jeżeli nie są one tymi samymi podmiotami co właściwy organ; [Popr. 81] |
b) |
punkty kontaktowe w państwach członkowskich, których sprawa może dotyczyć, wskazanych zgodnie z art. 9 ust. 1. |
2. Właściwy organ ocenia wniosek, korzystając z odpowiedniego wsparcia naukowego, i podejmuje decyzję o przyznaniu lub odmowie przyznania zezwolenia lub nie w terminie 3 trzech miesięcy od daty otrzymania kompletnego wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 3 lit. a). W przypadku gdy ust. 2, 3, 3a i 3b . Jeżeli właściwy organ potrzebuje więcej czasu z uwagi na złożoność wniosku, niezwłocznie informuje o tym wnioskodawcę , wskazuje przewidywaną datę podjęcia decyzji o udzieleniu lub odmowie udzielenia zezwolenia i przedstawia uzasadnienie przedłużenia terminu. Właściwy organ w każdym przypadku podejmuje decyzję nie później niż sześć miesięcy po otrzymaniu kompletnego wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 2, 3, 3a i 3b. [Popr. 82]
3. W przypadku gdy właściwy organ postanowi udzielić zezwolenia, określa on mające zastosowanie warunki, które obejmują następujące elementy, stosownie do przypadku:
a) |
minimalne wymogi dotyczące jakości wody określone w sekcji 2 załącznika I; |
b) |
dodatkowe warunki w odniesieniu do wymogów zaproponowanych w planie zarządzania ryzykiem dotyczącym odzyskiwania wody; |
c) |
wszelkie inne warunki niezbędne do złagodzenia wyeliminowania wszelkiego niedopuszczalnego ryzyka dla zdrowia ludzi i zwierząt lub dla środowiska. [Popr. 83 |
3a. Jeżeli w planie zarządzania ryzykiem związanym z ponownym wykorzystywaniem wody, o którym mowa w art. 5, nie ujęto jeszcze warunków równoważnych z warunkami, o których mowa w ust. 3 lit. a)–c), właściwy organ niezwłocznie aktualizuje plan.] [Popr. 84]
4. Zezwolenia podlegają regularnemu przeglądowi, co najmniej raz na pięć lat i, w są w razie potrzeby modyfikowane.
Artykuł 8
Kontrola zgodności
1. Właściwe organy sprawdzają zgodność odzyskanej wody z warunkami określonymi w zezwoleniu, w punkcie zgodności z przepisami zezwoleniach wydanych zgodnie z art. 7 . Weryfikacja zgodności z warunkami wykonywana jest za pomocą następujących środków: [Popr. 85]
a) |
kontrole na miejscu; |
b) |
wykorzystanie danych z monitorowania uzyskanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem i dyrektywami 91/271/EWG oraz 2000/60/WE; |
c) |
wszelkie inne odpowiednie środki. |
2. W przypadku niezgodności z warunkami właściwy organ wymaga od operatora zakładu oczyszczania instalacji odzyskiwania , operatora infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody lub operatora infrastruktury magazynowania odzyskanej wody, stosownie do okoliczności, bezzwłocznego podjęcia wszelkich środków niezbędnych do szybkiego przywrócenia zgodności oraz niezwłocznego poinformowania użytkowników końcowych, których dotyczy ta sytuacja . [Popr. 86]
3. Jeżeli niezgodność z warunkami powoduje znaczne ryzyko dla środowiska lub zdrowia ludzkiego pojedyncza wartość dowolnego parametru przekracza wartości podane w minimalnych wymogach dotyczących jakości wody, o których mowa w załączniku I sekcja 2 lit. a) , operator zakładu oczyszczania instalacji odzyskiwania bezzwłocznie zawiesza wszelkie dalsze dostawy odzyskanej wody do czasu, aż właściwy organ stwierdzi, że zgodność z warunkami została przywrócona może stwierdzić przywrócenie zgodności dopiero wtedy, gdy przynajmniej trzy kolejne kontrole potwierdzą, że pojedyncza wartość parametru lub parametrów przekraczających odpowiednie wartości podane w minimalnych wymogach dotyczących jakości wody spadła poniżej maksymalnej dopuszczalnej wartości . [Popr. 87]
4. Jeżeli dojdzie do incydentu mającego wpływ na zgodność z warunkami zezwolenia, operator zakładu oczyszczania instalacji odzyskiwania, operator infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody lub operator infrastruktury magazynowania odzyskanej wody, stosownie do okoliczności, bezzwłocznie powiadamia właściwy organ i użytkowników, na których może mieć wpływ to zdarzenie, oraz przekazuje właściwemu organowi informacje niezbędne do dokonania oceny skutków takiego zdarzenia. [Popr. 88]
4a. Po udzieleniu zezwolenia zgodnie z art. 7 właściwy organ regularnie sprawdza, czy operator instalacji odzyskiwania, operator infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody lub operator infrastruktury magazynowania odzyskanej wody zachowują zgodność ze środkami określonymi w planie zarządzania ryzykiem dotyczącym ponownego wykorzystywania wody. [Popr. 89]
4b. Operator instalacji odzyskiwania ponosi odpowiedzialność i pokrywa szkody w przypadku niezgodności odzyskanej wody w punkcie zgodności z przepisami i skażenia gleby lub produktów rolnych w związku z dystrybucją i magazynowaniem tej niezgodnej z przepisami odzyskanej wody, powodującego zagrożenia dla zdrowia i środowiska. [Popr. 134]
Artykuł 9
Współpraca pomiędzy państwami członkowskimi
1. Państwa członkowskie wyznaczają punkt kontaktowy do współpracy w stosownych przypadkach z punktami kontaktowymi innych państw członkowskich i właściwymi organami. Rola punktów kontaktowych polega na zapewnieniu pomocy na wniosek i koordynowanie komunikacji pomiędzy właściwymi organami. Punkty kontaktowe w szczególności otrzymują i przekazują wnioski o udzielenie pomocy.
2. Państwa członkowskie odpowiadają na wnioski o udzielenie pomocy bez zbędnej zwłoki.
Artykuł 9a
Kampanie informacyjne służące podnoszeniu poziomu świadomości
1. Państwa członkowskie prowadzą kampanie informacyjne służące podnoszeniu poziomu świadomości, skierowane do potencjalnych użytkowników końcowych, w tym obywateli, dotyczące bezpieczeństwa ponownego wykorzystania wody i oszczędności zasobów wodnych uzyskiwanych dzięki ponownemu wykorzystywaniu wody.
2. Państwa członkowskie prowadzą również kampanie informacyjne skierowane do rolników, aby zagwarantować optymalne wykorzystanie odzyskanej wody w uprawach i uniknąć dzięki temu negatywnych skutków dla zdrowia i środowiska. [Popr. 91]
Artykuł 10
Informowanie społeczeństwa
1. Bez uszczerbku dla dyrektyw 2003/4/WE i 2007/2/WE oraz dla art. 9 ust. 4 dyrektywy 2000/60/WE państwa członkowskie zapewniają, by udostępnienie ogółowi społeczeństwa – w internecie dostępne dla ogółu społeczeństwa były poprawne i aktualne informacje dotyczące ponownego użycia lub za pośrednictwem innych łatwych w użyciu środków – poprawnych, aktualnych i dostępnych informacji o ponownym wykorzystywaniu wody , zgodnie z zasadami ochrony danych . Są to informacje na temat: [Popr. 92]
a) |
ilości i jakości odzyskanej wody dostarczonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem; |
aa) |
ilości wykorzystanej odzyskanej wody, wyrażonej jako odsetek łącznej ilości wody słodkiej wykorzystanej do zastosowań objętych niniejszym rozporządzeniem; [Popr. 93] |
b) |
odsetka odzyskanej wody w państwie członkowskim dostarczonej zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w porównaniu z całkowitą ilością oczyszczonych ścieków komunalnych; |
ba) |
odsetka odzyskanej wody dostarczonej w danym państwie członkowskim zgodnie z niniejszym rozporządzeniem w stosunku do łącznej ilości ścieków komunalnych nadających się do oczyszczenia; [Popr. 94] |
c) |
pozwoleń wydanych lub zmienionych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w tym warunków określonych przez właściwe organy zgodnie z art. 7 ust. 3; |
d) |
wyników weryfikacji zgodności przeprowadzonej zgodnie z art. 8 ust. 1; |
e) |
punktów kontaktowych wyznaczonych zgodnie z art. 9 ust. 1. |
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są aktualizowane co najmniej raz w roku.
2a. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 852/2004, które określa ogólne zasady mające zastosowanie do przedsiębiorstw sektora spożywczego, obejmującego produkcję, przetwarzanie, dystrybucję i wprowadzanie do obrotu środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, właściwe organy informują użytkowników o maksymalnej zawartości substancji biogennych w dostarczanych odpowiednio oczyszczonych ściekach, by użytkownicy, w tym rolnicy, mogli się upewnić, że dotrzymują poziomów zawartości substancji biogennych określonych w odpowiednich przepisach Unii. [Popr. 95]
3. Komisja może, za pomocą aktu wykonawczego, ustanowić szczegółowe zasady dotyczące formatu i prezentacji informacji, które mają zostać udostępnione zgodnie z ust. 1. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15. [Popr. 96]
Artykuł 11
Informacje o monitorowaniu procesu wdrażania
1. Bez uszczerbku dla dyrektyw 2003/4/WE i 2007/2/WE każde państwo członkowskie, korzystając z pomocy Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska:
a) |
tworzy i publikuje do dnia… [three years after the date of entry into force of this Regulation] [cztery lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia] r., a następnie co 6 sześć lat aktualizuje, zbiór danych zawierający informacje na temat wyników kontroli zgodności przeprowadzonej zgodnie z art. 8 ust. 1 oraz inne informacje, które mają być podane do publicznej wiadomości w internecie zgodnie z art. 10; [Popr. 97] |
b) |
tworzy, publikuje i aktualizuje corocznie po tej dacie zbiór danych zawierający informacje na temat przypadków nieprzestrzegania warunków określonych w zezwoleniu, zebrane zgodnie z art. 8 ust. 1 oraz informacje dotyczące środków wprowadzonych zgodnie z art. 8 ust. 2 i 3. |
2. Państwa członkowskie zapewniają, by Komisja, Europejska Agencja Środowiska i Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób miały dostęp do zestawów danych, o których mowa w ust. 1.
3. Na podstawie danych, o których mowa w ust. 1, Europejska Agencja Ochrony Środowiska sporządza, publikuje i aktualizuje, regularnie lub na wniosek Komisji, ogólnounijny przegląd zawierający w stosownych przypadkach wskaźniki dotyczące wyników, rezultatów i wpływu niniejszego rozporządzenia, mapy oraz sprawozdania państw członkowskich.
4. Komisja może – w drodze aktów wykonawczych – ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące formatu i prezentacji informacji, które należy dostarczyć zgodnie z ust. 1, a także szczegółowe przepisy dotyczące formatu i prezentacji ogólnounijnego przeglądu, o którym mowa w ust. 3. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15.
Artykuł 12
Dostęp do wymiaru sprawiedliwości
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby osoby fizyczne lub prawne, lub ich stowarzyszenia, organizacje lub grupy, zgodnie z prawem krajowym lub praktyką, miały dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, by zakwestionować materialną lub proceduralną legalność decyzji, działań lub zaniechań związanych ze stosowaniem art. od 4 do 8, jeżeli spełniony jest jeden z następujących warunków:
a) |
mają wystarczający interes; |
b) |
powołują się na naruszenie prawa, w przypadku gdy administracyjne procedury prawne danego państwa członkowskiego wymagają tego jako warunku koniecznego. |
2. Państwa członkowskie ustalają, na jakim etapie mogą być kwestionowane decyzje, działania lub zaniechania.
3. Państwa członkowskie określają, co stanowi wystarczający interes lub naruszenie prawa zgodnie z celem udzielenia zainteresowanej społeczności szerokiego dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
W tym celu interes wszelkich organizacji pozarządowych promujących ochronę środowiska i spełniających wymogi prawa krajowego uważa się za wystarczający do celów ust. 1 lit. a).
Takie organizacje uważa się również za mające prawa, które mogą zostać naruszone, do celów ust. 1 lit. b).
4. Ust. 1, 2 i 3 nie wykluczają możliwości wstępnej procedury odwoławczej przed organem administracyjnym oraz nie mają wpływu na wymóg wyczerpania administracyjnych procedur odwoławczych przed wszczęciem sądowych procedur odwoławczych, w przypadku gdy taki wymóg istnieje w prawie krajowym.
5. Każda procedura odwoławcza, o której mowa w ust. 1 i 4, jest uczciwa, sprawiedliwa, terminowa i nie nazbyt kosztowna.
6. Państwa członkowskie zapewniają publiczne udostępnianie informacji dotyczących dostępu do administracyjnych i sądowych procedur odwoławczych.
Artykuł 13
Ocena
1. Komisja do dnia… [6 years after the date of entry into force of this Regulation pięć lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia ] r. przeprowadzi ocenę niniejszego rozporządzenia. Ocena powinna opierać się co najmniej na następujących elementach: [Popr. 98]
a) |
doświadczenie zdobyte podczas wdrażania niniejszego rozporządzenia; |
b) |
zbiory danych utworzone przez państwa członkowskie zgodnie z art. 11 ust. 1 oraz ogólnounijny przegląd sporządzony przez Europejską Agencję Środowiska zgodnie z art. 11 ust. 3; |
c) |
istotne dane naukowe, analityczne i epidemiologiczne; |
d) |
wiedza techniczna i naukowa; |
e) |
zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia, jeśli są one dostępne. |
ea) |
przeprowadzone doświadczenia, zwłaszcza dotyczące wykorzystywania w rolnictwie osadów z oczyszczalni ścieków i pozostałości po metanizacji. [Popr. 99] |
2. W kontekście oceny, o której mowa w ust. 1, Komisja zwraca szczególną uwagę na następujące aspekty:
a) |
wymogi minimalne określone w załączniku I; |
b) |
kluczowe zadania w zakresie zarządzania ryzykiem określone w załączniku II; |
c) |
dodatkowe wymogi określone przez właściwe organy zgodnie z art. 7 ust. 3 lit. b) i c); |
d) |
wpływ ponownego wykorzystania wody na środowisko i zdrowie ludzkie. |
da) |
wzrost obecności mikrozanieczyszczeń i nowych substancji zwanych „pojawiającymi się” w ponownie wykorzystywanej wodzie. [Popr. 100] |
2a. W ocenie, o której mowa w ust. 1, Komisja analizuje wykonalność:
a) |
rozszerzenia zakresu niniejszego rozporządzenia na odzyskaną wodę przeznaczoną do innych zastosowań specjalnych, w tym do ponownego wykorzystania w celach przemysłowych; |
b) |
rozszerzenia wymogów niniejszego rozporządzenia na pośrednie wykorzystanie oczyszczonych ścieków; |
c) |
określenia minimalnych wymogów dotyczących jakości oczyszczonych ścieków do zasilania warstw wodonośnych. [Popr. 101] |
2b. W stosownych przypadkach Komisja dołącza do oceny, o której mowa w ust. 1, wniosek ustawodawczy. [Popr. 102]
Artykuł 14
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 3, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 3, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.
5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
6. Akt delegowany przyjęty zgodnie z art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 3 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 15
Procedura komitetowa
1. Komisję wspomaga komitet ustanowiony na mocy dyrektywy 2000/60/WE. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 16
Sankcje
Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji w przypadkach naruszenia niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie środki, aby zapewnić ich zastosowanie. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie najpóźniej do dnia… [three years after the date of entry into force of this Regulation cztery lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia ] r. powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach oraz powiadamiają ją o wszelkich późniejszych zmianach mających wpływ na te przepisy. [Popr. 103]
Artykuł 17
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia … [one year after the date of entry into force of this Regulation dwa lata od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia ] r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady
Przewodniczący
(1) Dz.U. C…
(2) Dz.U. C 86 z 7.3.2019, s. 353
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r.
(4) Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).
(5) Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135 z 30.5.1991, s. 40).
(6) COM(2012)0673
(7) COM(2007)0414.
(8) Dz.U. C 9 E z 15.1.2010, s. 33.
(9) COM(2015)0614.
(10) Dyrektywa (UE) …/… w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. …).
(11) Dyrektywa Rady 86/278/EWG z dnia 12 czerwca 1986 r., Dz.U. L 181 z 4.7.1986, s. 6.
(12) Dyrektywa Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotycząca ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, Dz.U. L 375 z 31.12.1991, s. 1.
(13) Dyrektywa Rady 98/83/WE z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 330 z 5.12.1998, s. 32).
(14) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).
(15) Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. L 139 z 30.4.2004, s. 1).
(16) Rozporządzenie (WE) nr 183/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. ustanawiające wymagania dotyczące higieny pasz (Dz.U. L 35 z 8.2.2005, s. 1).
(17) Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 70 z 16.3.2005, s. 1).
(18) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 1).
(19) Dyrektywa 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lutego 2006 r. dotycząca zarządzania jakością wody w kąpieliskach i uchylająca dyrektywę 76/160/EWG (Dz.U. L 64 z 4.3.2006, s. 37).
(20) Dyrektywa 2006/118/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem i pogorszeniem ich stanu (Dz.U. L 372 z 27.12.2006, s. 19).
(21) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/105/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środowiskowych norm jakości w dziedzinie polityki wodnej, zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy Rady 82/176/EWG, 83/513/EWG, 84/156/EWG, 84/491/EWG i 86/280/EWG oraz zmieniająca dyrektywę 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 348 z 24.12.2008, s. 84).
(22) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26 z 28.1.2012, s. 1).
(23) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2005 z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie kryteriów mikrobiologicznych dotyczących środków spożywczych (Dz.U. L 338 z 22.12.2005, s. 1).
(24) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1881/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy niektórych zanieczyszczeń w środkach spożywczych (Dz.U. L 364 z 20.12.2006, s. 5).
(25) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U. L 54 z 26.2.2011, s. 1).
(26) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/4/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41 z 14.2.2003, s. 26).
(27) Dz.U. L 124 z 17.5.2005, s. 4.
(28) Dyrektywa 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiająca infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (Dz.U. L 108 z 25.4.2007, s. 1).
(29) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(30) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
ZAŁĄCZNIK I
ZASTOSOWANIA I MINIMALNE WYMOGI
Sekcja 1. Zastosowania odzyskanej wody, o których mowa w art. 2
a) Nawadnianie w rolnictwie
Nawadnianie w rolnictwie oznacza nawadnianie następujących rodzajów upraw:
— |
rośliny do spożywania w stanie surowym, czyli rośliny, które są przeznaczone do spożycia przez ludzi na surowo lub nieprzetworzone; |
— |
rośliny spożywcze do spożywania po przetworzeniu, czyli rośliny, które są przeznaczone do spożycia przez ludzi, ale nie na surowo, lecz po poddaniu obróbce (np. gotowane, przetworzone przemysłowo); |
— |
uprawy do celów niespożywczych, czyli uprawy, które nie są przeznaczone do spożycia przez ludzi (np. pastwiska, uprawy pastewne, włókna, rośliny ozdobne, nasiona, uprawy energetyczne i torf). |
Bez uszczerbku dla odpowiednich przepisów Unii w dziedzinie środowiska i zdrowia państwa członkowskie mogą wykorzystywać odzyskaną wodę do innych zastosowań, np. do celów przemysłowych, w obiektach rekreacyjnych i do celów związanych z ochroną środowiska. [Popr. 105]
Sekcja 2. Wymogi minimalne
2.1. Wymogi minimalne mające zastosowanie do wody przeznaczonej do nawadniania w rolnictwie
Klasy jakości odzyskanej wody oraz dopuszczalne zastosowania i metody nawadniania dla każdej klasy przedstawiono w tabeli 1. Minimalne wymogi w odniesieniu do jakości wody przedstawiono w tabeli 2 pkt a). Minimalne częstotliwości i docelowe parametry skuteczności monitorowania odzyskanej wody zostały przedstawiono pkt b) tabeli 3 (monitorowanie rutynowe) i w tabeli 4 (monitorowanie walidujące).
Tabela 1 Klasy jakości odzyskanej wody oraz dopuszczalne zastosowania w rolnictwie i metody nawadniania
Minimalna klasa jakości odzyskanej wody |
Kategoria upraw |
Metoda nawadniania |
A |
Wszystkie rośliny spożywcze, w tym uprawy okopowe spożywane na surowo i rośliny spożywcze, których część jadalna ma bezpośredni kontakt z odzyskaną wodą |
Wszystkie metody nawadniania |
B |
Rośliny spożywcze spożywane na surowo, których część jadalna jest produkowana powyżej poziomu gruntu i nie ma bezpośredniego kontaktu z odzyskaną wodą, rośliny spożywcze spożywane po przetworzeniu i uprawy niespożywcze (w tym uprawy stosowane jako pasza dla zwierząt wykorzystywanych do produkcji mleka lub mięsa) |
Wszystkie metody nawadniania |
C |
Tylko nawadnianie kropelkowe (*1) Tylko metody nawadniania nie prowadzące do bezpośredniego kontaktu upraw z odzyskaną wodą. Na przykład nawadnianie kropelkowe (*1) [Popr. 107] |
|
D |
Uprawy przemysłowe, energetyczne i nasienne |
Wszystkie metody nawadniania |
a) Minimalne wymogi jakości wody
Tabela 2 Wymogi dotyczące jakości odzyskanej wody wykorzystywanej do nawadniania w rolnictwie
Klasa jakości odzyskanej wody |
Orientacyjny cel technologii Orientacyjne odpowiednie oczyszczanie |
Wymogi jakościowe Wartość graniczna |
|
|||
E. coli (cfu/100 ml) |
BZD5 (mg/l) |
TSS (mg/l) |
Mętność (NTU) |
Inne |
||
A |
Oczyszczanie wtórne, filtracja i dezynfekcja |
≤10 lub poniżej granicy wykrywalności |
≤10 |
≤10 |
≤5 |
Legionella spp.: <1 000 cfu/l, jeżeli istnieje ryzyko rozpylania w szklarniach Nicienie jelit (jaja helmintów): ≤ 1 jajo na litr dla nawadniania pastwisk lub upraw pastewnych Salmonella: nie występuje [Popr. 108] |
B |
Oczyszczanie wtórne i dezynfekcja |
≤100 |
Zgodnie z dyrektywą Rady 91/271/EWG (1) ((Załącznik I tabela 1) |
Zgodnie z dyrektywą 91/271/EWG ((Załącznik I tabela 1) |
— |
|
C |
Oczyszczanie wtórne i dezynfekcja |
≤1 000 |
— |
|||
D |
Oczyszczanie wtórne i dezynfekcja |
≤10 000 |
— |
Odzyskana woda będzie uważana za zgodną z wymogami określonymi w tabeli 2, jeżeli pomiary spełnią wszystkie następujące kryteria:
— |
Wskazane wartości dla badania obecności E. coli, Legionella spp. oraz nicieni jelit są spełnione w co najmniej 90 % próbek. Żadna z maksymalnych wartości próbek nie może przekraczać maksymalnego limitu odchylenia o 1 jednostkę logarytmiczną od wskazanej wartości w badaniu na obecność E. coli i Legionella oraz o 100 % tej wartości dla nicieni jelit. Wymóg zapewnienia niewystępowania salmonelli ma zastosowanie do 100 % próbek. [Popr. 109] |
— |
Wskazane wartości dla BZT5, TSS i mętności w klasie A są spełnione w co najmniej 90 % próbek. Żadna z maksymalnych wartości z próbek nie może przekraczać maksymalnego limitu odchylenia w granicach 100 % wskazanej wartości. [Popr. 110] |
b) Minimalne wymogi w zakresie monitorowania
Operatorzy zakładu oczyszczania instalacji odzyskiwania prowadzą rutynowe monitorowe w celu sprawdzenia, czy woda odzyskana spełnia minimalne wymogi jakości wody określone w pkt lit. a). Rutynowe monitorowanie zostaje włączone do procedury weryfikacji systemów projektu ponownego wykorzystania wody. [Popr. 111]
Próbki do weryfikacji zgodności parametrów mikrobiologicznych w punkcie zgodności z przepisami pobiera się zgodnie z normą EN ISO 19458. [Popr. 112]
Tabela 3 Minimalne częstotliwości rutynowego monitorowania odzyskanej wody wykorzystywanej do nawadniania w rolnictwie
|
Minimalna częstotliwość monitorowania |
|||||
Klasa jakości odzyskanej wody |
E. coli |
BZD5 |
TSS |
Mętność |
Legionella spp. (w stosownych przypadkach) |
Nicienie jelit (w stosownych przypadkach) |
A |
Raz na tydzień |
Raz na tydzień |
Raz na tydzień |
W sposób ciągły |
Raz na tydzień |
Dwa razy w miesiącu lub częstotliwość określona przez operatora zakładu oczyszczania w zależności od liczby jaj w ściekach dostarczanych do zakładu oczyszczania |
B |
Raz na tydzień |
Zgodnie z dyrektywą 91/271/EWG ((Załącznik I, sekcja D) |
Zgodnie z dyrektywą 91/271/EWG (Załącznik I, sekcja D) |
— |
||
C |
Dwa razy w miesiącu |
— |
||||
D |
Dwa razy w miesiącu |
— |
Monitorowanie walidujące należy wykonać przed oddaniem zakładu oczyszczania do użytku instalacji odzyskiwania , przy modernizacji urządzeń i przy wprowadzaniu nowych urządzeń lub procesów oraz za każdym razem, gdy wydaje się nowe zezwolenie lub zmienia zezwolenie dotychczasowe . [Popr. 113]
Monitorowanie walidujące przeprowadza się w przypadku objętej najbardziej rygorystycznymi wymogami klasy jakości wody – klasy A – w celu oceny zgodności z docelowymi parametrami skuteczności działania (redukcja log10). Monitorowanie walidujące obejmuje monitorowanie mikroorganizmów wskaźnikowych z każdej grupy czynników chorobotwórczych (bakterii, wirusów i pierwotniaków). Wybrane mikroorganizmy wskaźnikowe to: E. coli w odniesieniu do bakterii chorobotwórczych, F-specyficzne colifagi, colifagi somatyczne lub colifagi w odniesieniu do wirusów chorobotwórczych oraz spory Clostridium perfringens lub bakterie przetrwalnikowe redukujące siarczany w odniesieniu do pierwotniaków. Parametry skuteczności działania (redukcja log10) w odniesieniu do monitorowania walidującego wybranych mikroorganizmów wskaźnikowych przedstawiono w tabeli 4 i muszą one być spełnione przy wyjściu z zakładu oczyszczania (punkt zgodności z warunkami) instalacji odzyskiwania z uwzględnieniem stężenia w nieoczyszczonych ściekach wprowadzanych do oczyszczalni ścieków komunalnych. Co najmniej 90 % próbek do walidacji musi spełniać lub przekraczać parametr skuteczności działania. [Popr. 114]
Jeżeli dany wskaźnik biologiczny nie występuje w nieoczyszczonych ściekach w ilości wystarczającej do osiągnięcia redukcji log10, brak takiego wskaźnika biologicznego w ściekach oznacza zgodność z wymogami walidacji. Zgodność z parametrem skuteczności działania można ustalić za pomocą kontroli analitycznej, przez dodanie skuteczności uzyskiwanej na poszczególnych etapach oczyszczania na podstawie dowodów naukowych w przypadku standardowych, utrwalonych procesów, np. na podstawie opublikowanych danych ze sprawozdań z badań, studiów przypadku itp., lub na podstawie testów laboratoryjnych prowadzonych w kontrolowanych warunkach, w przypadku innowacyjnych metod oczyszczania. [Popr. 115]
Tabela 4 Monitorowanie walidujące odzyskanej wody wykorzystywanej do nawadniania w rolnictwie
Klasa jakości odzyskanej wody |
Mikroorganizmy wskaźnikowe (*2) |
Parametry skuteczności dla łańcucha przetwarzania (redukcja log10) |
A |
E. coli |
≥ 5,0 |
Ogółem colifagi/F-specyficzne colifagi/colifagi somatyczne/colifagi (*3) |
≥ 6,0 |
|
spory/ przetrwalnikowe bakterie redukujące siarczany Clostridium perfringens (*4) |
≥ 5,0 |
Metody analizy do celów monitorowania są walidowane i dokumentowane przez operatora zgodnie z normą EN ISO/IEC-17025 lub innymi normami krajowymi lub międzynarodowymi, które zapewniają równoważną jakość. Operator zakładu odzyskiwania zapewnia, by laboratoria wybrane do monitorowania walidującego stosowały praktyki zarządzania jakością zgodne z normą ISO/IEC-17025. [Popr. 119]
(*1) Nawadnianie kropelkowe to system mikropodlewania umożliwiający podlewanie roślin kroplami lub małymi strumieniami wody. Polega ono na skrapianiu wodą powierzchni gleby lub wprowadzaniu wody bezpośrednio pod jej powierzchnię w bardzo wolnym tempie (2–20 l/godz.) za pomocą systemu plastikowych rurek o małej średnicy wyposażonych w otwory nazywane emiterami.
(1) Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135 z 30.5.1991, s. 40).
(*2) Referencyjne czynniki chorobotwórcze Campylobacter, Rotavirus i Cryptosporidium mogą również zostać wykorzystane do celów monitorowania walidującego zamiast zaproponowanych mikroorganizmów wskaźnikowych. W takim przypadku powinny mieć zastosowanie następujące parametry skuteczności w zakresie redukcji log10: Campylobacter (≥ 5,0), Rotavirus (≥ 6,0) i Cryptosporidium (≥ 5,0). Krajowy organ do spraw zdrowia może określić dalsze wskaźniki dla poszczególnych przypadków, jeżeli wykazano potrzebę zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi i zwierząt oraz ochrony środowiska. [Popr. 116]
(*3) Całkowita liczba colifagów została wybrana jako najbardziej odpowiedni wskaźnik obecności wirusów. Jeśli jednak analiza całkowitej liczby colifagów nie jest wykonalna, musi zostać przeanalizowana przynajmniej jedna z ich kategorii (colifagi F-specyficzne lub colifagi somatyczne). Jeżeli colifagi nie występują w nieoczyszczonych ściekach w wystarczającej ilości, zgodność z parametrem skuteczności działania można ustalić przez dodanie skuteczności działania uzyskiwanej na poszczególnych etapach oczyszczania na podstawie dowodów naukowych w przypadku standardowych, utrwalonych procesów, np. na podstawie opublikowanych danych ze sprawozdań z badań, studiów przypadku itp., lub na podstawie testów laboratoryjnych prowadzonych w kontrolowanych warunkach w przypadku innowacyjnych metod oczyszczania. [Popr. 117]
(*4) Spory Clostridium perfringens zostały wybrane jako najbardziej odpowiedni wskaźnik obecności pierwotniaków. Jednakże bakterie przetrwalnikowe redukujące siarczany są alternatywą, jeżeli stężenie sporów Clostridium perfringens nie pozwala na walidację wymaganej redukcji log10. Jeżeli Clostridium perfringens nie występują w nieoczyszczonych ściekach w wystarczającej ilości, zgodność z parametrem skuteczności działania można ustalić przez dodanie skuteczności działania uzyskiwanej na poszczególnych etapach oczyszczania na podstawie dowodów naukowych w przypadku standardowych, utrwalonych procesów, np. na podstawie opublikowanych danych ze sprawozdań z badań, studiów przypadku itp., lub na podstawie testów laboratoryjnych prowadzonych w kontrolowanych warunkach w przypadku innowacyjnych metod oczyszczania. [Popr. 118]
ZAŁĄCZNIK II
a) Kluczowe zadania w zakresie zarządzania ryzykiem [Popr. 120]
-1. |
Przeprowadzenie analizy wykonalności planowanej instalacji odzyskiwania, uwzględniającej co najmniej koszty rozwoju instalacji w odniesieniu do terytorialnego zapotrzebowania na odzyskaną wodę, a także potencjalnych użytkowników końcowych oraz wymogi tej instalacji dotyczące oczyszczonych ścieków, oraz zawierającej ocenę jakości oczyszczonych ścieków wprowadzanych do instalacji. [Popr. 121] |
1. |
Przygotowanie opisu systemu odzyskiwania wody od etapu, na którym ścieki są doprowadzane do oczyszczalni ścieków komunalnych, do etapu wykorzystania, w tym źródła ścieków, etapy i technologie oczyszczania w zakładzie oczyszczania, infrastrukturę służącą do dostaw i magazynowania, planowane przeznaczenie, miejsce wykorzystania oraz ilości wody, jakie mają być dostarczone. Celem tego zadania jest przedstawienie szczegółowego opisu całego systemu odzyskiwania wody. |
2. |
Identyfikacja potencjalnych zagrożeń, w szczególności obecność zanieczyszczeń i czynników chorobotwórczych oraz potencjał pod względem wystąpienia niebezpiecznych zdarzeń, takich jak awaria systemu, przypadkowe wycieki lub skażenia w opisanym systemie odzyskiwania wody. |
3. |
Identyfikacja środowisk, populacji i jednostek, które są bezpośrednio lub pośrednio narażone na określone potencjalne zagrożenia, z uwzględnieniem konkretnych czynników środowiskowych, takich jak lokalne warunki hydrogeologiczne, topologia, typ gleby i ekologia, oraz czynników związanych z rodzajem upraw oraz praktykami rolniczymi. Na wszystkich etapach ponownego wykorzystywania ścieków uwzględnia się ocenę ryzyka dla zdrowia, obejmującą wskazanie zagrożeń, zależność dawka-odpowiedź, ocenę narażenia i charakterystykę ryzyka. Należy również uwzględnić możliwy nieodwracalny lub długoterminowy negatywny wpływ operacji odzyskiwania wody , np. dostarczania, magazynowania i wykorzystywania odzyskanej wody, na środowisko lub zdrowie, w tym potencjalny negatywny wpływ na przepływy hydrobiologiczne . [Popr. 122] |
4. |
Przeprowadzenie oceny ryzyka obejmującej zarówno zagrożenia dla środowiska, jak i zagrożenia dla zdrowia ludzi i zwierząt, z uwzględnieniem charakteru zidentyfikowanych potencjalnych zagrożeń, zidentyfikowanych środowisk, populacji i jednostek potencjalnie narażonych na te zagrożenia oraz dotkliwości możliwych skutków zagrożeń, jak również wszystkich właściwych przepisów unijnych i krajowych, wytycznych i minimalnych wymogów w odniesieniu do żywności i pasz oraz bezpieczeństwa pracowników
i celów dotyczących środowiska
.
W ocenie ryzyka można wykorzystać badania jakościowe.
Brak pewności naukowej w charakterystyce ryzyka uwzględniany jest zgodnie z zasadą ostrożności. [Popr. 123]
Ocena ryzyka składa się z następujących elementów:
Poniższe wymogi i obowiązki zostaną, jako minimum, uwzględnione przy dokonywaniu oceny ryzyka W ocenie ryzyka przestrzega się przynajmniej poniższych wymogów i obowiązków : [Popr. 125]
|
b) Warunki dotyczące dodatkowych wymogów [Popr. 126]
5. |
Jeżeli jest to konieczne i właściwe, aby zapewnić wystarczający
odpowiedni
poziom ochrony środowiska i zdrowia ludzkiego, należy określić wymogi dotyczące jakości wody i monitorowania, które są dodatkowe w stosunku do wymogów określonych w załączniku I lub bardziej rygorystyczne niż te wymogi.
W zależności od wyników oceny ryzyka, o której mowa w pkt 4, Takie dodatkowe wymogi mogą w szczególności dotyczyć:
|
c) Środki zapobiegawcze [Popr. 128]
6. |
Określenie środków zapobiegawczych, które już istnieją lub powinny zostać podjęte w celu ograniczenia ryzyka, tak aby można było we właściwy sposób zarządzać wszystkimi zidentyfikowanymi rodzajami ryzyka.
Takie środki zapobiegawcze mogą obejmować:
Szczególne środki zapobiegawcze, które mogą być istotne, przedstawiono w tabeli 1. Tabela 1: Szczególne środki zapobiegawcze
|
7. |
Należy zapewnić wprowadzenie odpowiednich systemów i procedur kontroli jakości, w tym monitorowanie odzyskanej wody pod kątem odpowiednich parametrów oraz zapewnić ustanowienie odpowiednich programów konserwacji urządzeń. |
8. |
Należy zapewnić wprowadzenie systemów monitorowania środowiska umożliwiających wykrywanie wszelkich negatywnych skutków ponownego wykorzystywania wody, a także zapewnić informacje zwrotne pochodzące z monitorowania oraz odpowiednią walidację i dokumentację wszystkich procesów i procedur.
Zaleca się, aby operator zakładu oczyszczania stworzył i utrzymywał system zarządzania jakością certyfikowany zgodnie z ISO 9001 lub równoważną normą. |
8a. |
Zapewnienie wyposażenia instalacji odzyskiwania w alternatywne środki zrzutu oczyszczonych ścieków, które nie są ponownie wykorzystywane. [Popr. 129] |
9. |
Należy zapewnić wprowadzenie odpowiedniego systemu w celu zarządzania incydentami i sytuacjami kryzysowymi, w tym procedury odpowiedniego informowania wszystkich zainteresowanych stron o tego rodzaju zdarzeniach i prowadzić regularnie aktualizowany plan reagowania w sytuacjach nadzwyczajnych. |
9a. |
Zapewnienie oddzielenia infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody i zbudowania jej tak, by uniknąć ryzyka zanieczyszczenia systemu dostarczania i dystrybucji wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi. [Popr. 130] |
9b. |
Zapewnienie właściwego oznakowania infrastruktury dystrybucji odzyskanej wody, a jeżeli obejmuje ona otwarte kanały – umieszczenia na nich odpowiednich, wystarczająco dobrze widocznych znaków, nawet jeśli ścieki są mieszane z wodą z innych źródeł. [Popr. 131] |
9c. |
Zapewnienie wprowadzenia mechanizmów koordynacji działań różnych podmiotów w celu zagwarantowania bezpiecznej produkcji i wykorzystania odzyskanej wody. [Popr. 132] |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/246 |
P8_TA(2019)0072
Homologacja i nadzór rynku pojazdów rolniczych i leśnych ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany i sprostowania rozporządzenia (UE) nr 167/2013 w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (COM(2018)0289 – C8-0183/2018 – 2018/0142(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/36)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0289), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0183/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 września 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 16 stycznia 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0318/2018), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2018)0142
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/… w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 167/2013 w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/519.)
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/247 |
P8_TA(2019)0073
Program na rzecz jednolitego rynku, konkurencyjności przedsiębiorstw oraz statystyki europejskiej ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program na rzecz jednolitego rynku, konkurencyjności przedsiębiorstw, w tym małych i średnich przedsiębiorstw, oraz statystyk europejskich oraz uchylającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 99/2013, (UE) nr 1287/2013, (UE) nr 254/2014, (UE) nr 258/2014, (UE) nr 652/2014 i (UE) 2017/826 (COM(2018)0441 – C8-0254/2018 – 2018/0231(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/37)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0441), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 43 ust. 2, art. 168 ust. 4 lit. b) oraz art. 114, 173 i 338 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0254/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 października 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 5 grudnia 2018 r. (2), |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów oraz opinię przedstawioną przez Komisję Gospodarczą i Monetarną, jak również opinie przedstawione przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, Komisję Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisję Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Komisję Budżetową (A8-0052/2019), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2018)0231
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 12 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… ustanawiające program na rzecz jednolitego rynku, konkurencyjności przedsiębiorstw, w tym małych i średnich przedsiębiorstw, oraz statystyk europejskich oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 99/2013, (UE) nr 1287/2013, (UE) nr 254/2014, (UE) nr 258/2014, (UE) nr 652/2014 i (UE) 2017/826
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności
jego art. 43 ust. 2, art. 168 ust. 4 lit. b) oraz art. 114, 173 i 338,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rynek wewnętrzny jest kamieniem węgielnym Unii. Od chwili powstania jest on jednym z najważniejszych czynników przyczyniających się do wzrostu gospodarczego, konkurencyjności i zatrudnienia. Przyczynia się do tworzenia nowych możliwości i powstawania korzyści skali dla przedsiębiorstw europejskich, w szczególności mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), oraz do wzmocnienia ich konkurencyjności przemysłowej. Nadal powinien on przynosić porównywalne korzyści wszystkim obywatelom. Rynek wewnętrzny przyczynił się do stworzenia nowych miejsc pracy i zapewnił konsumentom większy wybór po niższych cenach , przy zagwarantowaniu wysokiej jakości oferowanych produktów i usług . W dalszym ciągu jest motorem tworzenia bardziej zintegrowanego rynku oraz silniejszej, bardziej zrównoważonej i sprawiedliwej gospodarki. Jest on jednym z największych osiągnięć Unii Europejskiej oraz jej największym atutem w coraz bardziej zglobalizowanym świecie , a także podstawowym elementem transformacji w zasobooszczędną i energooszczędną zrównoważoną gospodarkę w reakcji na rosnącą presję związaną ze zmianą klimatu . [Popr. 1] |
(2) |
Rynek wewnętrzny musi wciąż dostosowywać się do otoczenia szybko zmieniającego się pod wpływem rewolucji cyfrowej i globalizacji. Nowa epoka innowacji cyfrowych w dalszym ciągu zapewnia możliwości oraz korzyści dla gospodarki i w kontekście codziennego życia, w szczególności przedsiębiorstwom i osobom prywatnym, przyczynia się do tworzenia nowych produktów i modeli działalności, ale również stanowi wyzwanie w zakresie regulacji i egzekwowania prawa oraz ochrony i bezpieczeństwa konsumentów . [Popr. 2] |
(3) |
Funkcjonowanie rynku wewnętrznego odbywa się na podstawie dużej części unijnego prawodawstwa. Dotyczy to w szczególności konkurencyjności, normalizacji , wzajemnego uznawania , ochrony konsumentów, nadzoru rynku i regulacji dotyczących łańcucha żywnościowego, ale także przepisów w sprawie działalności gospodarczej, handlu i transakcji finansowych oraz wspierania uczciwej konkurencji zapewniającej równe szanse niezbędne do funkcjonowania rynku wewnętrznego , z korzyścią dla konsumentów i przedsiębiorstw . [Popr. 3] |
(4) |
Jednak nadal istnieją nieuzasadnione, dyskryminujące lub nieproporcjonalne bariery utrudniające prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego lub pojawiają się nowe przeszkody. Przyjęcie przepisów to zaledwie pierwszy krok, równie ważne jest dopilnowanie, by funkcjonowały. Ostatecznie jest Nieodpowiednie egzekwowanie obowiązujących przepisów, przeszkody w swobodnym przepływie towarów i usług oraz niski poziom transgranicznych zamówień publicznych ograniczają możliwości przedsiębiorstw i konsumentów. Radzenie sobie z takimi przeszkodami to ostatecznie kwestia zaufania obywateli do Unii, jej zdolności do osiągania pożądanych celów oraz do tworzenia jakościowych miejsc pracy i generowania wzrostu gospodarczego, przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony interesu publicznego. [Popr. 4] |
(5) |
Obecnie istnieje kilka programów umożliwiających Unii działania w dziedzinie konkurencyjności przedsiębiorstw, w tym MŚP szczególności mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw , ochrony konsumentów i końcowych użytkowników usług finansowych, kształtowania polityki w dziedzinie usług finansowych i łańcucha żywnościowego. Dodatkowe działania finansowane są bezpośrednio z linii budżetowych dotyczących rynku wewnętrznego. Niezbędne jest usprawnienie i wykorzystanie synergii między różnymi działaniami i ustanowienie bardziej elastycznych , przejrzystych, uproszczonych i ruchomych ram w celu finansowania działań, których celem jest osiągnięcie prawidłowo funkcjonującego i zrównoważonego rynku wewnętrznego w sposób jak najbardziej efektywny pod względem kosztów. Należy zatem ustanowić nowy program łączący działania finansowane wcześniej w ramach innych programów i innych stosownych linii budżetowych , z uwzględnieniem doświadczeń płynących z istniejących programów . Program powinien również obejmować nowe inicjatywy, które mają na celu poprawę funkcjonowania rynku wewnętrznego , unikając powielania powiązanych unijnych programów i działań . [Popr. 5] |
(6) |
Opracowywanie, tworzenie i rozpowszechnianie statystyk europejskich stanowi przedmiot odrębnego Europejskiego programu statystycznego ustanowionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 99/2013 (4). W celu zapewnienia ciągłości tworzenia i rozpowszechniania statystyk europejskich nowy program powinien również obejmować działania objęte wchodzące w zakres obecnego Europejskiego programu statystycznego, zapewniając ramy w zakresie gromadzenia danych, jak również opracowywania, tworzenia , prawidłowego wykorzystania, stosowania i rozpowszechniania statystyk europejskich. Ponadto w ramach nowego programu powinno się ustanowić ramy finansowe potrzebne do dostarczania wysokiej jakości, porównywalnych i wiarygodnych europejskich statystyk , również w takich dziedzinach jak handel i migracja, w celu wsparcia opracowywania, wdrażania, monitorowania i oceny wszystkich unijnych polityk zgodnie z art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) . [Popr. 6] |
(7) |
Właściwe jest zatem ustanowienie programu na rzecz jednolitego rynku z myślą o wzmocnieniu rynku wewnętrznego i poprawie jego funkcjonowania w obszarze konkurencyjności i zrównoważonego charakteru przedsiębiorstw, w tym zwłaszcza mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw, normalizacji, nadzoru rynku, ochrony konsumentów, łańcucha dostaw żywności oraz statystyki europejskiej („programu”). Program powinien zostać ustanowiony na okres siedmiu lat od 2021 do 2027 r. [Popr. 7] |
(8) |
Program powinien wspierać opracowywanie, wdrażanie i egzekwowanie unijnych przepisów stanowiących podstawę prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Program powinien wspierać tworzenie warunków odpowiednich dla umocnienia pozycji podmiotów działających na rynku wewnętrznym; przedsiębiorstw, obywateli, w tym konsumentów, pracowników, społeczeństwa obywatelskiego i władz publicznych. Dlatego program powinien mieć na celu zapewnienie konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw, zwłaszcza MŚP, lecz mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw , w tym w sektorze turystycznym, jak również wspieranie egzekwowania prawa ochrony konsumentów i przepisów dotyczących bezpieczeństwa , a także norm środowiskowych i społecznych, oraz zwiększanie świadomości wśród przedsiębiorstw i obywateli, zapewniając im odpowiednie narzędzia, właściwe informacje i pomoc, wiedzę i kompetencje, potrzebne do podejmowania świadomych decyzji oraz większego udziału w unijnym procesie stanowienia prawa. Ponadto program powinien mieć na celu wzmocnienie współpracy administracyjnej i regulacyjnej, w szczególności poprzez programy szkoleniowe, wymianę najlepszych praktyk, poszerzanie wiedzy i kompetencji, w tym wykorzystywanie strategicznych zamówień publicznych. Program ma również na celu wspieranie tworzenia wysokiej jakości norm międzynarodowych, które są podstawą wdrażania unijnych przepisów. Obejmuje to również normy w dziedzinie sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych, przyczyniając się tym samym do przejrzystości i prawidłowego funkcjonowania unijnych rynków kapitałowych oraz zwiększenia ochrony inwestorów. Program powinien wspierać działania w zakresie opracowywania regulacji i norm również poprzez zapewnienie jak najszerszego zaangażowania zainteresowanych stron. Celem programu powinno być również wspieranie wdrażania i egzekwowania prawodawstwa UE zapewniającego wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi, zwierząt i roślin na wszystkich etapach łańcucha żywnościowego oraz poprawę dobrostanu zwierząt. [Popr. 8] |
(9) |
Nowoczesny rynek wewnętrzny jest oparty na zasadach uczciwości, przejrzystości i wzajemnego zaufania, sprzyja konkurencji i przynosi korzyści konsumentom, przedsiębiorcom i pracownikom. Lepsze wykorzystanie ulegającego ciągłym zmianom jednolitego rynku usług pomoże europejskim przedsiębiorstwom w tworzeniu miejsc pracy i rozwoju poza granicami macierzystego kraju, co z kolei zaowocuje szerszym wyborem usług po lepszych cenach przy równoczesnym zachowaniu wysokich standardów dla konsumentów i pracowników. Aby osiągnąć ten cel, program powinien przyczynić się do usunięcia istniejących przeszkód i zapewnić ramy regulacyjne, w których będą mogły funkcjonować nieuzasadnionych, dyskryminujących i nieproporcjonalnych barier, a także zadbać o to , aby ramy regulacyjne mogły uwzględniać nowe, innowacyjne modele biznesowe , w tym modele gospodarki współpracy i przedsiębiorczość społeczną, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony socjalnej, w tym dla przedsiębiorców . [Popr. 9] |
(10) |
Przeszkody regulacyjne na rynku wewnętrznym zostały usunięte w przypadku wielu produktów przemysłowych poprzez zastosowanie mechanizmów zapobiegawczych, przyjęcie wspólnych przepisów i norm oraz, w przypadku braku takich przepisów unijnych, poprzez zasadę wzajemnego uznawania. W obszarach, gdzie nie istnieje prawodawstwo Unii, zasada wzajemnego uznawania oznacza, że towary, które są wprowadzane do obrotu zgodnie z prawem w jednym państwie członkowskim, korzystają z prawa do swobodnego przepływu i mogą być sprzedawane w innym państwie członkowskim , chyba że zainteresowane państwo członkowskie ma podstawy, by sprzeciwić się wprowadzeniu do obrotu tych towarów, o ile takie ograniczenie jest niedyskryminacyjne, poparte uzasadnionymi celami interesu publicznego określonymi w art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) lub uznanymi w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, a także proporcjonalne do wyznaczonego celu . Jednakże niewłaściwe stosowanie zasady wzajemnego uznawania , na przykład nakładanie nieuzasadnionych lub nieproporcjonalnych ograniczeń, utrudnia przedsiębiorstwom dostęp do rynków w innych państwach członkowskich. Pomimo wysokiego stopnia integracji rynku w dziedzinie towarów, prowadzi to do utraconych możliwości dla całej gospodarki. Przegląd rozporządzenia (UE) nr xxx/2018 w sprawie wzajemnego uznawania pomoże zwiększyć korzyści gospodarcze w tym obszarze. W związku z tym program powinien zmierzać do poprawy stosowania zasady wzajemnego uznawania w dziedzinie towarów , wykorzystując jej pełen potencjał, i do ograniczenia liczby nielegalnych i niezgodnych z wymogami produktów wprowadzanych na rynek dzięki ukierunkowanym działaniom informacyjnym i szkoleniom, wsparciu udzielanemu punktom kontaktowym ds. produktów, lepszej współpracy między właściwymi organami odpowiedzialnymi za wzajemne uznawanie oraz wzmocnieniu nadzoru rynku . [Popr. 10] |
(11) |
Nowe wyzwania dotyczące regulacji i egzekwowania prawa mają związek z tym, że w epoce rewolucji cyfrowej środowisko szybko się zmienia w odniesieniu do takich kwestii jak bezpieczeństwo cybernetyczne cyberbezpieczeństwo, ochrona danych i prywatność , internet rzeczy czy sztuczna inteligencja oraz powiązane z nią normy etyczne . Na wypadek szkód niezbędne są surowe przepisy w zakresie bezpieczeństwa produktów i jasnego określania odpowiedzialności , a także ścisłe egzekwowanie przepisów , aby zapewnić reakcję polityczną, która umożliwia obywatelom europejskim, w tym konsumentom i przedsiębiorstwom, skorzystanie z tych przepisów. W związku z tym program powinien przyczynić się do szybkiego dostosowania i egzekwowania unijnego systemu odpowiedzialności za produkt, co wspiera innowacje , a zarazem gwarantuje bezpieczeństwo i ochronę użytkowników . [Popr. 11] |
(12) |
Wprowadzanie do obrotu produktów, które nie są zgodne z prawem Unii, stawia w niekorzystnej sytuacji tych, którzy przestrzegają przepisów, i może stanowić zagrożenie dla niezależnie od tego, czy produkty te są wprowadzane na rynek w sposób tradycyjny , czy też drogą elektroniczną, oraz niezależnie od tego , czy są one produkowane w Unii, czy też trafiają do niej z państw trzecich, naraża obywateli i konsumentów. Wiele przedsiębiorców lekceważy przepisy w wyniku niewiedzy unijnych na ryzyko . Przedsiębiorcy sprzedający produkty zgodne z wymogami mierzą się z zakłóconą konkurencją ze strony tych, którzy nie przestrzegają przepisów ze względu na niewiedzę lub umyślnie w celu zdobycia przewagi konkurencyjnej. Organy nadzoru rynku są często niedofinansowane i mogą działać jedynie w granicach swojego kraju, podczas gdy przedsiębiorcy prowadzą działalność handlową na poziomie Unii, a nawet globalnym. W szczególności w przypadku handlu elektronicznego organy nadzoru rynku mają duży problem ze śledzeniem przywożonych z państw trzecich produktów niezgodnych z wymogami i określeniem odpowiedzialnego podmiotu w ramach swojej jurysdykcji. i , czy też przeprowadzeniem ocen ryzyka lub badań bezpieczeństwa ze względu na brak fizycznego dostępu do produktów . W związku z tym niniejszy program powinien mieć na celu wzmocnienie zgodności produktów z wymogami poprzez wzmocnienie nadzoru rynku, zapewnienie właściwych zachęt dla przedsiębiorców, podmiotom gospodarczym jasnych, przejrzystych i kompleksowych przepisów, popularyzację obowiązujących przepisów unijnych dotyczących bezpieczeństwa produktów , wzmożenie kontroli przestrzegania przepisów , między innymi przez systematyczne kontrolowanie próbek produktów reprezentujących znaczny procent każdego rodzaju produktów wprowadzanych do obrotu, badania typu Tajemniczy Klient przeprowadzane przez organy nadzoru rynku oraz propagowanie ściślejszej współpracy transgranicznej między organami egzekwowania prawa. Program ten powinien się również przyczyniać do konsolidacji obowiązujących ram nadzoru rynku, zachęcać organy nadzoru rynku z różnych państw członkowskich do wspólnych działań, ulepszać wymianę informacji oraz promować ściślejszą integrację i konwergencję w zakresie nadzoru rynku , zwłaszcza poprzez zadbanie o ścisłe przestrzeganie nowych wymogów wprowadzonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 (5) , tak aby uniknąć sprzedaży obywatelom europejskim produktów niezgodnych z wymogami. Program powinien zatem wzmocnić zdolności organów nadzoru rynku w całej Unii i przyczynić się do większej spójności między państwami członkowskimi, zapewniając korzyści z rynku wewnętrznego zarówno pod względem dobrobytu gospodarczego, jak i zrównoważonego wzrostu, przy jednoczesnym uwzględnieniu ich szczególnych potrzeb w sposób zindywidualizowany. [Popr. 12] |
(13) |
Bezpieczeństwo produktów to kwestia, która dotyczy całego społeczeństwa. Przed wprowadzeniem produktów do obrotu jednostka oceniająca zgodność sprawdza, czy spełniają one wymogi bezpieczeństwa. Dlatego pierwszorzędne znaczenie ma to, by jednostki oceniające zgodność były wiarygodne i kompetentne. Unia wprowadziła system akredytacji jednostek oceniających zgodność, sprawdzania ich kompetencji, bezstronności i niezależności. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 (6) było jednak na szczeblu krajowym wprowadzane w życie na wiele różnych sposobów. Różnice te dotyczą podziału kompetencji między organami nadzoru rynku i wewnętrznych mechanizmów koordynacji na szczeblu krajowym, poziomu zaangażowanych środków finansowych przeznaczonych na nadzór rynku oraz strategii i podejść do nadzoru rynku, a także uprawnień w odniesieniu do produktów niezgodnych z wymogami i poziomu kar za naruszenia, co skutkuje fragmentarycznym egzekwowaniem unijnego prawodawstwa harmonizacyjnego. Fragmentacja ta spowodowała, że w niektórych państwach członkowskich nadzór rynku jest bardziej rygorystyczny niż w innych, co może osłabić efekt odstraszający przepisów i stworzyć nierówne szanse dla przedsiębiorstw w niektórych państwach członkowskich, a także prowadzić do nierównowagi w poziomie bezpieczeństwa produktów w Unii. Obecnie głównym wyzwaniem jest zapewnienie zgodności systemu akredytacji z aktualnym stanem wiedzy oraz zapewnienie jego stosowania w tak samo rygorystyczny sposób w całej Unii. W związku z tym program powinien wspierać środki mające na celu zapewnienie, by jednostki oceny zgodności nadal spełniały wymogi regulacyjne, zwłaszcza poprzez wykorzystywanie oceny przeprowadzanej przez strony trzecie, by poprawić bezstronne i niezależne procedury, oraz wzmocnienie europejskiego systemu akredytacji, w szczególności w nowych dziedzinach polityki, poprzez wspieranie jednolitości kontroli i kar, a także Europejskiej Współpracy w Dziedzinie Akredytacji, o której mowa w art. 14 rozporządzenia (WE) nr 765/2008. [Popr. 13] |
(14) |
Rozwój handlu elektronicznego może powodować pewne problemy dotyczące ochrony zdrowia i bezpieczeństwa użytkowników końcowych przed produktami niezgodnymi z wymogami. Ponieważ wraz z rozwojem handlu elektronicznego i usług dla podróżnych rynki konsumenckie stały się rynkami bez granic, należy zadbać o to, aby konsumenci zamieszkujący w Unii mogli korzystać z odpowiedniej równoważnej ochrony podczas przywozu towarów i usług od przedsiębiorców mających siedzibę w państwach trzecich. W związku z tym program powinien w razie konieczności umożliwiać wspieranie współpracy z właściwymi organami z siedzibą w państwach trzecich będących najważniejszymi partnerami handlowymi Unii w odniesieniu do wymiany informacji na temat produktów niezgodnych z wymogami, najnowszych rozwiązań naukowych i nowych technologii, nowych zagrożeń oraz innych aspektów związanych z działaniami kontrolnymi . [Popr. 14] |
(15) |
Organy władzy publicznej korzystają z zamówień publicznych w celu zapewnienia najlepszej relacji wartości do ceny za publiczne pieniądze, oraz przyczynienia się do stworzenia bardziej innowacyjnego, zrównoważonego, zintegrowanego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego , w tym – jeżeli jest to zgodne z obowiązującym prawem Unii – przez stosowanie kryteriów innych niż jedynie najniższa cena czy opłacalność, uwzględnianie między innymi takich aspektów jak jakość, ochrona środowiska, sprawiedliwy handel i kwestie społeczne, a także ułatwianie podziału zamówień na części w przypadku dużych projektów infrastrukturalnych . Dyrektywa 2014/23/UE (7), dyrektywa 2014/24/UE (8) i dyrektywa 2014/25/UE (9) stanowią ramy prawne dla integracji i skutecznego funkcjonowania rynków zamówień publicznych odpowiadających 14 % produktu krajowego brutto Unii, z korzyścią dla organów publicznych, przedsiębiorstw, jak i obywateli, w tym konsumentów. Prawidłowo wdrożone przepisy dotyczące zamówień publicznych są kluczowym narzędziem wzmacniania jednolitego rynku oraz pobudzania wzrostu unijnych przedsiębiorstw i tworzenia miejsc pracy w Unii. Dlatego niniejszy program powinien wspierać działania zmierzające do zapewnienia szerszego wykorzystywania strategicznych zamówień publicznych, profesjonalizacji nabywców publicznych, ułatwiania i poprawy dostępu do rynków zamówień publicznych dla MŚP i mikroprzedsiębiorstw, w szczególności przez usługi doradcze i szkolenia , zwiększenia przejrzystości, uczciwości i jakości danych, pobudzenia transformacji cyfrowej w dziedzinie zamówień publicznych i promocji wspólnego udzielania zamówień poprzez wzmocnione partnerstwo z państwami członkowskimi, usprawnienia gromadzenia i analizy danych, w tym poprzez opracowywanie specjalnych narzędzi informatycznych, wspierania wymiany doświadczeń i dobrych praktyk, uwzględniania europejskich i międzynarodowych norm, dostarczania wytycznych, dążenia do korzystnych umów handlowych, wzmocnienia współpracy między organami krajowymi oraz uruchomienia projektów pilotażowych. [Popr. 15] |
(16) |
Aby zrealizować cele programu oraz ułatwić życie obywatelom i przedsiębiorstwom, należy wprowadzić w życie wysokiej jakości usługi publiczne zorientowane ukierunkowane na użytkownika , zorientowane w coraz większym stopniu na kwestie cyfrowe i w pełni dostępne, a także w jeszcze większym stopniu zintensyfikować wysiłki w dziedzinie administracji elektronicznej, przy jednoczesnym zapewnieniu odpowiedniej ochrony danych i prywatności . Oznacza to, że administracje publiczne powinny zacząć stosować nowe i bardziej innowacyjne metody pracy, aby wyeliminować podziały między różnymi częściami administracji i zaangażować się we współtworzenie tych usług publicznych z udziałem obywateli i przedsiębiorstw. Ponadto ciągły i stały wzrost działalności transgranicznej na rynku wewnętrznym wymaga zapewnienia dostępności aktualnych , dokładnych i łatwo zrozumiałych informacji na temat praw przedsiębiorstw i obywateli, ale również informacji wyjaśniających formalności administracyjne , a także upraszczających je . Ponadto zasadniczego znaczenia nabiera udzielanie porad prawnych oraz pomocy w rozwiązaniu problemów, które występują na szczeblu międzynarodowym. Niezbędne jest także połączenie krajowych administracji w prosty i skuteczny sposób, wspieranie organów publicznych w realizacji tych celów, jak również ocena sposobu funkcjonowania rynku wewnętrznego w terenie. Istniejące narzędzia służące do zarządzania rynkiem wewnętrznym już odgrywają ważną rolę w ułatwianiu osiągania tych celów. W związku z powyższym i z myślą o dotrzymaniu tempa rozwojowi technologicznemu i zmianom na rynku, a także nowym wyzwaniom dotyczącym regulacji i egzekwowania prawa, program powinien wspierać podnoszenie jakości, widoczności, przejrzystości i niezawodności narzędzi służących do zarządzania rynkiem wewnętrznym. Program powinien zatem wspierać między innymi istniejące narzędzia służące do zarządzania rynkiem wewnętrznym, tj.: portal „Twoja Europa”, który powinien być podstawą przyszłego jednolitego portalu cyfrowego, portal „Twoja Europa – Porady”, system SOLVIT, system wymiany informacji na rynku wewnętrznym oraz tabela wyników jednolitego rynku w celu ułatwienia życia obywatelom i handlu transgranicznego przedsiębiorstwom. [Popr. 15] |
(17) |
Program powinien wspierać rozwój unijnych ram regulacyjnych w obszarze prawa spółek i ładu korporacyjnego, a także prawa umów, z myślą o zwiększeniu efektywności i konkurencyjności przedsiębiorstw , zwłaszcza MŚP, przy jednoczesnym zapewnieniu ochrony zainteresowanym stronom, których dotyczy działalność spółek, oraz reagowaniu na nowe wyzwania polityczne. Powinien on również zapewniać odpowiednią ocenę, wdrażanie i egzekwowanie odpowiedniego wspólnotowego dorobku prawnego, informacje i pomoc dla zainteresowanych stron oraz wspierać wymianę informacji w tej dziedzinie. Program powinien w dalszym ciągu wspierać inicjatywy Komisji na rzecz przejrzystych i odpowiednio dostosowanych ram prawnych dotyczących gospodarki opartej na danych oraz innowacji. Inicjatywy te są niezbędne do zwiększenia pewności prawa w odniesieniu do zobowiązań umownych i pozaumownych, w szczególności w odniesieniu do odpowiedzialności i etyki w kontekście najnowszych technologii, takich jak internet rzeczy, sztuczna inteligencja, robotyka i drukowanie 3D. Celem programu powinno być pobudzanie rozwoju biznesu opartego na danych , przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony prywatności , który będzie miał decydujące znaczenie dla pozycji Unii pod względem konkurencyjności na poziomie światowym. [Popr. 17] |
(18) |
Program powinien również wspierać prawidłowe i pełne wdrożenie i stosowanie unijnych ram prawnych dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu przez państwa członkowskie oraz rozwój przyszłych polityk, aby stawić czoła nowym wyzwaniom w tej dziedzinie. Powinien również wspierać istotne działania międzynarodowych organizacji o znaczeniu europejskim, takich jak Komitet Ekspertów ds. Oceny Środków Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy i Finansowaniu Terroryzmu przy Radzie Europy. |
(19) |
Wdrażanie i rozwój rynku wewnętrznego w dziedzinie usług finansowych, stabilności finansowej i unii rynków kapitałowych, w tym zrównoważonych finansów, w dużym stopniu zależy od wprowadzania przez Unię środków opartych na dowodach. Aby osiągnąć ten cel, Komisja powinna aktywnie i stale monitorować rynki finansowe i stabilność finansową, oceniać wdrażanie prawodawstwa Unii przez państwa członkowskie, oceniać, czy obowiązujące przepisy są adekwatne do zakładanych celów, i określać potencjalne obszary działania, w których pojawiają się nowe rodzaje ryzyka, przy ciągłym zaangażowaniu zainteresowanych stron w cały cykl polityki. Takie działania opierają się na produkcji analiz, badań, materiałów szkoleniowych, badań opinii, ocen zgodności, ocen oraz statystyk i są wspierane przez systemy informatyczne i narzędzia komunikacji. |
(20) |
Biorąc pod uwagę fakt, że rynek wewnętrzny zdefiniowany w art. 3 Traktatu TFEU obejmuje system zapewniający niezakłóconą konkurencję na rynku wewnętrznym , program powinien wspierać unijną politykę przyczyniać się do wspierania unijnej polityki konkurencji, sieci i współpracę z krajowymi w drodze usprawnienia i zacieśnienia współpracy z europejską siecią konkurencji oraz z organami i sądami, a także działania informacyjne skierowane do szerszej grupy zainteresowanych stron polegające na informowaniu krajowymi , w tym w drodze zacieśniania współpracy międzynarodowej, jak również informowania o prawach, korzyściach i obowiązkach wynikających z polityki konkurencji oraz ich wyjaśniania. Program powinien w szczególności pomóc Komisji lepiej analizować i oceniać zmiany na rynku, m.in. dzięki szerokiemu wykorzystaniu badań sektorowych oraz dzięki systematycznej wymianie wyników i najlepszych praktyk w ramach europejskiej sieci konkurencji. Powinno się to przyczynić do zapewnienia uczciwej konkurencji i równych warunków działania, w tym na szczeblu międzynarodowym, oraz do wzmocnienia pozycji przedsiębiorstw, w szczególności MŚP, i konsumentów, aby mogli czerpać korzyści płynące z jednolitego rynku ich wyjaśnianiu. [Popr. 18] |
(21) |
W szczególności program musi podjąć kwestię radykalnych skutków, jakie dla konkurencji i funkcjonowania rynku wewnętrznego wynikają z zachodzącej transformacji gospodarki i otoczenia biznesowego, w szczególności z gwałtownego wzrostu ilości danych i zakresu ich wykorzystania, biorąc pod uwagę coraz większe wykorzystanie sztucznej inteligencji , dużych zbiorów danych, algorytmów i innych narzędzi informatycznych oraz fachowej wiedzy przez przedsiębiorstwa i ich doradców. Niezwykle istotne jest również to, by program wspierał sieci kontaktów oraz szerszą i ściślejszą współpracę z sądami i organami państw członkowskich , współpracy w udziałem organów państw członkowskich i sądów, z uwagi na to, że niezakłócona konkurencja i funkcjonowanie rynku wewnętrznego zależą w dużej mierze od działań podejmowanych przez te podmioty. Z uwagi na szczególną rolę polityki konkurencji w zapobieganiu negatywnemu wpływowi, jaki mogą wywierać na rynek wewnętrzny zachowania antykonkurencyjne poza granicami Unii, program powinien w stosownych przypadkach wspierać także współpracę z organami państw trzecich. Ponadto rozszerzenie działań informacyjnych jest niezbędne do tego, by umożliwić większej liczbie obywateli i firm czerpanie w pełni korzyści z uczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym. W szczególności konieczne jest wykazanie wymiernych korzyści wynikających z unijnej polityki konkurencji dla obywateli europejskich poprzez współpracę z grupami społeczeństwa obywatelskiego i odpowiednimi bezpośrednio zainteresowanymi stronami. Z uwagi na to, że szereg inicjatyw w programie to inicjatywy nowe i że szybkie i dynamiczne zmiany warunków konkurencji na rynku wewnętrznym, mianowicie dotyczące innowacji cyfrowych, sztucznej inteligencji, algorytmów, dużych zbiorów danych, cyberbezpieczeństwa i technologii w dziedzinie informatyki śledczej, w przypadku których tempo i zakres zmian są trudne do oszacowania, mają znaczny wpływ na część program poświęconą konkurencji, można się spodziewać, że aby sprostać zmieniającym się potrzebom w ramach tej części programu potrzebna będzie elastyczność. [Popr. 19] |
(22) |
Wzmocnienie konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju europejskich przedsiębiorstw, a jednocześnie zapewnienie skutecznych równych szans oraz otwartego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego jest sprawą najwyższej wagi. MŚP są siłą napędową europejskiej gospodarki. Stanowią one 99 % wszystkich przedsiębiorstw w Europie, zapewniają dwie trzecie miejsc pracy i przyczyniają się w znacznym stopniu do tworzenia nowych , wartościowych miejsc pracy we wszystkich sektorach w skali regionalnej i lokalnej , a co za tym idzie do spójności społecznej. MŚP odgrywają zasadniczą rolę w dążeniu do transformacji energetycznej i w przyczynianiu się do realizacji unijnych celów w dziedzinie klimatu wynikających z porozumienia paryskiego. Program powinien zatem zwiększyć ich zdolność do opracowywania przyjaznych dla środowiska produktów i usług wysokiej jakości oraz wspierać ich wysiłki na rzecz bardziej efektywnego gospodarowania zasobami, zgodnie z zasadą „efektywność energetyczna przede wszystkim”. W ten sposób program przyczyni się również do większej konkurencyjności unijnych MŚP na globalnym rynku. [Popr. 20] |
(23) |
Przed MŚP stoją wspólne wyzwania, które nie wpływają w takim samym stopniu na większe przedsiębiorstwa. Są to trudności z pozyskiwaniem finansowania, znalezieniem wykwalifikowanych pracowników, zmniejszeniem obciążeń administracyjnych, rozwijaniem kreatywności i innowacji, z dostępem do rynków i umiędzynarodowieniem działalności. Program powinien w sposób proporcjonalny korygować niedoskonałości rynku, a jednocześnie nie zakłócać konkurencji na rynku wewnętrznym. Program powinien w szczególności stworzyć odpowiednie warunki do wprowadzania innowacji technologicznych i organizacyjnych w procesach produkcji, z uwzględnieniem szczególnych rodzajów MŚP, takich jak mikroprzedsiębiorstwa, przedsiębiorstwa rzemieślnicze, osoby samozatrudnione, przedstawiciele wolnych zawodów i przedsiębiorstwa społeczne. Należy również poświęcić uwagę potencjalnym, nowym i młodym przedsiębiorcom oraz przedsiębiorcom-kobietom, a także innym specyficznym grupom docelowym, takim jak osoby starsze, migranci i przedsiębiorcy należący do grup znajdujących się w niekorzystnej sytuacji społecznej lub szczególnie podatnych na zagrożenia, np. osoby niepełnosprawne. [Popr. 21] |
(23a) |
Program powinien wspierać i propagować kulturę innowacyjności, tworząc otoczenie zdolne sprzyjać powstawaniu i rozwojowi przedsiębiorstw, zwłaszcza mikroprzedsiębiorstw i innowacyjnych MŚP będących w stanie sprostać wyzwaniom w coraz bardziej konkurencyjnym i szybko zmieniającym się środowisku. Radykalnie nowe procesy innowacyjne wymagają opracowania otwartego modelu innowacyjności, bazującego na liczniejszych projektach badawczych opartych na współpracy oraz na dzieleniu się wiedzą i własnością intelektualną między poszczególnymi organizacjami. Celem programu powinno zatem być wspieranie procesu innowacyjnego poprzez przyswajanie nowych modeli biznesowych opartych na współpracy, ukierunkowanych na tworzenie sieci oraz dzielenie się wiedzą i zasobami we wspólnotach skupiających więcej podmiotów. [Popr. 22] |
(23b) |
Program powinien korygować niedoskonałości rynku w sposób proporcjonalny, zwracając szczególną uwagę na działania, które przynoszą bezpośrednią korzyść MŚP i sieciom przedsiębiorstw, a jednocześnie nie zakłócając nadmiernie konkurencji na rynku wewnętrznym. [Popr. 23] |
(24) |
Wiele unijnych problemów z konkurencyjnością wiąże się z trudnościami MŚP z uzyskaniem dostępu do finansowania – mają zmagają się one z niedoinformowaniem, mają kłopoty z wykazaniem zdolności kredytowej i z wystarczającym zabezpieczeniem lub po prostu słabo znają istniejące mechanizmy, które mogłyby wesprzeć ich działalność na poziomie unijnym, krajowym lub lokalnym . Inne trudności związane z finansowaniem wynikają z tego, że w celu zachowania konkurencyjności w związku z mniejszym rozmiarem mikroprzedsiębiorstwa i MŚP muszą podejmować działania w zakresie cyfryzacji, umiędzynarodowienia i innowacji oraz podnoszenia kwalifikacji swoich pracowników. Ograniczony dostęp do finansowania wpływa negatywnie na wskaźnik tworzenia, wzrostu i przetrwania przedsiębiorstw, jak też na gotowość nowych przedsiębiorców do przejmowania rentownych przedsiębiorstw w kontekście sukcesji. [Popr. 24] |
(25) |
W celu pokonania tych niedoskonałości rynku oraz w celu zapewnienia, by MŚP nadal odgrywały swoją rolę jako podstawa konkurencyjności unijnej gospodarki oraz jako siła napędowa zrównoważonej gospodarki , małe i średnie przedsiębiorstwa potrzebują dodatkowego wsparcia za pośrednictwem instrumentów dłużnych i kapitałowych, które mają zostać ustanowione w ramach segmentu MŚP funduszu InvestEU ustanowionego rozporządzeniem […] Parlamentu Europejskiego i Rady (10). Instrument gwarancji kredytowych ustanowiony w ramach byłego programu COSME na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1287/2013 (11) ma udowodnioną wartość dodaną i oczekuje się, że przyniesie on pozytywny wkład na rzecz co najmniej 500 000 MŚP. Nowy instrument, który go zastąpi, zostanie ustanowiony w ramach segmentu MŚP w funduszu InvestEU. Należy położyć większy nacisk na ulepszenie kampanii informacyjnych i kampanii publicznych, aby rozpropagować wśród potencjalnych beneficjentów informacje o dostępności programu dla MŚP. W trosce o większą rozpoznawalność działań Unii wspierających MŚP działania finansowane w całości lub częściowo w ramach niniejszego programu, w tym przez pośredników, powinny być oznaczane symbolem europejskim (flagą) widniejącym obok zdania informującego o wsparciu otrzymanym w ramach niniejszego programu. [Popr. 25] |
(26) |
Cele niniejszego programu zostaną również uwzględnione przy wykorzystaniu instrumentów finansowych i gwarancji budżetowych w ramach segmentu MŚP funduszu InvestEU. Segment MŚP funduszu InvestEU powinien być wyposażony w działający w każdym państwie członkowskim centralny i nadrzędny punkt informacyjny na temat programu, tak aby zwiększyć dostępność funduszy dla MŚP i rozpowszechnić wiedzę o nich. Wsparcie finansowe należy wykorzystać w celu skorygowania niedoskonałości rynku lub nieoptymalnych sytuacji w zakresie inwestycji w proporcjonalny sposób, bez powielania ani wypierania a działania nie powinny powielać ani wypierać finansowania prywatnego, a także bez zakłócania ani też zakłócać konkurencji na rynku wewnętrznym oraz powinny gwarantować dodatkowość i zwiększać synergię z innymi europejskimi programami . Działania powinny charakteryzować się wyraźną europejską wartością dodaną. [Popr. 26] |
(26a) |
Działania wspierane z Funduszu InvestEU, zarówno za pośrednictwem modułu UE, jak i modułu państw członkowskich, nie powinny powielać ani zastępować finansowania prywatnego, ani też zakłócać konkurencji na rynku wewnętrznym, lecz sprzyjać połączeniu z istniejącymi już lokalnymi systemami gwarancji, publicznymi i prywatnymi, z myślą przede wszystkim o optymalizacji i zwiększeniu rzeczywistych korzyści dla odbiorców końcowych (którymi są MŚP w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE (12) ) w celu zapewnienia faktycznej dodatkowości działań. [Popr. 27] |
(26b) |
Oprócz dostępu do finansowania kluczowe znaczenie ma również dostęp do umiejętności, w tym umiejętności i wiedzy w zakresie zarządzania, które mają zasadnicze znaczenie dla MŚP, umożliwiając im dostęp do istniejących funduszy, wprowadzanie innowacji, konkurowanie na rynku i rozwój. Instrumentom finansowym przewidzianym w funduszu InvestEU powinien towarzyszyć rozwój stosownych systemów wsparcia mentorskiego i coachingu oraz usług dla przedsiębiorstw opartych na wiedzy. [Popr. 28] |
(27) |
Program powinien W ramach programu należy zapewnić MŚP skuteczne wsparcie w ciągu całego cyklu ich życia , udzielając im pomocy od etapu przygotowywania projektu po komercjalizację i dostęp do rynku oraz zachęcając je do tworzenia sieci przedsiębiorstw . Wsparcie to powinno być oparte na wyjątkowej wiedzy teoretycznej i fachowej na temat małych i średnich przedsiębiorstw oraz sektorów przemysłu gospodarki i przedsiębiorczośc , jak również na długoletnim doświadczeniu we współpracy z zainteresowanymi podmiotami na poziomie europejskim, krajowym i regionalnym. Powinno się ono również opierać się na osiągnięciach doświadczeniu zdobytym dzięki sieci Enterprise Europe Network jako punktu punktowi kompleksowej obsługi, który pomaga MŚP zwiększać konkurencyjność i rozwijać działalność gospodarczą na jednolitym rynku i poza nim. Sieć ta zamierza kontynuować świadczenie usług w ramach innych programów unijnych, w szczególności programu „Horyzont 2020”, z wykorzystaniem środków finansowych tych programów. Oprócz tego powinna wspierać większy udział organizacji reprezentujących MŚP w pracach nad inicjatywą dotyczącą polityki jednolitego rynku, m.in. w odniesieniu do zamówień publicznych, procesów normalizacyjnych i systemów własności intelektualnej. Sieć powinna również zwiększyć liczbę działań, doradzając MŚP w sposób bardziej ukierunkowany przy opracowywaniu projektów oraz wspieraniu tworzenia sieci oraz transformacji technologicznej i organizacyjnej. Sieć powinna również usprawnić współpracę i kontakty z innymi ośrodkami doradczymi ustanowionymi w ramach programu „Cyfrowa Europa” i funduszu InvestEU w odniesieniu do dostępu do finansowania. Działania na rzecz MŚP w ramach sieci powinny również mieć na celu zapewnienie wysokiej jakości usług w całej Europie, ze zwróceniem szczególnej uwagi na obszary działalności i regiony geograficzne Unii, w których sieci i pośrednicy nie osiągają oczekiwanych wyników. Również udany . Również program doradztwa dla nowych przedsiębiorców – Erasmus dla młodych przedsiębiorców powinien nadal być narzędziem umożliwiającym nowym albo przyszłym przedsiębiorcom zdobywanie doświadczenia w biznesie prowadzeniu działalności i zarządzaniu poprzez współpracę z doświadczonym przedsiębiorcą z innego kraju, a tym samym zwiększenie swoich zdolności w zakresie rozwój talentów z zakresu przedsiębiorczości. Program powinien w dalszym ciągu dążyć do tego, by rozwijać się rozwijać i rozszerzać swój zasięg geograficzny, i tym samym móc zaoferować przedsiębiorcom szerszą gamę możliwości współpracy, w stosownych przypadkach w połączeniu z innymi inicjatywami Unii. Aby zwiększyć wartość dodaną poprzez propagowanie inicjatyw na rzecz przedsiębiorczości, należy zwrócić szczególną uwagę na mikroprzedsiębiorstwa oraz na tych, którzy najmniej skorzystali z istniejącego programu, jak również na obszary, w których kultura przedsiębiorczości pozostaje na bardzo podstawowym poziomie i napotyka więcej barier. Należy dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić odpowiednio zrównoważony pod względem geograficznym podział środków finansowych. [Popr. 29] |
(27a) |
Należy dołożyć większych starań, aby zmniejszyć obciążenie administracyjne i zwiększyć dostępność programów, aby ograniczyć koszty MŚP i mikroprzedsiębiorstw związane ze skomplikowanym procesem aplikacji i wymogami uczestnictwa. Państwa członkowskie powinny również rozważyć ustanowienie jednego punktu informacyjnego dla przedsiębiorstw zainteresowanych korzystaniem ze środków unijnych, który funkcjonowałby jako punkt kompleksowej obsługi. Procedura oceny powinna przebiegać możliwie jak najszybciej, aby umożliwić terminowe wykorzystanie korzyści, jakie ten program oferuje. [Popr. 30] |
(28) |
Klastry są narzędziem o strategicznym znaczeniu dla wspierania konkurencyjności i rozwoju MŚP, ponieważ zapewniają one sprzyjające otoczenie biznesowe , przyczyniają się do bardziej zrównoważonego rozwoju przemysłu i usług oraz wspierają rozwój gospodarczy regionów dzięki tworzeniu wartościowych miejsc pracy . Wspólne inicjatywy na rzecz klastrów powinny osiągnąć masę krytyczną w celu przyspieszenia wzrostu MŚP. Poprzez łączenie wyspecjalizowanych ekosystemów klastry tworzą nowe możliwości biznesowe dla MŚP i lepiej je integrują z europejskimi i globalnymi strategicznymi łańcuchami wartości. Należy zapewnić wsparcie na potrzeby rozwoju transnarodowych strategii partnerstwa oraz realizację wspólnych działań wspieranych przez Europejską Platformę Współpracy Klastrów. Należy wspierać trwałe partnerstwa, w przypadku których finansowanie będzie kontynuowane, jeśli osiągnięte zostaną cele pośrednie. Bezpośrednie wsparcie dla MŚP powinno być przekazywane za pośrednictwem klastrów w następujących sytuacjach: upowszechnianie zaawansowanych technologii, nowych modeli biznesowych, niskoemisyjnych i zasobooszczędnych rozwiązań, kreatywność i projektowanie, podnoszenie kwalifikacji, pozyskiwanie utalentowanych pracowników, przyśpieszenie przedsiębiorczości i internacjonalizacja. Do działań powinny zostać włączone inne wyspecjalizowane podmioty wspierające MŚP w celu ułatwienia transformacji przemysłowej i realizacji strategii inteligentnej specjalizacji. Program powinien zatem przyczyniać się do wzrostu zrównoważonego rozwoju gospodarczego i tworzenia powiązań z unijnymi (cyfrowymi) centrami innowacji i inwestycji ustanowionymi w ramach polityki spójności i programu „Horyzont Europa”. Można również zbadać efekt synergii z programem Erasmus. [Popr. 31] |
(28a) |
Program mógłby przyczynić się do zacieśnienia lub usprawnienia relacji między mikroprzedsiębiorstwami, MŚP i średnimi przedsiębiorstwami a uniwersytetami, ośrodkami badawczymi i innymi instytucjami zaangażowanymi w tworzenie i rozpowszechnianie wiedzy. Te relacje mogłyby przyczynić się do zwiększenia zdolności przedsiębiorstw do podejmowania strategicznych wyzwań, jakie stwarza nowe otoczenie międzynarodowe. [Popr. 32] |
(28b) |
MŚP, ze względu na ich mniejsze rozmiary, natrafiają na specyficzne przeszkody dla wzrostu oraz borykają się z trudnościami w rozwoju i rozszerzaniu ich działalności gospodarczej. Unia oferuje wsparcie, aby zwiększyć skalę działań skupionych na innowacjach i badaniach naukowych, głównie za pomocą instrumentu na rzecz MŚP oraz niedawno uruchomionego przez Europejską Radę ds. Innowacji projektu pilotażowego w ramach programu „Horyzont 2020”. W oparciu o metody pracy i doświadczenia zdobyte dzięki instrumentowi na rzecz MŚP program na rzecz jednolitego rynku powinien również oferować wsparcie na rzecz zwiększania skali działalności MŚP, uzupełniając działania nowej Europejskiej Rady ds. Innowacji, ze szczególnym uwzględnieniem przełomowych innowacji w ramach programu „Horyzont Europa”. Działania służące zwiększeniu skali działalności MŚP w ramach tego programu powinny skoncentrować się na przykład na wspieraniu MŚP w rozszerzaniu działalności dzięki komercjalizacji, umiędzynarodowieniu i nowym możliwościom rynkowym. [Popr. 33] |
(29) |
Kreatywność i innowacje mają Oprócz kreatywności i innowacji pierwszorzędne znaczenie dla konkurencyjności przemysłowych łańcuchów wartości w Unii. Stanowią one ma transformacja technologiczna i organizacyjna, a także bardziej zrównoważony rozwój w odniesieniu do procesów produkcyjnych, w szczególności efektywne gospodarowanie zasobami i energią . Elementy te stanowią katalizator modernizacji przemysłu i sektora przedsiębiorstw i sektora przemysłu oraz przyczyniają się do inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu. Jednakże ich wykorzystanie przez MŚP wciąż jest jeszcze niewystarczające. W związku z tym program powinien wspierać ukierunkowane działania, sieci i partnerstwa na rzecz innowacji opartych na kreatywności w całym łańcuchu wartości w przemyśle. [Popr. 34] |
(29a) |
Należy stwierdzić, że instrument dla MŚP w ramach programu „Horyzont 2020” okazał się niezwykle korzystny dla przedsiębiorców, zarówno za pośrednictwem dotacji w fazie I, jak i fazie II, w rozwoju nowej koncepcji biznesowej oraz w testowaniu i opracowaniu prototypu. Chociaż proces selekcji jest już bardzo rygorystyczny, wciąż wiele bardzo dobrych projektów nie może być finansowanych ze względu na ograniczone zasoby finansowe. Wdrożenie w ramach Agencji Wykonawczej ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (EASME) działa bardzo sprawnie. Chociaż program ten koncentruje się na projektach z dziedziny zaawansowanej technologii, program ten powinien rozszerzyć metodykę na wszystkie rodzaje MŚP ukierunkowanych na rozwój. [Popr. 35] |
(29b) |
Działania na rzecz MŚP powinny się również koncentrować na sektorach charakteryzujących się znacznym wzrostem i potencjałem socjalnym oraz dużym udziałem MŚP. Turystyka jest szczególnym sektorem gospodarki Unii, który przyczynia się w znacznym stopniu do unijnego PKB i w którym działają głównie MŚP. Unia powinna kontynuować i intensyfikować działania wspierające specyfikę tego sektora. [Popr. 36] |
(30) |
Normy europejskie odgrywają ważną rolę na rynku wewnętrznym. Mają one decydujące znaczenie dla konkurencyjności przedsiębiorstw, a zwłaszcza MŚP. Są one również kluczowym narzędziem wspierania prawodawstwa i polityki Unii w wielu kluczowych obszarach, takich jak energia transformacja energetyczna , zmiana klimatu i ochrona środowiska , technologie informacyjno-komunikacyjne, zrównoważone wykorzystanie i recykling zasobów, innowacyjność, bezpieczeństwo produktów, ochrona konsumentów, bezpieczeństwo pracowników i warunki pracy oraz starzejące się społeczeństwo, przez co pozytywnie przyczyniają się do rozwoju całego społeczeństwa. Doświadczenie pokazało jednak, że należy poprawić szybkość i terminowość opracowywania norm oraz zwiększyć wysiłki na rzecz większego zaangażowania wszystkich zainteresowanych stron, w tym podmiotów reprezentujących konsumentów. [Popr. 37] |
(31) |
Europejskie działania w dziedzinie normalizacji są uregulowane rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 (13) i wdrażane w ramach długotrwałego partnerstwa publiczno-prywatnego, które ma podstawowe znaczenie dla osiągnięcia celów określonych w rozporządzeniu, jak i w ogólnych i sektorowych unijnych strategiach politycznych w dziedzinie normalizacji. |
(32) |
Dobrze funkcjonujące wspólne ramy sprawozdawczości finansowej są niezbędne do skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego, rynków kapitałowych finansowych oraz do integracji rynku usług finansowych w kontekście unii bankowej i unii rynków kapitałowych. [Popr. 38] |
(33) |
Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (14) należy włączyć do prawa unijnego międzynarodowe standardy sprawozdawczości finansowej (MSSF) przyjęte przez Radę Międzynarodowych Standardów Rachunkowości oraz powiązane interpretacje Komitetu ds. Interpretacji Międzynarodowej Sprawozdawczości Finansowej, aby były one stosowane przez spółki, których papiery wartościowe są notowane na rynku regulowanym w Unii, tylko wtedy, jeśli te MSSF spełniają kryteria określone w tym rozporządzeniu, w tym określony w art. 4 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE (15) wymóg, aby sprawozdania finansowe przedstawiały prawdziwy i rzetelny obraz, oraz aby sprzyjały one europejskim dobrom publicznym. Takie międzynarodowe standardy rachunkowości powinny być opracowywane w przejrzystym procesie podlegającym zasadom odpowiedzialności demokratycznej. MSSF odgrywają zatem zasadniczą rolę w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego, a zatem w bezpośrednim interesie Unii leży zapewnienie, aby procedury opracowywania i przyjmowania MSSF prowadziły do uzyskania standardów, które odpowiadają wymogom ram prawnych rynku wewnętrznego. Ważne jest zatem ustanowienie odpowiednich mechanizmów finansowania Fundacji MSSF. |
(34) |
Ze względu na rolę Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG) w ocenie zgodności MSSF z wymogami unijnego prawa oraz polityki w tym zakresie, określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 1606/2002, konieczne jest również, aby Unia zapewniała stabilne finansowanie EFRAG, a tym samym przyczyniała się do jej finansowania. Działalność techniczna EFRAG powinna koncentrować się na doradztwie technicznym na rzecz Komisji w zakresie zatwierdzania MSSF, a także na odpowiednim uczestnictwie w procesie opracowywania takich MSSF oraz powinna zapewniać, aby w międzynarodowym procesie stanowienia standardów uwzględniano w odpowiednim stopniu interesy Unii. Interesy te powinny obejmować pojęcie „ostrożności” i utrzymanie wymogu dotyczącego „prawdziwego i rzetelnego obrazu” ustanowione w dyrektywie 2013/34/UE, pojęcie europejskich dóbr publicznych ustanowione w rozporządzeniu (WE) nr 1606/2002 oraz powinny uwzględniać wpływ standardów na stabilność finansową i gospodarkę. Należy również utworzyć Europejskie Laboratorium Sprawozdawczości Przedsiębiorstw (ang. European Corporate Reporting Lab) jako część Europejskiej Grupy Doradczej ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG), które ma wspierać innowacje i rozwój najlepszych praktyk w zakresie sprawozdawczości przedsiębiorstw. W ramach tego forum przedsiębiorstwa i inwestorzy będą mogli wymieniać się najlepszymi praktykami, zwłaszcza w dziedzinie sprawozdawczości niefinansowej i sprawozdawczości w zakresie zrównoważonego rozwoju. |
(35) |
W dziedzinie badania ustawowego sprawozdań finansowych Grupa Monitorująca – międzynarodowa organizacja odpowiedzialna za nadzorowanie reformy zarządzania Międzynarodowej Federacji Księgowych (IFAC) – powołała w 2005 r. Radę Nadzoru nad Interesem Publicznym (PIOB). Zadaniem PIOB jest monitorowanie procedur stanowienia międzynarodowych standardów rewizji finansowej (MSRF) oraz pozostałych obszarów działalności IFAC istotnych z punktu widzenia interesu publicznego. Przyjęcie MSRF na potrzeby stosowania w Unii jest możliwe w szczególności pod warunkiem, że standardy te zostały opracowane z uwzględnieniem odpowiedniej procedury, nadzoru publicznego i przejrzystości zgodnie z art. 26 dyrektywy 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (16). Biorąc pod uwagę wprowadzenie MSRF w Unii oraz kluczową rolę PIOB w zagwarantowaniu, aby spełniały one wymogi określone w dyrektywie 2006/43/WE, ważne jest zatem zapewnienie odpowiednich mechanizmów finansowania PIOB. |
(36) |
Unia przyczynia się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów, wzmocnienia ich pozycji oraz ich priorytetowego traktowania w ramach rynku wewnętrznego poprzez wspieranie i uzupełnianie polityk państw członkowskich w zakresie zapewniania obywatelom jako konsumentom pełnych możliwości osiągania korzyści na rynku wewnętrznym, przy zapewnieniu im bezpieczeństwa i należytej ochrony ich interesów prawnych i ekonomicznych za pomocą konkretnych działań. Unia musi również zapewnić, by przepisy dotyczące bezpieczeństwa konsumentów i bezpieczeństwa produktów były właściwie i jednakowo egzekwowane w praktyce oraz by przedsiębiorstwom przysługiwały równe warunki działania przy uczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym. Ponadto niezbędne jest, by wzmacniać pozycję konsumentów, zachęcać ich do dokonywania zrównoważonych oraz świadomych wyborów i pomagać im w tym, przyczyniając się w ten sposób do powstawania zrównoważonej oraz efektywnej pod względem energii i zasobów gospodarki o obiegu zamkniętym. [Popr. 39] |
(37) |
Program ma na celu zwiększenie wiedzy na temat unijnych przepisów dotyczących konsumentów i bezpieczeństwa wśród konsumentów, przedsiębiorstw, społeczeństwa obywatelskiego i organów władz oraz wzmocnienie pozycji konsumentów i ich organizacji przedstawicielskich na poziomie krajowym i na poziomie UE, w szczególności poprzez wspieranie organizacji Bureau Européen des Unions de Consommateurs (BEUC), która jest uznaną organizacją pozarządową o ugruntowanej pozycji reprezentującą interesy konsumentów w odniesieniu do wszystkich stosownych polityk unijnych, oraz Europejskiego stowarzyszenia ds. koordynacji udziału konsumentów w procesie normalizacji (ANEC), które reprezentuje interesy konsumentów w odniesieniu do zagadnień związanych z normalizacją. Szczególną uwagę należy poświęcić nowym potrzebom rynku w kontekście promowania zrównoważonej konsumpcji i , a zwłaszcza działaniom mającym na celu rozwiązanie problemu celowego postarzania produktów oraz zapobiegania zapobieganie słabościom i wyzwaniom wynikającym z cyfryzacji gospodarki , produktów podłączonych do sieci, internetu rzeczy, sztucznej inteligencji i wykorzystania algorytmów lub rozwoju nowych modeli konsumpcji i modeli biznesowych , takich jak gospodarka współpracy i przedsiębiorczość społeczna . Program powinien wspierać działania w zakresie opracowywania odpowiednich informacji na temat rynków, wyzwań politycznych oraz nowych kwestii i zachowań oraz publikowania , w tym działania mające na celu poprawę identyfikowalności produktów w łańcuchu dostaw i standardów jakości w całej Unii, a także rozwiązanie problemu podwójnej jakości produktów, sprostanie wyzwaniom politycznym, reagowanie na nowo pojawiające się problemy i zachowania oraz publikowanie unijnych tabeli wyników dla rynków konsumenckich.unijnych tabeli wyników dla rynków konsumenckich. [Popr. 40] |
(38) |
Program powinien wspierać właściwe organy krajowe, w tym organy odpowiedzialne za monitorowanie bezpieczeństwa produktów, które to organy współpracują w szczególności za pośrednictwem unijnego systemu szybkiego informowania o produktach niebezpiecznych. Powinien on również wspierać stosowanie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/95/WE (17) i rozporządzenie (WE) nr 765/2008 w sprawie ochrony konsumentów i bezpieczeństwa produktów, jak również sieci współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów i współpracę na szczeblu międzynarodowym pomiędzy odpowiednimi organami w krajach trzecich i w Unii. Celem programu powinno być również zapewnienie wszystkim konsumentom i przedsiębiorcom dostępu po jak najniższych kosztach do wysokiej jakości pozasądowego rozstrzygania sporów oraz internetowego systemu rozstrzygania sporów , a także do informacji na temat możliwości dochodzenia procedury przyłączania się do powództw mających na celu dochodzenie roszczeń. [Popr. 41] |
(39) |
Program powinien również wspierać Sieć Europejskich Centrów Konsumenckich , która pomaga konsumentom w korzystaniu z praw przysługujących im na mocy unijnych przepisów przy zakupie towarów i usług transgranicznych na rynku wewnętrznym i EOG, w internecie lub podczas podróży. Składająca się z 30 ośrodków sieć, wspólnie finansowana z unijnych programów na rzecz konsumentów od ponad 10 lat, wykazuje swoją wartość dodaną, zwiększając zaufanie konsumentów i przedsiębiorców na rynku wewnętrznym. Zajmuje się ona rozpatrywaniem ponad 100 000 wniosków składanych co roku przez konsumentów i dociera do milionów obywateli za pośrednictwem materiałów, jakie publikuje, i działań informacyjnych. Jest to jedna z najbardziej cenionych unijnych sieci zapewniających pomoc obywatelom, większość jej ośrodków posiada punkty kontaktowe zajmujące się przepisami dotyczącymi rynku wewnętrznego, takimi jak dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2006/123/WE (18), a z ocen jej działalności wynika, że ważne jest, by nadal działała. Sieć Europejskich Centrów Konsumenckich może stanowić także ważne źródło informacji na temat wyzwań i problemów napotykanych przez konsumentów na szczeblu lokalnym, które są istotne z punktu widzenia unijnych działań politycznych i ochrony interesów konsumentów. W związku z tym program powinien umożliwiać tworzenie i wzmacnianie synergii pomiędzy organizacjami reprezentującymi konsumentów na szczeblu lokalnym i unijnym z myślą o promowaniu interesów konsumentów. Sieć zamierza także rozwinąć porozumienia o wzajemności z podobnymi podmiotami w państwach trzecich. [Popr. 42] |
(40) |
Z kontroli sprawności unijnego prawa konsumenckiego i dotyczącego marketingu przeprowadzonej przez Komisję w maju 2017 r. wynika, że potrzebne jest lepsze egzekwowanie przepisów i ułatwienie dochodzenia roszczeń przez konsumentów poszkodowanych w wyniku naruszeń ich praw. W związku z tym w kwietniu 2018 r. Komisja przyjęła „Nowy ład dla konsumentów” w celu zapewnienia między innymi równego traktowania konsumentów na całym rynku wewnętrznym odnośnie do systemów spraw o wymiarze transgranicznym, takich jak sprzedaż produktów niezgodnych z wymogami w sektorze pojazdów silnikowych, systemy podwójnych standardów jakości produktów lub problemy pasażerów pozostawionych w portach lotniczych na skutek anulowania znacznej liczby lotów , wzmocnienia zdolności państw członkowskich do egzekwowania prawa, zwiększenia bezpieczeństwa produktów, współpracy międzynarodowej oraz nowych możliwości dochodzenia roszczeń, zwłaszcza za pośrednictwem powództw wytaczanych przez uprawnione podmioty. Program powinien mieć na celu wspieranie polityki konsumenckiej między innymi poprzez podnoszenie świadomości i rozszerzanie wiedzy, budowanie potencjału i wymianę najlepszych praktyk organizacji konsumentów i urzędów ochrony konsumentów, budowanie sieci i rozwój badań rynkowych, wzmocnienie bazy dowodowej dotyczącej funkcjonowania rynku wewnętrznego na rzecz konsumentów, systemy informatyczne i narzędzia komunikacji. [Popr. 43] |
(41) |
Funkcjonowanie rynków usług finansowych ma szczególny wpływ na obywateli , którzy powinni w związku z tym być nadal informowani o odnośnych prawach, zagrożeniach i korzyściach . Rynki te są kluczowym elementem rynku wewnętrznego i wymagają solidnych ram regulacyjnych i nadzorczych, które zapewniają nie tylko stabilność finansową i zrównoważoną gospodarkę, lecz również wysoki poziom ochrony konsumentów i innych użytkowników końcowych usług finansowych, w tym inwestorów detalicznych, oszczędzających, posiadaczy polis ubezpieczeniowych, członków funduszy emerytalnych i osób uposażonych, akcjonariuszy indywidualnych, pożyczkobiorców oraz MŚP. Ważne jest, by zwiększyć Program powinien przyczyniać się do zwiększenia ich zdolność zdolności do uczestnictwa w kształtowaniu polityki , m.in. dzięki tworzeniu i rozpowszechnianiu jasnych, pełnych i przyjaznych dla sektora finansowego użytkownika informacji o produktach sprzedawanych na rynkach finansowych . [Popr. 44] |
(42) |
Dlatego program powinien nadal wspierać konkretne działania objęte programem budowania zdolności na lata 2017–2020 zwiększające zaangażowanie konsumentów i innych użytkowników końcowych usług finansowych w proces kształtowania polityki Unii, jak określono w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/826 (19) w sprawie dalszego prowadzenia programu pilotażowego i działania przygotowawczego realizowanego w latach 2012–2017. Jest to niezbędne, aby umożliwić osobom zaangażowanym w kształtowanie polityki uwzględnienie opinii zainteresowanych stron innych niż specjaliści z sektora finansowego i zapewnić lepszą reprezentację interesów konsumentów i innych użytkowników końcowych usług finansowych. Powinno to przyczynić się do ulepszenia polityki dotyczącej Program powinien stale rozwijać swoją metodykę i najlepsze praktyki w zakresie sposobów zwiększenia zaangażowania konsumentów i osób korzystających z usług finansowych w celu określenia kwestii istotnych dla kształtowania polityki Unii i zadbania o interesy konsumentów w dziedzinie usług finansowych. Powinno to usprawnić politykę dotyczącą usług finansowych, zwłaszcza dzięki lepszemu wyjaśnieniu społeczeństwu kwestii związanych z rozporządzeniem finansowym i rozpowszechnianiu wiedzy na temat kwestii związanych z finansami. Środki publiczne niniejszego programu powinny koncentrować się na tym, co jest niezbędne dla użytkowników końcowych, i unikać wszelkiego rodzaju bezpośredniego lub pośredniego wsparcia finansowego działań komercyjnych proponowanych przez prywatne podmioty finansowe. usług finansowych, zwłaszcza dzięki lepszemu wyjaśnieniu społeczeństwu kwestii związanych z rozporządzeniem finansowym i rozpowszechnianiu wiedzy na temat kwestii związanych z finansami. [Popr. 45] |
(43) |
W związku z projektem pilotażowym realizowanym w latach 2012–2013 oraz działaniem przygotowawczym realizowanym w latach 2014–2016 Komisja w drodze corocznego zaproszenia do składania wniosków przyznała dotacje dwu organizacjom. Te dwie organizacje to Finance Watch, utworzona dzięki unijnym dotacjom w 2011 r. jako międzynarodowe stowarzyszenie non-profit na podstawie prawa belgijskiego, oraz Better Finance, która powstała w wyniku kolejnych reorganizacji i zmian istniejących już wcześniej od 2009 r. europejskich federacji i akcjonariuszy. W programie budowania zdolności ustanowionym na mocy rozporządzenia (UE) 2017/826 określono te same dwie organizacje jako jedynych beneficjentów. Jest zatem konieczne, aby kontynuować współfinansowanie tych organizacji w ramach programu. Jednakże finansowanie to powinno podlegać przeglądowi. W związku z tym należy przypomnieć, że gdyby program budowania zdolności i odpowiadające mu finansowanie zostały przedłużone po roku 2020 i gdyby pojawili się inni potencjalni beneficjenci, zaproszenie do składania wniosków powinno zostać otwarte dla wszelkich innych organizacji spełniających kryteria i realizujących cele programu, zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/826. [Popr. 46] |
(44) |
Aby chronić konsumentów oraz umożliwić sprawne i efektywne funkcjonowanie rynku wewnętrznego, niezbędny jest wysoki poziom ochrony zdrowia w ramach łańcucha dostaw żywności i pasz . Bezpieczny i zgodny z zasadami zrównoważonego rozwoju łańcuch dostaw produktów rolnych i żywności jest warunkiem wstępnym dla społeczeństwa i rynku wewnętrznego. Jak pokazały niedawne incydenty, takie jak skażenie jaj fipronilem w 2017 r. i skandal związany z mięsem końskim w 2013 r., międzynarodowe sytuacje kryzysowe w zakresie zdrowia , takie jak grypa ptaków czy afrykański pomór świń, i afery żywnościowe powodują zakłócenia w funkcjonowaniu rynku wewnętrznego poprzez ograniczenie przepływu osób i towarów oraz przerwy w produkcji. Kluczowe znaczenie ma zapobieganie transgranicznym sytuacjom kryzysowym w zakresie zdrowia i aferom żywnościowym. W związku z tym program powinien wspierać konkretne działania, takie jak ustanawianie środków nadzwyczajnych na wypadek sytuacji kryzysowych i nieprzewidzianych zdarzeń mających wpływ na zdrowie zwierząt i roślin oraz stworzenie mechanizmu bezpośredniego dostępu do unijnej rezerwy kryzysowej, aby szybciej, skuteczniej i efektywniej radzić sobie z tymi sytuacjami nadzwyczajnymi. [Popr. 47] |
(45) |
Ogólnym celem prawa Unii w dziedzinie łańcucha żywnościowego jest przyczynianie się do zapewnienia zagwarantowanie wysokiego poziomu zdrowia ludzi, zwierząt i roślin na wszystkich etapach łańcucha żywnościowego, wspieranie poprawy dobrostanu zwierząt, przyczynienie się do wysokiego poziomu ochrony konsumentów oraz zapewniania im odpowiednich informacji, a także wysokiego poziomu ochrony środowiska, w tym ochrony różnorodności biologicznej, przy jednoczesnym zapewnieniu bardziej ekologicznej żywności i pasz, zaostrzenie ograniczeniu marnotrawstwa żywności, zaostrzeniu norm jakości produktów w całej Unii, zwiększenie zwiększeniu konkurencyjności unijnego przemysłu spożywczego i paszowego oraz sprzyjanie sprzyjaniu tworzeniu miejsc pracy. [Popr. 48] |
(46) |
Zważywszy na szczególny charakter działań związanych z zapewnieniem wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzi, zwierząt i roślin w całym łańcuchu żywnościowym, w niniejszym rozporządzeniu należy określić specjalne kryteria kwalifikowalności dotyczące udzielania dotacji i zamówień publicznych. W szczególności, na zasadzie odstępstwa od rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 Parlamentu Europejskiego i Rady (20) („rozporządzenie finansowe”), w drodze wyjątku od zasady nieretroakcji, koszty środków nadzwyczajnych, ze względu na ich pilny i nieprzewidywalny charakter, powinny być kwalifikowalne i obejmować również koszty, które zostały poniesione w przypadku podejrzenia wystąpienia choroby lub szkodników, pod warunkiem że jej wystąpienie zostanie następnie potwierdzone i zgłoszone Komisji. Odpowiadające im zobowiązania budżetowe i płatności wydatków kwalifikowalnych powinny być dokonywane przez Komisję po podpisaniu zobowiązań prawnych i po przeprowadzeniu oceny wniosków o płatności przedłożonych przez państwa członkowskie. Za kwalifikowalne należy również uznać koszty dotyczące środków ochrony zastosowanych w przypadku bezpośredniego zagrożenia dla statusu zdrowia w Unii w wyniku wystąpienia lub rozwoju na terytorium państwa trzeciego, państwa członkowskiego lub kraju i terytorium zamorskiego jednej z chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych, jak również w dotyczące środków ochronnych lub innych istotnych działań podjętych w celu wspierania statusu zdrowia roślin w Unii. [Popr. 49] |
(47) |
Kontrole Z uwagi na coraz większe zglobalizowanie łańcucha żywnościowego kontrole urzędowe przeprowadzane przez państwa członkowskie są kluczowym narzędziem służącym sprawdzaniu i monitorowaniu wdrażania, przestrzegania i egzekwowania stosownych wymogów unijnych , w szczególności w odniesieniu do produktów importowanych z krajów trzecich . Skuteczność i wydajność systemów kontroli urzędowych ma zasadnicze znaczenie dla utrzymania wysokiego poziomu bezpieczeństwa ludzi, zwierząt i roślin w całym łańcuchu żywnościowym , a także zaufania konsumentów , przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony środowiska. Należy udostępnić wkład finansowy Unii dla takich środków kontrolnych. W szczególności należy udostępnić wsparcie finansowe dla laboratoriów referencyjnych Unii, aby pomóc im w ponoszeniu kosztów związanych z wdrażaniem programów prac zatwierdzanych przez Komisję. Ponadto, z uwagi na fakt, że skuteczność kontroli urzędowych zależy również od dostępności dla organów kontrolnych dobrze wyszkolonych pracowników posiadających odpowiednią znajomość prawa Unii, Unia powinna móc wnieść wkład w ich szkolenie i stosowne programy wymiany organizowane przez właściwe organy. [Popr. 50] |
(48) |
Wysokiej jakości statystyki opracowywane, tworzone i rozpowszechniane w ramach Europejskiego programu statystycznego mają zasadnicze znaczenie dla podejmowania decyzji w oparciu o fakty, dlatego europejskie statystyki powinny być dostępne w odpowiednim czasie i przyczyniać się do wdrażania polityk Unii przedstawionych w TFUE a zwłaszcza wzmocnionego i zintegrowanego zarządzania gospodarczego, spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej, zrównoważonego rozwoju, polityki rolnej, wymiaru społecznego Europy i globalizacji. |
(49) |
Statystyki europejskie są konieczne do procesu decyzyjnego Unii oraz pomiaru wyników i skutków unijnych inicjatyw. Dlatego należy zapewnić ciągłe dostarczanie i rozwój statystyk europejskich, z zastosowaniem podejścia ogólnounijnego wykraczającego poza perspektywy rynku wewnętrznego, w celu objęcia nimi wszystkich unijnych działań i obszarów polityki, w tym wspierania przedsiębiorstw i obywateli w podejmowaniu świadomych decyzji. |
(50) |
Ze względu na swój przekrojowy charakter Europejski program statystyczny podlega szczególnym wymogom, a w szczególności tym określonym w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 (21), w szczególności w odniesieniu do przestrzegania zasad statystycznych, funkcjonowania europejskiego systemu statystycznego i zarządzania nim, w tym roli i zadań przydzielonych Komitetowi ds. Europejskiego Systemu Statystycznego oraz Komisji, ustanowienia i wykonania programowania działań w dziedzinie statystyki. |
(51) |
Program został przedstawiony do wstępnej analizy Komitetowi ds. Europejskiego Systemu Statystycznego, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 223/2009 , i powinien być realizowany w drodze zapewnienia skutecznej kontroli parlamentarnej . [Popr. 51] |
(52) |
Unia i państwa członkowskie zobowiązały się wdrożyć agendę odgrywać rolę lidera we wdrażaniu agendy Organizacji Narodów Zjednoczonych na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030. Przyczyniając się do realizacji agendy 2030, Unia i państwa członkowskie będą wspierać silniejszą, bardziej stabilną, integracyjną, bezpieczną i dobrze prosperującą Europę. Program powinien przyczynić się do realizacji agendy na rzecz zrównoważonego rozwoju 2030, w tym poprzez znalezienie równowagi między gospodarczymi, społecznymi i ekologicznymi aspektami trwałego rozwoju , przewidując w tym celu jasne i widoczne zobowiązanie w rozporządzeniu w sprawie WRF, a także włączając do głównego nurtu cele zrównoważonego rozwoju, zgodnie z postulatami zawartymi w rezolucjach Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca i 30 maja 2018 r. w sprawie WRF na lata 2021-2027 . [Popr. 52] |
(53) |
Odzwierciedlając znaczenie przeciwdziałania zmianie klimatu zgodnie ze zobowiązaniami Unii na rzecz realizacji porozumienia paryskiego i celów zrównoważonego rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych, program powinien przyczynić się do uwzględnienia działań w dziedzinie klimatu i do osiągnięcia celu ogólnego, w ramach którego wydatki na realizację celów klimatycznych w budżecie Unii mają sięgnąć 25 %. Odpowiednie działania zostaną określone w trakcie przygotowywania i realizacji programu, a także poddane ponownej ocenie w kontekście odpowiednich ocen i przeglądów. |
(54) |
Niniejsze rozporządzenie określa pulę środków finansowych na program, które stanowią główną kwotę odniesienia w rozumieniu [reference to be updated as appropriate according to the new inter-institutional agreement: point 17 of the Interinstitutional Agreement of 2 December 2013 between the European Parliament, the Council and the Commission on budgetary discipline, on cooperation in budgetary matters and on sound financial management (22)] dla Parlamentu Europejskiego i Rady podczas rocznej procedury budżetowej. |
(55) |
Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym przewiduje współpracę w dziedzinach objętych programem między Unią i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, oraz państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu uczestniczącymi w Europejskim Obszarze Gospodarczym, z drugiej strony. Należy również umożliwić otwarcie programu dla uczestnictwa innych państw, w tym państw sąsiadujących z Unią oraz ubiegających się o członkostwo, kandydujących lub przystępujących do Unii. Ponadto w obszarze statystyk europejskich program powinien być otwarty dla uczestnictwa Szwajcarii zgodnie z warunkami ustanowionymi w Umowie między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską o współpracy w dziedzinie statystyki (23). |
(56) |
Państwa trzecie będące członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) mogą uczestniczyć w programach Unii w ramach współpracy ustanowionej na mocy Porozumienia EOG, które przewiduje wprowadzenie w życie programów w drodze decyzji wydanej na mocy tego porozumienia. Państwa trzecie mogą także uczestniczyć na podstawie innych instrumentów prawnych. Do niniejszego rozporządzenia należy wprowadzić odpowiedni przepis szczegółowy przyznający niezbędne uprawnienia i prawa dostępu właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu, Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych oraz Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu, pozwalające im na całościowe wykonywanie ich odpowiednich kompetencji. |
(57) |
Do tego programu zastosowanie ma rozporządzenie finansowe. Określa ono zasady dotyczące wykonania budżetu Unii, w tym przepisy dotyczące dotacji, nagród, zamówień. |
(58) |
Działania realizowane w ramach poprzednich programów i linii budżetowych okazały się odpowiednie i powinny zostać zachowane. Nowe działania wprowadzone w ramach tego programu mają na celu wzmocnienie w szczególności dobrze funkcjonującego rynku wewnętrznego. W celu uproszczenia i zwiększenia elastyczności realizacji programu, a przez skuteczniejszego osiągnięcia jego celów, działania powinny zostać zdefiniowane wyłącznie w kategoriach ogólnych. Orientacyjny wykaz działań dotyczących konkretnych celów w dziedzinie konkurencyjności , ochrony konsumentów lub konkretnych działań wynikających z wymogów regulacyjnych, np. w obszarze normalizacji , nadzoru rynku , regulacji dotyczących łańcucha żywnościowego i statystyk europejskich powinien również zostać włączony do programu. [Popr. 53] |
(59) |
Konieczne jest określenie niektórych kategorii podmiotów kwalifikujących się do finansowania, jak również tych podmiotów, które powinny kwalifikować się do finansowania bez zaproszenia do składania wniosków. |
(60) |
Biorąc pod uwagę postępującą współzależność w gospodarce światowej, w tym w gospodarce cyfrowej, program powinien przewidywać możliwość angażowania – w pewne działania – ekspertów zewnętrznych, takich jak urzędnicy z państw trzecich, przedstawiciele organizacji międzynarodowych czy przedsiębiorcy. [Popr. 54] |
(61) |
Należy przedstawić szczególne przepisy i kryteria dotyczące współfinansowania kosztów kwalifikowalnych. |
(62) |
Zgodnie ze zobowiązaniem Komisji do zachowania spójności i uproszczenia programów finansowania, które to zobowiązanie zawarła ona w komunikacie z dnia 19 października 2010 r. zatytułowanym „Przegląd budżetu UE” (24), w przypadku gdy działania przewidziane w ramach programu prowadzą do osiągnięcia celów, które są wspólne dla różnych instrumentów finansowych, zasoby powinny być współdzielone z innymi unijnymi instrumentami finansowania, jednak z wyłączeniem możliwości podwójnego finansowania. |
(63) |
Program powinien przyczynić się do ogólnego wsparcia w zakresie wspierania szczególnych potrzeb regionów najbardziej oddalonych oraz ich integracji na rynku wewnętrznym, jak ostatnio potwierdzono w komunikacie Komisji zatytułowanym „Silniejsze i odnowione partnerstwa strategiczne z regionami najbardziej oddalonymi UE” (25). |
(64) |
Program powinien wspierać synergię przy jednoczesnym zapobieganiu powielaniu prac prowadzonych już w ramach powiązanych unijnych programów i działań. Działania w ramach tego programu powinny stanowić uzupełnienie programów Customs i Fiscalis ustanowionych rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr […] (26) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr […] (27), których celem jest również wspieranie i poprawa funkcjonowania rynku wewnętrznego. [Popr. 55] |
(65) |
Program powinien wspierać synergię i komplementarność i dodatkowość w odniesieniu do wsparcia dla MŚP i przedsiębiorczości w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego ustanowionego na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr […] (28). Ponadto segment MŚP funduszu InvestEU, ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr […] (29), zagwarantują wsparcie na rzecz finansowania dłużnego i kapitałowego w celu zwiększenia dostępu i dostępności finansowania dla MŚP i mikroprzedsiębiorstw . Program powinien również dążyć do synergii z programem kosmicznym ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr […] (30) w odniesieniu do zachęcania MŚP do korzystania z przełomowych innowacji i innych rozwiązań opracowanych w ramach tych programów. [Popr. 56] |
(66) |
Niniejszy program powinien wspierać synergię z programem Horyzont Europa ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr […] (31), które ma na celu wspieranie badań naukowych i innowacji. Powinno to dotyczyć w szczególności komplementarności z działaniami przyszłej Europejskiej Rady ds. Innowacji na rzecz innowacyjnych przedsiębiorstw, jak również wsparcia usług dla MŚP. |
(67) |
Program powinien wspierać synergię i komplementarność w odniesieniu do programu „Cyfrowa Europa”, ustanowionego na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr […] (32), który ma na celu wspieranie cyfryzacji gospodarki Unii i sektora publicznego oraz zwiększenie cyberbezpieczeństwa . [Popr. 57] |
(68) |
Ponadto program powinien również dążyć do uzyskania synergii z funduszem „Sprawiedliwość, Prawa i Wartości” ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr […] (33), który ma na celu wspieranie dalszego rozwoju europejskiej przestrzeni sprawiedliwości z myślą o skuteczności krajowych systemów sprawiedliwości i odgrywa zasadniczą rolę w kontekście tworzenia sprawiedliwej i efektywnej pod względem kosztów gospodarki europejskiej. |
(69) |
Program powinien dążyć do uzyskania do synergii z programem Erasmus ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) […] (34), Funduszem Solidarności Unii Europejskiej ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) […] (35) i Europejskim Funduszem Społecznym Plus ustanowionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) […] (36) w dziedzinie pracy i mobilności młodzieży, co jest niezbędne do sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. |
(70) |
Ponadto działania w odniesieniu do łańcucha żywnościowego, takie jak środki weterynaryjne i fitosanitarne w przypadku sytuacji kryzysowych dotyczących zdrowia zwierząt i roślin mogą zostać uzupełnione o interwencje rynkowe z unijnej wspólnej polityki rolnej ustanowionej na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr […] (37). |
(71) |
W stosownych przypadkach działania Działania realizowane w ramach programu należy wykorzystać w celu skorygowania powinny wyróżniać się wyraźną europejską wartością dodaną i korygować niedoskonałości rynku lub nieoptymalnych sytuacji nieoptymalne sytuacje w zakresie inwestycji w proporcjonalny sposób, bez powielania ani wypierania finansowania prywatnego, a także powinny się one wyróżniać wyraźną europejską wartością dodaną. [Popr. 58] |
(72) |
Należy przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze w zakresie przyjmowania programów prac do celów realizacji działań przyczyniających się do wysokiego poziomu zdrowia ludzi, zwierząt i roślin na wszystkich etapach łańcucha żywnościowego. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (38). [Popr. 59] |
(73) |
Rodzaje finansowania i metody realizacji wdrażania na podstawie niniejszego rozporządzenia należy wybrać na podstawie ich potencjału w zakresie realizacji konkretnych celów przyjętych dla działań oraz uzyskania wyników, powinny być wybierane w zależności od możliwości osiągnięcia przez nie szczegółowych celów działań i zapewnienia rezultatów z uwzględnieniem w szczególności unijnej wartości dodanej, kosztów kontroli, obciążenia administracyjnego i przewidywanego ryzyka naruszenia przepisów. Powinno ono obejmować rozważenie możliwości zastosowania to uwzględniać korzystanie z kwot ryczałtowych, stawek zryczałtowanych ryczałtowych i kosztów jednostkowych oraz finansowania niepowiązanego , a także finansowanie niepowiązane z kosztami, o którym których mowa w art. 125 ust. 1 rozporządzenia finansowego. [Popr. 60] |
(74) |
W celu zapewnienia regularnego monitorowania i sprawozdawczości Aby zapewnić regularne monitorowanie i sprawozdawczość na temat osiągniętych postępów oraz skuteczności i efektywności programu, od samego początku należy wprowadzić odpowiednie ramy służące do monitorowania działań i wyników programu. Tego rodzaju monitorowanie i sprawozdawczość powinny opierać się na wskaźnikach i umożliwiać pomiary efektów działań realizowanych w ramach programu względem uprzednio zdefiniowanych punktów odniesienia. [Popr. 61] |
(75) |
Zgodnie z pkt 22 i 23 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (39) należy dokonać oceny tego programu na podstawie informacji zgromadzonych w oparciu o konkretne wymogi dotyczące monitorowania, przy czym należy unikać nadmiernej regulacji i obciążeń administracyjnych, zwłaszcza względem państw członkowskich. Wymogi te powinny, w stosownych przypadkach, obejmować mierzalne wskaźniki jako podstawę oceny oddziaływania programu w terenie. Komisja powinna sporządzić okresowe sprawozdanie z oceny dotyczące osiągnięcia celów działań wspieranych w ramach programu, wyników i skutków, efektywności wykorzystania zasobów i unijnej wartości dodanej, a także końcowe sprawozdanie z oceny dotyczące długoterminowych skutków i wyników tych działań, ich zrównoważonego charakteru, a także synergii z innymi programami. [Popr. 62] |
(75a) |
W celu uzupełnienia pewnych innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przyjmowania programów prac. [Popr. 63] |
(76) |
Na podstawie chorób zwierzęcych, o których mowa w rozdziale 2 części I rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 (40), rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 2160/2003 (41) oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 (42) należy ustanowić otwarty wykaz chorób zwierzęcych i odzwierzęcych, które kwalifikują się do finansowania w ramach środków nadzwyczajnych oraz do finansowania w ramach programów zwalczania, kontroli i nadzoru. [Popr. 64] |
(77) |
W celu uwzględnienia sytuacji spowodowanych przez choroby zwierząt mające znaczący wpływ na produkcję zwierzęcą lub handel, rozwój chorób odzwierzęcych, które stanowią zagrożenie dla ludzi, lub nowe sytuacje naukowe lub epidemiologiczne, jak również choroby zwierzęce, które mogą stanowić nowe zagrożenie dla Unii, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do wprowadzenia zmian do tych wykazów chorób zwierzęcych i odzwierzęcych. W celu zapewnienia skutecznej oceny postępów programu w osiąganiu jego celów należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 TFUE w odniesieniu do przeglądu lub uzupełnienia wskaźników służących do pomiaru postępów w realizacji celów szczegółowych, jeśli zostanie to uznane za niezbędne, oraz do uzupełnienia tego rozporządzenia o przepisy dotyczące ustanowienia ram monitorowania i oceny. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.W szczególności, aby Należy skonsultować się także z zainteresowanymi podmiotami i organizacjami konsumenckimi. Aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. [Popr. 65] |
(78) |
Zgodnie z [reference to be updated as appropriate according to a new decision on OCTs: art. 94 decyzji Rady 2013/755/UE (43)] osoby i podmioty z siedzibą w krajach i terytoriach zamorskich (KTZ) kwalifikują się do finansowania z zastrzeżeniem zasad i celów programu oraz ewentualnych uzgodnień mających zastosowanie do państwa członkowskiego, z którym dany kraj lub terytorium zamorskie są powiązane. |
(79) |
Zgodnie z rozporządzeniem finansowym, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (44), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2988/95 (45), rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 (46) i rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939 (47) interesy finansowe Unii należy chronić za pomocą proporcjonalnych środków, w tym środków zapobiegania nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, ich wykrywania, korygowania i dochodzenia, a także odzyskiwania środków straconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania sankcji administracyjnych. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013 i rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96 Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może prowadzić dochodzenia, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakiekolwiek inne nielegalne działanie, naruszające interesy finansowe Unii. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1939 Prokuratura Europejska (EPPO) może prowadzić dochodzenia i ścigać nadużycia finansowe i inne nielegalne działania naruszające interesy finansowe Unii, jak przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 (48). Zgodnie z rozporządzeniem finansowym każda osoba lub podmiot, które otrzymują środki finansowe Unii, w pełni współpracują w celu ochrony interesów finansowych Unii, przyznają konieczne prawa i dostęp Komisji, OLAF-owi, EPPO i Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu (ETO) oraz zapewniają, aby wszelkie osoby trzecie uczestniczące w wykonaniu środków finansowych Unii przyznały tym organom równoważne prawa. |
(80) |
Do niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają horyzontalne Horyzontalne przepisy finansowe przyjęte przez Parlament Europejski i Radę na podstawie art. 322 TFUE , a w szczególności rozporządzenie finansowe , które określa . Przepisy te, ustanowione rozporządzeniem finansowym, określają w szczególności procedurę ustanawiania i wykonania budżetu w drodze dotacji, zamówień, nagród i wykonania pośredniego oraz przewidują kontrole wykonywania obowiązków przez podmioty upoważnione finansowe, powinny mieć zastosowani do działań finansowych w ramach niniejszego programu, z zastrzeżeniem szczególnych odstępstw przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu . Przepisy przyjęte na podstawie art. 322 TFUE dotyczą również ochrony budżetu Unii w przypadku uogólnionych braków w zakresie praworządności w państwach członkowskich, jako że poszanowanie praworządności jest niezbędnym warunkiem wstępnym należytego zarządzania finansami i skutecznego finansowania Unii. [Popr. 66] |
(81) |
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (49) reguluje przetwarzanie danych osobowych przeprowadzane w państwach członkowskich w kontekście niniejszego rozporządzenia i pod nadzorem właściwych organów państw członkowskich. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 45/2001 (50) reguluje przetwarzanie danych osobowych przeprowadzane przez Komisję w kontekście niniejszego rozporządzenia i pod nadzorem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych. Wszelka wymiana lub przekazywanie informacji przez właściwe organy ma się odbywać zgodnie z zasadami dotyczącymi przekazywania danych osobowych, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2016/679 oraz w rozporządzeniu XXX [rozporządzenie w sprawie prywatności i łączności elektronicznej] , a wszelka wymiana lub przekazywanie informacji przez Komisję ma się odbywać zgodnie z zasadami dotyczącymi przekazywania danych osobowych, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001. [Popr. 67] |
(82) |
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na transgraniczny charakter kwestii związanych z tymi celami możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 TUE. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. |
(83) |
Program powinien mieć również na celu zapewnienie zapewniać większą widoczność i spójność większej widoczności i spójności rynku wewnętrznego Unii, konkurencyjności konkurencyjność i zrównoważony rozwój przedsiębiorstw, w tym MŚP, oraz działań zwłaszcza mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw , oraz działania w dziedzinie statystyk europejskich na rzecz europejskich obywateli, przedsiębiorstw i administracji. [Popr. 68] |
(84) |
Rozporządzenie (UE) nr 99/2013, rozporządzenie (UE) nr 1287/2013, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 254/2014 (51), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 258/2014 (52), rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 652/2014 (53), rozporządzenie (UE) 2017/826 należy uchylić ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r. |
(85) |
Należy zapewnić płynne i łagodne przejście pomiędzy programami w dziedzinie konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw i MŚP , zwłaszcza mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw , ochrony konsumentów i użytkowników końcowych, konsumentów i użytkowników końcowych usług finansowych, procesu kształtowania polityki w dziedzinie usług finansowych, łańcucha żywnościowego i statystyk europejskich, ustanowionymi w rozporządzeniu (UE) nr 1287/2013, rozporządzeniu (UE) nr 254/2014, rozporządzeniu (UE) 2017/826, rozporządzeniu (UE) nr 258/2014, rozporządzeniu (UE) nr 652/2014, rozporządzeniu (UE) nr 99/2013 oraz w niniejszym programie, w szczególności w odniesieniu do kontynuacji środków wieloletnich oraz oceny sukcesów poprzedniego programu, [Popr. 69] |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia program na rzecz poprawy funkcjonowania jednolitego rynku z myślą o wzmocnieniu rynku wewnętrznego i zwiększenia konkurencyjności poprawie jego funkcjonowania w takich dziedzinach jak konkurencyjność przedsiębiorstw, w tym zwłaszcza mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw, oraz normalizacja, ochrona konsumentów, nadzór rynku, łańcuch dostaw żywności, a także ramy na potrzeby finansowania opracowywania, tworzenia i rozpowszechniania statystyk europejskich w rozumieniu art. 13 rozporządzenia (WE) nr 223/2009 („program”). [Popr. 70]
Określa ono cele programu, budżet na lata 2021–2027, formy finansowania unijnego oraz zasady dotyczące przyznawania takiego finansowania.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) |
„działanie łączone” oznacza działania wspierane z budżetu UE, w tym działanie w ramach instrumentów łączonych zgodnie z art. 2 pkt 6 rozporządzenia finansowego, łączące bezzwrotne formy wsparcia lub instrumenty finansowe z budżetu UE oraz zwrotne formy wsparcia z instytucji finansowania rozwoju lub innych publicznych instytucji finansowych, a także z komercyjnych instytucji finansowych i od inwestorów; |
2) |
„statystyki europejskie” oznaczają dane statystyczne opracowywane, tworzone i rozpowszechniane na szczeblu unijnym i w państwach członkowskich zgodnie z art. 3 TUE i rozporządzeniem (WE) nr 223/2009; [Popr. 71] |
3) |
„podmiot prawny” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną utworzoną i uznaną za taką na mocy prawa krajowego, unijnego lub międzynarodowego, która posiada osobowość prawną i która – działając w swoim własnym imieniu – może wykonywać prawa i podlegać obowiązkom, albo podmiot nieposiadający osobowości prawnej zgodnie z art. 197 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 2018/1046 („rozporządzenia finansowego”); [Popr. 72] |
4) |
„mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa” oznaczają mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa zdefiniowane w zaleceniu 2003/361/WE w wersji z dnia 6 maja 2003 r.; |
4a) |
„przedsiębiorstwo gospodarki społecznej” oznacza przedsiębiorstwo, którego głównym celem jest raczej wywieranie skutku społecznego niż generowanie zysków dla właścicieli lub udziałowców, którego działalność polega na dostarczaniu towarów i świadczeniu usług dla rynku oraz które jest zarządzane w otwarty i odpowiedzialny sposób, angażujący pracowników, konsumentów i udziałowców; [Popr. 73] |
4b) |
„lokalne przedsiębiorstwo publiczne” oznacza małe lokalne przedsiębiorstwo usług publicznych, które spełnia kryteria MŚP i pełni ważne zadania dla lokalnych społeczności; [Popr. 74] |
4c) |
„sieci przedsiębiorstw” oznaczają grupy przedsiębiorstw stworzone w celu realizacji wspólnego projektu, w których co najmniej dwa MŚP wspólnie prowadzą co najmniej jeden rodzaj działalności gospodarczej w celu zwiększenia swojej konkurencyjności na rynku; [Popr. 75] |
5) |
„państwo trzecie” oznacza państwo, które nie jest członkiem Unii. |
Artykuł 3
Cele programu
1. Program ma następujące cele ogólne:
a) |
poprawa funkcjonowania rynku wewnętrznego, a w szczególności ochrona i wzmocnienie pozycji obywateli, konsumentów i przedsiębiorstw, szczególnie mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), poprzez egzekwowanie prawa Unii, ułatwienie ram prawnych , socjalnych i środowiskowych; ułatwianie dostępu do rynku, ustanawianie norm i dostępu do finansowania , wspieranie uczciwej konkurencji między przedsiębiorstwami oraz działania na rzecz zdrowia ludzi, ustalania standardów, zapewnienie jednolitego i wysokiego poziomu ochrony konsumentów, wzmocnienie nadzoru rynku w całej Unii , poprawa wzajemnego uznawania oraz promowanie zdrowia ludzi, zwierząt i roślin oraz dobrostanu zwierząt; wzmocnienie współpracy między właściwymi organami państw członkowskich oraz między właściwymi organami państw członkowskich a Komisją i agencjami zdecentralizowanymi Unii; [Popr. 76] |
b) |
zapewnienie opracowywanie, tworzenie i rozpowszechnianie porównywalnych i wiarygodnych europejskich danych statystycznych wysokiej jakości dotyczących Europy, stanowiących podstawę opracowywania, monitorowania i oceny wszystkich polityk Unii , włącznie z handlem i migracją, oraz ułatwiających obywatelom, podmiotom zaangażowanym w kształtowanie polityki i organom regulacyjnym, organom nadzoru ,przedsiębiorstwom, przedstawicielom środowiska akademickiego, społeczeństwu obywatelskiemu i mediom podejmowanie świadomych decyzji i aktywne uczestniczenie w procesie demokratycznym. [Popr. 77] |
2. Program ma następujące cele szczegółowe:
a) |
zwiększenie skuteczności rynku wewnętrznego poprzez: , ułatwienie zapobiegania powstawaniu przeszkód na tym rynku oraz ich usuwania, wspieranie opracowywania, wdrażania i egzekwowania prawa Unii w dziedzinach rynku wewnętrznego towarów i usług, zamówień publicznych i nadzoru rynku, jak również w dziedzinach prawa spółek oraz prawa umów i prawa stosunków pozaumownych, przeciwdziałania praniu pieniędzy, swobodnego przepływu kapitału, usług finansowych i konkurencji, w tym opracowywania narzędzi zarządzania;
|
b) |
zwiększenie wzmocnienie konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw, ze szczególnym uwzględnieniem MŚP, oraz osiągnięcie dodatkowości poprzez środki zapewniające różne formy wsparcia dla MŚP, dostęp do rynków, w tym internacjonalizację MŚP, sprzyjające MŚP otoczenie biznesu, konkurencyjność sektorową, modernizację przemysłu oraz propagowanie przedsiębiorczości; dziękizapewnieniu środków (celów dla MŚP), ze szczególnym uwzględnieniem ich szczególnych potrzeb , poprzez:
|
c) |
zapewnienie skutecznego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez procesy normalizacji, które:
|
d) |
wspieranie interesów konsumentów oraz zapewnienie jednolitego i wysokiego poziomu ochrony konsumentów i bezpieczeństwa produktów poprzez: [Popr. 82]
|
e) |
przyczynianie się do wysokiego poziomu zdrowia i bezpieczeństwa ludzi, zwierząt i roślin na wszystkich etapach łańcucha dostaw żywności i paszy i żywnościowego i w obszarach powiązanych, w tym przez zapobieganie występowaniu chorób i organizmów szkodliwych oraz ich zwalczanie, między innymi dzięki stosowaniu środków nadzwyczajnych na wypadek sytuacji kryzysowych na dużą skalę i nieprzewidzianych zdarzeń mających wpływ na zdrowie roślin i zwierząt, a także przez wspieranie działań na rzecz poprawy dobrostanu zwierząt oraz rozwój zrównoważonej produkcji i konsumpcji żywności po przystępnych cenach, jak również przez pobudzanie badań, innowacji i wymiany najlepszych praktyk między zainteresowanymi podmiotami w tych obszarach [Popr. 85] |
f) |
tworzenie opracowywanie, tworzenie, rozpowszechnianie i przekazywanie wysokiej jakości europejskich danych statystycznych dotyczących Europy w sposób terminowy, bezstronny i wydajny pod względem kosztów, za pośrednictwem zacieśnionych partnerstw w ramach Europejskiego Systemu Statystycznego, o którym mowa w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 223/2009, oraz ze wszystkimi stosownymi stronami zewnętrznymi, przy wykorzystaniu wielu źródeł danych, zaawansowanych metod analizy danych, systemów inteligentnych oraz technologii cyfrowych , w podziale na poszczególne kraje oraz w miarę możliwości na regiony . [Popr. 86] |
Artykuł 4
Budżet
1. Pula środków finansowych na realizację programu na lata 2021–2027 wynosi 4 088 580 000 6 563 000 EUR w cenach bieżących. [Popr. 87]
2. W ramach kwoty, o której mowa w ust. 1, niżej wymienione kwoty orientacyjne przydziela się na następujące cele:
-a) |
394 590 000 EUR na cel, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) ppkt (i); [Popr. 88] |
-aa) |
394 590 000 EUR na cel, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) ppkt (i); [Popr. 89] |
a) |
1 000 000 000 3 122 000 000 EUR na cel, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b); [Popr. 90] |
aa) |
220 510 000 EUR na cel, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. c); [Popr. 91] |
b) |
188 000 000 198 000 000 EUR na cel, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. d) ppkt (i); [Popr. 92] |
c) |
1 680 000 000 EUR na cel, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e); |
d) |
552 000 000 EUR na cel, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. f). |
3. Kwota, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana na pomoc techniczną i administracyjną w ramach realizacji programu, obejmującą w szczególności działania przygotowawcze, monitorowanie, kontrolę, audyt i ocenę oraz wykorzystanie sieci informatycznych w zakresie przetwarzania i wymiany informacji, jak również wykorzystanie i rozwój narzędzi informatycznych dla przedsiębiorstw. Aby zapewnić maksymalną dostępność programu w zakresie finansowania działań objętych celami programu, całkowite koszty wsparcia administracyjnego i technicznego nie mogą przekroczyć 5 % wartości puli środków finansowych, o której mowa w ust. 1. [Popr. 93]
4. W przypadku celu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e), zobowiązania budżetowe z tytułu działań trwających dłużej niż jeden rok budżetowy można rozłożyć na kilka lat na roczne raty.
5. Na zasadzie odstępstwa od art. 111 ust. 2 rozporządzenia finansowego Komisja zaciąga zobowiązanie budżetowe z tytułu dotacji przyznanej na weterynaryjne i fitosanitarne środki nadzwyczajne w ramach celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e) niniejszego rozporządzenia, po dokonaniu oceny wniosków o płatności przedłożonych przez państwa członkowskie.
5a. W celu zagwarantowania finansowania środków określonych w art. 3 ust. 2 lit. e) należy wprowadzić specjalny mechanizm dający łańcuchowi żywnościowemu bezpośredni dostęp do rezerwy kryzysowej Komisji Europejskiej w przypadku sytuacji nadzwyczajnych na dużą skalę. [Popr. 94]
6. Środki przydzielone państwom członkowskim w ramach zarządzania dzielonego mogą, na ich wniosek, zostać przeniesione do programu. Komisja wykonuje te środki bezpośrednio zgodnie z art. 62 ust. 1 lit. a) rozporządzenia finansowego lub pośrednio zgodnie z lit. c) tego artykułu. W miarę możliwości środki te wykorzystuje się na rzecz danego państwa członkowskiego.
Artykuł 5
Państwa trzecie stowarzyszone z programem
Program jest otwarty dla następujących państw trzecich:
a) |
członków Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), którzy są członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), zgodnie z warunkami określonymi w Porozumieniu EOG; |
b) |
państw przystępujących, państw kandydujących i potencjalnych państw kandydujących, zgodnie z ogólnymi zasadami i ogólnymi warunkami udziału tych państw w programach Unii, ustanowionymi w odpowiednich umowach ramowych i decyzjach rad stowarzyszenia lub w podobnych porozumieniach oraz zgodnie ze szczegółowymi warunkami ustanowionymi w porozumieniach między Unią a tymi państwami; |
c) |
państw objętych europejską polityką sąsiedztwa, zgodnie z ogólnymi zasadami i ogólnymi warunkami udziału tych państw w programach Unii, ustanowionymi w odpowiednich umowach ramowych i decyzjach rad stowarzyszenia lub w podobnych porozumieniach oraz zgodnie ze szczegółowymi warunkami ustanowionymi w porozumieniach między Unią a tymi państwami; |
d) |
państw trzecich, zgodnie z warunkami określonymi w szczegółowym porozumieniu regulującym udział tego państwa trzeciego w programach Unii, pod warunkiem że porozumienie to:
Wkład, o którym mowa w ppkt (ii), stanowi dochód przeznaczony na określony cel zgodnie z art. [21 ust. 5] rozporządzenia finansowego. |
Artykuł 6
Realizacja i formy finansowania unijnego
1. Program jest realizowany według metody zarządzania bezpośredniego zgodnie z rozporządzeniem finansowym lub według metody zarządzania pośredniego z podmiotami, o których mowa w art. 62 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego.
2. Program może zapewniać finansowanie w dowolnej formie przewidzianej w rozporządzeniu finansowym, w szczególności w postaci dotacji, nagród i zamówień. Może również zapewniać finansowanie w formie instrumentów finansowych w ramach działań łączonych.
3. Z wkładów do mechanizmu wzajemnego ubezpieczenia można pokryć ryzyko związane z odzyskaniem środków należnych od beneficjentów i wkłady te uznaje się za wystarczającą gwarancję w ramach rozporządzenia finansowego. Zastosowanie mają przepisy określone w [art. X] rozporządzenia XXX [rozporządzenia, które zastąpi rozporządzenie w sprawie funduszu gwarancyjnego] (54).
ROZDZIAŁ II
DOTACJE
Artykuł 7
Dotacje
Dotacje w ramach programu są przyznawane i zarządzane zgodnie z tytułem VIII rozporządzenia finansowego.
Artykuł 8
Działania kwalifikowalne
1. Do finansowania kwalifikują się wyłącznie działania służące realizacji celów, o których mowa w art. 3.
2. W szczególności kwalifikują się następujące działania służące realizacji celów, o których mowa w art. 3:
a) |
tworzenie właściwych warunków wzmocnienia pozycji wszystkich podmiotów rynku wewnętrznego, w tym przedsiębiorstw, obywateli, konsumentów, społeczeństwa obywatelskiego i organów publicznych, poprzez przejrzystą wymianę informacji i przejrzyste kampanie informacyjne i uświadamiające uświadamiające, zwłaszcza w odniesieniu do obowiązujących przepisów unijnych oraz praw konsumentów i przedsiębiorstw , wymianę najlepszych praktyk, promowanie dobrych praktyk i innowacyjnych rozwiązań , wymianę i upowszechnianie wiedzy specjalistycznej oraz organizowanie szkoleń promujących umiejętności cyfrowe obywateli i przedsiębiorstw ; [Popr. 95] |
b) |
zapewnienie mechanizmów umożliwiających obywatelom, konsumentom, użytkownikom końcowym oraz przedstawicielom członkom społeczeństwa obywatelskiego , związkom zawodowym i reprezentantom przedsiębiorstw z Unii , zwłaszcza MŚP, wnoszenie wkładu w dyskusje polityczne, strategie polityczne i proces podejmowania decyzji, poprzez wspieranie funkcjonowania organizacji przedstawicielskich na poziomie krajowym i unijnym; [Popr. 96] |
c) |
budowanie zdolności, ułatwianie i koordynowanie wspólnych działań między państwami członkowskimi, między właściwymi organami państw członkowskich oraz między właściwymi organami państw członkowskich a Komisją, agencjami zdecentralizowanymi Unii i organami państw trzecich , a w szczególności wspólnych działań ukierunkowanych na zwiększanie bezpieczeństwa produktów, egzekwowanie przepisów dotyczących ochrony konsumentów w UE oraz identyfikowalność produktów ; [Popr. 97] |
d) |
wspieranie skutecznego egzekwowania ram prawnych Unii przez państwa członkowskie, modernizacji tych ram prawnych Unii oraz ich szybkiego dostosowywania do nieustannie zmieniających się uwarunkowań, a także wsparcie w rozwiązywaniu problemów wynikających z cyfryzacji, w tym poprzez gromadzenie i analizę danych; badania, oceny i zalecenia dotyczące polityki; organizowanie działań demonstracyjnych i projektów pilotażowych; działania komunikacyjne; opracowywanie specjalnych narzędzi informatycznych służących zapewnieniu przejrzystego , sprawiedliwego i wydajnego funkcjonowania rynku wewnętrznego. [Popr. 98] |
2a. Następujące działania służące realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) ppkt (ii), kwalifikują się do finansowania:
a) |
koordynacja działań organów nadzoru rynku i innych odpowiednich organów państw członkowskich oraz współpraca między nimi, zwłaszcza w ramach unijnej sieci ds. zgodności produktów; |
b) |
opracowywanie i utrzymywanie narzędzi informatycznych służących wymianie informacji na temat nadzoru rynku i kontroli na granicach zewnętrznych; |
c) |
wsparcie opracowywania wspólnych działań i badań w dziedzinie bezpieczeństwa produktów i zgodności z wymogami, w tym w odniesieniu do produktów podłączonych do sieci i produktów sprzedawanych przez internet; |
d) |
współpraca organów nadzoru rynku i odpowiednich organów z państw trzecich, wymiana przez nie najlepszych praktyk i realizacja wspólnych projektów; |
e) |
wspieranie strategii nadzoru rynku, gromadzenia wiedzy i informacji, możliwości i obiektów badawczych, wzajemnych ocen, programów szkoleniowych, pomocy technicznej i budowania zdolności organów nadzoru rynku; |
f) |
ocena procedur homologacji typu i weryfikacja zgodności pojazdów silnikowych z wymogami przez Komisję [Popr. 99] |
3. Następujące działania służące realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b), kwalifikują się do finansowania:
a) |
zapewnianie różnych form wsparcia dla MŚP; [Popr. 100] |
b) |
ułatwianie mikroprzedsiębiorstwom, MŚP i sieciom przedsiębiorstw dostępu do rynków, w tym do rynków poza Unią, wspieranie ich w stawianiu czoła globalnym , środowiskowym, gospodarczym i społecznym wyzwaniom oraz w internacjonalizacji działalności, jak również ułatwianie wsparcia dla nich w trakcie ich cyklu życia, a także umacnianie wiodącej pozycji Unii w przemyśle w ramach globalnych łańcuchów wartości, obejmujące Europejską Sieć Przedsiębiorczości zakresie przedsiębiorczości i przemysłu w globalnych łańcuchach wartości ;; [Popr. 101] |
c) |
rozwiązywanie problemów związanych z barierami rynkowymi , zmniejszenie obciążeń administracyjnych, w tym ograniczenie przeszkód dla zakładania przedsiębiorstw i obciążeniami administracyjnymi rozpoczynania działalności oraz tworzenie sprzyjającego otoczenia biznesu w celu umożliwienia , które umożliwi mikroprzedsiębiorstwom i MŚP czerpania czerpanie korzyści z rynku wewnętrznego, w tym dostęp do finansowania, a także zapewnienie odpowiednich wytycznych, programów mentoringu i coachingu w celu świadczenia usług biznesowych opartych na wiedzy ; [Popr. 102] |
d) |
ułatwianie rozwoju i wzrostu zrównoważonych przedsiębiorstw, w tym rozwoju umiejętności, oraz transformacji przemysłowej obejmującej wszystkie sektory podnoszenie świadomości mikroprzedsiębiorstw i MŚP na temat prawodawstwa w Unii, w tym przepisów dotyczących ochrony środowiska i energii, podnoszenie poziomu ich umiejętności i kwalifikacji, a także ułatwianie rozwoju nowych modeli biznesowych i zasobooszczędnych łańcuchów wartości wspierających zrównoważoną transformację przemysłową , technologiczną i organizacyjną we wszystkich sektorach produkcji i usług; [Popr. 103] |
e) |
wspieranie zwiększanie i zrównoważonego charakteru przedsiębiorstw i całych sektorów gospodarki oraz wspieranie wdrażania technologicznych, organizacyjnych i społecznych innowacji przez mikroprzedsiębiorstwa i MŚP oraz współpracy MŚP , zwiększanie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw i współpracy w ramach łańcucha wartości poprzez strategiczne łączenie ekosystemów i klastrów, obejmujące wspólną inicjatywę na rzecz klastrów; [Popr. 104] |
f) |
promowanie otoczenia biznesu sprzyjającego przedsiębiorczości oraz kultury przedsiębiorczości, obejmujące program poszerzanie programu mentoringu dla początkujących przedsiębiorców oraz wspieranie przedsiębiorstw typu start-up, stabilnego rozwoju działalności oraz przedsiębiorstw typu scale-up , ze zwróceniem szczególnej uwagi na nowych potencjalnych przedsiębiorców (tj. ludzi młodych, kobiety), a także inne specyficzne grupy docelowe, jak osoby w niekorzystnej sytuacji społecznej lub osoby szczególnie podatne na zagrożenia. . [Popr. 105] |
3a. Realizując cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b), Komisja oprócz działań przewidzianych w ust. 3 lit. a)–f) niniejszego artykułu może wspierać również następujące działania szczegółowe:
a) |
przyspieszanie, wspieranie i poszerzanie zakresu usług doradczych dzięki Europejskiej Sieci Przedsiębiorczości w celu zapewnienia unijnym MŚP poszukującym możliwości biznesowych na rynku wewnętrznym i w państwach trzecich zintegrowanych usług wsparcia dla przedsiębiorstw w postaci punktu kompleksowej obsługi oraz monitorowanie pod kątem zagwarantowania porównywalnego poziomu tych usług we wszystkich państwach członkowskich; |
b) |
wspieranie tworzenia sieci przedsiębiorstw; |
c) |
wspieranie i poszerzanie zakresu programów wspierania mobilności nowych przedsiębiorców (program „Erasmus dla młodych przedsiębiorców”), by zwiększyć ich zdolność do rozwijania wiedzy fachowej, umiejętności i podejścia do przedsiębiorczości, a także kompetencje w zakresie technologii i zarządzania przedsiębiorstwem; |
d) |
wspieranie rozwoju MŚP dzięki dużym projektom dotyczącym rozszerzania działalności w oparciu o możliwości rynkowe (Instrument rozwoju MŚP); |
e) |
wspieranie działań sektorowych na obszarach charakteryzujących się wysokim odsetkiem mikroprzedsiębiorstw i MŚP oraz wysokim udziałem w PKB Unii, np. w sektorze turystyki. [Popr. 106] |
3b. Działania realizowane za pośrednictwem Europejskiej Sieci Przedsiębiorczości, o których mowa w ust. 3a lit. a), mogą obejmować między innymi:
a) |
ułatwianie umiędzynarodowienia MŚP i wyszukiwania partnerów biznesowych na rynku wewnętrznym, transgranicznej współpracy przedsiębiorstw w zakresie badań i rozwoju, partnerstw w zakresie transferu technologii, wiedzy i innowacji; |
b) |
udzielanie informacji, wskazówek i indywidualnych porad na temat prawa UE, unijnych możliwości finansowania oraz inicjatyw Unii, które mają wpływ na działalność gospodarczą, włącznie z opodatkowaniem, prawem własności, obowiązkami w zakresie ochrony środowiska i energii oraz kwestiami związanymi z zatrudnieniem i zabezpieczeniem społecznym; |
c) |
ułatwianie MŚP dostępu do wiedzy fachowej z zakresu ochrony środowiska, zmiany klimatu i efektywności energetycznej; |
d) |
wzmacnianie kontaktów z innymi sieciami informacyjnymi i doradczymi Unii i państw członkowskich, w szczególności EURES, unijnymi centrami innowacji oraz Centrum Doradztwa InvestEU. |
Usługi świadczone przez Sieć w ramach innych programów Unii są finansowane ze środków pochodzących z tych programów.
Aby zapewnić mikroprzedsiębiorstwom i MŚP jednolite wsparcie w całej UE, Komisja priorytetowo traktuje działania w ramach Sieci służące poprawie jej części lub elementów, które nie są zgodne z minimalnymi standardami.
Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające wskaźniki i minimalne standardy do celów pomiaru wpływu Sieci na cele szczegółowe i skuteczność działań na rzecz MŚP.
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 21 ust. 2.
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 20 w celu ustanowienia dodatkowych form wsparcia dla MŚP nieprzewidzianych w niniejszym ustępie [Popr. 107]
4. Do finansowania kwalifikują się działania określone w art. 15 i 16 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012 i służące realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. c) ppkt (i) niniejszego rozporządzenia.
5. Do finansowania kwalifikują się działania służące realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. c) ppkt (ii), zapewniające wsparcie dla działań mających na celu opracowywanie, stosowanie, ocenę i monitorowanie międzynarodowych standardów w dziedzinach sprawozdawczości finansowej i rewizji finansowej oraz nadzór nad procesami stanowienia tych standardów.
5a. Do finansowania kwalifikują się następujące działania służące realizacji celów szczegółowych, o których mowa w art. 3 ust. 2 lit. d) ppkt (i):
a) |
podnoszenie świadomości konsumentów i ich edukowanie dzięki kształceniu przez całe życie w zakresie unijnych przepisów dotyczących ochrony konsumentów, a także wzmacnianie ich pozycji w obliczu nowych wyzwań wynikających z rozwoju technologicznego i cyfryzacji, z uwzględnieniem szczególnych potrzeb konsumentów bardziej podatnych na zagrożenia; |
b) |
zapewnienie i ułatwianie wszystkim konsumentom i przedsiębiorcom dostępu do wysokiej jakości pozasądowego rozstrzygania sporów i internetowego systemu rozstrzygania sporów oraz informacji na temat możliwości dochodzenia roszczeń; |
c) |
wspieranie bardziej konsekwentnego egzekwowania praw konsumentów, ze szczególnym uwzględnieniem przypadków transgranicznych lub przypadków z udziałem stron trzecich, skutecznej koordynacji działań krajowych organów odpowiedzialnych za egzekwowanie prawa i współpracy między nimi, a także współpracy z państwami trzecimi w dziedzinie egzekwowania prawa. |
d) |
wspieranie zrównoważonej konsumpcji przez podnoszenie świadomości konsumentów na temat trwałości produktów i ich wpływu na środowisko oraz cech ekoprojektu, propagowanie praw konsumentów w tym względzie i możliwości dochodzenia roszczeń w przypadku produktów szybciej ulegających awarii; [Popr. 108] |
6. Do finansowania kwalifikują się działania określone w załączniku I służące realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e).
7. Do finansowania kwalifikują się działania określone w załączniku II służące realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. f).
Artykuł 9
Kwalifikujące się podmioty
1. Oprócz kryteriów określonych w art. 197 rozporządzenia finansowego zastosowanie mają kryteria kwalifikowalności określone w ust. 2–7 niniejszego artykułu.
2. Oprócz podmiotów, które spełniają warunki kwalifikowalności określone w ust. 3–7, w ramach programu kwalifikują się następujące podmioty:
a) |
podmioty prawne z siedzibą w jednym z następujących państw:
|
b) |
wszelkie podmioty prawne utworzone na mocy prawa unijnego lub wszelkie organizacje międzynarodowe; |
c) |
podmioty prawne z siedzibą w państwie trzecim, które nie jest stowarzyszone z programem, w drodze wyjątku kwalifikują się do uczestnictwa, pod warunkiem że działanie służy realizacji celów Unii, a działalność prowadzona poza Unią przyczynia się do zwiększenia skuteczności interwencji przeprowadzanych na terytoriach państw członkowskich, do których zastosowanie mają Traktaty. |
3. Podmioty prawne Komisja może umożliwić podmiotom prawnym z siedzibą w państwie trzecim, które nie jest stowarzyszone z programem, mogą uczestniczyć uczestnictwo w następujących działaniach: [Popr. 109]
a) |
działaniach służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. b); |
b) |
działaniach wspierających ochronę konsumentów i służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. d) ppkt (i). |
Podmioty uczestniczące w działaniach, o których mowa w lit. a) i b), nie są uprawnione do otrzymywania wkładów finansowych Unii, w szczególności jeżeli istnieje ryzyko transferu innowacyjnej technologii, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to nieodzowne dla programu, zwłaszcza pod względem konkurencyjności oraz dostępu do rynków dla przedsiębiorstw unijnych lub pod względem ochrony konsumentów zamieszkałych w Unii. Wyjątek ten nie dotyczy podmiotów nastawionych na zysk. [Popr. 110]
4. W przypadku działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. c) ppkt (i) niniejszego rozporządzenia, kwalifikują się podmioty określone w art. 15 i 16 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012.
5. W przypadku działań wspierających ochronę konsumentów i służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. d) ppkt (i), oraz związanych z Siecią Europejskich Centrów Konsumenckich kwalifikują się następujące podmioty:
a) |
podmiot wyznaczony przez państwo członkowskie lub państwo trzecie, o którym mowa w art. 5, który jest podmiotem nienastawionym na zysk wybranym w trybie przejrzystej procedury; |
b) |
podmiot publiczny. |
6. Państwa trzecie, stowarzyszone lub niestowarzyszone z programem, kwalifikują się w przypadku następujących działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e):
a) |
środków ochrony zastosowanych w przypadku bezpośredniego zagrożenia dla statusu zdrowia w Unii w wyniku wystąpienia lub rozwoju na terytorium państwa trzeciego lub państwa członkowskiego jednej z chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku III lub jednego ze szkodników roślin wymienionych w programie prac, o którym mowa w art. 16; |
b) |
środków ochrony lub innych stosownych działań zastosowanych celem wsparcia statusu zdrowia roślin w Unii. |
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 20 w celu zmiany załącznika III, jeżeli jest to konieczne w celu uwzględnienia sytuacji spowodowanych przez choroby zwierząt, które mają znaczący wpływ na produkcję zwierzęcą lub handel zwierzętami, rozwoju chorób odzwierzęcych, które stanowią zagrożenie dla ludzi, nowej sytuacji naukowej lub epidemiologicznej, jak również tych chorób zwierzęcych, które mogą stanowić nowe zagrożenie dla Unii.
Z wyjątkiem przypadków chorób zwierzęcych i szkodników roślin, które mają znaczący wpływ dla Unii, państwa niestowarzyszone z programem powinny zasadniczo same finansować swój udział w działaniach, o których mowa w lit. a) i b).
7. W przypadku działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. f) niniejszego rozporządzenia, kwalifikują się następujące podmioty prawne:
a) |
krajowe urzędy statystyczne i inne organy krajowe, o których mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 223/2009; |
b) |
w przypadku działań wspierających sieci współpracy – inne podmioty działające w dziedzinie statystyki, które nie są organami, o których mowa w lit. a) niniejszego ustępu; |
c) |
podmioty nienastawione na zysk, które są niezależne od interesów branżowych, handlowych, biznesowych lub innego rodzaju sprzecznych interesów, a ich głównymi celami i działaniami są propagowanie i wspieranie wdrażania Europejskiego kodeksu praktyk statystycznych, o którym mowa w art. 11 rozporządzenia (WE) nr 223/2009, oraz wdrażanie nowych metod tworzenia statystyk europejskich, których celem jest zwiększenie wydajności i poprawa jakości na poziomie Unii. |
Artykuł 10
Wyznaczeni beneficjenci
Następujące podmioty mogą otrzymać dotację w ramach programu bez zaproszenia do składania wniosków:
a) |
w przypadku działań w dziedzinie nadzoru rynku służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) niniejszego rozporządzenia – organy nadzoru rynku państw członkowskich, o których mowa w art. 17 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i art. 11 [wniosku w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy i procedury w zakresie zgodności z prawodawstwem harmonizacyjnym Unii dotyczącym produktów i jego egzekwowania] (55); [Popr. 111] |
b) |
w przypadku działań w dziedzinie akredytacji i nadzoru rynku służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) ppkt (i) niniejszego rozporządzenia – jednostka uznana zgodnie z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 765/2008 na potrzeby prowadzenia działań, o których mowa w art. 32 rozporządzenia (WE) nr 765/2008; [Popr. 112] |
c) |
w przypadku działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. c) ppkt (i) niniejszego rozporządzenia – podmioty, o których mowa w art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1025/2012; |
d) |
w przypadku działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. c) ppkt (ii) – Europejska Grupa Doradcza ds. Sprawozdawczości Finansowej (EFRAG), Fundacja Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej oraz Rada Nadzoru nad Interesem Publicznym (PIOB); |
e) |
w przypadku działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. d) ppkt (i), w odniesieniu do reprezentowania interesów konsumentów na poziomie Unii – Bureau Européen des Unions de Consommateurs (BEUC, Europejska Organizacja Konsumentów) oraz European Association for the Coordination of Consumer Representation in Standardisation (ANEC, Europejskie Stowarzyszenie na rzecz Koordynowania Reprezentacji Konsumentów w Procesie Standaryzacji), pod warunkiem że nie mają one sprzecznych interesów i reprezentują za pośrednictwem swoich członków interesy unijnych konsumentów w co najmniej dwóch trzecich państw członkowskich; |
f) |
w przypadku działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. d) ppkt (ii) – organizacje Finance Watch i Better Finance, z zastrzeżeniem następujących warunków, których spełnienie podlega corocznej ocenie:
|
g) |
w przypadku działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e) niniejszego rozporządzenia:
|
h) |
w przypadku działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. f) niniejszego rozporządzenia – krajowe urzędy statystyczne i inne organy krajowe, o których mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 223/2009. |
W odniesieniu do akapitu pierwszego lit. e) niniejszego artykułu Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 20 w celu dostosowania wykazu podmiotów, które mogą otrzymać dotację w ramach programu na działania służące realizacji celu szczegółowego określonego w art. 3 ust. 2 lit. d) ppkt (i). [Popr. 113]
Artykuł 11
Kryteria oceny i kwalifikacji
W przypadku działań służących realizacji celu(-ów) szczegółowego(-ych), o którym(-ych) mowa w art. 3 ust. 2, komitet(y) oceniający(-e) może(-gą) składać się w całości lub w części z ekspertów zewnętrznych. Prace komitetu(-ów) oceniającego(-ych) opierają się na zasadach przejrzystości, równego traktowania i niedyskryminacji. [Popr. 114]
Artykuł 12
Zasady współfinansowania
1. W przypadku działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) niniejszego rozporządzenia, w odniesieniu do organów nadzoru rynku państw członkowskich i państw trzecich stowarzyszonych z programem i w odniesieniu do unijnych obiektów badawczych, o których mowa w art. 20 [wniosku w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego przepisy i procedury w zakresie zgodności z prawodawstwem harmonizacyjnym Unii dotyczącym produktów i jego egzekwowania], w ramach programu można finansować do 100 % kosztów kwalifikowalnych działania, pod warunkiem że nie jest naruszona zasada współfinansowania określona w rozporządzeniu finansowym. [Popr. 115]
2. W przypadku dotacji przyznanych Radzie Nadzoru nad Interesem Publicznym (PIOB) na potrzeby realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. c) ppkt (ii), jeżeli w danym roku finansowanie przez Międzynarodową Federację Księgowych (IFAC) osiągnie poziom przekraczający dwie trzecie łącznego rocznego finansowania, roczny wkład w tym roku ogranicza się do maksymalnej kwoty określonej w programie prac, o którym mowa w art. 16.
3. W przypadku działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e) niniejszego rozporządzenia, w ramach programu można finansować do 100 % kosztów kwalifikowalnych, pod warunkiem że nie jest naruszona zasada współfinansowania określona w art. 190 rozporządzenia finansowego.
4. W przypadku działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. f) niniejszego rozporządzenia, w ramach programu można finansować do 95 % kosztów kwalifikowalnych działań wspierających sieci współpracy, o których mowa w art. 15 rozporządzenia (WE) nr 223/2009.
Artykuł 13
Koszty kwalifikowalne
Oprócz kryteriów określonych w art. 186 rozporządzenia finansowego następujące kryteria kwalifikowalności kosztów mają zastosowanie w odniesieniu do działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e) niniejszego rozporządzenia:
a) |
koszty muszą zostać uznane za kwalifikowalne przed datą rozpoczęcia działania, jak określono w art. 193 ust. 2 lit. b) rozporządzenia finansowego; |
b) |
koszty te mogą również zostać uznane za kwalifikowalne w wyniku zastosowania środków w związku z podejrzeniem wystąpienia choroby lub obecności organizmu szkodliwego, pod warunkiem że ich wystąpienie lub obecność zostały następnie potwierdzone. |
Koszty, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), są kwalifikowalne od daty zgłoszenia Komisji wystąpienia choroby lub obecności organizmu szkodliwego.
Artykuł 14
Finansowanie skumulowane, uzupełniające i łączone
1. Działanie, które otrzymało wkład z innego programu unijnego, może również otrzymać wkład w ramach programu, pod warunkiem że wkład z obu programów nie pokrywa tych samych kosztów. Do każdego wkładu do danego działania zastosowanie mają przepisy dotyczące odpowiedniego programu unijnego, z którego pochodzi ten wkład. Finansowanie skumulowane nie może przekraczać całkowitych kosztów kwalifikowalnych działania, a wsparcie z różnych programów unijnych można obliczać proporcjonalnie zgodnie z dokumentami określającymi warunki wsparcia.
2. Działania, którym przyznano certyfikat „pieczęci doskonałości” lub które spełniają wszystkie następujące warunki porównawcze:
a) |
zostały ocenione w ramach zaproszenia do składania wniosków w ramach programu; |
b) |
spełniają minimalne wymagania jakościowe określone w tym zaproszeniu do składania wniosków; |
c) |
nie mogą być finansowane w ramach tego zaproszenia do składania wniosków ze względu na ograniczenia budżetowe; |
mogą otrzymać wsparcie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich zgodnie z art. [67] ust. 5 rozporządzenia (UE) XX [rozporządzenie w sprawie wspólnych przepisów] i art. [8] rozporządzenia (UE) XX [w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej] lub na mocy rozporządzenia (UE) XX [ustanawiającego program „Cyfrowa Europa”], w szczególności w ramach celu dotyczącego zaawansowanych umiejętności cyfrowych , [Popr. 116]
3. Działanie może otrzymać wsparcie z jednego programu unijnego lub z większej ich liczby. W takich przypadkach wydatki zadeklarowane we wniosku o płatność w ramach jednego programu nie mogą zostać zadeklarowane we wniosku o płatność w ramach innego programu.
4. Kwotę wydatków, którą należy podać we wniosku o płatność, można obliczyć proporcjonalnie w odniesieniu do każdego programu, zgodnie z dokumentem określającym warunki wsparcia.
ROZDZIAŁ III
DZIAŁANIA ŁĄCZONE
Artykuł 15
Działania łączone
Działania łączone ustanowione w ramach niniejszego programu realizowane są zgodnie z rozporządzeniem [InvestEU] oraz tytułem X rozporządzenia finansowego.
ROZDZIAŁ IV
PROGRAMOWANIE, MONITOROWANIE, WDRAŻANIE I KONTROLA
Artykuł 16
Realizacja programu
1. Program jest realizowany poprzez programy prac, o których mowa w Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 20 aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie w celu przyjęcia programów prac zgodnie z art. 110 rozporządzenia finansowego. Programy prac mają charakter roczny lub wieloletni i określają w szczególności cele, do których należy dążyć, oczekiwane rezultaty, metodę wdrażania i łączną kwotę planu finansowania. Zawierają one również szczegółowy opis działań, które mają być finansowane, orientacyjną kwotę przeznaczoną na każde działanie i orientacyjny harmonogram realizacji . W stosownych przypadkach programy prac określają całkowitą kwotę zarezerwowaną na działania łączone. [Popr. 117]
2. Programy prac służące realizacji celu szczegółowego, Komisja jest uprawniona do przyjęcia zgodnie z art. 20 aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie przez przyjęcie programów prac zgodnie z celem szczegółowym , o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e), określone, jak określono w załączniku I. [Popr. 118]
3. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 niniejszego artykułu działania służące realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. f) niniejszego rozporządzenia, określone w załączniku II do niniejszego rozporządzenia, są realizowane zgodnie z art. 14 i 17 rozporządzenia (WE) nr 223/2009.
Artykuł 17
Monitorowanie i sprawozdawczość
1. Wskaźniki odzwierciedlające postępy w realizacji skuteczności i efektywności programu w odniesieniu do celów szczegółowych określonych w art. 3 ust. 2 przedstawiono w załączniku IV. [Popr. 119]
2. Aby zapewnić skuteczną ocenę postępów w realizacji programu w odniesieniu do jego celów Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 20 w celu zmiany lub uzupełnienia wskaźników w załączniku IV, jeżeli uznaje się to za konieczne, oraz w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia przepisami dotyczącymi ustanowienia ram monitorowania i oceny.
3. System sprawozdawczości dotyczącej realizacji celów zapewnia wydajne, skuteczne i terminowe gromadzenie danych na potrzeby monitorowania realizacji programu i jego rezultatów. W tym celu na odbiorców środków unijnych oraz, w stosownych przypadkach, państwa członkowskie nakłada się proporcjonalne wymogi dotyczące sprawozdawczości.
Artykuł 18
Ocena
1. Oceny przeprowadza się w terminie pozwalającym na uwzględnienie ich wyników w procesie decyzyjnym.
2. Ocena śródokresowa programu przeprowadzana jest z chwilą, gdy dostępne są wystarczające informacje na temat realizacji programu, jednak nie później niż w ciągu czterech lat od rozpoczęcia realizacji programu. Najpóźniej do dnia [cztery lata od rozpoczęcia realizacji programu] r. Komisja sporządza śródokresowe sprawozdanie z oceny programu dotyczącej realizacji celów działań wspieranych w jego ramach, wyników i skutków, wydajności wykorzystania zasobów i jego europejskiej wartości dodanej . [Popr. 120]
3. W odniesieniu do działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. c) ppkt (ii), Komisja przygotowuje roczne sprawozdanie na temat działalności Fundacji Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej w dziedzinie rozwoju Międzynarodowych Standardów Sprawozdawczości Finansowej oraz na temat działalności PIOB i EFRAG. Komisja przekazuje to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
4. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia (WE) nr 223/2009 Komisja konsultuje się z Komitetem ds. Europejskiego Systemu Statystycznego w sprawie tych części ocen, które dotyczą działań służących realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. f) niniejszego rozporządzenia, przed ich przyjęciem i przedłożeniem Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Po zakończeniu realizacji programu, lecz nie później niż cztery lata po upływie okresu określonego w art. 1, Komisja przeprowadza ocenę końcową programu. Najpóźniej do dnia [trzy lata od zakończenia realizacji programu] r. Komisja sporządza końcowe sprawozdanie z oceny dotyczącej długoterminowego oddziaływania programu, wyników, trwałości działań i synergii pomiędzy poszczególnymi programami prac . [Popr. 121]
6. Komisja przekazuje wnioski z tych ocen, przedkłada sprawozdania z oceny, o których mowa w ust. 2 i 5 opatrzone własnymi komentarzami wnioskami Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów oraz podaje je do wiadomości publicznej . W odpowiednich przypadkach do sprawozdania dołącza się propozycje zmian w programie. [Popr. 122]
Artykuł 19
Ochrona interesów finansowych Unii
W przypadku gdy państwo trzecie uczestniczy w programie na podstawie decyzji wydanej na mocy umowy międzynarodowej lub innego instrumentu prawnego, przyznaje ono właściwemu urzędnikowi zatwierdzającemu, Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu uprawnienia i prawa dostępu niezbędne im do wykonywania w pełni ich odpowiednich kompetencji. W przypadku OLAF takie prawa obejmują prawa do prowadzenia dochodzeń, w tym kontroli na miejscu i inspekcji, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF).
Artykuł 20
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 8 ust. 3b oraz art. 9 , 10, 16 i 17, powierza się Komisji do dnia 31 grudnia 2028 r.[Popr. 123]
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8 ust. 3b oraz art. 9 , 10, 16 i 17, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. [Popr. 124]
4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.
5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8 ust. 3b oraz art. 9 , 10, 16 i 17 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. [Popr. 125]
Artykuł 21
Procedura komitetowa
1. Komisję wspiera Stały Komitet ds. Łańcucha Żywnościowego i Zdrowia Zwierząt utworzony na mocy art. 58 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady (57) . Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011 Parlamentu Europejskiego i Rady (58). [Popr. 126]
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
W przypadku gdy opinia komitetu ma zostać uzyskana w drodze procedury pisemnej, procedura ta kończy się bez osiągnięcia rezultatu, gdy – przed upływem terminu na wydanie opinii – zdecyduje o tym przewodniczący komitetu lub wniesie o to zwykła większość członków komitetu.
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY PRZEJŚCIOWE I KOŃCOWE
Artykuł 22
Informacja, komunikacja i promocja
1. Odbiorcy finansowania unijnego uznają pochodzenie i zapewniają przejrzystość oraz eksponowanie finansowania unijnego (w szczególności podczas promowania działań i ich rezultatów) poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych informacji skierowanych do różnych grup odbiorców, w tym do mediów i opinii publicznej. [Popr. 127]
2. Komisja prowadzi działania informacyjne i komunikacyjne związane z programem, jego działaniami i rezultatami. w sposób przyjazny dla użytkownika, z myślą o podnoszeniu wśród konsumentów, obywateli, przedsiębiorstw, zwłaszcza MŚP, i organów administracji publicznej świadomości na temat zasobów zapewnianych z wykorzystaniem instrumentów finansowych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu , a także na temat jego działań i rezultatów . Zasoby finansowe przydzielone na program przyczyniają się również do komunikacji instytucjonalnej w zakresie priorytetów politycznych Unii, o ile są one związane z celami, o których mowa w art. 3. [Popr. 128]
3. Komisja (EUROSTAT) prowadzi działania informacyjne i komunikacyjne związane z realizacją celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. f), oraz z powiązanymi z nim działaniami i rezultatami, jeżeli dotyczą one gromadzenia danych, opracowywania, tworzenia i rozpowszechniania statystyk europejskich, zgodnie z zasadami statystycznymi określonymi w rozporządzeniu (WE) nr 223/2009. [Popr. 129]
Artykuł 23
Uchylenie
Rozporządzenia (UE) nr 99/2013, (UE) nr 1287/2013, (UE) nr 254/2014, (UE) nr 258/2014, (UE) nr 652/2014 i (UE) 2017/826 tracą moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r.
Artykuł 24
Przepisy przejściowe
1. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuację lub modyfikację danych działań, aż do ich zamknięcia, zgodnie z rozporządzeniami (UE) nr 99/2013, (UE) nr 1287/2013, (UE) nr 254/2014, (UE) nr 258/2014, (UE) nr 652/2014 i (UE) 2017/826, które nadal stosuje się do danych działań aż do ich zamknięcia.
2. Z puli środków finansowych przeznaczonych na program można również pokrywać wydatki na wsparcie techniczne i administracyjne na potrzeby przejścia między programem a środkami przyjętymi w ramach poprzednich programów ustanowionych aktami wymienionymi w ust. 1.
3. W razie potrzeby w budżecie obejmującym okres po 2027 r. mogą zostać zapisane środki na pokrycie wydatków przewidzianych w art. 4 ust. 3, aby umożliwić zarządzanie działaniami, które nie zostaną zakończone do dnia 31 grudnia 2027 r.
Artykuł 25
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady
Przewodniczący
(1) Dz.U. C 62 z 15.2.219, s. 40.
(2) Dz.U. C 86 z 7.3.219, s.259.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r.
(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 99/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie Europejskiego programu statystycznego 2013–2017 (Dz.U. L 39 z 9.2.2013, s. 12).
(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylające dyrektywę 2007/46/WE (Dz.U. L 151 z 14.6.2018, s. 1).
(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiające wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz.U. L 218 z 13.8.2008, s. 30).
(7) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 1).
(8) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65).
(9) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243).
(10) COM(2018)0439.
(11) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1287/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające program na rzecz konkurencyjności przedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (COSME) (2014–2020) i uchylające decyzję nr 1639/2006/WE (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 33).
(12) Zalecenie Komisji z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36).
(13) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie normalizacji europejskiej, zmieniające dyrektywy Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE oraz uchylające decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE (Dz.U. L 316 z 14.11.2012, s. 12).
(14) Rozporządzenie (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie stosowania międzynarodowych standardów rachunkowości (Dz.U. L 243 z 11.9.2002, s. 1).
(15) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19).
(16) Dyrektywa 2006/43/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie ustawowych badań rocznych sprawozdań finansowych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych, zmieniająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG oraz uchylająca dyrektywę Rady 84/253/EWG (Dz.U. L 157 z 9.6.2006, s. 87).
(17) Dyrektywa 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (Dz.U. L 11 z 15.1.2002, s. 4).
(18) Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36).
(19) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/826 z dnia 17 maja 2017 r. w sprawie ustanowienia unijnego programu służącego wsparciu szczególnych działań zwiększających zaangażowanie konsumentów i innych użytkowników końcowych usług finansowych w proces kształtowania unijnej polityki w dziedzinie usług finansowych na lata 2017–2020 (Dz.U. L 129 z 19.5.2017, s. 17).
(20) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. L 193 z 30.7.2018, s. 1).
(21) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 223/2009 z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie statystyki europejskiej oraz uchylające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE, Euratom) nr 1101/2008 w sprawie przekazywania do Urzędu Statystycznego Wspólnot Europejskich danych statystycznych objętych zasadą poufności, rozporządzenie Rady (WE) nr 322/97 w sprawie statystyk Wspólnoty oraz decyzję Rady 89/382/EWG, Euratom w sprawie ustanowienia Komitetu ds. Programów Statystycznych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 87 z 31.3.2009, s. 164).
(22) Dz.U. C 373 z 20.12.2013, s. 1.
(23) Dz.U. L 90 z 28.3.2006, s. 2.
(24) COM(2010)0700.
(25) COM(2017)0623.
(26) COM(2018)0442.
(27) COM(2018)0443.
(28) COM(2018)0372.
(29) COM(2018)0439.
(30) COM(2018)0447.
(31) COM(2018)0435.
(32) COM(2018)0434.
(33) COM(2018)0375.
(34) COM(2018)0367.
(35) COM(2018)0322, art. 10.
(36) COM(2018)0382.
(37) COM(2018)0393.
(38) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(39) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(40) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”) (Dz.U. L 84 z 31.3.2016, s. 1).
(41) Rozporządzenie (WE) nr 2160/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie zwalczania salmonelli i innych określonych odzwierzęcych czynników chorobotwórczych przenoszonych przez żywność (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 1).
(42) Rozporządzenie (WE) nr 999/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. ustanawiające przepisy dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (Dz.U. L 147 z 31.5.2001, s. 1).
(43) Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).
(44) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
(45) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).
(46) Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).
(47) Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).
(48) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29).
(49) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
(50) Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
(51) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 254/2014 z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie wieloletniego programu na rzecz konsumentów na lata 2014–2020 oraz uchylające decyzję nr 1926/2006/WE (Dz.U. L 84 z 20.3.2014, s. 42).
(52) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 258/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie ustanowienia unijnego programu wspierania określonych działań w dziedzinach sprawozdawczości finansowej i badania sprawozdań finansowych na lata 2014–2020 oraz uchylające decyzję nr 716/2009/WE (Dz.U. L 105 z 8.4.2014, s. 1).
(53) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 652/2014 z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiające przepisy w zakresie zarządzania wydatkami odnoszącymi się do łańcucha żywnościowego, zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt oraz dotyczące zdrowia roślin i materiału przeznaczonego do reprodukcji roślin, zmieniające dyrektywy Rady 98/56/WE, 2000/29/WE i 2008/90/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002, (WE) nr 882/2004 i (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/128/WE i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 oraz uchylające decyzje Rady 66/399/EWG, 76/894/EWG i 2009/470/WE (Dz.U. L 189 z 27.6.2014, s. 1).
(54) [to add].
(55) COM(2017)0795.
(56) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz.U. L 95 z 7.4.2017, s. 1).
(57) Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31 z 1.2.2002, s. 1).
(58) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
ZAŁĄCZNIK I
Działania kwalifikowalne wdrażające cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e)
Następujące działania – realizowane głównie poprzez dotacje i zamówienia – wdrażające cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e), kwalifikują się do finansowania:
1. Nadzwyczajne środki weterynaryjne i fitosanitarne
1.1 |
Nadzwyczajne środki weterynaryjne i fitosanitarne wprowadzane w wyniku potwierdzenia wystąpienia jednej z chorób zwierząt lub chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku III lub w wyniku potwierdzenia obecności co najmniej jednego agrofaga, lub jeżeli istnieje bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub roślin Unii.
Środki, o których mowa w akapicie pierwszym, muszą zostać wdrożone natychmiast, a ich stosowanie musi być zgodne z przepisami określonymi w odpowiednim prawodawstwie Unii. |
1.2 |
W odniesieniu do zagrożeń fitosanitarnych następujące środki wprowadzane przez państwa członkowskie przeciwko pierwotnemu pojawowi agrofagów na określonym obszarze:
|
1.3. |
Finansowanie unijne może być również przeznaczone na następujące środki: |
1.3.1. |
środki ochronne wprowadzone w przypadku bezpośredniego zagrożenia dla statusu zdrowotnego Unii w wyniku wystąpienia lub rozwoju – na terytorium państwa trzeciego, państwa członkowskiego lub KTZ – jednej z chorób zwierząt lub chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku III, jak również środki ochronne lub inne stosowne działania podejmowane na potrzeby ochrony statusu fitosanitarnego Unii; |
1.3.2. |
środki, o których mowa w niniejszym załączniku, wprowadzane przez co najmniej dwa państwa członkowskie ściśle współpracujące ze sobą podczas kontroli epidemii; |
1.3.3. |
utworzenie zapasów produktów biologicznych na potrzeby kontroli chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku III, jeżeli Komisja – na wniosek państwa członkowskiego – uzna ustanowienie takich zapasów za konieczne; |
1.3.4. |
utworzenie zapasów produktów biologicznych lub zakup dawek szczepionki, jeżeli wystąpienie lub rozwój – w państwie trzecim lub państwie członkowskim – jednej z chorób zwierząt lub chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku III może stanowić zagrożenie dla Unii. |
1.3.4a. |
W przypadku podejrzenia wystąpienia ogniska choroby zwierzęcej lub pojawienia się organizmów szkodliwych należy w sposób zdecydowany nasilić kontrole i monitorowanie w całej UE w obrębie Unii lub na jej granicach zewnętrznych. [Popr. 134] |
1.3.4b |
. Środki służące monitorowaniu pojawiania się zarówno znanych, jak i obecnie nieznanych szkodników i chorób. [Popr. 135] |
2. Roczne i wieloletnie programy weterynaryjne i fitosanitarne
2.1. |
Roczne i wieloletnie weterynaryjne i fitosanitarne programy
prewencji,
zwalczania, kontroli i nadzoru chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku III, a także agrofagów roślin, należy realizować zgodnie z przepisami ustanowionymi w odpowiednim prawodawstwie Unii. [Popr. 136]
Warunki kwalifikowania działań do finansowania określa się w programie prac, o którym mowa w art. 16. Programy przedkładane są Komisji do dnia 31 maja roku poprzedzającego planowany okres realizacji. W następstwie śródokresowych sprawozdań finansowych składanych przez beneficjentów Komisja może – w razie potrzeby – zmienić umowy o udzielenie dotacji w odniesieniu do całego okresu kwalifikowalności. Programy te powinny odzwierciedlać nowe realia wynikające ze zmiany klimatu i różnorodność realiów na poziomie europejskim, a także pomagać w zapobieganiu erozji europejskiej różnorodności biologicznej. [Popr. 137] |
2.2. |
Jeżeli wystąpienie lub rozwój jednej z chorób zwierząt lub chorób odzwierzęcych wymienionych w załączniku III może stanowić zagrożenie dla statusu zdrowotnego Unii, a także w celu ochrony Unii przed wprowadzeniem jednej z tych chorób zwierząt lub chorób odzwierzęcych lub jeżeli środki ochronne są niezbędne w celu poprawy statusu zdrowotnego roślin Unii, państwa członkowskie mogą zawrzeć w swoich programach krajowych środki, które mają zostać wprowadzone na terytoriach państw trzecich we współpracy z władzami tych państw. Finansowanie unijne może zostać przyznane bezpośrednio właściwym organom państw trzecich w tych samych okolicznościach i na ten sam cel. |
2.3. |
W odniesieniu do programów fitosanitarnych finansowanie unijne może zostać przyznane państwom członkowskim na następujące środki:
Wykaz agrofagów roślin objętych tymi środkami ustanawia się w programie prac, o którym mowa w art. 16. |
3. |
Działania na rzecz poprawy dobrostanu zwierząt , w tym środki mające na celu zapewnienie zgodności z normami dotyczącymi dobrostanu zwierząt i ich identyfikowalności podczas transportu. [Popr. 141] |
4. |
Laboratoria referencyjne Unii Europejskiej i ośrodki referencyjne Unii Europejskiej, o których mowa w art. 92, 95 i 97 rozporządzenia (UE) 2017/625. |
5. |
Skoordynowane programy kontroli oraz gromadzenie informacji i danych, o których mowa w art. 112 rozporządzenia (UE) 2017/625. |
6. |
Działania mające na celu zapobieganie marnotrawieniu żywności i zwalczanie fałszowania żywności |
7. |
Działania wspomagające produkcję agroekologiczną, produkcję zrównoważoną konsumpcję żywności , która nie szkodzi środowisku naturalnemu i różnorodności biologicznej, oraz promowanie sprzedaży bezpośredniej i krótkich łańcuchów dostaw . [Popr. 142] |
8. |
Bazy danych i skomputeryzowane systemy zarządzania informacjami, konieczne do skutecznego i efektywnego wdrożenia przepisów związanych z celem szczegółowym, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e), i o udowodnionej wartości dodanej dla Unii jako całości ; wdrożenie nowych technologii poprawiających identyfikowalność produktów, takich jak kody QR na opakowaniach produktów. [Popr. 143] |
9. |
Szkolenia personelu właściwych organów odpowiedzialnych za kontrole urzędowe i innych stron zaangażowanych w zarządzanie chorobami zwierząt lub agrofagami roślin lub ich profilaktyk, o których to szkoleniach mowa w art. 130 rozporządzenia (UE) 2017/625 |
10. |
Wydatki na podróże, zakwaterowanie i diety poniesione przez ekspertów z państw członkowskich w wyniku powołania ich przez Komisję do wsparcia jej ekspertów, jak przewidziano w art. 116(4) i art. 120(4) rozporządzenia (UE) 2017/625 |
11. |
Prace techniczne i naukowe, w tym badania i działania koordynacyjne, niezbędne do zapobiegania występowaniu nowych oraz nieznanych szkodników i chorób, a także do zapewnienia prawidłowego wdrożenia przepisów w obszarze związanym z celem szczegółowym, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e), oraz do dostosowania tych przepisów do zmian naukowych, technologicznych i społecznych. [Popr. 144] |
12. |
Działania prowadzone przez państwa członkowskie lub organizacje międzynarodowe na rzecz osiągnięcia celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e), na potrzeby opracowania i wdrażania przepisów związanych z tym celem |
13. |
Projekty organizowane przez co najmniej jedno państwo członkowskie w celu poprawy, poprzez wykorzystanie innowacyjnych technik i protokołów, skuteczności realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e) |
14. |
Wsparcie informacyjnych i uświadamiających inicjatyw Unii i państw członkowskich, mających na celu zapewnienie lepszej, zgodnej z przepisami i zasadami zrównoważonego rozwoju produkcji i konsumpcji żywności, obejmujących zapobieganie marnotrawieniu żywności jako wkład w gospodarkę o obiegu zamkniętym i zapobieganie fałszowaniu żywności, w ramach wdrażania przepisów w obszarze celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. e) |
15. |
Środki wprowadzane na granicy Unii Europejskiej w celu ochrony zdrowia ludzi, zwierząt i roślin oraz dobrostanu zwierząt, wdrażane w odniesieniu do zwierząt, produktów pochodzenia zwierzęcego, roślin i produktów roślinnych przywożonych z państw trzecich |
(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2031 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie środków ochronnych przeciwko agrofagom roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 228/2013, (UE) nr 652/2014 i (UE) nr 1143/2014 oraz uchylające dyrektywy Rady 69/464/EWG, 74/647/EWG, 93/85/EWG, 98/57/WE, 2000/29/WE, 2006/91/WE i 2007/33/WE (Dz.U. L 317 z 23.11.2016, s. 4).
ZAŁĄCZNIK II
Działania kwalifikowalne wdrażające cel szczegółowy, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. f)
Wdrożenie polityk Unii wymaga porównywalnych i wiarygodnych informacji statystycznych wysokiej jakości na temat spójności gospodarczej, społecznej, terytorialnej i środowiskowej w Unii Europejskiej. Ponadto europejskie dane statystyczne pozwalają obywatelom UE ze zrozumieniem uczestniczyć w demokratycznych procesach i debatach na temat obecnego i przyszłego stanu Unii.
Wraz z rozporządzeniem (WE) nr 223/2009 w sprawie statystyki europejskiej program zapewnia ogólne ramy dla opracowywania, tworzenia i rozpowszechniania statystyki europejskiej w latach 2021–2027. Statystyki europejskie są opracowywane, tworzone i rozpowszechniane na tej podstawie oraz zgodnie z zasadami Europejskiego kodeksu praktyk statystycznych poprzez ścisłą i skoordynowaną współpracę w ramach Europejskiego Systemu Statystycznego (ESS).
Europejskie statystyki opracowywane, tworzone i rozpowszechniane na tej podstawie przyczyniają się do realizacji celów politycznych Unii określonych w TFUE i odzwierciedlonych w priorytetach strategicznych Komisji.
Na potrzeby realizacji celu szczegółowego, o którym mowa w art. 3 ust. 2 lit. f), przeprowadza się następujące działania:
Unia gospodarcza i walutowa, globalizacja i handel
— |
dostarczanie wysokiej jakości statystyk na potrzeby procedury nadmiernego deficytu, Programu wspierania reform oraz unijnego rocznego cyklu monitorowania gospodarki i wytycznych gospodarczych; |
— |
dostarczanie i – w razie potrzeby – wzmacnianie podstawowych europejskich wskaźników gospodarczych; |
— |
dostarczanie danych statystycznych i wytycznych metodologicznych dotyczących statystycznego ujęcia instrumentów inwestycyjnych i budżetowych na potrzeby konwergencji gospodarczej, stabilności finansowej i tworzenia miejsc pracy; |
— |
dostarczanie danych statystycznych do celów zasobów własnych oraz wynagrodzeń i emerytur pracowników UE; |
— |
lepsze mierzenie handlu towarami i usługami, bezpośrednich inwestycji zagranicznych, globalnych łańcuchów wartości oraz skutków globalizacji dla gospodarek państw członkowskich Unii; [Popr. 146] |
Jednolity rynek, innowacje i gospodarka cyfrowa
— |
dostarczanie wysokiej jakości, rzetelnych danych statystycznych dotyczących jednolitego rynku, europejskiego planu działań w sektorze obrony i kluczowych obszarów badań naukowych i innowacji; |
— |
dostarczanie obszerniejszych i bardziej aktualnych danych statystycznych dotyczących gospodarki współdzielenia i wpływu cyfryzacji na przedsiębiorstwa i obywateli Unii; |
Wymiar społeczny Europy
— |
dostarczanie wysokiej jakości, aktualnych i rzetelnych danych statystycznych na potrzeby Europejskiego filaru praw socjalnych i unijnej polityki umiejętności, obejmujących m.in. statystyki dotyczące rynku pracy, zatrudnienia, kształcenia i szkolenia, dochodów, warunków mieszkaniowych, ubóstwa, nierówności, ochrony socjalnej, pracy nierejestrowanej i rachunków satelitarnych dotyczących umiejętności; [Popr. 147] |
— |
dostarczanie danych statystycznych dotyczących Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych; |
— |
wzbogacenie danych statystycznych na temat migracji, w szczególności na temat sytuacji i integracji migrantów oraz potrzeb edukacyjnych i poziomu kwalifikacji osób ubiegających się o azyl; |
— |
opracowywanie zmodernizowanych programów spisu powszechnego ludności i mieszkań oraz statystyk populacji na okres po 2021 r.; |
— |
dostarczanie prognoz ludności i ich coroczna aktualizacja; |
Zrównoważony rozwój, zasoby naturalne i środowisko
— |
monitorowanie postępów w realizacji celów zrównoważonego rozwoju; |
— |
dalsze opracowywanie danych statystycznych na potrzeby strategii energetycznej, gospodarki o obiegu zamkniętym i strategii w zakresie tworzyw sztucznych; |
— |
dostarczanie kluczowych danych statystycznych i wskaźników z zakresu środowiska, obejmujących wskaźniki dotyczące odpadów, wody, różnorodności biologicznej, lasów, użytkowania gruntów i pokrycia terenu, a także statystyki i rachunki ekonomiczne środowiska z zakresu klimatu; |
— |
dostarczanie danych statystycznych z zakresu transportu pasażerów i towarów na potrzeby celów politycznych Unii; |
— |
opracowanie dalszych wskaźników monitorowania intermodalności i przechodzenia na bardziej przyjazne dla środowiska rodzaje transportu; |
— |
dostarczanie terminowych i istotnych danych na potrzeby wspólnej polityki rolnej, wspólnej polityki rybołówstwa i polityki dotyczące środowiska, bezpieczeństwa żywności i dobrostanu zwierząt; |
Spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna
— |
dostarczanie terminowych i kompleksowych wskaźników statystycznych z zakresu regionów, w tym unijnych regionów najbardziej oddalonych, miast i obszarów wiejskich, w celu monitorowania i oceny skuteczności polityk rozwoju terytorialnego, a także w celu oceny skutków terytorialnych polityk sektorowych; |
— |
wspieranie opracowania wskaźników dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy i zwalczania finansowania terroryzmu oraz opracowywanie statystyk policyjnych i bezpieczeństwa; |
— |
częstsze korzystanie z danych geoprzestrzennych i systematyczne integrowanie i uwzględnianie informacji geoprzestrzennych do tworzenia statystyk; |
Lepsze popularyzowanie europejskich danych statystycznych i promowanie statystyki europejskiej jako wiarygodnego źródła służącego walce z dezinformacją w internecie
— |
systematyczne promowanie europejskich statystyk jako wiarygodnego źródła danych i ułatwianie weryfikatorom faktów, naukowcom i organom publicznym korzystania z nich do przeciwdziałania dezinformacji w internecie; |
— |
ułatwianie użytkownikom dostępu do danych statystycznych i zrozumienia statystyk, między innymi poprzez dostarczenie atrakcyjnych i interaktywnych wizualizacji, bardziej dopasowanych usług, takich jak dane na żądanie, oraz narzędzi do samodzielnej analizy danych; |
— |
dalsze opracowywanie i monitorowanie ram zapewniania jakości statystyki europejskiej, między innymi poprzez wzajemne oceny przestrzegania przez państwa członkowskie Europejskiego kodeksu praktyk statystycznych; |
— |
dostęp do mikrodanych do celów badawczych przy zachowaniu najwyższych standardów ochrony danych oraz poufności informacji statystycznych; |
Czerpanie korzyści z rewolucji danych i przechodzenie na wiarygodne, inteligentne statystyki
— |
zwiększenie wykorzystania nowych cyfrowych źródeł danych i stworzenie podstaw dla wiarygodnych, inteligentnych statystyk w celu tworzenia nowych statystyk niemal w czasie rzeczywistym przy pomocy bezpiecznych algorytmów; |
— |
opracowanie nowego podejścia do wykorzystywania danych prywatnych poprzez przyjęcie technik obliczeniowych z zapewnianiem prywatność i metod bezpiecznych obliczeń wielostronnych; |
— |
promowanie pionierskich badań i innowacji w dziedzinie statystyki publicznej, między innymi poprzez wykorzystanie sieci współpracy oraz dostarczanie europejskich programów szkoleń statystycznych; |
Rozszerzone partnerstwa i współpraca w dziedzinie statystyki
— |
wzmocnienie partnerstwa w ramach Europejskiego Systemu Statystycznego oraz współpracy z Europejskim Systemem Banków Centralnych; |
— |
promowanie partnerstw z publicznymi i prywatnymi posiadaczami danymi oraz sektorem technologii w celu ułatwienia dostępu do danych do celów statystycznych, obejmujących integrację danych z różnych źródeł oraz wykorzystanie najnowszych technologii; |
— |
zacieśnianie współpracy z sektorem badań i szkolnictwem wyższym, w szczególności w odniesieniu do korzystania z nowych źródeł danych, narzędzi analizy danych i popularyzowania wiedzy statystycznej; |
— |
współpraca z organizacjami międzynarodowymi i państwami trzecimi na potrzeby globalnych statystyk publicznych. |
ZAŁĄCZNIK III
Wykaz chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych
1) |
Afrykański pomór koni |
2) |
Afrykański pomór świń |
3) |
Wąglik |
4) |
Grypa ptaków (wysoce zjadliwa) |
5) |
Grypa ptaków (nisko zjadliwa) |
6) |
Kampylobakterioza |
7) |
Klasyczny pomór świń |
8) |
Pryszczyca |
9) |
Zaraza płucna kóz |
10) |
Nosacizna |
11) |
Zakażenie wirusem choroby niebieskiego języka (serotypy 1–24) |
12) |
Zakażenia Brucella abortus , B. melitensis i B. suis |
13) |
Zakażenie wirusem epizootycznej choroby krwotocznej |
14) |
Zakażenie wirusem choroby guzowatej skóry bydła |
15) |
Zakażenie Mycoplasma mycoides subsp. mycoides SC (zaraza płucna bydła) |
16) |
Zakażenie kompleksem Mycobacterium tuberculosis ( M. bovis , M. caprae i M . tuberculosis ) |
17) |
Zakażenie wirusem rzekomego pomoru drobiu |
18) |
Zakażenie wirusem pomoru małych przeżuwaczy |
19) |
Zakażenie wirusem wścieklizny |
20) |
Zakażenie wirusem gorączki doliny Rift |
21) |
Zakażenie wirusem księgosuszu |
22) |
Zakażenie odzwierzęcymi serotypami Salmonella |
23) |
Zakażenie Echinococcus spp. |
24) |
Listerioza |
25) |
Ospa owiec i kóz |
26) |
Pasażowalne encefalopatie gąbczaste |
27) |
Włośnica |
28) |
Wenezuelskie zapalenie mózgu i rdzenia koni |
29) |
Szczepy E. coli wytwarzające werotoksynę |
Wykaz chorób zwierząt i chorób odzwierzęcych obejmuje:
a) |
wykaz chorób ustanowiony na mocy rozdziału 2 część 1 rozporządzenia 2016/429; |
b) |
salmonelle, choroby odzwierzęce i odzwierzęce czynniki chorobotwórcze objęte rozporządzeniem (WE) nr 2160/2003 i dyrektywą 2003/99/WE (1); |
c) |
pasażowalne encefalopatie gąbczaste. [Popr. 148] |
(1) Dyrektywa 2003/99/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie monitorowania chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych, zmieniająca decyzję Rady 90/424/EWG i uchylająca dyrektywę Rady 92/117/EWG (Dz.U. L 325 z 12.12.2003, s. 31)
ZAŁĄCZNIK IV
WSKAŹNIKI
Cel |
Wskaźnik |
||||||||||||||||||||||
Cele określone w art. 3 ust. 2 lit. a) ppkt (i) |
|
||||||||||||||||||||||
Cele określone w art. 3 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) |
|
||||||||||||||||||||||
Cele określone w art. 3 ust. 2 lit. b) |
*wszystkie wskaźniki należy porównać z obecną sytuacją w 2018 r. |
||||||||||||||||||||||
Cele określone w art. 3 ust. 2 lit. c) (i) (ii) |
|
||||||||||||||||||||||
Cele określone w art. 3 ust. 2 lit. d) (i) (ii) |
|
||||||||||||||||||||||
Cele określone w art. 3 ust. 2 lit. e) |
|
||||||||||||||||||||||
Cele określone w art. 3 ust. 2 lit. f) |
|
[Popr. 149]
(1a) Produkty i usługi ekologiczne to te, których główną funkcją jest zmniejszanie zagrożenia dla środowiska oraz minimalizowanie zanieczyszczenia i wykorzystania zasobów. Uwzględniono także produkty mające cechy dotyczące środowiska (będące ekoprojektami, mające oznakowanie ekologiczne, produkowane zgodnie z zasadami ekologicznymi oraz zawierające znaczną ilość surowców wtórnych). Źródło: Badanie Flash Eurobarometer nr 342: „MŚP, efektywne gospodarowanie zasobami i rynki ekologiczne”.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/295 |
P8_TA(2019)0074
VAT: docelowy system opodatkowania handlu między państwami członkowskimi *
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w zakresie wprowadzenia szczegółowych środków technicznych dotyczących funkcjonowania docelowego systemu VAT dotyczącego opodatkowania wymiany handlowej między państwami członkowskimi (COM(2018)0329 – C8-0317/2018 – 2018/0164(CNS))
(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)
(2020/C 449/38)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2018)0329), |
— |
uwzględniając art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0317/2018), |
— |
uwzględniając art. 78c Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0028/2019), |
1. |
zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji; |
2. |
zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
3. |
zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament; |
4. |
zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku Komisji; |
5. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom narodowym. |
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
||||
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 14 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 23
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 25 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 26 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 26 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 26 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 28
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 30 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 a (nowy)
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 8
Tekst obowiązujący |
Poprawka |
||
|
|
||
„Artykuł 8 |
„Artykuł 8 |
||
Jeżeli Komisja uzna, że przepisy przewidziane w art. 6 i 7 nie mają już uzasadnienia, szczególnie w kategoriach neutralnych warunków konkurencji lub zasobów własnych, przedstawia ona Radzie odpowiednie wnioski”. |
Jeżeli Komisja uzna, że przepisy przewidziane w art. 6 i 7 nie mają już uzasadnienia, szczególnie w kategoriach uczciwej konkurencji lub zasobów własnych, przedstawia ona Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiednie wnioski.”; |
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 1 – akapit 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Jeżeli wnioskodawca jest podatnikiem, któremu przyznano status upoważnionego przedsiębiorcy na potrzeby celne, kryteria określone w ust. 2 uznaje się za spełnione. |
Jeżeli wnioskodawca jest podatnikiem, któremu przyznano status upoważnionego przedsiębiorcy na potrzeby celne, kryteria określone w ust. 2 uznaje się za spełnione do celów niniejszej dyrektywy . |
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 2 – litera a a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||||||||||||||||||||
|
|
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 2 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. Aby zapewnić zharmonizowaną interpretację kryteriów przyznawania statusu podatnika certyfikowanego, Komisja przyjmuje w drodze aktu wykonawczego dalsze wytyczne dla państw członkowskich dotyczące oceny tych kryteriów, które będą obowiązywać w całej Unii. Pierwszy akt wykonawczy zostanie przyjęty nie później niż miesiąc po dacie wejścia w życie niniejszej dyrektywy. |
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
3a. Aby zachęcać do składania wniosków o otrzymanie statusu podatnika certyfikowanego, Komisja wprowadza procedurę dostosowaną do małych i średnich przedsiębiorstw. |
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 4 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Podatnik, który ubiega się o status podatnika certyfikowanego, musi dostarczyć organom podatkowym wszystkie wymagane przez nie informacje, aby umożliwić im podjęcie decyzji. |
Podatnik, który ubiega się o status podatnika certyfikowanego, musi dostarczyć organom podatkowym wszystkie stosowne wymagane przez nie informacje, aby umożliwić im podjęcie decyzji. Organy podatkowe bezzwłocznie rozpatrują wniosek i powinny podlegać we wszystkich państwach członkowskich zharmonizowanym kryteriom w zakresie dostarczania informacji. |
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
4a. W przypadku przyznania statusu podatnika certyfikowanego odnośną informację udostępnia się za pośrednictwem systemu wymiany informacji o VAT. Zmiany tego statusu są niezwłocznie aktualizowane w tym systemie. |
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
5. W przypadku odrzucenia wniosku organy podatkowe przekazują wnioskodawcy decyzję wraz z uzasadnieniem odmowy. Państwa członkowskie zapewniają, aby wnioskodawca miał prawo odwołania się od ewentualnej decyzji o odrzuceniu wniosku. |
5. W przypadku odrzucenia wniosku organy podatkowe niezwłocznie podają wnioskodawcy podstawę odmowy wraz z decyzją, w której jasno sformułowano podstawę odmowy. Państwa członkowskie zapewniają, aby wnioskodawca miał prawo odwołania się w rozsądnych ramach czasowych od ewentualnej decyzji o odrzuceniu wniosku. |
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 5 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
5a. W przypadku odrzucenia wniosku o decyzji tej, jak również o podstawie odmowy powiadamia się organy podatkowe innych państw członkowskich. |
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
6. Podatnik, który uzyskał status podatnika certyfikowanego, niezwłocznie informuje organy podatkowe o wszelkich okolicznościach zaistniałych po wydaniu decyzji, a mogących wpływać na dalsze obowiązywanie tego statusu. Organy podatkowe cofają status podatkowy, jeżeli kryteria określone w ust. 2 nie są już spełnione. |
6. Podatnik, który uzyskał status podatnika certyfikowanego, w ciągu jednego miesiąca informuje organy podatkowe o wszelkich okolicznościach zaistniałych po wydaniu decyzji, a mogących wpływać na dalsze obowiązywanie tego statusu. Organy podatkowe cofają status podatkowy, jeżeli kryteria określone w ust. 2 nie są już spełnione. Organy podatkowe państw członkowskich, które przyznały status podatnika certyfikowanego, dokonują przeglądu tej decyzji co najmniej raz na dwa lata, aby upewnić się, że warunki są nadal spełniane. Jeżeli podatnik nie powiadomił organów podatkowych o jakichkolwiek okolicznościach mogących mieć wpływ na status podatnika certyfikowanego, zgodnie z aktem wykonawczym, lub celowo zataił te okoliczności, podatnik ten podlega proporcjonalnym, skutecznym i odstraszającym sankcjom, w tym utracie statusu podatnika certyfikowanego. |
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 6 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
6a. Podatnik, któremu odmówiono statusu certyfikowanego podatnika lub który z własnej inicjatywy poinformował organ podatkowy, że przestał spełniać kryteria określone w ust. 2, może ponownie ubiegać się o status podatnika certyfikowanego nie wcześniej niż sześć miesięcy od daty odmowy lub cofnięcia tego statusu, pod warunkiem spełnienia wszystkich kryteriów. |
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 6 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
6b. Komisja przyjmuje odpowiednie wytyczne w celu zapewnienia jednolitych norm monitorowania, czy podatnik kwalifikuje się do utrzymania statusu podatnika certyfikowanego, a także norm cofnięcia tego statusu w państwie członkowskim i państwach członkowskich. |
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 6 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
6c. Jeżeli w ciągu ostatnich trzech lat wnioskodawcy odmówiono przyznania statusu upoważnionego przedsiębiorcy zgodnie z unijnym kodeksem celnym, wnioskodawcy temu nie można przyznać statusu podatnika certyfikowanego. |
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 7
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 13 a – ustęp 7
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
7. Status podatnika certyfikowanego w jednym państwie członkowskim jest uznawany przez organy podatkowe wszystkich państw członkowskich.”; |
7. Status podatnika certyfikowanego w jednym państwie członkowskim jest uznawany przez organy podatkowe wszystkich państw członkowskich. Do wewnętrznych sporów dotyczących VAT między danym podatnikiem a krajowym organem podatkowym nadal będą miały zastosowanie mechanizmy krajowe. |
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 56 a (nowy)
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 145 – ustęp 1
Tekst obowiązujący |
Poprawka |
||
|
|
||
„1. Komisja przedstawia Radzie, w razie potrzeby, możliwie najszybciej, wnioski mające na celu sprecyzowanie zakresu stosowania zwolnień przewidzianych w art. 143 i 144 oraz określenie szczegółowych zasad ich wprowadzania.” |
„1. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w razie potrzeby, możliwie najszybciej, wnioski mające na celu sprecyzowanie zakresu stosowania zwolnień przewidzianych w art. 143 i 144 oraz określenie szczegółowych zasad ich wprowadzania.”; |
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 59 a (nowy)
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 150 – ustęp 1
Tekst obowiązujący |
Poprawka |
||
|
|
||
„1. Komisja przedstawia Radzie, w razie potrzeby, możliwie najszybciej, wnioski mające na celu sprecyzowanie zakresu stosowania zwolnień przewidzianych w art. 148 oraz ustalenie szczegółowych zasad ich stosowania.” |
„1. Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w razie potrzeby, możliwie najszybciej, wnioski mające na celu sprecyzowanie zakresu stosowania zwolnień przewidzianych w art. 148 oraz ustalenie szczegółowych zasad ich stosowania.”; |
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 68 a (nowy)
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 166
Tekst obowiązujący |
Poprawka |
||
|
|
||
Artykuł 166 |
Artykuł 166 |
||
„Komisja przedkłada Radzie, w razie potrzeby, możliwie najszybciej, wnioski dotyczące wspólnych zasad stosowania VAT do transakcji, o których mowa w sekcjach 1 i 2.” |
„Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w razie potrzeby, możliwie najszybciej, wnioski dotyczące wspólnych zasad stosowania VAT do transakcji, o których mowa w sekcjach 1 i 2.”; |
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 123 a (nowy)
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 293 – akapit 1 – wprowadzenie
Tekst obowiązujący |
Poprawka |
||
|
|
||
„Co cztery lata począwszy od przyjęcia niniejszej dyrektywy, na podstawie informacji uzyskanych od państw członkowskich, Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie na temat stosowania przepisów niniejszego rozdziału oraz, w razie potrzeby i uwzględniając konieczność zapewnienia długoterminowej zbieżności przepisów krajowych, wnioski dotyczące następujących kwestii:” |
„Co cztery lata począwszy od przyjęcia niniejszej dyrektywy, na podstawie informacji uzyskanych od państw członkowskich, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania przepisów niniejszego rozdziału oraz, w razie potrzeby i uwzględniając konieczność zapewnienia długoterminowej zbieżności przepisów krajowych, wnioski dotyczące następujących kwestii:”; |
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 166 a (nowy)
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 395 – ustęp 3
Tekst obowiązujący |
Poprawka |
||
|
|
||
„3. W terminie trzech miesięcy od przesłania powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi, Komisja przedstawia Radzie stosowny wniosek lub, jeżeli wniosek o odstępstwo budzi jej zastrzeżenia, komunikat przedstawiający te zastrzeżenia.” |
„3. W terminie trzech miesięcy od przesłania powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie stosowny wniosek lub, jeżeli wniosek o odstępstwo budzi jej zastrzeżenia, komunikat przedstawiający te zastrzeżenia.”; |
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 166 b (nowy)
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 396 – ustęp 3
Tekst obowiązujący |
Poprawka |
||
|
|
||
„3. W terminie trzech miesięcy od przesłania powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi, Komisja przedstawia Radzie stosowny wniosek lub, jeżeli wniosek o odstępstwo budzi jej zastrzeżenia, komunikat przedstawiający te zastrzeżenia.” |
„3. W terminie trzech miesięcy od przesłania powiadomienia, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi, Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie stosowny wniosek lub, jeżeli wniosek o odstępstwo budzi jej zastrzeżenia, komunikat przedstawiający te zastrzeżenia.”; |
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 169 a (nowy)
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 404 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
„Artykuł 404a W ciągu czterech lat od przyjęcia dyrektywy Rady (UE) …/… (*1) (+) Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, na podstawie informacji uzyskanych od państw członkowskich, sprawozdanie na temat wdrażania i stosowania nowych przepisów niniejszej dyrektywy oraz wnioski, w razie potrzeby [i uwzględniając konieczność zapewnienia długoterminowej zbieżności przepisów krajowych].”; |
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 169 b (nowy)
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 404 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
„Artykuł 404b W ciągu dwóch lat od przyjęcia dyrektywy Rady (UE) …/… (*2) (+) Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat skuteczności wymiany istotnych informacji między administracjami podatkowymi państw członkowskich, zważywszy na znaczenie wzajemnego zaufania dla sukcesu docelowego systemu VAT.”; |
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 173 a (nowy)
Dyrektywa 2006/112/WE
Artykuł 411 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
„Artykuł 411a Do dnia 1 czerwca 2020 r. Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, uruchamia kompleksowy, wielojęzyczny i publicznie dostępny unijny internetowy portal informacyjny dotyczący VAT, umożliwiający przedsiębiorstwom i konsumentom uzyskanie w szybki i efektywny sposób szczegółowych informacji na temat stawek VAT – w tym na temat tego, które towary i usługi są objęte stawkami obniżonymi lub zwolnieniami – oraz wszelkich stosownych informacji na temat wdrożenia docelowego systemu VAT w poszczególnych państwach członkowskich. W uzupełnieniu do portalu ustanawia się mechanizm automatycznego powiadamiania. Mechanizm ten zapewnia automatyczne powiadamianie podatników o zmianach i aktualizacjach stawek VAT w państwach członkowskich. Takie automatyczne powiadomienia są aktywowane, zanim zmiana zacznie obowiązywać oraz najpóźniej pięć dni po podjęciu decyzji.”; |
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 a (nowy)
Rozporządzenie (UE) nr 904/2010
Artykuł 34 i Artykuł 49 a (nowy)
Tekst obowiązujący |
Poprawka |
||
|
Artykuł 1a |
||
|
Zmiana w rozporządzeniu (UE) nr 904/2010 |
||
|
W rozporządzeniu (UE) nr 904/2010 wprowadza się następujące zmiany: |
||
|
|
||
Artykuł 34 |
|
||
1. Państwa członkowskie uczestniczą w wybranych przez siebie dziedzinach roboczych Eurofisc ; mogą również podjąć decyzję o zaprzestaniu swojego uczestnictwa . |
|
||
2. Państwa członkowskie , które zdecydowały się na uczestniczenie w wybranej dziedzinie roboczej Eurofisc, biorą aktywny udział w wielostronnej wymianie ukierunkowanych informacji między wszystkimi uczestniczącymi państwami członkowskimi . |
|
||
3. Wymieniane informacje są poufne, zgodnie z art. 55 . |
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
(1) Pierwsza dyrektywa Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. 71 z 14.4.1967, s. 1301).
(2) Druga dyrektywa Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – struktura i warunki stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 71 z 14.4.1967, s. 1303).
(3) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).
(1) Pierwsza dyrektywa Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. 71 z 14.4.1967, s. 1301).
(2) Druga dyrektywa Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych – struktura i warunki stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 71 z 14.4.1967, s. 1303).
(3) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1).
(1) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 października 2011 r. w sprawie przyszłości podatku VAT (P7_TA(2011)0436) http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?type=TA&language=PL&reference=P7-TA-2011-0436
(2) Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie: „Zielona księga w sprawie przyszłości podatku VAT – W stronę prostszego, solidniejszego i wydajniejszego systemu podatku VAT” http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=celex:52011AE1168
(3) Konkluzje Rady w sprawie przyszłości VAT – 3167. posiedzenie Rady do Spraw Gospodarczych i Finansowych, Bruksela, 15 maja 2012 r. (zob. w szczególności pkt B 4) http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/en/ecofin/130257.pdf
(1) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 października 2011 r. w sprawie przyszłości podatku VAT (P7_TA(2011)0436) http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?type=TA&language=PL&reference=P7-TA-2011-0436
(2) Opinia Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie: „Zielona księga w sprawie przyszłości podatku VAT – W stronę prostszego, solidniejszego i wydajniejszego systemu podatku VAT” http://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/?uri=celex:52011AE1168
(3) Konkluzje Rady w sprawie przyszłości VAT – 3167. posiedzenie Rady do Spraw Gospodarczych i Finansowych, Bruksela, 15 maja 2012 r. (zob. w szczególności pkt B 4) http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/en/ecofin/130257.pdf
(3a) Wniosek dotyczący dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w zakresie stawek podatku od wartości dodanej, COM(2018)0020, 2018/0005(CNS).
(1) Plan działania w sprawie VAT „W kierunku jednolitego unijnego obszaru VAT – czas na decyzje” (COM(2016)0148 z 7.4.2016).
(2) Zob.: http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2016/05/25-conclusions-vat-action-plan/
(1) Plan działania w sprawie VAT „W kierunku jednolitego unijnego obszaru VAT – czas na decyzje” (COM(2016)0148 z 7.4.2016).
(2) Zob.: http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2016/05/25-conclusions-vat-action-plan/
Środa, 13 lutego 2019 r.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/316 |
P8_TA(2019)0084
Europejska Agencja Kontroli Rybołówstwa ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa (tekst jednolity) (COM(2018)0499 – C8-0313/2018 – 2018/0263(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza – ujednolicenie)
(2020/C 449/39)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0499), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 43 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0313/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 października 2018 r. (1) |
— |
uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych (2), |
— |
uwzględniając art. 103 i 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0037/2019), |
A. |
mając na uwadze opinię konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, zgodnie z którą wniosek ogranicza się do zwykłego ujednolicenia istniejących tekstów, bez zmiany co do istoty; |
1. |
przyjmuje swoje stanowisko w pierwszym czytaniu, przejmując wniosek Komisji w wersji uwzględniającej zalecenia konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym. |
(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
P8_TC1-COD(2018)0263
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/… w sprawie Europejskiej Agencji Kontroli Rybołówstwa (tekst jednolity)
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/473.)
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/317 |
P8_TA(2019)0085
Komputeryzacja przepływu wyrobów akcyzowych i nadzór nad nimi ***I
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. o odesłaniu sprawy do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych w oparciu o niezmieniony wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie komputeryzacji przepływu wyrobów akcyzowych i nadzoru nad nimi (wersja przekształcona) (COM(2018)0341 – C8-0215/2018 – 2018/0187(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza – przekształcenie)
(2020/C 449/40)
(1) Decyzja przyjęta na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0010/2019).
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/318 |
P8_TA(2019)0086
Prawo właściwe dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa właściwego dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich (COM(2018)0096 – C8-0109/2018 – 2018/0044(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/41)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0096), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 81 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0109/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 18 lipca 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 11 lipca 2018 r. (2), |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0261/2018), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2018)0044
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… w sprawie prawa właściwego dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81 ust. 2,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1)
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Unia postawiła sobie za cel utrzymanie i rozwój przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. W celu stopniowego tworzenia takiej przestrzeni Unia ma przyjąć środki odnoszące się do współpracy sądowej w sprawach cywilnych mających skutki transgraniczne w zakresie niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego. |
(2) |
Zgodnie z art. 81 Traktatu środki te mają obejmować środki, których celem jest zapewnienie zgodności przepisów mających zastosowanie w państwach członkowskich dotyczących prawa właściwego. |
(3) |
W celu zwiększenia przewidywalności wyników sporów, pewności prawa w zakresie prawa właściwego oraz swobodnego przepływu i uznawania orzeczeń sądowych prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego wymaga, aby obowiązujące w państwach członkowskich przepisy kolizyjne wskazywały to samo prawo krajowe jako prawo właściwe, bez względu na to, do sądu jakiego państwa członkowskiego wniesiono sprawę. [Popr. 1] |
(4) |
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (4) nie obejmuje kwestii skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich. Zgodnie jednak z art. 27 ust. 2 tego rozporządzenia Komisja ma obowiązek przedłożyć Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie na temat kwestii skuteczności przelewu lub subrogacji wobec osób trzecich oraz kwestii pierwszeństwa przenoszonej wierzytelności przed prawami innych osób, przy czym sprawozdaniu temu powinien towarzyszyć, w razie potrzeby, wniosek dotyczący zmiany tego rozporządzenia i ocena wpływu przepisów, które mają być wprowadzone. |
(5) |
W dniu 18 lutego 2015 r. Komisja przyjęła zieloną księgę w sprawie tworzenia unii rynków kapitałowych, w której stwierdzono, że osiągnięcie większej pewności prawa w przypadkach transgranicznego przeniesienia roszczeń i hierarchizacja takich przeniesień, w szczególności w sytuacjach upadłości, jest ważnym aspektem rozwoju ogólnoeuropejskiego rynku sekurytyzacji i uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, a także innych rodzajów działalności, takich jak faktoring. |
(6) |
W dniu 30 września 2015 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie planu działania na rzecz tworzenia unii rynków kapitałowych. W planie działania na rzecz tworzenia unii rynków kapitałowych stwierdzono, że różnice w krajowym traktowaniu skutków przelewu wierzytelności dla osób trzecich komplikują stosowanie tych instrumentów jako zabezpieczenia transgranicznego oraz że ta niepewność prawa uniemożliwia stosowanie istotnych z punktu widzenia gospodarki operacji finansowych takich jak sekurytyzacje. W planie działania na rzecz tworzenia unii rynków kapitałowych zapowiedziano, że Komisja zaproponuje jednolite przepisy zapewniające pewność prawa co do tego, które przepisy prawa krajowego należy stosować do skutków przelewu wierzytelności w stosunku do osób trzecich. |
(7) |
W dniu 29 czerwca 2016 r. Komisja przyjęła sprawozdanie dotyczące zasadności art. 3 ust. 1 dyrektywy 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (5) w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych, w którym uwagę skierowano na kwestię tego, czy dyrektywa ta funkcjonuje skutecznie i efektywnie w odniesieniu do czynności formalnych niezbędnych do zapewnienia zabezpieczenia w postaci wierzytelności kredytowych w ramach kolateralizacji. W sprawozdaniu stwierdzono, że zaproponowanie jednolitych przepisów dotyczących skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich stworzyłoby pewność prawa umożliwiającą wskazywanie, które przepisy prawa krajowego należy stosować do skutków przelewu wierzytelności w stosunku do osób trzecich, co mogłoby się przyczynić do osiągnięcia większej pewności prawa w odniesieniu do zapewniania w kontekście transgranicznym zabezpieczenia w postaci wierzytelności kredytowych. |
(8) |
W dniu 29 września 2016 r. Komisja przyjęła sprawozdanie na temat kwestii skutków przelewu lub subrogacji wierzytelności dla osób trzecich oraz pierwszeństwa przenoszonej wierzytelności przed prawami innych osób. W sprawozdaniu stwierdzono, że jednolite przepisy kolizyjne regulujące skuteczność przelewów wierzytelności wobec osób trzecich oraz kwestie pierwszeństwa między nabywcami konkurencyjnymi lub między nabywcami i innymi uprawnionymi zwiększyłyby pewność prawa oraz ograniczyłyby problemy praktyczne i koszty prawne wynikające z bieżącej rozbieżności rozwiązań w państwach członkowskich. |
(9) |
Zakres przedmiotowy oraz przepisy niniejszego rozporządzenia powinny być spójne z rozporządzeniem (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (6), rozporządzeniem (WE) nr 593/2008, oraz rozporządzeniami Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (7) i (UE) 2015/848 (8). Dokonując wykładni niniejszego rozporządzenia, należy w jak największym stopniu unikać luk regulacyjnych między tymi aktami. |
(10) |
Niniejsze rozporządzenie wdraża plan działania na rzecz tworzenia unii rynków kapitałowych. Stanowi ono również spełnienie wymogu określonego w art. 27 ust. 2 rozporządzenia Rzym I, zgodnie z którym Komisja powinna opublikować sprawozdanie oraz, w razie potrzeby, wniosek dotyczący skuteczności przelewu wierzytelności wobec osób trzecich i kwestii pierwszeństwa praw nabywcy przed prawami innych osób. |
(11) |
Obecnie na szczeblu unijnym nie ustanowiono istnieje szereg zharmonizowanych przepisów kolizyjnych regulujących skutki przelewu wierzytelności (lub skutki rozporządzające) wobec osób trzecich. Przepisy kolizyjne w tym zakresie stosuje się w UE na poziomie prawa krajowego, ale są one niespójne , ponieważ opierają się na różnych łącznikach określających prawo właściwe, w związku z czym są niejasne , zwłaszcza w tych państwach, w których przepisy takie nie są uregulowane w odrębnych aktach prawnych . W przypadku przelewu wierzytelności z elementem transgranicznym niespójność krajowych przepisów kolizyjnych prowadzi do braku pewności prawa co do tego, które prawo ma zastosowanie do skutków przelewu wobec osób trzecich. Brak pewności prawa stwarza ryzyko prawne w transgranicznych transakcjach przelewu wierzytelności, które nie występuje w transakcjach krajowych, ponieważ zastosowanie mogą mieć różne przepisy krajowego prawa materialnego w zależności od państwa członkowskiego, którego sądy lub organy rozstrzygają spór o tytuł prawny do wierzytelności. W konsekwencji rozstrzygnięcie konfliktu pierwszeństwa co do tego, komu dana wierzytelność będąca przedmiotem transgranicznego przelewu przysługuje, będzie różne w zależności od tego, które prawo krajowe ma zastosowanie. [Popr. 2] |
(12) |
Jeżeli nabywcy nie są świadomi istnienia ryzyka prawnego lub ignorują je, mogą ponieść trudne do przewidzenia straty finansowe. Brak pewności co do tego, kto posiada tytuł prawny do wierzytelności przenoszonych transgranicznie w drodze przelewu, może zatem wywrzeć efekt domina, a także pogłębić i przedłużyć skutki kryzysu finansowego. Jeżeli nabywcy postanowią ograniczyć ryzyko prawne, poszukując specjalistycznej porady prawnej, poniosą wyższe koszty transakcji, które nie występuje w przypadku przelewów krajowych. Jeżeli ryzyko prawne zniechęca nabywców, w związku z czym unikają oni go, mogą nie podejmować szans biznesowych, co może doprowadzić do ograniczenia integracji rynkowej. [Popr.] |
(12a) |
To ryzyko prawne może mieć również skutek odstraszający. Nabywcy i zbywcy mogą postanowić go uniknąć, a w konsekwencji nie skorzystać z możliwości rynkowych. Dlatego też ten brak jasności wydaje się sprzeczny z celem integracji rynku i zasadą swobodnego przepływu kapitału zapisaną w art. 63–66 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. [Popr. 4] |
(13) |
Celem niniejszego rozporządzenia jest zagwarantowanie pewności prawa poprzez ustanowienie wspólnych przepisów kolizyjnych, które będą wskazywać prawo krajowe mające zastosowanie do skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich , przyczyniając się do zwiększenia liczby transakcji transgranicznych w obrocie wierzytelnościami, tak by sprzyjać inwestycjom transgranicznym w Unii i ułatwić dostęp przedsiębiorstw, w tym małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), i konsumentów do finansowania . [Popr. 5] |
(14) |
Wierzytelność zapewnia wierzycielowi prawo do żądania zapłaty sumy pieniężnej lub spełnienia świadczenia przez dłużnika. Przelew wierzytelności umożliwia wierzycielowi (zbywcy) przeniesienie na inną osobę (nabywcę) jego prawa do żądania od dłużnika zapłaty. Prawo, któremu podlegają stosunki umowne między wierzycielem a dłużnikiem, między zbywcą a nabywcą oraz między nabywcą a dłużnikiem, wskazują przepisy kolizyjne ustanowione w rozporządzeniu Rzym I. |
(14a) |
Niniejsze rozporządzenie nie ma na celu zmiany przepisów rozporządzenia (WE) nr 593/2008 w odniesieniu do skutku rozporządzającego dobrowolnego przelewu wierzytelności pomiędzy zbywcą i nabywcą lub pomiędzy nabywcą a dłużnikiem. [Popr. 6] |
(15) |
Przepisy kolizyjne zawarte w niniejszym rozporządzeniu powinny obejmować skutki rozporządzające przelewu wierzytelności w stosunkach między wszystkimi stronami uczestniczącymi w przelewie (tj. między zbywcą a nabywcą oraz między nabywcą a dłużnikiem) oraz w odniesieniu do osób trzecich (np. wierzyciela zbywcy) , z wyłączeniem dłużnika . [Popr. 7] |
(16) |
Niniejsze rozporządzenie stosuje się do wierzytelności stanowiących obejmujących należności z tytułu dostaw i usług, wierzytelności z instrumentów finansowych zdefiniowanych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE (9) oraz gotówki złożonej na rachunku w instytucji kredytowej. Instrumenty finansowe zdefiniowane w dyrektywie 2014/65/UE obejmują papiery wartościowe i instrumenty pochodne będące przedmiotem obrotu na rynkach finansowych. Podczas gdy papiery wartościowe są aktywami, instrumenty pochodne są umowami określającymi zarówno prawa (lub wierzytelności), jak i obowiązki stron umowy. [Popr. 8] |
(17) |
Niniejsze rozporządzenie dotyczy skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich. Rozporządzenie nie W szczególności obejmuje swoim zakresem przenoszenia przenoszenie umów (na przykład instrumentów pochodnych) określających zarówno prawa (lub wierzytelności), jak i obowiązki, ani nowacji oraz nowacje umów określających takie prawa i obowiązki. Ponieważ niniejsze rozporządzenie nie obejmuje swoim zakresem przenoszenia ani nowacji umów, obrót instrumentami finansowymi, jak również rozliczanie i rozrachunek tych instrumentów, nadal będą podlegać prawu właściwemu dla zobowiązań umownych wskazywanemu zgodnie z rozporządzeniem Rzym I. Wyboru tego prawa z reguły dokonują strony umowy lub jest ono wskazywane zgodnie z nieuznaniowymi zasadami mającymi zastosowanie do rynków finansowych. [Popr. 9] |
(18) |
Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla nie narusza kwestii uregulowanych w dyrektywie w sprawie zabezpieczeń finansowych 2002/47/WE , dyrektywie o ostateczności rozrachunku Parlamentu Europejskiego i Rady 98/26/WE (10), dyrektywie w sprawie likwidacji Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE (11) oraz i rozporządzeniu ustanawiającym rejestr Komisji (UE) nr 389/2013 (12) , ponieważ zakres stosowania norm kolizyjnych przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu nie pokrywa się z zakresem stosowania norm kolizyjnych przewidzianych we wspomnianych trzech dyrektywach . [Popr. 10] |
(19) |
Niniejsze rozporządzenie powinno mieć charakter powszechny: prawo właściwe wskazane na podstawie niniejszego rozporządzenia należy zastosować, nawet jeżeli nie jest prawem państwa członkowskiego. |
(20) |
Przewidywalność ma zasadnicze znaczenie dla osób trzecich, które chcą uzyskać tytuł prawny do przenoszonej wierzytelności. Dzięki stosowaniu prawa państwa, w którym zbywca ma miejsce zwykłego pobytu, w odniesieniu do skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich takie osoby mogą łatwo i z wyprzedzeniem dowiedzieć się, które prawo krajowe będzie właściwe dla ich praw. W związku z tym prawo miejsca zwykłego pobytu zbywcy należy co do zasady stosować do skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich. Zasadę tę należy stosować w szczególności do skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich w ramach faktoringu, kolateralizacji oraz, jeżeli strony nie dokonały wyboru prawa właściwego dla przenoszonej wierzytelności, sekurytyzacji. |
(21) |
Prawo określone jako zasadniczo właściwe dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich powinno umożliwiać wskazywanie prawa właściwego w odniesieniu do przelewu wierzytelności przyszłych – jest to powszechna praktyka przy przelewach wielu wierzytelności, np. w ramach faktoringu. Zastosowanie prawa miejsca zwykłego pobytu zbywcy umożliwia określenie, które prawo jest właściwe dla skutków przelewu wierzytelności przyszłych wobec osób trzecich. |
(22) |
Przy ustalaniu składu masy upadłościowej, kiedy mamy do czynienia ze zbywcą w stanie upadłości, często konieczne jest określenie, komu przysługuje tytuł prawny do przenoszonej wierzytelności. Pożądane jest zatem, aby przepisy kolizyjne ustanowione w niniejszym rozporządzeniu były spójne z przepisami kolizyjnymi zawartymi w rozporządzeniu (UE) 2015/848 w sprawie postępowania upadłościowego. Spójność tę można osiągnąć, stosując co do zasady prawo miejsca zwykłego pobytu zbywcy w odniesieniu do skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich, ponieważ stosowanie łącznika miejsca zwykłego pobytu zbywcy zbiega się ze stosowaniem łącznika głównego ośrodku podstawowej działalności dłużnika do celów upadłościowych. |
(23) |
Zgodnie z Konwencją ONZ o przelewie wierzytelności w handlu międzynarodowym z 2001 r. kwestię pierwszeństwa prawa nabywcy do przenoszonej wierzytelności przed prawem wierzyciela konkurującego reguluje prawo państwa, w którym zbywca ma siedzibę. Zgodność między unijnymi przepisami kolizyjnymi, które ustanowiono w niniejszym rozporządzeniu, a rozwiązaniem wspieranym na szczeblu międzynarodowym przez Konwencję, powinna ułatwić rozwiązywanie sporów międzynarodowych. |
(24) |
Jeżeli zbywca zmienia swoje miejsce zwykłego pobytu pomiędzy wieloma przelewami tej samej wierzytelności, prawem właściwym powinno być prawo miejsca zwykłego pobytu zbywcy z chwili, w której jeden z nabywców jako pierwszy doprowadzi do tego, by jego przelew był skuteczny wobec osób trzecich, spełniając wymogi wymagane zgodnie z prawem miejsca zwykłego pobytu zbywcy z tej chwili. |
(25) |
Zgodnie z praktyką rynkową i potrzebami uczestników rynku skutki niektórych przelewów wierzytelności wobec osób trzecich powinny wyjątkowo podlegać prawu właściwemu dla przenoszonej wierzytelności, tj. prawu właściwemu dla umowy pierwotnej między wierzycielem a dłużnikiem, z której wynika wierzytelność która jest podstawą wierzytelności [Popr. 11]. |
(26) |
Prawo właściwe dla przenoszonej wierzytelności powinno regulować skutki wobec osób trzecich przelewu dokonanego przez posiadacza rachunku, który posiada gotówkę złożoną na rachunku w instytucji kredytowej, gdy posiadacz rachunku jest zbywcą/wierzycielem, zaś instytucja kredytowa – dłużnikiem. Osoby trzecie, takie jak wierzyciele zbywcy i nabywcy konkurencyjni, mogą korzystać z większej przewidywalności, jeżeli prawo właściwe dla przenoszonej wierzytelności ma zastosowanie do skutków tych przelewów wobec osób trzecich i jeżeli przyjmuje się co do zasady, że przysługująca posiadaczowi rachunku wierzytelność związana z gotówką złożoną na rachunku w instytucji kredytowej, podlega prawu państwa, w którym instytucja kredytowa posiada siedzibę (a nie prawu miejsca zwykłego pobytu posiadacza rachunku / zbywcy). Prawo to określa się zwykle w umowie rachunku zawieranej pomiędzy posiadaczem rachunku a instytucją kredytową. |
(27) |
Skutki przelewu wierzytelności z instrumentów finansowych w stosunku do osób trzecich również powinny podlegać prawu, któremu podlega przenoszona wierzytelność, tj. prawu właściwemu dla umowy, z której wynika wierzytelność (np. dla instrumentu pochodnego). Poddanie skutków przelewu wierzytelności z instrumentów finansowych w stosunku do osób trzecich prawu właściwemu dla przenoszonej wierzytelności, a nie prawu miejsca zwykłego pobytu zbywcy, ma zasadnicze znaczenie dla zachowania stabilności i sprawności funkcjonowania rynków finansowych. Cele te zostają spełnione, ponieważ prawem właściwym dla instrumentu finansowego, z którego wynika wierzytelność, jest prawo wskazane przez strony umowy lub zgodnie z zasadami nieuznaniowymi, które mają zastosowanie do rynków finansowych. |
(28) |
Wskazywanie prawa właściwego dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich w ramach sekurytyzacji powinno być elastyczne, aby zaspokoić potrzeby wszystkich podmiotów korzystających z sekurytyzacji i ułatwić rozszerzenie rynku sekurytyzacji transgranicznych na mniejsze podmioty gospodarcze. Chociaż prawo miejsca zwykłego pobytu zbywcy powinno być domyślnie stosowane w odniesieniu do skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich w ramach sekurytyzacji, zbywca (jednostka inicjująca) i nabywca (spółka celowa) powinni mieć możliwość wskazania, że skutki przelewu wierzytelności wobec osób trzecich będą podlegać prawu właściwemu dla przenoszonej wierzytelności. Zbywca i nabywca powinni mieć możliwość wskazania, że skutki przelewu wierzytelności wobec osób trzecich w ramach sekurytyzacji powinny w dalszym ciągu podlegać domyślnie prawu miejsca zwykłego pobytu zbywcy, bądź możliwość dokonania wyboru prawa właściwego dla przenoszonej wierzytelności w zależności od struktury i charakterystyki transakcji, np. liczby i położenia jednostek inicjujących oraz tego, ilu prawom podlegają przenoszone wierzytelności. [Popr. 12] |
(29) |
Jeżeli skutki przelewu wobec osób trzecich podlegały prawu miejsca zwykłego pobytu zbywcy w ramach jednego przelewu i prawu właściwemu dla przenoszonej wierzytelności w ramach drugiego, wówczas między nabywcami tej samej wierzytelności mogą wystąpić konflikty pierwszeństwa. W takich przypadkach prawem właściwym dla rozwiązania konfliktu pierwszeństwa powinno być prawo właściwe dla skutków wobec osób trzecich tego przelewu wierzytelności, który jako pierwszy stał się skuteczny w odniesieniu do osób trzecich zgodnie z prawem właściwym dla tego przelewu. Jeżeli obydwa przelewy wierzytelności stają się skuteczne wobec osób trzecich w tym samym momencie, nadrzędne powinno być prawo właściwe ze względu na miejsce zwykłego pobytu zbywcy. [Popr. 13] |
(30) |
Zakres prawa krajowego, które określono w niniejszym rozporządzeniu jako prawo właściwe do skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich, powinien być jednolity. Prawo krajowe wyznaczone jako właściwe powinno regulować przede wszystkim (i) skuteczność przelewu wobec osób trzecich, tj. kroki, które musi podjąć nabywca, aby zapewnić sobie uzyskanie tytułu prawnego do przenoszonej wierzytelności (np. poprzez rejestrację przelewu w organie lub rejestrze publicznym bądź powiadomienie dłużnika o przelewie na piśmie) oraz (ii) kwestie pierwszeństwa, tj. konflikty rozwiązywanie konfliktów między kilkoma wierzycielami o to, komu przysługuje tytuł prawny do danej wierzytelności w następstwie przelewu transgranicznego (np. między dwoma nabywcami – jeżeli ta sama wierzytelność jest przedmiotem dwukrotnego przelewu, lub między nabywcą a wierzycielem zbywcy). [Popr. 14] |
(31) |
Ze względu na powszechny charakter niniejszego rozporządzenia jako prawo właściwe można wskazywać prawa państw o różnych tradycjach prawnych. Jeżeli po dokonaniu przelewu wierzytelności umowa, z której ona wynika, zostaje przeniesiona, prawo wskazane w niniejszym rozporządzeniu jako prawo właściwe dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich powinno regulować również konflikt pierwszeństwa między nabywcą wierzytelności a nowym uprawnionym względem tej samej wierzytelności po przeniesieniu umowy, z której wynika wierzytelność. Z tej samej przyczyny prawo wskazane w niniejszym rozporządzeniu jako prawo właściwe dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich powinno mieć zastosowanie również wtedy, gdy mamy do czynienia z nowacją jako ekwiwalentem funkcjonalnym przeniesienia umowy. Służyć ma to rozwiązaniu konfliktu pierwszeństwa między nabywcą wierzytelności a nowym uprawnionym do równoważnej funkcjonalnie wierzytelności po dokonaniu nowacji umowy, z której wynika wierzytelność. |
(32) |
Względy interesu publicznego uzasadniają przyznanie sądom państw członkowskich możliwości stosowania, w wyjątkowych okolicznościach, wyjątków opartych na klauzuli porządku publicznego i przepisach wymuszających swoje zastosowanie, które podlegają wykładni zawężającej. |
(33) |
Ze względu na poszanowanie międzynarodowych zobowiązań państw członkowskich niniejsze rozporządzenie nie powinno naruszać konwencji międzynarodowych, których stroną, w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia, jest jedno lub więcej państw członkowskich. Aby uczynić obowiązujące regulacje bardziej dostępnymi, Komisja, na podstawie informacji przekazanych przez państwa członkowskie, powinna opublikować w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej wykaz właściwych konwencji. |
(34) |
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych ani zasad uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. W szczególności niniejsze rozporządzenie ma na celu promowanie stosowania art. 17 i 47 Karty dotyczących, odpowiednio, prawa własności oraz prawa do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu , jak również art. 16 dotyczącego wolności prowadzenia działalności gospodarczej . [Popr. 15] |
(35) |
W związku z tym, że cele niniejszego rozporządzenia nie mogą być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, a z uwagi na rozmiary i skutki niniejszego rozporządzenia możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie unijnym, Unia może przyjmować środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Pożądaną jednolitość przepisów kolizyjnych dotyczących skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich można osiągnąć wyłącznie w drodze rozporządzenia, ponieważ jedynie rozporządzenie zapewnia spójną interpretację i wdrażanie przepisów na szczeblu krajowym. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. |
(36) |
Zgodnie z art. 3 i art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do od przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, [Zjednoczone Królestwo] [i] [Irlandia] [poinformowały o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia] [nie uczestniczą w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie są nią związane ani jej nie stosują]. |
(37) |
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje, |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
ZAKRES STOSOWANIA I DEFINICJE
Artykuł 1
Zakres stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich w sprawach cywilnych i handlowych powiązanych z prawem różnych państw , innych niż skutki wobec osób trzecich w odniesieniu do dłużnika przenoszonej wierzytelności . [Popr. 16]
Niniejszego rozporządzenia nie stosuje się w szczególności do spraw skarbowych, celnych i administracyjnych.
1a. Niniejsze rozporządzenie nie narusza unijnych i krajowych przepisów dotyczących ochrony konsumentów. [Popr. 17]
2. Z zakresu stosowania niniejszego rozporządzenia wyłączone są przelewy:
a) |
wierzytelności wynikających ze stosunków rodzinnych oraz stosunków uznawanych zgodnie z prawem dla nich właściwym za mające podobne skutki, w tym zobowiązań alimentacyjnych; |
b) |
wierzytelności wynikających z małżeńskich ustrojów majątkowych, z ustrojów majątkowych w stosunkach uznawanych zgodnie z prawem dla nich właściwym za mające podobne skutki do małżeństwa , w tym zarejestrowanego związku partnerskiego, oraz z prawa spadkowego, w tym z testamentów; [Popr. 18] |
c) |
wierzytelności z weksli, czeków, weksli własnych oraz innych zbywalnych papierów wartościowych w zakresie, w jakim zobowiązania z tych innych papierów wartościowych wynikają z ich zbywalności; |
d) |
wierzytelności wynikających z kwestii z zakresu prawa spółek i innych jednostek organizacyjnych posiadających osobowość prawną lub jej nieposiadających, takich jak utworzenie, w drodze rejestracji lub w inny sposób, zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych, ustrój wewnętrzny lub likwidacja spółek i innych podmiotów posiadających osobowość prawną lub jej nieposiadających oraz osobista odpowiedzialność wspólników i organów za zobowiązania takiej spółki lub innej jednostki organizacyjnej; |
e) |
wierzytelności wynikających z tworzenia trustów oraz stosunków prawnych pomiędzy założycielami, powiernikami i beneficjentami; |
f) |
wierzytelności wynikających z umów ubezpieczenia zawartych w ramach operacji przeprowadzanych przez organizacje niebędące zakładami, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE (13) w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II), których przedmiotem jest zapewnienie pracownikom lub osobom pracującym na własny rachunek, należącym do zakładu lub grupy zakładów, lub do określonej grupy lub grup zawodowych, świadczeń w przypadku śmierci lub dożycia określonego wieku, przerwania lub ograniczenia działalności, choroby zawodowej lub wypadku przy pracy. |
fa) |
wierzytelności w ramach postępowania zbiorowego na mocy rozporządzenia (UE) 2015/848. [Popr. 19] |
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia:
a) |
„zbywca” oznacza osobę, która przenosi swoje prawo do dochodzenia wierzytelności od dłużnika na inną osobę; |
b) |
„nabywca” oznacza osobę, która uzyskuje od innej osoby prawo do dochodzenia wierzytelności od dłużnika; |
c) |
„przelew” oznacza dobrowolne przeniesienie prawa do dochodzenia wierzytelności od dłużnika. Obejmuje ono bezwarunkowe przeniesienie wierzytelności, subrogację umowną, przeniesienie wierzytelności na zabezpieczenie oraz ustanowienie zastawu lub innego zabezpieczenia na wierzytelności; |
d) |
„wierzytelność” oznacza prawo do dochodzenia każdej wierzytelności, o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym, wynikającej z zobowiązania umownego lub pozaumownego; |
e) |
„skutki wobec osób trzecich” oznaczają skutki rozporządzające, tj. prawo nabywcy do wykonywania tytułu prawnego do wierzytelności przeniesionej na niego, w odniesieniu do innych nabywców lub uprawnionych tej samej lub równoważnej funkcjonalnie wierzytelności, wierzycieli zbywcy i innych osób trzecich , z wyłączeniem dłużnika ; [Popr. 20] |
f) |
„miejsce zwykłego pobytu” w odniesieniu do spółek i innych jednostek organizacyjnych, posiadających osobowość prawną lub jej nieposiadających, oznacza miejsce, w którym znajduje się siedziba ich głównego organu zarządzającego, natomiast w odniesieniu do osoby fizycznej działającej w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej oznacza miejsce głównego przedsiębiorstwa; |
g) |
„instytucja kredytowa” oznacza przedsiębiorstwo określone w art. 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 (14), w tym oddziały, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 17 tego rozporządzenia, instytucji kredytowych, które mają siedziby na terenie Unii lub, zgodnie z art. 47 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE (15), poza Unią, jeżeli oddziały te znajdują się na terenie Unii; |
h) |
„gotówka” oznacza środki pieniężne złożone na rachunku w instytucji kredytowej w każdej walucie; [Popr. 21] |
i) |
„instrument finansowy” oznacza instrumenty wymienione w sekcji C załącznika I do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE (16). |
ROZDZIAŁ II
PRZEPISY JEDNOLITE
Artykuł 3
Powszechne stosowanie
Prawo wskazane na podstawie niniejszego rozporządzenia stosuje się niezależnie od tego, czy jest ono prawem państwa członkowskiego.
Artykuł 4
Prawo właściwe
1. O ile niniejszy artykuł nie stanowi inaczej, skutki przelewu wierzytelności wobec osób trzecich podlegają prawu państwa, w którym zbywca ma swoje miejsce zwykłego pobytu w miarodajnej chwili zawarcia umowy przelewu .]
Jeżeli zbywca zmienił swoje miejsce zwykłego pobytu w okresie pomiędzy dokonaniem dwóch przelewów tej samej wierzytelności na różnych nabywców, kwestia pierwszeństwa prawa jednego nabywcy przed prawem innego nabywcy podlega prawu właściwemu ze względu na miejsce zwykłego pobytu zbywcy w chwili dokonania tego przelewu, który jako pierwszy stał się skuteczny w odniesieniu do innych osób trzecich zgodnie z prawem wskazanym jako właściwe na mocy akapitu pierwszego.
2. Prawu Niezależnie od przepisów ust. 1 niniejszego artykułu prawu właściwemu dla przenoszonej wierzytelności podlegają skutki wobec osób trzecich następujących przelewów:
a) |
gotówki złożonej pieniędzy złożonych na rachunku w instytucji kredytowej; |
b) |
wierzytelności z instrumentu finansowego instrumentów finansowych . |
3. W ramach sekurytyzacji zbywca i nabywca mogą dokonać wyboru prawa właściwego dla przeniesionej wierzytelności jako prawa właściwego dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich.
Wyboru prawa właściwego dokonuje się wyraźnie w umowie przelewu lub w odrębnej umowie. Ważność materialna i formalna aktu, w którym dokonano wyboru prawa, podlega wybranemu prawu.
4. Konflikt pierwszeństwa między nabywcami tej samej wierzytelności w przypadku, gdy skutki jednego z przelewów wobec osób trzecich podlegają prawu państwa, w którym zbywca ma swoje miejsce zwykłego pobytu a skutki innych przelewów wobec osób trzecich podlegają prawu właściwemu dla przenoszonej wierzytelności, podlega prawu właściwemu dla skutków wobec osób trzecich tego przelewu wierzytelności, który jako pierwszy stał się skuteczny w odniesieniu do osób trzecich zgodnie z prawem właściwym dla tego przelewu. Jeżeli obydwa przelewy stają się skuteczne wobec osób trzecich w tym samym momencie, nadrzędne powinno być prawo właściwe ze względu na miejsce zwykłego pobytu zbywcy. [Popr. 22]
Artykuł 5
Zakres stosowania prawa właściwego
Prawu właściwemu dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich zgodnie z niniejszym rozporządzeniem podlegają w szczególności:
a) |
wymogi zapewnienia skuteczności przelewu w odniesieniu do osób trzecich innych niż dłużnik, np. formalności związane z rejestracją lub ogłoszeniem; |
b) |
kwestia pierwszeństwa praw nabywcy przed prawami innego nabywcy tej samej wierzytelności; |
c) |
kwestia pierwszeństwa praw nabywcy przed prawami wierzycieli zbywcy; |
d) |
kwestia pierwszeństwa praw nabywcy przed prawami uprawnionego z przeniesienia umowy w odniesieniu do tej samej wierzytelności; |
e) |
kwestia pierwszeństwa praw nabywcy przed prawami uprawnionego z nowacji umowy względem dłużnika w odniesieniu do równoważnej wierzytelności. |
Artykuł 6
Przepisy wymuszające swoje zastosowanie
1. Żaden z przepisów niniejszego rozporządzenia nie może ograniczać stosowania wymuszających swoje zastosowanie przepisów prawa siedziby sądu.
2. Przepisy wymuszające swoje zastosowanie to przepisy, których przestrzeganie uważane jest przez państwo za tak istotny element ochrony jego interesów publicznych, takich jak organizacja polityczna, społeczna lub gospodarcza, że znajdują one zastosowanie do wszelkich sytuacji objętych ich zakresem, bez względu na to, jakie prawo jest właściwe dla skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich na mocy niniejszego rozporządzenia.
2a. Stosuje się wymuszające swoje zastosowanie przepisy prawa państwa członkowskiego, w którym ma być wykonany przelew lub w którym go wykonano, jeżeli takie przepisy wymuszające swoje zastosowanie powodują, że wykonanie umowy przelewu jest niezgodne z prawem. [Popr. 23]
ROZDZIAŁ III
INNE PRZEPISY
Artykuł 7
Porządek publiczny (ordre public)
Stosowanie przepisów prawa któregokolwiek państwa wskazanego jako właściwe na podstawie niniejszego rozporządzenia może zostać wyłączone jedynie wówczas, gdy takie stosowanie jest w sposób oczywisty niezgodne z porządkiem publicznym państwa siedziby sądu.
Artykuł 8
Wyłączenie odesłania
Stosowanie prawa któregokolwiek państwa wskazanego przez niniejsze rozporządzenie oznacza stosowanie przepisów prawa obowiązującego w tym państwie innych niż przepisy prawa prywatnego międzynarodowego.
Artykuł 9
Państwa posiadające niejednolity system prawny
1. W przypadku gdy państwo składa się z kilku jednostek terytorialnych, z których każda posiada własne przepisy prawne dotyczące skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich, dla określenia prawa właściwego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem każdą jednostkę terytorialną uważa się za państwo.
2. Państwo członkowskie składające się z szeregu jednostek terytorialnych posiadających własne przepisy dotyczące skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich nie jest zobowiązane do stosowania niniejszego rozporządzenia w zakresie kolizji praw występującej wyłącznie między tymi jednostkami terytorialnymi.
Artykuł 10
Stosunek do innych przepisów prawa Unii
Niniejsze rozporządzenie nie uchybia stosowaniu przepisów prawa Unii, które w odniesieniu do kwestii szczególnych ustanawiają przepisy kolizyjne odnoszące się do skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich.
Artykuł 11
Stosunek do istniejących konwencji międzynarodowych
1. Niniejsze rozporządzenie nie uchybia stosowaniu konwencji międzynarodowych, których stronami, w chwili przyjęcia niniejszego rozporządzenia, jest jedno lub kilka państw członkowskich, a które ustanawiają przepisy kolizyjne odnoszące się do skutków przelewu wierzytelności wobec osób trzecich.
2. W stosunkach pomiędzy państwami członkowskimi niniejsze rozporządzenie ma jednak pierwszeństwo przed konwencjami zawartymi wyłącznie pomiędzy dwoma lub więcej państwami członkowskimi, w zakresie, w jakim konwencje te dotyczą kwestii uregulowanych niniejszym rozporządzeniem.
Artykuł 12
Wykaz konwencji
1. Do dnia [data rozpoczęcia stosowania rozporządzenia] r. państwa członkowskie przekazują Komisji wykaz konwencji, o których mowa w art. 11 ust. 1. Po tej dacie państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wszelkich przypadkach wypowiedzenia takich konwencji.
2. W terminie sześciu miesięcy od otrzymania powiadomień, o których mowa w ust. 1, Komisja publikuje w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej:
a) |
wykaz konwencji, o którym mowa w ust. 1; |
b) |
przypadki wypowiedzenia konwencji, o których mowa w ust. 1. |
Artykuł 13
Klauzula przeglądowa
W terminie [pięć lat od daty rozpoczęcia stosowania rozporządzenia] Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia. W razie potrzeby do sprawozdania dołącza się wnioski dotyczące zmiany niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 14
Stosowanie w czasie
1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do przelewów wierzytelności dokonanych w dniu [data rozpoczęcia stosowania rozporządzenia] lub po tej dacie.
2. Prawo właściwe wskazane zgodnie z niniejszym rozporządzeniem określa, czy prawa osoby trzeciej w odniesieniu do wierzytelności przeniesionej po dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia mają pierwszeństwo przed prawami innej osoby trzeciej, która nabyła je przed rozpoczęciem stosowania niniejszego rozporządzenia. W przypadku konkurujących wierzytelności opartych na przelewach prawo właściwe zgodnie z niniejszym rozporządzeniem określa prawa odnośnych nabywców wyłącznie w odniesieniu do przelewów dokonanych po … [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia]. [Popr. 24]
Artykuł 15
Wejście w życie i data rozpoczęcia stosowania
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Rozporządzenie stosuje się od dnia … [18 miesięcy po wejściu w życie].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono … r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady
Przewodniczący
(1) Dz.U. C 303 z 29.8.2018, s. 2.
(2) Dz.U. C 367 z 10.10.2018, s. 50.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r.
(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (Dz.U. L 177 z 4.7.2008, s. 6).
(5) Dyrektywa 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (Dz.U. L 168 z 27.6.2002, s. 43).
(6) Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczące prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) (Dz.U. L 199 z 31.7.2007, s. 40).
(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 1).
(8) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 141 z 5.6.2015, s. 19).
(9) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349).
(10) Dyrektywa 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych (Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45).
(11) Dyrektywa 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych (Dz.U. L 125 z 5.5.2001, s. 15).
(12) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiające rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylające rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz.U. L 122 z 3.5.2013, s. 1).
(13) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1).
(14) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1).
(15) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 338).
(16) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349).
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/329 |
P8_TA(2019)0087
Program wymiany, pomocy i szkoleń w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem na lata 2021–2027 (program „Perykles IV”) ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program wymiany, pomocy i szkoleń w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem na lata 2021–2027 (program „Perykles IV”) (COM(2018)0369 – C8-0240/2018 – 2018/0194(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/42)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0369), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 133 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0240/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0069/2019), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2018)0194
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… ustanawiającego program wymiany, pomocy i szkoleń w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem na lata 2021–2027 (program „Perykles IV”)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 133,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Unia i państwa członkowskie postawiły sobie za cel ustanowienie środków niezbędnych do używania euro jako jednej waluty. Środki te obejmują ochronę euro przed fałszowaniem i związanymi z tym nadużyciami finansowymi, wzmacniając tym samym efektywność w celu zapewnienia efektywności gospodarki unijnej i zapewniając stabilność zapewnienia stabilności finansów publicznych. [Popr. 1] |
(2) |
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 (3) przewiduje wymianę informacji, współpracę i wzajemną pomoc, ustanawiając tym samym zharmonizowane ramy ochrony euro. Skutki tego rozporządzenia zostały rozszerzone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1339/2001 (4) na te państwa członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej jednej waluty, tak aby zapewnić równoważny poziom ochrony euro w całej Unii. |
(3) |
Działania mające na celu propagowanie wymiany informacji i personelu, pomoc techniczną i naukową oraz specjalistyczne szkolenia przyczyniają się w znaczącym stopniu do ochrony jednej waluty Unii przed fałszowaniem i związanymi z tym nadużyciami finansowymi, a w związku z tym do osiągnięcia wysokiego i równoważnego poziomu ochrony w całej Unii, demonstrując jednocześnie zdolność Unii do zwalczania poważnej przestępczości zorganizowanej. Działania te pomagają również zająć się wspólnymi wyzwaniami oraz związkami z praniem pieniędzy i przestępczością zorganizowaną. [Popr. 2] |
(4) |
Program ochrony euro przed fałszowaniem przyczynia się do zwiększania świadomości wśród obywateli Unii, zwiększając ich zaufanie do tej waluty oraz poprawiając ochronę euro, zwłaszcza poprzez nieustanne upowszechnianie wyników działań wspieranych w ramach tego programu. [Popr. 3] |
(4a) |
Należyta ochrona euro przed fałszowaniem jest kluczową składową bezpiecznej i konkurencyjnej gospodarki UE, co wiąże się bezpośrednio z unijnym celem poprawy skuteczności funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej. [Popr. 4] |
(5) |
Dotychczasowe wsparcie takich działań, poprzez decyzje Rady 2001/923/WE (5) oraz 2001/924/WE (6), które zostały następnie zmienione i rozszerzone decyzjami Rady 2006/75/WE (7), 2006/76/WE (8), 2006/849/WE (9), 2006/850/WE (10) oraz rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 331/2014 (11), umożliwiło intensyfikację działań Unii i państw członkowskich w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem. Cele programu w zakresie ochrony euro przed fałszowaniem („program Perykles”) dla okresów 2002–2006, 2007–2013 i 2014–2017 (12) zostały z powodzeniem osiągnięte. |
(6) |
Nie została przeprowadzona odrębna ocena skutków programu, co stoi w sprzeczności ze standardową procedurą. Można to częściowo wyjaśnić faktem, iż w 2017 r. Komisja przeprowadziła ocenę śródokresową programu, popartą niezależnym sprawozdaniem (13) . Chociaż sprawozdanie zawiera zasadniczo pozytywną opinię na temat programu, wyrażono w nim obawy dotyczące ograniczonej liczby właściwych organów uczestniczących w działaniach programu oraz jakości kluczowych wskaźników skuteczności działania wykorzystywanych do pomiaru rezultatów programu. W swoim komunikacie do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie śródokresowej oceny programu „Perykles 2020” oraz w swojej ocenie ex ante w formie dokumentu roboczego towarzyszącego wnioskowi (COM(2018)0369) Komisja opowiedziała się za kontynuowaniem programu „Perykles 2020” po 2020 r. ze względu na jego wartość dodaną dla UE Unii , długoterminowe skutki i zrównoważony charakter objętych nim działań oraz jego wkład w zwalczanie przestępczości zorganizowanej . [Popr. 5] |
(7) |
W ocenie śródokresowej zalecono kontynuowanie działań finansowanych w ramach programu „Perykles 2020”i uwzględnienie przy tym możliwości , a jednocześnie zajęcie się koniecznością uproszczenia składania wniosków, zachęcono zachęcania do zróżnicowania różnicowania beneficjentów oraz udziału maksymalnej liczby właściwych organów z różnych krajów w działaniach programu , do koncentrowania się w dalszym ciągu na nowych i utrzymujących się zagrożeniach dotyczących fałszowania oraz poprawę poprawy kluczowych wskaźników skuteczności. [Popr. 6] |
(7a) |
W państwach trzecich wykryto ośrodki fałszowania, a fałszowanie euro nabiera coraz bardziej międzynarodowego wymiaru; dlatego też budowanie zdolności oraz działania szkoleniowe z udziałem właściwych organów państw trzecich należy uznać za mające zasadnicze znaczenie dla uzyskania rzeczywistej ochrony wspólnej waluty UE i nadal promować je w kontekście programu. [Popr. 7] |
(8) |
W związku z tym należy przyjąć nowy program na lata 2021–2027 (program „Perykles IV”). Należy zapewnić spójność i komplementarność programu „Perykles IV” z innymi stosownymi programami i działaniami. W celu realizacji programu „Perykles IV” Komisja powinna zatem, w ramach komitetu, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1338/2001, przeprowadzić z głównymi zaangażowanymi stronami – w szczególności z właściwymi organami krajowymi wyznaczonymi przez państwa członkowskie, z Europejskim Bankiem Centralnym i z Europolem – wszystkie niezbędne konsultacje w odniesieniu do oceny potrzeb w zakresie ochrony euro, a zwłaszcza w odniesieniu do wymiany, pomocy i szkoleń. Ponadto Komisja przy realizacji programu powinna oprzeć się na bogatym doświadczeniu Europejskiego Banku Centralnego w dziedzinie prowadzenia szkoleń oraz dostarczania informacji na temat fałszowania banknotów euro. [Popr. 8] |
(9) |
Do niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają horyzontalne przepisy finansowe przyjęte przez Parlament Europejski i Radę na podstawie art. 322 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Przepisy te są ustanowione w rozporządzeniu finansowym i określają w szczególności procedurę ustanawiania i wykonania budżetu w drodze dotacji, zamówień, nagród i wykonania pośredniego oraz przewidują kontrole wykonywania obowiązków przez podmioty upoważnione do działań finansowych. Przepisy przyjęte na podstawie art. 322 TFUE dotyczą również ochrony budżetu Unii w przypadku uogólnionych braków w zakresie praworządności w państwach członkowskich, jako że poszanowanie praworządności jest niezbędnym warunkiem wstępnym należytego zarządzania finansami i skutecznego unijnego finansowania. |
(10) |
Niniejsze rozporządzenie jest zgodne z zasadami wartości dodanej i proporcjonalności. Program „Perykles IV” powinien ułatwiać współpracę między państwami członkowskimi oraz między Komisją a państwami członkowskimi w celu ochrony euro przed fałszowaniem, nie naruszając przy tym kompetencji państw członkowskich i pozwalając na bardziej skuteczne wykorzystanie zasobów niż byłoby to możliwe na poziomie krajowym. Działanie na poziomie Unii jest konieczne i uzasadnione, ponieważ wyraźnie pomaga państwom członkowskim w zbiorowej ochronie euro i zachęca do wykorzystania wspólnych struktur Unii do zacieśnienia współpracy oraz intensyfikacji terminowej i pełnej wymiany informacji między właściwymi organami. [Popr. 9] |
(11) |
Program „Perykles IV” powinien być wdrażany zgodnie z wieloletnimi ramami finansowymi określonymi w … [odniesienie do rozporządzenia Rady (UE, Euratom) …/2018 w sprawie WRF na lata po 2020 r.]. |
(12) |
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania programu „Perykles IV” uzupełnienia i zmiany innych niż istotne elementów niniejszego rozporządzenia, uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy powierzyć przekazać Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do programów prac przewidzianych w art. 10 oraz wskaźników przewidzianych w art. 12 i załączniku . Komisja powinna przyjąć roczne programy prac określające priorytety, podział budżetu oraz kryteria oceny stosowane w przypadku udzielania dotacji na działania. Wyjątkowe i należycie uzasadnione przypadki, w których zwiększenie współfinansowania jest niezbędne, aby zapewnić państwom członkowskim większą elastyczność finansową przy realizacji i finansowaniu projektów ochrony i zabezpieczenia euro w zadowalający sposób, powinny być włączane do rocznego programu prac. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na szczeblu ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (14) . W szczególności, aby zapewnić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie udział na równych zasadach w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. [Popr. 10] |
(13) |
Niniejsze rozporządzenie określa pulę środków finansowych na program „Perykles IV”, która ma stanowić główną kwotę odniesienia w rozumieniu [reference to be updated as appropriate according to the new inter-institutional agreement: pkt 17 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami] dla Parlamentu Europejskiego i Rady podczas rocznej procedury budżetowej. |
(14) |
Zgodnie z rozporządzeniem finansowym, rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (15), rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 2185/96 (16) i rozporządzeniem Rady (UE) 2017/1939 (17) interesy finansowe Unii należy chronić za pomocą proporcjonalnych środków, w tym środków zapobiegania nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym, ich wykrywania, korygowania i prowadzenia dochodzeń w ich sprawie, a także odzyskiwania środków straconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładania sankcji administracyjnych. W szczególności, zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 883/2013 i rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96 Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może prowadzić dochodzenia, w tym kontrole na miejscu i inspekcje, w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycie finansowe, korupcja lub jakiekolwiek inne nielegalne działanie, naruszające interesy finansowe Unii. Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2017/1939 Prokuratura Europejska może prowadzić dochodzenia i ścigać nadużycia finansowe i inne nielegalne działania naruszające interesy finansowe Unii, jak przewidziano w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 (18). Zgodnie z rozporządzeniem finansowym każda osoba lub podmiot, które otrzymują środki finansowe Unii, w pełni współpracują w celu ochrony interesów finansowych Unii oraz przyznają konieczne prawa i dostęp Komisji, OLAF-owi, EPPO i Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu (ETO). |
(15) |
Komisja powinna przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie ze śródokresowej oceny realizacji programu „Perykles IV” oraz ostateczne sprawozdanie z oceny dotyczące osiągnięcia jego celów. |
(16) |
Należy zatem uchylić rozporządzenie (UE) nr 331/2014. |
(17) |
Należy zapewnić płynne i nieprzerwane przejście pomiędzy programami „Perykles 2020” i „Perykles IV” oraz dostosować okres trwania programu „Perykles IV” do Rozporządzenia Rady (UE, Euratom) …/… Program „Perykles IV” powinien być zatem stosowany od dnia 1 stycznia 2021 r., |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
PRZEPISY OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
Niniejsze rozporządzenie ustanawia program „Perykles IV” – program wymiany, pomocy i szkoleń w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem („program”).
Określa ono cele programu, budżet na okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r., formy finansowania unijnego oraz zasady dotyczące przyznawania takiego finansowania.
Artykuł 2
Cele programu
1. Program ma następujący cel ogólny:
zapobieganie fałszowaniu i związanymi z tym nadużyciami finansowymi oraz zwalczanie tych zjawisk, a tym samym zwiększanie konkurencyjności ochrona integralności banknotów i monet euro, co zwiększa zaufanie obywateli i biznesu do autentyczności tych banknotów i monet, a zatem umacnia zaufanie do unijnej gospodarki oraz gwarantowanie , zapewniając jednocześnie stabilność finansów publicznych. [Popr. 11]
2. Program ma następujący cel szczegółowy:
ochrona banknotów i monet euro przed fałszowaniem i związanymi z tym nadużyciami finansowymi poprzez wspieranie i uzupełnianie środków podejmowanych przez państwa członkowskie oraz udzielanie pomocy właściwym organom krajowym i unijnym w ich staraniach na rzecz rozwijania ścisłej i regularnej współpracy pomiędzy nimi i z Komisją, a także wymiany najlepszych praktyk, obejmującej w stosownych przypadkach państwa trzecie i organizacje międzynarodowe.
Artykuł 3
Budżet
1. Pula środków finansowych na realizację programu na okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r. wynosi 7 700 000 EUR (19) (według cen bieżących). [Popr. 12]
2. Roczne środki zatwierdzane są przez Parlament Europejski i Radę w granicach wieloletnich ram finansowych.
3. Kwota, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana na pomoc techniczną i administracyjną w ramach realizacji programu, taką jak działania przygotowawcze, monitorowanie, kontrola, audyt i ocena, w tym na systemy informatyczne dla przedsiębiorstw.
Artykuł 4
Realizacja i formy finansowania unijnego
1. Program jest realizowany według metody zarządzania bezpośredniego zgodnie z [najnowszą wersją rozporządzenia finansowego, rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 966/2012 (20)].
2. Program jest realizowany przez Komisję we współpracy z państwami członkowskimi, w drodze przeprowadzanych regularnie konsultacji na różnych etapach realizacji programu, z uwzględnieniem przy czym zapewnia się spójność oraz unika zbędnego powielania stosownych środków podejmowanych przez inne właściwe organy, w szczególności Europejski Bank Centralny i Europol. W tym celu Komisja przy opracowywaniu programów prac zgodnie z art. 10 uwzględnia istniejące i planowane działania EBC i Europolu dotyczące zapobiegania fałszowaniu euro i nadużyciom finansowym. [Popr. 13]
3. Wsparcie finansowe w ramach programu na działania kwalifikowalne wymienione w art. 6 przyjmuje postać:
dotacji; lub
zamówień publicznych.
Artykuł 5
Wspólne działania
1. Działania w ramach programu mogą być organizowane wspólnie przez Komisję i innych partnerów posiadających odpowiednią wiedzę fachową, takich jak:
a) |
krajowe banki centralne oraz Europejski Bank Centralny (EBC); |
b) |
krajowe centra analiz (KCA) i krajowe centra analiz monet (KCAM); |
c) |
Europejskie Centrum Techniczne i Naukowe (ECTN) i mennice; |
d) |
Europol, Eurojust i Interpol; |
e) |
krajowe biura centralne ds. zwalczania fałszowania przewidziane w art. 12 Konwencji międzynarodowej o zwalczaniu fałszowania pieniędzy podpisanej w Genewie dnia 20 kwietnia 1929 r. (21) oraz inne organy specjalizujące się w zapobieganiu, wykrywaniu i egzekwowaniu prawa w związku z fałszerstwami; |
f) |
zainteresowane podmioty wyspecjalizowane w dziedzinie technologii powielania i certyfikacji, drukowania i grawerowania; |
g) |
podmioty inne niż te, o których mowa w lit. a)–f), oferujące szczególną wiedzę fachową, w tym, w stosownych przypadkach, takie podmioty z państw trzecich, a w szczególności z państw przystępujących i kandydujących do przystąpienia; oraz |
h) |
podmioty prywatne, które zdobyły wiedzę techniczną oraz wykazały się jej posiadaniem, a także zespoły, które specjalizują się w wykrywaniu fałszywych banknotów i monet. |
2. W przypadku gdy działania kwalifikowalne są organizowane przez Komisję i EBC, Eurojust, Europol lub Interpol, wynikające z nich wydatki są dzielone między tymi instytucjami. W każdym przypadku każda z instytucji ponosi koszty podróży i zakwaterowania swoich własnych zaproszonych prelegentów.
ROZDZIAŁ II
KWALIFIKOWALNOŚĆ
Artykuł 6
Działania kwalifikowalne
1. Na warunkach określonych w rocznych programach prac, o których mowa w art. 10, w ramach programu zapewnia się wsparcie finansowe następujących działań:
a) |
wymiany i upowszechniania informacji, w szczególności w ramach organizowanych warsztatów, spotkań i seminariów, w tym szkoleń, ukierunkowanych staży i wymian pracowników właściwych organów krajowych oraz innych podobnych działań. Wymiana informacji będzie ukierunkowana między innymi na:
|
b) |
wsparcie techniczne, naukowe i operacyjne, które okaże się niezbędne do celów programu, obejmujące w szczególności:
|
c) |
zakup sprzętu wykorzystywanego w państwach trzecich przez wyspecjalizowane organy ds. zwalczania fałszowania do celów ochrony euro przed fałszowaniem zgodnie z art. 10 ust. 3. |
2. Program uwzględnia ponadnarodowe i wielodyscyplinarne aspekty zwalczania fałszowania przez włączanie do uczestnictwa następujących grup docelowych:
a) |
pracowników organów zajmujących się wykrywaniem i zwalczaniem fałszerstw, w szczególności sił policyjnych, organów celnych i organów administracji finansowej, w zależności od zakresu ich funkcji na poziomie krajowym; |
b) |
pracowników zajmujących się analityką; |
c) |
przedstawicieli krajowych banków centralnych, mennic, banków komercyjnych i innych pośredników finansowych, w szczególności w zakresie obowiązków instytucji finansowych; |
d) |
funkcjonariuszy wymiaru sprawiedliwości, wyspecjalizowanych w tej dziedzinie prawników i sędziów; |
e) |
wszelkich innych grup zainteresowanych specjalistów, takich jak izby handlowe i przemysłowe lub porównywalne struktury mogące zapewnić dostęp do małych i średnich przedsiębiorstw, detalistów i przedsiębiorstw transportu wartości pieniężnych. |
3. Grupy, o których mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, mogą obejmować uczestników z państw trzecich, jeśli jest to ważne dla realizacji celów określonych w art. 2. [Popr. 17]
ROZDZIAŁ III
DOTACJE
Artykuł 7
Dotacje
Dotacje w ramach programu są przyznawane i zarządzane zgodnie z tytułem VIII rozporządzenia finansowego.
W przypadku działań realizowanych za pomocą dotacji zakup sprzętu nie może być jedynym przedmiotem umowy o udzielenie dotacji.
Artykuł 8
Stopy współfinansowania
Stopa współfinansowania w przypadku dotacji udzielanych w ramach programu nie może przekraczać 75 % kosztów kwalifikowalnych. W wyjątkowych i należycie uzasadnionych przypadkach, określonych w programach prac, o których mowa w art. 10, stopa współfinansowania nie może przekraczać 90 % kosztów kwalifikowalnych.
Artykuł 9
Kwalifikujące się podmioty
Podmiotami kwalifikującymi się do otrzymania finansowania w ramach programu są właściwe organy krajowe zdefiniowane w art. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1338/2001.
ROZDZIAŁ IV
PROGRAMOWANIE, MONITOROWANIE, OCENA I KONTROLA
Artykuł 10
Programy prac
1. Program jest realizowany w ramach Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 11 w celu przyjmowania programów prac, o których mowa w art. 110 rozporządzenia finansowego. [Popr. 18]
2. W odniesieniu do dotacji program prac określa, obok wymogów zawartych w art. 108 rozporządzenia finansowego, konieczne kryteria wyboru i przyznania dotacji oraz maksymalną możliwą stopę współfinansowania.
Artykuł 11
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia, o których mowa w art. 10 ust. 1 i art.12 ust. 2, powierza się Komisji na okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r.[Popr. 19]
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. [Popr. 20]
4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. , a także z przedstawicielami EBC i Europolu . [Popr. 21]
5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 12 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 12
Monitorowanie
1. Wskaźniki odzwierciedlające postępy w realizacji programu w odniesieniu do celów szczegółowych określonych w art. 2 przedstawiono w załączniku do niniejszego wniosku.
2. Aby zapewnić skuteczną ocenę programu w odniesieniu do osiągnięcia jego celów, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 11 w celu opracowania przepisów dotyczących ram monitorowania i oceny, w tym przez zmiany załącznika mające dostosować lub uzupełnić zawarte w nim wskaźniki, jeżeli będzie to wymagane do celów oceny.
3. Komisja co roku dostarcza Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Bankowi Centralnemu, Europolowi, Eurojustowi i Prokuraturze Europejskiej informacje o wynikach programu, uwzględniając w nich wskaźniki ilościowe i jakościowe określone w załączniku do niniejszego wniosku. [Popr. 22]
4. Państwa uczestniczące oraz inni beneficjenci dostarczają Komisji wszystkie niezbędne dane i informacje, pozwalające na monitorowanie i ocenę programu.
Artykuł 13
Ocena
1. Ocena śródokresowa programu przeprowadzana jest z chwilą, gdy dostępne są wystarczające informacje na temat realizacji programu, jednak nie później niż w ciągu czterech lat od rozpoczęcia realizacji programu.
2. Po zakończeniu realizacji programu, lecz nie później niż dwa lata po upływie okresu określonego w art. 1, Komisja przeprowadza ocenę końcową programu.
3. Komisja przekazuje wnioski z tych ocen, opatrzone własnymi komentarzami, Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Bankowi Centralnemu , Europolowi, Eurojustowi i Prokuraturze Europejskiej . [Popr. 23]
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 14
Informacja, komunikacja i promocja
1. Odbiorcy finansowania unijnego uznają pochodzenie i zapewniają przejrzystość oraz eksponowanie finansowania unijnego (w szczególności podczas promowania działań i ich rezultatów), poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych informacji skierowanych do różnych grup odbiorców, w tym do mediów i opinii publicznej. [Popr. 24]
2. Komisja prowadzi działania informacyjne i komunikacyjne związane z programem, jego działaniami i rezultatami. Zasoby finansowe przydzielone na program przyczyniają się również do komunikacji instytucjonalnej w zakresie priorytetów politycznych Unii, o ile są one związane z celami, o których mowa w art. 2.
Artykuł 15
Uchylenie
Rozporządzenie (UE) nr 331/2014 traci moc ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2021 r.
Artykuł 16
Przepisy przejściowe
Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na kontynuację lub modyfikację danych działań na podstawie rozporządzenia (UE) nr 331/2014, które nadal stosuje się do danych działań aż do ich zamknięcia.
Artykuł 17
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2021 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w …,
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady
Przewodniczący
(1) Dz.U. C 378 z 19.10.2018, s. 2.
(2) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r.,
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1338/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. ustanawiające środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem (Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 6).
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1339/2001 z dnia 28 czerwca 2001 r. rozszerzające działanie rozporządzenia (WE) nr 1338/2001 ustanawiającego środki niezbędne dla ochrony euro przed fałszowaniem na państwa członkowskie, które nie przyjęły euro jako swojej jednej waluty (Dz.U. L 181 z 4.7.2001, s. 11).
(5) Decyzja Rady 2001/923/WE z dnia 17 grudnia 2001 r. ustanawiająca program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program „Perykles”) (Dz.U. L 339 z 21.12.2001, s. 50).
(6) Decyzja Rady 2001/924/WE z dnia 17 grudnia 2001 r. rozszerzająca skutki decyzji ustanawiającej wymianę, pomoc i programy szkoleniowe w zakresie ochrony euro przed fałszowaniem (program „Perykles”) na państwa członkowskie, które nie przyjęły euro jako jednej waluty (Dz.U. L 339 z 21.12.2001, s. 55).
(7) Decyzja Rady 2006/75/WE z dnia 30 stycznia 2006 r. zmieniająca i rozszerzająca decyzję 2001/923/WE ustanawiającą program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program „Perykles”) (Dz.U. L 36 z 8.2.2006, s. 40).
(8) Decyzja Rady 2006/76/WE z dnia 30 stycznia 2006 r. rozszerzająca stosowanie decyzji 2006/75/WE zmieniającej i rozszerzającej decyzję 2001/923/WE ustanawiającą program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program Perykles) na nieuczestniczące państwa członkowskie (Dz.U. L 36 z 8.2.2006, s. 42).
(9) Decyzja Rady 2006/849/WE z dnia 20 listopada 2006 r. zmieniająca i rozszerzająca decyzję 2001/923/WE ustanawiającą program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program „Perykles”) (Dz.U. L 330 z 28.11.2006, s. 28).
(10) Decyzja Rady 2006/850/WE z dnia 20 listopada 2006 r. rozszerzająca na nieuczestniczące państwa członkowskie stosowanie decyzji 2006/849/WE zmieniającej i rozszerzającej decyzję 2001/923/WE ustanawiającą program wymiany, pomocy i szkoleń dla ochrony euro przed fałszowaniem (program Perykles) (Dz.U. L 330 z 28.11.2006, s. 30).
(11) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 331/2014 z dnia 11 marca 2014 r. ustanawiające program wymiany, pomocy i szkoleń w dziedzinie ochrony euro przed fałszowaniem (program „Perykles 2020”) i uchylające decyzje Rady 2001/923/WE, 2001/924/WE, 2006/75/WE, 2006/76/WE, 2006/849/WE oraz 2006/850/WE (Dz.U. L 103 z 5.4.2014, s. 1).
(12) Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego w sprawie oceny śródokresowej programu „Perykles 2020” z dnia 6.12.2017 r., (COM(2017)0741).
(13) SWD(2017)0444 i Ares(2917)3289297 z dnia 30 czerwca 2017 r.
(14) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(15) Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s.1.
(16) Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.
(17) Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s.1.
(18) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29).
(19) Jest to kwota wyłącznie orientacyjna, uzależniona od ogólnych WRF.
(20) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).
(21) Seria Traktatów Ligi Narodów nr 2623 (1931), s. 372.
ZAŁĄCZNIK
WSKAŹNIKI SŁUŻĄCE OCENIE PROGRAMU
Program będzie ściśle monitorowany w oparciu o zestaw wskaźników mających na celu pomiar zakresu , przy minimalnych obciążeniach i kosztach administracyjnych, w jakim osiągnięto cele ogólne i szczegółowe programu, oraz w celu zminimalizowania obciążeń i kosztów administracyjnych. W tym celu gromadzone będą dane dotyczące następującego zestawu kluczowych wskaźników: [Popr. 25]
a) |
liczba wykrytych fałszywych euro; państw członkowskich i krajów trzecich, których właściwe organy krajowe uczestniczyły w działaniach w ramach programu ; [Popr. 26] |
b) |
liczba zlikwidowanych nielegalnych wytwórni; oraz uczestników i wskaźnik ich zadowolenia, jak również wszelkie inne informacje zwrotne, jakich mogliby udzielić na temat przydatności działań w ramach programu; [Popr. 27] |
c) |
informacje zwrotne otrzymane od uczestników działań finansowanych z programu właściwych organów krajowych na temat liczby wykrytych fałszywych euro oraz zlikwidowanych nielegalnych wytwórni jako bezpośrednio w wyniku lepszej współpracy w ramach programu . [Popr. 28] |
Dane i informacje dotyczące kluczowych wskaźników skuteczności działania są gromadzone co roku przez następujące podmioty: Komisję i beneficjentów programu: [Popr. 29]
— |
Komisja gromadzi dane dotyczące liczby fałszywych monet i banknotów euro; |
— |
Komisja gromadzi dane dotyczące liczby zlikwidowanych nielegalnych wytwórni; |
— |
Komisja i beneficjenci programu gromadzą dane dotyczące informacji zwrotnych otrzymanych od uczestników działań finansowanych z programu. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/340 |
P8_TA(2019)0088
Umowa o wolnym handlu między UE a Singapurem ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru (07971/2018 – C8-0446/2018 – 2018/0093(NLE))
(Zgoda)
(2020/C 449/43)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (07971/2018), |
— |
uwzględniając projekt Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru (07972/2018), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 91, art. 100 ust. 2, art. 207 ust. 4 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0446/2018), |
— |
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 maja 2017 r. (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję nieustawodawczą z dnia 13 lutego 2019 r. (2) w sprawie projektu decyzji, |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0053/2019), |
1. |
wyraża zgodę na zawarcie umowy; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Singapuru. |
(1) Opinia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 maja 2017 r., 2/15, ECLI:EU:C:2017:376.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0089.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/341 |
P8_TA(2019)0089
Umowa o wolnym handlu między UE a Singapurem (rezolucja)
Rezolucja nieustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru (07971/2018 – C8-0446/2018 – 2018/0093M(NLE))
(2020/C 449/44)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (07971/2018), |
— |
uwzględniając proponowany tekst Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Republiką Singapuru (Singapur), który w znacznym stopniu pokrywa się z tekstem parafowanym w dniu 20 września 2013 r., |
— |
uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy o ochronie inwestycji między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Singapuru, z drugiej strony (COM(2018)0194), |
— |
uwzględniając wniosek o udzielenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 91, art. 100 ust. 2, art. 207 ust. 4, art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) oraz art. 218 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) (C8-0446/2018), |
— |
uwzględniając Umowę o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską a Singapurem, która zostanie podpisana w dniu 19 października 2018 r., |
— |
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości nr 2/15 z dnia 16 maja 2017 r., wydaną na podstawie art. 218 ust. 11 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odpowiedzi na wniosek złożony przez Komisję Europejską w dniu 10 lipca 2015 r., |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie nowej, perspektywicznej i innowacyjnej przyszłej strategii w dziedzinie handlu i inwestycji (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lutego 2016 r. zawierającą zalecenia Parlamentu Europejskiego dla Komisji Europejskiej w sprawie negocjacji porozumienia w sprawie handlu usługami (TiSA) (2), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 października 2015 r. zatytułowany „Handel z korzyścią dla wszystkich – w kierunku bardziej odpowiedzialnej polityki handlowej i inwestycyjnej”, |
— |
uwzględniając decyzję Rady z dnia 22 grudnia 2009 r. upoważniającą do prowadzenia negocjacji dwustronnych w sprawie umów o wolnym handlu z poszczególnymi państwami członkowskimi Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), począwszy od Singapuru, |
— |
uwzględniając wytyczne negocjacyjne z dnia 23 kwietnia 2007 r. dotyczące międzyregionalnej umowy o wolnym handlu z państwami członkowskimi ASEAN, |
— |
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), a w szczególności jego tytuł V dotyczący działań zewnętrznych Unii, |
— |
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności art. 91, 100, 168 i 207 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 13 lutego 2019 r. (3) w sprawie projektu decyzji Rady, |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 2 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0048/2019), |
A. |
mając na uwadze, że UE i Singapur współdzielą ważne wartości, takie jak demokracja, państwo prawne, poszanowanie praw człowieka, różnorodność kulturowa i językowa oraz silne zaangażowanie na rzecz otwartego handlu opartego na zasadach i wielostronnego systemu handlowego; |
B. |
mając na uwadze, że jest to pierwsza dwustronna umowa handlowa zawarta między UE a państwem członkowskim ASEAN oraz ważny krok na drodze do ostatecznego celu, jakim jest międzyregionalna umowa o wolnym handlu; mając na uwadze, że umowa ta posłuży również za punkt odniesienia dla umów, które UE obecnie negocjuje z innymi państwami członkowskimi ASEAN o największych gospodarkach; |
C. |
mając na uwadze, że w regionie ASEAN Singapur jest zdecydowanie największym partnerem handlowym UE i odpowiada za nieco poniżej jednej trzeciej handlu towarami i usługami między UE a ASEAN oraz za około dwie trzecie inwestycji między obydwoma regionami; |
D. |
mając na uwadze, że wartość wymiany handlowej między UE a Singapurem wynosi ponad 50 mld EUR rocznie; |
E. |
mając na uwadze, że przewiduje się, iż 90 % przyszłego światowego wzrostu gospodarczego będzie generowane poza Europą, a zwłaszcza w Azji; |
F. |
mając na uwadze, że Singapur jest stroną kompleksowego i progresywnego partnerstwa transpacyficznego (CPTPP) oraz stroną w trwających negocjacjach w sprawie kompleksowego regionalnego partnerstwa gospodarczego (RCEP); |
G. |
mając na uwadze, że Singapur jest gospodarką o wysokich dochodach z dochodem narodowym brutto w wysokości 52 600 USD na mieszkańca w 2017 r.; mając na uwadze, że wzrost gospodarczy tego państwa jest jednym z najwyższych na świecie, a jego wartość od czasu uzyskania niepodległości wynosi średnio 7,7 % rocznie; |
H. |
mając na uwadze, że Singapur należy do krajów, z którymi najłatwiej jest prowadzić interesy, jego gospodarka należy do najbardziej konkurencyjnych na świecie, a jednocześnie kraj ten jest jednym z najmniej skorumpowanych na świecie; |
I. |
mając na uwadze, że produkcja, w szczególności w sektorze elektroniki i inżynierii precyzyjnej, oraz usługi to dwa filary gospodarki Singapuru o dużej wartości dodanej; |
J. |
mając na uwadze, że Singapur jest ważnym podmiotem w światowym sektorze usług finansowych i ubezpieczeniowych; |
K. |
mając na uwadze, że ponad 10 000 europejskich przedsiębiorstw ma swoje biura regionalne w Singapurze i działa w warunkach bezpieczeństwa prawa i pewności prawa; mając na uwadze, że około 50 000 europejskich przedsiębiorstw dokonuje wywozu towarów do Singapuru, z czego 83 % to małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP); |
L. |
mając na uwadze, że umowa o wolnym handlu między UE a Singapurem może mieć bardzo pozytywny wpływ na przepływy handlowe i inwestycyjne między obydwoma obszarami; mając na uwadze, że w badaniu przygotowanym w 2018 r. dla Parlamentu Europejskiego szacuje się, iż w ciągu pierwszych pięciu lat wielkość wymiany handlowej między UE a Singapurem zwiększy się o 10 %; |
M. |
mając na uwadze, że inne główne gospodarki, takie jak Japonia, Stany Zjednoczone i Chiny, zawarły już umowy o wolnym handlu z Singapurem, co stwarza dla Unii Europejskiej niekorzystne warunki konkurencji; |
N. |
mając na uwadze, że przeprowadzona w 2009 r. ocena wpływu na handel i zrównoważony rozwój w odniesieniu do umowy o wolnym handlu między UE a ASEAN wykazała, iż ta dwustronna umowa o wolnym handlu będzie korzystna dla obu stron pod względem dochodu narodowego, PKB i zatrudnienia; mając na uwadze, że nie przygotowano oceny wpływu na handel i zrównoważony rozwój dotyczącej w szczególności stosunków handlowych między UE a Singapurem i bliższego okresu; |
O. |
mając na uwadze, że w analizie skutków gospodarczych umowy o wolnym handlu między UE a Singapurem, przeprowadzonej przez Komisję Europejską w 2013 r., stwierdzono, iż PKB Singapuru może wzrosnąć o 0,94 %, tj. o 2,7 mld EUR, a PKB UE o 550 mln EUR; |
1. |
z zadowoleniem przyjmuje podpisanie w dniu 19 października 2018 r. w Brukseli umowy o wolnym handlu; |
2. |
podkreśla, że negocjacje zakończono już w 2012 r., a ich podstawą były wytyczne negocjacyjne Rady dotyczące umowy o wolnym handlu między UE a ASEAN, przyjęte w kwietniu 2007 r.; ubolewa z powodu znacznie opóźnionego przedłożenia umowy do ratyfikacji, czego przyczyną był m.in. wniosek Komisji o opinię Trybunału Sprawiedliwości UE, aby uzyskać jasność co do tego, czy kwestie uregulowane w umowie wchodzą w zakres wyłącznych kompetencji UE czy w zakres kompetencji dzielonych; z zadowoleniem przyjmuje jasność prawa, którą zapewniła opinia Trybunału Sprawiedliwości UE oraz uważa, że wzmocniło to umocowaną demokratycznie rolę Parlamentu Europejskiego oraz zapewniło jasność co do kompetencji UE w zakresie polityki handlowej; wyraża zadowolenie z powodu niesłabnącego zaangażowania Singapuru mimo tego opóźnienia oraz apeluje o szybkie wdrożenie umowy po jej ratyfikowaniu przez Parlament; |
3. |
uważa, że UE powinna dołożyć wszelkich starań, aby pozostać w czołówce podmiotów angażujących się na rzecz otwartego systemu handlowego opartego na zasadach, a także wyraża zadowolenie, iż dziesięć lat po rozpoczęciu negocjacji umowa o wolnym handlu między UE a Singapurem stała się ważnym elementem tego systemu; wobec tego wzywa Komisję i państwa członkowskie do aktywnego nawiązywania stosunków z innymi partnerami na świecie w ramach ustawicznego dążenia do realizacji ambitnej, globalnej, uczciwej i otwartej polityki handlowej z wykorzystaniem doświadczeń wynikających z umowy o wolnym handlu z Singapurem; |
4. |
podkreśla ekonomiczne i strategiczne znaczenie tej umowy, ponieważ Singapur jest centralnym ośrodkiem dla całego regionu ASEAN; uważa, że umowa ta jest ważnym krokiem na drodze do zawarcia umów handlowych i inwestycyjnych z innymi państwami członkowskimi ASEAN, będzie dla nich wzorem oraz umożliwi zawarcie w przyszłości umowy na skalę regionalną; podkreśla także, że umowa ta pozwoli uniknąć niekorzystnych warunków konkurencji dla eksporterów z UE względem przedsiębiorstw z pozostałych krajów objętych kompleksowym i progresywnym partnerstwem transpacyficznym oraz kompleksowym regionalnym partnerstwem gospodarczym; z zadowoleniem przyjmuje, że zawarcie tej umowy w ramach globalnej polityki UE na rzecz uczciwego i otwartego handlu przyniesie istotne korzyści nie tylko konsumentom, lecz także pracodawcom; |
5. |
zauważa, że Singapur zniósł już większość ceł na produkty z UE i że z chwilą wejścia w życie umowa całkowicie usunie nieliczne, które jeszcze pozostały; |
6. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Singapur usunie pewne środki, które mogą stanowić bariery handlowe, takie jak podwójne testy bezpieczeństwa samochodów oraz części samochodowych i elektroniki samochodowej, co ułatwi wywóz towarów przez unijne przedsiębiorstwa do Singapuru; |
7. |
podkreśla, że umowa zapewni unijnym przedsiębiorstwom lepszy dostęp do rynku usług w Singapurze, na przykład usług finansowych, telekomunikacyjnych, inżynieryjnych, architektonicznych, pocztowych i usług w zakresie transportu morskiego, oraz że liberalizacja ta opiera się na tzw. wykazie pozytywnym; |
8. |
w odniesieniu do liberalizacji usług finansowych przypomina, że umowa obejmuje klauzulę wyłączenia ostrożnościowego, która umożliwia stronom przyjmowanie lub utrzymywanie środków ze względów ostrożnościowych, a zwłaszcza ochronę deponentów i inwestorów, oraz zapewnienie integralności i stabilności systemów finansowych stron; |
9. |
z zadowoleniem przyjmuje podpisanie przez Singapur w dniu 21 czerwca 2017 r. wielostronnego porozumienia w sprawie automatycznej wymiany informacji o rachunkach finansowych (Multilateral Competent Authority Agreement – MCAA) w celu wdrożenia światowego standardu automatycznej wymiany informacji do celów podatkowych, jak również zawiadomienie OECD przez Singapur w dniu 30 czerwca 2017 r. o zamiarze uruchomienia automatycznych wymian w ramach tego porozumienia ze wszystkimi państwami członkowskimi UE, z którymi Singapur nie zawarł dwustronnej umowy w tym zakresie; zwraca uwagę, że Singapur nie widniej ani na czarnej liście, ani na liście ostrzegawczej w ramach wykazu grupy UE ds. kodeksu postępowania, który to wykaz obejmuje jurysdykcje niechętne współpracy w kwestiach podatkowych, choć Singapur jest krytykowany przez niektóre organizacje pozarządowe za oferowanie przedsiębiorstwom zachęt podatkowych; |
10. |
podkreśla, że umowa zapewnia lepszy dostęp do singapurskiego rynku zamówień publicznych niż Porozumienie w sprawie zamówień rządowych; podkreśla, że przy udzielaniu zamówień publicznych należy również brać pod uwagę kryteria społeczne i środowiskowe; podkreśla, że zarówno w UE, jak i w Singapurze zamówienia publiczne nadal muszą służyć najlepiej pojętym interesom obywateli; |
11. |
wyraża zadowolenie, że Singapur zgodził się ustanowić system rejestracji oznaczeń geograficznych, który będzie chronił ok. 190 takich oznaczeń z UE, a na późniejszym etapie możliwe będzie objęcie nim dalszych oznaczeń; przypomina, że w 2016 r. UE wyeksportowała do Singapuru produkty rolno-spożywcze o wartości 2,2 mld EUR, a także zauważa, że Singapur jest piątym co do wielkości rynkiem w Azji dla żywności i napojów z UE i tym samym oferuje znaczne możliwości unijnym rolnikom i producentom produktów rolno-spożywczych; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie się Singapuru w ramach tej umowy do utrzymania zerowych opłat celnych w przypadku produktów rolno-spożywczych oraz wdrożenie systemu certyfikacji unijnych zakładów produkujących mięso, które chcą wywozić swoje produkty do Singapuru; ubolewa jednak, że umowa nie oferuje automatycznej ochrony dla 196 unijnych oznaczeń geograficznych wymienionych w załączniku do rozdziału dotyczącego praw własności intelektualnej, gdyż wszystkie oznaczenia geograficzne, bez względu na ich pochodzenie, trzeba będzie zbadać i przeprowadzić przez termin do publikacji (i ewentualnie wniesienia sprzeciwu), zgodnie z procedurą rejestracji w Singapurze, aby objąć je ochroną; podkreśla, że przepisy implementacyjne dotyczące oznaczeń geograficznych, które są podstawą singapurskiego rejestru oznaczeń geograficznych i procedury rejestracji takich oznaczeń, zaczną obowiązywać po ratyfikacji umowy przez Parlament; apeluje do władz Singapuru o bezzwłoczne rozpoczęcie prac nad procedurą rejestracji oraz szybkie ustanowienie rejestru i nadanie mu mocy prawnej po ratyfikacji umowy przez Parlament; zachęca Komisję do kontynuowania intensywnej współpracy z władzami Singapuru, aby jak najwięcej unijnych oznaczeń geograficznych objęto ochroną zgodnie z warunkami ochrony określonymi w umowie o wolnym handlu bez jakichkolwiek wyjątków lub ograniczeń (w tym załączników lub stopek); |
12. |
podkreśla, że umowa uznaje prawo państw członkowskich na wszystkich szczeblach do regulowania i świadczenia usług publicznych i nie uniemożliwia rządom przejęcia sprywatyzowanych usług ponownie przez sektor publiczny; |
13. |
podkreśla, że umowa gwarantuje prawo UE do utrzymania i stosowania własnych norm w odniesieniu do wszystkich towarów i usług sprzedawanych w UE i że wobec tego wszystkie towary i usługi importowane z Singapuru muszą spełniać normy UE; podkreśla, że standardów unijnych nigdy nie należy uważać za bariery w handlu, a także zwraca uwagę na znaczenie promowania tych standardów na szczeblu globalnym; podkreśla, że żadne z postanowień umowy nie uniemożliwia stosowania zasady ostrożności określonej w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
14. |
podkreśla znaczenie odpowiedzialnej polityki handlowej opartej na wartościach oraz potrzebę dążenia do zrównoważonego rozwoju; dlatego też z zadowoleniem przyjmuje, że w rozdziale dotyczącym handlu i zrównoważonego rozwoju obydwie strony zobowiązały się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony środowiska i ochrony pracy, dzięki czemu umowę tę można uznać za postępową umowę handlową; zauważa, że umowa zawiera również rozdział dotyczący barier pozataryfowych w sektorze produkcji energii ze źródeł odnawialnych; zwraca uwagę, że umowa między UE a Singapurem może być instrumentem służącym przeciwdziałaniu zmianie klimatu oraz przyspieszeniu i intensyfikacji działań i inwestycji niezbędnych w kontekście zrównoważonej przyszłości niskoemisyjnej; wzywa UE i Singapur do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do realizacji zrównoważonych celów rozwoju; |
15. |
przypomina, że strony zobowiązały się do podejmowania stałych wysiłków na rzecz ratyfikowania i skutecznego wdrażania podstawowych konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP); przyjmuje do wiadomości informacje przekazane do tej pory przez rząd Singapuru w związku z przestrzeganiem przezeń trzech zaległych podstawowych konwencji MOP dotyczących wolności związkowej, ochrony praw związkowych, dyskryminacji i pracy przymusowej oraz apeluje do Singapuru o dalszą współpracę z MOP z myślą o postępach na rzecz pełnego dostosowania się do postanowień tych konwencji, a docelowo do ich ratyfikacji w rozsądnym terminie; |
16. |
z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie do skutecznego wdrażania wielostronnych umów środowiskowych, takich jak porozumienie klimatyczne z Paryża, oraz do zrównoważonej gospodarki leśnej i zrównoważonego zarządzania rybołówstwem; |
17. |
podkreśla, że współpraca regulacyjna jest dobrowolna i nie powinna w żadnym przypadku ograniczać prawa do wprowadzania regulacji; |
18. |
zachęca strony do pełnego korzystania z postanowień dotyczących współpracy w dziedzinie dobrostanu zwierząt i do ustanowienia, tak szybko jak to możliwe po wejściu w życie umowy o wolnym handlu, wspólnej grupy roboczej w celu uzgodnienia planu działania dotyczącego odpowiednich sektorów, np. dobrostanu ryb w akwakulturze; |
19. |
podkreśla, że zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego i partnerów społecznych w monitorowanie wdrażania umowy ma kluczowe znaczenie i wzywa do szybkiego utworzenia krajowych grup doradczych po wejściu umowy w życie, a także do zapewnienia zrównoważonego uczestnictwa społeczeństwa obywatelskiego w tych grupach; wzywa Komisję do przeznaczenia na ten cel wystarczających środków finansowych, aby umożliwić im skuteczną działalność oraz udzielić wsparcia w celu zapewnienia konstruktywnego udziału społeczeństwa obywatelskiego; |
20. |
zauważa, że w umowie o partnerstwie i współpracy między UE a Singapurem przewidziano możliwość zawieszenia przez UE umowy o wolnym handlu w przypadku łamania podstawowych praw człowieka przez Singapur; |
21. |
wzywa Komisję do jak najszybszego i rozsądnego wykorzystania klauzuli dotyczącej ogólnego przeglądu umowy, aby poprawić egzekwowalność postanowień dotyczących pracy i środowiska, w tym w ostateczności za pomocą mechanizmu opartego na sankcjach, który stanowiłby jedną z wielu metod egzekwowania prawa; |
22. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Republiki Singapuru. |
(1) Dz.U. C 101 z 16.3.2018, s. 30.
(2) Dz.U. C 35 z 31.1.2018, s. 21.
(3) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0088.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/346 |
P8_TA(2019)0090
Umowa o ochronie inwestycji między UE a Singapurem ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o ochronie inwestycji między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Singapuru, z drugiej strony (07979/2018 – C8-0447/2018 – 2018/0095(NLE))
(Zgoda)
(2020/C 449/45)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (07979/2018), |
— |
uwzględniając projekt Umowy o ochronie inwestycji między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Singapuru, z drugiej strony (07980/2018), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 207 ust. 4 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0447/2018), |
— |
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 maja 2017 r. (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję nieustawodawczą z dnia 13 lutego 2019 r. (2) w sprawie projektu decyzji, |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0054/2019), |
1. |
wyraża zgodę na zawarcie umowy; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Singapuru. |
(1) Opinia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 maja 2017 r., 2/15, ECLI:EU:C:2017:376.
(2) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0091.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/347 |
P8_TA(2019)0091
Umowa o ochronie inwestycji między UE a Singapurem (rezolucja)
Rezolucja nieustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o ochronie inwestycji między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Singapuru, z drugiej strony (07979/2018 – C8-0447/2018 – 2018/0095M(NLE))
(2020/C 449/46)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (07979/2018), |
— |
uwzględniając projekt Umowy o ochronie inwestycji między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Singapuru, z drugiej strony (07980/2018), |
— |
uwzględniając wniosek o udzielenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 207 ust. 4 i art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) ppkt (v) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) (C8-0447/2018), |
— |
uwzględniając wytyczne negocjacyjne z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie umowy o wolnym handlu z państwami członkowskimi Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), |
— |
uwzględniając decyzję Rady z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie przystąpienia do negocjacji dwustronnych dotyczących umów o wolnym handlu z poszczególnymi państwami członkowskimi Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), począwszy od Singapuru, |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie przyszłej europejskiej polityki inwestycji międzynarodowych (1), |
— |
uwzględniając zmiany pierwotnych wytycznych negocjacyjnych w dniu 12 września 2011 r. mające na celu upoważnienie Komisji do negocjowania w sprawach inwestycji, |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1219/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. ustanawiające przepisy przejściowe w zakresie dwustronnych umów inwestycyjnych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi (2), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2016 r. w sprawie nowej, perspektywicznej i innowacyjnej przyszłej strategii w dziedzinie handlu i inwestycji (3), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 14 października 2015 r. zatytułowany „Handel dla wszystkich – w kierunku bardziej odpowiedzialnej polityki handlowej i inwestycyjnej” (COM(2015)0497), |
— |
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 maja 2017 r. w ramach procedury 2/15 (4), wnioskowaną przez Komisję w dniu 10 lipca 2015 r. na podstawie art. 218 ust. 11 TFUE, |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 października 2018 r. w sprawie wkładu UE w wiążący instrument ONZ dotyczący korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw o cechach transnarodowych w odniesieniu do przestrzegania praw człowieka (5), |
— |
uwzględniając zasady dotyczące przejrzystości w umownych postępowaniach arbitrażowych między inwestorem a państwem przyjęte przez Komisję Narodów Zjednoczonych do spraw Międzynarodowego Prawa Handlowego (UNCITRAL), |
— |
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, a w szczególności jego tytuł V dotyczący działań zewnętrznych Unii, |
— |
uwzględniając TFUE, z zwłaszcza jego część piątą, tytuły I, II i V, w szczególności art. 207 w związku z art. 218 ust. 6 lit. a) ppkt (v), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z 13 lutego 2019 r. (6) w sprawie projektu decyzji, |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 2 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0049/2019), |
A. |
mając na uwadze, że Unia i Singapur wyznają te same wartości podstawowe, w tym wartości demokracji, praworządności, poszanowania praw człowieka, różnorodności kulturowej i językowej, oraz podzielają silne zaangażowanie w handel oparty na zasadach w ramach wielostronnego systemu handlowego; |
B. |
mając na uwadze, że Unia jest czołowym odbiorcą i źródłem bezpośrednich inwestycji zagranicznych na całym świecie; |
C. |
mając na uwadze, że Singapur jest ósmym co do wielkości w ogóle i pierwszym w regionie ASEAN miejscem przeznaczenia unijnych bezpośrednich inwestycji zagranicznych; |
D. |
mając na uwadze, że Singapur jest zdecydowanie największym partnerem handlowym UE w Azji Południowo-Wschodniej i odpowiada za niespełna jedną trzecią handlu towarami i usługami między UE a ASEAN oraz za około dwóch trzecich wszystkich inwestycji między obydwoma regionami; mając na uwadze, że ponad 10 000 europejskich firm ma swoje siedziby regionalne w Singapurze i zasadniczo działa w kontekście bezpieczeństwa i pewności prawa; |
E. |
mając na uwadze, że Singapur jest główną lokalizacją dla europejskich inwestycji w Azji, a inwestycje dwustronne w 2016 r. osiągnęły kwotę 256 mld EUR; |
F. |
mając na uwadze, że aktualnie obowiązuje ponad 3 000 międzynarodowych traktatów inwestycyjnych, a państwa członkowskie są stronami około 1 400 takich traktatów; |
G. |
mając na uwadze, że jest to pierwsza umowa „wyłącznie o ochronie inwestycji” zawarta między Unią a państwem trzecim w następstwie toczonych wśród instytucji dyskusji na temat nowej architektury umów o wolnym handlu zawieranych przez UE, na podstawie opinii TSUE nr 2/15 z dnia 16 maja 2017 r.; |
H. |
mając na uwadze, że w świetle nowego podejścia do ochrony inwestycji i mechanizmu jej egzekwowania – systemu sądów ds. inwestycji (ICS) – w 2017 r. Singapur zgodził się zrewidować postanowienia o ochronie inwestycji wynegocjowane w 2014 r., tym samym ponownie otwierając zamknięte porozumienie; |
I. |
mając na uwadze, że umowa opiera się na postanowieniach dotyczących ochrony inwestycji zawartych w kompleksowej umowie gospodarczo-handlowej miedzy UE a Kanadą (CETA), ratyfikowanej przez Parlament w dniu 15 lutego 2017 r.; |
J. |
mając na uwadze, że w dniu 6 września 2017 r., Belgia wystąpiła do TSUE o opinię w sprawie zgodności postanowień CETA dotyczących ICS z unijnymi traktatami; |
K. |
mając na uwadze, że rozwinięte gospodarki o prawidłowo funkcjonujących systemach sądownictwa sprawiają, że kwestia korzystania z mechanizmów rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem jest mniej istotna, chociaż mechanizmy te mogą zapewnić szybsze rozwiązywanie sporów; mając jednak na uwadze, że ustanowienie niezależnego wielostronnego trybunału inwestycyjnego zwiększyłoby zaufanie do systemu i pewność prawa; |
L. |
mając na uwadze, że umowa zastąpi dotychczasowe dwustronne umowy inwestycyjne zawarte miedzy trzynastoma państwami członkowskimi a Singapurem, które nie obejmują nowego unijnego podejścia do ochrony inwestycji ani mechanizmu jej egzekwowania (ICS); |
M. |
mając na uwadze, że strony zobowiązały się do stworzenia wielostronnego trybunału inwestycyjnego, która to inicjatywa ma zdecydowane poparcie Parlamentu; |
N. |
mając na uwadze, że w dniu 20 marca 2018 r. Rada przyjęła wytyczne negocjacyjne upoważniające Komisję do rozpoczęcia negocjacji w imieniu UE w sprawie konwencji ustanawiającej wielostronny trybunał inwestycyjny; mając na uwadze, że te wytyczne negocjacyjne zostały podane do wiadomości publicznej; |
O. |
mając na uwadze, że UE zawarła podobną umowę o ochronie inwestycji z Wietnamem – przyjętą przez Komisję w dniu 17 października 2018 r.; |
1. |
z zadowoleniem przyjmuje nowe unijne podejście do ochrony inwestycji i odnośny mechanizm egzekwowania (ICS), które zastępują kontrowersyjny mechanizm rozstrzygania sporów między inwestorem a państwem (ISDS), eliminując niektóre jego braki proceduralne, jaki i indywidualne podejścia stosowane przez państwa członkowskie UE na podstawie istniejących dwustronnych umów inwestycyjnych (BITs); |
2. |
uważa, że istotne jest, by umowa zapewniała wysoki poziom ochrony inwestycji, przejrzystości i odpowiedzialności, gwarantując jednocześnie prawo obu stron do wprowadzania regulacji na wszystkich szczeblach rządowych oraz realizacji uzasadnionych celów polityki publicznej, takich jak ochrona zdrowia publicznego i środowiska; podkreśla, że w przypadku gdy jedna strona ustanowi przepisy w sposób, który negatywnie wpływa na inwestycję lub jest sprzeczny z oczekiwaniami inwestora co do zysków, nie stanowiłoby to samo w sobie naruszenia standardów w zakresie ochrony inwestycji i tym samym nie wymagałoby żadnej rekompensaty; podkreśla, że umowa nie może w żaden sposób ograniczać autonomii partnerów społecznych i praw związków zawodowych; |
3. |
podkreśla, że umowa gwarantuje niedyskryminację inwestorów z UE w Singapurze w stosunku do inwestorów singapurskich oraz zapewnia im ochronę przed bezprawnym wywłaszczeniem; |
4. |
przypomina, że ICS przewiduje utworzenie stałego sądu pierwszej instancji i sądu apelacyjnego, których członkowie mają posiadać kwalifikacje porównywalne z kwalifikacjami sędziów Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, w tym biegłą znajomość prawa międzynarodowego publicznego, a nie tylko prawa handlowego, oraz spełniać ścisłe kryteria dotyczące niezależności, uczciwości i etyki postępowania, określone w wiążącym kodeksie etycznym i służące zapobieganiu konfliktom interesów; |
5. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że zasady przejrzystości będą miały zastosowanie w postępowaniach przed sądami, dokumenty dotyczące spraw będą publicznie dostępne, a przesłuchania będą miały publiczny charakter; uważa, że większa przejrzystość pomoże wzbudzić zaufanie społeczeństwa do systemu; ponadto z zadowoleniem przyjmuje jasność podstaw, na których inwestor może złożyć skargę, co zapewnia dodatkową przejrzystość i uczciwość procesu; |
6. |
podkreśla, że strony trzecie, takie jak organizacje pracy lub ochrony środowiska, nie posiadają legitymacji procesowej przed sądem i w związku z tym nie mogą uczestniczyć jako strony poszkodowane w egzekwowaniu obowiązków inwestorów, ale mogą uczestniczyć w postępowaniach ICS za pośrednictwem opinii amicus curiae; podkreśla, że trybunał inwestycyjny nadal stanowi oddzielny system przeznaczony wyłącznie dla inwestorów zagranicznych; |
7. |
podkreśla, że nie będzie możliwy wybór sądu ze względu na możliwość korzystniejszego rozstrzygnięcia sprawy (ang. forum shopping) oraz że należy unikać wielokrotnych i równoległych postępowań; |
8. |
przypomina, że przedmiotowa umowa w znacznej mierze opiera się na postanowieniach o ochronie inwestycji zawartych w CETA, ponieważ w chwili zawarcia przewiduje postanowienia dotyczące obowiązków byłych sędziów, kodeksu etycznego zapobiegającego konfliktom interesów i w pełni działającego sądu apelacyjnego; |
9. |
z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie Singapuru w ustanowienie wielostronnego trybunału inwestycyjnego – powszechnego i niezależnego sądu międzynarodowego, który będzie miał zdolność do rozpoznawania sporów między inwestorami a państwami uznającymi jego właściwość w sprawach dotyczących dwustronnych umów inwestycyjnych, oraz którego ostatecznym celem musi być zreformowanie i zastąpienie obecnie pozbawionego równowagi, kosztownego i rozdrobnionego systemu ochrony inwestycji; uznaje umowę za milowy krok na drodze do osiągnięcia tego celu; zachęca Komisję do kontynuowania sięgających państw trzecich starań na rzecz jak najszybszego ustanowienia tego trybunału; |
10. |
z zadowoleniem przyjmuje decyzję Rady o upublicznieniu wytycznej negocjacyjnej z dnia 20 marca 2018 r. w sprawie wielostronnego trybunału inwestycyjnego i wzywa Radę do upublicznienia wytycznych negocjacyjnych dotyczących wszystkich poprzednich i przyszłych umów o handlu i inwestycjach niezwłocznie po ich przyjęciu w celu zwiększenia przejrzystości i kontroli publicznej; |
11. |
podkreśla, że umowa zastąpi dotychczasowe dwustronne umowy inwestycyjne zawarte między trzynastoma państwami członkowskimi a Singapurem, zapewniając w ten sposób większą spójność w porównaniu z dwustronnymi umowami inwestycyjnymi, które opierają się na przestarzałych unormowaniach o ochronie inwestycji i obejmują mechanizm ISDS; podkreśla, że umowa ustanowi nowe prawa związane z roszczeniami inwestorów w pozostałych piętnastu państwach członkowskich; podkreśla, że funkcjonalne sądy krajowe stanowią pierwszą opcję dla rozwiązywania sporów inwestorskich, lecz uważa, że umowa stanowi ważny krok ku reformie ogólnoświatowych norm dotyczących ochrony inwestycji i rozstrzygania sporów; |
12. |
ubolewa nad brakiem przepisów dotyczących odpowiedzialności inwestorów i podkreśla w tym kontekście znaczenie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw; apeluje do Komisji o rozważenie przepisów podobnych do tych, które dotyczą minerałów z regionów ogarniętych konfliktami i drewna, takich jak dotyczące przemysłu konfekcyjnego; przypomina o znaczeniu Wytycznych OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych oraz Wytycznych ONZ dotyczących biznesu i praw człowieka; |
13. |
dostrzega brak globalnego podejścia do przestrzegania prawa przez korporacje w odniesieniu do praw człowieka oraz brak dostępnych mechanizmów naprawczych; odnotowuje prace zainicjowane w ONZ przez otwartą międzyrządową grupę roboczą ds. korporacji transnarodowych i innych przedsiębiorstw dotyczące praw człowieka w ustanawianiu wiążącego instrumentu ONZ; zachęca Komisję i państwa członkowskie UE do konstruktywnego zaangażowania się w tę inicjatywę; |
14. |
zachęca Komisję do kontynuacji prac nad poprawą dostępności ICS, w szczególności dla MŚP i mniejszych firm; |
15. |
wzywa Komisję i Singapur do uzgodnienia surowszych sankcji w przypadku naruszenia kodeksu etycznego przez członka trybunału oraz do zapewnienia ich obowiązywania w chwili wejścia umowy w życie; |
16. |
uważa, że dzięki zatwierdzeniu tej umowy UE wzmocni swą pozycję na potrzeby negocjacji podobnych umów z innymi państwami ASEAN w celu ustanowienia podobnych standardów ochrony inwestycji w całym regionie; |
17. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Republiki Singapuru. |
(1) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 34.
(2) Dz.U. L 351 z 20.12.2012, s. 40.
(3) Dz.U. C 101 z 16.3.2018, s. 30.
(4) Opinia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 maja 2017 r., 2/15, ECLI:EU:C: 2017:376.
(5) Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0382.
(6) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0090.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/351 |
P8_TA(2019)0092
Umowa o partnerstwie i współpracy między UE a Singapurem ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Singapuru, z drugiej strony (15375/2018 – C8-0026/2019 – 2018/0403(NLE))
(Zgoda)
(2020/C 449/47)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (15375/2018), |
— |
uwzględniając projekt Umowy o partnerstwie i współpracy pomiędzy Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Singapuru, z drugiej strony (08224/2014), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 212 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0026/2019), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję nieustawodawczą z dnia 13 lutego 2019 r. (1) w sprawie projektu decyzji, |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0020/2019), |
1. |
wyraża zgodę na zawarcie umowy; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Singapuru. |
(1) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0093.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/352 |
P8_TA(2019)0093
Umowa o partnerstwie i współpracy między UE a Singapurem (rezolucja)
Rezolucja nieustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia, w imieniu Unii Europejskiej, Umowy o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Singapuru, z drugiej strony (15375/2018 – C8-0026/2019 – 2018/0403M(NLE))
(2020/C 449/48)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (15375/2018), |
— |
uwzględniając projekt Umowy o partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Singapurem, z drugiej strony (08224/2014), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 212 w połączeniu z art. 218 ust. 6 lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0026/2019), |
— |
uwzględniając umowę o partnerstwie i współpracy (UPiW) między Unią Europejską a Singapurem podpisaną w Brukseli dnia 19 października 2018 r., |
— |
uwzględniając umowę o wolnym handlu (FTA) i umowę o ochronie inwestycji pomiędzy UE a Singapurem podpisane dnia 19 października 2018 r. |
— |
uwzględniając umowę o współpracy pomiędzy ASEAN a EWG podpisaną w marcu 1980 r., stanowiącą ramy prawne dla stosunków między UE a ASEAN (1), |
— |
uwzględniając 12. szczyt Azja-Europa (ASEM), który odbył się w dniach 18–19 października 2018 r. w Brukseli, |
— |
uwzględniając 10. posiedzenie międzyparlamentarne z udziałem UE i Singapuru, które odbyło się w dniu 23 maja 2017 r. w Brukseli, |
— |
uwzględniając globalną strategię na rzecz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej, opublikowaną przez wiceprzewodniczącą Komisji / wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w czerwcu 2016 r., |
— |
uwzględniając wytyczne UE w sprawie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa w Azji Wschodniej zatwierdzone przez Radę dnia 15 czerwca 2012 r., |
— |
uwzględniając konkluzje Rady z dnia 28 maja 2018 r. w sprawie zwiększenia współpracy UE w zakresie bezpieczeństwa w Azji i w stosunkach z tym kontynentem, |
— |
uwzględniając strategię UE dotyczącą łączenia Europy i Azji, która opiera się na koncepcji zrównoważonej łączności, |
— |
uwzględniając ostatnie rezolucje dotyczące ASEAN, w szczególności rezolucję z dnia 3 października 2017 r. w sprawie stosunków politycznych UE z ASEAN (2) oraz z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie przyszłości stosunków UE-ASEAN (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję ustawodawczą z dnia 13 lutego 2019 r. (4) w sprawie projektu decyzji, |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 2 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych (A8-0023/2019), |
A. |
mając na uwadze, że stosunki pomiędzy UE a Singapurem sięgają kilku dziesięcioleci wstecz i opierają się na długiej przyjaźni i bliskich więziach historycznych, politycznych i gospodarczych; mając na uwadze, że to dwustronne partnerstwo opiera się na wspólnych wartościach i zaangażowaniu w tworzenie pokoju i dobrobytu na świecie; |
B. |
mając na uwadze, że obie strony umowy o partnerstwie i współpracy (UPiW) pomiędzy UE a Singapurem potwierdzają swoje poszanowanie dla zasad demokratycznych, praworządności, praw człowieka i podstawowych wolności w oparciu o Powszechną deklarację praw człowieka i inne właściwe międzynarodowe instrumenty na rzecz praw człowieka; |
C. |
mając na uwadze, że Singapur jest członkiem założycielem Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN), które w 2017 r. obchodziło 40 rocznicę istnienia; |
D. |
mając na uwadze, że w trakcie swojego przewodnictwa w ASEAN w 2018 r., którego motto brzmiało „Trwałość i innowacja” („Resilient and Innovative”), Singapur zorganizował dwa szczyty ASEAN i promował jedność, bezpieczeństwo i współpracę gospodarczą w ramach ASEAN, uruchamiając inicjatywy takie jak Wspólnota młodzieży ASEAN; |
E. |
mając na uwadze, że Singapur jest bliskim sojusznikiem Stanów Zjednoczonych, z którymi w 2003 r. podpisał umowę o wolnym handlu i które uważa za państwo kluczowe dla bezpieczeństwa, stabilności i równowagi w rejonie Azji i Pacyfiku; |
F. |
mając na uwadze, że w 2017 r. Singapur zajął 9. miejsce według wskaźnika rozwoju społecznego w ramach Programu Narodów Zjednoczonych ds. Rozwoju; |
G. |
mając na uwadze, że w 2017 r. Singapur zajął 6. miejsce według wskaźnika postrzegania korupcji publikowanego przez Transparency International, co oznacza, że jest jednym z najmniej skorumpowanych krajów na świecie; |
H. |
mając na uwadze, że pierwsze Forum młodych liderów UE–ASEAN odbyło się w lutym 2018 r.; |
I. |
mając na uwadze, że Singapur doświadczył rekordowych poziomów zanieczyszczenia powietrza w wyniku pożarów lasów w państwach sąsiednich, spowodowanych w dużej mierze celowym wypalaniem z zamiarem pozyskania gruntu pod uprawę oleju palmowego i plantacji drewna; |
J. |
mając na uwadze, że konstytucja Singapuru gwarantuje prawa do wolności wypowiedzi, pokojowego gromadzenia się i stowarzyszania się, które są jednak poważnie ograniczone ze względów bezpieczeństwa, ochrony porządku publicznego, moralności, przywileju parlamentarnego, a także harmonii rasowej i religijnej; mając na uwadze, że Singapur znajduje się na 151. miejscu (spośród 180) w światowym rankingu wolności prasy na rok 2018; mając na uwadze, że singapurskie prawo dotyczące obrazy, podburzania i zniesławienia wykorzystuje się do ograniczania krytyki ze strony działaczy, blogerów i mediów; |
K. |
mając na uwadze, że Singapur nadal stosuje karę śmierci; mając na uwadze, że po krótkim okresie, w którym nie przeprowadzono żadnych egzekucji, ich liczba od 2014 r. rośnie; |
L. |
mając na uwadze, że prawa społeczności LGBTI w Singapurze są poważnie ograniczone; mając na uwadze, że stosunki seksualne między dwoma mężczyznami za przyzwoleniem stron są nielegalne i podlegają karze maksymalnie dwóch lat pozbawienia wolności; mając na uwadze, że związki osób tej samej płci nie są w Singapurze uznawane przez prawo; |
M. |
mając na uwadze, że Singapur musi jeszcze ratyfikować dwie podstawowe konwencje MOP, a mianowicie Konwencję dotyczącą wolności związkowej i ochrony praw związkowych oraz konwencję dotyczącą dyskryminacji; |
Umowa o partnerstwie i współpracy pomiędzy UE a Singapurem
1. |
przyjmuje z zadowoleniem zawarcie umowy o partnerstwie i współpracy, która ma znaczenie strategiczne i stworzy ramy prawne dla długoterminowych dwustronnych stosunków i zaangażowania we wzmacnianie i poszerzanie współpracy na forach regionalnych i międzynarodowych, jak również w obszarach, takich jak ochrona środowiska, międzynarodowa stabilność, sprawiedliwość, bezpieczeństwo i rozwój; |
2. |
zwraca uwagę na możliwości wynikające z umowy o partnerstwie i współpracy odnośnie do nowych obszarów współpracy, np. praw człowieka, sprawiedliwości, wolności, bezpieczeństwa i nierozprzestrzeniania broni jądrowej, jak również w zakresie współpracy naukowej i technologicznej w obszarach takich jak energia, środowisko, walka ze zmianą klimatu, ochrona zasobów naturalnych i transport, w szczególności morski i lotniczy; |
3. |
przyjmuje z zadowoleniem współpracę w zakresie więzi międzyludzkich, społeczeństwa informacyjnego, sektorów audiowizualnego i medialnego, edukacji, wymian kulturowych, zatrudnienia i spraw społecznych, zdrowia oraz statystyk, które pozwolą na ocenę postępów w wykonaniu umowy; |
4. |
uważa, że umowa o partnerstwie i współpracy, będąca umową ramową, jest pod względem politycznym blisko powiązana z umową o wolnym handlu (FTA) i umową o ochronie inwestycji oraz uzupełnia te umowy; przypomina, że art. 44 umowy o partnerstwie i współpracy umożliwia niewykonanie umów w przypadkach systematycznego i poważnego naruszenia istotnych elementów, w tym zasad demokracji, praworządności i praw człowieka; |
5. |
z zadowoleniem przyjmuje podpisanie przez Singapur w dniu 21 czerwca 2017 r. wielostronnego porozumienia w sprawie automatycznej wymiany informacji o rachunkach finansowych (Multilateral Competent Authority Agreement – MCAA) w celu wdrożenia światowego standardu automatycznej wymiany informacji do celów podatkowych, jak również zawiadomienie OECD przez Singapur w dniu 30 czerwca 2017 r. o zamiarze uruchomienia automatycznych wymian w ramach tego porozumienia ze wszystkimi państwami członkowskimi UE, z którymi Singapur nie zawarł dwustronnej umowy w tym zakresie; zachęca strony do korzystania w pełnym zakresie z przepisów w sprawie współpracy podatkowej zawartych w umowie o partnerstwie i współpracy; |
Prawa człowieka i podstawowe wolności
6. |
potwierdza potrzebę zobowiązania i zaangażowania w odniesieniu do przestrzegania praw człowieka, w tym praw socjalnych, zasad demokracji, podstawowych wolności, dobrej administracji oraz praworządności, jak również współpracy w tym zakresie; przypomina, że prawa człowieka znajdują się w centrum stosunków UE z państwami trzecimi; wzywa władze Singapuru do zapewnienia, w każdych okolicznościach, poszanowania prawa międzynarodowego, demokracji, praw człowieka i podstawowych wolności zgodnie z Kartą Narodów Zjednoczonych i Powszechną deklaracją praw człowieka oraz uważa, że UE powinna nadal zapewniać Singapurowi wsparcie w zakresie włączenia społecznego, poszanowania praw człowieka i praworządności, promowania pokoju, bezpieczeństwa i reformy sądownictwa; z zadowoleniem przyjmuje otwartą debatę publiczną na temat przeglądu nieegzekwowanego prawa dotyczącego karania związków osób tej samej płci i wzywa rząd Singapuru do pełnej ochrony praw społeczności LGBTI; domaga się, by rząd Singapuru zniósł przepisy w sprawie karania za stosunki seksualne między osobami tej samej płci; podkreśla potrzebę dalszej współpracy w zakresie praw kobiet i wzywa rząd Singapuru do ułatwienia przyjęcia ustawodawstwa zakazującego wszelkich form dyskryminacji kobiet i dyskryminacji ze względu na orientację seksualną; |
7. |
wzywa UE do podjęcia dialogu z rządem Singapuru w celu wprowadzenia natychmiastowego moratorium na karę śmierci jako kroku w kierunku zniesienia kary śmierci; |
8. |
wzywa rząd Singapuru do ochrony wolności wypowiedzi i wolności zgromadzeń, gdyż stanowią one podstawowy element dobrze funkcjonującej demokracji; |
9. |
wzywa UE do zaangażowania się w dialog z singapurskimi władzami w celu ułatwienia ratyfikacji przez państwo instrumentów dotyczących praw człowieka i podstawowych konwencji MOP; stwierdza, że Singapur nie ratyfikował jeszcze Konwencji dotyczącej wolności związkowej i ochrony praw związkowych oraz Konwencji dotyczącej zwalczania dyskryminacji oraz że wypowiedział Konwencję w sprawie pracy przymusowej; oczekuje, że Singapur zaangażuje się bardziej w prace MOP w celu osiągnięcia postępów na drodze do pełnego dostosowania do treści tych konwencji i ostatecznie do ich ratyfikacji; |
Stosunki UE z Singapurem
10. |
podkreśla, że zawarcie umowy o partnerstwie i współpracy stanowi silny impuls do zacieśnienia stosunków pomiędzy UE, Singapurem oraz Azją Południowo-Wschodnią ogółem; |
11. |
zwraca uwagę na polityczną wartość bliskich stosunków handlowych i inwestycyjnych między Singapurem a UE; |
12. |
zwraca uwagę na szczególne doświadczenie UE w obszarze tworzenia instytucji, jednolitego rynku, zbieżności przepisów, zarządzania kryzysowego, pomocy humanitarnej i pomocy w przypadku klęsk żywiołowych oraz praw człowieka i demokracji; podkreśla, że UE powinna zintensyfikować dialogi merytoryczne i współpracę w kwestiach takich jak prawa podstawowe oraz w kwestiach będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w tym praworządności i bezpieczeństwa oraz ochrony wolności wypowiedzi; |
13. |
przyjmuje z zadowoleniem fakt, że umowa o partnerstwie i współpracy wzmacnia wymiany międzyludzkie, np. mobilność akademicką w ramach programu Erasmus Mundus, oraz ułatwia dalszy rozwój wymian kulturowych w celu zwiększenia wzajemnego zrozumienia i wzajemnego poszerzenia wiedzy na temat swoich kultur; |
14. |
podkreśla rolę Fundacji Azja-Europa (ASEF), z siedzibą w Singapurze, jako głównego narzędzia wymian kulturowych pomiędzy Azją a Europą; z zadowoleniem przyjmuje jej rolę w uwzględnianiu obaw społeczeństwa obywatelskiego jako istotnego elementu rozważań w ramach ASEM; |
15. |
podkreśla, że Centrum Unii Europejskiej w Singapurze, założone w 2009 roku wspólnie z Narodowym Uniwersytetem Singapuru i Uniwersytetem Technologicznym Nanyang, promuje wiedzę i zrozumienie UE i jej polityk oraz jest częścią światowej sieci unijnych centrów doskonałości; |
16. |
zachęca singapurskich naukowców do prowadzenia wspólnych projektów badawczych i innowacyjnych z podmiotami z UE w ramach unijnych inicjatyw badawczych, np. programu „Horyzont 2020”, oraz do zajęcia się powszechnymi globalnym wyzwaniami związanymi ze zmianą klimatu, środowiskiem, biotechnologią, zdrowiem, starzejącymi się populacjami, energią, zasobami naturalnymi i bezpieczeństwem żywnościowym; |
Współpraca regionalna i międzynarodowa
17. |
uważa Singapur za kluczowego partnera w reagowaniu na kryzysy humanitarne w Azji Południowo-Wschodniej, a także za ważny podmiot w zapewnianiu stabilności politycznej całego regionu; |
18. |
obawia się, że zmiana klimatu będzie miała istotny wpływ na Singapur i na region ASEAN; z zadowoleniem przyjmuje pozytywny wkład Singapuru w realizację milenijnych celów rozwoju i celów zrównoważonego rozwoju; z zadowoleniem przyjmuje ratyfikację przez Singapur porozumienia paryskiego w dniu 21 września 2016 r. oraz oczekuje, że państwo to osiągnie planowane cele redukcji emisji do 2030 r.; zamierza współpracować z Singapurem i ASEAN z myślą o przyspieszeniu wdrażania postanowień porozumienia klimatycznego z Paryża; podkreśla potrzebę udzielenia pomocy Singapurowi i pozostałym państwom ASEAN w celu zwiększenia ochrony i zrównoważonego wykorzystywania różnorodności biologicznej, zwłaszcza raf koralowych, oraz systematycznej odbudowy ekosystemów leśnych; z zadowoleniem przyjmuje rolę Singapuru w obrębie regionalnej kwestii ograniczania wylesiania; wzywa do dalszej współpracy między UE a Singapurem w celu skutecznego hamowania pożarów lasów i przyjmowania bardziej przyjaznych dla środowiska technologii w transporcie i budownictwie; |
19. |
uważa, że istnieje możliwość współpracy między UE i ASEAN w zakresie opracowania wspólnej strategii na rzecz gospodarki o obiegu zamkniętym i że taka współpraca byłaby korzystna i potrzebna; |
20. |
z zadowoleniem przyjmuje utworzenie Forum młodych liderów UE–ASEAN, które umożliwi młodym liderom z UE i państw ASEAN wymianę pomysłów i budowanie relacji w celu wsparcia stosunków UE–ASEAN; |
21. |
podkreśla, że umowa o partnerstwie i współpracy będzie stanowić szansę dla UE na wzmocnienie jej wkładu w osiągnięcie wspólnych celów w regionie Oceanu Indyjskiego i Spokojnego; domaga się wzmocnienia wspólnych wysiłków w celu zapewnienia wolnego i otwartego regionu Oceanu Indyjskiego i Spokojnego; |
22. |
wzywa do podjęcia współpracy z Singapurem w zakresie realizacji wspólnych interesów związanych z wdrażaniem polityki ASEAN i UE w obszarze łączności; podkreśla zapotrzebowanie na współpracę w odniesieniu do koncepcji „Jeden pas i jeden szlak”, tak aby dążyć do wdrożenia celów i kryteriów w zakresie łączności uzgodnionych podczas niedawnego szczytu UE–Chiny; przypomina o potrzebie promowania wielopoziomowego sprawowania rządów; |
23. |
podkreśla, że Singapur wspiera multilateralizm regionalny w Azji Południowo-Wschodniej; odnotowuje rolę Singapuru w międzyregionalnych dialogach dyplomatycznych, gospodarczych i instytucjonalnych pomiędzy UE a ASEAN oraz podkreśla wsparcie Singapuru dla integracji regionalnej w Azji Południowo-Wschodniej; |
24. |
zauważa, że Singapur posiada strategiczną lokalizację; odnotowuje wkład Singapuru w bezpieczeństwo regionalne i globalne; przyjmuje z zadowoleniem coroczny Azjatycki Szczyt Bezpieczeństwa, inaczej zwany Dialogiem Shangri-La, który odbywa w Shangri-La w Singapurze od 2002 r.; |
25. |
wyraża głębokie zaniepokojenie rosnącymi napięciami na Morzu Południowochińskim; wzywa ASEAN do przyspieszenia konsultacji na temat kodeksu postępowania w sprawie pokojowego rozstrzygania konfliktów i kontrowersji w tym obszarze oraz UE do wsparcia tego procesu; nalega, aby kwestię tę rozwiązać zgodnie z prawem międzynarodowym w oparciu o Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS); z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Singapur, stosujący podejście nieroszczeniowe, zachęca strony do pokojowego rozwiązywania różnic zgodnie z prawem międzynarodowym, w tym UNCLOS; |
26. |
apeluje wraz z Singapurem o wolność żeglugi i przelotu we wspomnianym rejonie oraz podkreśla, że UE jest silnie zainteresowana wspieraniem stabilności w Azji Południowo-Wschodniej; podkreśla kluczową rolę Forum Regionalnego ASEAN i Szczytu Azja-Europa w promowaniu dialogów w sprawie bezpieczeństwa pomiędzy przedmiotowym regionem a mocarstwami pozaregionalnymi, tj. Chinami i Stanami Zjednoczonymi;
|
Ramy instytucjonalne na podstawie umowy o partnerstwie i współpracy
30. |
przyjmuje z zadowoleniem ustanowienie Wspólnego Komitetu na mocy umowy o partnerstwie i współpracy, w skład którego wchodzą przedstawiciele obu stron na odpowiednio wysokim szczeblu i którego zadaniem jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania i wykonania umowy, ustanowienie priorytetów i przedstawianie zaleceń dotyczących promowania celów wynikających z umowy; |
31. |
apeluje o regularną wymianę informacji między Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ) a Parlamentem, tak aby Parlament mógł śledzić wdrażanie umowy o partnerstwie i współpracy oraz osiąganie zawartych w niej celów; |
o
o o
32. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych, wiceprzewodniczącej Komisji / wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Singapuru. |
(1) Dz.U. L 144 z 10.6.1980, s. 2.
(2) Dz.U. C 346 z 27.9.2018, s. 44.
(3) Dz.U. C 482 z 23.12.2016, s. 75.
(4) Teksty przyjęte, P8_TA(2019)0092.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/357 |
P8_TA(2019)0094
Traktat ustanawiający Wspólnotę Transportową ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia w imieniu Unii Europejskiej Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Transportową (13111/2018 – C8-0473/2018 – 2018/0282(NLE))
(Zgoda)
(2020/C 449/49)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (13111/2018), |
— |
uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską (1), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 91 i art. 100 ust. 2 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) i art. 218 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0473/2018), |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Transportu i Turystyki (A8-0022/2019), |
1. |
wyraża zgodę na zawarcie traktatu; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Republiki Albanii, Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Kosowa (2), Czarnogóry i Republiki Serbii. |
(1) Dz.U. L 278 z 27.10.2017, s. 3.
(2) Użycie tej nazwy nie wpływa na stanowiska w sprawie statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją Rady Bezpieczeństwa ONZ 1244 (1999) oraz z opinią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Deklaracji niepodległości Kosowa.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/358 |
P8_TA(2019)0096
Wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy ***I
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu i Migracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu Zarządzania Granicami i Wiz (COM(2018)0375 – C8-0230/2018 – 2018/0196(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/50)
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Tytuł
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Wniosek |
Wniosek |
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY |
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY |
ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu i Migracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu na rzecz Zarządzania Granicami i Wiz |
ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności , Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu i Migracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu na rzecz Zarządzania Granicami i Wiz |
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 430
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreśla się |
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 18
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawki 425rev, 444rev, 448 i 469
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 20
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreśla się |
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 20 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 24
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 28
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 29
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 30
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 34
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 36
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 38
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 40
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 42 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 44
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 45 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 46
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 48 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 50
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 58
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
||||
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 61
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 62
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 63
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 64
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 65 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 66 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 67
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 69
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 70
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 73
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 431
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 432
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1a. Tytuł I rozdział I art. 2 ust. 4 lit. a), rozdział II art. 5, tytuł III rozdział II art. 22–28 oraz tytuł IV rozdział III sekcja I art. 41–43 stosuje się do środków pomocy finansowanych przez EFRROW, natomiast tytuł I rozdział 1 art. 2 ust. 15–25 oraz tytuł V rozdział II sekcja II art. 52–56 stosuje się do instrumentów finansowych przewidzianych w art. 74 rozporządzenia (UE) nr …/… [rozporządzenie w sprawie strategicznych planów WPR] i wspieranych w ramach EFRROW. |
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 8 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 21
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 36 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 37
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – punkt 37 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera e
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Państwa członkowskie dostarczają informacje na temat wsparcia celów dotyczących środowiska i klimatu z wykorzystaniem metodyki opartej na rodzajach interwencji w odniesieniu do każdego funduszu. Metodyka ta obejmuje przypisywanie konkretnej wagi udzielonemu wsparciu na poziomie odzwierciedlającym stopień, w jakim wsparcie takie przyczynia się do osiągnięcia celów środowiskowych i klimatycznych. W przypadku EFRR, EFS+ i Funduszu Spójności przypisywana waga powinna być związana z wymiarem i kodem rodzaju interwencji określonym w załączniku I. |
3. Państwa członkowskie zapewniają uodparnianie na klimat w ramach swoich działań w całym procesie planowania i wdrażania oraz dostarczają informacje na temat wsparcia celów dotyczących środowiska i klimatu z wykorzystaniem metodyki opartej na rodzajach interwencji w odniesieniu do każdego funduszu. Metodyka ta obejmuje przypisywanie konkretnej wagi udzielonemu wsparciu na poziomie odzwierciedlającym stopień, w jakim wsparcie takie przyczynia się do osiągnięcia celów środowiskowych i klimatycznych. W przypadku EFRR, EFS+ i Funduszu Spójności przypisywana waga powinna być związana z wymiarem i kodem rodzaju interwencji określonym w załączniku I. |
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają koordynację, komplementarność i spójność funduszy z innymi unijnymi instrumentami takimi jak Program wspierania reform, w tym z Narzędziem Realizacji Reform oraz Instrumentem Wsparcia Technicznego. Optymalizują mechanizmy koordynacji pomiędzy odpowiedzialnymi podmiotami, aby uniknąć powielania działań w trakcie planowania i realizacji. |
4. Zgodnie ze swoimi odnośnymi kompetencjami oraz z zasadą pomocniczości i wielopoziomowego systemu zarządzania państwa członkowskie i Komisja zapewniają koordynację, komplementarność i spójność funduszy z innymi unijnymi instrumentami takimi jak Program wspierania reform, w tym z Narzędziem Realizacji Reform oraz Instrumentem Wsparcia Technicznego. Optymalizują mechanizmy koordynacji pomiędzy odpowiedzialnymi podmiotami, aby uniknąć powielania działań w trakcie planowania i realizacji. |
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
4a. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają zgodność z odpowiednimi zasadami pomocy państwa. |
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Państwa członkowskie i Komisja wykonują budżet Unii przeznaczony na fundusze w ramach zarządzania dzielonego zgodnie z art. [63] rozporządzenia (UE, Euratom) [numer nowego rozporządzenia finansowego] („rozporządzenie finansowe”). |
1. Państwa członkowskie , zgodnie ze swoimi ramami instytucjonalnymi i prawnymi, i Komisja wykonują budżet Unii przeznaczony na fundusze w ramach zarządzania dzielonego zgodnie z art. [63] rozporządzenia (UE, Euratom) [numer nowego rozporządzenia finansowego] („rozporządzenie finansowe”). |
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Komisja wdraża jednak : kwotę wsparcia z Funduszu Spójności przekazaną na instrument „Łącząc Europę”; Europejską inicjatywę miejską; międzyregionalne innowacyjne inwestycje; kwotę wsparcia z EFS+ przekazaną na współpracę transnarodową; kwoty przekazane na InvestEU (37) oraz pomoc techniczną z inicjatywy Komisji w ramach zarządzania bezpośredniego lub pośredniego zgodnie z [art. 62 ust. 1 lit. a) i lit. c)] rozporządzenia finansowego. |
2. Z zastrzeżeniem art. 1 ust. 2 Komisja wdraża : kwotę wsparcia z Funduszu Spójności przekazaną na instrument „Łącząc Europę”; Europejską inicjatywę miejską; międzyregionalne innowacyjne inwestycje; kwotę wsparcia z EFS+ przekazaną na współpracę transnarodową; kwoty przekazane na InvestEU (37) oraz pomoc techniczną z inicjatywy Komisji w ramach zarządzania bezpośredniego lub pośredniego zgodnie z [art. 62 ust. 1 lit. a) i lit. c)] rozporządzenia finansowego. |
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Komisja może wdrażać współpracę regionów najbardziej oddalonych w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) w ramach zarządzania pośredniego. |
3. Komisja może , za zgodą państwa członkowskiego i zainteresowanego regionu, wdrażać współpracę regionów najbardziej oddalonych w ramach celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) w ramach zarządzania pośredniego. |
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Każde państwo członkowskie organizuje partnerstwo z właściwymi organami regionalnymi i lokalnymi . Partnerstwo takie obejmuje co najmniej następujących partnerów: |
1. W odniesieniu do umowy partnerstwa i każdego programu państwo członkowskie organizuje , zgodnie ze swoimi ramami instytucjonalnymi i prawnymi, kompleksowe, efektywne partnerstwo . Partnerstwo takie obejmuje co najmniej następujących partnerów: |
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1 – litera c a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawki 78 i 459
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Zgodnie z podejściem opartym na wielopoziomowym systemie rządzenia państwa członkowskie angażują partnerów w przygotowywanie umów partnerstwa oraz w trakcie przygotowywania i wdrażania programów, w tym poprzez ich udział w komitetach monitorujących zgodnie z art. 34. |
2. Zgodnie z podejściem opartym na wielopoziomowym systemie rządzenia oraz kierując się podejściem oddolnym, państwa członkowskie angażują partnerów w przygotowywanie umów partnerstwa oraz w trakcie przygotowywania , wdrażania i oceny programów, w tym poprzez ich udział w komitetach monitorujących zgodnie z art. 34. W tym kontekście państwa członkowskie przydzielają odpowiedni odsetek środków z funduszy na budowanie zdolności administracyjnych partnerów społecznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego. W przypadku programów transgranicznych zainteresowane państwa członkowskie uwzględniają partnerów ze wszystkich uczestniczących państw członkowskich. |
Poprawka 79
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Organizacja i wdrażanie partnerstwa przebiega zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 240/2014] (38). |
3. Organizacja i wdrażanie partnerstwa przebiegają zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 240/2014 (38). Komisja jest uprawniona do przyjmowania, zgodnie z art. 107, aktów delegowanych dotyczących zmiany rozporządzenia delegowanego (UE) nr 240/2014 w celu dostosowania rozporządzenia delegowanego do niniejszego rozporządzenia. |
Poprawka 80
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Co najmniej raz w roku Komisja konsultuje się z organizacjami reprezentującymi partnerów na poziomie Unii w sprawie wdrażania programów. |
4. Co najmniej raz w roku Komisja konsultuje się z organizacjami reprezentującymi partnerów na poziomie Unii w sprawie wdrażania programów i przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wyników tych konsultacji . |
Poprawka 81
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Artykuł 6a |
|
Zasady horyzontalne |
|
1. Państwa członkowskie i Komisja zapewniają poszanowanie praw podstawowych oraz przestrzeganie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w procesie wykorzystywania funduszy. |
|
2. Państwa członkowskie i Komisja dokładają starań, by równouprawnienie kobiet i mężczyzn oraz uwzględnianie aspektu i perspektywy płci brano pod uwagę i propagowano w trakcie przygotowywania i wdrażania programów, w tym w odniesieniu do monitorowania, sprawozdawczości i ewaluacji. |
|
3. Państwa członkowskie i Komisja podejmują odpowiednie kroki w celu zapobiegania wszelkiej dyskryminacji ze względu na tożsamość płciową, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną podczas przygotowywania, realizacji, monitorowania, składania sprawozdań i oceny programów. W procesie przygotowywania i wdrażania programów należy w szczególności wziąć pod uwagę zapewnienie dostępności dla osób z niepełnosprawnościami. |
|
4. Cele funduszy są osiągane w sposób zgodny z zasadą zrównoważonego rozwoju, z uwzględnieniem celów zrównoważonego rozwoju ONZ oraz unijnym wspieraniem celu zachowania, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego oraz zwalczania zmiany klimatu, z uwzględnieniem zasady „zanieczyszczający płaci” określonej w art. 191 ust. 1 i 2 TFUE. |
|
Państwa członkowskie i Komisja zapewniają, aby wymogi ochrony środowiska, efektywnego gospodarowania zasobami i zasada „efektywność energetyczna przede wszystkim”, sprawiedliwa społecznie transformacja energetyki, dostosowanie do zmiany klimatu i łagodzenie jej skutków, różnorodność biologiczna, odporność na klęski żywiołowe oraz zapobieganie ryzyku i zarządzanie ryzykiem były promowane podczas przygotowywania i wdrażania programów. Dążą one do unikania inwestycji związanych z produkcją, przetwarzaniem, dystrybucją, magazynowaniem lub spalaniem paliw kopalnych. |
Poprawka 82
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Każde państwo członkowskie przygotowuje umowę partnerstwa, w której określa warunki efektywnego i skutecznego korzystania z funduszy na okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r. |
1. Każde państwo członkowskie przygotowuje umowę partnerstwa, w której określa warunki efektywnego i skutecznego korzystania z funduszy na okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r. Taka umowa partnerstwa jest przygotowywana zgodnie z kodeksem postępowania ustanowionym w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 240/2014. |
Poprawka 83
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Państwo członkowskie przekazuje Komisji umowę partnerstwa w momencie przedłożenia pierwszego programu lub przed jego przedłożeniem. |
2. Państwo członkowskie przekazuje Komisji umowę partnerstwa w momencie przedłożenia pierwszego programu lub przed jego przedłożeniem , ale nie później niż w dniu 30 kwietnia 2021 r. |
Poprawka 84
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Umowę partnerstwa można przedłożyć wraz z odnośnym rocznym krajowym programem reform. |
3. Umowę partnerstwa można przedłożyć wraz z odnośnym rocznym krajowym programem reform i planami krajowymi w zakresie energii i klimatu . |
Poprawka 85
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 86
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – litera b – podpunkt i
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 87
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – litera b – podpunkt ii
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 88
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – litera b – podpunkt iii
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 89
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – litera b – podpunkt iii a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 90
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 91
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 92
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – litera e
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreśla się |
Poprawka 93
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – litera g
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 94
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – litera g a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 95
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 – litera g b (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 96
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Na wniosek państw członkowskich EBI może uczestniczyć w przygotowywaniu umowy partnerstwa, jak również w działaniach związanych z przygotowywaniem operacji, instrumentami finansowymi i PPP. |
Poprawka 97
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W odniesieniu do celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) umowa partnerstwa zawiera wyłącznie wykaz planowanych programów. |
W odniesieniu do celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) umowa partnerstwa zawiera wyłącznie wykaz planowanych programów i potrzeb w zakresie inwestycji transgranicznych w zainteresowanych państwach członkowskich . |
Poprawka 98
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Komisja ocenia umowę partnerstwa i jej zgodność z niniejszym rozporządzeniem i przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy. W swojej ocenie Komisja uwzględnia w szczególności odnośne zalecenia dla poszczególnych krajów. |
1. Komisja ocenia umowę partnerstwa i jej zgodność z niniejszym rozporządzeniem i przepisami dotyczącymi poszczególnych funduszy. W swojej ocenie Komisja uwzględnia przepisy art. 4 i 6, odnośne zalecenia dla poszczególnych krajów , a także środki związane ze zintegrowanymi planami krajowymi w zakresie energii i klimatu oraz sposób ich realizacji . |
Poprawka 99
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Komisja może zgłosić swoje uwagi w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia umowy partnerstwa przez państwo członkowskie. |
2. Komisja może zgłosić swoje uwagi w ciągu dwóch miesięcy od daty przedłożenia umowy partnerstwa przez państwo członkowskie. |
Poprawka 100
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Państwo członkowskie dokonuje przeglądu umowy partnerstwa, uwzględniając uwagi zgłoszone przez Komisję. |
3. Państwo członkowskie dokonuje przeglądu umowy partnerstwa, uwzględniając uwagi zgłoszone przez Komisję w ciągu miesiąca od ich przedstawienia . |
Poprawka 101
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Komisja przyjmuje decyzję w drodze aktu wykonawczego w sprawie zatwierdzenia umowy partnerstwa nie później niż w terminie czterech miesięcy od daty przedłożenia przez państwo członkowskie swojej umowy partnerstwa. Umowa partnerstwa nie może być zmieniana. |
4. Komisja przyjmuje decyzję w drodze aktu wykonawczego w sprawie zatwierdzenia umowy partnerstwa nie później niż w terminie czterech miesięcy od daty pierwszego przedłożenia przez państwo członkowskie swojej umowy partnerstwa. Umowa partnerstwa nie może być zmieniana. |
Poprawka 428
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Państwa członkowskie mogą przydzielić , w umowie partnerstwa lub we wniosku o zmiany w programie, kwotę z EFRR, EFS+, Funduszu Spójności i EFMR , która ma zostać wniesiona do InvestEU i zrealizowana na podstawie gwarancji budżetowych. Kwota, która ma zostać wniesiona do InvestEU, nie przekracza 5 % całkowitej alokacji w ramach poszczególnych funduszy, z wyjątkiem należycie uzasadnionych przypadków . Takie wkłady nie stanowią przesunięcia środków w myśl art. 21 . |
1. Od dnia 1 stycznia 2023 r. państwa członkowskie mogą, za zgodą zainteresowanych instytucji zarządzających, przydzielić, we wniosku o zmiany w programie, maksymalnie 2 % z EFRR, EFS+, Funduszu Spójności i EFMR do wniesienia do InvestEU i zrealizowania na podstawie gwarancji budżetowych. Ponadto w ramach przeglądu śródokresowego możliwe jest przydzielenie Funduszowi InvestEU maksymalnie 3 % całkowitej alokacji z każdego funduszu. Wkłady takie są dostępne na inwestycje zgodne z celami polityki spójności i w tej samej kategorii regionów objętych funduszami pochodzenia . Ilekroć kwota z EFRR, EFS+ lub Funduszu Spójności jest wnoszona do InvestEU, zastosowanie mają warunki podstawowe opisane w art. 11 niniejszego rozporządzenia oraz w załączniku III i IV do niego. Przyznawać można wyłącznie środki przyszłych lat kalendarzowych . |
Poprawka 103
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. W przypadku umowy partnerstwa można dokonywać alokacji środków danego roku kalendarzowego i przyszłych lat kalendarzowych. W przypadku wniosku o zmiany w programie można dokonywać alokacji wyłącznie środków przyszłych lat kalendarzowych. |
skreśla się |
Poprawka 104
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Kwota, o której mowa w ust. 1, jest wykorzystywana w celu tworzenia rezerw na część gwarancji UE w ramach puli państwa członkowskiego. |
3. Kwota, o której mowa w ust. 1, jest wykorzystywana w celu tworzenia rezerw na część gwarancji UE w ramach odnośnej puli państwa członkowskiego. |
Poprawka 105
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 4 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W przypadku braku zawarcia do dnia 31 grudnia 2021 r. umowy o przyznanie wkładu, określonej w art. [9] [rozporządzenia w sprawie InvestEU], na kwotę, o której mowa w ust. 1, przydzieloną w umowie partnerstwa, państwo członkowskie składa wniosek o zmiany w programie lub programach w celu wykorzystania odnośnej kwoty. |
W przypadku braku zawarcia do dnia 31 grudnia 2023 r. umowy o przyznanie wkładu, określonej w art. [9] [rozporządzenia w sprawie InvestEU], na kwotę, o której mowa w ust. 1, państwo członkowskie składa wniosek o zmiany w programie lub programach w celu wykorzystania odnośnej kwoty. |
Poprawka 106
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 4 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W chwili przyjęcia decyzji o zmianach w programie zawarta zostaje umowa o przyznanie wkładu na kwotę, o której mowa w ust. 1, przydzieloną we wniosku o zmiany w programie. |
W chwili przyjęcia decyzji o zmianach w programie zawarta , lub w zależności od przypadku zmieniona zostaje umowa o przyznanie wkładu na kwotę, o której mowa w ust. 1, przydzieloną we wniosku o zmiany w programie. |
Poprawka 107
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
5. W przypadku braku zawarcia umowy w sprawie gwarancji, określonej w art. [9] [rozporządzenia w sprawie InvestEU], w terminie dziewięciu miesięcy od daty zatwierdzenia umowy o przyznanie wkładu odnośne kwoty wpłacone na rzecz wspólnego funduszu rezerw jako rezerwa zostają przesunięte z powrotem na rzecz programu lub programów, a państwo członkowskie składa odpowiedni wniosek o zmiany w programie. |
5. W przypadku braku zawarcia umowy w sprawie gwarancji, określonej w art. [9] [rozporządzenia w sprawie InvestEU], w terminie dziewięciu miesięcy od daty zatwierdzenia umowy o przyznanie wkładu odnośne kwoty wpłacone na rzecz wspólnego funduszu rezerw jako rezerwa zostają przesunięte z powrotem na rzecz pierwotnego programu lub programów, a państwo członkowskie składa odpowiedni wniosek o zmiany w programie. W tym konkretnym przypadku zasoby z poprzednich lat kalendarzowych mogą zostać zmienione, o ile zobowiązania nie zostaną jeszcze wdrożone. |
Poprawka 108
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 7
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
7. Środki wypracowane przez fundusz InvestEU lub przypisane kwotom wniesionym do tego funduszu i zrealizowane na podstawie gwarancji budżetowych udostępnia się państwu członkowskiemu i wykorzystuje na potrzeby wsparcia w ramach tego samego celu lub celów w formie instrumentów finansowych. |
7. Środki wypracowane przez fundusz InvestEU lub przypisane kwotom wniesionym do tego funduszu i zrealizowane na podstawie gwarancji budżetowych udostępnia się państwu członkowskiemu i organowi lokalnemu lub regionalnemu, którego dotyczy wkład, i wykorzystuje na potrzeby wsparcia w ramach tego samego celu lub celów w formie instrumentów finansowych. |
Poprawka 109
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 1 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Dla poszczególnych celów szczegółowych w niniejszym rozporządzeniu określono warunki konieczne do ich skutecznego i efektywnego osiągnięcia („warunki podstawowe”). |
Dla poszczególnych celów szczegółowych w niniejszym rozporządzeniu określono warunki konieczne do ich skutecznego i efektywnego osiągnięcia („warunki podstawowe”). Warunki podstawowe mają zastosowanie w stopniu, w jakim przyczyniają się do realizacji celów szczegółowych programu. |
Poprawka 110
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Przy przygotowywaniu programu lub wprowadzaniu nowego celu szczegółowego w ramach zmian w programie państwo członkowskie ocenia, czy spełnione zostały warunki podstawowe związane z wybranym celem szczegółowym. Warunek podstawowy uważa się za spełniony, gdy spełnione zostały wszystkie odnośne kryteria. Państwo członkowskie określa w każdym programie lub w zmianach do programu spełnione i niespełnione warunki podstawowe, a w przypadku gdy uważa, że warunek podstawowy został spełniony, podaje uzasadnienie. |
2. Przy przygotowywaniu programu lub wprowadzaniu nowego celu szczegółowego w ramach zmian w programie państwo członkowskie ocenia, czy spełnione zostały warunki podstawowe związane z wybranym celem szczegółowym. Warunek podstawowy uważa się za spełniony, gdy spełnione zostały wszystkie odnośne kryteria. Państwo członkowskie określa w każdym programie lub w zmianach do programu spełnione i niespełnione warunki podstawowe, a w przypadku gdy uważa, że warunek podstawowy został spełniony, podaje uzasadnienie. Na wniosek państwa członkowskiego EBI może przyczyniać się do oceny działań niezbędnych do spełnienia odpowiednich warunków podstawowych. |
Poprawka 111
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 4 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W terminie trzech miesięcy od otrzymania informacji, o której mowa w ust. 3, Komisja dokonuje oceny i powiadamia państwo członkowskie, gdy zgadza się co do spełnienia. |
W terminie dwóch miesięcy od otrzymania informacji, o której mowa w ust. 3, Komisja dokonuje oceny i powiadamia państwo członkowskie, gdy zgadza się co do spełnienia. |
Poprawka 112
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 4 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Jeśli Komisja nie zgadza się z oceną dokonaną przez państwo członkowskie, informuje o tym takie państwo członkowskie i umożliwia mu zgłoszenie swoich uwag w terminie jednego miesiąca . |
Jeśli Komisja nie zgadza się z oceną dokonaną przez państwo członkowskie, informuje o tym takie państwo członkowskie i umożliwia mu zgłoszenie swoich uwag w terminie maksymalnie dwóch miesięcy . |
Poprawka 113
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 5 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Do czasu poinformowania państwa członkowskiego przez Komisję o spełnieniu warunku podstawowego zgodnie z ust. 4, we wnioskach o płatność nie można podawać wydatków dotyczących operacji związanych z celem szczegółowym . |
Wydatki związane z operacjami związanymi z celem ą, mogą być również uwzględniane we wnioskach o płatność przed poinformowaniem państwa członkowskiego przez Komisję o spełnieniu warunku podstawowego zgodnie z ust. 4, bez uszczerbku dla zawieszenia samego zwrotu do czasu spełnienia warunku . |
Poprawka 115
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 1 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Państwo członkowskie ustanawia ramy wykonania, które umożliwiają monitorowanie, sprawozdawczość na temat wyników programu oraz ocenę takich wyników w okresie jego wdrażania i przyczynia się do pomiaru ogólnych wyników funduszy. |
Państwo członkowskie , w stosownych przypadkach we współpracy z władzami lokalnymi i regionalnymi, ustanawia ramy wykonania, które umożliwiają monitorowanie, sprawozdawczość na temat wyników programu oraz ocenę takich wyników w okresie jego wdrażania i przyczynia się do pomiaru ogólnych wyników funduszy. |
Poprawka 116
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Cele pośrednie i cele końcowe określa się w odniesieniu do poszczególnych celów szczegółowych w ramach programu, z wyjątkiem pomocy technicznej i celu szczegółowego dotyczącego deprywacji materialnej określonego w art. [4 lit. c) ppkt (vii)] rozporządzenia w sprawie EFS+. |
2. Cele pośrednie i cele końcowe określa się w odniesieniu do poszczególnych celów szczegółowych w ramach programu, z wyjątkiem pomocy technicznej i celu szczegółowego dotyczącego deprywacji materialnej określonego w art. [4 ust . 1 ppkt ( xi )] rozporządzenia w sprawie EFS+. |
Poprawka 117
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 1 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Państwo członkowskie dokonuje przeglądu poszczególnych programów wspieranych z EFRR, EFS+ i Funduszu Spójności, biorąc pod uwagę następujące elementy: |
1. Państwo członkowskie i właściwe instytucje zarządzające dokonują przeglądu poszczególnych programów wspieranych z EFRR, EFS+ i Funduszu Spójności, biorąc pod uwagę następujące elementy: |
Poprawka 118
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 119
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 1 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 120
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 1 – litera d a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 121
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Do dnia 31 marca 2025 r. państwo członkowskie przedkłada Komisji wniosek o zmiany w poszczególnych programach zgodnie z art. 19 ust. 1. Państwo członkowskie uzasadnia takie zmiany na podstawie elementów określonych w ust. 1. |
Zgodnie z wynikiem przeglądu do dnia 31 marca 2025 r. państwo członkowskie przedkłada Komisji wniosek o zmiany w poszczególnych programach zgodnie z art. 19 ust. 1 lub wskazuje, że zmiany nie są konieczne . Państwo członkowskie uzasadnia takie zmiany na podstawie elementów określonych w ust. 1 lub, w stosownym przypadku, podaje powody niewystępowania o zmiany w programie . |
Poprawka 122
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 2 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 123
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 2 – akapit 2 – litera b a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 124
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
3a. Do dnia 31 marca 2026 r. Komisja przyjmuje sprawozdanie podsumowujące wyniki przeglądu, o którym mowa w ust. 1 i 2. Komisja przekazuje to sprawozdanie Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów. |
Poprawkai 425/rev, 444/rev, 448 i 469
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
[…] |
skreśla się |
Poprawka 140
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Państwa członkowskie przygotowują programy w celu wdrażania funduszy dla okresu od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r. |
1. Państwa członkowskie we współpracy z partnerami, o których mowa w art. 6, przygotowują programy w celu wdrażania funduszy dla okresu od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r. |
Poprawka 141
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 2 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Program składa się z priorytetów. Każdy priorytet odnosi się do pojedynczego celu polityki lub do pomocy technicznej. Priorytet odnoszący się do celu polityki obejmuje co najmniej jeden cel szczegółowy. Do tego samego celu polityki może odnosić się więcej niż jeden priorytet. |
Program składa się z priorytetów. Każdy priorytet odnosi się do jednego lub kilku celów polityki lub do pomocy technicznej. Priorytet odnoszący się do celu polityki obejmuje co najmniej jeden cel szczegółowy. Do tego samego celu polityki może odnosić się więcej niż jeden priorytet. |
Poprawka 142
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera a – podpunkt i
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 143
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera a – podpunkt ii
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 144
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera a – podpunkt iii
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 145
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera a – podpunkt iv
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 146
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera a – podpunkt iv a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 147
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera a – podpunkt vi a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 148
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera a – podpunkt vii
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 149
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera d – podpunkt i
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 150
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera d – podpunkt iii a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 151
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera d – podpunkt v
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 152
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera d – podpunkt v a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 153
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera d – podpunkt vii a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 154
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera i
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 155
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 1 – litera j
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 156
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Lit. c) i d) niniejszego ustępu nie mają zastosowania do celu szczegółowego określonego w art. [4 lit . c) ppkt ( vii )] rozporządzenia w sprawie ESF+. |
Lit. c) i d) niniejszego ustępu nie mają zastosowania do celu szczegółowego określonego w art. [4 ust . 1 ppkt ( xi )] rozporządzenia w sprawie ESF+. |
Poprawka 157
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 3 – akapit 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Do programu załącza się sprawozdanie o środowisku zawierające odpowiednie informacje na temat wpływu na środowisko, zgodnie z dyrektywą 2001/42/WE, i uwzględniające potrzeby w zakresie przeciwdziałania zmianie klimatu. |
Poprawka 158
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
6. W przypadku programów EFRR, EFS+ i Funduszu Spójności przedłożonych zgodnie z art. 16 tabela, o której mowa w ust. 3 lit. f) ppkt (ii), zawiera kwoty wyłącznie na lata 2021– 2025 . |
6. W przypadku programów EFRR, EFS+ i Funduszu Spójności przedłożonych zgodnie z art. 16 tabela, o której mowa w ust. 3 lit. f) ppkt (ii), zawiera kwoty na lata 2021– 2027 . |
Poprawka 160
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Komisja ocenia program i jego zgodność z niniejszym rozporządzeniem i rozporządzeniami dotyczącymi poszczególnych funduszy, a także jego spójność z umową partnerstwa. W swojej ocenie Komisja uwzględnia w szczególności odnośne zalecenia dla poszczególnych krajów. |
1. Komisja ocenia program i jego zgodność z niniejszym rozporządzeniem i rozporządzeniami dotyczącymi poszczególnych funduszy, a także jego spójność z umową partnerstwa. W swojej ocenie Komisja uwzględnia w szczególności odnośne zalecenia dla poszczególnych krajów , a także wyzwania związane z wdrażaniem zintegrowanych krajowych planów w zakresie klimatu i energii oraz z europejskim filarem praw socjalnych, a także sposób, w jaki się je traktuje . |
Poprawka 161
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Komisja może zgłosić swoje uwagi w ciągu trzech miesięcy od daty przedłożenia programu przez państwo członkowskie. |
2. Komisja może zgłosić swoje uwagi w ciągu dwóch miesięcy od daty przedłożenia programu przez państwo członkowskie. |
Poprawka 162
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Państwo członkowskie dokonuje przeglądu programu, uwzględniając uwagi zgłoszone przez Komisję. |
3. Państwo członkowskie dokonuje przeglądu programu, uwzględniając uwagi zgłoszone przez Komisję w ciągu dwóch miesięcy od ich przedstawienia . |
Poprawka 163
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Komisja przyjmuje decyzję w drodze aktu wykonawczego w sprawie zatwierdzenia programu nie później niż w terminie sześciu miesięcy od daty przedłożenia programu przez państwo członkowskie. |
4. Komisja przyjmuje decyzję w drodze aktu wykonawczego w sprawie zatwierdzenia programu nie później niż w terminie pięciu miesięcy od daty pierwszego przedłożenia programu przez państwo członkowskie. |
Poprawka 164
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Komisja ocenia zmiany i ich zgodność z niniejszym rozporządzeniem i rozporządzeniami dotyczącymi poszczególnych funduszy, w tym z wymogami na poziomie krajowym, i może zgłosić uwagi w terminie trzech miesięcy od daty przedłożenia zmienionego programu. |
2. Komisja ocenia zmiany i ich zgodność z niniejszym rozporządzeniem i rozporządzeniami dotyczącymi poszczególnych funduszy, w tym z wymogami na poziomie krajowym, i może zgłosić uwagi w terminie dwóch miesięcy od daty przedłożenia zmienionego programu. |
Poprawka 165
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Państwo członkowskie dokonuje przeglądu zmienionego programu i uwzględnia uwagi zgłoszone przez Komisję. |
3. Państwo członkowskie dokonuje przeglądu zmienionego programu i uwzględnia uwagi zgłoszone przez Komisję w ciągu dwóch miesięcy od ich przedstawienia . |
Poprawka 166
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Komisja zatwierdza zmiany w programie nie później niż sześć miesięcy po ich przedłożeniu przez państwo członkowskie. |
4. Komisja zatwierdza zmiany w programie nie później niż trzy miesiące po ich przedłożeniu przez państwo członkowskie. |
Poprawka 167
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 5 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W okresie programowania państwo członkowskie może dokonać przesunięcia kwoty wynoszącej do 5 % początkowej alokacji dla danego priorytetu i nie więcej niż 3 % budżetu programu na rzecz innego priorytetu tego samego funduszu w ramach tego samego programu. W przypadku programów wspieranych z EFRR i EFS+ przesunięcie dotyczy wyłącznie alokacji dla tej samej kategorii regionu. |
W okresie programowania państwo członkowskie może dokonać przesunięcia kwoty wynoszącej do 7 % początkowej alokacji dla danego priorytetu i nie więcej niż 5 % budżetu programu na rzecz innego priorytetu tego samego funduszu w ramach tego samego programu. Czyniąc to państwo członkowskie przestrzega kodeksu postępowania ustanowionego w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 240/2014. W przypadku programów wspieranych z EFRR i EFS+ przesunięcie dotyczy wyłącznie alokacji dla tej samej kategorii regionu. |
Poprawka 168
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
6. Zatwierdzenie przez Komisję nie jest wymagane w przypadku korekt o czysto typograficznym lub redakcyjnym charakterze, które nie mają wpływu na wdrażanie programu. Państwa członkowskie informują Komisję o takich korektach. |
6. Zatwierdzenie przez Komisję nie jest wymagane w przypadku korekt o czysto typograficznym , technicznym lub redakcyjnym charakterze, które nie mają wpływu na wdrażanie programu. Państwa członkowskie informują Komisję o takich korektach. |
Poprawka 169
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. EFRR i EFS+ mogą finansować, w komplementarny sposób oraz z zastrzeżeniem ograniczenia w wysokości do 10 % wsparcia z tych funduszy na rzecz każdego priorytetu danego programu, część lub całość operacji, w przypadku której koszty kwalifikują się do wsparcia z innego funduszu w oparciu o zasady kwalifikowalności mające zastosowanie do tego funduszu, pod warunkiem że koszty te są konieczne do wdrożenia. |
2. EFRR i EFS+ mogą finansować, w komplementarny sposób oraz z zastrzeżeniem ograniczenia w wysokości do 15 % wsparcia z tych funduszy na rzecz każdego priorytetu danego programu, część lub całość operacji, w przypadku której koszty kwalifikują się do wsparcia z innego funduszu w oparciu o zasady kwalifikowalności mające zastosowanie do tego funduszu, pod warunkiem że koszty te są konieczne do wdrożenia. |
Poprawka 170
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Państwa członkowskie mogą wnioskować o przesunięcie do 5 % alokacji finansowych dla programu z dowolnego z podanych funduszy do dowolnego innego funduszu w ramach zarządzania dzielonego lub do dowolnego instrumentu w ramach zarządzania bezpośredniego lub zarządzania pośredniego . |
1. W trosce o elastyczność państwa członkowskie mogą wnioskować , po uzgodnieniu z komitetem monitorującym, o przesunięcie do 5 % alokacji finansowych dla programu z dowolnego z podanych funduszy do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności lub Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego . |
Poprawki 171 i 434
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Przesunięte środki są realizowane zgodnie z zasadami funduszu lub instrumentu, do którego zostają przesunięte , a w przypadku przesunięć do instrumentów w ramach zarządzania bezpośredniego lub zarządzania pośredniego są realizowane na korzyść danego państwa członkowskiego . |
2. Przesunięte środki są realizowane zgodnie z zasadami funduszu lub instrumentu, do którego zostają przesunięte. |
Poprawki 172, 433 i 434
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. We wnioskach przewidzianych w ust. 1 określa się łączną przesuniętą kwotę dla każdego roku według funduszu i kategorii regionu, a w stosownych przypadkach taki wniosek jest należycie uzasadniony i załącza się do niego zmieniony program lub zmienione programy, z którego (których) ma nastąpić przesunięcie środków zgodnie z art. 19 wraz ze wskazaniem, do jakiego innego funduszu lub instrumentu ma nastąpić przesunięcie tych kwot. |
3. We wnioskach przewidzianych w ust. 1 określa się łączną przesuniętą kwotę dla każdego roku według funduszu i kategorii regionu, a w stosownych przypadkach taki wniosek jest należycie uzasadniony pod kątem komplementarności i zamierzonych skutków, a także załącza się do niego zmieniony program lub zmienione programy, z którego lub z których ma nastąpić przesunięcie środków zgodnie z art. 19 wraz ze wskazaniem, do jakiego innego funduszu lub instrumentu ma nastąpić przesunięcie tych kwot. |
Poprawka 173
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Tytuł 3 – rozdział 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
ROZDZIAŁ Ia – Duże projekty |
Poprawka 174
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Artykuł 21a Treść W ramach programu lub programów z EFRR i Funduszu Spójności mogą być wspierane operacje obejmujące serie prac, działań lub usług, z których każde ma na celu wykonanie niepodzielnego zadania o sprecyzowanym charakterze gospodarczym lub technicznym, posiada jasno określone cele, a ich całkowity koszt kwalifikowalny przekracza kwotę 100 000 000 EUR („duży projekt”). Instrumentów finansowych nie uznaje się za duże projekty. |
Poprawka 175
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
Artykuł 21b |
||
|
Informacje niezbędne do zatwierdzenia dużego projektu |
||
|
Zanim duży projekt zostanie zatwierdzony, instytucja zarządzająca przedstawia Komisji następujące informacje: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
Poprawka 176
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 21 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Artykuł 21c |
|
Decyzja w sprawie dużego projektu |
|
1. Komisja dokonuje oceny dużego projektu na podstawie informacji, o których mowa w art. 21b, w celu ustalenia, czy wnioskowany wkład finansowy dla dużego projektu wybranego przez instytucję zarządzającą jest uzasadniony. Komisja przyjmuje decyzję w sprawie zatwierdzenia wkładu finansowego dla wybranego dużego projektu, w drodze aktu wykonawczego, nie później niż w terminie trzech miesięcy od daty przedłożenia informacji, o których mowa w art. 21b. |
|
2. Zatwierdzenie przez Komisję na podstawie ust. 1 ma charakter warunkowy uzależniający to zatwierdzenie od zawarcia pierwszej umowy na wykonanie prac lub – w przypadku operacji realizowanych w ramach PPP – do podpisania umowy PPP pomiędzy podmiotem publicznym i podmiotem sektora prywatnego w ciągu trzech lat od daty zatwierdzenia. |
|
3. Jeżeli Komisja odmawia wkładu finansowego dla wybranego dużego projektu, podaje w decyzji powody odmowy. |
|
4. Duże projekty przedłożone do zatwierdzenia na mocy ust. 1 są zawarte w wykazie dużych projektów danego programu. |
|
5. Wydatki związane z dużym projektem można uwzględnić we wniosku o płatność po przedłożeniu do zatwierdzenia, o którym mowa w ust. 1. W przypadku gdy Komisja nie zatwierdzi dużego projektu wybranego przez instytucję zarządzającą, po wycofaniu wniosku przez państwo członkowskie lub po przyjęciu decyzji przez Komisję odpowiednio koryguje się deklarację wydatków. |
|
(Poprawka ta będzie wymagać odpowiedniego dostosowania załącznika V.) |
Poprawka 177
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 22 – ustęp 1 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 178
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 22 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Państwo członkowskie dba o spójność i koordynację w odniesieniu do strategii rozwoju lokalnego finansowanych z więcej niż jednego funduszu. |
Poprawka 179
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 1 – akapit 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 180
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 1 – akapit 1 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 181
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Za opracowanie strategii terytorialnych odpowiadają właściwe organy lub instytucje miejskie , lokalne lub inne organy lub instytucje terytorialne . |
2. Za przygotowanie i zatwierdzanie strategii terytorialnych odpowiadają właściwe władze regionalne , lokalne lub inne organy publiczne. Istniejące już dokumenty strategiczne dotyczące objętych obszarów można zaktualizować i wykorzystać z myślą o strategiach terytorialnych . |
Poprawka 182
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 3 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W sytuacji gdy strategia terytorialna nie zawiera wykazu operacji, które mają uzyskać wsparcie, właściwe miejskie , lokalne lub inne terytorialne organy lub instytucje dokonują wyboru operacji lub biorą udział w takim wyborze. |
W sytuacji gdy strategia terytorialna nie zawiera wykazu operacji, które mają uzyskać wsparcie, właściwe regionalne , lokalne lub inne terytorialne organy lub instytucje dokonują wyboru operacji lub biorą udział w takim wyborze. |
Poprawka 183
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
3a. Przygotowując strategie terytorialne, władze, o których mowa w ust. 2, współpracują z właściwymi instytucjami zarządzającymi, aby określić zakres operacji, które mają być wspierane w ramach odnośnego programu. |
Poprawka 184
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. W sytuacji gdy miejskie , lokalne lub inne terytorialne organy lub instytucje wykonują zadania wchodzące w zakres odpowiedzialności instytucji zarządzającej inne niż wybór operacji, taki organ lub instytucja jest określana przez instytucję zarządzającą jako instytucja pośrednicząca. |
4. W sytuacji gdy organy lub instytucje regionalne , lokalne lub inne organy publiczne lub inne instytucje wykonują zadania wchodzące w zakres odpowiedzialności instytucji zarządzającej inne niż wybór operacji, taki organ lub instytucja jest określana przez instytucję zarządzającą jako instytucja pośrednicząca. |
Poprawka 185
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 23 – ustęp 4 – akapit 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Wybrane operacje mogą być wspierane w ramach kilku priorytetów tego samego programu. |
Poprawka 186
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 24 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Jeśli strategia realizowana zgodnie z art. 23 wiąże się z inwestycjami, które otrzymują wsparcie z co najmniej jednego z funduszy, z więcej niż jednego programu lub z więcej niż jednego priorytetu tego samego programu, działania można realizować jako zintegrowaną inwestycję terytorialną („ZIT”). |
1. Jeśli strategia realizowana zgodnie z art. 23 wiąże się z inwestycjami, które otrzymują wsparcie z jednego lub więcej niż jednego z funduszy, z więcej niż jednego programu lub z więcej niż jednego priorytetu tego samego programu, działania można realizować jako zintegrowaną inwestycję terytorialną („ZIT”). W stosownych przypadkach każdą zintegrowaną inwestycję terytorialną można uzupełnić wsparciem z EFRROW. |
Poprawka 187
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 24 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. W sytuacji gdy strategia terytorialna nie zawiera wykazu operacji, które mają uzyskać wsparcie, właściwe regionalne, lokalne, inne organy publiczne lub instytucje dokonują wyboru operacji lub biorą udział w takim wyborze. |
Poprawka 188
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 25 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Z funduszy EFRR, EFS+ i EFMR można wspierać rozwój lokalny kierowany przez społeczność. |
1. Z funduszy EFRR, EFS+ , EFMR i EFRROW wspiera się rozwój lokalny kierowany przez społeczność. W kontekście EFRROW rozwój taki określa się jako rozwój lokalny LEADER. |
Poprawka 189
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 25 – ustęp 2 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 190
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 25 – ustęp 2 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 191
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 25 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Jeśli wdrażanie danej strategii wiąże się ze wsparciem z więcej niż jednego funduszu, właściwe instytucje zarządzające mogą wyznaczyć jeden z takich funduszy jako fundusz główny. |
4. Jeśli wdrażanie danej strategii wiąże się ze wsparciem z więcej niż jednego funduszu, właściwe instytucje zarządzające mogą wyznaczyć jeden z takich funduszy jako fundusz główny. Można również określić rodzaj środków i operacji, które mają być finansowane przez każdy z funduszy. |
Poprawka 192
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 26 – ustęp 1 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 193
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 26 – ustęp 1 – litera f
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 194
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 26 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. W decyzji w sprawie zatwierdzenia strategii określa się alokację każdego funduszu i danego programu oraz określa się obowiązki w zakresie zadań dotyczących zarządzania i kontroli w ramach programu lub programów. |
4. W decyzji w sprawie zatwierdzenia strategii określa się alokację każdego funduszu i danego programu oraz określa się obowiązki w zakresie zadań dotyczących zarządzania i kontroli w ramach programu lub programów. Odnośne krajowe wkłady publiczne są gwarantowane z góry przez cały okres. |
Poprawka 195
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 27 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Instytucje zarządzające zapewniają, aby lokalne grupy działania wybrały jednego partnera w ramach grupy jako partnera wiodącego w kwestiach administracyjnych i finansowych albo zrzeszyły się w ustanowionej na podstawie prawa wspólnej strukturze. |
2. Instytucje zarządzające zapewniają, aby lokalne grupy działania były integracyjne i by wybrały jednego partnera w ramach grupy jako partnera wiodącego w kwestiach administracyjnych i finansowych albo zrzeszyły się w ustanowionej na podstawie prawa wspólnej strukturze , aby wykonywać zadania związane z realizacją strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność . |
Poprawka 196
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 27 – ustęp 3 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 197
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 27 – ustęp 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
5. Lokalna grupa działania może być beneficjentem i może wdrażać operacje zgodnie ze strategią. |
5. Lokalna grupa działania może być beneficjentem i może wdrażać operacje zgodnie ze strategią , przy czym należy zachęcać do rozdziału funkcji w lokalnej grupie działania . |
Poprawka 198
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 28 – ustęp 1 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Państwo członkowskie dopilnowuje, aby wsparcie z funduszy na rzecz rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność obejmowało: |
1. W celu zagwarantowania komplementarności i synergii państwo członkowskie dopilnowuje, aby wsparcie z funduszy na rzecz rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność obejmowało: |
Poprawka 199
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 28 – ustęp 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 200
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 28 – ustęp 1 – litera b a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 201
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
1a. Działania, o których mowa w akapicie pierwszym mogą w szczególności obejmować: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
Poprawka 202
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – ustęp 1 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1b. Komisja przeznacza co najmniej 15 % zasobów na pomoc techniczną z inicjatywy Komisji w celu zapewnienia większej skuteczności w informowaniu społeczeństwa oraz większej synergii między działaniami komunikacyjnymi podejmowanymi z inicjatywy Komisji poprzez rozszerzenie bazy wiedzy na temat wyników, w szczególności poprzez efektywniejsze gromadzenie i rozpowszechnianie danych, oceny i sprawozdania, a zwłaszcza przez podkreślanie wkładu funduszy w poprawę warunków życia obywateli, a także przez zwiększanie widoczności wsparcia z funduszy, jak również przez zwiększanie świadomości na temat wyników i wartości dodanej takiego wsparcia. Działania informacyjne i komunikacyjne na temat wyników i wartości dodanej wsparcia z funduszy, ze szczególnym uwzględnieniem prowadzonych operacji, oraz działania na rzecz widoczności tego wsparcia w stosownych przypadkach powinny być kontynuowane po zakończeniu odnośnych programów. Działania te powinny też służyć komunikacji instytucjonalnej w zakresie priorytetów politycznych Unii, o ile są one związane z ogólnymi celami niniejszego rozporządzenia. |
Poprawka 203
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Takie działania mogą obejmować przyszłe i ubiegłe okresy programowania. |
2. Takie działania mogą obejmować ubiegłe i przyszłe okresy programowania. |
Poprawka 204
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 29 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. W celu uniknięcia sytuacji, w których płatności są zawieszane, Komisja zapewnia, by wszystkie państwa członkowskie oraz regiony, które mają problemy z zachowaniem zgodności z przepisami ze względu na brak zdolności administracyjnych, otrzymały dodatkową pomoc techniczną w celu poprawy tych zdolności administracyjnych. |
Poprawka 205
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 30 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Z inicjatywy państwa członkowskiego fundusze mogą wspierać działania, które mogą dotyczyć poprzednich i kolejnych okresów programowania, niezbędne do skutecznego zarządzania takimi funduszami i ich wykorzystania. |
1. Z inicjatywy państwa członkowskiego fundusze mogą wspierać działania, które mogą dotyczyć poprzednich i kolejnych okresów programowania, niezbędne do skutecznego zarządzania takimi funduszami i ich wykorzystania , budowania zdolności partnerów, o których mowa w art. 6, a także w celu zapewnienia takich funkcji, jak przygotowywanie, szkolenie, zarządzanie, monitorowanie, ocena, widoczność i komunikacja . |
Poprawka 206
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 30 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. W ramach każdego programu pomoc techniczna przyjmuje formę priorytetu dotyczącego pojedynczego funduszu . |
3. W ramach każdego programu pomoc techniczna przyjmuje formę priorytetu dotyczącego pojedynczego funduszu lub kilku funduszy . |
Poprawka 207
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 31 – ustęp 2 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Odsetek zwracanych funduszy na pomoc techniczną wynosi : |
2. Na podstawie porozumienia między Komisją a państwami członkowskimi oraz biorąc pod uwagę plan finansowy programu, odsetek zwracanych funduszy na pomoc techniczną może zostać ustalony w wysokości do : |
Poprawka 208
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 31 – ustęp 2 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 209
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 31 – ustęp 2 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 210
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 31 – ustęp 2 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 211
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 31 – ustęp 2 – akapit 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
W odniesieniu do regionów najbardziej oddalonych odsetek w przypadku lit. a), b), c) jest wyższy o maksymalnie 1 %. |
Poprawka 212
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 32 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W uzupełnieniu art. 31 państwo członkowskie może zaproponować podjęcie dodatkowych działań w zakresie pomocy technicznej, aby wzmocnić zdolność organów państwa członkowskiego , beneficjentów i stosownych partnerów niezbędną do skutecznego zarządzania funduszami i ich wykorzystania. |
W uzupełnieniu art. 31 państwo członkowskie może zaproponować podjęcie dodatkowych działań w zakresie pomocy technicznej, aby wzmocnić zdolność instytucjonalną i sprawność organów publicznych oraz usług publicznych , beneficjentów i stosownych partnerów niezbędnych do skutecznego zarządzania funduszami i ich wykorzystania. |
Poprawka 213
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 32 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Wsparcie takich działań jest realizowane w drodze finansowania niepowiązanego z kosztami zgodnie z art. 89. |
Wsparcie takich działań jest realizowane w drodze finansowania niepowiązanego z kosztami zgodnie z art. 89. Pomoc techniczna w formie dobrowolnego programu szczegółowego może być wdrażana w drodze finansowania niepowiązanego z kosztami pomocy technicznej lub w drodze zwrotu kosztów bezpośrednich. |
Poprawka 214
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 33 – ustęp 1 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Państwo członkowskie powołuje komitet monitorujący realizację programu („komitet monitorujący”) w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia danego państwa członkowskiego o decyzji w sprawie zatwierdzenia programu. |
Państwo członkowskie , po konsultacji z instytucją zarządzającą, powołuje komitet monitorujący realizację programu („komitet monitorujący”) w terminie trzech miesięcy od daty powiadomienia danego państwa członkowskiego o decyzji w sprawie zatwierdzenia programu. |
Poprawka 215
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 33 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Każdy komitet monitorujący przyjmuje swój regulamin. |
2. Każdy komitet monitorujący przyjmuje swój regulamin wewnętrzny uwzględniający konieczność zapewnienia pełnej przejrzystości . |
Poprawka 216
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 33 – ustęp 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
5. Ust. 1–4 nie mają zastosowania do programów objętych zakresem art. [4 lit. c) ppkt (vi)] rozporządzenia w sprawie ESF+ i odnośnej pomocy technicznej. |
5. Ust. 1–4 nie mają zastosowania do programów objętych zakresem art. [4 ust. 1 lit. xi )] rozporządzenia w sprawie ESF+ i odnośnej pomocy technicznej. |
Poprawka 217
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 34 – ustęp 1 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
O składzie komitetu monitorującego decyduje państwo członkowskie, które zapewnia zrównoważoną reprezentację przedstawicieli stosownych organów państwa członkowskiego i instytucji pośredniczących oraz przedstawicieli partnerów, o których mowa w art. 6. |
O składzie komitetu monitorującego decyduje państwo członkowskie, które zapewnia w przejrzysty sposób zrównoważoną reprezentację przedstawicieli stosownych organów państwa członkowskiego i instytucji pośredniczących oraz przedstawicieli partnerów, o których mowa w art. 6. |
Poprawka 218
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 34 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Przedstawiciele Komisji uczestniczą w pracach komitetu monitorującego , pełniąc rolę doradczą . |
2. Przedstawiciele Komisji uczestniczą w pracach komitetu monitorującego w charakterze monitorujących i doradców. W stosownych przypadkach przedstawiciele EBI mogą zostać zaproszeni do udziału w pracach komitetu monitorującego w charakterze doradców. |
Poprawka 219
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 34 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. W przypadku FAMI, FBW oraz IZGW odpowiednie zdecentralizowane agencje uczestniczą w pracach komitetu monitorującego, pełniąc rolę doradczą. |
Poprawka 220
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 35 – ustęp 1 – litera a a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 221
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 35 – ustęp 1 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 222
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 35 – ustęp 1 – litera i
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 224
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 35 – ustęp 2 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 225
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 35 – ustęp 2 – litera d a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 226
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 35 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. Komitet monitorujący może zaproponować instytucji zarządzającej dalsze funkcje w zakresie interwencji. |
Poprawka 227
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 36 – ustęp 1 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Raz w roku organizowane jest posiedzenie w sprawie przeglądu z udziałem Komisji i danego państwa członkowskiego w celu zbadania wyników poszczególnych programów. |
Raz w roku organizowane jest posiedzenie w sprawie przeglądu z udziałem Komisji i danego państwa członkowskiego w celu zbadania wyników poszczególnych programów. Instytucje zarządzające są należycie angażowane w ten proces. |
Poprawka 228
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 36 – ustęp 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
6. W przypadku programów wspieranych z EFRR, FAM , FBW i IZGW państwo członkowskie przedkłada roczne sprawozdanie z realizacji celów zgodnie z rozporządzeniami dotyczącymi poszczególnych funduszy. |
6. W przypadku programów wspieranych z EFRR, FAMI , FBW i IZGW państwo członkowskie przedkłada roczne sprawozdanie z realizacji celów zgodnie z rozporządzeniami dotyczącymi poszczególnych funduszy. |
Poprawka 229
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 37 – ustęp 1 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Pierwsze przekazanie danych nastąpi do dnia 31 stycznia 2022 r., a ostatnie – do dnia 31 stycznia 2030 r. |
Pierwsze przekazanie danych nastąpi do dnia 28 lutego 2022 r., a ostatnie – do dnia 28 lutego 2030 r. |
Poprawka 230
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 37 – ustęp 1 – akapit 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W przypadku programów objętych zakresem art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (vii ) rozporządzenia w sprawie ESF+ dane są przekazywane raz w roku do dnia 30 listopada. |
W przypadku programów objętych zakresem art. 4 ust. 1 lit. xi ) rozporządzenia w sprawie ESF+ dane są przekazywane raz w roku do dnia 30 listopada. |
Poprawka 231
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 37 – ustęp 2 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 232
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 37 – ustęp 2 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 233
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 39 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Instytucja zarządzająca dokonuje oceny programu. W każdej ocenie analizowana jest skuteczność programu, jego wydajność, przydatność, spójność i europejska wartość dodana w celu poprawy jakości opracowywania programów i ich realizacji. |
1. Instytucja zarządzająca dokonuje oceny programu. W każdej ocenie analizuje się integracyjny i niedyskryminacyjny charakter programu, jego skuteczność, wydajność, przydatność, spójność , widoczność i europejską wartość dodaną w celu poprawy jakości opracowywania programów i ich realizacji. |
Poprawka 234
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 40 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. Ocena, o której mowa w ust. 2, obejmuje ocenę wpływu społeczno-gospodarczego i potrzeb w zakresie finansowania w ramach celów polityki, o których mowa w art. 4 ust. 1, w ramach programów i między nimi, z naciskiem na bardziej konkurencyjną i inteligentniejszą Europę przez wspieranie innowacyjnej i inteligentnej transformacji gospodarczej oraz na bardziej połączoną Europę przez zwiększanie mobilności, w tym inteligentnej i zrównoważonej mobilności oraz regionalnych połączeń teleinformatycznych. Komisja publikuje wyniki oceny na swojej stronie internetowej i przekazuje te wyniki Parlamentowi Europejskiemu, Radzie, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów. |
Poprawka 235
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 43 – ustęp 1 – akapit 2 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 236
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 44 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Instytucja zarządzająca zapewnia, aby w ciągu sześciu miesięcy od zatwierdzenia programu powstała strona internetowa udostępniająca informacje o programach, za które instytucja zarządzająca odpowiada. Takie informacje opisują cele poszczególnych programów, dostępne możliwości finansowania i osiągnięcia. |
1. Instytucja zarządzająca zapewnia, aby w ciągu sześciu miesięcy od zatwierdzenia programu powstała strona internetowa udostępniająca informacje o programach, za które instytucja zarządzająca odpowiada. Takie informacje opisują cele poszczególnych programów, działania, orientacyjny harmonogram zaproszeń do składania wniosków, dostępne możliwości finansowania i osiągnięcia. |
Poprawka 237
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 44 – ustęp 3 – akapit 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 240
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 45 – ustęp 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 241
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 45 – ustęp 1 – litera c – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 243
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 45 – ustęp 1 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 244
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 45 – ustęp 1 – litera e a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 245
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 45 – ustęp 1 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Wymóg ten nie ma zastosowania w przypadku operacji wspieranych w ramach celu szczegółowego określonego w art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (vii ) rozporządzenia w sprawie EFS+. |
Wymóg ten nie ma zastosowania w przypadku operacji wspieranych w ramach celu szczegółowego określonego w art. 4 ust. 1 lit . xi ) rozporządzenia w sprawie EFS+. |
Poprawka 246
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 47 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Państwa członkowskie wykorzystują wkład z funduszy, aby zapewnić beneficjentom wsparcie w formie dotacji, nagród lub instrumentów finansowych, bądź też ich kombinacji. |
Państwa członkowskie wykorzystują wkład z funduszy, aby zapewnić beneficjentom wsparcie w formie dotacji, nagród lub ograniczonego wykorzystania instrumentów finansowych, bądź też ich kombinacji. |
Poprawka 247
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 49 – akapit 1 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 248
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 – ustęp 2 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 249
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 50 – ustęp 2 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 250
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 52 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Instrumenty finansowe zapewniają wsparcie ostatecznym odbiorcom wyłącznie w przypadku nowych inwestycji uznawanych za finansowo wykonalne, tak jak generowanie dochodów lub oszczędności, i które nie otrzymują wystarczającego finansowania ze źródeł rynkowych. |
2. Instrumenty finansowe zapewniają wsparcie ostatecznym odbiorcom wyłącznie w przypadku nowych inwestycji uznawanych za finansowo wykonalne, tak jak generowanie dochodów lub oszczędności, i które nie otrzymują wystarczającego finansowania ze źródeł rynkowych. Takie wsparcie może być ukierunkowane na inwestycje zarówno w aktywa rzeczowe i wartości niematerialne, jak i w kapitał obrotowy, zgodnie z obowiązującymi unijnymi zasadami pomocy państwa. |
Poprawka 251
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 52 – ustęp 3 – akapit 2 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 252
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 52 – ustęp 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
5. Instrumenty finansowe mogą być łączone z dodatkowym wsparciem w ramach programu w formie dotacji jako pojedyncza operacja wspierana z instrumentu finansowego, w ramach jednej umowy w sprawie finansowania, w przypadku gdy obie różne od siebie formy wsparcia są świadczone przez podmiot wdrażający instrument finansowy. W takim przypadku przepisy mające zastosowanie do instrumentów finansowych mają zastosowanie do tej pojedynczej operacji wspieranej z instrumentu finansowego. |
5. Instrumenty finansowe mogą być łączone z dodatkowym wsparciem w ramach programu w formie dotacji jako pojedyncza operacja wspierana z instrumentu finansowego, w ramach jednej umowy w sprawie finansowania, w przypadku gdy obie różne od siebie formy wsparcia są świadczone przez podmiot wdrażający instrument finansowy. W przypadku gdy kwota wsparcia w ramach programu w formie dotacji jest mniejsza niż kwota wsparcia w ramach programu w formie instrumentu finansowego , stosuje się przepisy mające zastosowanie do instrumentów finansowych . |
Poprawka 253
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 53 – ustęp 2 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Instytucja zarządzająca dokonuje wyboru podmiotu wdrażającego dany instrument finansowy. |
Instytucja zarządzająca dokonuje wyboru podmiotu wdrażającego dany instrument finansowy w drodze bezpośredniego lub pośredniego udzielenia zamówienia . |
Poprawka 254
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 53 – ustęp 2 – akapit 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
Instytucja zarządzająca może powierzyć zadania związane z realizacją poprzez bezpośrednie udzielenie zamówienia: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
Poprawka 255
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 53 – ustęp 7
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
7. Instytucja zarządzająca, podczas zarządzania instrumentem finansowym zgodnie z ust. 2, lub podmiot wdrażający instrument finansowy, podczas zarządzania instrumentem finansowym zgodnie z ust. 3, prowadzą odrębną rachunkowość lub wprowadzają kod księgowy dla każdego priorytetu i dla każdej kategorii regionu w odniesieniu do każdego wkładu z programu oraz osobno w odniesieniu do środków, o których mowa odpowiednio w art. 54 i 56. |
7. Instytucja zarządzająca, podczas zarządzania instrumentem finansowym zgodnie z ust. 2, lub podmiot wdrażający instrument finansowy, podczas zarządzania instrumentem finansowym zgodnie z ust. 3, prowadzą odrębną rachunkowość lub wprowadzają kod księgowy dla każdego priorytetu i dla każdej kategorii regionu lub w przypadku EFRROW dla rodzaju interwencji w odniesieniu do każdego wkładu z programu oraz osobno w odniesieniu do środków, o których mowa odpowiednio w art. 54 i 56. |
Poprawka 256
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 53 – ustęp 7 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
7a. Wymogi sprawozdawczości dotyczące wykorzystania instrumentu finansowego w zamierzonych celach są ograniczone do instytucji zarządzających i pośredników finansowych. |
Poprawka 257
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 54 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Odsetki i inne zyski związane ze wsparciem z funduszy wypłaconym na rzecz instrumentów finansowych są wykorzystywane w ramach tego samego celu lub tych samych celów co pierwotne wsparcie z tych funduszy, w ramach tego samego instrumentu finansowego albo – po likwidacji instrumentu finansowego – w innych instrumentach finansowych lub innych formach wsparcia, do końca okresu kwalifikowalności. |
2. Odsetki i inne zyski związane ze wsparciem z funduszy wypłaconym na rzecz instrumentów finansowych są wykorzystywane w ramach tego samego celu lub tych samych celów co pierwotne wsparcie z tych funduszy, w ramach tego samego instrumentu finansowego, albo – po likwidacji instrumentu finansowego – w innych instrumentach finansowych lub w innych formach wsparcia dla dalszych inwestycji na rzecz ostatecznych odbiorców, albo – w stosownych przypadkach – na pokrycie w kwocie nominalnej straty wkładu funduszy na rzecz instrumentów finansowych wynikającej z ujemnych odsetek, jeżeli strata ta nastąpiła pomimo aktywnego zarządzania zasobami finansowymi przez podmioty wdrażające instrumenty finansowe , do końca okresu kwalifikowalności. |
Poprawka 258
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 55 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Wsparcie z funduszy na rzecz instrumentów finansowych przeznaczonych na inwestycje w ostatecznych odbiorców, jak również wszelkiego rodzaju dochody generowane przez te inwestycje, które są związane z tym wsparciem z funduszy, mogą być wykorzystane do celów zróżnicowanego traktowania inwestorów działających zgodnie z zasadą gospodarki rynkowej przez właściwy podział ryzyka i zysków. |
1. Wsparcie z funduszy na rzecz instrumentów finansowych przeznaczonych na inwestycje w ostatecznych odbiorców, jak również wszelkiego rodzaju dochody generowane przez te inwestycje, które są związane z tym wsparciem z funduszy, mogą być wykorzystane do celów zróżnicowanego traktowania inwestorów działających zgodnie z zasadą gospodarki rynkowej lub na inne formy wsparcia Unii, przez właściwy podział ryzyka i zysków z uwzględnieniem zasady należytego zarządzania finansami . |
Poprawka 259
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 55 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Poziom takiego zróżnicowanego traktowania nie wykracza poza to, co jest konieczne do stworzenia zachęt do przyciągnięcia środków prywatnych ustanowionych w drodze procedury przetargowej albo niezależnej oceny . |
2. Poziom takiego zróżnicowanego traktowania nie wykracza poza to, co jest konieczne do stworzenia zachęt do przyciągnięcia środków prywatnych ustanowionych w drodze procedury przetargowej albo oceny ex ante przeprowadzonej zgodnie z art. 52 niniejszego rozporządzenia . |
Poprawka 260
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 56 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Środki zwrócone przed końcem okresu kwalifikowalności do instrumentów finansowych pochodzące z inwestycji na rzecz ostatecznych odbiorców lub z uwolnienia zasobów odłożonych zgodnie z ustaleniami zawartymi w umowach gwarancyjnych, w tym spłaty kapitału i wszelkiego rodzaju uzyskane dochody, które można przypisać wsparciu z funduszy, są ponownie wykorzystywane w ramach tych samych lub innych instrumentów finansowych na dalsze inwestycje w ostatecznych odbiorców, w ramach tego samego celu lub celów szczegółowych i wszelkich kosztów zarządzania i opłat za zarządzanie związanych z takimi inwestycjami. |
1. Środki zwrócone przed końcem okresu kwalifikowalności do instrumentów finansowych pochodzące z inwestycji na rzecz ostatecznych odbiorców lub z uwolnienia zasobów odłożonych zgodnie z ustaleniami zawartymi w umowach gwarancyjnych, w tym spłaty kapitału i wszelkiego rodzaju uzyskane dochody, które można przypisać wsparciu z funduszy, są ponownie wykorzystywane w ramach tych samych lub innych instrumentów finansowych na dalsze inwestycje w ostatecznych odbiorców, w ramach tego samego celu lub celów szczegółowych i wszelkich kosztów zarządzania i opłat za zarządzanie związanych z takimi inwestycjami , z uwzględnieniem zasady należytego zarządzania finansami . |
Poprawka 261
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 56 – ustęp 1 – akapit 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Oszczędności uzyskane w wyniku bardziej efektywnych operacji nie są uznawane za uzyskane dochody dla celów akapitu pierwszego. W szczególności oszczędności kosztów wynikające z zastosowania środków na rzecz efektywności energetycznej nie mogą skutkować odpowiednim zmniejszeniem dotacji operacyjnych. |
Poprawka 262
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 57 – ustęp 2 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Wydatki spełniają kryteria kwalifikowalności do otrzymania wkładu z funduszy, jeżeli zostały poniesione przez beneficjenta lub partnera prywatnego operacji PPP i zapłacone w ramach realizowanych operacji między dniem przedłożenia Komisji programu lub dniem 1 stycznia 2021 r., w zależności od tego, która data jest wcześniejsza, a dniem 31 grudnia 2029 r. |
Wydatki spełniają kryteria kwalifikowalności do otrzymania wkładu z funduszy, jeżeli zostały poniesione przez beneficjenta lub partnera prywatnego operacji PPP i zapłacone w ramach realizowanych operacji między dniem przedłożenia Komisji programu lub dniem 1 stycznia 2021 r., w zależności od tego, która data jest wcześniejsza, a dniem 31 grudnia 2030 r. |
Poprawka 263
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 57 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Całość lub część operacji może być realizowana poza terytorium państwa członkowskiego, w tym poza terytorium Unii, pod warunkiem że operacja przyczynia się do realizacji celów programu. |
4. Całość lub część operacji w ramach EFRR, EFS + lub Funduszu Spójności może być realizowana poza terytorium państwa członkowskiego, w tym poza terytorium Unii, pod warunkiem że operacja wchodzi w zakres jednego z pięciu elementów celu „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) zgodnie z definicją w art. 3 rozporządzenia (UE) nr […] („rozporządzenie w sprawie EWT”) i przyczynia się do realizacji celów programu. |
Poprawka 264
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 57 – ustęp 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
6. Operacje nie mogą zostać wybrane do wsparcia z funduszy, jeśli zostały one fizycznie ukończone lub w pełni zrealizowane przed przedłożeniem do instytucji zarządzającej wniosku o dofinansowanie w ramach programu, niezależnie od tego, czy dokonano wszystkich powiązanych płatności. |
6. Operacje nie mogą zostać wybrane do wsparcia z funduszy, jeśli zostały one fizycznie ukończone lub w pełni zrealizowane przed przedłożeniem do instytucji zarządzającej wniosku o dofinansowanie w ramach programu, niezależnie od tego, czy dokonano wszystkich powiązanych płatności. Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do rekompensat z EFMR z tytułu dodatkowych kosztów w regionach najbardziej oddalonych lub wydatków finansowanych ze specjalnych dodatkowych środków z EFRR i EFS+ dla regionów najbardziej oddalonych. |
Poprawka 265
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 58 – ustęp 1 – akapit 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 266
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 58 – ustęp 1 – akapit 1 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreśla się |
Poprawka 267
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 58 – ustęp 1 – akapit 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Kwalifikowalność operacji związanych z podatkiem od wartości dodanej („VAT”) jest określana na podstawie podejścia indywidualnego, z wyjątkiem operacji, których łączny koszt nie przekracza 5 000 000 EUR, oraz inwestycji i wydatków odbiorców ostatecznych. |
Poprawka 268
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 59 – ustęp 1 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Państwo członkowskie może skrócić okres ustalony w akapicie pierwszym do trzech lat w przypadkach dotyczących utrzymania inwestycji lub miejsc pracy stworzonych przez MŚP. |
W należycie uzasadnionych przypadkach, o których mowa w lit. a), b) i c), państwo członkowskie może skrócić okres ustalony w akapicie pierwszym do trzech lat w przypadkach dotyczących utrzymania miejsc pracy stworzonych przez MŚP. |
Poprawka 269
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 59 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do operacji, w przypadku których zaprzestano działalności produkcyjnej ze względu na upadłość niewynikającą z oszukańczego bankructwa. |
3. Ust. 1 i 2 nie mają zastosowania do wkładów z programu na rzecz instrumentów finansowych lub dokonywanych przez takie instrumenty ani do operacji, w przypadku których zaprzestano działalności produkcyjnej ze względu na upadłość niewynikającą z oszukańczego bankructwa. |
Poprawka 270
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 62 – ustęp 3 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Do celów ust. 1 lit. d) niniejszego ustępu opłaty za zarządzanie są oparte na realizacji celów. W przypadku gdy podmioty wdrażające fundusz zarządzający lub fundusze szczegółowe zgodnie z art. 53 ust. 3 są wyłaniane w drodze bezpośredniego udzielania zamówienia, do kwoty kosztów zarządzania i wnoszonych do tych podmiotów opłat za zarządzanie, które mogą być zadeklarowane jako wydatki kwalifikowalne, ma zastosowanie próg do 5 % całkowitej kwoty wkładów z programu wypłaconych ostatecznym odbiorcom w formie pożyczek, inwestycji kapitałowych i quasi-kapitałowych lub odpisanych zgodnie z uzgodnieniami zawartymi w umowach gwarancyjnych. |
Do celów ust. 1 lit. d) niniejszego ustępu opłaty za zarządzanie są oparte na realizacji celów. W ciągu pierwszych dwunastu miesięcy wdrażania instrumentu finansowego wynagrodzenie podstawowe za koszty zarządzania i opłaty za zarządzanie jest kwalifikowalne. W przypadku gdy podmioty wdrażające fundusz zarządzający lub fundusze szczegółowe zgodnie z art. 53 ust. 2 są wyłaniane w drodze bezpośredniego udzielania zamówienia, do kwoty kosztów zarządzania i wnoszonych do tych podmiotów opłat za zarządzanie, które mogą być zadeklarowane jako wydatki kwalifikowalne, ma zastosowanie próg do 5 % całkowitej kwoty wkładów z programu wypłaconych ostatecznym odbiorcom w formie pożyczek, inwestycji kapitałowych i quasi-kapitałowych lub odpisanych zgodnie z uzgodnieniami zawartymi w umowach gwarancyjnych. |
Poprawka 271
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 62 – ustęp 3 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Próg ten nie ma zastosowania, jeśli podmioty wdrażające instrumenty finansowe wyłania się w drodze przetargu konkurencyjnego zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w ramach przetargu konkurencyjnego określono potrzebę wyższych kosztów zarządzania i opłat za zarządzanie. |
Jeśli podmioty wdrażające instrumenty finansowe wyłania się w drodze przetargu konkurencyjnego zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w ramach przetargu konkurencyjnego określono potrzebę wyższych kosztów zarządzania i opłat za zarządzanie , które oparte są na realizacji celów . |
Poprawka 272
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 63 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Państwa członkowskie zapewniają zgodność z prawem i prawidłowość wydatków ujętych w sprawozdaniu finansowym przedłożonym Komisji i podejmują wszelkie niezbędne działania mające na celu zapobieganie nieprawidłowościom oraz wykrywanie i korygowanie nieprawidłowości, w tym nadużyć finansowych, oraz sporządzają sprawozdania na ten temat. |
2. Państwa członkowskie zapewniają zgodność z prawem i prawidłowość wydatków ujętych w sprawozdaniu finansowym przedłożonym Komisji i podejmują wszelkie niezbędne działania mające na celu zapobieganie nieprawidłowościom oraz wykrywanie i korygowanie nieprawidłowości, w tym nadużyć finansowych, oraz sporządzają sprawozdania na ten temat. Państwa członkowskie w pełni współpracują z Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF). |
Poprawka 273
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 63 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Państwa członkowskie zapewniają jakość i wiarygodność systemu monitorowania i danych dotyczących wskaźników. |
4. Państwa członkowskie zapewniają jakość , niezależność i wiarygodność systemu monitorowania i danych dotyczących wskaźników. |
Poprawka 274
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 63 – ustęp 6 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Państwa członkowskie przyjmują rozwiązania mające na celu zapewnienie skutecznego badania skarg dotyczących funduszy. Na wniosek Komisji państwa członkowskie badają skargi złożone do Komisji objęte zakresem programów realizowanych przez te państwa oraz informują Komisję o rezultatach tych badań. |
Państwa członkowskie przyjmują rozwiązania mające na celu zapewnienie skutecznego badania skarg dotyczących funduszy. Zgodnie z ramami instytucjonalnymi i prawnymi państwa członkowskie ponoszą odpowiedzialność za zakres, przepisy i procedury dotyczące tych rozwiązań. Na wniosek Komisji zgodnie z art. 64 ust. 4 lit. a) państwa członkowskie badają skargi złożone do Komisji objęte zakresem programów realizowanych przez te państwa oraz informują Komisję o rezultatach tych badań. |
Poprawka 275
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 63 – ustęp 7 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Państwa członkowskie dopilnowują, aby wszelka wymiana informacji między beneficjentami a instytucjami programu odbywała się za pomocą systemów elektronicznej wymiany danych zgodnie z załącznikiem XII. |
Państwa członkowskie dopilnowują, aby wszelka wymiana informacji między beneficjentami a instytucjami programu odbywała się za pomocą przyjaznych dla użytkownika systemów elektronicznej wymiany danych zgodnie z załącznikiem XII. |
Poprawka 276
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 63 – ustęp 7 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W przypadku programów wspieranych z EFMR, FAM , FBW i IZGW akapit pierwszy stosuje się od dnia 1 stycznia 2023 r. |
W przypadku programów wspieranych z EFMR, FAMI , FBW i IZGW akapit pierwszy stosuje się od dnia 1 stycznia 2022 r. |
Poprawka 277
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 63 – ustęp 7 – akapit 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Akapit pierwszy nie ma zastosowania do programów w ramach art. [4 ust. 1 lit. c) ppkt ( vii )] rozporządzenia w sprawie EFS+. |
Akapit pierwszy nie ma zastosowania do programów w ramach art. [4 ust. 1 lit. xi )] rozporządzenia w sprawie EFS+. |
Poprawka 278
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 63 – ustęp 11
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
11. Komisja przyjmuje akt wykonawczy określający format, który ma być stosowany do celów zgłaszania nieprawidłowości, zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 109 ust. 2, w celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego artykułu. |
11. Komisja przyjmuje akt wykonawczy określający format, który ma być stosowany do celów zgłaszania nieprawidłowości, zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 109 ust. 2, w celu zapewnienia jednolitych warunków oraz zasad wykonywania niniejszego artykułu. |
Poprawka 279
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 64 – ustęp 1 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Komisja upewnia się, że państwa członkowskie utworzyły systemy zarządzania i kontroli zgodne z niniejszym rozporządzeniem oraz że systemy te funkcjonują skutecznie w okresie realizacji programów. Komisja opracowuje strategię audytu oraz plan audytu oparte na ocenie ryzyka. |
Komisja upewnia się, że państwa członkowskie utworzyły systemy zarządzania i kontroli zgodne z niniejszym rozporządzeniem oraz że systemy te funkcjonują skutecznie i efektywnie w okresie realizacji programów. Komisja opracowuje dla państw członkowskich strategię audytu oraz plan audytu oparte na ocenie ryzyka. |
Poprawka 280
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 64 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Audyty Komisji przeprowadza się do trzech lat kalendarzowych następujących po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego, w którym ujęto dany wydatek. Okres ten nie ma zastosowania do operacji, w przypadku których istnieje podejrzenie nadużycia finansowego. |
2. Audyty Komisji przeprowadza się do dwóch lat kalendarzowych następujących po zatwierdzeniu sprawozdania finansowego, w którym ujęto dany wydatek. Okres ten nie ma zastosowania do operacji, w przypadku których istnieje podejrzenie nadużycia finansowego. |
Poprawka 281
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 64 – ustęp 4 – akapit 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 282
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 64 – ustęp 4 – akapit 1 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 283
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 64 – ustęp 4 – akapit 1 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 284
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 64 – ustęp 4 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Komisja może przedłużyć terminy określone w lit. c) i d) o dodatkowe trzy miesiące. |
W należycie uzasadnionych przypadkach Komisja może przedłużyć terminy określone w lit. c) i d) o dodatkowe dwa miesiące. |
Poprawka 285
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 64 – ustęp 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
4a. Z zastrzeżeniem art. 63 ust. 6 Komisja zapewnia system rozpatrywania skarg, który jest dostępny dla obywateli i zainteresowanych stron. |
Poprawka 286
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 65 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Instytucja audytowa jest organem publicznym, funkcjonalnie niezależnym od podmiotów poddanych audytowi . |
2. Instytucja audytowa jest organem publicznym lub prywatnym , funkcjonalnie niezależnym od organu zarządzającego oraz organów lub podmiotów , którym powierzono funkcje lub je delegowano . |
Poprawka 287
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 66 – ustęp 1 – litera e
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 288
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 67 – ustęp 1 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W celu wyboru operacji instytucja zarządzająca określa i stosuje kryteria i procedury, które są niedyskryminacyjne, przejrzyste, gwarantują równouprawnienie płci i uwzględnienie postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również zasady zrównoważonego rozwoju oraz unijnej polityki w dziedzinie środowiska naturalnego zgodnie z art. 11 i art. 191 ust. 1 TFUE. |
W celu wyboru operacji instytucja zarządzająca określa i stosuje kryteria i procedury, które są niedyskryminacyjne, przejrzyste, zapewniają dostęp osobom z niepełnosprawnościami, gwarantują równouprawnienie płci i uwzględnienie postanowień Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również zasady zrównoważonego rozwoju oraz unijnej polityki w dziedzinie środowiska naturalnego zgodnie z art. 11 i art. 191 ust. 1 TFUE. |
Poprawka 289
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 67 – ustęp 3 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 290
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 67 – ustęp 3 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 291
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 67 – ustęp 3 – litera e
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 292
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 67 – ustęp 3 – litera f
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 293
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 67 – ustęp 3 – litera j
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 294
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 67 – ustęp 5 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
5a. W należycie uzasadnionych przypadkach instytucja zarządzająca może również podjąć decyzję o wniesieniu do 5 % przydziału finansowego w ramach programu w ramach EFRR i EFS + na konkretne projekty w państwie członkowskim kwalifikującym się w ramach programu „Horyzont Europa”, w tym projekty wybrane w drugim etapie, pod warunkiem że te konkretne projekty przyczynią się do osiągnięcia celów programu w tym państwie członkowskim. |
Poprawka 295
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 67 – ustęp 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
6. Kiedy instytucja zarządzająca dokonuje wyboru operacji o znaczeniu strategicznym, informuje ona o tym bezzwłocznie Komisję i przedstawia Komisji wszelkie istotne informacje na temat tej operacji. |
6. Kiedy instytucja zarządzająca dokonuje wyboru operacji o znaczeniu strategicznym, informuje ona o tym Komisję w przeciągu jednego miesiąca i przedstawia Komisji wszelkie istotne informacje na temat tej operacji , w tym analizę kosztów i korzyści . |
Poprawka 296
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 68 – ustęp 1 – akapit 1 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 297
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 70 – ustęp 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 298
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 70 – ustęp 1 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 299
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 71 – ustęp 6 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
6a. Audyt przeprowadza się z odniesieniem do standardów obowiązujących w czasie uzgadniania operacji poddawanej audytowi, chyba że nowe standardy są korzystniejsze dla beneficjenta; |
Poprawka 300
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 71 – ustęp 6 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
6b. Wykrycie nieprawidłowości w trakcie audytu danej operacji prowadzącego do nałożenia kary finansowej nie może prowadzić do rozszerzenia zakresu kontroli lub do korekt finansowych wykraczających poza wydatki objęte rokiem obrachunkowym wydatku poddawanego audytowi. |
Poprawka 301
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 72 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Instytucja audytowa przygotowuje strategię audytu w oparciu o ocenę ryzyka, biorąc pod uwagę opis systemu zarządzania i kontroli określony w art. 63 ust. 9, obejmującą audyty systemu i audyty operacji. Strategia audytu przewiduje audyty systemu nowych instytucji zarządzających oraz organów odpowiadających za zadania w zakresie rachunkowości w ciągu dziewięciu miesięcy po zakończeniu ich pierwszego roku działalności. Strategię audytu sporządza się zgodnie ze wzorem umieszczonym w załączniku XVIII i aktualizuje co roku po pierwszym rocznym sprawozdaniu z kontroli oraz opinii z audytu przekazanych Komisji. Strategia ta może dotyczyć jednego lub większej liczby programów. |
1. Instytucja audytowa po konsultacjach z instytucją zarządzającą przygotowuje strategię audytu w oparciu o ocenę ryzyka, biorąc pod uwagę opis systemu zarządzania i kontroli określony w art. 63 ust. 9, obejmującą audyty systemu i audyty operacji. Strategia audytu przewiduje audyty systemu nowych instytucji zarządzających oraz organów odpowiadających za zadania w zakresie rachunkowości . Audyt przeprowadza się w ciągu dziewięciu miesięcy po zakończeniu ich pierwszego roku działalności. Strategię audytu sporządza się zgodnie ze wzorem umieszczonym w załączniku XVIII i aktualizuje co roku po pierwszym rocznym sprawozdaniu z kontroli oraz opinii z audytu przekazanych Komisji. Strategia ta może dotyczyć jednego lub większej liczby programów. W strategii audytu instytucja audytowa może określić granice dla audytów jednego rachunku. |
Poprawka 302
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 73 – ustęp 3 – akapit 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
W przypadku różnicy zdań między Komisją a danym państwem członkowskim na temat ustaleń audytu uruchamia się procedurę rozstrzygania sporów. |
Poprawka 303
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 74 – ustęp 1 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Komisja i instytucje audytowe wykorzystują w pierwszej kolejności wszelkie informacje i dokumentację dostępne w systemie elektronicznym , o którym mowa w art. 66 ust. 1 lit. e), w tym wyniki kontroli zarządczych, i wnioskują o przekazanie dodatkowych dokumentów i dowodów audytowych od beneficjentów wyłącznie w przypadku, gdy na podstawie profesjonalnego osądu Komisji i instytucji audytowych jest to niezbędne w celu wsparcia rzetelnych wniosków z audytu. |
Komisja i instytucje audytowe wykorzystują w pierwszej kolejności wszelkie informacje i dokumentację dostępne w systemach elektronicznych , o których mowa w art. 66 ust. 1 lit. e), w tym wyniki kontroli zarządczych, i wnioskują o przekazanie dodatkowych dokumentów i dowodów audytowych od beneficjentów wyłącznie w przypadku, gdy na podstawie profesjonalnego osądu Komisji i instytucji audytowych jest to niezbędne w celu wsparcia rzetelnych wniosków z audytu. |
Poprawka 304
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 75 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Instytucja zarządzająca przeprowadza kontrole zarządcze na miejscu zgodnie z art. 68 ust. 1 wyłącznie na poziomie instytucji wdrażających instrument finansowy, a w kontekście funduszy gwarancyjnych na poziomie jednostek udzielających nowych pożyczek bazowych. |
1. Instytucja zarządzająca przeprowadza kontrole zarządcze na miejscu zgodnie z art. 68 ust. 1 wyłącznie na poziomie instytucji wdrażających instrument finansowy, a w kontekście funduszy gwarancyjnych na poziomie jednostek udzielających nowych pożyczek bazowych. Z zastrzeżeniem przepisów art. 127 rozporządzenia finansowego, jeżeli instrument finansowy przedkłada sprawozdania z kontroli na poparcie wniosku o płatność, instytucja zarządzająca może podjąć decyzję o nieprzeprowadzaniu kontroli zarządczych na miejscu. |
Poprawka 305
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 75 – ustęp 2 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
EBI lub inne międzynarodowe instytucje finansowe, w których państwo członkowskie posiada akcje lub udziały, przekazują jednak instytucji zarządzającej sprawozdania z kontroli dotyczące wniosków o płatność. |
(Nie dotyczy polskiej wersji językowej) |
Poprawka 306
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 75 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Instytucja audytowa przeprowadza audyty systemu i audyty operacji zgodnie z artykułami 71, 73 lub art. 77 na poziomie instytucji wdrażających instrument finansowy, a w kontekście funduszy gwarancyjnych na poziomie jednostek udzielających nowych pożyczek bazowych. |
3. Instytucja audytowa przeprowadza audyty systemu i audyty operacji zgodnie z artykułami 71, 73 lub art. 77 na poziomie instytucji wdrażających instrument finansowy, a w kontekście funduszy gwarancyjnych na poziomie jednostek udzielających nowych pożyczek bazowych. Z zastrzeżeniem przepisów art. 127 rozporządzenia finansowego, jeżeli instrument finansowy zapewnia instytucji audytowej roczne sprawozdanie z kontroli sporządzane przez ich audytorów zewnętrznych do końca każdego roku kalendarzowego i obejmujące elementy zawarte w załączniku XVII, instytucja audytowa może podjąć decyzję o nieprzeprowadzaniu dalszych audytów. |
Poprawka 307
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 75 – ustęp 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
3a. W kontekście funduszy gwarancyjnych jednostki odpowiedzialne za audyty programów mogą przeprowadzać weryfikacje lub audyty jednostek udzielających nowych pożyczek bazowych jedynie w przypadku wystąpienia co najmniej jednej z następujących sytuacji: |
||
|
|
||
|
|
Poprawka 308
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 76 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Bez uszczerbku dla zasad pomocy państwa instytucja zarządzająca zapewnia, że wszystkie dokumenty uzupełniające dotyczące działań wspieranych z funduszy utrzymywane są na odpowiednim poziomie na okres pięciu lat od dnia 31 grudnia tego roku, w którym instytucja zarządzająca dokonała ostatniej płatności na rzecz beneficjenta. |
1. Bez uszczerbku dla zasad pomocy państwa instytucja zarządzająca zapewnia, że wszystkie dokumenty uzupełniające dotyczące działań wspieranych z funduszy utrzymywane są na odpowiednim poziomie na okres trzech lat od dnia 31 grudnia tego roku, w którym instytucja zarządzająca dokonała ostatniej płatności na rzecz beneficjenta. |
Poprawka 309
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 76 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. Okres przechowywania dokumentów może być skrócony, proporcjonalnie do profilu ryzyka i wielkości beneficjenta, decyzją instytucji zarządzającej. |
Poprawka 310
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 84 – ustęp 2 – akapit 1 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Płatności zaliczkowe w odniesieniu do każdego funduszu są wypłacane w postaci rocznych rat przed dniem 1 lipca każdego roku, z zastrzeżeniem dostępności środków, zgodnie z tym, co następuje: |
Płatności zaliczkowe w odniesieniu do każdego funduszu są wypłacane w postaci rocznych rat przed dniem 1 lipca każdego roku, zgodnie z tym, co następuje: |
Poprawka 311
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 84 – ustęp 2 – akapit 1 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 312
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 84 – ustęp 2 – akapit 1 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 313
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 84 – ustęp 2 – akapit 1 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 314
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 84 – ustęp 2 – akapit 1 – litera e
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 315
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 84 – ustęp 2 – akapit 1 – litera f
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 316
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 85 – ustęp 3 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 317
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 85 – ustęp 4 – litera c a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 318
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 86 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Jeśli instrumenty finansowe są wdrażane zgodnie z art. 53 ust. 2 , wnioski o płatności przedłożone na mocy załącznika XIX obejmują łączną kwotę wypłaconą lub, w przypadku gwarancji, kwoty zadeklarowane zgodnie z ustaleniami w umowach gwarancyjnych przez instytucję zarządzającą na rzecz ostatecznych odbiorców, o których mowa w art. 62 ust. 1 lit. a), b) i c). |
1. Jeśli instrumenty finansowe są wdrażane zgodnie z art. 53 ust. 1 , wnioski o płatności przedłożone na mocy załącznika XIX obejmują łączną kwotę wypłaconą lub, w przypadku gwarancji, kwoty zadeklarowane zgodnie z ustaleniami w umowach gwarancyjnych przez instytucję zarządzającą na rzecz ostatecznych odbiorców, o których mowa w art. 62 ust. 1 lit. a), b) i c). |
Poprawka 319
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 86 – ustęp 2 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Jeśli instrumenty finansowe są wdrażane na mocy art. 53 ust . 3 , wnioski o płatność, które obejmują wydatki na instrumenty finansowe, przedkłada się zgodnie z następującymi warunkami: |
2. Jeśli instrumenty finansowe są wdrażane na mocy art. 53 ust. 2 , wnioski o płatność, które obejmują wydatki na instrumenty finansowe, przedkłada się zgodnie z następującymi warunkami: |
Poprawka 320
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 87 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Z zastrzeżeniem dostępności środków Komisja dokonuje płatności okresowych nie później niż 60 dni od daty otrzymania przez Komisję wniosku o płatność. |
1. Komisja dokonuje płatności okresowych nie później niż 60 dni od daty otrzymania przez Komisję wniosku o płatność. |
Poprawka 321
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 90 – ustęp 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 322
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 91 – ustęp 1 – litera e
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreśla się |
Poprawka 323
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 99 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Komisja dokonuje umorzenia każdej kwoty w ramach programu, która nie została wykorzystana na płatności zaliczkowe zgodnie z art. 84 lub w odniesieniu do której nie złożono wniosku o płatność zgodnie z art. 85 i 86 do dnia 26 grudnia drugiego roku kalendarzowego następującego po roku, w którym podjęto zobowiązania budżetowe na lata 2021–2026. |
1. Komisja dokonuje umorzenia każdej kwoty w ramach programu, która nie została wykorzystana na płatności zaliczkowe zgodnie z art. 84 lub w odniesieniu do której nie złożono wniosku o płatność zgodnie z art. 85 i 86 do dnia 31 grudnia trzeciego roku kalendarzowego następującego po roku, w którym podjęto zobowiązania budżetowe na lata 2021–2026. |
Poprawka 324
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 99 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Kwota, która ma zostać objęta płatnością zaliczkową lub wnioskiem o płatność przed upływem terminu określonego w ust. 1 w odniesieniu do zobowiązania budżetowego na 2021, wynosi 60 % tego zobowiązania. 10 % zobowiązania budżetowego na 2021 r. dodaje się do każdego zobowiązania budżetowego na lata 2022–2025 w celu obliczenia kwot, jakie mają zostać pokryte. |
skreśla się |
Poprawka 325
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 99 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Część zobowiązań pozostających do spłaty w dniu 31 grudnia 2029 r. zostaje umorzona, jeśli pakiet dokumentów dotyczących poświadczenia wiarygodności i końcowe sprawozdanie z realizacji celów odnoszące się do programów uzyskujących wsparcie w ramach EFS+, EFRR i Funduszu Spójności nie zostały przedłożone Komisji w terminie wyznaczonym w art. 38 ust. 1. |
3. Część zobowiązań pozostających do spłaty w dniu 31 grudnia 2030 r. zostaje umorzona, jeśli pakiet dokumentów dotyczących poświadczenia wiarygodności i końcowe sprawozdanie z realizacji celów odnoszące się do programów uzyskujących wsparcie w ramach EFS+, EFRR i Funduszu Spójności nie zostały przedłożone Komisji w terminie wyznaczonym w art. 38 ust. 1. |
Poprawka 326
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 100 – ustęp 1 – akapit 1 – litera b a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 327
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 101 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Państwo członkowskie ma jeden miesiąc na zaakceptowanie kwoty, która ma zostać umorzona, lub przedstawienie swoich uwag. |
2. Państwo członkowskie ma dwa miesiące na zaakceptowanie kwoty, która ma zostać umorzona, lub przedstawienie swoich uwag. |
Poprawka 328
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 102 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. EFRR, EFS+ i Fundusz Spójności wspierają cel „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” we wszystkich regionach odpowiadających poziomowi 2 wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych do celów statystycznych („regiony na poziomie NUTS 2”) ustanowionej rozporządzeniem (WE) nr 1059/2003 zmienionym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 868 / 2014 . |
1. EFRR, EFS+ i Fundusz Spójności wspierają cel „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” we wszystkich regionach odpowiadających poziomowi 2 wspólnej klasyfikacji jednostek terytorialnych do celów statystycznych („regiony na poziomie NUTS 2”) ustanowionej rozporządzeniem (WE) nr 1059/2003 zmienionym rozporządzeniem Komisji (UE) 2016 / 2066 . |
Poprawka 329
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 103 – ustęp 1 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Zasoby na rzecz spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej dostępne na zobowiązanie budżetowe na okres 2021–2027 wynoszą 330 624 388 630 według cen z 2018 r. |
Zasoby na rzecz spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej dostępne na zobowiązanie budżetowe na okres 2021–2027 wynoszą 378 097 000 000 EUR według cen z 2018 r. |
|
(Poprawka ta ma na celu przywrócenie kwoty równoważnej do kwoty dostępnej w okresie 2014–2020, wraz z koniecznymi zwiększeniami środków, zgodnie ze stanowiskiem PE w sprawie wniosku dotyczącego wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027. Będzie ona wymagać odpowiedniego dostosowania obliczeń w załączniku XXII.) |
Poprawka 330
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 103 – ustęp 2 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Komisja, w drodze aktu wykonawczego, przyjmuje decyzję w sprawie rocznego podziału zasobów ogólnych między państwa członkowskie w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu”, pod względem kategorii regionów, wraz z wykazem kwalifikujących się regionów zgodnie z metodyką określoną w załączniku XXII. |
Komisja, w drodze aktu wykonawczego, przyjmuje decyzję w sprawie rocznego podziału zasobów ogólnych między państwa członkowskie w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu”, pod względem kategorii regionów, wraz z wykazem kwalifikujących się regionów zgodnie z metodyką określoną w załączniku XXII. Minimalny całkowity wkład z funduszy, na szczeblu krajowym, powinien być równy 76 % środków przyznanych poszczególnym państwom członkowskim lub regionom na okres 2014–2020. |
Poprawka 429
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 103 – ustęp 2 – akapit 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Z zastrzeżeniem krajowych przydziałów dla państw członkowskich, środki finansowe dla regionów, które zostały przeklasyfikowane do niższej kategorii na okres 2021–2027, utrzymuje się na poziomie alokacji na lata 2014–2020. |
Poprawka 331
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 103 – ustęp 2 – akapit 2 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Z uwagi na szczególne znaczenie finansowania w ramach polityki spójności dla współpracy transgranicznej i transnarodowej, a także dla regionów najbardziej oddalonych, kryteria kwalifikowalności w odniesieniu do tego rodzaju finansowania nie powinny być mniej korzystne niż w latach 2014–2020 i powinny zapewniać maksymalną ciągłość w stosunku do istniejących programów. (Poprawka ta będzie wymagać odpowiedniego dostosowania obliczeń w załączniku XXII.) |
Poprawka 332
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 1 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Zasoby na cel „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” ustala się na poziomie 97,5 % zasobów ogólnych (tj. na łączną kwotę 322 194 388 630 EUR) i przydziela się w następujący sposób: |
1. Zasoby na cel „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” ustala się na poziomie 97 % zasobów ogólnych, tj. na łączną kwotę 366 754 000 000 EUR (według cen z 2018 r.) Z kwoty tej 5 900 000 000 EUR przeznacza się na gwarancję dla dzieci ze środków EFS +. Pozostałą pulę środków w wysokości 360 854 000 000 EUR (według cen z 2018 r. ) przydziela się w następujący sposób: |
Poprawka 333
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 334
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 1 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 335
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 1 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 336
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 1 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 337
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 1 – litera e
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 338
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 3 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Kwota środków dostępnych dla EFS+ w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” wynosi 88 646 194 590 EUR . |
Kwota środków dostępnych dla EFS+ odpowiada 28,8 % zasobów w ramach celu „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” (tj. 105 686 000 000 EUR według cen z 2018 r.) Nie obejmuje to puli środków finansowych na komponent „Zatrudnienie i innowacje społeczne” lub komponent „Zdrowie”. |
Poprawka 339
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 3 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Kwota dodatkowego finansowania dla regionów najbardziej oddalonych, o której mowa w ust. 1 lit. e), przydzielona do EFS+ wynosi 376 928 934 EUR . |
Kwota dodatkowego finansowania dla regionów najbardziej oddalonych, o której mowa w ust. 1 lit. e), przydzielona do EFS+ odpowiada 0,4 % zasobów, o których mowa w akapicie pierwszym (tj. 424 296 054 EUR według cen z 2018 r .) |
Poprawka 340
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 4 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Kwotę wsparcia z Funduszu Spójności, które ma zostać przekazane na instrument „Łącząc Europę”, ustala się na poziomie 10 000 000 000 EUR . Zostanie ona wydatkowana na projekty dotyczące infrastruktury transportowej poprzez ogłoszenie specjalnych zaproszeń do składania ofert zgodnie z rozporządzeniem (UE) [numer nowego rozporządzenia w sprawie instrumentu „Łącząc Europę”] wyłącznie w państwach członkowskich kwalifikujących się do finansowania z Funduszu Spójności. |
Kwotę wsparcia z Funduszu Spójności, które ma zostać przekazane na instrument „Łącząc Europę”, ustala się na poziomie 4 000 000 000 EUR według cen z 2018 r. Zostanie ona wydatkowana na projekty dotyczące infrastruktury transportowej , z uwzględnieniem potrzeb państw członkowskich i regionów w zakresie infrastruktury inwestycyjnej, poprzez ogłoszenie specjalnych zaproszeń do składania ofert zgodnie z rozporządzeniem (UE) [numer nowego rozporządzenia w sprawie instrumentu „Łącząc Europę”] wyłącznie w państwach członkowskich kwalifikujących się do finansowania z Funduszu Spójności. |
Poprawka 341
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 4 – akapit 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
30 % zasobów przeniesionych do instrumentu „Łącząc Europę” zostaje niezwłocznie po przesunięciu udostępnione wszystkim państwom członkowskim kwalifikującym się do finansowania z Funduszu Spójności na finansowanie projektów dotyczących infrastruktury transportowej zgodnie z rozporządzeniem (UE) [nowe rozporządzenie w sprawie instrumentu „Łącząc Europę”]. |
skreśla się |
Poprawka 342
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 4 – akapit 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Do specjalnych zaproszeń do składania wniosków, o których mowa w akapicie pierwszym, mają zastosowanie przepisy dotyczące sektora transportu na mocy rozporządzenia (UE) [numer nowego rozporządzenia w sprawie instrumentu „Łącząc Europę”]. Do dnia 31 grudnia 2023 r. wybór projektów kwalifikujących się do finansowania odbywa się z zachowaniem krajowych alokacji w ramach Funduszu Spójności w odniesieniu do 70 % środków przeniesionych do instrumentu „Łącząc Europę” . |
Do specjalnych zaproszeń do składania wniosków, o których mowa w akapicie pierwszym, mają zastosowanie przepisy dotyczące sektora transportu na mocy rozporządzenia (UE) [numer nowego rozporządzenia w sprawie instrumentu „Łącząc Europę”]. Do dnia 31 grudnia 2023 r. wybór projektów kwalifikujących się do finansowania odbywa się z zachowaniem krajowych alokacji w ramach Funduszu Spójności. |
Poprawka 343
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
5. 500 000 000 EUR z zasobów na cel „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” przeznacza się na Europejską inicjatywę miejską zarządzaną bezpośrednio lub pośrednio przez Komisję. |
5. 560 000 000 EUR według cen z 2018 r. z zasobów na cel „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” przeznacza się na Europejską inicjatywę miejską zarządzaną bezpośrednio lub pośrednio przez Komisję. |
Poprawka 344
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
6. 175 000 000 EUR z zasobów EFS+ na cel „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” przeznacza się współpracę transnarodową na rzecz innowacyjnych rozwiązań zarządzaną bezpośrednio lub pośrednio. |
6. 196 000 000 EUR według cen z 2018 r. z zasobów EFS+ na cel „Inwestycje na rzecz zatrudnienia i wzrostu” przeznacza się współpracę transnarodową na rzecz innowacyjnych rozwiązań zarządzaną bezpośrednio lub pośrednio. |
Poprawka 345
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 104 – ustęp 7
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
7. Zasoby na cel „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) ustala się na poziomie 2,5 % zasobów ogólnych dostępnych na zobowiązania budżetowe z funduszy na okres 2021–2027 (tj. w łącznej kwocie 8 430 000 000 EUR ). |
7. Zasoby na cel „Europejska współpraca terytorialna” (Interreg) ustala się na poziomie 3 % zasobów ogólnych dostępnych na zobowiązania budżetowe z funduszy na okres 2021–2027 (tj. w łącznej kwocie 11 343 000 000 EUR według cen z 2018 r. ). |
Poprawka 346
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 105 – ustęp 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 347
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 106 – ustęp 3 – akapit 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 348
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 106 – ustęp 3 – akapit 1 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawki 349 i 447
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 106 – ustęp 3 – akapit 1 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 350
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 106 – ustęp 3 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Stopy współfinansowania określone w lit. a) mają zastosowanie również do regionów najbardziej oddalonych. |
Stopy współfinansowania określone w lit. a) mają zastosowanie również do regionów najbardziej oddalonych oraz do dodatkowej alokacji dla regionów najbardziej oddalonych . |
Poprawka 351
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 106 – ustęp 3 – akapit 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Stopa współfinansowania dla Funduszu Spójności na poziomie każdego priorytetu nie przewyższa 70 %. |
Stopa współfinansowania dla Funduszu Spójności na poziomie każdego priorytetu nie przewyższa 85 %. |
Poprawka 352
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 106 – ustęp 3 – akapit 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W rozporządzeniu w sprawie EFS+ mogą zostać określone wyższe stopy współfinansowania w przypadku priorytetów służących wsparciu działań innowacyjnych zgodnie z art. [ 14 ] tego rozporządzenia. |
W rozporządzeniu w sprawie EFS+ mogą w należycie uzasadnionych przypadkach zostać określone wyższe stopy współfinansowania do 90 % w przypadku priorytetów służących wsparciu działań innowacyjnych zgodnie z art. [ 13] i art. [4 ust. 1 lit. x)] i lit. [xi) ] tego rozporządzenia , a także programów służących zwalczaniu deprywacji materialnej zgodnie z art. [9], walce z bezrobociem wśród młodzieży zgodnie z art. [10], wspieraniu europejskiej gwarancji dla dzieci zgodnie z art. [10a] oraz współpracy transnarodowej zgodnie z art. [11b] . |
Poprawka 353
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 106 – ustęp 4 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Stopa współfinansowania dla programów Interreg nie przekracza 70 %. |
Stopa współfinansowania dla programów Interreg nie przekracza 85 %. |
Poprawka 453
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 106 – ustęp 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
4a. Państwa członkowskie mogą w uzasadnionych przypadkach wystąpić z wnioskiem o większą elastyczność w obowiązujących ramach paktu stabilności i wzrostu w odniesieniu do publicznych lub równoważnych wydatków strukturalnych, popartym przez administrację publiczną w drodze współfinansowania inwestycji będących częścią europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych. Określając korektę budżetową w ramach części zapobiegawczej lub naprawczej paktu stabilności i wzrostu, Komisja dokładnie ocenia odnośny wniosek w sposób odzwierciedlający strategiczne znaczenie inwestycji. |
Poprawka 354
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 107 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 108, wprowadzających zmiany w załącznikach do niniejszego rozporządzenia, w celu dostosowania do zmian pojawiających się w okresie programowania w przypadku elementów niniejszego rozporządzenia innych niż istotne, z wyjątkiem załączników III, IV, X i XXII. |
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 108, wprowadzających zmiany w załącznikach do niniejszego rozporządzenia, w celu dostosowania do zmian pojawiających się w okresie programowania w przypadku elementów niniejszego rozporządzenia innych niż istotne, z wyjątkiem załączników III, IV, X i XXII. Komisja jest uprawniona do przyjmowania, zgodnie z art. 108, aktów delegowanych w celu zmiany i dostosowania rozporządzenia delegowanego (UE) nr 204/2014, o którym mowa w art. 6 ust. 3, do niniejszego rozporządzenia. |
Poprawka 355
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 108 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 63 ust. 10, art. 73 ust. 4, art. 88 ust. 4, art. 89 ust. 4 i art. 107, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. |
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 6 ust. 3, art. 63 ust. 10, art. 73 ust. 4, art. 88 ust. 4, art. 89 ust. 4 i art. 107, powierza się Komisji na czas od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia do dnia 31 grudnia 2027 r. |
Poprawka 356
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 108 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 63 ust. 10, art. 73 ust. 4, art. 88 ust. 4 i art. 89 ust. 1, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. |
3. Przekazanie uprawnień, o których mowa w art. 6 ust. 3, art. 63 ust. 10, art. 73 ust. 4, art. 88 ust. 4, art. 89 ust. 4 i art. 107 , może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. |
Poprawka 357
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 108 – ustęp 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 63 ust. 10, art. 73 ust. 4, art. 88 ust. 4, art. 89 ust.4 i art. 107 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. |
6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 6 ust. 3, art. 63 ust. 10, art. 73 ust. 4, art. 88 ust. 4, art. 89 ust.4 i art. 107 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. |
Poprawka 359
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 1 – wiersz 001 – kolumna 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 360
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 1 – wiersz 002 – kolumna 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 361
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 1 – wiersz 004 – kolumna 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 362
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 1 – wiersz 005 – kolumna 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 363
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 2 – wiersz 035 – kolumna 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 364
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 2 – wiersz 043
Tekst proponowany przez Komisję
043 |
Gospodarowanie odpadami z gospodarstw domowych: mechaniczno-biologicznego przetwarzanie odpadów, przetwarzanie termiczne |
0 % |
100 % |
Poprawka
skreśla się
Poprawka 365
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 3 – wiersz 056 – kolumna 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 366
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 3 – wiersz 057 – kolumna 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 367
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 3 – wiersz 060 – kolumna 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 368
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 3 – wiersz 061 – kolumna 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 369
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 5 – wiersz 128 – kolumna 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 370
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 1 – cel polityki 5 – wiersz 130 – kolumna 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 371
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 3 – wiersz 12 – kolumna Zintegrowane inwestycje terytorialne (ZIT)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Miasta, małe miasta i przedmieścia |
Miasta, małe miasta, przedmieścia i połączone obszary wiejskie |
Poprawka 372
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 3 – wiersz 16 – kolumna Zintegrowane inwestycje terytorialne (ZIT)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Obszary słabo zaludnione |
Obszary wiejskie i słabo zaludnione |
Poprawka 373
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 3 – wiersz 22 – kolumna Rozwój lokalny kierowany przez społeczność (RLKS)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Miasta, małe miasta i przedmieścia |
Miasta, małe miasta, przedmieścia i połączone obszary wiejskie |
Poprawka 374
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 3 – wiersz 26 – kolumna Rozwój lokalny kierowany przez społeczność (RLKS)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Obszary słabo zaludnione |
Obszary wiejskie i słabo zaludnione |
Poprawka 375
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 3 – wiersz 32 – kolumna Inny rodzaj narzędzia terytorialnego w ramach celu polityki 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Miasta, małe miasta i przedmieścia |
Miasta, małe miasta, przedmieścia i połączone obszary wiejskie |
Poprawka 376
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 3 – wiersz 36 – kolumna Inny rodzaj narzędzia terytorialnego w ramach celu polityki 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Obszary słabo zaludnione |
Obszary wiejskie i słabo zaludnione |
Poprawka 377
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – tabela 4 – wiersz 17
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 378
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – tabela Horyzontalne warunki podstawowe – wiersz 6 – kolumna 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
Gotowe są krajowe ramy wdrażania Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, które obejmują: |
Gotowe są krajowe ramy wdrażania Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, które obejmują: |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 379
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – tabela Horyzontalne warunki podstawowe – wiersz 6 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Wdrażanie zasad i praw Europejskiego filaru praw socjalnych, które przyczyniają się do rzeczywistej konwergencji i spójności w Unii Europejskiej. |
Ustalenia na szczeblu krajowym zapewniające właściwe wdrożenie zasad zawartych w Europejskim filarze praw socjalnych przyczyniających się do podwyższenia poziomu konwergencji społecznej i spójności w UE, zwłaszcza zasad zapobiegających nieuczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym. |
Poprawka 380
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – tabela Horyzontalne warunki podstawowe – wiersz 6 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
Skuteczne stosowanie zasady partnerstwa |
Gotowe są ramy umożliwiające wszystkim partnerom odgrywanie samodzielnej roli w przygotowaniu, wdrożeniu, monitorowaniu i ocenie programów, które obejmują: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
Poprawka 381
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 2 – wiersz 2 – kolumna 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
Krajowe plany w zakresie energii i klimatu są przyjęte i obejmują: |
Krajowe plany w zakresie energii i klimatu spełniające cel ograniczenia globalnego ocieplenia do 1,5 oC zgodnie z porozumieniem paryskim są przyjęte i obejmują: |
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 382
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 2 – wiersz 4 – kolumna 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
EFRR i Fundusz Spójności: |
EFRR i Fundusz Spójności: |
||||
|
|
Poprawka 383
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 2 – wiersz 7 – kolumna 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
Gotowe są ramy działania priorytetowego zgodnie z art. 8 dyrektywy 92/43/EWG, które obejmują: |
Gotowe są ramy działania priorytetowego zgodnie z art. 8 dyrektywy 92/43/EWG, które obejmują: |
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 384
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 3 – punkt 3.2 – kolumna 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
(Nie dotyczy polskiej wersji językowej) |
Poprawka 385
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 3 – punkt 3.2 – kolumna 4 – punkt - 1 a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 386
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 3 – punkt 3.2 – kolumna 4 – punkt 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 387
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 3 – wiersz 2 – kolumna 4 – punkt 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 388
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 3 – wiersz 2 – kolumna 4 – punkt 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 389
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 3 – wiersz 2 – kolumna 4 – punkt 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 390
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 3 – wiersz 2 – kolumna 4 – punkt 9 a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 391
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 4 – wiersz 1 – kolumna 2 – EFS
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
EFS: |
EFS: |
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 392
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 4 – wiersz 2 – kolumna 2 – EFS
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
EFS |
EFS |
||||
|
|
Poprawka 393
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 4 – wiersz 2 – kolumna 4 – punkt 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 394
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 4 – wiersz 3 – kolumna 2 – EFS
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
EFS: |
EFS: |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 395
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – wiersz 4.2 – kolumna 4: Kryteria, które muszą być spełnione, przy warunku podstawowym – punkt 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 396
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – wiersz 4.2 – kolumna 4: Kryteria, które muszą być spełnione, przy warunku podstawowym – punkt 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 397
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – wiersz 4.2 – kolumna 4: Kryteria, które muszą być spełnione, przy warunku podstawowym – punkt 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 398
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 4 – wiersz 4 – kolumna 2 – punkt 4.3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
ERDF: |
ERDF: |
||||
|
|
Poprawka 399
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 4 – wiersz 4 – kolumna 2 – punkt 4.3.1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
EFS: |
(Nie dotyczy polskiej wersji językowej) |
||
|
|
Poprawka 400
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 4 – punkt 4 – kolumna 2 – punkt 4.3.1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 401
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 4 – wiersz 4 – kolumna 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
Gotowe są krajowe ramy strategiczne polityki na rzecz włączenia społecznego i walki z ubóstwem, które obejmują: |
Gotowe są krajowe ramy strategiczne polityki i plan działania na rzecz włączenia społecznego i walki z ubóstwem, które obejmują: |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 402
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 4 – wiersz 5 – kolumna 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
EFS: |
EFS: |
||||
|
|
Poprawka 403
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 4 – wiersz 6 – kolumna 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
EFS: |
EFS: |
||||
|
|
Poprawka 404
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – cel polityki 4 – wiersz 6 – kolumna 4 – punkty 2, 3 i 3 a (nowe)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
Gotowe są krajowe lub regionalne ramy strategiczne polityki zdrowotnej, które obejmują: |
Gotowe są krajowe lub regionalne ramy strategiczne polityki zdrowotnej, które obejmują: |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 405
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik V – punkt 2 – tabela 1T – Struktura programu
Tekst proponowany przez Komisję
Nr identyfikacyjny |
Tytuł [300] |
POMOC TECHNICZNA |
Podstawa obliczania |
Fundusz |
Kategoria wpieranego regionu |
Wybrany cel szczegółowy (CS) |
1 |
Priorytet 1 |
Nie |
|
EFRR |
Więcej |
CS 1 |
W okresie przejściowym |
||||||
Słabiej rozwinięte |
CS 2 |
|||||
Najbardziej oddalone i słabo zaludnione |
||||||
Więcej |
CS 3 |
|||||
2 |
Priorytet 2 |
Nie |
|
EFS+ |
Więcej |
CS 4 |
W okresie przejściowym |
||||||
Słabiej rozwinięte |
CS 5 |
|||||
Najbardziej oddalone |
||||||
3 |
Priorytet 3 |
Nie |
|
Fundusz Spójności |
nie dotyczy |
|
3 |
Priorytetowa pomoc techniczna |
Tak |
|
|
|
nie dotyczy |
.. |
Odrębny priorytet Zatrudnienie ludzi młodych) |
Nie |
|
EFS+ |
|
|
.. |
Odrębny priorytet Zalecenia dla poszczególnych krajów |
Nie |
|
EFS+ |
|
|
.. |
Odrębny priorytet Działania innowacyjne |
Nie |
|
EFS+ |
|
CS 8 |
|
Odrębny priorytet Deprywacja materialna |
Nie |
|
EFS+ |
|
CS 9 |
Poprawka
Nr identyfikacyjny |
Tytuł [300] |
POMOC TECHNICZNA |
Podstawa obliczania |
Fundusz |
Kategoria wpieranego regionu |
Wybrany cel szczegółowy (CS) |
1 |
Priorytet 1 |
Nie |
|
EFRR |
Więcej |
CS 1 |
W okresie przejściowym |
||||||
Słabiej rozwinięte |
CS 2 |
|||||
Najbardziej oddalone i słabo zaludnione |
||||||
Więcej |
CS 3 |
|||||
2 |
Priorytet 2 |
Nie |
|
EFS+ |
Więcej |
CS 4 |
W okresie przejściowym |
||||||
Słabiej rozwinięte |
CS 5 |
|||||
Najbardziej oddalone |
||||||
3 |
Priorytet 3 |
Nie |
|
Fundusz Spójności |
nie dotyczy |
|
3 |
Priorytetowa pomoc techniczna |
Tak |
|
|
|
nie dotyczy |
.. |
Odrębny priorytet Zatrudnienie ludzi młodych) |
Nie |
|
EFS+ |
|
|
|
Odrębny priorytet Gwarancja dla dzieci |
Nie |
|
EFS+ |
|
|
.. |
Odrębny priorytet Zalecenia dla poszczególnych krajów |
Nie |
|
EFS+ |
|
|
.. |
Odrębny priorytet Działania innowacyjne |
Nie |
|
EFS+ |
|
CS 8 |
|
Odrębny priorytet Deprywacja materialna |
Nie |
|
EFS+ |
|
CS 9 |
Poprawka 406
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik V – punkt 2.1 – tabela
Tekst proponowany przez Komisję
□ |
Priorytet ten jest związany z odpowiednim zaleceniem dla poszczególnych krajów |
□ |
Priorytet ten jest związany z zatrudnieniem ludzi młodych |
□ |
Priorytet ten jest związany z działaniami innowacyjnymi |
□ |
Priorytet ten jest związany z rozwiązaniem problemu deprywacji materialnej |
Poprawka
□ |
Priorytet ten jest związany z odpowiednim zaleceniem dla poszczególnych krajów |
□ |
Priorytet ten jest związany z zatrudnieniem ludzi młodych |
□ |
Priorytet ten jest związany z Gwarancją dla dzieci |
□ |
Priorytet ten jest związany z działaniami innowacyjnymi |
□ |
Priorytet ten jest związany z rozwiązaniem problemu deprywacji materialnej |
Poprawka 407
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik V – punkt 2 – ustęp 3 – punkt 2.1 – punkt 2.1.1 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 408
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik V – punkt 2 – akapit 3 – punkt 2.1 – punkt 2.1.1 – punkt 2.1.1.2 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 409
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik V – punkt 2 – akapit 3 – punkt 2.1 – punkt 2.1.1 – punkt 2.1.1.3 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 410
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik V – punkt 2 – ustęp 3 – punkt 2.1 – punkt 2.1.2 – akapit 8
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Kryteria wyboru operacji (57) |
Kryteria wyboru operacji (57) |
Poprawka 411
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik V – punkt 3 – tabela 16
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
[…] |
skreśla się |
Poprawka 412
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik V – punkt 3 – punkt 3.2 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwych w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0043/2019).
(12) Dz.U. L […] z […], s. […].
(12) Dz.U. L […] z […], s. […].
(13) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 240/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. w sprawie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (Dz.U. L 74 z 14.3.2014, s. 1).
(13) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 240/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. w sprawie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (Dz.U. L 74 z 14.3.2014, s. 1).
(14) [Rozporządzenie w sprawie zarządzania unią energetyczną, zmieniające dyrektywę 94/22/WE, dyrektywę 98/70/WE, dyrektywę 2009/31/WE, rozporządzenie (WE) nr 663/2009, rozporządzenie (WE) nr 715/2009, dyrektywę 2009/73/WE, dyrektywę Rady 2009/119/WE, dyrektywę 2010/31/UE, dyrektywę 2012/27/UE, dyrektywę 2013/30/UE i dyrektywę Rady (UE) 2015/652 oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (COM(2016)0759 final/2 – 2016/0375(COD)].
(14) [Rozporządzenie w sprawie zarządzania unią energetyczną, zmieniające dyrektywę 94/22/WE, dyrektywę 98/70/WE, dyrektywę 2009/31/WE, rozporządzenie (WE) nr 663/2009, rozporządzenie (WE) nr 715/2009, dyrektywę 2009/73/WE, dyrektywę Rady 2009/119/WE, dyrektywę 2010/31/UE, dyrektywę 2012/27/UE, dyrektywę 2013/30/UE i dyrektywę Rady (UE) 2015/652 oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (COM(2016)0759 final/2 – 2016/0375(COD)].
(16) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 13.
(16) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 13.
(18) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
(19) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).
(20) Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).
(21) Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).
(22) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29).
(18) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
(19) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).
(20) Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).
(21) Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).
(22) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29).
(23) Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 154 z 21.6.2003, s. 1).
(24) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 868 / 2014 z dnia 8 sierpnia 2014 r. zmieniające załączniki do rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 241 z 13 . 8 . 2014 , s. 1).
(23) Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 154 z 21.6.2003, s. 1).
(24) Rozporządzenie Komisji (UE) 2016 / 2066 z dnia 21 listopada 2016 r. zmieniające załączniki do rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 322 z 29 . 11 . 2016 , s. 1).
(25) 25 Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) […] z dnia […] w sprawie [instrumentu „Łącząc Europę”] (Dz.U. L […] z […], s. […]).
(25) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) […] z dnia […] w sprawie [instrumentu „Łącząc Europę”] (Dz.U. L […] z […], s. […]).
(1 a) Siódme sprawozdanie Komisji w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej pt. „Mój region, moja Europa, nasza przyszłość: siódme sprawozdanie w sprawie spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej” (COM(2017)0583 z dnia 9 października 2017 r.).
(1a) Dz.U. L 352 z 24.12.2013, s. 1.
(1b) Dz.U. L 352 z 24.12.2013, s. 9.
(1c) Dz.U. L 190 z 28.6.2014, s. 45.
(37) [Rozporządzenie (UE) […] w sprawie […] (Dz.U. L […] z […], s. […])].
(37) [Rozporządzenie (UE) […] w sprawie […] (Dz.U. L […] z […], s. […])].
(38) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 240/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. w sprawie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (Dz.U. L 74 z 14.3.2014, s. 1).
(38) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 240/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. w sprawie europejskiego kodeksu postępowania w zakresie partnerstwa w ramach europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych (Dz.U. L 74 z 14.3.2014, s. 1).
(48) Dyrektywa 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26 z 28.1.2012, s. 1).
(49) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 124 z 25.4.2014, s. 1).
(48) Dyrektywa 2011/92/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26 z 28.1.2012, s. 1).
(49) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 124 z 25.4.2014, s. 1).
(54) Z wyjątkiem celu szczegółowego określonego w art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt ( vii ) rozporządzenia EFS+.
(54) Z wyjątkiem celu szczegółowego określonego w art. 4 ust. 1 ppkt ( xi ) rozporządzenia EFS+.
(55) Przed przeglądem śródokresowym w 2025 r. w przypadku EFRR, EFS + oraz Funduszu Spójności, podział na lata tylko w przedziale 2021–2025.
(56) Przed przeglądem śródokresowym w 2025 r. w przypadku EFRR, EFS + oraz Funduszu Spójności, podział na lata tylko w przedziale 2021–2025.
(57) Tylko dla programów ograniczających się do celu szczegółowego określonego w art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt ( vii ) rozporządzenia EFS+.
(57) Tylko dla programów ograniczających się do celu szczegółowego określonego w art. 4 ust. 1 ppkt ( xi ) rozporządzenia EFS+.
(59) Przed przeglądem śródokresowym w 2025 r. w przypadku EFRR, EFS + oraz Funduszu Spójności, środki finansowe na lata tylko w przedziale 2021–2025.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/491 |
P8_TA(2019)0097
Program „Wymiar sprawiedliwości” ***I
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego program „Wymiar Sprawiedliwości” (COM(2018)0384 – C8-0235/2018 – 2018/0208(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/51)
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
||||
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 18
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 20
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 21
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
||||
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 24 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 27
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Określa ono cele programu, budżet na lata 2021–2027, formy finansowania unijnego oraz zasady dotyczące przyznawania takiego finansowania. |
Określa ono cele programu, budżet na okres od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2027 r. , formy finansowania unijnego oraz zasady dotyczące przyznawania takiego finansowania. |
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – akapit 1 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Celem ogólnym programu jest przyczynienie się do dalszego rozwoju europejskiej przestrzeni sprawiedliwości opartej na praworządności, wzajemnym uznawaniu i wzajemnym zaufaniu. |
1. Celem ogólnym programu jest przyczynienie się do dalszego rozwoju europejskiej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości opartej na praworządności, w tym niezależności sędziów i bezstronności wymiaru sprawiedliwości, a także na wzajemnym uznawaniu, wzajemnym zaufaniu i współpracy transgranicznej, a tym samym przyczynianie się do rozwoju demokracji, praworządności i praw podstawowych; |
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Program ma następujące cele szczegółowe , szczegółowo opisane w załączniku I : |
2. Cele szczegółowe programu są następujące : |
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera c a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. Realizując wszystkie działania programu, należy dążyć do wspierania i promowania, jako celu horyzontalnego, ochrony równych praw i zasady niedyskryminacji zapisanych w art. 21 Karty. |
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Pula środków finansowych na realizację programu na lata 2021–2027 wynosi [ 305 000 000 ] EUR w cenach bieżących. |
1. W rozumieniu [odesłanie zostanie odpowiednio zaktualizowane zgodnie z nowym porozumieniem międzyinstytucjonalnym] pkt 17 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej, współpracy w kwestiach budżetowych i należytego zarządzania finansami pula środków finansowych na realizację programu na lata 2021–2027 , stanowiąca główny punkt odniesienia dla władzy budżetowej podczas corocznej procedury budżetowej, wynosi 316 000 000 EUR według cen z 2018 r. (356 000 000 EUR w cenach bieżących). |
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. Środki budżetowe przeznaczone na działania związane z propagowaniem równości płci wykazuje się co roku; |
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Środki przydzielone państwom członkowskim w ramach zarządzania dzielonego mogą, na ich wniosek, zostać przeniesione do programu. Komisja wykonuje te środki bezpośrednio zgodnie z art. 62 ust. 1 lit. a) rozporządzenia finansowego lub pośrednio zgodnie z art. 62 ust. 1 lit. c) . W miarę możliwości środki te wykorzystuje się na rzecz danego państwa członkowskiego. |
4. Środki przydzielone państwom członkowskim w ramach zarządzania dzielonego mogą, na ich wniosek lub na wniosek Komisji , zostać przeniesione do programu. Komisja wykonuje te środki bezpośrednio zgodnie z art. 62 ust. 1 lit. a) rozporządzenia finansowego. W miarę możliwości środki te wykorzystuje się na rzecz danego państwa członkowskiego. |
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Program może zapewniać finansowanie w dowolnej formie przewidzianej w rozporządzeniu finansowym. |
2. Program może zapewniać finansowanie w dowolnej formie przewidzianej w rozporządzeniu finansowym , przede wszystkim w drodze dotacji na działania oraz rocznych i wieloletnich dotacji operacyjnych. Finansowanie to zapewnia należyte zarządzanie finansami, rozsądne wykorzystywanie funduszy publicznych, niższy poziom obciążenia podmiotu realizującego program i beneficjentów pod względem administracyjnym, jak również dostępność środków finansowych programu dla potencjalnych beneficjentów. W ramach finansowania można stosować kwoty jednorazowe, koszty jednostkowe, stawki ryczałtowe, dotacje w systemie kaskadowym i wsparcie finansowe dla stron trzecich. Współfinansowanie dopuszcza się w formie niepieniężnej i może ono zostać uchylone w przypadkach ograniczonego finansowania uzupełniającego. |
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
Artykuł 7 |
Artykuł 7 |
||
Rodzaje działań |
Rodzaje działań |
||
Na mocy niniejszego rozporządzenia można otrzymać finansowanie na działania przyczyniające się do osiągnięcia celu szczegółowego określonego w art. 3. Do finansowania kwalifikują się w szczególności działania wymienione w załączniku I. |
Na mocy niniejszego rozporządzenia można otrzymać finansowanie na działania przyczyniające się do osiągnięcia celu szczegółowego określonego w art. 3. Do finansowania kwalifikują się w szczególności następujące działania: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Działanie, które otrzymało wkład w ramach programu, może również otrzymać wkład z dowolnego innego programu unijnego, w tym z funduszy objętych zarządzaniem dzielonym, pod warunkiem że wkłady te nie pokrywają tych samych kosztów. [Finansowanie skumulowane nie może przekraczać łącznych kosztów kwalifikowalnych działania, a wsparcie w ramach różnych programów unijnych może być obliczane na zasadzie proporcjonalnej]. |
1. Działanie, które otrzymało wkład w ramach programu, może również otrzymać wkład z dowolnego innego programu unijnego, w tym z funduszy objętych zarządzaniem dzielonym, pod warunkiem że wkłady te nie pokrywają tych samych kosztów i że unika się podwójnego pozyskiwania środków z funduszy w drodze wyraźnego wskazania źródeł finansowania dla każdej kategorii wydatków, zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami . [Finansowanie skumulowane nie może przekraczać łącznych kosztów kwalifikowalnych działania, a wsparcie w ramach różnych programów unijnych może być obliczane na zasadzie proporcjonalnej]. |
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3 – akapit 2 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Na rzecz europejskiej sieci krajowych organów ds. równości może zostać przyznana dotacja bez zaproszenia do składania wniosków na pokrycie wydatków związanych z jej stałym programem prac. |
3. Na rzecz europejskiej sieci krajowych organów ds. równości przyznaje się dotację bez zaproszenia do składania wniosków na pokrycie wydatków związanych z jej stałym programem prac. |
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Program prac jest przyjmowany przez Komisję w drodze aktu wykonawczego . Ten akt wykonawczy jest przyjmowany zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 17 . |
2. Program prac jest przyjmowany przez Komisję w drodze aktu delegowanego . Ten akt delegowany jest przyjmowany zgodnie z art. 14 . |
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Wskaźniki odzwierciedlające postępy w realizacji programu w odniesieniu do celów szczegółowych określonych w art. 3 przedstawiono w załączniku II . |
1. Wskaźniki odzwierciedlające postępy w realizacji programu w odniesieniu do celów szczegółowych określonych w art. 3 przedstawiono w załączniku . Dane zebrane do celów monitorowania i sprawozdawczości są, w stosownych przypadkach, segregowane według kryterium płci, wieku i kategorii personelu. |
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. Monitorowanie służy także ocenie, w jaki sposób w różnych działaniach w ramach całego programu uwzględniono kwestie równości płci i niedyskryminacji. |
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. System sprawozdawczości dotyczącej realizacji celów zapewnia wydajne, skuteczne i terminowe gromadzenie danych na potrzeby monitorowania realizacji programu i jego rezultatów. W tym celu na odbiorców środków unijnych oraz państwa członkowskie nakłada się proporcjonalne wymogi dotyczące sprawozdawczości. |
3. System sprawozdawczości dotyczącej realizacji celów zapewnia wydajne, skuteczne oraz dokładne i terminowe gromadzenie poprawnych danych na potrzeby monitorowania realizacji programu i jego rezultatów. W tym celu na odbiorców środków unijnych oraz państwa członkowskie nakłada się proporcjonalne wymogi dotyczące sprawozdawczości. Komisja udostępnia formaty przyjazne użytkownikom i zapewnia wytyczne i wsparcie, w szczególności wnioskodawcom i beneficjentom, którzy mogą nie dysponować odpowiednimi zasobami i personelem, aby spełniać wymogi sprawozdawczości. |
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Oceny przeprowadza się w terminie pozwalającym na uwzględnienie ich wyników w procesie decyzyjnym. |
1. Oceny przeprowadza się w sposób dobrze udokumentowany i w terminie pozwalającym na uwzględnienie ich wyników w procesie decyzyjnym oraz na monitorowanie realizacji działań prowadzonych w ramach programu i osiągania celów określonych w art. 3. Wszystkie oceny uwzględniają aspekt płci i obejmują szczegółową analizę budżetu programu na działania związane z równością płci. |
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Ocena śródokresowa programu przeprowadzana jest z chwilą, gdy dostępne są wystarczające informacje na temat realizacji programu, jednak nie później niż w ciągu czterech lat od rozpoczęcia realizacji programu. |
2. Ocena śródokresowa programu przeprowadzana jest z chwilą, gdy dostępne są wystarczające informacje na temat realizacji programu, jednak nie później niż w ciągu trzech lat od rozpoczęcia realizacji programu. |
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Po zakończeniu realizacji programu, lecz nie później niż cztery lata po upływie okresu określonego w art. 1, Komisja przeprowadza ocenę końcową programu. |
3. Po zakończeniu realizacji programu, lecz nie później niż trzy lata po upływie okresu określonego w art. 1, Komisja przeprowadza ocenę końcową programu. |
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
3a. W ramach oceny okresowej i końcowej programu dokonuje się oceny między innymi: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. |
4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. Skład grupy ekspertów, z którymi prowadzone są konsultacje, jest zrównoważony pod względem płci. |
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Odbiorcy finansowania unijnego uznają pochodzenie i zapewniają eksponowanie finansowania unijnego (w szczególności podczas promowania działań i ich rezultatów) poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych informacji skierowanych do różnych grup odbiorców, w tym do mediów i opinii publicznej. |
1. Odbiorcy finansowania unijnego uznają pochodzenie i zapewniają eksponowanie finansowania unijnego (w szczególności podczas promowania działań i ich rezultatów) poprzez dostarczanie spójnych, skutecznych i proporcjonalnych informacji dotyczących europejskiej wartości dodanej programu skierowanych do różnych grup odbiorców, w tym do mediów i opinii publicznej , eksponując tym samym unijną wartość dodaną oraz pomagając Komisji w gromadzeniu danych w celu zwiększenia przejrzystości budżetowej . |
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011. |
1. Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011 i wspomagają go odpowiednie organizacje społeczeństwa obywatelskiego i organizacje działające na rzecz praw człowieka. W komitecie zapewnia się równowagę płci oraz odpowiednią reprezentację mniejszości i innych wykluczonych grup. |
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
Załącznik I |
skreśla się |
||
Działania w ramach programu |
|
||
Cele szczegółowe programu, o których mowa w art. 3 ust. 2, będą realizowane w szczególności przez wspieranie następujących działań: |
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – akapit 1 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Załącznik II |
Wskaźniki |
Załącznik |
Wskaźniki |
Program będzie ściśle monitorowany w oparciu o zestaw wskaźników mających na celu pomiar zakresu, w jakim osiągnięto jego cele ogólne i szczegółowe, oraz minimalizację obciążeń i kosztów administracyjnych. W tym celu gromadzone będą dane dotyczące następującego zestawu wskaźników: |
Program będzie ściśle monitorowany w oparciu o zestaw wskaźników jakościowych i ilościowych mających na celu pomiar zakresu, w jakim osiągnięto jego cele ogólne i szczegółowe, oraz minimalizację obciążeń i kosztów administracyjnych oraz maksymalizację skuteczności systemów wymiaru sprawiedliwości . W tym celu i przy jednoczesnym poszanowaniu praw związanych z prywatnością i ochroną danych, dane będą gromadzone i, w stosownych przypadkach, dezagregowane według płci, wieku i kategorii personelu w odniesieniu do następujących kluczowych wskaźników: |
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – akapit 1 – tabela
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
Liczba przedstawicieli kadr wymiaru sprawiedliwości, którzy uczestniczyli w działaniach szkoleniowych (w tym w wymianach pracowników, wizytach studyjnych, warsztatach i seminariach) finansowanych w ramach programu, w tym za pomocą dotacji operacyjnej na rzecz EJTN |
Liczba przedstawicieli kadr wymiaru sprawiedliwości, którzy uczestniczyli w działaniach szkoleniowych (w tym w wymianach pracowników, wizytach studyjnych, warsztatach i seminariach) finansowanych w ramach programu, w tym za pomocą dotacji operacyjnej na rzecz EJTN |
||||
|
Liczba pracowników i członków organizacji społeczeństwa obywatelskiego, którzy uczestniczyli w działaniach szkoleniowych |
||||
Liczba wymian informacji w ramach europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS) |
Liczba wymian informacji w ramach europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS) |
||||
|
Liczba przypadków i działań, a także poziom wydajności współpracy transgranicznej, w tym z zastosowaniem narzędzi i procedur informatycznych ustanowionych na szczeblu Unii |
||||
Liczba trafień na stronach portalu „e-Sprawiedliwość” na potrzeby uzyskania informacji na temat transgranicznych spraw cywilnych |
|
||||
Liczba osób, które zostały objęte: |
Liczba osób, które zostały objęte: |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
Zasięg geograficzny działań finansowanych w ramach programu |
||||
|
Dokonana przez uczestników ocena działań, w których uczestniczyli, oraz oczekiwanej trwałości rezultatów tych działań |
(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwych w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0068/2019).
(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1381/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające program „Prawa, równość i obywatelstwo” na lata 2014–2020 (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 62).
(11) Rozporządzenie Rady (UE) nr 390/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. ustanawiające program „Europa dla obywateli” na lata 2014–2020 (Dz.U. L 115 z 17.4.2014, s. 3).
(12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1381/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające program „Prawa, równość i obywatelstwo” na lata 2014–2020 (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 62).
(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1381/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające program „Prawa, równość i obywatelstwo” na lata 2014–2020 (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 62).
(11) Rozporządzenie Rady (UE) nr 390/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. ustanawiające program „Europa dla obywateli” na lata 2014–2020 (Dz.U. L 115 z 17.4.2014, s. 3).
(12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1381/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające program „Prawa, równość i obywatelstwo” na lata 2014–2020 (Dz.U. L 354 z 28.12.2013, s. 62).
(1a) TSUE, wielka izba, 27 lutego 2018 r., C-64/16, Asociação Sindical dos Juízes Portugueses, ECLI:EU:C:2018:117; TSUE, wielka izba, 25 lipca 2018 r., C-216/18 PPU, L.M., ECLI:EU:C:2018:586.
(13) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1293/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia programu działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 614/2007 (Tekst mający znaczenie dla EOG)
(13) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1293/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia programu działań na rzecz środowiska i klimatu (LIFE) i uchylające rozporządzenie (WE) nr 614/2007 ( Dz.U. L 347 z 20.12.2013, s. 185. )
(15) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
(16) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).
(17) Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).
(18) Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).
(19) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29).
(15) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. L 248 z 18.9.2013, s. 1).
(16) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).
(17) Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2).
(18) Rozporządzenie Rady (UE) 2017/1939 z dnia 12 października 2017 r. wdrażające wzmocnioną współpracę w zakresie ustanowienia Prokuratury Europejskiej (Dz.U. L 283 z 31.10.2017, s. 1).
(19) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (Dz.U. L 198 z 28.7.2017, s. 29).
(1) Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).
(1) Decyzja Rady 2013/755/UE z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie stowarzyszenia krajów i terytoriów zamorskich z Unią Europejską („decyzja o stowarzyszeniu zamorskim”) (Dz.U. L 344 z 19.12.2013, s. 1).
(1) Działania te obejmują na przykład gromadzenie danych i statystyk, opracowywanie wspólnych metodologii oraz, w stosownych przypadkach, wskaźników lub wartości referencyjnych, studia, badania, analizy i ankiety, oceny, oceny skutków, sporządzanie i publikowanie przewodników, sprawozdań i materiałów edukacyjnych.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/530 |
P8_TA(2019)0099
Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: poziomy podziału geograficznego
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 19 grudnia 2018 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do poziomów podziału geograficznego (C(2018)08872 – 2018/3002(DEA))
(2020/C 449/52)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2018)08872), |
— |
uwzględniając pismo Komisji Handlu Międzynarodowego z dnia 28 stycznia 2019 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji, |
— |
uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 184/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie statystyki Wspólnoty w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich (1), w szczególności jego art. 2 ust. 3 oraz art. 10 ust. 6, |
— |
uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Handlu Międzynarodowego, |
— |
uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że w dniu 29 marca 2017 r. Zjednoczone Królestwo złożyło notyfikację o zamiarze wystąpienia z Unii Europejskiej zgodnie z art. 50 Traktatu o Unii Europejskiej; mając na uwadze, że traktaty przestają mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa od dnia wejścia w życie umowy o wystąpieniu lub, w przypadku jej braku, dwa lata po notyfikacji, tj. od 30 marca 2019 r., chyba że Rada Europejska w porozumieniu ze Zjednoczonym Królestwem podejmie jednomyślnie decyzję o przedłużeniu tego okresu; |
B. |
mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 184/2005 określa wspólne zasady systematycznego sporządzania wspólnotowej statystyki w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich; |
C. |
mając na uwadze, że wystąpienie Zjednoczonego Królestwa z Unii skutkowałoby tym, że stałoby się ono państwem trzecim, a zatem statystyki Wspólnoty w zakresie bilansu płatniczego, międzynarodowego handlu usługami i zagranicznych inwestycji bezpośrednich musiałyby odzwierciedlać Zjednoczone Królestwo jako państwo trzecie, a nie jako państwo członkowskie; |
D. |
mając na uwadze, że jedyne zmiany przewidziane w rozporządzeniu delegowanym C(2018)08872 polegają na sklasyfikowaniu Zjednoczonego Królestwa jako kraju trzeciego do celów stosowania rozporządzenia (WE) nr 184/2005; |
E. |
mając na uwadze, że szybkie opublikowanie rozporządzenia delegowanego w Dzienniku Urzędowym UE zapewniłoby większą pewność prawną i odpowiedni czas na wdrożenie przed 30 marca 2019 r.; |
1. |
oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego C(2018)08872; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/531 |
P8_TA(2019)0100
Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: regulacyjne standardy techniczne dotyczące obowiązku rozliczania w celu dalszego odroczenia dat rozpoczęcia stosowania obowiązku rozliczania niektórych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 19 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2015/2205, rozporządzenie delegowane (UE) 2016/592 i rozporządzenie delegowane (UE) 2016/1178, uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących obowiązku rozliczania w celu dalszego odroczenia dat rozpoczęcia stosowania obowiązku rozliczania niektórych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym (C(2018)09047 – 2018/2998(DEA))
(2020/C 449/53)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2018)09047), |
— |
uwzględniając pismo Komisji z dnia 19 grudnia 2018 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego, |
— |
uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 4 lutego 2019 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji, |
— |
uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (1), w szczególności jego art. 5 ust. 2 i art. 82 ust. 6, |
— |
uwzględniając art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (2), |
— |
uwzględniając projekt regulacyjnych standardów technicznych pt. „Obowiązek obliczenia zgodnie z rozporządzeniem EMIR (nr 6)” przedłożony przez Europejskie Urzędy Nadzoru w dniu 27 września 2018 r. zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, |
— |
uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Gospodarczej i Monetarnej, |
— |
uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że akt delegowany zawiera ważne informacje odnośnie do zwolnienia z obowiązku rozliczania transakcji wewnątrzgrupowych z podmiotami powiązanymi z państw trzecich, w przypadkach gdy dla danego państwa trzeciego, w którym utworzono podmiot powiązany, nie przyjęto decyzji w sprawie równoważności na mocy art. 13 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012; |
B. |
mając na uwadze, że Parlament uznaje znaczenie szybkiego przyjęcia tego aktu, ponieważ Komisja nie przyjęła jeszcze decyzji w sprawie równoważności oraz że pierwszym odroczonym terminem zastosowania obowiązku rozliczania był 21 grudnia 2018 r., jednak jest również zdania, że Komisja niepotrzebnie opóźniła przyjęcie tego aktu do dnia 19 grudnia 2018 r., pomimo że Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych opublikował projekt regulacyjnych standardów technicznych już 27 września 2018 r.; |
C. |
mając na uwadze, że Parlament jest zdania, iż przyjęte regulacyjne standardy techniczne i projekt regulacyjnych standardów technicznych przedłożony przez Europejskie Urzędy Nadzoru nie są identyczne ze względu na zmiany wprowadzone do tego projektu przez Komisję i uważa, że ma trzy miesiące na zgłoszenie sprzeciwu wobec regulacyjnych standardów technicznych (okres kontroli); mając na uwadze, że Parlament wzywa Komisję do wskazania jednomiesięcznego okresu kontroli tylko w przypadkach, gdy Komisja przyjęła projekty Europejskich Urzędów Nadzoru bez zmian, tj. gdy projekt i przyjęte regulacyjne standardy techniczne są identyczne; |
1. |
oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/533 |
P8_TA(2019)0101
Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: data, od której obowiązek rozliczania staje się skuteczny dla niektórych rodzajów kontraktów
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 19 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/2205, rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/592 i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1178, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do daty, od której obowiązek rozliczania staje się skuteczny dla niektórych rodzajów kontraktów (C(2018)09122 – 2018/3004(DEA))
(2020/C 449/54)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2018)09122), |
— |
uwzględniając pismo Komisji z dnia 19 grudnia 2018 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego, |
— |
uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 4 lutego 2019 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji, |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 grudnia 2018 r. zatytułowany „Przygotowania do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej w dniu 30 marca 2019 r.: Wdrożenie planu działania awaryjnego Komisji” (COM(2018)0890), |
— |
uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (1), w szczególności jego art. 5 ust. 2 i art. 82 ust. 6, |
— |
uwzględniając art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (2), |
— |
uwzględniając projekt regulacyjnych standardów technicznych dotyczących nowacji umów, w odniesieniu do których obowiązek rozliczania nie wszedł jeszcze w życie, przedłożony przez Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w dniu 8 listopada 2018 r. zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, |
— |
uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Gospodarczej i Monetarnej, |
— |
uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że akt delegowany zawiera ważne przepisy dotyczące transakcji zawartych między kontrahentem mającym siedzibę w Zjednoczonym Królestwie a kontrahentem mającym siedzibę w UE-27 i jest częścią pakietu środków awaryjnych w przypadku braku porozumienia w sprawie brexitu; |
B. |
mając na uwadze, że Parlament zgadza się co do znaczenia, jakie dla właściwych organów i rynków finansowych ma zwolnienie niektórych transakcji wynikających z nowacji, na ograniczony okres 12 miesięcy, jeżeli kontrahent mający siedzibę w Zjednoczonym Królestwie zostaje zmieniony na kontrahenta w UE-27; |
C. |
mając na uwadze, że Parlament jest zdania, że przyjęte regulacyjne standardy techniczne i projekt regulacyjnych standardów technicznych przedłożony przez Europejskie Urzędy Nadzoru nie są identyczne ze względu na zmiany wprowadzone przez Komisję w tym projekcie, i uważa, że ma trzy miesiące na zgłoszenie sprzeciwu wobec regulacyjnych standardów technicznych (okres kontroli); mając na uwadze, że Parlament wzywa Komisję do wskazania jednomiesięcznego okresu kontroli tylko w przypadkach, gdy Komisja przyjęła projekty Europejskich Urzędów Nadzoru bez zmian, tj. gdy projekt i przyjęte regulacyjne standardy techniczne są identyczne; |
1. |
oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/535 |
P8_TA(2019)0102
Brak sprzeciwu wobec aktu delegowanego: data, do której kontrahenci mogą nadal stosować swoje procedury zarządzania ryzykiem w stosunku do niektórych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP
Decyzja Parlamentu Europejskiego w sprawie niewyrażania sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 19 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) 2016/2251 uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do daty, do której kontrahenci mogą nadal stosować swoje procedury zarządzania ryzykiem w stosunku do niektórych kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP (C(2018)09118 – 2018/3003(DEA))
(2020/C 449/55)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji (C(2018)09118), |
— |
uwzględniając pismo Komisji z dnia 19 grudnia 2018 r., w którym Komisja zwraca się do Parlamentu o oświadczenie, że nie wyraża on sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego, |
— |
uwzględniając pismo Komisji Gospodarczej i Monetarnej z dnia 4 lutego 2019 r. skierowane do przewodniczącego Konferencji Przewodniczących Komisji, |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 grudnia 2018 r. zatytułowany „Przygotowania do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej w dniu 30 marca 2019 r.: Wdrożenie planu działania awaryjnego Komisji” (COM(2018)0890), |
— |
uwzględniając art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (1), w szczególności jego art. 11 ust. 5 i art. 82 ust. 6, |
— |
uwzględniając art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (2), |
— |
uwzględniając art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (3), |
— |
uwzględniając art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (4), |
— |
uwzględniając projekt regulacyjnych standardów technicznych dotyczących nowacji umów dwustronnych niepodlegających dwustronnym depozytom zabezpieczającym przedłożony przez Europejskie Urzędy Nadzoru w dniu 27 listopada 2018 r. zgodnie z art. 11 ust. 15 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, |
— |
uwzględniając zalecenie dotyczące decyzji Komisji Gospodarczej i Monetarnej, |
— |
uwzględniając art. 105 ust. 6 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że akt delegowany zawiera ważne przepisy dotyczące transakcji zawartych między kontrahentem mającym siedzibę w Zjednoczonym Królestwie a kontrahentem mającym siedzibę w UE-27 i jest częścią pakietu środków awaryjnych w przypadku braku porozumienia w sprawie brexitu; |
B. |
mając na uwadze, że Parlament zgadza się co do znaczenia, jakie dla właściwych organów i rynków finansowych ma zwolnienie niektórych transakcji wynikających z nowacji, na ograniczony okres 12 miesięcy, jeżeli kontrahent mający siedzibę w Zjednoczonym Królestwie zostaje zmieniony na kontrahenta w UE-27; |
C. |
mając na uwadze, że Parlament jest zdania, że przyjęte regulacyjne standardy techniczne i projekt regulacyjnych standardów technicznych przedłożony przez Europejskie Urzędy Nadzoru nie są identyczne ze względu na zmiany wprowadzone przez Komisję w tym projekcie, i uważa, że ma trzy miesiące na zgłoszenie sprzeciwu wobec regulacyjnych standardów technicznych (okres kontroli); mając na uwadze, że Parlament wzywa Komisję do wskazania jednomiesięcznego okresu kontroli tylko w przypadkach, gdy Komisja przyjęła projekty Europejskich Urzędów Nadzoru bez zmian, tj. gdy projekt i przyjęte regulacyjne standardy techniczne są identyczne; |
1. |
oświadcza, że nie wyraża sprzeciwu wobec rozporządzenia delegowanego; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie i Komisji. |
(1) Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1.
(2) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/537 |
P8_TA(2019)0103
Współpraca między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych (COM(2018)0378 – C8-0242/2018 – 2018/0203(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/56)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0378), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 81 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0242/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 października 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0477/2018), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2018)0203
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
W interesie prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i stworzenia europejskiej przestrzeni sprawiedliwości w sprawach cywilnych w oparciu o zasady wzajemnego zaufania i wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych konieczne jest dalsze usprawnienie i przyspieszenie współpracy między sądami w państwach członkowskich w zakresie przeprowadzania dowodów. [Popr. 1] |
(2) |
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1206/2001 (3) określa przepisy dotyczące współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych |
(2a) |
Do celów niniejszego rozporządzenia termin „sąd” powinien mieć szerokie znaczenie, tak aby obejmował nie tylko sądy w ścisłym tego słowa znaczeniu, czyli organy sprawujące funkcje sądownicze, ale również inne organy lub władze właściwe na mocy prawa krajowego do przeprowadzania dowodów zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, jak na przykład organy egzekwowania prawa lub notariusze w niektórych państwach członkowskich i w określonych sytuacjach. [Popr. 2] |
(2b) |
Istotne jest zapewnienie skutecznych środków pozyskiwania, zabezpieczania i przedstawiania dowodów oraz należyte uwzględnianie prawa do obrony i potrzeby ochrony informacji poufnych. W związku z tym należy zachęcać do stosowania nowoczesnej technologii. [Popr. 3] |
(3) |
W celu skutecznego zapewnienia bezpośredniego i szybkiego przekazywania wniosków i zawiadomień należy stosować wszystkie odpowiednie środki nowoczesnej technologii komunikacyjnej i w tym kontekście należy uwzględnić stały rozwój takiej technologii . Wszelkie zawiadomienia i dokumenty powinny być zatem przesyłane za pomocą zdecentralizowanego systemu informatycznego składającego się z krajowych systemów informatycznych. [Popr. 4] |
(3a) |
Zdecentralizowany system informatyczny powinien opierać się na systemie e-CODEX, a zarządzać nim powinna eu-LISA. Należy udostępnić eu-LISA odpowiednie zasoby, aby można było wprowadzić taki system, a także zapewnić jego funkcjonowanie i wsparcie techniczne w przypadku problemów z działaniem systemu. Komisja powinna jak najszybciej, w każdym przypadku przed końcem 2019 r., przedłożyć wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie transgranicznej komunikacji w postępowaniu sądowym (e-CODEX). [Popr. 5] |
(4) |
W celu zapewnienia wzajemnego uznawania dowodów cyfrowych takie dowody przeprowadzone w państwie członkowskim zgodnie z jego prawem nie powinny być odrzucane jako dowód w innych państwach członkowskich wyłącznie ze względu na swój cyfrowy charakter. Zasada ta powinna obowiązywać z zastrzeżeniem określenia – zgodnie z prawem krajowym – poziomu jakości i wartości dowodów, bez względu na ich cyfrowy lub niecyfrowy charakter. [Popr. 6] |
(5) |
Rozporządzenie (WE) nr 1206/2001 powinno pozostawać bez uszczerbku dla możliwości wymiany informacji przez organy w ramach systemów ustanowionych na mocy innych instrumentów unijnych, takich jak rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 (4) lub rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 (5), nawet jeżeli informacje te mają wartość dowodową, wybór najbardziej odpowiedniej metody takiej wymiany pozostawia się zatem organowi wnioskującemu. |
(5a) |
Przy prowadzeniu procedur pozyskiwania, zabezpieczania i przedstawiania dowodów należy zagwarantować ochronę praw proceduralnych stron, a także ochronę, integralność i poufność danych osobowych i życia prywatnego, zgodnie z ustawodawstwem unijnym. [Popr. 7] |
(6) |
Obecnie nie wykorzystuje się w pełni potencjału nowoczesnych technologii komunikacyjnych, zwłaszcza wideokonferencji, które znacząco i bezpośrednio upraszczają i przyśpieszają przeprowadzanie dowodów. W przypadku gdy należy przeprowadzić dowód z przesłuchania osoby zamieszkałej w innym państwie członkowskim w charakterze świadka, strony lub biegłego, sąd powinien przeprowadzić ten dowód bezpośrednio za pośrednictwem wideokonferencji(o ile odpowiednie sądy dysponują tym środkiem), jeżeli uzna wykorzystanie tej technologii za właściwe lub innej dostępnej sądowi odpowiedniej technologii komunikacji na odległość, chyba że, w świetle szczególnych okoliczności danej sprawy , zastosowanie takiej technologii jest uznawane za niewłaściwe dla sprawiedliwego przebiegu postępowania. Zasady stosowania tego rodzaju środków komunikacji powinny być neutralne pod względem technologicznym i przewidywać przyszłe rozwiązania komunikacyjne. Jeżeli wymaga tego prawo krajowe danego państwa członkowskiego, zastosowanie takiej technologii zależy od uzyskania zgody osoby, która ma zostać przesłuchana. [Popr. 8] |
(7) |
W celu ułatwienia przeprowadzania dowodów przez przedstawicieli pracowników dyplomatycznych lub urzędników konsularnych, osoby te mogą, na terytorium innego państwa członkowskiego i na obszarze, na którym wykonują swoje funkcje są akredytowane , przeprowadzić dowód w siedzibie swojej misji dyplomatycznej lub konsulatu , bez konieczności składania uprzedniego wniosku w tej sprawie, w drodze przesłuchania obywateli reprezentowanego przez nich państwa członkowskiego, bez środków przymusu, które reprezentują w związku z postępowaniem postępowaniu toczącym się przed sądami państwa członkowskiego, które reprezentują , pod warunkiem że osoba, która ma zostać przesłuchana, współpracuje dobrowolnie przy przeprowadzaniu dowodów . [Popr. 9] |
(7a) |
Ważne jest, by zapewnić stosowanie niniejszego rozporządzenia zgodnie z unijnym prawem o ochronie danych i przy poszanowaniu ochrony prywatności zapisanej w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Ważne jest również zadbanie o to, by przetwarzanie danych osobowych osób fizycznych na mocy niniejszego rozporządzenia odbywało się zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (6) i dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/58/WE (7) . Dane osobowe na mocy niniejszego rozporządzenia można przetwarzać wyłącznie do szczególnych celów określonych w niniejszym rozporządzeniu. [Popr. 10] |
(8) |
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii poprzez utworzenie uproszczonych ram prawnych zapewniających bezpośrednie, skuteczne i szybkie przekazywanie wniosków i zawiadomień dotyczących przeprowadzenia dowodów, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. [Popr. 11] |
(8a) |
Celem niniejszego rozporządzenia jest poprawa skuteczności i szybkości postępowań sądowych dzięki uproszczeniu i usprawnieniu mechanizmów współpracy w zakresie przeprowadzania dowodów w postępowaniach o charakterze transgranicznym, przy jednoczesnym zmniejszeniu opóźnień i kosztów ponoszonych przez obywateli i przedsiębiorstwa. Ponadto większa pewność prawa oraz uproszczenie, przyspieszenie i cyfryzacja procedur mogą zachęcać obywateli i przedsiębiorstwa do prowadzenia transakcji transgranicznych, pobudzając tym samym wymianę handlową w całej UE, a w konsekwencji poprawiając funkcjonowanie rynku wewnętrznego. [Popr. 12] |
(9) |
Zgodnie z art. 3 i art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej [Zjednoczone Królestwo] [i] [Irlandia] [powiadomiło/powiadomiły o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia] [nie uczestniczy/uczestniczą w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest/są nim związane ani go nie stosuje/stosują]. |
(10) |
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje. |
(11) |
Aby określić szczegółowe zasady funkcjonowania zdecentralizowanego systemu informatycznego oraz przyjąć minimalne normy i wymogi techniczne dotyczące korzystania z wideokonferencji, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Takie akty delegowane powinny gwarantować skuteczne, niezawodne i płynne przekazywanie odpowiednich informacji za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego, a także zapewniać, by wideokonferencja gwarantowała wysokiej jakości połączenie i interakcję w czasie rzeczywistym. Ponadto w celu zaktualizowania standardowych formularzy zawartych w załącznikach lub wprowadzenia do nich zmian technicznych należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian załączników. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (8). W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. [Popr. 13] |
(12) |
Zgodnie z pkt. 22 i 23 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszego rozporządzenia na podstawie informacji zgromadzonych dzięki szczególnym uzgodnieniom w zakresie monitorowania, aby ocenić faktyczny wpływ rozporządzenia oraz potrzebę podjęcia dalszych działań. |
(13) |
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1206/2001, |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1206/2001 wprowadza się następujące zmiany:
1) |
w art. 1 dodaje się ust. 4 w brzmieniu: „4. W niniejszym rozporządzeniu pojęcie »sąd« oznacza każdy organ sądowy w państwie członkowskim, który jest właściwy na mocy prawa tego państwa członkowskiego do przeprowadzenia dowodu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem.”; [Popr. 14] |
2) |
art. 6 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 6 Przekazywanie wniosków i pozostałych zawiadomień 1. Wnioski i zawiadomienia przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przekazuje się za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego składającego się z krajowych systemów informatycznych połączonych z pomocą infrastruktury łączności umożliwiającej pewną, bezpieczną i niezawodną transgraniczną wymianę informacji między krajowymi systemami informatycznymi , w tym w czasie rzeczywistym, z należytym poszanowaniem podstawowych praw i wolności. Ten zdecentralizowany system informatyczny opiera się na rozwiązaniu e-CODEX. [Popr. 15] 2. Do wniosków i zawiadomień przekazywanych za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego, o którym mowa w ust. 1, zastosowanie mają ogólne ramy prawne dotyczące korzystania z kwalifikowanych usług zaufania określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 (9). [Popr. 16] 3. W przypadku gdy wnioski i zawiadomienia, o których mowa w ust. 1, wymagają użycia pieczęci lub podpisu odręcznego albo zawierają pieczęć lub podpis odręczny, zamiast nich można używać »kwalifikowanych pieczęci elektronicznych« i »kwalifikowanych podpisów elektronicznych» w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 , pod warunkiem pełnego zagwarantowania, że zainteresowane osoby uzyskały w odpowiednim czasie i zgodnie z prawem wiedzę na temat takich dokumentów . [Popr. 17] 3a. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 20, aby uzupełnić niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie szczegółowych uregulowań dotyczących funkcjonowania zdecentralizowanego systemu informatycznego. Korzystając z tych uprawnień, Komisja zapewnia skuteczne, niezawodne i sprawne przekazywanie za pośrednictwem systemu odpowiednich informacji, jak również wysoki poziom bezpieczeństwa przekazywania, ochrony prywatności i danych osobowych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 i dyrektywą 2002/58/WE. [Popr. 18] 4. Jeżeli przekazanie w sposób określony w ust. 1 nie jest możliwe z powodu nieprzewidzianych i wyjątkowych zakłóceń działania zdecentralizowanego systemu informatycznego lub gdy takie przekazanie jest niemożliwe w innych wyjątkowych przypadkach, przekazanie następuje przy użyciu najszybszych możliwych środków, który które wezwane państwo członkowskie wskazało jako dopuszczalne uznaje za adekwatne .”; [Popr. 19] (9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73)." |
3) |
w art. 17 wprowadza się następujące zmiany:
|
4) |
dodaje się art. 17a w brzmieniu: „Artykuł 17a Bezpośrednie przeprowadzanie dowodu za pośrednictwem wideokonferencji technologii komunikacji na odległość [Popr. 20] 1. W przypadku gdy należy przeprowadzić dowód z przesłuchania osoby zamieszkałej w innym państwie członkowskim w charakterze świadka, strony lub biegłego, a sąd nie występuje z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu do właściwego sądu innego państwa członkowskiego zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. a), sąd przeprowadza ten dowód bezpośrednio na podstawie art. 17, za pośrednictwem wideokonferencji lub innej odpowiedniej technologii komunikacji na odległość , o ile odpowiednie sądy dysponują tym środkiem, jeżeli uzna chyba że, w świetle szczególnych okoliczności danej sprawy, wykorzystanie tej takiej technologii za właściwe w świetle szczególnych okoliczności danej sprawy wydaje się niestosowne dla sprawiedliwego przebiegu postępowania . [Popr. 21]
Jeżeli wymaga tego prawo krajowe państwa członkowskiego, które złożyło wniosek, zastosowanie wideokonferencji lub innej odpowiedniej technologii komunikacji na odległość zależy od uzyskania zgody osoby, która ma zostać przesłuchana. [Popr. 22]
2. Jeżeli został złożony wniosek o bezpośrednie przeprowadzenie dowodu za pośrednictwem wideokonferencji lub innej odpowiedniej technologii komunikacji na odległość , przesłuchanie odbywa się w siedzibie sądu. Sąd wzywający i jednostka centralna lub właściwy organ, o którym mowa w art. 3 ust. 3, albo sąd, w którego siedzibie ma się odbyć przesłuchanie, dokonują praktycznych ustaleń dotyczących wideokonferencji. Ustalenia te są zgodne z minimalnymi standardami i wymogami technicznymi dotyczącymi korzystania z wideokonferencji, które określono zgodnie z ust. 3a. [Popr. 23] 2a. Elektroniczny system przeprowadzania dowodu zapewnia ochronę tajemnicy służbowej i poufność wymiany informacji między prawnikiem a klientem. [Popr. 24] 3. W przypadku gdy dowód jest przeprowadzany za pośrednictwem wideokonferencji lub innej dostępnej technologii komunikacji : [Popr. 25]
3a. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie zgodnie z art. 20 poprzez ustanowienie minimalnych norm i wymogów dotyczących korzystania z wideokonferencji. Wykonując to uprawnienie, Komisja dopilnowuje, aby wideokonferencje zapewniały wysokiej jakości połączenie i interakcję w czasie rzeczywistym. Komisja zapewnia również, w odniesieniu do przekazywania informacji, wysoki poziom bezpieczeństwa oraz ochronę prywatności i danych osobowych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 i dyrektywą 2002/58/WE. [Popr. 27] 3b. Sąd informuje osobę, która ma zostać przesłuchana, i strony, w tym ich przedstawicieli prawnych, o terminie, godzinie i miejscu przesłuchania oraz o warunkach udziału w przesłuchaniu za pośrednictwem wideokonferencji lub innej odpowiedniej technologii komunikacji na odległość. Właściwy sąd przekazuje stronom i ich przedstawicielom prawnym instrukcje dotyczące procedury składania dokumentów lub innych materiałów w trakcie przesłuchania za pośrednictwem wideokonferencji lub innej odpowiedniej technologii komunikacji na odległość. ”;[Popr. 28] |
5) |
dodaje się art. 17b w brzmieniu: „Artykuł 17b Przeprowadzanie dowodów przez przedstawicieli pracowników dyplomatycznych lub urzędników konsularnych [Popr. 29] Przedstawiciele Pracownicy dyplomatyczni lub urzędnicy konsularni państwa członkowskiego mogą, na terytorium innego państwa członkowskiego i na obszarze, na którym wykonują swoje funkcje są akredytowani , przeprowadzić dowód w siedzibie swojej misji dyplomatycznej lub konsulatu , bez konieczności składania uprzedniego wniosku zgodnie z art. 17 ust. 1, w drodze przesłuchania obywateli reprezentowanego przez nich państwa członkowskiego, bez środków przymusu, w związku z postępowaniem postępowaniu toczącym się przed sądami państwa członkowskiego, które reprezentują. Takie przeprowadzanie dowodu może odbyć się tylko wówczas, gdy osoba, która ma zostać przesłuchana, współpracuje dobrowolnie. Przeprowadzenie dowodu odbywa się pod nadzorem sądu wzywającego, zgodnie z właściwym prawem krajowym .”; [Popr. 30] |
6) |
po art. 18 dodaje się sekcję 6 w brzmieniu: „Sekcja 6 Wzajemne uznawanie Artykuł 18 a Nie można odmówić uznania podać cyfrowego charakteru dowodu cyfrowego przeprowadzonego w innym danym państwie członkowskim zgodnie z jego prawem jako dowodu w sprawie wyłącznie na tej podstawie, że ma charakter innym państwie członkowskim. Kwestia, czy charakter dowodu jest cyfrowy czy niecyfrowy, nie może być czynnikiem określającym poziom jakości i wartość takiego dowodu. .”; [Popr. 31] |
6a) |
po art. 18 dodaje się sekcję 6a w brzmieniu: „Sekcja 6a Przetwarzanie danych osobowych Artykuł 18b Każde przetwarzanie danych osobowych prowadzone zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w tym wymiana lub przekazywanie danych osobowych przez właściwe organy, odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679. Ponadto każda wymiana lub każde przekazywanie informacji przez właściwe organy na szczeblu unijnym odbywają się zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (*1) . Dane osobowe, które nie mają znaczenia w kontekście rozpatrywania konkretnej sprawy, są niezwłocznie usuwane.” [Popr. 32] (*1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295 z 21.11.2018, s. 39) " |
7) |
w art. 19 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zmieniających załączniki w celu zaktualizowania standardowych formularzy lub wprowadzenia do nich zmian technicznych zgodnie z art. 20.”; |
8) |
art. 20 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 20 Wykonywanie przekazanych uprawnień 1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule. 2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 6 ust. 3a, art. 17a ust. 3a i w art. 19 ust. 2, powierza się Komisji na czas nieokreślony okres pięciu lat od dnia… [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu [Popr. 33] 3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 6 ust. 3a, art. 17a ust. 3a i art. 19 ust. 2, może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. [Popr. 34] 4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. 5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. 6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 6 ust. 3a, art. 17a ust. 3a lub art. 19 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”; [Popr. 35] |
9) |
dodaje się art. 22a w brzmieniu: „Artykuł 22a Monitorowanie 1. Najpóźniej [ dwa lata po dniu rozpoczęcia stosowania rok po wejściu w życie ] Komisja ustala szczegółowy program monitorowania produktów, rezultatów i skutków niniejszego rozporządzenia. [Popr. 36] 2. Program monitorowania określa środki służące do gromadzenia danych i innych niezbędnych dowodów, a także przedziały czasowe, w jakich mają one być gromadzone. Wskazuje się w nim również działania podejmowane przez Komisję i przez państwa członkowskie w celu gromadzenia i analizowania danych oraz innych dowodów. 3. Państwa członkowskie przekazują Komisji dane i inne dowody niezbędne do monitorowania.”; |
10) |
art. 23 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 23 Ocena 1. Nie wcześniej później niż [ pięć lat cztery lata po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] Komisja dokonuje jego oceny i przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z głównymi ustaleniami , a w razie potrzeby dołącza do niego wniosek ustawodawczy . [Popr. 37] 2. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje niezbędne do przygotowania tego sprawozdania.”; |
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia […].
Art. 1 pkt 2 stosuje się jednak od dnia… [24 miesięcy od wejścia w życie].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w Brukseli dnia […] r.
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady
Przewodniczący
(1) Dz.U. C 62 z 15.2.2019, s. 56.
(2) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r.
(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1206/2001 z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie współpracy między sądami państw członkowskich przy przeprowadzaniu dowodów w sprawach cywilnych lub handlowych (Dz.U. L 174 z 27.6.2001, s. 1).
(4) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338 z 23.12.2003, s. 1).
(5) Rozporządzenie Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U. L 7 z 10.1.2009, s. 1).
(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych)(Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1).
(7) Dyrektywa 2002/58/WE parlamentu europejskiego i rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37).
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/545 |
P8_TA(2019)0104
Doręczanie w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) (COM(2018)0379 – C8-0243/2018 – 2018/0204(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/57)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0379), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 81 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0243/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 17 października 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A8-0001/2019), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2018)0204
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 81,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
W interesie prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego i utworzenia przestrzeni sprawiedliwości w sprawach cywilnych w Unii konieczna jest dalsza poprawa i przyspieszenie przepływu oraz doręczania między państwami członkowskimi dokumentów sądowych i pozasądowych dotyczących spraw cywilnych lub handlowych , przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony w kontekście przepływu takich dokumentów, gwarancji praw adresata oraz ochrony prywatności i danych osobowych . [Popr. 1] |
(2) |
Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (3) określa przepisy dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych. |
(3) |
Pogłębiająca się integracja wymiarów sprawiedliwości państw członkowskich, w których zniesienie procedury exequatur (procedura pośrednia) stało się zasadą, wyeksponowała pewne ograniczenia przepisów rozporządzenia (WE) nr 1393/2007. |
(4) |
Dążąc do skutecznego zagwarantowania szybkiego przekazywania dokumentów do innych państw członkowskich na potrzeby doręczania na ich terytorium, należy wykorzystywać wszystkie odpowiednie środki nowoczesnej technologii komunikacji, pod warunkiem przestrzegania określonych warunków związanych z integralnością i wiarygodnością przekazywanych dokumentów , a także zapewnienia poszanowania praw proceduralnych, wysokiego poziomu bezpieczeństwa przepływu takich dokumentów oraz ochrony prywatności i danych osobowych . Prowadzona w tym celu komunikacja i wymiana dokumentów między jednostkami i podmiotami wyznaczonymi przez państwa członkowskie powinna być realizowana za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego składającego się z krajowych systemów informatycznych. [Popr. 2] |
(4a) |
Zdecentralizowany system informatyczny, który ma powstać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1393/2007, powinien opierać się na systemie e-CODEX i być zarządzany przez eu-LISA. Należy udostępnić eu-LISA odpowiednie zasoby, aby taki system mógł zostać wprowadzony i funkcjonować, jak również aby zapewnić wsparcie techniczne jednostkom i organom centralnym przekazującym i odbierającym dokumenty w razie problemów z działaniem systemu. Komisja powinna jak najszybciej, w każdym razie przed końcem 2019 r., przedłożyć wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie transgranicznej komunikacji w postępowaniu sądowym (e-CODEX). [Popr. 3] |
(4b) |
Jeżeli dokument wszczynający postępowanie już doręczono pozwanemu, a pozwany nie odmówił przyjęcia takiego dokumentu, prawo państwa członkowskiego, w którym toczy się postępowanie, powinno umożliwiać stronom, które mają miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, wyznaczenie przedstawiciela do celów doręczenia im dokumentów w państwie członkowskim, w którym toczy się postępowanie, pod warunkiem że daną stronę należycie poinformowano o konsekwencjach tego wyboru i że dana strona wyraźnie wyraziła no to zgodę. [Popr. 4] |
(5) |
Jednostka przyjmująca powinna, w każdych okolicznościach i bez jakiejkolwiek swobody decyzyjnej w tym względzie, poinformować odbiorcę we właściwym czasie na piśmie przy użyciu standardowego formularza, że może on odmówić przyjęcia dokumentu jeżeli nie jest on sporządzony w języku, który rozumie., lub w języku urzędowym bądź jednym z języków urzędowych miejsca doręczenia. Jeżeli adresat skorzystał z prawa do odmowy przyjęcia dokumentu, zasada ta ma również zastosowanie w przypadku kolejnych doręczeń. Zasady dotyczące odmowy przyjęcia dokumentu powinny mieć również zastosowanie w przypadku doręczania dokumentów za pośrednictwem przedstawicieli dyplomatycznych lub konsularnych, poczty usług pocztowych lub kurierskich oraz doręczeń bezpośrednich. Powinna istnieć możliwość udoskonalenia doręczenia dokumentu, którego odbioru odmówiono, za pośrednictwem doręczenia adresatowi oficjalnego tłumaczenia dokumentu. [Popr. 5] |
(6) |
Jeżeli adresat odmówił przyjęcia dokumentu, sąd lub organ, przed którym toczy się postępowanie, w związku z którym doręczenie okazało się niezbędne, powinien zweryfikować, czy odmowa była uzasadniona. W tym celu ten sąd lub organ powinien uwzględnić wszystkie istotne informacje dotyczące danej sprawy lub będące do jego dyspozycji, aby ustalić faktyczne umiejętności językowe adresata. Ustalając umiejętności językowe adresata, sąd może wziąć pod uwagę faktyczne elementy, np. dokumenty napisane przez adresata w danym języku, fakt, czy zawód adresata wymaga takich umiejętności językowych (np. nauczyciel lub tłumacz), czy adresat jest obywatelem państwa członkowskiego, w którym toczy się postępowanie sądowe lub czy we wcześniejszym okresie adresat przebywał w tym państwie członkowskim przez dłuższy czas. Takie ustalenia nie powinny mieć miejsca, jeżeli dokument został sporządzony w języku urzędowym lub w jednym z języków urzędowych miejsca doręczenia bądź został na ten język lub na jeden z tych języków przetłumaczony. [Popr. 6] |
(7) |
Skuteczność i tempo transgranicznych postępowań sądowych wymaga funkcjonowania bezpośrednich, szybkich i zabezpieczonych kanałów osobistego doręczania dokumentów w innych państwach członkowskich. Osoba mająca interes w postępowaniu sądowym bądź sąd lub organ, przed którym toczy się postępowanie, powinni mieć możliwość skutecznego doręczenia dokumentu bezpośrednio drogą elektroniczną adresatowi, którego miejsce zamieszkania znajduje się w innym państwie członkowskim. Taki sposób bezpośredniego doręczenia drogą elektroniczną należy jednak dopuścić jedynie przy zastosowaniu odpowiednich zabezpieczeń chroniących interesy adresatów, m.in. wysokich standardów technicznych i wyraźnej zgody wyrażonej przez adresata. Jeżeli dokumenty są dostarczane lub przekazywane drogą elektroniczną, powinno być możliwe potwierdzenie odbioru takich dokumentów. [Popr. 7] |
(8) |
Należy Ze względu na konieczność udoskonalenia przepisów ramowych dotyczących współpracy sądowej w Unii oraz aktualizacji publicznoprawnych procedur administracyjnych w celu pogłębienia interoperacyjności transgranicznej i ułatwienia kontaktu z obywatelami należy usprawniać istniejące już bezpośrednie kanały przekazywania i doręczania dokumentów, tak aby stanowiły one szybkie, wiarygodne , bezpieczniejsze i powszechnie dostępne alternatywy w stosunku do tradycyjnego przekazywania za pośrednictwem agencji przyjmujących. W tym celu operatorzy świadczący usługi pocztowe powinni, realizując doręczenie drogą pocztową na podstawie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007, korzystać ze specjalnego potwierdzenia odbioru. Podobnie, osoba mająca interes w postępowaniu sądowym bądź sąd lub organ, przed którym toczy się postępowanie, powinni mieć możliwość skutecznego doręczenia dokumentu na terytorium wszystkich państw członkowskich bezpośrednio, za pośrednictwem urzędników sądowych, urzędników lub innych właściwych osób w państwie członkowskim adresata. [Popr. 8] |
(8a) |
Jeżeli pozwany nie stawił się i nie otrzymał poświadczenia doręczenia, sąd powinien mieć nadal możliwość wydania orzeczenia, z zastrzeżeniem pewnych ograniczeń i pod warunkiem, że spełniono różne wymogi dotyczące zabezpieczenia interesów pozwanego. W takich przypadkach istotne jest zapewnienie, by podjęto wszelkie racjonalne starania w celu powiadomienia pozwanego, że wszczęto przeciwko niemu postępowanie sądowe. W tym celu sąd powinien wysyłać komunikaty ostrzegawcze wszelkimi dostępnymi znanymi kanałami komunikacji, które mogą być dostępne wyłącznie dla adresata, w tym na przykład na numer telefonu, adres e-mail lub prywatne konto w mediach społecznościowych. [Popr. 9] |
(9) |
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w szczególności w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Przede wszystkim autorzy rozporządzenia dążą do zapewnienia pełnego poszanowanie prawa adresata do obrony, które wywodzi się z prawa do bezstronnego sądu, zapisanego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Gwarantując równy dostęp do sprawiedliwości, rozporządzenie służy promowaniu niedyskryminacji (art. 18 TFUE)i przestrzeganiu obowiązujących przepisów unijnych w sprawie ochrony danych osobowych i prywatności. [Popr. 10] |
(9a) |
Ważne jest, by zapewniono stosowanie niniejszego rozporządzenia zgodnie z unijnym prawem o ochronie danych i z poszanowaniem ochrony prywatności zapisanej w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej. Ważne jest również zapewnienie, by przetwarzanie danych osobowych osób fizycznych na mocy niniejszego rozporządzenia odbywało się zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 i dyrektywą 2002/58/WE. Dane osobowe dostarczane na mocy niniejszego rozporządzenia można przetwarzać wyłącznie do szczególnych celów określonych w niniejszym rozporządzeniu. [Popr. 11] |
(10) |
W celu określenia szczegółowych ustaleń dotyczących funkcjonowania zdecentralizowanego systemu informatycznego do celów komunikacji i wymiany dokumentów między jednostkami i organami wyznaczonymi przez państwa członkowskie oraz w celu określenia szczegółowych zasad funkcjonowania kwalifikowanych i rejestrowanych doręczeń elektronicznych, które będą wykorzystywane do doręczania dokumentów drogą elektroniczną , należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Takie akty delegowane powinny gwarantować skuteczne, niezawodne i sprawne przekazywanie odpowiednich danych, jak również wysoki poziom bezpieczeństwa przekazywania, ochrony prywatności i danych osobowych oraz, w odniesieniu do elektronicznego doręczania dokumentów, równy dostęp dla osób niepełnosprawnych. Ponadto w celu umożliwienia szybkiego dostosowania załączników do rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do zmian załączników I, II i IV do tego rozporządzenia. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (4). W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te otrzymują wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji mogą systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. [Popr. 12] |
(11) |
Zgodnie z pkt. 22 i 23 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszego rozporządzenia na podstawie informacji zgromadzonych dzięki szczególnym uzgodnieniom w zakresie monitorowania, aby ocenić faktyczny wpływ rozporządzenia oraz potrzebę podjęcia dalszych działań. |
(12) |
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii poprzez utworzenie ram prawnych zapewniających szybkie i sprawne przekazywanie i doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych we wszystkich państwach członkowskich, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu. |
(12a) |
Niniejsze rozporządzenie ma na celu poprawę skuteczności i przyspieszenie procedur sądowych w wyniku uproszczenia i usprawnienia procedur przekazywania lub komunikowania dokumentów sądowych i pozasądowych na szczeblu Unii, przyczyniając się jednocześnie do zmniejszenia opóźnień i kosztów dla osób i przedsiębiorstw. Ponadto większa pewność prawa oraz uproszczenie, przyspieszenie i cyfryzacja procedur mogą zachęcać obywateli i przedsiębiorstwa do prowadzenia transakcji transgranicznych, pobudzając tym samym wymianę handlową w całej Unii, a w konsekwencji poprawiając funkcjonowanie rynku wewnętrznego. [Popr. 13] |
(13) |
Zgodnie z art. 3 i art. 4a ust. 1 Protokołu nr 21 w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej [Zjednoczone Królestwo] [i] [Irlandia] [powiadomiło/powiadomiły o chęci uczestniczenia w przyjęciu i stosowaniu niniejszego rozporządzenia] [nie uczestniczy/uczestniczą w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest/są nim związane ani go nie stosuje/stosują]. |
(14) |
Zgodnie z art. 1 i 2 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii, załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w przyjęciu niniejszego rozporządzenia i nie jest nim związana ani go nie stosuje. |
(15) |
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1393/2007, |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1393/2007 wprowadza się następujące zmiany:
1) |
art. 1 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 1 Zakres stosowania i definicje 1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie w sprawach cywilnych i handlowych, do doręczania:
Rozporządzenie nie obejmuje w szczególności spraw skarbowych, celnych czy administracyjnych ani odpowiedzialności państwa za działania i zaniechania podczas sprawowania władzy publicznej (acta iure imperii). 2. Z wyjątkiem art. 3c niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania, w przypadku gdy nie jest znany adres osoby, której należy doręczyć dokument. 3. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do doręczania dokumentów upoważnionemu przedstawicielowi strony w państwie członkowskim, w którym toczy się postępowanie, niezależnie od miejsca zamieszkania tej strony. [Popr. 14] 4. Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
|
2) |
w art. 2 ust. 4 lit. c) otrzymuje brzmienie:
|
3) |
dodaje się art. 3a, 3b i 3c w brzmieniu: „Artykuł 3a Sposoby komunikacji, z których powinny korzystać jednostki przekazujące i przyjmujące organy centralne 1. Przekazywanie między jednostkami przekazującymi i jednostkami przyjmującymi, pomiędzy tymi jednostkami a organami centralnymi, lub między organami centralnymi różnych państw członkowskich dokumentów, wniosków, potwierdzeń, dowodów odbioru, poświadczeń i wszystkich innych zawiadomień w tym wniosków złożonych przy użyciu standardowych formularzy zawartych w załączniku I , potwierdzeń, dowodów odbioru, poświadczeń i innych zawiadomień odbywa się za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego składającego się z krajowych systemów informatycznych połączonych ze pomocą infrastruktury łączności umożliwiającej bezpieczną, niezawodną transgraniczną wymianę informacji w czasie rzeczywistym między krajowymi systemami informatycznymi. Taki zdecentralizowany system informatyczny opiera się na projekcie e-CODEX i jest wspierany dzięki finansowaniu unijnemu. [Popr. 16] 2. Do dokumentów, wniosków, potwierdzeń, dowodów odbioru, poświadczeń i wszystkich zawiadomień przekazywanych za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego, o którym mowa w ust. 1, zastosowanie mają ogólne ramy prawne dotyczące korzystania z kwalifikowanych usług zaufania, określone w rozporządzeniu Rady (UE) nr 910/2014 (*1). [Popr. 17] 3. W przypadku gdy dokumenty, wnioski, potwierdzenia, dowody odbioru, poświadczenia i inne zawiadomienia, o których mowa w ust. 1, wymagają użycia pieczęci lub podpisu odręcznego albo zawierają pieczęć lub podpis odręczny, zamiast nich można używać odpowiednich »kwalifikowanych pieczęci elektronicznych« i »kwalifikowanych podpisów elektronicznych« w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 , pod warunkiem że osoba, której doręczane są wyżej wymienione dokumenty, zapoznała się z tymi dokumentami w odpowiednim czasie i w sposób zgodny z prawem . [Popr. 18] 4. Jeżeli przekazanie zgodnie z ust. 1 nie jest możliwe z powodu nieprzewidzianych okoliczności i wyjątkowych zakłóceń działania zdecentralizowanego systemu informatycznego, przekazanie następuje przy użyciu najszybszych możliwych alternatywnych środków , gwarantujących taki sam wysoki poziom skuteczności, niezawodności, bezpieczeństwa i ochrony prywatności i danych osobowych . [Popr. 19] 4a. Należy szanować podstawowe prawa i wolności wszystkich zaangażowanych osób i w pełni ich przestrzegać, a w szczególności prawa do ochrony danych osobowych i prywatności. [Popr. 20] 4b. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 18, aby uzupełnić niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie szczegółowych uregulowań dotyczących funkcjonowania zdecentralizowanego systemu informatycznego. Korzystając z tych uprawnień, Komisja zapewnia skuteczne, niezawodne i sprawne przekazywanie odpowiednich informacji, jak również wysoki poziom bezpieczeństwa przekazywania, ochrony prywatności i danych osobowych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 i dyrektywą 2002/58/WE. [Popr. 21] Artykuł 3b Koszty ustanowienia zdecentralizowanego systemu informatycznego 1. Każde państwo członkowskie ponosi koszty instalacji, użytkowania i konserwacji swoich punktów dostępu do infrastruktury łączności, łączących krajowe systemy informatyczne w kontekście zdecentralizowanego systemu informatycznego, o którym mowa w art. 3a. 2. Każde państwo członkowskie ponosi koszt ustanowienia i dostosowania swoich krajowych systemów informatycznych, tak aby były one kompatybilne z infrastrukturą łączności, jak również koszty zarządzania, użytkowania i konserwacji tych systemów. 3. Ustępy 1 i 2 pozostają bez uszczerbku dla możliwości stosowania dotacji na działania wspierające, o których mowa w tych ustępach, w ramach unijnych programów finansowych. Artykuł 3c Pomoc w ustalaniu adresu 1. Jeżeli adres osoby, której należy doręczyć dokument sądowy lub pozasądowy w innym państwie członkowskim, nie jest znany, państwo członkowskie jak najszybciej, bez zbędnej zwłoki i w każdym przypadku nie później niż w ciągu 10 dni roboczych zapewnia pomoc, za pośrednictwem jednego lub kilku podanych poniżej sposobów: [Popr. 22]
2. Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji następujące informacje:
Państwa członkowskie zgłaszają Komisji wszystkie późniejsze zmiany takich informacji.”; (*1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylające dyrektywę 1999/93/WE (Dz.U. L 257 z 28.8.2014, s. 73)." |
4) |
art. 4 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 4 Przekazywanie dokumentów 1. Dokumenty sądowe są przekazywane bezpośrednio i jak najszybciej między jednostkami wyznaczonymi zgodnie z art. 2. 2. Do przekazywanego dokumentu należy dołączyć wniosek sporządzony na standardowym formularzu, zawartym w załączniku I. Formularz ten musi być wypełniony w języku urzędowym państwa członkowskiego, do którego przekazywane są dokumenty, lub jeżeli w tym państwie członkowskim jest kilka języków urzędowych — w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie, lub w innym języku wskazanym jako dopuszczalny przez to państwo członkowskie. Każde państwo członkowskie wskazuje język urzędowy lub języki urzędowe Unii inne niż własny, dopuszczone przez nie jako języki, w których może być wypełniony formularz. 3. Niniejsze rozporządzenie nie narusza jakichkolwiek wymogów prawa krajowego dotyczących dokładności, autentyczności i należytej formy prawnej dokumentów. Dokumentom przekazywanym za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego, o którym mowa w art. 3a, nie odmawia się skutków prawnych oraz dopuszczalności jako dowodu w postępowaniu prawnym jedynie ze względu na fakt, że są sporządzone w formie elektronicznej. Jeżeli dokumenty papierowe są przekształcane dokument papierowy jest przekształcany w formę elektroniczną na potrzeby przekazania za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego, wersje elektroniczne wersja elektroniczna lub ich wydruki jej wydruk mają ten sam efekt co dokumenty w wersji oryginalnej , chyba że prawo krajowe państwa członkowskiego, do którego adresowane są dokumenty, wymaga doręczenia takich dokumentów w wersji oryginalnej i papierowej. W takim przypadku jednostka przyjmująca wydaje papierową wersję dokumentu otrzymanego w formie elektronicznej. W przypadku gdy oryginalne dokumenty zawierały pieczęć lub odręczny podpis, w wydanym dokumencie widnieje pieczęć lub odręczny podpis. Dokument wydany przez jednostkę przyjmującą ma taki sam skutek jak dokument oryginalny. ”; [Popr. 25] |
5) |
art. 6 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 6 Odbiór dokumentów przez jednostkę przyjmującą 1. Po otrzymaniu dokumentu jednostce przekazującej niezwłocznie przesyłane jest automatyczne potwierdzenie odbioru za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego, o którym mowa w art. 3a. [Popr. 26] 2. W przypadku gdy wniosek o doręczenie nie może zostać zrealizowany ze względu na niekompletność przekazanych informacji lub dokumentów, jednostka przyjmująca niezwłocznie, a w każdym razie nie później niż w ciągu czterech dni roboczych, kontaktuje się z jednostką przekazującą w celu uzyskania brakujących informacji lub dokumentów. [Popr. 27] 3. W przypadku gdy wniosek o doręczenie wyraźnie wykracza poza zakres zastosowania niniejszego rozporządzenia lub gdy z powodu niezgodności z warunkami formalnymi doręczenie jest niemożliwe, wniosek i dokumenty są zwracane jednostce przekazującej niezwłocznie po ich wpłynięciu , a w każdym razie nie później niż w ciągu czterech dni roboczych, wraz z zawiadomieniem o ich zwrocie na standardowym formularzu, zawartym w załączniku I. [Popr. 28] 4. Jeśli jednostka przyjmująca, która otrzymała dokument do doręczenia, nie posiada odpowiedniej do tego celu właściwości miejscowej, przekazuje go wraz z wnioskiem o doręczenie niezwłocznie, a w każdym razie nie później niż w ciągu czterech dni roboczych, za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego, o którym mowa w art. 3a, do właściwej miejscowo jednostki przyjmującej w tym samym państwie członkowskim, jeżeli wniosek spełnia warunki art. 4 ust. 2, i jednocześnie powiadamia o tym fakcie jednostkę przekazującą, wypełniając w tym celu standardowy formularz określony w załączniku I. Po otrzymaniu dokumentu oraz wniosku przez jednostkę przyjmującą mającą właściwość terytorialną w tym samym państwie członkowskim, jednostce przekazującej przesyłane jest niezwłocznie automatyczne potwierdzenie odbioru za pośrednictwem zdecentralizowanego systemu informatycznego, o którym mowa w art. 3a.”; [Popr. 29] 4a. Ustępy 1–4 stosuje się odpowiednio do sytuacji, o których mowa w art. 3a ust. 4. Jednakże w tych przypadkach terminy określone w ust. 1–4 niniejszego artykułu nie mają zastosowania, zaś odpowiednie działania podejmuje się możliwie jak najszybciej.”; [Popr. 30] |
6) |
dodaje się art. 7a w brzmieniu: „Artykuł 7a Zobowiązanie do ustanowienia Ustanowienie przedstawiciela na potrzeby doręczeń w państwie członkowskim, w którym toczy się postępowanie [Popr. 31] 1. Jeżeli dokument wszczynający postępowanie został już doręczony pozwanemu, a pozwany nie odmówił przyjęcia takiego dokumentu zgodnie z art. 8, prawo państwa członkowskiego, w którym toczy się postępowanie, przewiduje, że strony, których miejsce zamieszkania znajduje się w innym państwie członkowskim, mogą ustanowić przedstawiciela na potrzeby doręczania dokumentów w państwie członkowskim, w którym toczy się postępowanie. Jeżeli daną stronę powiadomiono o konsekwencjach decyzji o skorzystaniu z tej możliwości, a strona wyraźnie tak postanowiła, dokumenty doręcza się upoważnionemu przedstawicielowi strony w państwie członkowskim, w którym toczy się postępowanie, zgodnie z prawem i praktyką tego państwa członkowskiego. [Popr. 32] 2. Jeżeli strona nie zastosuje się do obowiązku ustanowienia przedstawiciela zgodnie z ust. 1 i nie wyraziła swojej zgody na korzystanie z elektronicznego konta użytkownika adresu elektronicznego na potrzeby doręczania dokumentów zgodnie z art. 15a lit. b), na potrzeby doręczania dokumentów w toku postępowania może zostać zastosowana każda metoda przewidziana przepisami państwa członkowskiego, w którym toczy się postępowanie, pod warunkiem że dana strona została należycie poinformowana o takich następstwach w momencie doręczenia dokumentu wszczynającego postępowanie .”; [Popr. 33] |
7) |
art. 8 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 8 Odmowa przyjęcia dokumentu 1. Jednostka przyjmująca informuje adresata na standardowym formularzu, zawartym w załączniku II o możliwości odmowy przyjęcia doręczanego dokumentu, jeżeli nie został on sporządzony w jednym z języków określonych poniżej ani nie dołączono do niego oficjalnego tłumaczenia na jeden z następujących języków:
2. Adresat może , w oparciu o uzasadnione powody, odmówić przyjęcia dokumentu w momencie doręczenia lub w terminie dwóch tygodni, zwracając agencji przyjmującej standardowy formularz zawarty w załączniku II. [Popr. 35] 3. W przypadku gdy jednostka przyjmująca została powiadomiona, że adresat odmówił przyjęcia dokumentu zgodnie z ust. 1 i 2, niezwłocznie powiadamia o tym jednostkę przekazującą, przesyłając w tym celu poświadczenie określone w art. 10, i zwraca jej wniosek oraz dokument, który wymaga tłumaczenia . [Popr. 36] 4. Jeżeli adresat odmówił przyjęcia dokumentu na podstawie ust. 1 i 2, sąd lub organ, przed którym toczy się postępowanie, w związku z którym przeprowadzono doręczenie, weryfikuje w najwcześniejszym możliwym terminie , czy odmowa była uzasadniona. [Popr. 37] 5. Za doręczenie dokumentu, którego przyjęcia odmówiono, może zostać uznane doręczenie adresatowi, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, dokumentu, do którego dołączono jego oficjalne tłumaczenie na jeden z języków określonych w ust. 1. W takim przypadku datą doręczenia jest data doręczenia dokumentu wraz z jego oficjalnym tłumaczeniem zgodnie z prawem państwa członkowskiego, do którego dokument jest adresowany. Jeśli jednak zgodnie z prawem państwa członkowskiego dokument należy doręczyć w pewnym określonym terminie, data, którą należy brać pod uwagę w odniesieniu do wnioskodawcy, powinna być datą doręczenia pierwotnego dokumentu, ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 2. [Popr. 38] 6. Ust. 1–5 mają zastosowanie do innych sposobów przekazywania i doręczania dokumentów sądowych, które są przewidziane w sekcji 2. 7. Do celów ust. 1 przedstawiciele dyplomatyczni lub konsularni w przypadku doręczenia zgodnie z art. 13 albo organ lub osoba w przypadku doręczenia zgodnie z art. 14 lub 15a informują adresata o możliwości odmowy przyjęcia dokumentu oraz o obowiązku natychmiastowego przesłania każdego dokumentu, którego przyjęcia odmówił, odpowiednio do takiego przedstawiciela, organu lub osoby.”; [Popr. 39] |
8) |
w art. 10 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Po zakończeniu formalności związanych z doręczeniem dokumentu wystawia się odpowiednie poświadczenie na standardowym formularzu, zawartym w załączniku I, które jest następnie przesyłane jednostce przekazującej.”; |
9) |
art. 14 i 15 otrzymują brzmienie: „Artykuł 14 Doręczanie drogą pocztową lub kurierską [Popr. 40] 1. Dokumenty sądowe mogą być doręczane osobom zamieszkałym w innym państwie członkowskim bezpośrednio drogą pocztową lub kurierską – listem poleconym lub przesyłką za potwierdzeniem odbioru. [Popr. 41] 2. Na potrzeby przedmiotowego artykułu doręczanie pocztą lub usługą kurierską przeprowadza się przy użyciu specjalnego potwierdzenia odbioru, określonego w załączniku IV. [Popr. 42] 3. Niezależnie od prawa państwa członkowskiego pochodzenia, doręczenie drogą pocztową lub usługą kurierską uznaje się za skutecznie przeprowadzone, jeżeli dokument został doręczony na adres domowy adresata, do rąk osoby dorosłej, zamieszkującej w tym samym gospodarstwie domowym co adresat lub tam przez adresata zatrudnionej, która posiada zdolność do przyjęcia dokumentu i wyraża do tego gotowość. [Popr. 43] Artykuł 15 Doręczanie bezpośrednie 1. Doręczanie dokumentów sądowych może odbyć się na ręce osób zamieszkujących w innym państwie członkowskim bezpośrednio przez urzędników sądowych, urzędników lub inne właściwe osoby państwa członkowskiego, w którym znajduje się adresat. 2. Każde państwo członkowskie przekazuje Komisji informacje odnośnie do rodzaju zawodów lub właściwych osób, które są uprawnione do wykonywania na ich terytorium doręczeń na podstawie tego artykułu. Informacje te są dostępne w internecie. ”; [Popr. 44] |
10) |
dodaje się art. 15a w brzmieniu: „Artykuł 15a Doręczanie elektroniczne 1. Doręczanie dokumentów sądowych może mieć miejsce bezpośrednio na ręce osób zamieszkujących w innym państwie członkowskim, drogą elektroniczną, na konta użytkownika adresy elektroniczne dostępne adresatowi, pod warunkiem że spełniony jest jeden z następujących warunków spełniono oba następujące warunki : [Popr. 45]
1a. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 18, aby uzupełnić niniejsze rozporządzenie poprzez ustanowienie szczegółowych uregulowań dotyczących funkcjonowania kwalifikowanych i rejestrowanych doręczeń elektronicznych, które będą wykorzystywane do doręczania dokumentów sądowych drogą elektroniczną. Korzystając z tych uprawnień, Komisja zapewnia skuteczne, niezawodne i sprawne przekazywanie odpowiednich dokumentów, jak również wysoki poziom bezpieczeństwa przekazywania, równy dostęp dla osób niepełnosprawnych oraz ochronę prywatności i danych osobowych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 i dyrektywą 2002/58/WE. [Popr. 48] |
11) |
art. 17 i 18 otrzymują brzmienie: „Artykuł 17 Zmiana załączników Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zmieniających załączniki I, II i IV w celu zaktualizowania standardowych formularzy lub wprowadzenia do nich zmian technicznych zgodnie z art. 18. Artykuł 18 Wykonywanie przekazanych uprawnień 1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule. 2. Uprawnienia do przyjęcia przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 3a, w art. 15a i w art. 17, powierza się Komisji na czas nieokreślony okres pięciu lat od dnia [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. [Popr. 49] 3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 17, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. 4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (*2). 5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. 6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 3a, art. 15a lub art. 17 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.;” [Popr. 50] |
12) |
dodaje się art. 18a i 18b w brzmieniu: „Artykuł 18a Ustanowienie zdecentralizowanego systemu informatycznego Komisja przyjmuje akty wykonawcze ustanawiające zdecentralizowany system informatyczny, jak zapisano w art. 3a. Akty wykonawcze są przyjmowane zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 18b ust. 2. [Popr. 51] Artykuł 18b Procedura komitetowa 1. Komisję wspomaga komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011. 2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.”; [Popr. 52] |
13) |
art. 19 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 19 Niewdanie się w spór przez pozwanego 1. W przypadku gdy konieczne było przekazanie do doręczenia w innym państwie członkowskim, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, dokumentu wszczynającego postępowanie, a pozwany nie wdał się w spór, orzeczenia nie wydaje się do czasu ustalenia, czy doręczenie zostało wykonane w odpowiednim czasie pozwalającym i w sposób zgodny z prawem pozwalający pozwanemu na obronę oraz czy: [Popr. 53]
2. Nie naruszając ust. 1, sędzia może wydać orzeczenie, nawet jeśli nie otrzymał poświadczenia doręczenia, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:
3. Jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 2, należy podjąć rozsądne starania na rzecz poinformowania pozwanego za pośrednictwem wszelkich wszystkich dostępnych kanałów komunikacji, w tym dróg współczesnych zdalnych technologii komunikacyjnych, dla których sądowi, przed którym toczy się postępowanie, jest znany adres lub konto użytkownika adres elektroniczny , że wszczęto przeciwko niemu postępowanie sądowe. [Popr. 55] 4. W uzasadnionych nagłych przypadkach, niezależnie od przepisów ust. 1 i 2, sędzia może zarządzić środki tymczasowe lub zabezpieczające. [Popr. 56] 5. W przypadku gdy konieczne było przekazanie do doręczenia w innym państwie członkowskim, zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia, dokumentu wszczynającego postępowanie, a przeciw pozwanemu, który nie wdał się w spór, wydano orzeczenie, sędzia może zwolnić pozwanego od skutku upływu terminu odwołania, jeżeli spełnione zostały oba następujące warunki:
Wniosek o takie zwolnienie należy złożyć w rozsądnym terminie od chwili zapoznania się przez pozwanego z treścią orzeczenia. Taki wniosek nie jest rozpatrywany, jeżeli złożono go później niż dwa lata, licząc od dnia wydania orzeczenia. 6. Po upływie dwóch lat od daty orzeczenia, o którym mowa w ust. 2 przepisy prawa krajowego zezwalające na wyjątkowe odstąpienie od skutków upływu terminu na złożenie odwołania mogą nie być zastosowane w odniesieniu do zaskarżenia uznania i wykonania przedmiotowego orzeczenia w innym państwie członkowskim. 7. Ust. 5 i 6 nie mają zastosowania do orzeczeń dotyczących statusu lub zdolności prawnych osób.”; |
(13a) |
w art. 22 przed ust. 1 dodaje się ustęp w brzmieniu: -1. Przetwarzanie danych osobowych na mocy niniejszego rozporządzenia odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2016/679 i dyrektywą 2002/58/WE.”; [Popr. 58] |
13b) |
art. 22 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Informacje, w tym dane osobowe, przekazywane na podstawie niniejszego rozporządzenia są wykorzystywane przez jednostki przekazujące, jednostki przyjmujące i organy centralne wyłącznie do konkretnych celów określonych w niniejszym rozporządzeniu. Dane osobowe, które nie mają znaczenia dla celów niniejszego rozporządzenia, niezwłocznie się usuwa.” [Popr. 59] |
13c) |
art. 22 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Jednostki przekazujące, jednostki przyjmujące i organy centralne zapewniają poufność tych informacji zgodnie z prawem unijnym i prawem krajowym.” [Popr. 60] |
13d) |
art. 22 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Ustępy - 1, 1 i 2 nie wpływają na przepisy unijne i krajowe przyznające osobom, których dotyczą dane, prawo do informacji na temat sposobu wykorzystywania danych przekazanych na podstawie niniejszego rozporządzenia.” [Popr. 61] |
13e) |
art. 22 ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Przetwarzanie informacji przez instytucje i organy unijne na mocy niniejszego rozporządzenia odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2018/1725.”; [Popr. 62] |
14) |
w art. 23 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje, o których mowa w art. 2, 3, 3c, 4, 10, 11, 13 i 15. Państwa członkowskie informują Komisję o tym, czy zgodnie z ich prawem krajowym dokument należy doręczyć w określonym terminie, o czym mowa w art. 8 ust. 3 i w art. 9 ust. 2.”; |
15) |
dodaje się art. 23a w brzmieniu: „Artykuł 23a Monitorowanie 1. Najpóźniej [ dwa lata po dniu rozpoczęcia stosowania rok po wejściu w życie ] Komisja ustala szczegółowy program monitorowania produktów, rezultatów i skutków niniejszego rozporządzenia. [Popr. 63] 2. Program monitorowania określa środki służące do gromadzenia danych i innych niezbędnych dowodów, a także przedziały czasowe, w jakich mają one być gromadzone. Wskazuje się w nim również działania podejmowane przez Komisję i przez państwa członkowskie w celu gromadzenia i analizowania danych oraz innych dowodów. 3. Państwa członkowskie przekazują Komisji dane i inne dowody niezbędne do monitorowania.”; |
16) |
art. 24 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 24 Ocena 1. Nie wcześniej później niż [ pięć lat cztery lata po dacie rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] Komisja dokonuje jego oceny i przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie z głównymi ustaleniami , a w razie potrzeby dołącza do niego wniosek ustawodawczy . [Popr. 64] 2. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje niezbędne do przygotowania tego sprawozdania.”; |
17) |
dodaje się nowy załącznik IV, którego tekst znajduje się w załączniku do niniejszego rozporządzenia. |
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od … [18 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].
Jednakże:
a) |
art. 1 pkt 14 stosuje się od dnia… [12 miesięcy od wejścia w życie] a |
b) |
art. 1 pkt 3, 4 i 5 stosuje się od dnia… [24 miesięcy od wejścia w życie]. |
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane w państwach członkowskich zgodnie z Traktatami.
Sporządzono w …,
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady
Przewodniczący
(1) Dz.U. C 62 z 15.2.2019, s. 56.
(2) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.U. L 324 z 10.12.2007, s. 79).
ZAŁĄCZNIK
„ZAŁĄCZNIK IV
Potwierdzenie odbioru na potrzeby doręczania drogą pocztową na podstawie art. 14
POTWIERDZENIE ODBIORU na potrzeby doręczania dokumentów sądowych lub pozasądowych drogą pocztową (art. 14 rozporządzenia (UE) nr 1393/2007) |
NIEPOWTARZALNY NUMER REFERENCYJNY PRZESYŁKI: |
|||||||
Nadawca: Nazwa: |
Adresat: Nazwa |
Nazwa odbiorcy: |
||||||
Podpis odbiorcy: |
||||||||
Potwierdzenie należy zwrócić na następujący adres: |
Adres dostawy: |
Data dostawy/zwrot dokumentu: dd mm rrrr |
||||||
Ulica: |
Nr |
Ulica |
Nr |
DORĘCZONO na ręce: |
ZWRÓCONO z powodu: |
|||
Miejscowość: |
|
Miejscowość |
|
Adresat: |
X |
Adres nieznany: |
X |
|
Kod pocztowy: |
|
Kod pocztowy |
|
Przedstawiciel: |
X |
Adresat nieznany: |
X |
|
Państwo: |
|
Państwo: |
|
Osoba dorosła zamieszkała pod tym samym adresem: |
X |
Dokument nieodebrany: |
X |
|
Odmowa przyjęcia: |
X |
|||||||
Dla dostawcy usług pocztowych: |
||||||||
Pracownik adresata: |
X |
Adres zmienił się: |
X |
”
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/560 |
P8_TA(2019)0105
Wspólne zasady zapewniające podstawowe połączenia w zakresie transportu drogowego towarów w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej ***I
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych zasad zapewniających podstawowe połączenia w zakresie transportu drogowego towarów w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej (COM(2018)0895 – C8-0511/2018 – 2018/0436(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/58)
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – punkt 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – punkt 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – nagłówek
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Prawo do wykonywania transportu dwustronnego |
Prawo do wykonywania dozwolonego transportu |
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Przewoźnicy drogowego transportu towarów w Zjednoczonym Królestwie mogą, na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu, prowadzić transport dwustronny . |
1. Przewoźnicy drogowego transportu towarów w Zjednoczonym Królestwie mogą, na warunkach określonych w niniejszym rozporządzeniu, wykonywać dozwolony transport . |
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Osoby fizyczne lub prawne z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie mogą prowadzić następujące rodzaje transportu dwustronnego bez obowiązku posiadania licencji Zjednoczonego Królestwa w rozumieniu art. 2 ust. 5: |
2. Osoby fizyczne lub prawne z siedzibą w Zjednoczonym Królestwie mogą wykonywać następujące rodzaje dozwolonego transportu bez obowiązku posiadania licencji Zjednoczonego Królestwa w rozumieniu art. 2 ust. 5: |
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W trakcie transportu dwustronnego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przestrzegane są następujące przepisy: |
W trakcie dozwolonego transportu zgodnie z niniejszym rozporządzeniem przestrzegane są następujące przepisy: |
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
2. Jeżeli Komisja stwierdzi, że prawa przyznane przez Zjednoczone Królestwo przewoźnikom drogowego transportu towarów z Unii nie są de iure lub de facto równoważne prawom przyznanym przewoźnikom drogowego transportu towarów ze Zjednoczonego Królestwa na podstawie niniejszego rozporządzenia, lub że prawa te nie są w równym stopniu dostępne dla wszystkich unijnych przewoźników drogowego transportu towarów, wówczas Komisja może, w celu przywrócenia równoważności, w drodze aktów delegowanych: |
2. Jeżeli Komisja stwierdzi, że prawa przyznane przez Zjednoczone Królestwo przewoźnikom drogowego transportu towarów z Unii nie są de iure lub de facto równoważne prawom przyznanym przewoźnikom drogowego transportu towarów ze Zjednoczonego Królestwa na podstawie niniejszego rozporządzenia, lub że prawa te nie są w równym stopniu dostępne dla wszystkich unijnych przewoźników drogowego transportu towarów, wówczas Komisja może, w celu przywrócenia równoważności, w drodze aktów delegowanych: |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
2. W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że w wyniku którejkolwiek z sytuacji, o których mowa w ust. 3, wspomniane warunki są o wiele mniej korzystne niż te, z których korzystają przewoźnicy drogowego transportu towarów ze Zjednoczonego Królestwa, może – w celu zaradzenia tej sytuacji – w drodze aktów delegowanych: |
2. W przypadku gdy Komisja stwierdzi, że w wyniku którejkolwiek z sytuacji, o których mowa w ust. 3, wspomniane warunki są o wiele mniej korzystne niż te, z których korzystają przewoźnicy drogowego transportu towarów ze Zjednoczonego Królestwa, może – w celu zaradzenia tej sytuacji – w drodze aktów delegowanych: |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0063/2019).
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/564 |
P8_TA(2019)0106
Wspólne zasady zapewniające podstawowe połączenia lotnicze w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej ***I
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnych zasad zapewniających podstawowe połączenia lotnicze w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej (COM(2018)0893 – C8-0510/2018 – 2018/0433(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/59)
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
Artykuł 2a |
||
|
Tymczasowe zwolnienie z wymogu posiadania prawa własności |
||
|
1. Komisja może przyznać tymczasowe zwolnienie z wymogu posiadania własności, o którym mowa w art. 4 lit. f) rozporządzenia 1008/2008, na wniosek przewoźnika lotniczego, pod warunkiem że przewoźnik lotniczy spełnia wszystkie następujące warunki: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, może zostać przyznane na okres nie wykraczający poza dzień 30 marca 2020 r. i nie jest odnawialne. |
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Z zastrzeżeniem art. 4 i 5, w ramach świadczenia regularnych usług transportu lotniczego zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, całkowite sezonowe zdolności przewozowe przewoźników lotniczych ze Zjednoczonego Królestwa, które mają być wykorzystywane na trasach między Zjednoczonym Królestwem a każdym państwem członkowskim, nie mogą przekroczyć całkowitej liczby częstotliwości obsługiwanych przez tych przewoźników na tych trasach w 2018 r., odpowiednio w zimowym i letnim okresie IATA. |
skreśla się |
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Jeżeli Komisja stwierdzi, że prawa przyznane przez Zjednoczone Królestwo unijnym przewoźnikom lotniczym nie są, de jure lub de facto, równoważne z prawami przyznanymi brytyjskim przewoźnikom lotniczym na podstawie niniejszego rozporządzenia, lub że nie wszyscy przewoźnicy unijni mogą w równym stopniu z nich korzystać, może – w celu przywrócenia równoważności – w drodze aktów wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 : |
2. Jeżeli Komisja stwierdzi, że prawa przyznane przez Zjednoczone Królestwo unijnym przewoźnikom lotniczym nie są, de jure lub de facto, równoważne z prawami przyznanymi brytyjskim przewoźnikom lotniczym na podstawie niniejszego rozporządzenia, lub że nie wszyscy przewoźnicy unijni mogą w równym stopniu z nich korzystać, jest uprawniona – w celu przywrócenia równoważności – do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 11a, aby : |
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 2 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Jeżeli Komisja stwierdzi, że w wyniku którejkolwiek z sytuacji, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, wspomniane warunki są o wiele mniej korzystne niż te, z których korzystają brytyjscy przewoźnicy lotniczy, może – w celu zaradzenia tej sytuacji – w drodze aktów wykonawczych przyjętych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 25 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008 : |
2. Jeżeli Komisja stwierdzi, że w wyniku którejkolwiek z sytuacji, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, wspomniane warunki są o wiele mniej korzystne niż te, z których korzystają brytyjscy przewoźnicy lotniczy, jest uprawniona – w celu zaradzenia tej sytuacji – do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 11a, aby : |
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 2 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 3 – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Akty wykonawcze , o których mowa w ust. 2, mogą zostać przyjęte w celu zaradzenia : |
3. Akty delegowane , o których mowa w ust. 2, mają na celu w szczególności zaradzenie następującym sytuacjom : |
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 3 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Państwa członkowskie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o wszelkich decyzjach o odmowie wydania lub cofnięciu zezwolenia eksploatacyjnego brytyjskiego przewoźnika lotniczego zgodnie z ust. 1 i 2. |
4. Państwa członkowskie informują bez zbędnej zwłoki Komisję i pozostałe państwa członkowskie o wszelkich decyzjach o odmowie wydania lub cofnięciu zezwolenia eksploatacyjnego brytyjskiego przewoźnika lotniczego zgodnie z ust. 1 i 2. |
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Właściwe organy państw członkowskich konsultują się i współpracują z właściwymi organami Zjednoczonego Królestwa, gdy jest to niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia. |
1. Właściwe organy Unii i państw członkowskich konsultują się i współpracują z właściwymi organami Zjednoczonego Królestwa, gdy jest to niezbędne do wykonania niniejszego rozporządzenia. |
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Artykuł 11 |
skreśla się |
Komitet |
|
Komisję wspomaga komitet ustanowiony na podstawie art. 25 rozporządzenia (WE) nr 1008/2008. |
|
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Artykuł 11a |
|
Wykonywanie przekazanych uprawnień |
|
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule. |
|
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 4 i 5, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia … [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. |
|
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 4 i 5, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych. |
|
4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. |
|
5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. |
|
6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 4 i 5 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. |
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 4 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0062/2019).
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/571 |
P8_TA(2019)0107
Bezpieczeństwo lotnicze w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii ***I
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie niektórych aspektów bezpieczeństwa lotniczego w odniesieniu do wystąpienia Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii (COM(2018)0894 – C8-0514/2018 – 2018/0434(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/60)
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Oprócz certyfikatów wymienionych w ust. 2 niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do modułów szkolenia teoretycznego , o których mowa w art. 5. |
3. Oprócz certyfikatów wymienionych w ust. 2 niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do modułów szkolenia, o których mowa w art. 5. |
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Certyfikaty, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. b), dotyczące użytkowania wyrobów, części i wyposażenia zachowują ważność w celu umożliwienia ich dalszego użytkowania w lub na statku powietrznym . |
Certyfikaty, o których mowa w art. 1 ust. 2 lit. b), dotyczące użytkowania wyrobów, części i wyposażenia zachowują ważność. |
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – nagłówek
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Przenoszenie modułów szkolenia teoretycznego |
Przenoszenie modułów szkolenia |
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Na zasadzie odstępstwa od rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 (1) i rozporządzenia Komisji (UE) nr 1321/2014 (2) właściwe organy państw członkowskich lub agencja, w zależności od przypadku, uwzględniają egzaminy przeprowadzone przez organizacje szkoleniowe podlegające nadzorowi właściwego organu Zjednoczonego Królestwa przed datą rozpoczęcia stosowania, o której mowa w art. 10 ust. 2 akapit drugi niniejszego rozporządzenia, w taki sposób, jakby zostały przeprowadzone przez organizację szkoleniową pod nadzorem właściwego organu państwa członkowskiego. |
Na zasadzie odstępstwa od rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 (1) i rozporządzenia Komisji (UE) nr 1321/2014 (2) właściwe organy państw członkowskich lub agencja, w zależności od przypadku, uwzględniają egzaminy przeprowadzone przez organizacje szkoleniowe podlegające nadzorowi właściwego organu Zjednoczonego Królestwa , w wyniku których nie wystawiono jeszcze licencji, przed datą rozpoczęcia stosowania, o której mowa w art. 10 ust. 2 akapit drugi niniejszego rozporządzenia, w taki sposób, jakby zostały przeprowadzone przez organizację szkoleniową pod nadzorem właściwego organu państwa członkowskiego. |
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Na wniosek agencji posiadacze certyfikatów, o których mowa w art. 3 i 4, dostarczają kopie wszystkich sprawozdań z audytu, ustaleń i planów działań naprawczych dotyczących danego certyfikatu, wydanych w ciągu trzech lat poprzedzających wniosek. W przypadku gdy takie dokumenty nie zostaną dostarczone w terminie określonym przez agencję w jej wniosku, agencja może cofnąć korzyść uzyskaną na podstawie art. 3 lub 4, w zależności od przypadku. |
2. Na wniosek agencji posiadacze certyfikatów, o których mowa w art. 3 , oraz organy wydające certyfikaty, o których mowa w art. 4, dostarczają kopie wszystkich sprawozdań z audytu, ustaleń i planów działań naprawczych dotyczących danego certyfikatu, wydanych w ciągu trzech lat poprzedzających wniosek. W przypadku gdy takie dokumenty nie zostaną dostarczone w terminie określonym przez agencję w jej wniosku, agencja może cofnąć korzyść uzyskaną na podstawie art. 3 lub 4, w zależności od przypadku. |
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Posiadacze certyfikatów, o których mowa w art. 3 lub 4 niniejszego rozporządzenia, niezwłocznie informują agencję o wszelkich działaniach podejmowanych przez organy Zjednoczonego Królestwa, które mogą kolidować z ich obowiązkami wynikającymi z niniejszego rozporządzenia lub z rozporządzenia (UE) 2018/1139. |
3. Posiadacze certyfikatów, o których mowa w art. 3 , oraz organy wydające certyfikaty, o których mowa w ust. 4 niniejszego rozporządzenia, niezwłocznie informują agencję o wszelkich działaniach podejmowanych przez organy Zjednoczonego Królestwa, które mogą kolidować z ich obowiązkami wynikającymi z niniejszego rozporządzenia lub z rozporządzenia (UE) 2018/1139. |
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Do celów niniejszego rozporządzenia i w celu sprawowania nadzoru nad posiadaczami certyfikatów, o których mowa w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, agencja pełni rolę właściwego organu przewidzianego dla podmiotów z państw trzecich na podstawie rozporządzenia (UE) 2018/1139 oraz aktów wykonawczych i delegowanych przyjętych na jego podstawie lub na podstawie rozporządzenia (WE) nr 216/2008. |
Do celów niniejszego rozporządzenia i w celu sprawowania nadzoru nad posiadaczami certyfikatów, o których mowa w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, i organami wydającymi te certyfikaty agencja pełni rolę właściwego organu przewidzianego dla podmiotów z państw trzecich na podstawie rozporządzenia (UE) 2018/1139 oraz aktów wykonawczych i delegowanych przyjętych na jego podstawie lub na podstawie rozporządzenia (WE) nr 216/2008. |
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – akapit 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 319/2014 (1) w sprawie opłat i honorariów pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego stosuje się do osób prawnych i fizycznych posiadających certyfikaty, o których mowa w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, na tych samych warunkach co do posiadaczy odpowiednich certyfikatów wydanych osobom prawnym lub fizycznym z państw trzecich. |
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 319/2014 (1) w sprawie opłat i honorariów pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego stosuje się do osób prawnych i fizycznych posiadających lub wydających certyfikaty, o których mowa w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, na tych samych warunkach co do posiadaczy odpowiednich certyfikatów wydanych osobom prawnym lub fizycznym z państw trzecich. |
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik – Sekcja 2 – punkt 2.6 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0061/2019).
(1) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008. Dz.U. L 311 z 25.11.2011, s. 1.
(2) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1321/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie ciągłej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zatwierdzeń udzielanych organizacjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania. Dz.U. L 362 z 17.12.2014, s. 1.
(1) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiające wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008. Dz.U. L 311 z 25.11.2011, s. 1.
(2) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1321/2014 z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie ciągłej zdatności do lotu statków powietrznych oraz wyrobów lotniczych, części i wyposażenia, a także w sprawie zatwierdzeń udzielanych organizacjom i personelowi zaangażowanym w takie zadania. Dz.U. L 362 z 17.12.2014, s. 1.
(1) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 319/2014 z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie opłat i honorariów pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 593/2007 Dz.U. L 95 z 28.3.2014, s. 58.
(1) Rozporządzenie Komisji (UE) nr 319/2014 z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie opłat i honorariów pobieranych przez Europejską Agencję Bezpieczeństwa Lotniczego oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 593/2007 Dz.U. L 95 z 28.3.2014, s. 58.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/575 |
P8_TA(2019)0108
GATS: konieczne wyrównania wynikające z przystąpienia Czech, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Austrii, Polski, Słowenii, Słowacji, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia odpowiednich umów na mocy art. XXI Układu ogólnego w sprawie handlu usługami z Argentyną, Australią, Brazylią, Chinami, wydzielonym obszarem celnym Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu (chińskim Tajpej), chińskim Hongkongiem, Ekwadorem, Filipinami, Indiami, Japonią, Kanadą, Kolumbią, Koreą, Kubą, Nową Zelandią, Stanami Zjednoczonymi i Szwajcarią, dotyczących koniecznych wyrównań wynikających z przystąpienia Czech, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Austrii, Polski, Słowenii, Słowacji, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej (14020/2018 – C8-0509/2018 – 2018/0384(NLE))
(Zgoda)
(2020/C 449/61)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (14020/2018), |
— |
uwzględniając projekty odpowiednich umów na mocy art. XXI Układu ogólnego w sprawie handlu usługami z Argentyną, Australią, Brazylią, Chinami, wydzielonym obszarem celnym Tajwanu, Penghu, Kinmen i Matsu (chińskim Tajpej), chińskim Hongkongiem, Ekwadorem, Filipinami, Indiami, Japonią, Kanadą, Kolumbią, Koreą, Kubą, Nową Zelandią, Stanami Zjednoczonymi i Szwajcarią, dotyczących koniecznych wyrównań wynikających z przystąpienia Czech, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Austrii, Polski, Słowenii, Słowacji, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej (14020/2018 ADD 1-17), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 91, art. 100 ust. 2, art. 207 ust. 4 akapit pierwszy oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C8-0509/2018), |
— |
uwzględniając art. 99 ust. 1 i 4 oraz art. 108 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0067/2019), |
1. |
wyraża zgodę na zawarcie umowy; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/576 |
P8_TA(2019)0109
Usprawnienie środków na rzecz poczynienia postępów w realizacji transeuropejskiej sieci transportowej ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie usprawnienia środków na rzecz poczynienia postępów w realizacji transeuropejskiej sieci transportowej (COM(2018)0277 – C8-0192/2018 – 2018/0138(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/62)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0277), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 172 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0192/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy Protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Senat Republiki Czeskiej, Bundestag, Parlament irlandzki i szwedzki Riksdag, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości, |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinię Komisji Rozwoju Regionalnego (A8-0015/2019), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2018)0138
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 13 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… w sprawie usprawnienia środków na rzecz poczynienia postępów w realizacji transeuropejskiej sieci transportowej
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 172,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 (4) określa wspólne ramy tworzenia nowoczesnych w Unii , na rzecz obywateli , interoperacyjnych , posiadających dwupoziomową strukturę, sieci rozwoju rynku wewnętrznego , a także spójności społecznej, gospodarczej i terytorialnej Unii . Transeuropejska sieć transportowa (TEN-T) posiada dwupoziomową strukturę: sieć kompleksowa zapewnia łączność wszystkich regionów UE, natomiast sieć bazowa składa się z tych części sieci, które mają dla Unii największe znaczenie strategiczne dla Unii, a sieć kompleksowa zapewnia łączność wszystkich regionów Unii . Sieć bazowa powinna służyć jako transgraniczne i multimodalne akceleratory dla jednolitego europejskiego obszaru transportu i mobilności . Rozporządzenie (UE) nr 1315/2013 określa wiążące cele ukończenia wdrażania, zgodnie z którymi sieć bazowa ma zostać ukończona do 2030 r., natomiast sieć kompleksowa – do 2050 r. Ponadto rozporządzenie (UE) nr 1315/2013 koncentruje się na połączeniach transgranicznych, które usprawnią interoperacyjność między różnymi rodzajami transportu i przyczynią się do multimodalnej integracji transportu unijnego, i które powinny również uwzględniać dynamikę rozwoju sektora transportu i nowych technologii w przyszłości. [Popr. 1] |
(2) |
Niezależnie od konieczności i wiążących terminów, z doświadczenia wynika, że w przypadku wielu inwestycji mających na celu ukończenie sieci TEN-T problem stanowią wielorakie, powolne, niejasne i złożone procedury wydawania pozwoleń, transgraniczne postępowania o udzielenie zamówienia oraz inne procedury. Sytuacja ta wpływa negatywnie na czas realizacji projektów, a w wielu przypadkach jest ona przyczyną znaczących znacznych opóźnień i zwiększonych kosztów , prowadzi do braku pewności dla promotorów projektów i potencjalnych inwestorów prywatnych oraz może nawet doprowadzić do zaniechania projektów w połowie całego procesu. W tych okolicznościach . Aby rozwiązać te problemy i umożliwić zsynchronizowane ukończenie sieci TEN-T, niezbędne jest zharmonizowane działanie w terminie przewidzianym w rozporządzeniu (UE) nr 1315/2013 wymaga zharmonizowanych działań na szczeblu unijnym. Ponadto państwa członkowskie powinny podejmować decyzje w sprawie krajowych planów infrastrukturalnych zgodnie z celami TEN-T. [Popr. 2] |
(2a) |
Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie wyłącznie do projektów Unii uznanych za projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania na mocy rozporządzenia (UE) nr 1315/2013, dotyczące sieci bazowej transeuropejskiej sieci transportowej. Państwo członkowskie może również podjąć decyzję o rozszerzeniu zakresu na sieć kompleksową. [Popr. 3] |
(3) |
W ramach systemac prawnych wielu państw członkowskich przyznaje się preferencyjne traktowanie konkretnym kategoriom projektów, opierając się na znaczeniu strategicznym, jakie mają one dla gospodarki Unii . Preferencyjne traktowanie charakteryzuje się krótszymi terminami, prowadzonymi równocześnie i/lub uproszczonymi procedurami lub ograniczonymi ramami czasowymi zakończenia procedury uzyskania pozwolenia lub odwołań, przy jednoczesnym zapewnieniu osiągnięcia celów innych horyzontalnych obszarów polityki. Jeżeli takie ramy przepisy dotyczące preferencyjnego traktowania istnieją w obrębie krajowych ram prawnych, automatycznie powinny mieć one zastosowanie do projektów unijnych, które na podstawie rozporządzenia (UE) nr 1315/2013 uznano za projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania. Państwa członkowskie, które nie mają takich przepisów dotyczących preferencyjnego traktowania, powinny je przyjąć. [Popr. 4] |
(4) |
Aby poprawić skuteczność ocen oddziaływania na środowisko i uprościć proces decyzyjny, w przypadku gdy obowiązek przeprowadzenia ocen dotyczących kwestii środowiskowych projektów sieci bazowej wynika jednocześnie z dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE (5) zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE (6) oraz z innych przepisów Unii, takich jak dyrektywa Rady 92/43/EWG (7), dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE (8), 2000/60/WE (9), 2008/98/WE (10), 2010/75/UE (11) i 2012/18/UE (12) oraz dyrektywa wykonawcza Komisji 2011/42/UE (13), państwa członkowskie powinny zapewnić wspólną procedurę spełniającą wymogi określone w tych dyrektywach. Ponadto wczesne określenie zakresu oddziaływania na środowisko oraz wczesna dyskusja z właściwym organem na temat zawartości ocen oddziaływania na środowisko mogą zmniejszyć opóźnienia na etapie wydawania pozwoleń oraz ogólnie poprawić jakość ocen. [Popr. 5] |
(4a) |
Ze względu na dużą liczbę ocen oddziaływania na środowisko wynikających z wielu dyrektyw europejskich i przepisów krajowych, które są niezbędne do wydawania pozwoleń na projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w sieci bazowej TEN-T, pożądane byłoby, aby Unia ustanowiła wspólną uproszczoną i scentralizowaną procedurę spełniającą wymogi tych dyrektyw, by przyczynić się do realizacji celów niniejszego rozporządzenia zmierzających do większej racjonalizacji środków. [Popr. 6] |
(5) |
Projekty sieci bazowej powinny być realizowane w oparciu o zintegrowane procedury wydawania pozwoleń, aby umożliwić jasne zarządzanie całą procedurą i aby zapewnić pojedynczy punkt kontaktowy dla inwestorów. Państwa członkowskie powinny, zgodnie ze swoimi krajowymi ramami prawnymi i strukturami administracyjnymi , wyznaczyć jedyny właściwy organ i struktury administracyjne , aby w odniesieniu do projektów dotyczących sieci bazowej można było skorzystać z integracji procedur wydawania pozwoleń, oraz pojedynczy punkt kontaktowy dla inwestorów, umożliwiający skuteczne i przejrzyste zarządzanie ogólną procedurą . W razie konieczności jedyny właściwy organ może przekazać swoje kompetencje, obowiązki i zadania innemu organowi na odpowiednim szczeblu regionalnym, lokalnym lub innym szczeblu administracyjnym . [Popr. 7] |
(6) |
Ustanowienie na szczeblu krajowym jedynego właściwego organu odpowiedzialnego za wszystkie procedury wydawania pozwoleń (punkt kompleksowej obsługi) powinno zmniejszyć złożoność, poprawić efektywność i koordynację, a także zwiększyć przejrzystość i tempo realizacji procedur oraz przyjmowania decyzji . W stosownych przypadkach powinno to również poprawić współpracę między państwami członkowskimi. Procedury powinny służyć propagowaniu rzeczywistej współpracy między inwestorami i jedynym właściwym organem, a zatem powinny umożliwić wytyczenie zakresu stosowania na etapie przedaplikacyjnym procedury wydawania pozwoleń. Wspomniane wytyczenie zakresu należy zintegrować w szczegółowym omówieniu wniosku i przeprowadzić je zgodnie z procedurą określoną w art. 5 ust. 2 dyrektywy 2011/92/UE zmienionej dyrektywą 2014/52/UE. [Popr. 8] |
(6a) |
W przypadku gdy projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania zostaną uznane za priorytetowe projekty Unii, można ustanowić wspólny właściwy organ uzgodniony przez jedyne właściwe organy z co najmniej dwóch państw członkowskich lub państw członkowskich i państw trzecich w celu realizacji obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia. [Popr. 9] |
(7) |
Procedura określona w niniejszym rozporządzeniu powinna pozostawać bez uszczerbku dla spełnienia wymogów zawartych w prawie międzynarodowym i prawie Unii, w tym w przepisach o ochronie środowiska i zdrowia ludzkiego. |
(8) |
Biorąc pod uwagę konieczność ukończenia sieci bazowej TEN-T do 2030 r. , uproszczeniu procedur wydawania pozwoleń powinno towarzyszyć określenie terminu, w którym odpowiedzialne właściwe organy powinny podjąć decyzję kompleksową dotyczącą konstrukcji projektu. Termin ten powinien skłaniać do sprawniejszego prowadzenia zapewniać sprawniejsze prowadzenie procedur oraz w żadnym wypadku nie powinien powodować uszczerbku dla wysokich standardów Unii w zakresie ochrony środowiska , przejrzystości i udziału społeczeństwa. Projekty powinny być oceniane pod kątem kryteriów dojrzałości projektów stosowanych przy wyborze projektów realizowanych w ramach instrumentu „Łącząc Europę”. Przy przeprowadzaniu takich ocen należy wziąć pod uwagę przestrzeganie terminów określonych w niniejszym rozporządzeniu. [Popr. 10] |
(9) |
Państwa członkowskie powinny zobowiązać się do zapewnienia, aby odwołania kwestionujące merytoryczną lub proceduralną legalność decyzji kompleksowej były rozpatrywane w najskuteczniejszy możliwy sposób. |
(10) |
Szczególne wyzwania w zakresie koordynacji procedur wydawania pozwoleń dotyczą transgranicznych projektów infrastrukturalnych sieci TEN-T. Koordynatorzy europejscy , o których mowa w art. 45 rozporządzenia (UE) nr 1315/2013 powinni być uprawnieni do monitorowania tych procedur, a także ułatwiania ich synchronizacji i punktualnego ukończenia , aby zapewnić zgodność z terminami przewidzianymi w niniejszym rozporządzeniu . [Popr. 11] |
(11) |
Zamówienia publiczne w kontekście transgranicznych projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania należy realizować zgodnie z Traktatem oraz dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE (14) lub 2014/24/UE (15). Aby zapewnić efektywne ukończenie transgranicznych projektów sieci bazowej będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, zamówienia publiczne przeprowadzane przez wspólny podmiot powinny podlegać przepisom jednego prawodawstwa krajowego. Na zasadzie odstępstwa od przepisów Unii dotyczących zamówień publicznych mające zastosowanie przepisy krajowe co do zasady powinny być przepisami krajowymi państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba statutowa wspólnego podmiotu. Powinna istnieć możliwość określenia mających zastosowanie przepisów w umowie międzyrządowej. |
(12) |
Komisja nie angażuje się systematycznie w proces udzielania zezwoleń na poszczególne projekty. W pewnych okolicznościach niektóre aspekty przygotowania projektu podlegają jednak kontroli na szczeblu unijnym. Jeżeli Komisja jest zaangażowana w procedury, zastosuje ona preferencyjne traktowanie wobec unijnych projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania i zagwarantuje pewność promotorom projektów. Czasami może być wymagane zatwierdzenie pomocy państwa. Z zastrzeżeniem terminów określonych w niniejszym rozporządzeniu i zgodnie z kodeksem najlepszych praktyk przeprowadzania postępowania w zakresie kontroli pomocy państwa istnieje możliwość zwrócenia się przez państwa członkowskie powinny móc zwrócić się do Komisji o zajęcie się projektami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie sieci bazowej TEN-T, które mają ich zdaniem znaczenie priorytetowe, w bardziej przewidywalnych terminach w ramach kompleksowego podejścia do sprawy lub wspólnie uzgodnionego planowania. [Popr. 12] |
(13) |
Projekty infrastrukturalne w zakresie sieci bazowej TEN-T powinny być realizowane również w oparciu o wytyczne Komisji, które wnoszą więcej jasności, jeżeli chodzi o realizację konkretnych rodzajów projektów przy jednoczesnym respektowaniu dorobku prawnego UE. Przykładowo w planie działania na rzecz przyrody, ludzi i gospodarki (16) przewidziano takie wytyczne, aby wprowadzić więcej jasności w kontekście przestrzegania dyrektywy ptasiej i dyrektywy siedliskowej. W przypadku projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania należy udostępnić bezpośrednie wsparcie w zakresie zamówień publicznych, aby zapewnić zminimalizowanie kosztów zewnętrznych i najlepszą relację jakości do wydatkowanych środków publicznych (17). Ponadto w ramach mechanizmów opracowanych na potrzeby wieloletnich ram finansowych na lata 2021–2027 należy udostępnić odpowiednią pomoc techniczną w celu zapewnienia wsparcia finansowego projektom sieci TEN-T będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania. [Popr. 13] |
(14) |
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia nie mogą zostać osiągnięte w wystarczający sposób przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na potrzebę ich koordynacji możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. |
(15) |
Z uwagi na pewność prawa procedury administracyjne, które rozpoczęto przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, nie powinny podlegać przepisom niniejszego rozporządzenia, chyba że zainteresowane strony postanowią inaczej. [Popr. 14] |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot i zakres stosowania
W niniejszym rozporządzeniu określa się wymogi mające zastosowanie do procedur administracyjnych stosowanych przez właściwe organy państw członkowskich w związku z wydawaniem zezwoleń na wszystkie projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie sieci bazowej transeuropejskiej sieci transportowej oraz realizacją tych projektów związanych z rozporządzeniem (UE) nr 1315/2013, w tym w odniesieniu do wstępnie wyselekcjonowanych projektów wymienionych w części III załącznika do rozporządzenia ustanawiającego instrument „Łącząc Europę” na lata 2021–2027 . [Popr. 15]
Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o rozszerzeniu zastosowania wszystkich przepisów niniejszego rozporządzenia, zbiorczo, na projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w ramach sieci kompleksowej transeuropejskiej sieci transportowej. [Popr. 16]
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia zastosowanie mają definicje określone w rozporządzeniu (UE) nr 1315/2013. Stosuje się również następujące definicje:
a) |
„decyzja kompleksowa” oznacza podjętą przez jedyny właściwy organ lub organy państwa członkowskiego , a w stosownym przypadku wspólny właściwy organ , z wyjątkiem sądów, decyzję lub zbiór decyzji w sprawie określenia, czy promotorowi projektu należy wydać pozwolenie na budowę infrastruktury transportowej niezbędnej do ukończenia projektu, bez uszczerbku dla jakiejkolwiek decyzji podjętej w kontekście administracyjnego postępowania odwoławczego; [Popr. 17] |
b) |
„procedury wydawania pozwoleń” oznaczają każdą procedurę, którą należy przeprowadzić, lub każdy krok, który – zgodnie z prawem Unii lub prawem krajowym – należy podjąć przed właściwymi organami państwa członkowskiego, zanim promotor projektów będzie mógł zrealizować projekt , rozpoczynającą się z chwilą podpisania uznania powiadomienia przez jedyny właściwy organ danego państwa członkowskiego ; [Popr. 18] |
c) |
prywatne przedsięwzięcie „promotor projektu” oznacza każdą osobę fizyczną lub publiczną lub organ publiczny, który inicjuje przedsięwzięcie prywatną osobę prawną ubiegającą się o zezwolenie na rozpoczęcie projektu” ; [Popr. 19] |
d) |
„jedyny właściwy organ” oznacza organ, który państwo członkowskie wyznacza , zgodnie ze swoim prawem krajowym, jako odpowiedzialny za wykonywanie obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia; [Popr. 20] |
e) |
„transgraniczny projekt będący przedmiotem wspólnego zainteresowania” oznacza projekt będący przedmiotem wspólnego zainteresowania zgodnie z art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1315/2013 obejmujący odcinek transgraniczny określony w art. 3 lit. m) wspomnianego rozporządzenia, który jest realizowany przez wspólny podmiot. |
ea) |
„wspólny właściwy organ” oznacza organ ustanowiony w drodze wzajemnego porozumienia między jedynymi właściwymi organami z co najmniej dwóch państw członkowskich lub z co najmniej jednego państwa członkowskiego oraz co najmniej jednego państwa trzeciego, który jest odpowiedzialny za ułatwianie procedur wydawania pozwoleń związanych z projektami transgranicznymi będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania. [Popr. 21] |
ROZDZIAŁ II
WYDAWANIE POZWOLEŃ
Artykuł 3
„Priorytetowy status” projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania
1. Każdy projekt będący przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie sieci bazowej TEN-T , w tym wstępnie wybranych sekcji w części III załącznika do rozporządzenia ustanawiającego instrument „Łącząc Europę”, jest przedmiotem zintegrowanej procedury wydawania pozwoleń zarządzanej przez jedyny właściwy organ wyznaczony przez każde państwo członkowskie zgodnie z art. 5 i 6. [Popr. 22]
2. Jeżeli prawo krajowe przewiduje taki status, projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania otrzymują status najwyższego możliwego znaczenia w kraju i są traktowane zgodnie z tym statusem w ramach procedur wydawania pozwoleń, w przypadkach i trybach, w jakich tego rodzaju traktowanie jest przewidziane w przepisach krajowych mających zastosowanie do odpowiadających im rodzajów infrastruktury transportowej.
3. W celu zapewnienia efektywnych i skutecznych procedur administracyjnych w związku z projektami będącymi przedmiotem wspólnego zainteresowania promotorzy projektów i wszystkie zainteresowane organy zapewniają jak najszybsze zgodnie z prawem zajęcie się tymi projektami, w tym w zakresie oceny kryteriów dojrzałości stosowanych przy wyborze projektów oraz przyznawanych środków. [Popr. 23]
Artykuł 4
Integracja procedur wydawania pozwoleń
1. W celu dotrzymania terminów określonych w art. 6 i zmniejszenia obciążenia administracyjnego związanego z ukończeniem projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania wszystkie procedury administracyjne wydawania pozwoleń wynikające z mających zastosowanie przepisów , w tym odnośne oceny środowiskowe , zarówno krajowych na szczeblu krajowym , jak i unijnych, są unijnym , zostają zintegrowane i skutkują przyjęciem wyłącznie jednej decyzji kompleksowej , z zastrzeżeniem wymogów dotyczących przejrzystości, udziału społeczeństwa, ochrony środowiska i bezpieczeństwa na mocy prawa Unii . [Popr. 24]
2. Dla Niezależnie od terminów określonych w art. 6 niniejszego rozporządzenia dla projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, w przypadku których obowiązek przeprowadzenia ocen oddziaływania na środowisko wynika jednocześnie z dyrektywy 2011/92/UE i innych przepisów unijnych, państwa członkowskie gwarantują określenie wspólnych procedur w rozumieniu art. 2 ust. 3 dyrektywy 2011/92/UE. [Popr. 25]
Artykuł 5
Jedyny właściwy organ wydający pozwolenia
1. Do dnia… ( OP please insert the date one year of the entry into force of this Regulation ) [rok od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia], a w każdym razie nie później niż do dnia 31 grudnia 2020 r. każde państwo członkowskie wyznacza jeden jedyny właściwy organ, który jest odpowiedzialny za ułatwianie procesu procedur wydawania pozwoleń, w tym za podejmowanie koniecznych do podjęcia decyzji kompleksowej zgodnie z ust. 3 niniejszego artykułu . [Popr. 26]
2. Kompetencje Z inicjatywy jedynego właściwego organu, jego kompetencje , obowiązki lub związane z nimi zadania, o których mowa w ust. 1, lub związane z nimi zadania mogą być przekazywane za zgodą państwa członkowskiego innemu organowi na odpowiednim szczeblu regionalnym, lokalnym lub innym szczeblu administracyjnym, bądź i wykonywane przez taki organ, w odniesieniu do poszczególnych projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania lub określonych kategorii projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania, z wyjątkiem podejmowania decyzji kompleksowej, o której mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, na następujących warunkach: [Popr. 27]
a) |
tylko jeden właściwy organ jest odpowiedzialny za każdy projekt będący przedmiotem wspólnego zainteresowania; [Popr. 28] |
b) |
dany właściwy organ jest jedynym punktem kontaktowym dla promotora projektu w procedurze prowadzącej do przyjęcia decyzji kompleksowej dla danego projektu będącego przedmiotem wspólnego zainteresowania; oraz [Popr. 29] |
c) |
dany właściwy organ koordynuje przedkładanie wszystkich stosownych dokumentów i informacji. [Popr. 30] |
Jedyny właściwy organ może zachować kompetencje w zakresie ustalania terminów, bez uszczerbku dla terminów określonych zgodnie z art. 6.
3. Jedyny właściwy organ wydaje decyzję kompleksową w terminie określonym w art. 6. Wydanie decyzji następuje po przeprowadzeniu wspólnych procedur.
Decyzja kompleksowa wydana przez jedyny właściwy organ jest jedyną prawnie wiążącą decyzją wynikającą z ustawowej procedury wydawania pozwoleń. Niezależnie od terminów określonych w art. 6 niniejszego rozporządzenia, w przypadku gdy projekt jest przedmiotem zainteresowania innych organów, mogą one, zgodnie z przepisami krajowymi, przedstawiać swoje opinie jako wkład w procedurę. Jedyny właściwy organ ma obowiązek uwzględnić te opinie , szczególnie jeśli dotyczą one wymogów przewidzianych w dyrektywach 2014/52/UE oraz 92/43/EWG . [Popr. 31]
4. Podejmując decyzję kompleksową, jedyny właściwy organ zapewnia przestrzeganie odpowiednich wymogów prawa międzynarodowego i unijnego oraz należycie uzasadnia swoją decyzję na podstawie obowiązujących przepisów . [Popr. 32]
5. Jeżeli W przypadku gdy projekt będący przedmiotem wspólnego zainteresowania wymaga podjęcia decyzji w dwóch lub większej liczbie państw członkowskich, w co najmniej dwóch państwach członkowskich lub w co najmniej jednym państwie członkowskim i co najmniej jednym państwie trzecim odpowiednie właściwe organy podejmują wszystkie czynności niezbędne do skutecznej i efektywnej współpracy i koordynacji ich działań. Bez uszczerbku dla lub mogą ustanowić wspólny właściwy organ, nie naruszając terminów określonych w art . 6, odpowiedzialny za ułatwianie procedury wydawania pozwoleń. Z zastrzeżeniem obowiązków wynikających ze stosownych przepisów międzynarodowych i unijnych i międzynarodowych państwa członkowskie podejmują starania na rzecz zapewnienia wspólnych procedur, w szczególności w odniesieniu do oceny wpływu na środowisko. [Popr. 33]
5a. W celu zapewnienia skutecznego wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności jego art. 6a, jedyny właściwy organ powiadamia Komisję o dacie rozpoczęcia procesu wydawania pozwoleń oraz o decyzji kompleksowej, jak określono w art. 6. [Popr. 34]
Artykuł 6
Czas trwania i przebieg procedury wydawania pozwoleń
1. Na procedurę wydawania pozwoleń składa się etap przedaplikacyjny i etap oceny wniosku oraz proces decyzyjny jedynego właściwego organu.
2. Etap przedaplikacyjny, obejmujący okres od rozpoczęcia procedury wydawania pozwoleń do przedłożenia kompletnej dokumentacji wniosku jedynemu właściwemu organowi, co do zasady nie przekracza dwóch lat 18 miesięcy . [Popr. 35]
3. W celu wszczęcia procedury wydawania pozwoleń promotor projektu powiadamia na piśmie jedyny właściwy organ zainteresowanych państw członkowskich zainteresowanych projektem lub, w stosownym przypadku, wspólny właściwy organ o projekcie i dołącza szczegółowy opis projektu. Nie później niż dwa miesiące miesiąc od otrzymania wspomnianego powyżej powiadomienia jedyny właściwy organ uznaje to powiadomienie albo, jeżeli uzna projekt za niewystarczająco przygotowany do objęcia go procedurą wydawania pozwoleń, odrzuca powiadomienie na piśmie. Jeżeli jedyny właściwy organ podejmie decyzję o odrzuceniu powiadomienia, uzasadnia on swoją decyzję. Datę podpisania uznania powiadomienia przez właściwy organ uznaje się za moment rozpoczęcia procedury wydawania pozwoleń. W przypadku gdy sprawa dotyczy dwóch lub większej liczby państw członkowskich, za datę rozpoczęcia procedury wydawania pozwoleń uznaje się moment akceptacji ostatniego powiadomienia przez zainteresowany właściwy organ. [Popr. 36]
4. W terminie trzech dwóch miesięcy od dnia rozpoczęcia procedury wydawania pozwoleń jedyny właściwy organ lub, w stosownym przypadku, wspólny właściwy organ, w ścisłej współpracy z promotorem projektu i pozostałymi zainteresowanymi organami oraz przy uwzględnieniu informacji przedłożonych przez promotora projektu na podstawie powiadomienia, o którym mowa w ust. 3, określa i przedstawia promotorowi projektu szczegółowe omówienie wniosku, które zawiera: [Popr. 37]
-a) |
właściwy organ na odpowiednim szczeblu administracyjnym odpowiedzialny w przypadku przekazania uprawnień przez jedyny właściwy organ zgodnie z art. 5 ust. 2; [Popr. 38] |
a) |
przedmiotowy zakres i poziom szczegółowości informacji, które promotor projektu ma przedłożyć jako część dokumentacji wniosku o wydanie decyzji kompleksowej; |
b) |
plan procesu wydawania pozwoleń, w którym zidentyfikowano co najmniej:
|
5. Aby zapewnić kompletność i odpowiednią jakość dokumentacji wniosku, promotor projektu zasięga opinii jedynego właściwego organu na temat swojego wniosku tak szybko jak to możliwe na przedaplikacyjnym etapie procedury. Promotor projektu w pełni współpracuje z jedynym właściwym organem w celu dotrzymania terminów i stosowania się do szczegółowego omówienia wniosku przedstawionego w ust. 4.
6. Promotor projektu przedkłada dokumentację wniosku na podstawie szczegółowego omówienia wniosku w terminie 21 15 miesięcy od dnia otrzymania wspomnianego szczegółowego omówienia wniosku. Po upływie tego terminu szczegółowe omówienie wniosku uznaje się za niemające już zastosowania, chyba że jedyny właściwy organ podejmie decyzję o przedłużeniu tego okresu , maksymalnie o sześć miesięcy, z inicjatywy własnej lub na podstawie uzasadnionego wniosku promotora projektu. [Popr. 42]
7. Najpóźniej w terminie dwóch miesięcy od dnia przedłożenia kompletnej dokumentacji wniosku właściwy organ uznaje na piśmie kompletność dokumentacji wniosku i informuje o tym promotora projektu. Dokumentację wniosku przedłożoną przez promotora projektu uznaje się za kompletną, chyba że w terminie dwóch miesięcy od dnia przedłożenia dokumentacji właściwy organ zwróci się do promotora projektu o przekazanie brakujących informacji. Jeżeli chodzi o przedmiotowy zakres i poziom szczegółowości, wniosek organu jest ograniczony do elementów zidentyfikowanych w szczegółowym omówieniu wniosku. Wszelkie dodatkowe wnioski o przedstawienie informacji wynikają wyłącznie z wyjątkowych i nieprzewidzianych nowych okoliczności i są należycie uzasadnione przez jedyny właściwy organ.
8. Jedyny właściwy organ poddaje wniosek ocenie i przyjmuje wiążącą decyzję kompleksową w terminie jednego roku sześciu miesięcy od dnia przedłożenia kompletnej dokumentacji wniosku zgodnie z ust. 7 , chyba że jedyny właściwy organ postanowi, z własnej inicjatywy, przedłużyć ten termin, maksymalnie o trzy miesiące, uzasadniając swoją decyzję . W razie potrzeby państwa członkowskie mogą ustalić wcześniejszy termin. [Popr. 43]
9. Terminy określone powyższymi przepisami pozostają bez uszczerbku dla obowiązków wynikających z międzynarodowych i unijnych aktów prawnych oraz bez uszczerbku dla administracyjnych procedur odwoławczych i środków zaskarżenia przed sądem lub trybunałem.
Artykuł 6a
Procedura wydawania pozwoleń i pomocy finansowej Unii
1. Zgodnie z procedurą określoną w art. 6 niniejszego rozporządzenia przy ocenie projektów pod kątem kryteriów dojrzałości stosowanych przy wyborze projektów określonych w art. 13 rozporządzenia (UE) …/… [ustanawiającego instrument „Łącząc Europę”] uwzględnia się stan zaawansowania projektów.
2. Opóźnienia występujące w odniesieniu do etapów i terminów określonych w art. 6 uzasadnią analizę stanu zaawansowania projektu i przegląd pomocy finansowej otrzymywanej od Unii na mocy instrumentu „Łącząc Europę”, jak przewidziano w art. 17 ust. 1 rozporządzenia (UE) …/… [CEF], czego wynikiem może być ograniczenie lub cofnięcie pomocy finansowej. [Popr. 44]
Artykuł 7
Koordynacja transgranicznej procedury wydawania pozwoleń
1. W przypadku projektów, które dotyczą co najmniej dwóch lub większej liczby państw członkowskich lub co najmniej jednego państwa członkowskiego i co najmniej jednego państwa trzeciego , właściwe organy zainteresowanych państw członkowskich uzgadniają swoje harmonogramy i przyjmują wspólny plan. [Popr. 45]
1a. W takich przypadkach, w celu ułatwienia procedury wydawania pozwoleń, jedyne właściwe organy z co najmniej dwóch państw członkowskich lub z co najmniej jednego państwa członkowskiego i co najmniej jednego państwa trzeciego mogą, za wzajemnym porozumieniem, ustanowić wspólny właściwy organ, jak przewidziano w art. 5 ust. 5. [Popr. 46]
2. Koordynator europejski, o którym mowa w art. 45 rozporządzenia (UE) nr 1315/2013, jest uprawniony do ścisłego monitorowania przebiegu procedury wydawania pozwoleń w przypadku transgranicznych projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania oraz do ułatwiania kontaktów i współpracy między zaangażowanymi właściwymi organami lub, w stosownym przypadku, z wspólnym właściwym organem . [Popr. 47]
3. Bez uszczerbku Z zastrzeżeniem obowiązku przestrzegania terminów ustanowionych niniejszym rozporządzeniem, w przypadku niezastosowania się do terminu wyznaczonego na podjęcie decyzji kompleksowej, jedyny właściwy organ niezwłocznie informuje Komisję i, w stosownym przypadku, zainteresowanego koordynatora europejskiego o środkach, które podjęto lub które zostaną podjęte, w celu ukończenia procedury wydawania pozwoleń z najmniejszym możliwym opóźnieniem. Komisja i, w stosownym przypadku, koordynator europejski może zwrócić się do jedynego właściwego organu o przedkładanie regularnych sprawozdań dotyczących osiągniętych postępów. [Popr. 48]
ROZDZIAŁ III
ZAMÓWIENIA PUBLICZNE
Artykuł 8
Zamówienia publiczne w kontekście transgranicznych projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania
1. Zamówienia publiczne w kontekście transgranicznych projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania są realizowane zgodnie z Traktatem oraz dyrektywami 2014/25/UE lub 2014/24/UE.
2. W przypadku gdy postępowania o udzielenie zamówienia są prowadzone przez wspólny podmiot ustanowiony przez uczestniczące państwa członkowskie, podmiot ten , a także, w stosownym przypadku, jego filie, stosuje przepisy krajowe jednego z tych państw członkowskich i, na zasadzie odstępstwa od wspomnianych dyrektyw, przepisy te są przepisami określanymi zgodnie z – stosownie do przypadku – art. 57 ust. 5 lit. a) dyrektywy 2014/25/UE lub art. 39 ust. 5 lit. a) dyrektywy 2014/24/UE, chyba że w umowie zawartej między uczestniczącymi państwami członkowskimi przewidziano inaczej. W umowie tej w każdym przypadku przewiduje się stosowanie przepisów jednego prawodawstwa krajowego w przypadku do postępowań o udzielenie zamówienia prowadzonych przez wspólny podmiot oraz, w stosownym przypadku, jego filie, w odniesieniu do całości projektu . [Popr. 49]
ROZDZIAŁ IV
POMOC TECHNICZNA
Artykuł 9
Pomoc techniczna
Na wniosek promotora projektu lub państwa członkowskiego, zgodnie z odpowiednimi unijnymi programami finansowania i bez uszczerbku dla wieloletnich ram finansowych, Unia udostępnia pomoc techniczną , doradczą i finansową na rzecz wdrożenia niniejszego rozporządzenia i ułatwienia realizacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania na każdym etapie procesu . [Popr. 50]
ROZDZIAŁ V
PRZEPISY KOŃCOWE
Artykuł 10
Przepisy przejściowe
Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do procedur administracyjnych, które rozpoczęto przed dniem jego wejścia w życie.
Artykuł 11
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Jednak art. 4, 5, 6 i 7 mają zastosowanie w danym państwie członkowskim od dnia, w którym jedyny właściwy organ został wyznaczony przez to państwo członkowskie zgodnie z art. 5 ust. 1.
Komisja opublikuje w Dzienniku Urzędowym ogłoszenie, kiedy przepisy te zaczną obowiązywać w danym państwie członkowskim. [Popr. 51]
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w …,
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady,
Przewodniczący
(1) Opinia z dnia 17 października 2018 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).
(2) Opinia z dnia 7 lutego 2019 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 13 lutego 2019 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym).
(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i uchylające decyzję nr 661/2010/UE (Dz.U. L 348 z 20.12.2013, s. 1).
(5) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26 z 28.1.2012, s. 1).
(6) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 124 z 25.4.2014, s. 1).
(7) Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206 z 22.7.1992, s. 7).
(8) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 20 z 26.1.2010, s. 7).
(9) Dyrektywa 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (Dz.U. L 327 z 22.12.2000, s. 1).
(10) Dyrektywa 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3).
(11) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) (Dz.U. L 334 z 17.12.2010, s. 17).
(12) Dyrektywa 2012/18/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie kontroli zagrożeń poważnymi awariami związanymi z substancjami niebezpiecznymi, zmieniająca, a następnie uchylająca dyrektywę Rady 96/82/WE (Dz.U. L 197 z 24.7.2012, s. 1).
(13) Dyrektywa wykonawcza Komisji 2011/42/UE z dnia 11 kwietnia 2011 r. zmieniająca dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej flutriafolu jako substancji czynnej i zmieniająca decyzję Komisji 2008/934/WE (Dz.U. L 97 z 12.4.2011, s. 42).
(14) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 243).
(15) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94 z 28.3.2014, s. 65).
(16) COM(2017)0198.
(17) COM(2017)0573.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/586 |
P8_TA(2019)0110
Ubezpieczenie pojazdów mechanicznych ***I
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 13 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (COM(2018)0336 – C8-0211/2018 – 2018/0168(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/63)
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
||||
|
(Jeżeli poprawka ta zostanie przyjęta, do motywów niniejszego aktu zmieniającego należy przygotować projekty kolejnych odpowiednich poprawek). |
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 d (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 e (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 f (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 5 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 7
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreśla się |
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 9 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 10
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 11
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 12
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt - 1 (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
(Ostateczne dokładne sformułowanie terminu „osoba poszkodowana” musi być określane indywidualnie dla każdego przypadku, w oparciu o potrzeby gramatyczne, a przyjęcie tej poprawki spowodowałoby dalsze odpowiednie zmiany w zmienionej dyrektywie). |
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 a (nowy)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 2 – ustępy 1 a i 1 b (nowe)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
„Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie wyłącznie do pojazdów objętych rozporządzeniem (UE) 2018/858 (*) , rozporządzeniem (UE) nr 167/2013 (**) lub rozporządzeniem (UE) nr 168/2013 (***) . |
||
|
Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do pojazdów, które są przeznaczone wyłącznie do użytku w kontekście udziału w zawodach sportowych lub pokrewnej działalności sportowej na zamkniętym terenie. |
||
|
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 1 b (nowy)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 3 – ustęp 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
||||
|
„Państwa członkowskie dopilnowują, aby w sytuacji, gdy od pojazdu wymaga się posiadania ubezpieczenia zgodnie z akapitem pierwszym, ubezpieczenie to było również ważne i obejmowało osoby poszkodowane w razie wypadków mających miejsce: |
||||
|
|
||||
|
Państwa członkowskie mogą przyjąć ograniczenia w zakresie ochrony ubezpieczeniowej w odniesieniu do użytkowania pojazdu poza ruchem drogowym, o którym mowa w akapicie piątym lit. b). Przepis ten stosuje się w drodze wyjątku i tylko w razie konieczności, gdy państwa członkowskie uznają, że takie ubezpieczenie wykraczałoby poza to, czego można rozsądnie oczekiwać od ubezpieczenia komunikacyjnego. Przepis ten nie może być nigdy wykorzystany do obejścia zasad i przepisów określonych w niniejszej dyrektywie.” |
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 4 – ustęp 1 – akapit 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Państwa członkowskie mogą jednak prowadzić takie kontrole ubezpieczenia, pod warunkiem że są one niedyskryminacyjne, konieczne i proporcjonalne do osiągnięcia stawianego celu oraz: |
Państwa członkowskie mogą jednak prowadzić takie kontrole ubezpieczenia, pod warunkiem że są one niedyskryminacyjne, konieczne i proporcjonalne do osiągnięcia zamierzonego celu , przestrzegają praw, wolności i uzasadnionych interesów osób, których dotyczą, oraz: |
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 4 – ustęp 1 – akapit 2 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 4 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
1a. Do celów prowadzenia kontroli ubezpieczenia, o której mowa w ust. 1, państwo członkowskie udziela innym państwom członkowskim dostępu do następujących krajowych danych rejestracyjnych pojazdów, wraz z uprawnieniami do przeprowadzania automatycznych wyszukiwań w odniesieniu do tych danych: |
||||
|
|
||||
|
Dostęp do tych danych przyznaje się za pośrednictwem krajowych punktów kontaktowych państw członkowskich, wyznaczonych zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/413 (*1) . |
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 4 – ustęp 1 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1b. Przy prowadzeniu wyszukiwania w formie wniosków wychodzących krajowy punkt kontaktowy państwa członkowskiego, który przeprowadza kontrolę ubezpieczenia korzysta z pełnego numeru rejestracyjnego. Wyszukiwanie prowadzi się zgodnie z procedurami określonymi w rozdziale 3 załącznika do decyzji 2008/616/WSiSW (*2). Państwo członkowskie przeprowadzające kontrolę ubezpieczenia wykorzystuje uzyskane dane do ustalenia, czy dany pojazd jest objęty ważnym ubezpieczeniem obowiązkowym, o którym mowa w art. 3 niniejszej dyrektywy. |
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 4 – ustęp 1 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1c. Państwa członkowskie dbają o bezpieczeństwo i ochronę przekazywanych danych, w miarę możliwości wykorzystując istniejące oprogramowanie, takie jak oprogramowanie, o którym mowa w art. 15 decyzji 2008/616/WSiSW, oraz zmienione wersje tego oprogramowania, zgodnie z rozdziałem 3 załącznika do decyzji 2008/616/WSiSW. Zmienione wersje oprogramowania muszą zapewniać zarówno tryb wymiany danych on-line w czasie rzeczywistym, jak i tryb wsadowej wymiany danych, przy czym ten drugi tryb musi pozwalać na wymianę wielu zapytań lub odpowiedzi w ramach jednej wiadomości. |
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 2
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 4 – ustęp 2 – akapity 1a, 1b i 1c (nowe)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Państwa członkowskie określają w szczególności dokładny cel, podają odniesienie do odpowiedniej podstawy prawnej, przestrzegają odpowiednich wymogów bezpieczeństwa i zasad konieczności, proporcjonalności i ograniczenia celu, a także określają proporcjonalny okres przechowywania danych. |
|
Dane osobowe przetwarzane zgodnie z niniejszym artykułem nie mogą być przechowywane dłużej, niż jest to konieczne do kontroli ubezpieczenia. Dane usuwa się w całości, gdy nie są już niezbędne do wspomnianego celu. Jeżeli kontrola ubezpieczeniowa wykazuje, że pojazd objęty jest obowiązkowym ubezpieczeniem, o którym mowa w art. 3, administrator natychmiast usuwa te dane. W przypadku gdy kontrola nie jest w stanie ustalić, czy dany pojazd jest objęty obowiązkowym ubezpieczeniem, o którym mowa w art. 3, dane są przechowywane przez okres proporcjonalny nie dłuższy niż 30 dni lub aż zostanie ustalone czy dany pojazd jest objęty ważnym ubezpieczeniem, w zależności od tego, który okres jest krótszy. |
|
Jeżeli państwo członkowskie stwierdzi, że pojazd znajduje się w ruchu bez obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w art. 3, może zastosować kary ustanowione zgodnie z art. 27. |
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 9 – ustęp 1 – akapit 1 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 3 a (nowy)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 10 – ustęp 1 – akapit 1
Tekst obowiązujący |
Poprawka |
||
|
|
||
Każde państwo członkowskie tworzy lub upoważnia instytucję mającą za zadanie wypłacanie odszkodowań, co najmniej w granicach obowiązkowego ubezpieczenia, za szkody majątkowe lub szkody na osobie spowodowane przez nieustalony pojazd lub pojazd, w stosunku do którego nie spełniono obowiązku ubezpieczenia, o którym mowa w art. 3. |
„Każde państwo członkowskie tworzy lub upoważnia instytucję mającą za zadanie wypłacanie odszkodowań, co najmniej w granicach obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w art. 9 ust. 1, albo – jeśli jest wyższa – kwoty gwarancyjnej określonej przez państwo członkowskie, za szkody majątkowe lub szkody na osobie spowodowane przez nieustalony pojazd lub pojazd, w stosunku do którego nie spełniono obowiązku ubezpieczenia, o którym mowa w art. 3 , w tym z tytułu zdarzeń, w których pojazd silnikowy jest używany jako broń do popełnienia przestępstwa z użyciem przemocy lub aktu terrorystycznego .” |
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 10 a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||||||
Artykuł 10a |
Artykuł 10a |
||||||||
Ochrona stron poszkodowanych w przypadku niewypłacalności zakładu ubezpieczeń lub braku współpracy ze strony zakładu ubezpieczeń |
Ochrona osób poszkodowanych w przypadku niewypłacalności zakładu ubezpieczeń |
||||||||
|
-1. Państwa członkowskie przyjmują wszystkie niezbędne środki w celu zapewnienia osobom poszkodowanym prawa do odszkodowania, co najmniej do wysokości kwot obowiązkowego ubezpieczenia, o których mowa w art. 9 ust. 1, albo – jeśli jest wyższa – kwoty gwarancyjnej określonej przez państwo członkowskie, w odniesieniu do obrażeń ciała lub uszkodzenia mienia spowodowanych przez pojazd ubezpieczony przez zakład ubezpieczeń, w którejkolwiek z poniższych sytuacji: |
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
1. Państwa członkowskie ustanawiają lub wyznaczają instytucję odpowiedzialną za wypłatę odszkodowań stronom poszkodowanym mającym miejsce zwykłego pobytu na ich terytorium, co najmniej do wysokości kwot obowiązkowego ubezpieczenia , o których mowa w art. 9 ust. 1, w odniesieniu do szkód na osobie lub szkód materialnych spowodowanych przez pojazd ubezpieczony przez zakład ubezpieczeń, w którejkolwiek z poniższych sytuacji: |
1. Każde państwo członkowskie ustanawia lub wyznacza instytucję odpowiedzialną za wypłatę odszkodowań osobom poszkodowanym, mającym miejsce zwykłego pobytu na ich terytorium, w sytuacjach , o których mowa w ust. -1. |
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
2. Strony poszkodowane nie mogą zgłaszać roszczenia instytucji, o której mowa w ust. 1, jeżeli zgłosiły roszczenie bezpośrednio zakładowi ubezpieczeń lub podjęły działania prawne bezpośrednio przeciwko temu zakładowi, a takie roszczenie nie zostało jeszcze rozpatrzone lub postępowanie jest nadal w toku. |
|
||||||||
3. Instytucja , o której mowa w ust. 1, udziela odpowiedzi na roszczenie w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym strona poszkodowana zgłosiła swoje roszczenie o odszkodowanie. |
3. Osoba poszkodowana może zwrócić się o odszkodowanie bezpośrednio do instytucji, o której mowa w ust.1. Instytucja ta, na podstawie informacji dostarczonych na jej żądanie przez osobę poszkodowaną, udziela osobie poszkodowanej uzasadnionej odpowiedzi dotyczącej wypłaty odszkodowania w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym osoba poszkodowana wnosi o odszkodowanie. |
||||||||
|
W przypadku gdy odszkodowanie jest należne, instytucja, o której mowa w ust. 1, w terminie trzech miesięcy od przekazania odpowiedzi zapewnia pełne odszkodowanie osobie poszkodowanej lub, jeżeli odszkodowanie ma formę uzgodnionych płatności okresowych, rozpoczyna takie płatności. |
||||||||
|
Jeżeli osoba poszkodowana wniosła roszczenie do zakładu ubezpieczeń lub jego przedstawiciela, który przed złożeniem roszczenia lub w jego trakcie zaczął podlegać sytuacjom określonym w ust. - 1, a osoba poszkodowana nie otrzymała jeszcze uzasadnionej odpowiedzi od tego zakładu ubezpieczeń lub jego przedstawiciela, osoba poszkodowana ma możliwość ponownego wniesienia roszczenia o odszkodowanie do instytucji, o której mowa w ust. 1. |
||||||||
4. Jeżeli strona poszkodowana ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie siedziby zakładu ubezpieczeń , o którym mowa w ust. 1, instytucja, o której mowa w ust. 1 i która wypłaciła odszkodowanie stronie poszkodowanej w państwie członkowskim jej miejsca zamieszkania, uprawniona jest do domagania się zwrotu kwoty wypłaconej tytułem odszkodowania od instytucji, o której mowa w ust. 1, w państwie członkowskim siedziby zakładu ubezpieczeń , który wystawił polisę stronie odpowiedzialnej . |
4. Jeżeli zakład ubezpieczeń otrzymał zezwolenie zgodnie z art. 14 dyrektywy 2009/138/WE w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, w którym instytucja, o której mowa w ust. 1 , jest właściwa, instytucja ta jest uprawniona do żądania zwrotu kwoty wypłaconej tytułem odszkodowania od instytucji, o której mowa w ust.1, w państwie członkowskim, w którym zakład ubezpieczeń otrzymał zezwolenie . |
||||||||
5. Ust. 1–4 pozostają bez uszczerbku dla: |
5. Ust. - 1–4 pozostają bez uszczerbku dla: |
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
6. Państwa członkowskie nie zezwalają instytucji, o której mowa w ust. 1, na uzależnienie wypłaty odszkodowania od spełnienia jakichkolwiek innych wymogów niż wymogi określone w niniejszej dyrektywie, a w szczególności od spełnienia wymogu, zgodnie z którym strona poszkodowana musi wykazać, że strona odpowiedzialna jest niezdolna do wypłacenia odszkodowania lub odmawia jego zapłaty. |
6. Państwa członkowskie nie zezwalają instytucji, o której mowa w ust. 1, na uzależnienie wypłaty odszkodowania od jakiejkolwiek obniżki lub spełnienia jakichkolwiek innych wymogów niż wymogi określone w niniejszej dyrektywie . W szczególności państwa członkowskie nie zezwalają instytucji , o której mowa w ust. 1, na uzależnienie wypłaty odszkodowania od spełnienia wymogu, zgodnie z którym osoba poszkodowana musi wykazać, że strona odpowiedzialna lub zakład ubezpieczeń są niezdolne do wypłacenia odszkodowania lub odmawiają jego zapłaty. |
||||||||
7. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28b, w celu określenia zadań proceduralnych i obowiązków proceduralnych instytucji ustanowionych lub wyznaczonych zgodnie z art. 10a w odniesieniu do wypłaty odszkodowania. |
7. Niniejszy artykuł wywołuje skutek: |
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
7a . Osoby poszkodowane, o których mowa w art. 20 ust. 1, mogą w sytuacjach, o których mowa w ust. - 1, wystąpić z wnioskiem o odszkodowanie do organu odszkodowawczego, o którym mowa w art. 24, w państwie członkowskim, w którym mają miejsce zamieszkania. |
||||||||
|
7b. Osoba poszkodowana może zwrócić się o odszkodowanie bezpośrednio do organu odszkodowawczego, który na podstawie informacji udzielonych na jego żądanie przez osobę poszkodowaną udziela osobie poszkodowanej uzasadnionej odpowiedzi w ciągu trzech miesięcy od daty wpłynięcia wniosku osoby poszkodowanej o odszkodowanie. |
||||||||
|
Po otrzymaniu roszczenia organ odszkodowawczy informuje o otrzymaniu roszczenia od osoby poszkodowanej następujące osoby lub organy: |
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
7c. Po otrzymaniu informacji, o których mowa w ust. 7b, organ odszkodowawczy w państwie członkowskim, w którym doszło do wypadku, informuje organ odszkodowawczy państwa członkowskiego zamieszkania osoby poszkodowanej, czy odszkodowanie od organu, o którym mowa w ust. 1, jest uzupełniające czy też nie. Organ odszkodowawczy państwa członkowskiego zamieszkania osoby poszkodowanej uwzględnia te informacje przy wypłacie odszkodowania. |
||||||||
|
7d. Organ odszkodowawczy, który wypłacił odszkodowanie osobie poszkodowanej w państwie członkowskim jej miejsca zamieszkania, uprawniony jest do domagania się zwrotu kwoty wypłaconej tytułem odszkodowania od organu odszkodowawczego w państwie członkowskim, w którym zakład ubezpieczeń otrzymał zezwolenie na podstawie art. 14 dyrektywy 2009/138/WE. |
||||||||
|
7e. Ten ostatni organ wstępuje w prawa osoby poszkodowanej w stosunku do instytucji, o której mowa w ust. 1, ustanowionej w państwie członkowskim, w którym zakład ubezpieczeń otrzymał zezwolenie zgodnie z art. 14 dyrektywy 2009/138/WE, w zakresie w jakim organ odszkodowawczy w państwie członkowskim miejsca zamieszkania osoby poszkodowanej zapewnił odszkodowanie za uszkodzenie mienia lub obrażenia ciała. |
||||||||
|
Każde państwo członkowskie zobowiązane jest do uznania tego przejścia praw przewidzianego przepisami innego państwa członkowskiego. |
||||||||
|
7f. Porozumienie między organami odszkodowawczymi, o których mowa w art. 24 ust. 3, zawiera postanowienia dotyczące funkcji, obowiązków i procedur dokonywania zwrotów wynikających z niniejszego artykułu. |
||||||||
|
7 g. W przypadku braku porozumienia, o którym mowa w ust. 7 lit. a), lub w przypadku braku zmiany porozumienia zgodnie z ust. 7f do dnia … [two years after the entry into force of this amending Directive] r., Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28b, określających zadania proceduralne i obowiązki proceduralne organów ustanowionych lub wyznaczonych na mocy niniejszego artykułu w odniesieniu do zwrotu kosztów lub zmieniających porozumienie zgodnie z art. 24 ust. 3, lub, w razie potrzeby, jedno i drugie. |
||||||||
|
|||||||||
|
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 a (nowy)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 15
|
|||
Tekst obowiązujący |
Poprawka |
||
|
|
||
Artykuł 15 |
„Artykuł 15 |
||
Pojazdy wysłane z jednego państwa członkowskiego do drugiego |
Pojazdy wysłane z jednego państwa członkowskiego do drugiego |
||
1. W drodze odstępstwa od art. 2 lit. d ) tiret drugie dyrektywy 88 / 357 / EWG , jeżeli pojazd został wysłany z jednego państwa członkowskiego do drugiego, za państwo członkowskie umiejscowienia ryzyka uważa się państwo członkowskie przeznaczenia, przez okres trzydziestu dni liczony bezpośrednio od chwili przyjęcia dostawy przez nabywcę, nawet jeżeli pojazd nie został jeszcze formalnie zarejestrowany w państwie członkowskim przeznaczenia. |
1. W drodze odstępstwa od art. 13 ust. 13 lit. b ) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009 / 138 / WE (*), jeżeli pojazd został wysłany z jednego państwa członkowskiego do drugiego, za państwo członkowskie umiejscowienia ryzyka uważa się albo państwo członkowskie rejestracji lub, bezpośrednio od chwili przyjęcia dostawy przez nabywcę, państwo członkowskie przeznaczenia, przez okres trzydziestu dni nawet jeżeli pojazd nie został jeszcze formalnie zarejestrowany w państwie członkowskim przeznaczenia. |
||
2. Jeżeli pojazd brał udział w wypadku w okresie wskazanym w ust. 1 niniejszego artykułu i nie był wtedy ubezpieczony, organ państwa członkowskiego przeznaczenia , o którym mowa w art. 10 ust. 1 , jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania określonego w art. 9 . |
2. Państwa członkowskie podejmują niezbędne kroki w celu dopilnowania, aby zakłady ubezpieczeń powiadamiały centrum informacyjne państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany , o wydaniu polisy ubezpieczeniowej dotyczącej użytkowania danego pojazdu . |
||
|
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 4 b (nowy)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 15 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
||||
|
„Artykuł 15a Odpowiedzialność w razie wypadku z udziałem przyczepy ciągnionej przez pojazd z napędem W razie wypadku spowodowanego przez grupę pojazdów składającą się z przyczepy ciągnionej przez pojazd z napędem, osoba poszkodowana otrzymuje odszkodowanie od zakładu, który ubezpieczył przyczepę, jeżeli:
Przedsiębiorstwo wypłacające odszkodowanie osobie poszkodowanej może w tym przypadku odwołać się do przedsiębiorstwa, które ubezpieczyło pojazd holujący z napędem, jeżeli jest to przewidziane w prawie krajowym.” |
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 16 – akapit 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Państwa członkowskie zapewniają, aby zakłady ubezpieczeń lub organy, o których mowa w akapicie drugim, uwzględniając oświadczenia o przebiegu ubezpieczenia wydane przez inne zakłady ubezpieczeń lub inne organy, o których mowa w akapicie drugim, nie traktowały ubezpieczających w sposób dyskryminujący lub nie stosowały zwyżki ich składek ze względu na ich narodowość lub wyłącznie na podstawie ich poprzedniego państwa członkowskiego zamieszkania. |
Państwa członkowskie zapewniają, aby zakłady ubezpieczeń i organy, o których mowa w akapicie drugim, uwzględniając oświadczenia o przebiegu ubezpieczenia wydane przez inne zakłady ubezpieczeń lub inne organy, o których mowa w akapicie drugim, nie traktowały ubezpieczających w sposób dyskryminujący lub nie stosowały zwyżki ich składek ze względu na ich narodowość lub wyłącznie na podstawie ich poprzedniego państwa członkowskiego zamieszkania. |
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 16 – akapit 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Państwa członkowskie dopilnowują, że w przypadku gdy zakład ubezpieczeń uwzględnia oświadczenia o przebiegu ubezpieczenia przy ustalaniu składek, bierze on również pod uwagę oświadczenia o przebiegu ubezpieczenia wystawione przez zakłady ubezpieczeń mające siedzibę w innych państwach członkowskich na równi z oświadczeniami wystawionymi przez zakład ubezpieczeń mający siedzibę w tym samym państwie członkowskim, a ponadto, zgodnie z prawem krajowym, stosuje wszelkie wymogi ustawowe w zakresie traktowania składek. |
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 16 – akapit 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Państwa członkowskie zapewniają, aby zakłady ubezpieczeń publikowały swoją politykę w zakresie wykorzystywania oświadczeń o przebiegu ubezpieczenia przy wyliczaniu wysokości składek. |
Bez uszczerbku dla polityki cenowej zakładów ubezpieczeń, państwa członkowskie zapewniają, aby zakłady ubezpieczeń publikowały swoją politykę w zakresie wykorzystywania oświadczeń o przebiegu ubezpieczenia przy wyliczaniu wysokości składek. |
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 16 – akapit 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów wykonawczych zgodnie z art. 28 a ust. 2 , określających treść i format oświadczenia o przebiegu ubezpieczenia, o którym mowa w akapicie drugim. Oświadczenie to musi zawierać wszystkie poniższe elementy: |
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 28 b , określających treść i format oświadczenia o przebiegu ubezpieczenia, o którym mowa w akapicie drugim. Oświadczenie to musi zawierać przynajmniej poniższe elementy: |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 – litera b
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 16 – akapit 5 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Przed przyjęciem tych aktów delegowanych Komisja konsultuje się ze wszystkimi zainteresowanymi stronami i dąży do osiągnięcia przez zainteresowane strony wzajemnego porozumienia co do treści i formy oświadczenia o przebiegu ubezpieczenia. |
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 a (nowy)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 16 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
5a) dodaje się artykuł w brzmieniu: |
||
|
„Artykuł 16a |
||
|
Narzędzie porównywania cen |
||
|
1. Państwa członkowskie zapewniają konsumentom bezpłatny dostęp do co najmniej jednego niezależnego narzędzia porównawczego, które umożliwia im porównywanie i ocenę ogólnych cen i taryf stosowanych przez dostawców obowiązkowego ubezpieczenia, z zastrzeżeniem art. 3, na podstawie informacji dostarczanych przez konsumentów. |
||
|
2. Dostawcy obowiązkowego ubezpieczenia dostarczają właściwym organom wszelkich informacji wymaganych dla takiego narzędzia oraz zapewniają, że informacje te są na tyle dokładne i aktualizowane, na ile jest to konieczne do zapewnienia takiej dokładności. Narzędzie takie może również obejmować dodatkowe opcje ubezpieczenia komunikacyjnego poza obowiązkowym ubezpieczeniem na mocy art. 3. |
||
|
3. Narzędzie porównawcze: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
4. Narzędzia porównawcze spełniające wymogi określone w ust. 3 lit. a)–h) podlegają certyfikacji, na wniosek dostawcy narzędzia, przez właściwe organy. |
||
|
5. Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktu delegowanego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 28b, uzupełniającego niniejszą dyrektywę poprzez ustanowienie formy i funkcji takiego narzędzia porównawczego oraz kategorii informacji, które mają być dostarczane przez ubezpieczycieli w świetle indywidualnego charakteru polis ubezpieczeniowych. |
||
|
6. Bez uszczerbku dla innych przepisów Unii i zgodnie z art. 27 państwa członkowskie mogą przewidzieć kary, w tym grzywny, dla podmiotów obsługujących narzędzia porównawcze, które wprowadzają konsumentów w błąd lub nie ujawniają wyraźnie swoich właścicieli oraz tego, czy otrzymują wynagrodzenie od jakiegokolwiek ubezpieczyciela.” |
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 b (nowy)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 18 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
„Artykuł 18a Dostęp do raportów z wypadków Państwa członkowskie zapewniają osobie poszkodowanej prawo do otrzymania od właściwych organów, w odpowiednim czasie, kopii raportu z wypadku. Zgodnie z prawem krajowym, jeżeli państwo członkowskie nie może niezwłocznie udostępnić pełnego raportu z wypadku, dostarcza osobie poszkodowanej skróconą wersję do czasu udostępnienia pełnej wersji. Wszelkie skróty w tekście powinny być ograniczone do ściśle niezbędnych i wymaganych w celu zapewnienia zgodności z prawem unijnym lub krajowym.” |
Poprawka 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 c (nowy) – litera a (nowa)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 23 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 c (nowy) – litera b (nowa)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 23 – ustęp 5 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
|
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 c (nowy) – litera c (nowa)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 23 – ustęp 6
Tekst obowiązujący |
Poprawka |
||
|
|
||
6. Przetwarzanie danych osobowych wynikające z ust. 1 do 5 musi być prowadzone zgodnie z przepisami krajowymi przyjętymi w zastosowaniu dyrektywy 95 / 46/WE . |
|
Poprawka 47
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 d (nowy)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 26 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
„Artykuł 26a Organy odszkodowawcze 1. Państwa członkowskie dążą do zapewnienia, aby organy odszkodowawcze, o których mowa w art. 10, 10a i 24, były administrowane jako jedna jednostka administracyjna obejmująca wszystkie funkcje różnych organów odszkodowawczych objętych niniejszą dyrektywą. 2. W przypadku gdy państwo członkowskie nie administruje tymi organami jako jedną jednostką administracyjną, powiadamia Komisję i pozostałe państwa członkowskie o tym fakcie i o powodach swojej decyzji. |
Poprawka 48
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 e (nowy)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 26 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
„Artykuł 26b |
||
|
Okres przedawnienia |
||
|
1. Państwa członkowskie zapewniają, aby do roszczeń dotyczących odszkodowań za szkody na osobie i szkody majątkowe wynikające z transgranicznego wypadku drogowego, wchodzących w zakres art. 19 i art. 20 ust. 1, miał zastosowanie termin przedawnienia wynoszący co najmniej cztery lata. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się, lub miał racjonalne podstawy, by się dowiedzieć, o zakresie uszkodzenia ciała, straty lub szkody, ich przyczynie oraz tożsamości osoby odpowiedzialnej i zakładu ubezpieczeń chroniącego tę osobę w zakresie odpowiedzialności cywilnej lub przedstawiciela do spraw roszczeń, lub organu odszkodowawczego odpowiedzialnego za zapewnianie odszkodowań, przeciwko którym ma być wniesione roszczenie. |
||
|
2. Państwa członkowskie zapewniają, aby w przypadku gdy prawo krajowe mające zastosowanie do roszczenia przewiduje termin przedawnienia dłuższy niż cztery lata, zastosowanie miał taki dłuższy termin przedawnienia. |
||
|
3. Państwa członkowskie dostarczają Komisji aktualne informacje na temat swoich krajowych przepisów dotyczących przedawnienia odnośnie do szkód powstałych w wyniku wypadków drogowych. Komisja udostępnia podsumowanie informacji przekazanych przez państwa członkowskie publicznie, we wszystkich językach urzędowych Unii.” |
Poprawka 49
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 f (nowy)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 26 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
„Artykuł 26c |
||
|
Zawieszenie przedawnienia |
||
|
1. Państwa członkowskie zapewniają, by termin przedawnienia przewidziany w art. 26a był zawieszany w okresie między wniesieniem przez poszkodowanego roszczenia do: |
||
|
|
||
|
|
||
|
2. W przypadku, gdy pozostała część terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia jest krótsza niż sześć miesięcy, państwa członkowskie zapewniają, by poszkodowanemu udzielono minimalnego terminu dodatkowych sześciu miesięcy na wszczęcie postępowania sądowego. |
||
|
3. Państwa członkowskie zapewniają, by w przypadku gdy termin upływa w sobotę, niedzielę lub w dniu jednego ze świąt państwowych, został on przedłużony do końca pierwszego kolejnego dnia roboczego.” |
Poprawka 50
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 5 g (nowy)
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 26 d (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
„Artykuł 26d |
||
|
Obliczanie terminów |
||
|
Państwa członkowskie zapewniają, by każdy termin przewidziany w niniejszej dyrektywie był liczony w sposób następujący: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
Poprawka 51
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2009/103/WE
„Artykuł 28a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
„Artykuł 28a |
skreśla się |
Procedura komitetowa |
|
1. Komisję wspomaga Europejski Komitet ds. Ubezpieczeń i Emerytur Pracowniczych ustanowiony decyzją Komisji 2004/9/WE****.Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011*****. |
|
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011. |
|
Poprawka 52
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 28 b – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 9 ust. 2 i art. 10a ust. 7 , powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia, o którym mowa w art. 30 . |
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 9 ust. 2, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia … [the date of entry into force of this amending Directive]. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 10a, art. 16 akapit piąty i art. 16a ust. 5, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia … [the date of entry into force of this amending Directive] r. |
Poprawka 53
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 28 b – ustęp 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 9 ust. 2 i art. 10a ust. 7 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. |
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 9 ust. 2, art. 10a ust. 7 g, art, 16 akapit piąty i art. 16a ust. 5 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. |
Poprawka 54
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – akapit 1 – punkt 6
Dyrektywa 2009/103/WE
Artykuł 28 c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
Artykuł 28c |
Artykuł 28c |
||
Ocena |
Ocena i przegląd |
||
Nie później niż po upływie siedmiu lat od daty transpozycji niniejszej dyrektywy przeprowadza się ocenę niniejszej dyrektywy. Komisja przekazuje wnioski z tej oceny, wraz ze swoimi uwagami, Parlamentowi Europejskiemu , Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu. |
Nie później niż po upływie pięciu lat od daty transpozycji niniejszej dyrektywy Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie zawierające ocenę wdrożenia niniejszej dyrektywy , w szczególności w zakresie: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
Do sprawozdania dołącza się uwagi Komisji oraz, w stosownych przypadkach, wniosek ustawodawczy. |
(1) Sprawa została odesłana do komisji właściwej w celu przeprowadzenia negocjacji międzyinstytucjonalnych na podstawie art. 59 ust. 4 akapit czwarty Regulaminu (A8-0035/2019).
(15) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263 z 7.10.2009, s. 11).
(15) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263 z 7.10.2009, s. 11).
(20) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(1a) Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1.
(*) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/858 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, komponentów i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 715/2007 i (WE) nr 595/2009 oraz uchylające dyrektywę 2007/46/WE (Dz.U. L 151 z 14.6.2018, s. 1).
(**) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 167/2013 z dnia 5 lutego 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów rolniczych i leśnych (Dz.U. L 60 z 2.3.2013, s. 1).
(***) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 168/2013 z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie homologacji i nadzoru rynku pojazdów dwu- lub trzykołowych oraz czterokołowców (Dz.U. L 60 z 2.3.2013, s. 52).”
(*1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/413 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu ruchu drogowego (Dz.U. L 68 z 13.3.2015, s. 9).
(*2) Decyzja Rady 2008/616/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia decyzji 2008/615/WSiSW w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, szczególnie w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej (Dz.U. L 210 z 6.8.2008, s. 12).
(*) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1).
(***) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1).
(*) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz.U. L 335 z 17.12.2009, s. 1).
Czwartek, 14 lutego 2019 r.
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/619 |
P8_TA(2019)0118
Mechanizmu eliminowania barier prawnych i administracyjnych w kontekście transgranicznym ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie mechanizmu eliminowania barier prawnych i administracyjnych w kontekście transgranicznym (COM(2018)0373 – C8-0228/2018 – 2018/0198(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/64)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi i Radzie (COM(2018)0373), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2, a w szczególności art. 175 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C8-0228/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 września 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 5 grudnia 2018 r. (2), |
— |
uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Szwecji, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości, |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju Regionalnego oraz opinię Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0414/2018), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
(1) Dz.U. C 440 z 6.12.2018, s. 124.
(2) Dz.U. C …
P8_TC1-COD(2018)0198
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… w sprawie mechanizmu eliminowania barier prawnych i administracyjnych w kontekście transgranicznym
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 175 akapit trzeci,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Art. 175 akapit trzeci Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje podjęcie szczególnych działań poza funduszami, o których mowa w akapicie pierwszym tego artykułu, dla osiągnięcia celu spójności społecznej i gospodarczej, przewidzianego w TFUE. Harmonijny rozwój całego terytorium Unii oraz większa spójność gospodarcza, społeczna i terytorialna wymagają wzmocnienia współpracy terytorialnej. W tym celu właściwe jest zastosowanie środków niezbędnych do poprawy warunków, w których realizowane są działania związane ze współpracą terytorialną. |
(2) |
W art. 174 TFUE uznano wyzwania, z którymi borykają się regiony przygraniczne, i określono, że Unia powinna poświęcić tym regionom szczególną uwagę, opracowując i prowadząc działania służące wzmocnieniu jej spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej. Zwiększyła się liczba granic lądowych i morskich. W efekcie Unia i jej bezpośredni sąsiedzi zrzeszeni w Europejskim Stowarzyszeniu Wolnego Handlu („EFTA”) mają obecnie czterdzieści wewnętrznych granic lądowych. |
(2a) |
Aby poprawić życie obywateli w regionach transgranicznych na granicach morskich lub w regionach transgranicznych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi, należy objąć wszystkie regiony przygraniczne zakresem obowiązywania niniejszego rozporządzenia i stosowania mechanizmu eliminowania barier prawnych i administracyjnych, przy jednoczesnym poszanowaniu prawa Unii. [Popr. 1] |
(3) |
W swoim komunikacie „Zwiększanie wzrostu gospodarczego i spójności w regionach przygranicznych UE” (4) („komunikat w sprawie regionów przygranicznych”) Komisja wskazała, że w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat proces integracji europejskiej pomógł przekształcić wewnętrzne regiony przygraniczne z obszarów przeważnie peryferyjnych w obszary wzrostu gospodarczego i większych możliwości. Utworzenie jednolitego rynku w 1992 r. zwiększyło produktywność Unii oraz obniżyło koszty, co było możliwe dzięki zniesieniu formalności celnych, ujednoliceniu lub wprowadzeniu wzajemnego uznawania przepisów technicznych oraz obniżeniu cen w wyniku konkurencji; handel wewnątrzunijny wzrósł w ciągu 10 lat o 15 %; spotęgowano także wzrost gospodarczy i stworzono około 2,5 mln dodatkowych miejsc pracy. |
(4) |
Komunikat w sprawie regionów przygranicznych dostarczył również dowodów na to, że w regionach przygranicznych nadal utrzymują się liczne bariery prawne, w szczególności te dotyczące opieki zdrowotnej, zatrudnienia, podatków, rozwoju biznesu, jak również bariery związane z różnicami pomiędzy krajowymi ramami prawnymi. Ani finansowanie w ramach europejskiej współpracy terytorialnej, ani wsparcie instytucjonalne współpracy europejskich ugrupowań współpracy terytorialnej (EUWT) same w sobie nie są wystarczające, aby wyeliminować te bariery, które poważnie utrudniają skuteczną współpracę. |
(5) |
Od 1990 r. w ramach finansowania celu „Europejska współpraca terytorialna”, znanego szerzej jako „Interreg” (5), objęto wsparciem programy współpracy transgranicznej w regionach przygranicznych Unii, w tym przy granicach z państwami EFTA. Dzięki tym środkom sfinansowano tysiące projektów i inicjatyw, które przyczyniły się do pogłębienia integracji europejskiej. Główne osiągnięcia w ramach programów Interreg to: wzrost zaufania, lepsze połączenia, poprawa stanu środowiska, poprawa zdrowia i wzrost gospodarczy. Dzięki realizacji zarówno projektów bazujących na kontakcie międzyludzkim, jak i inwestycji infrastrukturalnych oraz wspieraniu inicjatyw współpracy instytucjonalnej w ramach programu Interreg udało się dokonać prawdziwych zmian w regionach przygranicznych i przyczynić się do ich przekształcenia. W ramach Interreg wspierano również współpracę na niektórych granicach morskich. W przypadku regionów przygranicznych położonych przy granicach morskich bariery prawne są dużo mniej dotkliwe, ponieważ nie ma fizycznej możliwości przekraczania takiej granicy codziennie lub kilka razy w tygodniu w celach zarobkowych, edukacyjnych i szkoleniowych, zakupowych lub aby korzystać z usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym, lub w tych celach łącznie lub w ramach interwencji kryzysowych. |
(6) |
Wsparcie finansowe współpracy transgranicznej w ramach Interreg uzupełniały od 2006 r. inicjatywy EUWT, które zostały powołane rozporządzeniem (UE) nr 1082/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (6). Zgodnie z art. 7 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1082/2006 EUWT nie mogą jednak wykonywać uprawnień regulacyjnych w celu eliminowania barier prawnych i administracyjnych w kontekście transgranicznym. |
(7) |
W swoim komunikacie w sprawie regionów przygranicznych Komisja odniosła się, oprócz innych środków, do inicjatywy zapoczątkowanej w 2015 r. w ramach prezydencji luksemburskiej: szereg państw członkowskich rozważa zasadność ustanowienia nowego instrumentu służącego uproszczeniu realizacji projektów transgranicznych, który umożliwiłby stosowanie przepisów jednego państwa członkowskiego w sąsiednim państwie członkowskim na zasadzie dobrowolności oraz za zgodą właściwych organów. Instrument ten byłby stosowany w odniesieniu do pojedynczego projektu lub ograniczonego czasowo działania, których zakres terytorialny obejmuje region przygraniczny i które zostały zainicjowane przez organy lokalne lub regionalne. |
(8) |
Mimo że w niektórych regionach Unii istnieje już szereg skutecznych mechanizmów współpracy transgranicznej na poziomie międzyrządowym, regionalnym i lokalnym, nie obejmują one wszystkich regionów przygranicznych w Unii. W celu uzupełnienia obowiązujących systemów konieczne jest zatem ustanowienie dobrowolnego mechanizmu eliminowania barier prawnych i administracyjnych we wszystkich regionach przygranicznych („Mechanizm”) , co jednak nie stoi na przeszkodzie tworzeniu alternatywnych porównywalnych mechanizmów odpowiednio do szczególnych potrzeb na szczeblu krajowym, regionalnym bądź lokalnym. [Popr. 2] |
(9) |
Ze względu na pełne poszanowanie konstytucyjnych i instytucjonalnych porządków państw członkowskich stosowanie Mechanizmu powinno być jest dobrowolne w odniesieniu do tych regionów przygranicznych danego państwa członkowskiego, w których skuteczne mechanizmy już istnieją lub w których mogłyby one powstać we współpracy z sąsiadującym państwem członkowskim. Mechanizm powinien polegać na zastosowaniu dwojakiego rodzaju środków: podpisaniu i zawarciu europejskiego zobowiązania transgranicznego („Zobowiązanie”) lub podpisaniu europejskiego oświadczenia transgranicznego („Oświadczenie”). Państwa członkowskie powinny mieć możliwość wyboru stosowania instrumentu, który uznają za bardziej korzystny. [Popr. 3] |
(9a) |
Właściwe organy państw członkowskich, krajów, podmiotów lub regionów, których to dotyczy, powinny przyjąć, zgodnie z ich konstytucyjnymi i prawnie określonymi kompetencjami, proponowane rozwiązanie prawne ad hoc przed zawarciem i podpisaniem Zobowiązania lub podpisaniem Oświadczenia zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. [Popr. 4] |
(10) |
Zobowiązanie powinno być samowykonalne, co oznacza, że na mocy zawartego Zobowiązania niektóre przepisy prawa państwa członkowskiego stosuje się na terytorium sąsiadującego państwa członkowskiego. Należy również dopuścić, aby państwa członkowskie przyjęły zmiany w swoich prawodawstwach umożliwiające zawieranie takich Zobowiązań, co pozwoli uniknąć sytuacji, w których w braku pewności prawa lub przejrzystości organ nieposiadający uprawnień do stanowienia prawa deroguje przepisy krajowe formalnie przyjęte przez organ prawodawczy. |
(11) |
Oświadczenie nadal wymagałoby prac legislacyjnych w państwie członkowskim. Organ zawierający Zobowiązanie powinien formalnie oświadczyć, że w określonym terminie uruchomi prace legislacyjne służące przeprowadzeniu niezbędnych zmian w obowiązującym prawodawstwie krajowym, umożliwiających, w drodze wyraźnej derogacji, stosowanie prawa sąsiadującego państwa członkowskiego , aby w ten sposób zostały wyeliminowane bariery dla realizacji wspólnych projektów transgranicznych . [Popr. 5] |
(12) |
Z barierami prawnymi zmagają się głównie osoby stykające się z innymi na granicach lądowych, na przykład pracownicy transgraniczni, ponieważ przekraczają one granice codziennie lub każdego tygodnia. Aby skoncentrować wpływ niniejszego rozporządzenia na regionach najbliżej położonych przy granicach oraz o najwyższym stopniu integracji i kontaktów pomiędzy sąsiadującymi państwami członkowskimi, niniejsze rozporządzenie powinno być stosowane w odniesieniu do regionu transgranicznego rozumianego jako terytorium objęte l sąsiadującymi ze sobą regionami położonymi przy granicach lądowych lub morskich co najmniej dwóch państw członkowskich w przypadku regionów poziomu NUTS 3 (7). Nie powinno to uniemożliwiać państwom członkowskim stosowania Mechanizmu również w odniesieniu do granic morskich i zewnętrznych innych niż te z krajami stowarzyszonymi w EFTA na zasadzie dobrowolności względem wszystkich zainteresowanych stron . [Popr. 6] |
(13) |
Aby skoordynować realizację zadań różnych organów (które w niektórych państwach będą obejmować zarówno krajowe, jaki jak i regionalne organy prawodawcze) w danym państwie członkowskim oraz pomiędzy organami jednego lub większej liczby sąsiadujących państw członkowskich, każde państwo członkowskie, które postanowiło stosować Mechanizm, powinno być zobligowane do utworzenia krajowych, a w niektórych stosownych przypadkach, regionalnych transgranicznych punktów koordynujących oraz określenia ich zadań i kompetencji na potrzeby poszczególnych etapów stosowania Mechanizmu obejmujących uruchomienie, zawarcie/podpisanie, wdrożenie i monitorowanie Zobowiązań i Oświadczeń. [Popr. 7] |
(14) |
Zgodnie z zapowiedziami zawartymi w komunikacie w sprawie regionów przygranicznych Komisja powinna ustanowić punkt koordynujący na poziomie unijnym. Ten punkt koordynujący powinien współpracować z różnymi krajowymi, a w odpowiednich przypadkach, z regionalnymi transgranicznymi punktami koordynującymi. Komisja powinna utworzyć i utrzymywać bazę danych dotyczącą Zobowiązań i Oświadczeń zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (8). |
(15) |
W niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić procedurę prowadzącą do zawarcia Zobowiązania lub podpisania Oświadczenia i szczegółowo opisać jej etapy; począwszy od sporządzenia i przedstawienia dokumentu inicjującego, przez analizę wstępną w państwie członkowskim, które ma stosować przepisy prawa sąsiadującego państwa członkowskiego, przygotowanie Zobowiązania lub Oświadczenia, skończywszy na jego zawarciu lub podpisaniu. Należy również szczegółowo określić elementy, które powinny znaleźć się w dokumencie inicjującym, projekcie i ostatecznej wersji Zobowiązania lub Oświadczenia, a także ustanowić odpowiednie terminy. |
(16) |
Niniejsze rozporządzenie powinno w szczególności określać, kto może być inicjatorem wspólnego projektu. Ponieważ Mechanizm ma za zadanie usprawnić wdrażanie wspólnych projektów transgranicznych, w pierwszej grupie inicjatorów powinny się znaleźć podmioty inicjujące lub inicjujące oraz implementujące taki wspólny projekt. Termin „projekt” powinien być interpretowany szeroko, tak aby obejmował zarówno określone przedsięwzięcie infrastrukturalne, jak również szereg działań odnoszących się do pewnego terytorium lub oba te komponenty. Po drugie, organ samorządu lokalnego lub regionalnego mający swoją siedzibę w danym regionie transgranicznym lub wykonujący tam władzę publiczną powinien być uprawniony do podjęcia inicjatywy na rzecz stosowania regulacji prawnej stanowiącej barierę, pomimo nieposiadania kompetencji instytucjonalnej pozwalającej na zmianę lub derogację tej regulacji. Po trzecie, inicjatorami powinny być podmioty utworzone do celów współpracy transgranicznej, mające siedzibę w danym regionie transgranicznym lub przynajmniej częściowo obejmujące ten region, w tym europejskie ugrupowania współpracy terytorialnej lub podobne podmioty w sposób ustrukturyzowany działające na rzecz rozwoju transgranicznego. Wreszcie inicjatorami powinny być podmioty specjalizujące się we współpracy transgranicznej, które mogą wykazać się znajomością skutecznych rozwiązań, już zastosowanych w podobnych kwestiach problemowych w Unii. W celu stworzenia synergii pomiędzy podmiotami bezpośrednio dotkniętymi występowaniem danej bariery a podmiotami specjalizującymi się we współpracy transgranicznej w ogóle inicjatorami Mechanizmu mogą być wszystkie te grupy łącznie. |
(17) |
Kluczowymi podmiotami w państwach członkowskich, które mają podpisywać Zobowiązania lub Oświadczenia są poszczególne krajowe lub regionalne transgraniczne punkty koordynujące, współpracujące ze wszystkimi właściwymi organami w państwach członkowskich i swoim partnerem oraz ich partnerami w sąsiadującym państwie członkowskim. Należy również jasno określić, że transgraniczny punkt koordynujący może podjąć decyzję co do uruchomienia procedury prowadzącej do zawarcia Zobowiązania lub o możliwości zastosowania rozwiązania pozwalającego na wyeliminowanie jednej lub większej liczby barier prawnych. Z drugiej strony rozporządzenie powinno również określać, że państwo członkowskie, którego przepisy prawa należy zastosować w innym państwie członkowskim, może odrzucić możliwość ich stosowania poza jego terytorium. Każda decyzja podjęta w tym zakresie wymaga należytego uzasadnienia i zakomunikowania wszystkim partnerom w odpowiednim czasie . [Popr. 8] |
(18) |
W niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące wdrażania, stosowania i monitorowania Zobowiązań i Oświadczeń, które mają być zawarte i podpisane. |
(19) |
Wdrożenie samowykonalnego Zobowiązania powinno polegać na zastosowaniu przepisów krajowych innego państwa członkowskiego podczas realizacji wspólnych projektów . Skutkiem tego powinna być zmiana wiążących prawnie aktów administracyjnych przyjętych uprzednio zgodnie z obowiązującym dotychczas prawem krajowym lub, jeżeli tego dotąd nie uczyniono, przyjęcie nowych aktów administracyjnych na podstawie prawa innego państwa członkowskiego w terminie uzgodnionym przez wszystkich partnerów, aby umożliwić uruchomienie wspólnych projektów w odpowiednim czasie . Jeżeli każdy z kilku organów jest właściwy w odniesieniu do różnych aspektów jakiejś złożonej bariery prawnej, do Zobowiązania należy załączyć harmonogram dotyczący każdego z tych aspektów. Przy poszanowaniu zasady pomocniczości przyjmowanie i przekazywanie zmienionych lub nowych aktów administracyjnych powinno odbywać się zgodnie z krajowymi procedurami administracyjnymi. [Popr. 9] |
(20) |
Wdrożenie Oświadczenia powinno polegać głównie na sporządzeniu i przedstawieniu wniosku ustawodawczego wprowadzającego zmiany w obowiązującym prawie krajowym lub jego derogację. Po przyjęciu zmiany te lub derogacje powinny zostać ogłoszone a następnie wdrożone, tak jak w przypadku Zobowiązań, poprzez zmianę lub przyjęcie wiążących prawnie aktów administracyjnych. |
(21) |
Na podstawie prawnie wiążących aktów należy monitorować przestrzeganie obowiązków i uprawnień adresatów. Należy umożliwić państwom członkowskim podejmowanie decyzji co do powierzania tego monitorowania organom państwa członkowskiego, które przekazało swoje przepisy prawa z tego względu, że organy te lepiej poruszają się po tych przepisach, lub organom państwa członkowskiego, w którym przepisy te się stosuje, ponieważ organy te lepiej poruszają się po pozostałym systemie prawnym zobowiązującego się państwa członkowskiego oraz prawie adresatów. |
(22) |
Należy jasno określić kwestię ochrony osób zamieszkujących w regionach transgranicznych bezpośrednio lub pośrednio dotkniętych zastosowaniem i monitorowaniem Zobowiązania lub wprowadzeniem zmian w prawie zgodnie z Oświadczeniem, które uważają się za pokrzywdzone w następstwie działań lub zaniedbań wynikających z zastosowania mechanizmu. Prawo sąsiadującego państwa członkowskiego w odniesieniu do Zobowiązania i Oświadczenia byłoby stosowane w zobowiązującym się państwie członkowskim jako włączone do jego krajowego prawodawstwa; ochrona prawna powinna zatem być realizowana przez sądy zobowiązującego się państwa członkowskiego nawet wówczas, gdy dana osoba zgodnie z prawem zamieszkuje w państwie członkowskim przekazującym. Tę samą zasadę należy stosować do środków prawnych przeciwko państwu członkowskiemu, którego akt administracyjny się kwestionuje. Inne podejście powinno być jednak stosowane w odniesieniu do korzystania ze środków prawnych przeciwko monitorowaniu stosowania Zobowiązania i Oświadczenia. Jeżeli organ przekazującego państwa członkowskiego przyjął na siebie monitorowanie stosowania zmienionych przepisów prawa zobowiązującego się państwa członkowskiego oraz może działać wobec osób zamieszkałych w obszarze transgranicznym na rzecz organów zobowiązującego się państwa członkowskiego, lecz w imieniu własnym, właściwe powinny być wówczas sądy państwa członkowskiego, w którym osoby te zgodnie z prawem zamieszkują. Z drugiej strony, jeżeli właściwy organ przekazujący nie może działać we własnym imieniu, lecz wyłącznie w imieniu właściwego organu zobowiązującego się, wówczas właściwe powinny być sądy państwa członkowskiego zobowiązującego się, niezależnie od tego, gdzie dana osoba legalnie zamieszkuje (lub ma siedzibę). |
(23) |
W niniejszym rozporządzeniu należy ustanowić przepisy dotyczące jego wdrażania, monitorowania oraz określające obowiązki państw członkowskich w odniesieniu do ich krajowych przepisów wykonawczych. |
(24) |
W celu utworzenia bazy danych zgodnie z art. 8 7 należy powierzyć uprawnienia wykonawcze Komisji, by ta określiła zasady jej funkcjonowania, ochrony danych osobowych, modelu służącego do przekazywania przez transgraniczne punkty koordynujące informacji o implementacji i stosowaniu Mechanizmu. Uprawnienia te są wykonywane zgodnie z procedurą doradczą na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (9). Ze względów praktycznych i koordynacyjnych właściwym w ramach procedury przyjmowania aktów wykonawczych będzie „Komitet Koordynujący Europejskich Funduszy Strukturalnych i Inwestycyjnych”. [Popr. 10] |
(25) |
W krajowych przepisach wykonawczych należy określić, które regiony przygraniczne danego państwa członkowskiego objęte są Zobowiązaniem lub Oświadczeniem. Dzięki temu Komisja będzie mogła stwierdzić, czy państwo członkowskie zdecydowało się stosować inny mechanizm w odniesieniu do granic niewskazanych. [Popr. 11] |
(26) |
Niniejsze rozporządzenie nie narusza praw podstawowych i jest zgodne z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności dotyczy to prawa do ochrony danych osobowych (art. 8), prawa do nauki (art. 14), wolności wyboru zawodu i prawa do podejmowania pracy (art. 15), a zwłaszcza swobody poszukiwania zatrudnienia, wykonywania pracy, korzystania z prawa przedsiębiorczości oraz świadczenia usług w każdym państwie członkowskim, wolności prowadzenia działalności gospodarczej (art. 16), dostępu do zabezpieczenia społecznego i pomocy społecznej (art. 34), dostępu do opieki zdrowotnej (art. 35), oraz dostępu do usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (art. 36) oraz wysokiego poziomu ochrony środowiska w oparciu o zasadę zrównoważonego rozwoju (art. 37 ). [Popr. 12] |
(27) |
Warunki współpracy terytorialnej powinny być tworzone zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej.(TUE) Państwa członkowskie podjęły pojedyncze, dwustronne a nawet wielostronne inicjatywy służące eliminowaniu barier prawnych dotyczących granic. Mechanizmy te nie zostały jednak ustanowione we wszystkich państwach członkowskich lub nie dla wszystkich granic danego państwa członkowskiego. Instrumenty finansowania (głównie Interreg) oraz instrumenty prawne (głównie EUWT) dostępne na poziomie unijnym jak dotychczas okazały się niewystarczające do wyeliminowania barier prawnych dotyczących granic w skali całej Unii. Cele proponowanego działania nie mogą w związku z tym być osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, ani na poziomie centralnym, ani regionalnym lub lokalnym, natomiast z uwagi na skutki proponowanych działań możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Unii. Z powyższych względów konieczne jest podjęcie dalszych działań przez prawodawcę unijnego. |
(28) |
Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w art. 5 ust. 4 TUE zakres i forma działania Unii nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatów. Stosowanie specjalnego mechanizmu ustanowionego na mocy niniejszego rozporządzenia w niniejszym rozporządzeniu celu eliminowania barier prawnych w regionach transgranicznych jest dobrowolne i w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie stosowaniu alternatywnych porównywalnych instrumentów . Jeżeli państwo członkowskie postanowiło, że na danej granicy potrzeby konkretnego projektu realizowanego wspólnie z jednym lub większą liczbą sąsiadujących państw członkowskich nadal będzie stosowało skuteczne krajowe mechanizmy eliminujące bariery prawne w określonym regionie transgranicznym lub mechanizmy ustanowione formalnie lub nieformalnie we współpracy z jednym lub większą liczbą sąsiadujących państw członkowskich, utworzony na podstawie niniejszego rozporządzenia Mechanizm nie będzie wymagał zastosowania. Podobnie, jeżeli państwo członkowskie postanowiło, że na danej granicy potrzeby konkretnego projektu realizowanego wspólnie z jednym lub większą liczbą sąsiadujących państw członkowskich przyłączy się do stosowania skutecznego mechanizmu ustanowionego formalnie lub nieformalnie przez jedno lub większą liczbą sąsiadujących państw członkowskich, pod warunkiem że mechanizm umożliwia takie przystąpienie, utworzony na podstawie niniejszego rozporządzenia Mechanizm również nie będzie wymagał zastosowania. I wreszcie, jeżeli państwo członkowskie postanowiło razem z jednym lub większą liczbą sąsiadujących państw stworzyć formalnie lub nieformalnie nowy skuteczny mechanizm w celu eliminowania barier prawnych utrudniających realizację wspólnego projektu w regionach transgranicznych, utworzony na podstawie niniejszego rozporządzenia Mechanizm nie będzie wymagał zastosowania. Niniejsze rozporządzenie nie wykracza zatem poza to, co jest konieczne do osiągnięcia jego celów w odniesieniu do tych regionów transgranicznych, dla których państwa członkowskie nie ustanowiły skutecznych mechanizmów eliminujących bariery prawne, [Popr. 13] |
(28a) |
Niniejsze rozporządzenie powinno być zgodne z zasadą pomocniczości. W żadnym wypadku nie może naruszać suwerenności państw członkowskich ani pozostawać w sprzeczności z ich konstytucjami. [Popr. 14] |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Przedmiot
1. W niniejszym rozporządzeniu ustanawia się dobrowolny mechanizm umożliwiający stosowanie w jednym państwie członkowskim, w odniesieniu do danego regionu transgranicznego jednego wspólnego projektu w regionie transgranicznym , przepisów prawa innego państwa członkowskiego, w którym stosowanie przepisów prawa tego pierwszego prowadziłoby do powstania bariery prawnej utrudniającej wdrożenie wspólnego projektu („Mechanizm”). [Popr. 15]
2. Mechanizm polega na zastosowaniu jednego z następujących środków:
a) |
zawarciu samowykonalnego europejskiego zobowiązania transgranicznego, |
b) |
podpisaniu europejskiego oświadczenia transgranicznego, z którym wiązałby się wymóg przeprowadzenia prac legislacyjnych w państwie członkowskim. |
3. W niniejszym rozporządzeniu określa się również
a) |
organizację oraz zadania transgranicznych punktów koordynujący w państwach członkowskich, |
b) |
koordynującą rolę Komisji w odniesieniu do stosowania Mechanizmu, |
c) |
ochronę prawną osób zamieszkałych w danym regionie transgranicznym lub osób mieszkających tam przez ograniczony czas w odniesieniu do stosowania Mechanizmu. [Popr. 16] |
Artykuł 2
Zakres
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do regionów transgranicznych zdefiniowanych w art. 3 ust. 1.
2. Jeżeli dane państwo członkowskie składa się z kilku jednostek terytorialnych posiadających kompetencje ustawodawcze, niniejsze rozporządzenie stosuje się również do tych jednostek, w tym do ich odpowiednich organów lub przepisów prawa.
Artykuł 3
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
1) |
„region transgraniczny” oznacza terytorium objęte sąsiadującymi ze sobą regionami na poziomie NUTS 3 położonymi przy granicach lądowych i morskich co najmniej dwóch państw członkowskich; [Popr. 17] |
2) |
„wspólny projekt” oznacza dowolny element infrastruktury mający wpływ na dany region transgraniczny lub dowolną usługę świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym w danym regionie transgranicznym , niezależnie od tego, czy wpływ ten występuje po obu stronach czy po jednej stronie granicy ; [Popr. 18] |
3) |
„przepis prawa” oznacza każdy przepis prawny lub administracyjny, zasadę lub praktykę administracyjną stosowaną w kontekście wspólnego projektu, przyjęty lub wdrożony przez organ prawodawczy lub wykonawczy; |
4) |
„bariera prawna” oznacza każdy przepis prawa dotyczący planowania, rozwoju, obsady personelu, finansowania lub funkcjonowania wspólnego projektu, który utrudnia realizację własnego potencjału regionu przygranicznego w ramach kontaktów transgranicznych; |
5) |
„inicjator” oznacza podmiot, który identyfikuje barierę prawną jedną lub większą liczbę barier prawnych i uruchamia Mechanizm, przekazując dokument inicjujący; [Popr. 19] |
6) |
„dokument inicjujący” oznacza dokument sporządzony przez jednego lub większą liczbę inicjatorów w celu uruchomienia Mechanizmu; |
7) |
„zobowiązujące się państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, na którego terytorium zgodnie z danym europejskim zobowiązaniem transgranicznym („Zobowiązanie”) lub europejskim oświadczeniem transgranicznym („Oświadczenie”) będą stosowane przepisy prawa przekazującego państwa członkowskiego lub w braku odpowiednich przepisów – ustanowione będzie rozwiązanie prawne ad hoc; |
8) |
„przekazujące państwo członkowskie” oznacza państwo członkowskie, którego przepisy prawa będą stosowane w zobowiązującym się państwie członkowskim zgodnie z danym Zobowiązaniem lub Oświadczeniem; |
9) |
„właściwy organ zobowiązujący się” oznacza organ zobowiązującego się państwa członkowskiego uprawniony do wyrażenia zgody na stosowanie na terytorium tego państwa przepisów prawa przekazującego państwa członkowskiego zgodnie z danym Zobowiązaniem lub – w odniesieniu do Oświadczenia – do podjęcia zobowiązania do uruchomienia prac legislacyjnych niezbędnych do derogowania przepisów prawa krajowego; |
10) |
„właściwy organ przekazujący” oznacza organ przekazującego państwa członkowskiego uprawniony do przyjmowania przepisów prawa, które będą stosowane w zobowiązującym się państwie członkowskim, lub ich stosowania na jego terytorium; |
11) |
„obszar stosowania” oznacza obszar w zobowiązującym się państwie członkowskim, w którym stosuje się przepisy prawa przekazującego państwa członkowskiego lub rozwiązanie prawne ad hoc. |
Artykuł 4
Możliwości eliminowania barier prawnych przez państwa członkowskie
1. Państwa członkowskie podejmują decyzję albo mogą podjąć decyzję o stosowaniu Mechanizmu, albo o dalszym stosowaniu istniejących zastosowaniu innych instrumentów służących eliminowaniu barier prawnych utrudniających wdrażanie wspólnych projektów w regionach transgranicznych na danej granicy z jednym lub większą liczbą sąsiadujących państw członkowskich. [Popr. 20]
2. Państwo członkowskie może również postanowić, że na danej granicy w odniesieniu do wspólnego projektu realizowanego w regionach transgranicznych z jednym lub większą liczbą sąsiadujących państw członkowskich przyłączy przyłączyć się do stosowania skutecznego instrumentu ustanowionego formalnie lub nieformalnie przez jedno lub większą liczbą sąsiadujących państw członkowskich albo stosuje Mechanizm w zakresie Oświadczenia . [Popr. 21]
3. Państwa członkowskie mogą równie również stosować Mechanizm w regionach transgranicznych na granicach morskich lub do wspólnego projektu w regionach transgranicznych regionie transgranicznym pomiędzy jednym lub większą liczbą państw członkowskich oraz jednym lub większą liczbą krajów trzecich lub jednym lub większą liczbą krajów i terytoriów zamorskich na zasadzie dobrowolności względem wszystkich zainteresowanych stron . [Popr. 22]
4. Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich decyzjach podjętych na podstawie niniejszego artykułu.
Artykuł 5
Transgraniczne punkty koordynujące
1. Jeżeli Każde państwo członkowskie decyduje się stosować Mechanizm, ustanawia ustanawia lub wyznacza co najmniej jeden transgraniczny punkt koordynujący poprzez: [Popr. 23]
a) |
wyznaczenie, na poziomie krajowym lub regionalnym lub na obu tych poziomach, osobnego transgranicznego punktu koordynującego; |
b) |
ustanowienie transgranicznego punktu koordynującego w strukturze innego organu lub podmiotu na poziomie krajowym lub regionalnym; |
c) |
powierzenie odpowiedniemu organowi lub podmiotowi dodatkowych zadań krajowego lub regionalnego transgranicznego punktu koordynującego. |
2. Państwa członkowskie zobowiązujące się i przekazujące określają nadto:
a) |
czy transgraniczny punkt koordynujący lub organ zobowiązujący się/przekazujący będzie uprawniony do zawierania i podpisywania Zobowiązań oraz decydowania o derogacji obowiązujących krajowych regulacji prawnych od daty wejścia w życie tego Zobowiązania; lub |
b) |
czy transgraniczny punkt koordynujący lub organ zobowiązujący się/przekazujący będzie uprawniony do podpisywania Oświadczeń i składania w nich formalnych zapewnień, że właściwy organ zobowiązujący się podejmie niezbędne działania zmierzające do przyjęcia w przez właściwe organy stanowiące prawo w tym państwie członkowskim aktów ustawodawczych lub innych aktów w określonym terminie. |
3. Państwa członkowskie informują Komisję o wyznaczonych transgranicznych punktach koordynujących do dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 6
Zadania transgranicznych punktów koordynujących
1. Każdy z transgranicznych punktów koordynujących realizuje co najmniej następujące zadania:
a) |
wdrażanie procedury określonej w art. 10 i 11; |
b) |
koordynowanie przygotowania, podpisania, wdrożenia i monitorowania wszystkich Zobowiązań i Oświadczeń odnoszących się do terytorium jego państwa członkowskiego; |
c) |
utworzenie i utrzymywanie bazy danych obejmującej wszystkie transgraniczne punkty koordynujące na terytorium jego państwa członkowskiego; |
d) |
współpraca z transgranicznymi punktami koordynującymi w sąsiadujących państwach członkowskich, o ile takie zostały utworzone oraz z transgranicznymi punktami koordynującymi innych jednostek terytorialnych posiadających uprawnienia prawodawcze ich państwa członkowskiego lub innego państwa członkowskiego; [Popr. 24] |
e) |
współpraca z Komisją; |
f) |
wspieranie Komisji w zakresie bazy danych dotyczącej Zobowiązań i Oświadczeń. |
2. Każde państwo członkowskie lub każda jednostka terytorialna posiadająca uprawnienia prawodawcze w tym państwie członkowskim może zdecydować o przekazaniu odpowiedniemu transgranicznemu punktowi koordynującemu następujących zadań:
a) |
zawieranie, w stosownych przypadkach, Zobowiązań lub podpisywanie Oświadczeń zgodnie z art. 16 ust. 2 i art. 17 ust. 2; |
b) |
udzielanie pomocy inicjatorowi, na jego wniosek, między innymi w zidentyfikowaniu właściwego organu zobowiązującego się w tym samym państwie członkowskim lub właściwego organu przekazującego w innym państwie członkowskim; |
c) |
przeprowadzenie, na wniosek danego organu zobowiązującego się innego państwa członkowskiego, które nie posiada własnego transgranicznego punktu koordynującego, analizy wstępnej dokumentu inicjującego; [Popr. 25] |
d) |
monitorowanie wdrażania wszystkich Zobowiązań i Oświadczeń odnoszących się do terytorium jego państwa członkowskiego; |
e) |
przypominanie właściwemu organowi zobowiązującemu się o przestrzeganiu terminów i harmonogramów określonych w danym Zobowiązaniu lub Oświadczeniu oraz zwracanie się o udzielenie odpowiedzi w danym terminie; |
f) |
informowanie organu nadzorującego właściwy organ zobowiązujący się o wszelkich niedotrzymanych terminach określonych w danym Zobowiązaniu lub Oświadczeniu. |
3. Jeżeli co najmniej jedna spośród kilku barier prawnych dotyczy kwestii wchodzących w zakres uprawnień prawodawczych na poziomie krajowym, krajowy transgraniczny punkt koordynujący przyjmuje na siebie zadania określone w art. 9–17 i koordynuje swoje działania z odpowiednim regionalnym transgranicznym punktem koordynującym lub większą ich liczbą w tym samym państwie członkowskim, chyba że państwo członkowskie postanowiło powierzyć zadania określone w art. 14–17 właściwemu krajowemu organowi zobowiązującemu się.
4. Jeżeli żadna ze zidentyfikowanych barier prawnych nie dotyczy kwestii wchodzących w zakres uprawnień prawodawczych na poziomie krajowym, właściwy transgraniczny punkt koordynujący przyjmuje na siebie zadania określone w art. 9–17 i koordynuje swoje działania z odpowiednim regionalnym transgranicznym punktem koordynującym lub większą ich liczbą w tym samym państwie członkowskim, w przypadkach gdy wspólny projekt dotyczy więcej niż jednej jednostki terytorialnej, chyba że państwo członkowskie postanowiło powierzyć zadania określone w art. 14–17 krajowemu transgranicznemu punktowi koordynującemu. Właściwy regionalny transgraniczny punkt koordynujący informuje na bieżąco krajowy transgraniczny punkt koordynujący o wszelkich realizowanych procedurach dotyczących Zobowiązania lub Oświadczenia.
Artykuł 7
Zadania Komisji w zakresie koordynacji
1. Komisja realizuje następujące zadania w zakresie koordynacji:
a) |
współpracuje z transgranicznymi punktami koordynującymi; |
b) |
tworzy, publikuje i aktualizuje bazę danych wszystkich krajowych i regionalnych transgranicznych punktów koordynujących; [Popr. 26] |
c) |
tworzy i utrzymuje bazę danych obejmującą wszystkie Zobowiązania i Oświadczenia. |
1a. Komisja przygotowuje uzupełniającą strategię komunikacji w celu:
a) |
promowania wymiany najlepszych praktyk; |
b) |
udzielania praktycznych informacji i interpretacji obszaru i ukierunkowania tematycznego niniejszego rozporządzenia; oraz |
c) |
wyjaśnienia dokładnej procedury przyjmowania Zobowiązań i Oświadczeń. [Popr. 27] |
2. Komisja przyjmie akt wykonawczy dotyczący funkcjonowania bazy danych, o której mowa w ust. 1 lit. c) i określający formularze, które będą stosowane przez transgraniczne punkty koordynujące do przekazywania informacji o wdrażaniu i stosowaniu Mechanizmu. Ten akt wykonawczy jest przyjmowany zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 23 ust. 2.
ROZDZIAŁ II
Procedura zawierania i podpisania Zobowiązania lub podpisania Oświadczenia
Artykuł 8
Przygotowanie i przedłożenie dokumentu inicjującego
1. Inicjator identyfikuje bariery prawne dotyczące jedną lub większą liczbę barier prawnych dotyczących planowania, rozwoju, obsady personelu, finansowania lub funkcjonowania wspólnego projektu. [Popr. 28]
2. Inicjatorem może być jeden z następujących podmiotów:
a) |
podmiot publiczny lub prywatny odpowiedzialny za uruchomienie lub uruchomienie i wdrożenie wspólnego projektu; |
b) |
jeden lub większa liczba lokalnych lub regionalnych organów w danym regionie transgranicznym lub wykonujących władzę publiczną w tym regionie; |
c) |
podmiot będący lub niebędący osobą prawną utworzony do celów współpracy transgranicznej, mający siedzibę w danym regionie transgranicznym lub przynajmniej częściowo obejmujący ten region, w tym europejskie ugrupowanie współpracy terytorialnej, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1082/2006, euroregion lub podobny podmiot; |
d) |
organizacja utworzona w imieniu regionów transgranicznych, mająca na celu wspieranie interesów terytoriów transgranicznych i ułatwianie tworzenia sieci kontaktów podmiotów uczestniczących oraz wymianę doświadczeń, jak np. Stowarzyszenie Europejskich Regionów Granicznych, Mission Opérationnelle Transfrontalière czy Środkowoeuropejska Służba Inicjatyw Transgranicznych; lub |
e) |
kilka podmiotów, o których mowa w pkt a)–d), działających wspólnie. |
3. Inicjator przygotowuje dokument inicjujący sporządzony zgodnie z art. 9.
4. Inicjator przekazuje dokument inicjujący do właściwego transgranicznego punktu koordynującego zobowiązującego się państwa członkowskiego oraz przesyła kopię tego dokumentu do właściwego transgranicznego punktu koordynującego przekazującego państwa członkowskiego.
Artykuł 9
Treść dokumentu inicjującego
1. Dokument inicjujący zawiera przynajmniej następujące elementy:
a) |
opis wspólnego projektu i jego kontekstu, opis jednej lub większej liczby odpowiadających mu barier prawnych zidentyfikowanych w zobowiązującym się państwie członkowskim oraz racjonalne uzasadnienie potrzeby wyeliminowania jednej lub większej liczby barier prawnych; [Popr. 29] |
b) |
listę określonych przepisów prawa obowiązujących w przekazującym państwie członkowskim, eliminujących daną barierę prawną jedną lub większą liczbę barier prawnych lub, jeżeli nie ma odpowiedniego przepisu prawa, propozycję dotyczącą ustanowienia rozwiązania prawnego ad hoc; [Popr. 30] |
c) |
uzasadnienie dotyczące obszaru stosowania; |
d) |
przewidywalny okres trwania lub, jeżeli jest to należycie uzasadnione, nieograniczony okres trwania; |
e) |
listę właściwych zobowiązujących się organów; |
f) |
listę właściwych przekazujących organów. |
2. Obszar stosowania ograniczony jest do minimum niezbędnego do skutecznego wdrożenia wspólnego projektu.
Artykuł 10
Przeprowadzenie wstępnej analizy dokumentu inicjującego przez zobowiązujące się i przekazujące państwo lub państwa członkowskie [Popr. 31]
1. Właściwy transgraniczny punkt koordynujący zobowiązującego się państwa członkowskiego przeprowadza analizę dokumentu inicjującego. W tym zakresie współpracuje on ze wszystkimi właściwymi zobowiązującymi się organami oraz z krajowymi, a w stosownych przypadkach, innymi regionalnymi transgranicznymi punktami koordynującymi w zobowiązującym się państwie członkowskim, a także z krajowym transgranicznym punktem koordynującym przekazującego państwa członkowskiego. [Popr. 32]
1a. W ciągu trzech miesięcy od otrzymania dokumentu inicjującego właściwy transgraniczny punkt koordynujący przekazującego państwa członkowskiego przekazuje swoje wstępne stanowisko właściwemu transgranicznemu punktowi koordynującemu zobowiązującego się państwa członkowskiego. [Popr. 33]
2. W terminie trzech sześciu miesięcy od otrzymania dokumentu inicjującego właściwy transgraniczny punkt koordynujący zobowiązującego się państwa członkowskiego podejmuje następujące działania, o których na piśmie powiadamia inicjatora: [Popr. 34]
a) |
informuje inicjatora, że dokument inicjujący został sporządzony zgodnie z art. 9, a zatem jest dopuszczalny; |
b) |
zwraca się, w razie potrzeby, o przedłożenie zmienionego dokumentu inicjującego lub o szczegółowe informacje dodatkowe, uzasadniając, dlaczego w i jakim aspekcie dokument inicjujący uznano za niekompletny; |
c) |
informuje inicjatora o przeprowadzonej przez siebie ocenie, z której wynika, że nie stwierdzono barier prawnych dla danej inicjatywy i stanowisko to uzasadnia oraz informuje o możliwości zakwestionowania tej decyzji zgodnie z prawem zobowiązującego się państwa członkowskiego; |
d) |
informuje inicjatora o przeprowadzonej przez siebie ocenie, z której wynika, że stwierdzona bariera prawna jedna lub większa liczba stwierdzonych barier prawnych dotyczy jednego ze wskazanych w art. 12 ust. 4 przypadków oraz przedstawia opis Zobowiązania podjętego przez właściwy zobowiązujący się organ co do zmiany lub odpowiedniego dostosowania stanu prawnego, który stwarza tą barierę prawną; [Popr. 35] |
e) |
informuje inicjatora o przeprowadzonej przez siebie ocenie, z której wynika, że stwierdzona bariera prawna jedna lub większa liczba stwierdzonych barier prawnych dotyczy jednego ze wskazanych w art. 12 ust. 4 przypadków i odmawia przeprowadzenia zmiany lub dostosowana stanu prawnego, który stwarza tą barierę prawną, uzasadniając swoje stanowisko, oraz informuje o możliwości zakwestionowania tej decyzji zgodnie z prawem zobowiązującego się państwa członkowskiego; [Popr. 36] |
f) |
zobowiązuje się wobec inicjatora do znalezienia w terminie sześciu miesięcy środka zaradczego dla zidentyfikowanych barier prawnych, polegającego albo na podpisaniu Zobowiązania z transgranicznym punktem koordynującym przekazującego państwa członkowskiego lub z właściwym organem przekazującym, wyznaczonym przez przekazujące państwo członkowskie, albo na zaproponowaniu rozwiązania prawnego ad hoc w ramach systemu prawnego zobowiązującego się państwa członkowskiego. |
fa) |
skłania inicjatora do zdecydowania się na istniejący mechanizm, o którym mowa w art. 4 ust. 2, w celu usunięcia jednej lub większej liczby barier prawnych utrudniających wdrażanie wspólnego projektu lub do bezpośredniego przekazania dokumentu inicjującego właściwemu organowi z zastosowaniem odpowiedniego mechanizmu; [Popr. 37] |
fb) |
informuje inicjatora o tym, że jedno lub większa liczba zainteresowanych państw członkowskich zadecydowała o tym, że nie wyeliminuje jednej lub większej liczby barier prawnych zidentyfikowanych przez inicjatora, uzasadniając przy tym przyczyny tej decyzji na piśmie. [Popr. 38] |
3. W należycie uzasadnionych przypadkach właściwy organ zobowiązujący się może jednokrotnie wydłużyć termin, o którym mowa w ust. 2 lit. f) maksymalnie o sześć miesięcy, o czym informuje inicjatora i przekazujące państwo członkowskie, przedstawiając pisemne uzasadnienie.
Artykuł 11
Przeprowadzenie wstępnej analizy dokumentu inicjującego przez przekazujące państwo członkowskie
Po otrzymaniu dokumentu inicjującego właściwy transgraniczny punkt koordynujący przekazującego państwa członkowskiego przystępuje do realizacji zadań wymienionych w art. 10 ust. 2 i może przekazać swoje wstępne stanowisko właściwemu transgranicznemu punktowi koordynującemu zobowiązującego się państwa członkowskiego. [Popr. 39]
Artykuł 12
Działania następcze związane z analizą wstępną dokumentu inicjującego
1. Jeżeli właściwy transgraniczny punkt koordynujący zobowiązującego się państwa członkowskiego wystąpił o wprowadzenie zmian w dokumencie inicjującym lub o szczegółowe informacje dodatkowe, przeanalizuje on ten zmieniony dokument lub szczegółowe informacje dodatkowe i podejmie w ciągu trzech sześciu miesięcy od ich otrzymania dalsze kroki, tak jakby otrzymał dokument inicjujący po raz pierwszy. [Popr. 40]
2. Jeżeli właściwy transgraniczny punkt koordynujący zobowiązującego się państwa członkowskiego uznał, że zmieniony dokument inicjujący nadal nie spełnia wymogów art. 10 lub że przekazane szczegółowe informacje dodatkowe nadal są niewystarczające, informuje inicjatora w terminie trzech sześciu miesięcy od otrzymania zmienionego dokumentu inicjującego o swojej decyzji o zakończeniu procedury. Decyzja ta wymaga należytego uzasadnienia. [Popr. 41]
3. Jeżeli transgraniczny punkt koordynujący zobowiązującego się państwa członkowskiego lub właściwy organ zobowiązujący się stwierdzi w swojej analizie, że opisana jedna lub większa liczba opisanych w dokumencie inicjującym bariera prawna barier prawnych wynika z nieporozumienia lub niewłaściwej interpretacji odpowiednich regulacji prawnych lub z braku wystarczających informacji o tych regulacjach prawnych, zamyka procedurę, informując inicjatora, że w ramach prowadzonej oceny nie zidentyfikował bariery prawnej. [Popr. 42]
4. Jeżeli dana bariera prawna jedna lub większa liczba barier prawnych wynika z przepisów administracyjnych, zasad lub praktyki administracyjnej zobowiązującego się państwa członkowskiego lub z przepisów administracyjnych, zasad lub praktyki administracyjnej w oczywisty sposób odbiegających od regulacji przyjętych zgodnie z procedurą ustawodawczą, a zatem może być zmieniona lub odpowiednio dostosowana bez interwencji prawodawcy, właściwy organ zobowiązujący się informuje na piśmie inicjatora o zamiarze lub odmowie przeprowadzenia zmiany lub dostosowania odpowiednich przepisów administracyjnych, zasad lub praktyki administracyjnej w terminie ośmiu miesięcy. [Popr. 43]
5. W należycie uzasadnionych przypadkach właściwy organ zobowiązujący się może jednokrotnie wydłużyć termin, o którym mowa w ust. 4, maksymalnie o osiem miesięcy, o czym informuje inicjatora i przekazujące państwo członkowskie, przedstawiając pisemne uzasadnienie.
Artykuł 13
Sporządzenie projektu Zobowiązania lub Oświadczenia
Transgraniczny punkt koordynujący lub właściwy organ zobowiązujący się zobowiązującego się państwa członkowskiego sporządza projekt Zobowiązania lub projekt Oświadczenia zgodnie z art. 14 na podstawie dokumentu inicjującego.
Artykuł 14
Treść projektu Zobowiązania i projektu Oświadczenia
1. Projekt Zobowiązania zawiera przynajmniej następujące elementy:
a) |
opis wspólnego projektu i jego kontekstu, opis jednej lub większej liczby odpowiadających mu barier prawnych oraz racjonalne uzasadnienie potrzeby wyeliminowania jednej lub większej liczby barier prawnych; [Popr. 44] |
b) |
listę szczególnych przepisów prawa stanowiących barierę prawną jedną lub większą liczbę barier prawnych , które w związku z tym nie będą stosowane w ramach wspólnego projektu; [Popr. 45] |
c) |
obszar stosowania; |
d) |
okres stosowania wraz z uzasadnieniem tego okresu; |
e) |
listę właściwych zobowiązujących się organów; |
f) |
szczególne przepisy prawa przekazującego państwa członkowskiego, które będą miały zastosowanie w ramach wspólnego projektu; |
g) |
propozycję rozwiązania prawnego ad hoc, jeżeli nie istnieje odpowiedni przepis prawa w tym zakresie w ramach systemu prawnego przekazującego państwa członkowskiego; |
h) |
listę właściwych organów przekazujących; |
i) |
listę organów zobowiązującego się państwa członkowskiego właściwych w zakresie wdrażania i monitorowania; |
j) |
listę organów przekazującego państwa członkowskiego, które proponuje się wyznaczyć łącznie do wdrażania i monitorowania; |
k) |
datę jego wejścia w życie. |
Datą wejścia w życie, o której mowa w lit. k) jest data podpisania przez ostatni z dwóch transgranicznych punktów koordynujących lub właściwych organów Zobowiązania lub data notyfikowania Zobowiązania inicjatorowi.
2. Obok elementów wymienionych w ust. 1 w projekcie Zobowiązania określa się również datę jego zastosowania, która może być
a) |
taka sama jak data jego wejścia w życie; |
b) |
datą wsteczną; |
c) |
datą późniejszą. |
3. Obok elementów wymienionych w ust. 1 w projekcie Zobowiązania w sposób formalny określa się również datę lub daty, w których każdy właściwy organ zobowiązujący się przekazuje odpowiedniemu organowi stanowienia prawa formalny wniosek ustawodawczy w celu przeprowadzenia stosownych zmian w przepisach prawa krajowego.
Data, o której mowa w akapicie pierwszym, nie może przypaść później niż dwanaście miesięcy po podpisaniu Oświadczenia.
Artykuł 15
Przekazanie projektu Zobowiązania lub projektu Oświadczenia
1. Jeżeli projekt Zobowiązania lub projekt Oświadczenia przygotował właściwy organ zobowiązujący się, przekazuje on ten projekt do właściwego transgranicznego punktu koordynującego zobowiązującego się państwa członkowskiego:
a) |
w nieprzekraczalnym terminie trzech sześciu miesięcy od przekazania informacji zgodnie z art. 10 ust. 2 lub art. 12 ust. 1 i 2; [Popr. 46] |
b) |
w nieprzekraczalnym terminie ośmiu miesięcy zgodnie z art. 12 ust. 4 i 5. |
2. Jeżeli projekt Zobowiązania lub projekt Oświadczenia przygotował właściwy punkt koordynujący zobowiązującego się państwa członkowskiego lub jeżeli otrzymał on go od właściwego organu zobowiązującego się, przekazuje on ten projekt do właściwego transgranicznego punktu koordynującego przekazującego państwa członkowskiego w terminach określonych w ust. 1 lit. a) lub b).
3. W obu przypadkach kopię dokumentu przekazuje się do wiadomości inicjatorowi.
Artykuł 16
Zadania przekazującego państwa członkowskiego dotyczące zawarcia i podpisania Zobowiązania lub podpisania Oświadczenia
1. Właściwy transgraniczny punkt koordynujący przekazującego państwa członkowskiego bada przekazany mu zgodnie z art. 15 projekt Zobowiązania lub projektu projekt Oświadczenia i, w nieprzekraczalnym terminie trzech sześciu miesięcy od jego otrzymania i po konsultacjach z właściwym organami przekazującymi, podejmuje co najmniej jedno z poniższych działań: [Popr. 47]
a) |
zatwierdza projekt Zobowiązania lub projekt Oświadczenia, podpisuje oryginał w dwóch egzemplarzach i odsyła jeden z nich do właściwego punktu koordynującego zobowiązującego się państwa członkowskiego; |
b) |
zatwierdza projekt Zobowiązania lub projekt Oświadczenia po wprowadzeniu poprawek lub uzupełnieniu go o informacje, o których mowa w art. 14 ust. 1 lit. f) i h), podpisuje oryginał nowej wersji projektu Zobowiązania lub projektu Oświadczenia w dwóch egzemplarzach i przesyła jeden z nich do właściwego punktu koordynującego zobowiązującego się państwa członkowskiego; |
c) |
odmawia podpisania projektu Zobowiązania lub projektu Oświadczenia, przesyłając właściwemu transgranicznemu punktowi koordynującemu zobowiązującego się państwa członkowskiego szczegółowe uzasadnienie tej odmowy; |
d) |
odmawia podpisania projektu Zobowiązania lub projektu Oświadczenia i odsyła właściwemu transgranicznemu punktowi koordynującemu zobowiązującego się państwa członkowskiego projekt ze zmianami odnoszącymi się do informacji, o których mowa w art. 14 ust. 1 lit. c), d) oraz, w stosownych przypadkach, lit. g), jak również, w odniesieniu do projektu Zobowiązania, informacji o których mowa w art. 14 ust. 2 wraz z uzasadnieniem tych zmian. |
2. W państwach członkowskich, w których podpisanie Zobowiązania lub Oświadczenia należy do właściwego organu przekazującego, właściwy transgraniczny punkt koordynujący przekazującego państwa członkowskiego przesyła właściwemu transgranicznemu punktowi koordynującemu zobowiązującego się państwa członkowskiego zgodnie z ust. 1 lit. a) i b) oryginał podpisany jeden z dwóch egzemplarzy oryginału podpisanego przez właściwy organ przekazujący w dwóch egzemplarzach. [Popr. 48]
3. Jeżeli państwo członkowskie przekazujące wyraziło zgodę na podpisanie Zobowiązania lub Oświadczenia zgodnie z ust. 1 lit. a) lub b), dodatkowo w sposób wyraźny potwierdza lub odmawia potwierdzenia, że właściwy organ lub właściwe organy, które proponuje się wyznaczyć łącznie do wdrażania i monitorowania Zobowiązania lub Oświadczenia zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. j), przyjmują na siebie te zadania, które mają być zrealizowane w obszarze stosowania.
Artykuł 17
Zadania przekazującego państwa członkowskiego dotyczące zawarcia i podpisania Zobowiązania lub podpisania Oświadczenia
1. Właściwy transgraniczny punkt koordynujący zobowiązującego się państwa członkowskiego bada odpowiedź przekazaną przez właściwy transgraniczny punkt koordynujący przekazującego państwa członkowskiego i w nieprzekraczalnym terminie jednego miesiąca trzech miesięcy po jej otrzymaniu podejmuje co najmniej jedno z poniższych działań, o których informuje właściwy organ przekazujący na piśmie: [Popr. 49]
a) |
w sytuacji określonej w art. 16 ust. 2 1 lit. a) finalizuje Zobowiązanie lub Oświadczenie, podpisuje oryginał w dwóch egzemplarzach i odsyła jeden z nich do właściwego punktu koordynującego przekazującego państwa członkowskiego do podpisu; [Popr. 50] |
b) |
w sytuacji określonej w art. 16 ust. 2 1 lit. b) zmienia treść Zobowiązania lub Oświadczenia w odniesieniu do informacji zawartych w projekcie Zobowiązania lub projekcie Oświadczenia, objętych odpowiednio art. 14 ust. 1 lit. f) i h) odpowiednio, finalizuje Zobowiązanie lub Oświadczenie, podpisuje oryginał w dwóch egzemplarzach i odsyła jeden z nich do właściwego transgranicznego punktu koordynującego przekazującego państwa członkowskiego; [Popr. 51] |
c) |
w sytuacji określonej w art. 16 ust. 2 1 lit. c) informuje o tym inicjatora i Komisję i załącza uzasadnienie właściwego organu przekazującego; [Popr. 52] |
d) |
w sytuacji określonej w art. 16 ust. 2 1 lit. d) bada wprowadzone zmiany i albo dalej postępuje zgodnie z lit. b) tego ustępu, albo uruchamia drugą procedurę zgodnie z art. 9 c) tego ustępu , uzasadniając, dlaczego właściwy organ zobowiązujący się nie mógł zaakceptować niektórych lub wszystkich zmian. [Popr. 53] |
2. Po otrzymaniu Zobowiązania lub Oświadczenia podpisanego przez właściwy transgraniczny punkt koordynujący lub właściwy organ przekazujący w sytuacjach określonych w ust. 1 lit. a) lub b), lub jeżeli właściwy transgraniczny punkt koordynujący przekazującego państwa członkowskiego w ramach drugiej procedury zgodnie z ust. 1 lit. d) wypowiedział się pozytywnie, właściwy transgraniczny punkt koordynujący zobowiązującego się państwa członkowskiego: [Popr. 54]
a) |
przekazuje ostateczną wersję Zobowiązania lub Oświadczenia inicjatorowi; |
b) |
przekazuje drugi egzemplarz oryginału do właściwego transgranicznego punktu koordynującego przekazującego państwa członkowskiego; |
c) |
przesyła egzemplarz wszystkim właściwym organom zobowiązującym się; |
d) |
przesyła egzemplarz do unijnego punktu koordynującego; oraz |
e) |
występuje do służb zobowiązującego się państwa członkowskiego właściwych w sprawach publikacji urzędowych o opublikowanie tekstu Zobowiązania lub Oświadczenia. |
ROZDZIAŁ III
Wdrażanie i monitorowanie Zobowiązań i Oświadczeń
Artykuł 18
Wdrażanie Zobowiązania
1. Do informacji, o której mowa w art. 17 ust. 2 lit. c), przesyłanej do wszystkich zainteresowanych właściwych organów zobowiązujących się załącza się harmonogram, zgodnie z którym każdy z tych organów, w stosownych przypadkach, wprowadza zmiany w aktach administracyjnych przyjętych zgodnie z obowiązującym prawem w odniesieniu do wspólnego projektu oraz przyjmuje wszelkie akty administracyjne niezbędne do stosowania Zobowiązania w odniesieniu do wspólnego projektu, które służą stosowaniu przepisów prawa przekazującego państwa członkowskiego lub rozwiązania prawnego ad hoc do wspólnego projektu.
2. Egzemplarz harmonogramu przesyła się do krajowego, a w stosownych przypadkach, do regionalnego transgranicznego punktu koordynującego zobowiązującego się państwa członkowskiego.
3. Wszelkie akty administracyjne, o których mowa w ust. 1, przyjmuje się zgodnie z obowiązującym prawem krajowym dotyczącym przyjmowania takich aktów oraz notyfikuje je inicjatorowi, w szczególności będącemu podmiotem publicznym lub prywatnym odpowiedzialnym za uruchomienie lub uruchomienie i wdrożenie wspólnego projektu.
4. Po przyjęciu wszystkich aktów administracyjnych dotyczących danego wspólnego projektu transgraniczny punkt koordynujący zobowiązującego się państwa członkowskiego powiadamia transgraniczny punkt koordynujący przekazującego państwa członkowskiego oraz unijny punkt koordynujący.
5. W stosownych przypadkach transgraniczny punkt koordynujący przekazującego państwa członkowskiego powiadamia właściwe organy przekazujące.
Artykuł 19
Wdrażanie Oświadczenia
1. Każdy właściwy organ zobowiązujący się, który został wymieniony w Oświadczeniu zgodnie z art. 14 ust. 3, w określonym w podpisanym Oświadczeniu terminie przekazuje odpowiedniemu organowi stanowienia prawa formalny wniosek ustawodawczy w celu przeprowadzenia stosownych zmian w przepisach prawa krajowego.
2. Jeżeli określony w podpisanym Oświadczeniu termin nie może być zachowany, w szczególności ze względu na zbliżające się wybory do właściwego organu stanowienia prawa, właściwy organ przekazujący informuje na piśmie inicjatora oraz właściwe transgraniczne punkty koordynujące zobowiązującego się państwa członkowskiego i przekazującego państwa członkowskiego.
3. Po przekazaniu odpowiedniemu organowi stanowienia prawa formalnego wniosku ustawodawczego właściwy organ zobowiązujący się na bieżąco, co sześć miesięcy po dacie formalnego złożenia tego wniosku, przedstawia inicjatorowi oraz właściwym transgranicznym punktom koordynującym zobowiązującego się państwa członkowskiego i przekazującego państwa członkowskiego informacje z monitorowania prac organu stanowienia prawa nad tym wnioskiem.
4. Po wejściu w życie zmienionego aktu ustawodawczego lub po jego opublikowaniu w oficjalnym publikatorze każdy właściwy organ zobowiązujący się wprowadza zmiany we wszelkich aktach administracyjnych przyjętych zgodnie z obowiązującym prawem, dotyczących wspólnego projektu oraz przyjmuje wszelkie akty administracyjne niezbędne do stosowania zmienionych przepisów prawa do wspólnego projektu.
5. Wszelkie akty administracyjne, o których mowa w ust. 4, przyjmuje się zgodnie z obowiązującym prawem krajowym dotyczącym przyjmowania takich aktów oraz notyfikuje je inicjatorowi, w szczególności będącemu podmiotem publicznym lub prywatnym odpowiedzialnym za uruchomienie lub uruchomienie i wdrożenie wspólnego projektu.
6. Po przyjęciu wszystkich aktów administracyjnych dotyczących danego wspólnego projektu transgraniczny punkt koordynujący zobowiązującego się państwa członkowskiego powiadamia transgraniczny punkt koordynujący przekazującego państwa członkowskiego oraz unijny punkt koordynujący.
7. W stosownych przypadkach transgraniczny punkt koordynujący przekazującego państwa członkowskiego powiadamia właściwe organy przekazujące.
Artykuł 20
Monitorowanie Zobowiązań i Oświadczeń
1. W oparciu o akty administracyjne, o których mowa w art. 18 ust. 1 i 19 ust. 4, państwo członkowskie zobowiązujące się i państwo członkowskie przekazujące podejmują decyzję, czy powierzyć monitorowanie stosowania Zobowiązania lub zmienionego prawa krajowego zgodnie z Oświadczeniem organom przekazującego państwa członkowskiego, w szczególności ze względu na ich doświadczenie w stosowaniu przekazanych przepisów prawa czy też organom zobowiązującego się państwa członkowskiego.
2. Jeżeli monitorowanie stosowania przekazanych przepisów prawa powierzono organom przekazującego państwa członkowskiego, zobowiązujące się państwo członkowskie w porozumieniu z przekazującym państwem członkowskim podejmuje decyzję, czy organy przekazującego państwa członkowskiego mają wobec adresatów zadań monitorujących działać na rzecz oraz w imieniu organów zobowiązującego się państwa członkowskiego czy na ich rzecz, lecz w imieniu własnym.
ROZDZIAŁ IV
Ochrona prawna przeciwko stosowaniu i monitorowaniu Zobowiązań i Oświadczeń
Artykuł 21
Ochrona prawna przeciwko stosowaniu Zobowiązania lub Oświadczenia
1. Każda osoba zamieszkała na terytorium objętym Zobowiązaniem lub Oświadczeniem lub niezamieszkała na tym terytorium, lecz przynajmniej korzystająca z usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym na tym terytorium („osoba zamieszkała w regionie transgranicznym”), która uważa się za pokrzywdzoną w następstwie działań lub zaniedbań wynikających z zastosowania, zgodnie z Zobowiązaniem lub Oświadczeniem, przepisu prawa przekazującego państwa członkowskiego, uprawniona jest do dochodzenia swoich roszczeń przed sądami zobowiązującego się państwa członkowskiego.
2. Sądami właściwymi w sprawach dochodzenia roszczeń wynikających ze stosowania wszelkich aktów administracyjnych przyjętych zgodnie z art. 18 ust. 3 i art. 19 ust. 5 są wyłącznie sądy tego państwa członkowskiego, którego organy wydały dany akt administracyjny.
3. Niniejsze rozporządzenie w żadnym stopniu nie pozbawia obywateli korzystania z ich krajowego konstytucyjnego prawa do zaskarżania rozstrzygnięć organów publicznych będących stronami Zobowiązania, w odniesieniu do:
a) |
decyzji administracyjnych dotyczących działalności prowadzonej zgodnie z Zobowiązaniem; |
b) |
dostępu do usług we własnym języku; oraz |
c) |
dostępu do informacji. |
W tych przypadkach sądami właściwymi są sądy państwa członkowskiego, z którego konstytucji wynika prawo do odwołania.
Artykuł 22
Ochrona prawna przeciwko monitorowaniu Zobowiązań lub Oświadczeń
1. Jeżeli właściwy organ przekazujący przyjął na siebie monitorowanie stosowania przepisów prawa przekazującego państwa członkowskiego obowiązujących na danym obszarze oraz może w imieniu własnym działać wobec osób zamieszkałych w obszarze transgranicznym zobowiązującego się państwa członkowskiego, właściwe do rozpoznawania roszczeń wynikających ze wszelkich działań lub zaniedbań tego organu są sądy tego państwa członkowskiego, w którym osoby te zgodnie z prawem zamieszkują.
2. Jeżeli właściwy organ przekazujący przyjął na siebie monitorowanie stosowania przepisów prawa zobowiązującego się państwa członkowskiego na terytorium tego państwa, lecz nie może w imieniu własnym działać wobec osób zamieszkałych w regionie transgranicznym, właściwe do rozpoznawania roszczeń wynikających ze wszelkich działań lub zaniedbań tego organu są sądy zobowiązującego się państwa członkowskiego, w tym dotyczy to również osób, które zgodnie z prawem zamieszkują w przekazującym państwie członkowskim.
ROZDZIAŁ V
Postanowienia końcowe
Artykuł 23
Procedura komitetowa
1. Komisję wspiera Komitet Koordynujący Europejskich Funduszy Strukturalnych i Inwestycyjnych ustanowiony w art. 108 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr …/… [nowe CPR]. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 24
Przepisy wykonawcze w państwach członkowskich
1. Państwa członkowskie ustanawiają odpowiednie przepisy celem zapewnienia skutecznego stosowania niniejszego rozporządzenia.
2. Do … [data rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] państwa członkowskie informują informuje Komisję o wszelkich regulacjach przyjętych zgodnie z ust. 1.
3. Komisja publikuje informacje przekazane jej przez państwa członkowskie.
Artykuł 25
Sprawozdawczość
1. Do dd mm rrrr [tj. pierwszego dnia miesiąca następującego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia + pięć lat trzy lata ] Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Regionów sprawozdanie dotyczące stosowania niniejszego rozporządzenia, oceniające w oparciu o wskaźniki jego skuteczność, efektywność, przydatność i europejską wartość dodaną oraz możliwości jego uproszczenia.
2. W sprawozdaniu, o którym mowa w ust. 1, Komisja umieszcza szczególne odniesienie do zakresu geograficznego i tematycznego niniejszego rozporządzenia, jak określono odpowiednio w art. 3 ust. 1 i 2.
3. Przed przygotowaniem sprawozdania Komisja przeprowadza konsultacje publiczne z poszczególnymi zaangażowanymi podmiotami, w tym z władzami lokalnymi i regionalnymi oraz organizacjami społeczeństwa obywatelskiego. [Popr. 55]
Artykuł 26
Wejście w życie i stosowanie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od … [pierwszy dzień miesiąca następującego po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia + jeden rok].
Art. 24 stosuje się jednak od [pierwszy dzień miesiąca następującego po dacie wejścia w życie niniejszego rozporządzenia].
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w …,
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady
Przewodniczący
(1) Dz.U. C 440 z 6.12.2018, s. 124.
(2) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r.
(4) Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego „Zwiększanie wzrostu gospodarczego i spójności w regionach przygranicznych UE” – COM(2017)0534, 20.9.2017.
(5) Dotychczas nastąpiło pięć okresów programowania: INTERREG I (1990-1993), INTERREG II (1994-1999), INTERREG III (2000-2006), INTERREG IV (2007-2013) oraz INTERREG V (2014-2020).
(6) Rozporządzenie (WE) nr 1082/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie europejskiego ugrupowania współpracy terytorialnej (EUWT) (Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 19).
(7) Rozporządzenie (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 154 z 21.6.2003, s. 1).
(8) Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8 z 12.1.2001, s. 1).
(9) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/637 |
P8_TA(2019)0119
Projekt porozumienia o współpracy między Eurojustem a Gruzją *
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie projektu decyzji wykonawczej Rady zatwierdzającej zawarcie przez Eurojust porozumienia o współpracy między Eurojustem a Gruzją (13483/2018 – C8-0484/2018 – 2018/0813(CNS))
(Konsultacja)
(2020/C 449/65)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt Rady (13483/2018), |
— |
uwzględniając art. 39 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, zmienionego traktatem z Amsterdamu, oraz art. 9 Protokołu nr 36 w sprawie postanowień przejściowych, na mocy których Rada skonsultowała się z Parlamentem (C8-0484/2018), |
— |
uwzględniając decyzję Rady 2002/187/WSiSW z dnia 28 lutego 2002 r. ustanawiającą Eurojust w celu zintensyfikowania walki z poważną przestępczością (1), w szczególności jej art. 26a ust. 2, |
— |
uwzględniając art. 78c Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinię przedstawioną przez Komisję Prawną (A8-0065/2019), |
1. |
zatwierdza projekt Rady; |
2. |
zwraca się do Rady o poinformowanie go, jeśli uzna ona za stosowne odejście od tekstu przyjętego przez Parlament; |
3. |
zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do tekstu przyjętego przez Parlament; |
4. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/638 |
P8_TA(2019)0120
Ocena technologii medycznych ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oceny technologii medycznych i zmiany dyrektywy 2011/24/UE (COM(2018)0051 – C8-0024/2018 – 2018/0018(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/66)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0051), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0024/2018), |
— |
uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej, |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając uzasadnione opinie przedstawione – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez Izbę Poselską Republiki Czeskiej, Bundestag, Senat Francji oraz Sejm RP, w których stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 23 maja 2018 r. (1) |
— |
uwzględniając art. 59 i 39 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0289/2018), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu (2); |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
(1) Dz.U. C 283 z 10.8.2018, s. 28.
(2) Niniejsze stanowisko odpowiada poprawkom przyjętym dnia 3 października 2018 r. (Teksty przyjęte, P8_TA(2018)0369).
P8_TC1-COD(2018)0018
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… w sprawie oceny technologii medycznych i zmiany dyrektywy 2011/24/UE
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 114 i art. 168 ust. 4 [Popr. 1],
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Rozwój technologii medycznych jest jednym z istotnych czynników napędzających wzrost gospodarczy i innowacyjność w Unii. Jego kluczem do osiągnięcia wysokiego poziomu ochrony zdrowia, jaki musi gwarantować polityka zdrowotna, z korzyścią dla wszystkich obywateli. Technologie medyczne stanowią innowacyjny sektor gospodarki, którego udział w ogólnym rynku wydatków na opiekę zdrowotną stanowi 10 % produktu krajowego brutto UE. Do technologii medycznych zaliczają się produkty lecznicze, wyroby medyczne i procedury medyczne, a także środki stosowane w celu zapobiegania chorobom oraz ich diagnozowania lub leczenia. [Popr. 2] |
(1a) |
W roku 2014 wydatki na leki wyniosły 1,41 % PKB i stanowiły 17,1 % łącznych wydatków na ochronę zdrowia, co oznacza istotny udział w tej kategorii. Wydatki na ochronę zdrowia w Unii stanowią 10 % PKB, tj. 1,3 bln EUR rocznie, z czego 220 mld EUR stanowią wydatki na produkty farmaceutyczne, a 110 mld EUR – wydatki na wyroby medyczne. [Popr. 3] |
(1b) |
W konkluzjach Rady z dnia 16 czerwca 2016 r. oraz w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie w sprawie unijnych możliwości zwiększenia dostępu do leków (4) podkreślono, że w Unii istnieje wiele barier dla dostępu do leków i innowacyjnych technologii, przy czym głównymi barierami są brak nowych sposobów leczenia pewnych chorób oraz wysokie ceny leków, które niejednokrotnie nie posiadają dodatkowej wartości terapeutycznej. [Popr. 4] |
(1c) |
Europejska Agencja Leków wydaje pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych w oparciu o zasadę bezpieczeństwa i skuteczności. Zwykle krajowe agencje oceny technologii medycznych oceniają efektywność porównawczą, ponieważ pozwoleniom na dopuszczenie do obrotu nie towarzyszy analiza efektywności porównawczej. [Popr. 5] |
(2) |
Ocena technologii medycznych (HTA) jest procesem opartym na dowodach naukowych , który umożliwia właściwym organom ustalenie względnej efektywności nowych lub istniejących technologii. Ocena technologii medycznych skupia się w szczególności na terapeutycznej wartości dodanej ocenianej technologii medycznej w porównaniu z innymi nowymi lub istniejącymi technologiami. [Popr. 6] |
(2a) |
Jak stwierdziła Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) podczas 67. Światowego Zgromadzenia Zdrowia, które odbyło się w maju 2014 r., ocena technologii medycznych musi stanowić narzędzie wspierające powszechny dostęp do opieki zdrowotnej. [Popr. 7] |
(2b) |
Ocena technologii medycznych powinna odgrywać istotną rolę w promowaniu innowacji zapewniających lepsze efekty dla pacjentów i społeczeństwa w ujęciu ogólnym, a także stanowi niezbędne narzędzie na rzecz zagwarantowania odpowiedniego wprowadzenia i stosowania technologii medycznych. [Popr. 8] |
(3) |
HTA obejmuje zarówno kliniczne jak i niekliniczne aspekty ocenianej technologii medycznej. W ramach finansowanych przez UE wspólnych działań w dziedzinie HTA (wspólne działania EUnetHTA) określono dziewięć domen, które służą za punkt odniesienia przy ocenie technologii medycznych. Cztery Z tych dziewięciu domen (składających się na HTA Core Model) cztery to domeny kliniczne, a pięć – niekliniczne. Cztery kliniczne domeny oceny dotyczą określenia problemu zdrowotnego i obecnej technologii oraz zbadania charakterystyki technicznej ocenianej technologii, jej względnego bezpieczeństwa oraz względnej efektywności klinicznej. Pięć domen oceny nieklinicznej dotyczy finansowej i ekonomicznej oceny danej technologii, a także aspektów etycznych, organizacyjnych, społecznych i prawnych. Domeny kliniczne nadają się zatem bardziej do objęcia wspólną oceną na szczeblu UE ze względu na ich podstawę, jaką są dowody naukowe, natomiast ocena domen nieklinicznych wydaje się być bardziej powiązana z kontekstem i podejściem krajowym oraz regionalnym. [Popr. 9] |
(3a) |
Pracownicy służby zdrowia, pacjenci i instytucje zdrowia publicznego muszą wiedzieć, czy nowa technologia medyczna stanowi ulepszenie istniejących technologii medycznych pod względem korzyści i ryzyka, czy też nie. W związku z tym wspólne oceny kliniczne mają na celu określenie terapeutycznej wartości dodanej nowych lub istniejących technologii medycznych w porównaniu z innymi nowymi lub istniejącymi technologiami medycznymi poprzez przeprowadzenie oceny porównawczej w oparciu o próby porównawcze z aktualnie najlepszym sprawdzonym sposobem leczenia („standardowym sposobem leczenia”) lub z obecnie najbardziej powszechnym sposobem leczenia, jeżeli nie istnieje standardowy sposób leczenia. [Popr. 10] |
(4) |
Wyniki ocen technologii medycznych są wykorzystywane jako element pomagający w podejmowaniu decyzji dotyczących przydziału środków budżetowych w dziedzinie zdrowia, na przykład przy ustalaniu cen lub poziomu refundacji HTA jest ważnym narzędziem służącym promowaniu innowacji wysokiej jakości, ukierunkowywaniu badań naukowych na niezaspokojone potrzeby diagnostyczne, terapeutyczne lub proceduralne w systemach opieki zdrowotnej, a także określaniu priorytetów klinicznych i społecznych. HTA może również przyczynić się do ulepszenia dowodów naukowych wykorzystywanych do podejmowania decyzji klinicznych, zwiększenia efektywności wykorzystania zasobów, nadania bardziej zrównoważonego charakteru systemom opieki zdrowotnej, poprawy dostępu pacjentów do tych technologii medycznych, a także podniesienia konkurencyjności sektora poprzez zwiększenie przewidywalności i prowadzenie bardziej efektywnych badań. Państwa członkowskie wykorzystują wyniki ocen technologii medycznych w celu zwiększania liczby dowodów naukowych , na których opierają się decyzje o wprowadzeniu technologii medycznych do ich systemów, czyli w celu wspomagania decyzji w zakresie przydzielania zasobów . HTA może zatem pomóc państwom członkowskim w tworzeniu i utrzymywaniu stabilnych systemów opieki zdrowotnej oraz pobudzaniu innowacyjności, która przynosi większe korzyści pacjentom. [Popr. 11] |
(4a) |
Współpraca w obszarze technologii medycznych może mieć również znaczenie na wszystkich etapach opracowywania technologii medycznej: na wczesnym etapie rozwoju poprzez analizę sytuacji (horizon scanning) w celu identyfikacji technologii, które będą miały istotny wpływ; na wczesnych etapach dialogu i doradztwa naukowego; w zakresie lepszego projektowania badań, aby zapewnić większą efektywność badawczą; oraz na głównych etapach ogólnej oceny już po opracowaniu danej technologii. Ponadto ocena technologii medycznych może stanowić pomocne narzędzie podczas podejmowania decyzji w sprawie zaprzestania inwestycji w przypadku, gdy dana technologia staje się przestarzała i nieodpowiednia w porównaniu z lepszymi dostępnymi alternatywami. Zacieśnienie współpracy między państwami członkowskimi w dziedzinie HTA powinno również pomóc w doskonaleniu i harmonizacji standardów opieki, a także diagnostyki i praktyk dotyczących badań przesiewowych noworodków w całej Unii. [Popr. 12] |
(4b) |
Współpraca w dziedzinie oceny technologii medycznych może wykraczać poza produkty farmaceutyczne i wyroby medyczne. Może również obejmować takie działania jak diagnostyka uzupełniająca w leczeniu, zabiegi chirurgiczne, profilaktyka oraz programy badań przesiewowych i programy związane z promocją zdrowia, narzędzia teleinformatyczne (ICT) oraz systemy organizacji opieki zdrowotnej lub procesy opieki zintegrowanej. Do oceny zróżnicowanych technologii, w zależności od ich charakterystyki, mają zastosowanie zróżnicowane wymogi, dlatego w dziedzinie oceny technologii medycznych konieczne jest przyjęcie spójnego podejścia, odpowiedniego do ich różnorodności. Ponadto w określonych obszarach, takich jak metody leczenia chorób rzadkich, produkty lecznicze stosowane w pediatrii, medycyna precyzyjna lub terapie zaawansowane, wartość dodana unijnej współpracy może być jeszcze większa. [Popr. 13] |
(5) |
Prowadzenie równoległych ocen przez różne państwa członkowskie i rozbieżności pomiędzy krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi w zakresie procesów i metodyk oceny mogą spowodować, że podmioty opracowujące technologie medyczne staną przed koniecznością spełnienia wielu różnych powielających się wymogów dotyczących przedkładania danych o różniącej się od siebie treści. Może to również prowadzić do powielania działań i otrzymywania rozbieżnych wyników, co zwiększa obciążenie finansowe i administracyjne, a tym samym hamuje swobodny przepływ danych technologii medycznych i zakłóca funkcjonowanie rynku wewnętrznego , które mogą zwiększać obciążenie finansowe i administracyjne, a tym samym hamować swobodny przepływ danych technologii medycznych i zakłócać funkcjonowanie rynku wewnętrznego . W niektórych uzasadnionych przypadkach, w których konieczne jest uwzględnienie szczególnych cech krajowych i regionalnych systemów opieki zdrowotnej oraz priorytetów, może być konieczne przeprowadzenie uzupełniającej oceny dotyczącej pewnych aspektów. Jednakże oceny, które nie mają istotnego znaczenia dla decyzji w niektórych państwach członkowskich, mogą prowadzić do opóźnienia wdrażania innowacyjnych technologii, a w efekcie do opóźnienia dostępu pacjentów do korzystnych, innowacyjnych metod leczenia . [Popr. 14] |
(6) |
Państwa członkowskie przeprowadzają wprawdzie przeprowadziły wspólne oceny w ramach współfinansowanych przez UE wspólnych działań, jednak praca ta jest nieefektywna, gdyż polega na współpracy formie poszczególnych projektów, a nie na trwałym modelu współpracy. Państwa członkowskie w bardzo niewielkim stopniu wykorzystują wyniki . Oceny te odbywały się w trzech etapach , zgodnie z art. 15 dyrektywy 2011/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady (5) , za pośrednictwem trzech wspólnych działań o określonych celach i budżecie: EUnetHTA 1, w latach 2010–2012 (6 mln EUR); EUnetHTA 2, w latach 2012–2015 (9,5 mln EUR); oraz EUnetHTA 3, od czerwca 2016 r. z datą zakończenia w 2020 r. (20 mln EUR). Z uwagi na czas trwania tych działań oraz celowość zapewnienia ich ciągłości niniejsze rozporządzenie ustanawia bardziej trwały sposób kontynuacji wspólnych prac, w tym wspólne ocen. Głównymi dotychczasowymi efektami współpracy są: model oceny „HTA Core Model”, który wyznacza ramy dla sprawozdań z HTA; baza danych umożliwiająca wymianę informacji na temat planowanych, realizowanych lub niedawno opublikowanych projektów przeprowadzonych przez poszczególne agencje (baza danych POP); baza danych i wiedzy na potrzeby przechowywania informacji oraz w zakresie stanu oceny obiecujących kliniczne, co oznacza, że nie został zlikwidowany problem powielania ocen tych samych technologii medycznych przez organy i instytucje ds. lub wniosków o wykonanie dodatkowych badań zgłaszanych w ramach HTA; oraz zestaw wytycznych metodologicznych i narzędzi wspierających dla agencji HTA w różnych państwach członkowskich w tych samych lub podobnych ramach czasowych, w tym wytycznych dotyczących dostosowania sprawozdań z jednego kraju do drugiego . [Popr. 15] |
(6a) |
Jednakże praca w ramach tych wspólnych działań była nieefektywna, gdyż polegała na współpracy w realizacji poszczególnych projektów, a nie na trwałym modelu współpracy. Państwa członkowskie w bardzo niewielkim stopniu wykorzystują wyniki wspólnych prac, w tym wspólne oceny kliniczne, co oznacza, że nie został zlikwidowany problem powielania ocen tych samych technologii medycznych przez organy i instytucje ds. HTA w różnych państwach członkowskich w tych samych lub podobnych ramach czasowych. [Popr. 16] |
(7) |
Rada w W konkluzjach z grudnia 2014 r w sprawie innowacji dla dobra pacjentów (6) uznała Rada stwierdziła, że ocena technologii medycznych pełni kluczową rolę oceny jako narzędzie polityki zdrowotnej mające pomóc w dokonywaniu zrównoważonych i sprawiedliwych wyborów opartych na dowodach w dziedzinie opieki zdrowotnej i technologii medycznych i , z korzyścią dla pacjentów. Rada wezwała również Komisję do kontynuowania dalszego wspierania współpracy w sposób zrównoważony i zaapelowała o pogłębienie współpracy w zakresie oceny technologii medycznych między państwami członkowskimi oraz o przeanalizowanie możliwości współpracy w zakresie wymiany informacji między odpowiednimi organami. Ponadto w konkluzjach z grudnia 2015 r. w sprawie medycyny spersonalizowanej dla pacjentów Rada zachęciła państwa członkowskie i Komisję do wzmocnienia metod oceny technologii medycznych mających zastosowanie do medycyny spersonalizowanej, a w konkluzjach z czerwca 2016 r. w sprawie wzmocnienia równowagi w systemach farmaceutycznych w Unii Europejskiej i jej państwach członkowskich ponownie potwierdziła, że państwa członkowskie dostrzegają wyraźną wartość dodaną współpracy w zakresie HTA. Z kolei we wspólnym sprawozdaniu DG ds. Gospodarczych i Finansowych Komisji Europejskiej i Komitetu Polityki Gospodarczej z października 2016 r. zaapelowano o pogłębienie współpracy europejskiej w zakresie HTA. [Popr. 17] |
(8) |
Parlament Europejski w rezolucji z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie unijnych możliwości zwiększenia dostępu do leków (7) wezwał Komisję, aby tak szybko jak to możliwe przedstawiła wniosek ustawodawczy w sprawie europejskiego systemu oceny technologii medycznych oraz aby ustanowiła zharmonizowane i przejrzyste kryteria oceny technologii medycznych w celu oceny terapeutycznej wartości dodanej leków i względnej efektywności technologii medycznych w odniesieniu do najlepszych możliwych alternatyw przy uwzględnieniu poziomu innowacji i korzyści dla pacjentów . [Popr. 18] |
(9) |
W komunikacie z 2015 r. w sprawie usprawniania jednolitego rynku (8) Komisja ogłosiła zamiar wprowadzenia inicjatywy w sprawie HTA w celu zwiększenia koordynacji i tym samym uniknięcia powielania ocen produktu w różnych państwach członkowskich, a także w celu poprawy funkcjonowania jednolitego rynku w obszarze technologii medycznych. |
(10) |
Aby zapewnić lepsze funkcjonowanie rynku wewnętrznego i przyczyniać się do zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia ludzkiego, konieczne jest zbliżenie przepisów dotyczących przeprowadzania ocen klinicznych na szczeblu krajowym i ocen klinicznych niektórych technologii medycznych na szczeblu UE, a także wspierania dotychczasowej dobrowolnej współpracy między państwami członkowskimi w odniesieniu do pewnych aspektów HTA. Wspomniane zbliżenie przepisów powinno zagwarantować standardy najwyższej jakości i być dostosowane do najlepszych dostępnych praktyk. Nie powinno ono zachęcać do zastosowania najniższego wspólnego mianownika ani zmuszać instytucji ds. HTA, które posiadają większą wiedzę fachową i stosują wyższe standardy, do akceptacji niższych wymogów. Powinno ono raczej prowadzić do zwiększenia potencjału i jakości HTA na szczeblu krajowym i regionalnym. [Popr. 19] |
(11) |
Zgodnie z art. 168 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) państwa członkowskie pozostają odpowiedzialne za organizację i świadczenie opieki zdrowotnej. W związku z tym właściwe jest ograniczenie zakresu przepisów unijnych do tych aspektów HTA, które odnoszą się do klinicznej oceny technologii medycznej, a w szczególności zagwarantowanie, by wnioski z oceny ograniczały się do ustaleń dotyczących porównawczej efektywności danej technologii . Przewidziana w niniejszym rozporządzeniu wspólna ocena kliniczna stanowi naukową analizę względnych efektów technologii medycznej w kontekście wyników w zakresie efektywności , bezpieczeństwa i skuteczności, łącznie zwanych wynikami klinicznymi, które to efekty są oceniane w odniesieniu do wskaźników porównawczych uznawanych obecnie za odpowiednie oraz w odniesieniu do wybranych grup lub podgrup pacjentów, z uwzględnieniem kryteriów HTA Core Model. Obejmuje to uwzględnienie stopnia pewności w odniesieniu do względnych efektów w oparciu o dostępne dowody . Wyniki takich wspólnych ocen klinicznych nie powinny zatem mieć wpływu na zakres uznania państw członkowskich w odniesieniu do późniejszych decyzji w sprawie ustalania cen i refundacji, łącznie z określeniem kryteriów dla ustalania cen i refundacji, które mogą zależeć od uwarunkowań zarówno klinicznych jak i nieklinicznych i które pozostają wyłącznie w zakresie kompetencji krajowych. W związku z powyższym krajowa ocena przeprowadzana przez poszczególne państwa członkowskie nie wchodzi w zakres niniejszego rozporządzenia. [Popr. 20] |
(12) |
Aby zapewnić szerokie stosowanie zharmonizowanych przepisów dotyczących aspektów klinicznych HTA , wesprzeć współpracę między państwami członkowskimi w tym zakresie oraz umożliwić łączenie wiedzy eksperckiej oraz zasobów między instytucjami ds. HTA, a tym samym ograniczyć marnotrawstwo i nieefektywność w opiece zdrowotnej, należy wymagać przeprowadzania wspólnych ocen klinicznych w odniesieniu do wszystkich produktów leczniczych podlegających centralnej procedurze wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (9), które zawierają nową substancję czynną, oraz w przypadku gdy te produkty lecznicze są następnie dopuszczone dla nowego wskazania leczniczego. Wspólne oceny kliniczne powinny być również przeprowadzane w odniesieniu do niektórych wyrobów medycznych w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 (10), które są w najwyższej klasie ryzyka i dla których odpowiednie panele ekspertów przedstawiły swoje opinie lub uwagi. Wyroby medyczne powinny być wybierane do wspólnej oceny klinicznej w oparciu o określone kryteria zważywszy na potrzebę uzyskania większej liczby dowodów klinicznych dotyczących wszystkich tych nowych technologii medycznych . [Popr. 21] |
(13) |
W celu zapewnienia dokładności i aktualności wspólnych ocen klinicznych zadbania o to, aby wspólne oceny kliniczne technologii medycznych były dokładne i aktualne, odznaczały się wysoką jakością oraz były zawsze oparte na najlepszych dostępnych w danym momencie dowodach naukowych, należy określić warunki dotyczące elastyczną i uregulowaną procedurę aktualizacji ocen, w szczególności gdy dodatkowe dane dostępne w przypadku, gdy po początkowej ocenie pojawią się nowe dowody lub dodatkowe dane, które mogą zwiększyć dokładność ilość dowodów naukowych, a tym samym jakość oceny. [Popr. 22] |
(14) |
Należy ustanowić grupę koordynacyjną złożoną z przedstawicieli organów i instytucji do spraw oceny technologii medycznych z państw członkowskich, która będzie odpowiedzialna za nadzorowanie przeprowadzania wspólnych ocen klinicznych i innych wspólnych prac wchodzących w zakres niniejszego rozporządzenia oraz będzie posiadać udokumentowaną wiedzę fachową w tej dziedzinie . [Popr. 23] |
(15) |
W celu zapewnienia, by wspólne oceny kliniczne i konsultacje naukowe odbywały się pod kierownictwem państw członkowskich, państwa członkowskie powinny wyznaczyć krajowe lub regionalne organy i instytucje ds. HTA, które – jako członkowie grupy koordynacyjnej – będą pomagać w procesie podejmowania decyzji jako członkowie grupy koordynacyjnej dotyczących przeprowadzania takich ocen . Wyznaczone organy i instytucje powinny zapewnić reprezentację w grupie koordynacyjnej i techniczną wiedzę ekspercką w jej podgrupach na odpowiednio wysokim poziomie, z uwzględnieniem potrzeby możliwości zapewnienia wiedzy eksperckiej w dziedzinie HTA w odniesieniu do produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Struktura organizacyjna powinna uwzględniać szczególne uprawnienia podgrup prowadzących wspólne oceny kliniczne i wspólne konsultacje naukowe. Należy unikać wszelkich konfliktów interesów. [Popr. 24] |
(15a) |
Przejrzystość i jawność tego procesu ma zasadnicze znaczenie. Wszystkie dane kliniczne będące przedmiotem oceny powinny zatem być w najwyższym stopniu przejrzyste i jawne w celu zbudowania zaufania do systemu. W przypadku istnienia danych poufnych ze względów handlowych poufność musi być precyzyjnie zdefiniowana i uzasadniona, a poufne dane muszą zostać odpowiednio wydzielone i być należycie chronione. [Popr. 25] |
(16) |
Aby zharmonizowane procedury prowadziły do realizacji celu dotyczącego rynku wewnętrznego oraz osiągnęły swój cel, jakim jest zwiększenie innowacji i poprawa jakości dowodów klinicznych , państwa członkowskie powinny być zobowiązane do pełnego uwzględniania wyników uwzględniać wyniki wspólnych ocen klinicznych i niepowtarzania tych ocen. nie powinny ich powtarzać. Zgodnie z potrzebami krajowymi państwa członkowskie powinny mieć prawo do uzupełnienia wspólnych ocen klinicznych dodatkowymi dowodami i analizami klinicznymi w celu uwzględnienia różnic w zakresie komparatorów lub szczególnego kontekstu krajowego danego sposobu leczenia. Takie uzupełniające oceny kliniczne powinny być należycie uzasadnione i proporcjonalne oraz powinny zostać zgłoszone Komisji i grupie koordynacyjnej. Ponadto przestrzeganie tego obowiązku nie uniemożliwia państwom członkowskim przeprowadzania nieklinicznych ocen tej samej technologii medycznej ani wyciągania wniosków co do klinicznej wartości dodanej takiej technologii w ramach krajowego procesu oceny, który może obejmować zarówno kliniczne jak i niekliniczne dane i kryteria szczególne dla danego państwa członkowskiego na szczeblu krajowym lub regionalnym . Nie uniemożliwia to również państwom członkowskim sformułowania własnych zaleceń lub decyzji w sprawie ustalania cen lub zwrotu kosztów. [Popr. 26] |
(16a) |
Aby ocena kliniczna mogła być wykorzystana do celów krajowych decyzji dotyczących refundacji, powinna w idealnym przypadku dotyczyć grup ludności, dla których dany lek byłby refundowany w danym państwie członkowskim. [Popr. 27] |
(17) |
Ramy czasowe dla wspólnych ocen klinicznych produktów leczniczych powinny być w miarę możliwości ustalane poprzez odniesienie do ram czasowych dotyczących zakończenia centralnej procedury wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 726/2004. Taka koordynacja powinna zapewnić, by oceny kliniczne mogły skutecznie ułatwiać dostęp do rynku i przyczyniać się do dostępności innowacyjnych technologii dla pacjentów bez zbędnych opóźnień. Zasadniczo proces ten powinien zakończyć się w momencie publikacji decyzji Komisji przyznającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu. [Popr. 28] |
(17a) |
W przypadku sierocych produktów leczniczych wspólne konsultacje naukowe muszą zapewniać, aby nowe podejście nie skutkowało zbędną zwłoką w ocenie sierocych produktów leczniczych w stosunku do bieżącej sytuacji, oraz uwzględniać pragmatyczne podejście przyjęte w ramach EUnetHTA. [Popr. 29] |
(18) |
Przy ustalaniu harmonogramu wspólnych ocen klinicznych wyrobów technologii medycznych należy wziąć pod uwagę bardzo zdecentralizowaną ścieżkę dostępu do rynku dla tych ramy czasowe określone w rozporządzeniu (WE) nr 726/2004 dotyczące zakończenia centralnej procedury wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu w odniesieniu do produktów leczniczych, a także procesu oznakowania CE wyrobów i dostępność odpowiednich dowodów wymaganych medycznych objętych rozporządzeniem (UE) 2017/745 oraz procesu oznakowania CE wyrobów medycznych do przeprowadzenia wspólnej oceny klinicznej. Ponieważ wymagane dowody mogą stać się dostępne dopiero po wprowadzeniu wyrobu medycznego do obrotu oraz w celu umożliwienia wyboru wyrobów medycznych diagnostyki in vitro objętych rozporządzeniem (UE) 2017/746 Parlamentu Europejskiego i Rady (11) . W każdym przypadku w ocenach tych należy wziąć pod uwagę dostępność odpowiednich dowodów naukowych i danych potwierdzających w ilości wymaganej do przeprowadzenia wspólnej oceny klinicznej , a oceny te powinny być przeprowadzane w odpowiednim czasie, należy umożliwić przeprowadzanie ocen takich wyrobów po ich wejściu na rynek terminie możliwie najbliższym terminowi dopuszczenia wyrobów do obrotu , w przypadku produktów leczniczych, i w każdym wypadku bez zbędnych nieuzasadnionych opóźnień . [Popr. 30] |
(19) |
We wszystkich przypadkach W każdym przypadku wspólne prace prowadzone na mocy niniejszego rozporządzenia, a w szczególności wspólne oceny kliniczne powinny prowadzić do terminowego uzyskania wyników wysokiej jakości i nie powinny opóźniać ani zakłócać opóźniając ani nie zakłócając procesu oznakowania CE wyrobów medycznych ani dostępu do rynku technologii medycznych. Prace te powinny być prowadzone oddzielnie i niezależnie od regulacyjnych ocen bezpieczeństwa, jakości, skuteczności czy sprawności technologii medycznych przeprowadzonych na podstawie innych przepisów unijnych i nie powinny mieć wpływu na decyzje podjęte zgodnie z innymi przepisami Unii. [Popr. 31] |
(19a) |
Prace w ramach oceny technologii medycznych objęte zakresem niniejszego rozporządzenia powinny być prowadzone w sposób niezależny i odrębny od regulacyjnych ocen bezpieczeństwa i skuteczności technologii medycznych, które są przeprowadzane na podstawie innych unijnych aktów prawnych, i nie powinny mieć żadnego wpływu na inne kwestie nieobjęte zakresem niniejszego rozporządzenia, przyjęte zgodnie z innymi przepisami Unii. [Popr. 32] |
(19b) |
W przypadku sierocych produktów leczniczych wspólne sprawozdanie nie powinno dokonywać ponownej oceny kryteriów oznaczania produktu leczniczego jako sierocy. Oceniający i współoceniający powinni jednakże mieć pełny dostęp do danych wykorzystywanych przez organy odpowiedzialne za wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, a także możliwość wykorzystywania lub generowania dodatkowych danych istotnych z punktu widzenia oceny produktu leczniczego w kontekście wspólnej oceny klinicznej. [Popr. 33] |
(19c) |
Rozporządzenie (UE) 2017/745 w sprawie wyrobów medycznych i rozporządzenie (UE) 2017/746 w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro przewidują, że dopuszczenie tych wyrobów do obrotu opiera się na zasadach przejrzystości i bezpieczeństwa, a nie skuteczności. Jednakże stopniowe powiększanie oferty wyrobów medycznych mających rozwiązywać różne problemy kliniczne zapowiada zmianę paradygmatu na nowy model, w którym rynek jest bardzo rozdrobniony, innowacyjność ma charakter przede wszystkim przyrostowy i nie istnieje wystarczająca liczba dowodów klinicznych, co oznacza, że konieczna jest ściślejsza współpraca i częstsza wymiana informacji między organami oceniającymi. W związku z tym należy podjąć działania zmierzające do stworzenia scentralizowanego systemu wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, w ramach którego przeprowadzana ocena będzie oparta na kryteriach bezpieczeństwa, skuteczności i jakości. Jest to jeden z aspektów, co do których państwa członkowskie domagają się zwiększenia współpracy w ramach przyszłych europejskich HTA. Obecnie w 20 państwach członkowskich i Norwegii istnieją systemy oceny technologii medycznych w odniesieniu do wyrobów medycznych, a w 12 państwach członkowskich i Norwegii ustanowiono wytyczne i prowadzone są dialogi na wczesnym etapie. EUnetHTA przeprowadza wysokiej jakości oceny względnej efektywności wyrobów medycznych w oparciu o metodę, którą można przyjąć za punkt odniesienia dla niniejszego rozporządzenia. [Popr. 34] |
(20) |
Aby ułatwić podmiotom opracowującym Podmioty opracowujące technologie medyczne efektywne uczestnictwo we wspólnych ocenach klinicznych, należy im umożliwić, w stosownych przypadkach, zaangażowanie się we wspólne konsultacje naukowe z grupą koordynacyjną mogą przeprowadzać konsultacje naukowe z grupą koordynacyjną lub grupami roboczymi wyznaczonymi w tym celu i składającymi się z ekspertów z krajowych lub regionalnych organów oceniających , aby uzyskać wskazówki co do dowodów i danych klinicznych potrzeb badawczych oraz sposobów przeprowadzania badań , które mogą być wymagane do celów oceny klinicznej są najodpowiedniejsze dla uzyskania jak najlepszych dowodów i maksymalizacji efektywności badawczej . Biorąc pod uwagę wstępny charakter konsultacji, ewentualne wskazówki nie powinny być wiążące dla podmiotów opracowujących technologie medyczne ani dla organów i instytucji ds. HTA. [Popr. 35] |
(20a) |
Wspólne konsultacje naukowe powinny dotyczyć struktury badań klinicznych, określenia najlepszych komparatorów w oparciu o najlepsze praktyki medyczne, mając na uwadze interes pacjentów. Proces konsultacji powinien być przejrzysty. [Popr. 36] |
(21) |
Wspólne oceny kliniczne i wspólne konsultacje naukowe wymagają mogłyby wymagać wymiany poufnych informacji poufnych handlowych między podmiotami opracowującymi technologie medyczne oraz organami i instytucjami ds. HTA. W celu zapewnienia ochrony takich informacji informacje przekazywane grupie koordynacyjnej w ramach ocen i konsultacji powinny być ujawniane osobie trzeciej dopiero po zawarciu umowy o poufności. Ponadto konieczne jest, aby wszelkie podawane do publicznej wiadomości informacje na temat wyników wspólnych konsultacji naukowych były przedstawione w formacie umożliwiającym zachowanie anonimowości i przeredagowane pod kątem szczególnie chronionych informacji handlowych. [Popr. 37] |
(21a) |
Wspólne oceny kliniczne wymagają dostępu do wszystkich danych klinicznych i upublicznionych dowodów naukowych dostarczonych przez podmioty opracowujące technologie medyczne. Wykorzystane dane kliniczne, badania, informacje na temat metody i wykorzystane wyniki kliniczne powinny być upubliczniane. Dzięki jak największemu upublicznieniu danych naukowych i ocen będzie można poczynić postępy w zakresie badań biomedycznych oraz zapewnić największy możliwy poziom zaufanie do systemu. W przypadku wymiany szczególnie chronionych informacji handlowych poufność takich danych powinna być chroniona poprzez przedstawianie ich w formie zanonimizowanej przy redagowaniu sprawozdań przed publikacją, z uwzględnieniem interesu publicznego. [Popr. 38] |
(21b) |
Według Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, jeżeli informacje zawarte w danym dokumencie mają skutki dla zdrowia pojedynczych osób (np. informacje dotyczące skuteczności leku), interes publiczny związany z ujawnieniem tych informacji ma generalnie priorytet względem wszelkich żądań dotyczących zachowania poufności handlowej. Zdrowie publiczne powinno być zawsze nadrzędne wobec interesów handlowych. [Popr. 39] |
(22) |
W celu zapewnienia skutecznego wykorzystania dostępnych zasobów należy przewidzieć analizę sytuacji (horizon scanning), aby umożliwić wczesną identyfikację nowo pojawiających się technologii, które mogą mieć największy wpływ na pacjentów, zdrowie publiczne i systemy opieki zdrowotnej , a także ukierunkować badania pod względem strategicznym . Taka obserwacja powinna ułatwić ustalanie kolejności technologii, które mają zostać objęte wspólną oceną kliniczną przeprowadzoną przez grupę koordynacyjną . [Popr. 40] |
(23) |
Unia powinna w dalszym ciągu wspierać dobrowolną współpracę państw członkowskich w dziedzinie HTA w takich innych obszarach , takich jak opracowywanie i realizacja programów szczepień oraz budowanie potencjału krajowych systemów oceny technologii medycznych. Taka dobrowolna współpraca powinna również ułatwiać tworzenie synergii z inicjatywami w ramach strategii jednolitego rynku cyfrowego dotyczącymi odpowiednich cyfrowych i opartych na danych aspektów zdrowia i opieki, z myślą o zapewnieniu dodatkowych dowodów z praktyki klinicznej mających znaczenie dla oceny technologii medycznych. [Popr. 41] |
(24) |
Aby zapewnić otwartość i przejrzystość wspólnych prac, grupa koordynacyjna powinna współpracować i konsultować się z szerokim gronem zainteresowanych stron. Jednakże w celu zachowania integralności W celu zachowania obiektywności , przejrzystości i jakości wspólnych prac należy opracować przepisy, które zagwarantują niezależność , publiczny charakter i bezstronność tych prac oraz zapewnią, by takie konsultacje nie doprowadziły do konfliktu interesów. [Popr. 42] |
(24a) |
Należy zagwarantować dialog między grupą koordynacyjną a organizacjami pacjentów, organizacjami konsumentów, pozarządowymi organizacjami zdrowia, ekspertami z dziedziny ochrony zdrowia i pracownikami służby zdrowia, zwłaszcza przy pomocy sieci zainteresowanych stron, z gwarancją niezależności, przejrzystości i bezstronności podejmowanych decyzji. [Popr. 43] |
(24b) |
Aby zapewnić efektywne podejmowanie decyzji oraz ułatwić dostęp do leków, ważna jest odpowiednia współpraca między decydentami na kluczowych etapach cyklu życia leków. [Popr. 44] |
(25) |
Aby zapewnić jednolite podejście do wspólnych prac przewidzianych w niniejszym rozporządzeniu, należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w celu ustanowienia wspólnych ram proceduralnych i metodycznych dla ocen klinicznych, procedur dotyczących grupa koordynacyjna, składająca się z krajowych lub regionalnych organów i instytucji odpowiedzialnych za ocenę technologii medycznej o potwierdzonych kompetencjach i uznanej niezależności i bezstronności, powinna opracować metodę zapewniającą wysoką ogólną jakość prac. Komisja powinna zatwierdzić , w drodze aktów wykonawczych, tę metodę i wspólne ramy proceduralne dla wspólnych ocen klinicznych i procedur dotyczących wspólnych konsultacji naukowych. W stosownych i uzasadnionych przypadkach należy opracować odrębne przepisy dla produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Przy opracowywaniu takich przepisów Komisja powinna należy uwzględnić wyniki prac podjętych w ramach wspólnych działań EUnetHTA. Powinna uwzględnić również , zwłaszcza wytyczne metodyczne i wzory formularzy prezentacji materiału dowodowego, inicjatywy w dziedzinie oceny technologii medycznych finansowane w ramach programu badawczego „Horyzont 2020”, a także inicjatywy regionalne w dziedzinie HTA, takie jak inicjatywa Beneluxa i deklaracja z Valletty. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (12). [Popr. 45] |
(25a) |
Zgodnie z deklaracją helsińską ramy metodyczne powinny zapewniać wysoką jakość i doskonałe dowody kliniczne dzięki doborowi najwłaściwszych referencyjnych wskaźników porównawczych. Ramy te powinny opierać się na wysokich standardach jakości, najlepszych dostępnych dowodach naukowych, pochodzących przede wszystkim z randomizowanych badań klinicznych z podwójnie ślepą próbą, metaanalizy i systematycznych kontroli. Powinny także uwzględniać przydatne, relewantne, wymierne, konkretne i dostosowane do danej sytuacji klinicznej kryteria, najlepiej punkty końcowe. Dokumenty przedstawione przez podmiot wnioskujący muszą odnosić się do najnowszych i upublicznionych danych. [Popr. 46] |
(25b) |
Wszelkie szczegółowe aspekty metody, jak np. w przypadku szczepień, powinny być uzasadnione i dopuszczone jedynie w bardzo konkretnych okolicznościach, powinny spełniać te same wymogi rzetelności naukowej i te same standardy naukowe i nigdy nie powinny negatywnie wpływać na jakość technologii medycznych lub dowodów klinicznych. [Popr. 47] |
(25c) |
Komisja powinna zapewnić wsparcie administracyjne dla wspólnych prac grupy koordynacyjnej, która po konsultacji z zainteresowanymi stronami wydaje ostateczną opinię dotyczącą tych prac. [Popr. 48] |
(26) |
W celu zapewnienia pełnej operacyjności niniejszego rozporządzenia i dostosowania go do postępu technicznego i naukowego należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do treści dokumentów, które należy złożyć, sprawozdań i sprawozdań podsumowujących z Komisja powinna przyjąć akty wykonawcze dotyczące przepisów proceduralnych dla wspólnych ocen klinicznych, treści dokumentacji związanej z wnioskami, sprawozdań ze wspólnych konsultacji naukowych oraz zasad wyboru zainteresowanych stron. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te odbywały się zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. (13) . W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te powinny otrzymać wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji powinni móc systematycznie brać udział w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. [Popr. 49] |
(27) |
Aby zapewnić dostęp do wystarczających zasobów do celów wspólnych prac przewidzianych oraz stabilne wsparcie administracyjne przewidziane na mocy niniejszego rozporządzenia, Unia powinna zapewnić środki finansowe na wspólne prace i dobrowolną współpracę oraz na ramy wsparcia dla tych działań. Środki finansowe powinny pokrywać koszty przygotowywania sprawozdań ze wspólnych ocen klinicznych i wspólnych konsultacji naukowych. stabilne i stałe finansowanie – ze środków publicznych na podstawie wieloletnich ram finansowych – wspólnych prac i dobrowolnej współpracy, jak również na ram wsparcia dla tych działań. Państwa członkowskie powinny również mieć możliwość oddelegowania ekspertów krajowych do Komisji w celu wsparcia sekretariatu grupy koordynacyjnej. Komisja Europejska powinna ustanowić system opłat dla podmiotów opracowujących technologie medyczne wnioskujących o wspólne konsultacje naukowe i wspólne oceny kliniczne, które to opłaty będą przeznaczane na badania w zakresie nieuwzględnionych potrzeb medycznych. W żadnym przypadku opłaty te nie mogą być przeznaczane na finansowanie wspólnych prac na mocy niniejszego rozporządzenia. [Popr. 50] |
(28) |
Aby ułatwić wspólne prace i wymianę informacji między państwami członkowskimi w zakresie oceny technologii medycznych, należy przewidzieć ustanowienie platformy informatycznej, która zawiera odpowiednie bazy danych i bezpieczne kanały komunikacji , a także wszelkie informacje na temat procedur, metodyki, wykształcenia i interesów oceniających i członków sieci zainteresowanych stron, jak również sprawozdania i wyniki wspólnych prac, które powinny być upubliczniane . Komisja powinna także zapewnić powiązanie między platformą informatyczną a innymi infrastrukturami danych istotnych dla celów HTA, takimi jak rejestry danych z praktyki klinicznej. [Popr. 51] |
(28a) |
Współpraca powinna być oparta na zasadzie dobrego zarządzania, która obejmuje przejrzystość, obiektywność, niezależność doświadczenia i sprawiedliwe postępowanie. Warunkiem wstępnym pomyślnej współpracy jest zaufanie, które można osiągnąć wyłącznie w drodze rzeczywistego zaangażowania wszystkich podmiotów i dostępu do doświadczenia, rozwoju zdolności i wysokiej jakości produkcji. [Popr. 52] |
(28b) |
Obecnie nie istnieje wspólnie uzgodniona definicja wysokiej jakości innowacji oraz terapeutycznej wartości dodanej, dlatego Unia powinna przyjąć definicje tych terminów w drodze uzgodnienia lub porozumienia ze wszystkimi stronami. [Popr. 53] |
(29) |
Aby zapewnić sprawne utworzenie i funkcjonowanie wspólnych ocen na szczeblu Unii oraz zagwarantować ich jakość, należy przewidzieć okres przejściowy umożliwiający stopniowe zwiększanie liczby wspólnych ocen przeprowadzonych w ciągu roku. Liczbę ocen, które mają zostać przeprowadzone, należy określić z należytym uwzględnieniem dostępnych zasobów i liczby uczestniczących państw członkowskich, tak aby osiągnąć pełną zdolność w tym zakresie do końca okresu przejściowego. Ustanowienie takiego okresu przejściowego powinno również dać państwom członkowskim okazję do pełnego dostosowania swoich systemów krajowych do ram wspólnych prac pod względem przydziału zasobów, harmonogramu i ustalania priorytetów w odniesieniu do ocen. |
(30) |
W okresie przejściowym udział państw członkowskich we wspólnych ocenach klinicznych i wspólnych konsultacjach naukowych nie powinien być obowiązkowy. Nie powinno to wpływać na obowiązek państw członkowskich do stosowania zharmonizowanych przepisów wobec ocen klinicznych przeprowadzanych na szczeblu krajowym. Ponadto w trakcie okresu przejściowego państwa członkowskie nieuczestniczące we wspólnych pracach mogą w każdym momencie zdecydować się na udział. W celu zapewnienia stabilnej i sprawnej organizacji wspólnych prac i funkcjonowania rynku wewnętrznego państwa członkowskie, które już uczestniczą w systemie, nie powinny mieć możliwości wycofania się z ram dla wspólnych prac. Oceny kliniczne rozpoczęte w państwach członkowskich przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia powinny być kontynuowane, chyba że państwa członkowskie zdecydują o ich wstrzymaniu. [Popr. 54] |
(31) |
W celu zapewnienia, by ramy wsparcia były dalszym ciągu jak najbardziej efektywne i racjonalne pod względem kosztów, Po okresie przejściowym , lecz zanim zharmonizowany system oceny technologii medycznych ustanowiony na mocy niniejszego rozporządzenia stanie się obowiązkowy , Komisja powinna złożyć przedłożyć sprawozdanie z wykonania przepisów dotyczących zakresu wspólnych ocen klinicznych oraz funkcjonowania ram wsparcia nie później niż dwa lata po zakończeniu okresu przejściowego. W sprawozdaniu można w szczególności rozważyć, czy istnieje potrzeba, by przenieść te ramy wsparcia do agencji unijnej oraz wprowadzić mechanizm uiszczania opłat, za pomocą którego podmioty opracowujące technologie medyczne mogłyby także przyczyniać się do finansowania wspólnych prac. oceny skutków dotyczące całej wprowadzonej procedury. Sprawozdanie z oceny skutków powinno zawierać między innymi ocenę postępów poczynionych w zakresie dostępu pacjentów do nowych technologii medycznych i funkcjonowania rynku wewnętrznego , wpływu na jakość innowacji i stabilność systemów opieki zdrowotnej , a także adekwatności zakresu wspólnych ocen klinicznych i funkcjonowania ram wsparcia . [Popr. 55] |
(32) |
Komisja powinna przeprowadzić ocenę niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z pkt 22 porozumienia międzyinstytucjonalnego w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r. ocena ta powinna opierać się na pięciu kryteriach: skuteczności, efektywności, odpowiedniości, spójności i europejskiej wartości dodanej i powinna być wspierana przez program monitorowania. Wyniki tej oceny powinny być również przedstawiane Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. [Popr. 56] |
(33) |
Dyrektywa 2011/24/UE stanowi, że Unia powinna wspierać i ułatwiać współpracę i wymianę informacji naukowych między państwami członkowskimi w ramach dobrowolnej sieci skupiającej wyznaczone przez państwa członkowskie organy lub podmioty krajowe odpowiedzialne za ocenę technologii medycznych. Ponieważ kwestie te są regulowane przepisami niniejszego rozporządzenia, należy odpowiednio zmienić dyrektywę 2011/24/UE. |
(34) |
Ponieważ cele niniejszego rozporządzenia, a mianowicie zbliżenie przepisów państw członkowskich w sprawie przeprowadzania ocen klinicznych na szczeblu krajowym i ustanowienie ram dla obowiązkowych wspólnych ocen klinicznych niektórych technologii medycznych na szczeblu Unii technologii medycznych wchodzących w zakres zastosowania niniejszego rozporządzenia , nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez same państwa członkowskie, natomiast z uwagi na zasięg działań i skutki możliwe jest ich lepsze osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, [Popr. 57] |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Rozdział I
Przepisy ogólne
Artykuł 1
Przedmiot
1. Niniejszym Biorąc pod uwagę wyniki prac podjętych w ramach wspólnych działań EUnetHTA, niniejszym rozporządzeniem ustanawia się: [Popr. 58]
a) |
ramy wsparcia i procedury współpracy w zakresie klinicznej oceny technologii medycznych na szczeblu Unii; [Popr. 59] |
b) |
wspólne zasady metody klinicznej oceny technologii medycznych. [Popr. 60] |
2. Niniejsze rozporządzenie nie ma wpływu na prawa i obowiązki państw członkowskich w zakresie organizacji i świadczenia usług zdrowotnych i opieki medycznej oraz podziału zasobów przeznaczonych na ten cel. Ponadto niniejsze rozporządzenie nie może ingerować w wyłączne kompetencje krajowe państw członkowskich do podejmowania decyzji w sprawie ustalania cen i refundacji na szczeblu krajowym. [Popr. 61]
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
a) |
„produkt leczniczy” oznacza produkt leczniczy do stosowania u ludzi w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/83/WE (14); |
b) |
„wyrób medyczny” oznacza wyrób medyczny w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2017/745; |
ba) |
„wyrób medyczny do diagnostyki in vitro” oznacza wyrób medyczny do diagnostyki in vitro w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2017/746; [Popr. 62] |
bb) |
„ocena wyrobu medycznego” oznacza ocenę metody obejmującej więcej niż jeden wyrób medyczny lub metody obejmującej wyrób medyczny i określony łańcuch opieki z zastosowaniem innych sposobów leczenia; [Popr. 63] |
c) |
„technologia medyczna” oznacza technologię medyczną w rozumieniu dyrektywy 2011/24/UE; |
d) |
„ocena technologii medycznych” oznacza wielodyscyplinarny proces oceny porównawczej w zakresie klinicznych i nieklinicznych domen oceny, w ramach którego zestawia się i ocenia dostępne dowody dotyczące klinicznych i nieklinicznych aspektów stosowania danej technologii medycznej; |
e) |
„ wspólna ocena kliniczna” oznacza zestawienie i systematyczne gromadzenie informacji naukowych i ich ocenę dostępnych dowodów naukowych dotyczących porównawczą oraz syntezę tych procedur, porównanie danej technologii medycznej w porównaniu z co najmniej jedną inną technologią medyczną w zakresie następujących klinicznych domen oceny technologii medycznych lub istniejącą procedurą, stanowiącą punkt odniesienia dla konkretnego wskazania klinicznego oraz, w oparciu o najlepsze dostępne kliniczne dowody naukowe oraz kryteria kliniczne dotyczące pacjentów, z uwzględnieniem następujących klinicznych domen : opis problemu zdrowotnego, do którego odnosi się dana technologia medyczna, i obecne zastosowanie innych procedur lub technologii medycznych odnoszących się do tego problemu zdrowotnego, opis i charakterystyka techniczna technologii medycznej, względna efektywność kliniczna i względne bezpieczeństwo technologii medycznej; [Popr. 64] |
f) |
„ocena niekliniczna” oznacza część oceny technologii medycznej na podstawie następujących nieklinicznych domen oceny technologii medycznych: ocena kosztów technologii medycznej, jej ocena ekonomiczna oraz etyczne, organizacyjne, społeczne i prawne aspekty związane z jej stosowaniem; |
g) |
„ocena zespołowa” oznacza ocenę kliniczną wyrobu medycznego przeprowadzaną na szczeblu UE przez szereg zainteresowanych organów i instytucji do spraw oceny technologii medycznych, które uczestniczą w tej ocenie na zasadzie dobrowolności. |
ga) |
„ocena” oznacza wyciąganie wniosków co do wartości dodanej określonych technologii w ramach krajowych procesów oceny, które mogą obejmować zarówno kliniczne, jak i niekliniczne dane i kryteria w kontekście krajowej opieki zdrowotnej; [Popr. 65] |
gb) |
„istotne dla pacjenta efekty zdrowotne” oznaczają dane, które określają lub przewidują śmiertelność, zachorowalność, zależną od zdrowia jakość życia oraz zdarzenia niepożądane; [Popr. 202] |
Artykuł 3
Grupa Koordynacyjna Państw Członkowskich do spraw Oceny Technologii Medycznych
1. Niniejszym ustanawia się Grupę Koordynacyjną Państw Członkowskich do spraw Oceny Technologii Medycznych (zwaną dalej „grupą koordynacyjną”).
2. Państwa członkowskie wyznaczają krajowe lub regionalne organy i instytucje odpowiedzialne za ocenę technologii medycznych na szczeblu krajowym jako członków grupy koordynacyjnej i jej podgrup oraz informują o tym Komisję i o wszelkich późniejszych zmianach. Państwa członkowskie mogą wyznaczyć więcej niż jeden organ lub instytucję odpowiedzialną za ocenę technologii medycznych jako członków grupy koordynacyjnej oraz jednej lub większej liczby jej podgrup. [Popr. 66]
3. Grupa koordynacyjna podejmuje decyzje na zasadzie konsensusu lub, w razie potrzeby, w drodze głosowania zwykłą większością głosów. Każde państwo członkowskie ma jeden głos kwalifikowaną .
Procedury stosowane przez grupę koordynacyjną są przejrzyste, a protokoły z posiedzeń i głosowań, w tym wszelkie rozbieżności poglądów, są dokumentowane i podawane do wiadomości publicznej. [Popr. 203]
4. Posiedzeniom grupy koordynacyjnej współprzewodniczy Komisja , bez prawa do głosowania, i współprzewodniczący wybrany wybierany raz do roku spośród członków grupy na określony czas ustalony w regulaminie wewnętrznym zasadzie rotacyjnej. Współprzewodniczący pełnią funkcje czysto organizacyjne . [Popr. 68]
5. Członkowie grupy koordynacyjnej wyznaczają , którymi są krajowe lub regionalne organy lub jednostki oceniające, nominują swoich przedstawicieli w grupie koordynacyjnej i w podgrupach, których są członkami, na zasadzie ad hoc lub na stałe, oraz powiadamiają Komisję o tym wyznaczeniu i o wszelkich późniejszych zmianach . Państwa członkowskie mogą odwołać takie nominacje, jeżeli jest to uzasadnione wymogami nominacji. Ze względu na nakład pracy, skład podgrup lub wymogi w zakresie szczególnej wiedzy liczba ekspertów z ramienia tych organów lub instytucji może wynosić więcej niż jedną osobę na państwo członkowskie, jednak w procesie podejmowania decyzji każdemu państwu członkowskiemu przysługuje tylko jeden głos. Przy nominacjach uwzględnia się wiedzę specjalistyczną niezbędną do realizacji celów podgrupy. Komisja, Rada i Parlament otrzymują informacje na temat wszelkich nominacji i ewentualnych odwołań nominacji . [Popr. 69]
6. Członkowie Aby zapewnić wysoką jakość prac, członkowie grupy koordynacyjnej i ich wyznaczeni przedstawiciele przestrzegają zasad niezależności, bezstronności i poufności muszą pochodzić z krajowych lub regionalnych agencji oceny technologii medycznych lub z instytucji z tej dziedziny .
Członkowie grupy koordynacyjnej oraz ogólnie eksperci i oceniający nie mogą mieć interesów finansowych w żadnej firmie z sektora opracowywania technologii medycznych ani żadnej firmie ubezpieczeniowej, które to interesy mogłyby mieć wpływ na ich bezstronność. Zobowiązują się oni do niezależnego działania w interesie publicznym i każdego roku przedkładają deklarację interesów. Deklaracje interesów są zapisywane na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27, i są udostępniane publicznie.
Podczas każdego posiedzenia członkowie grupy koordynacyjnej informują o wszelkich szczególnych interesach, które mogą być uznane za mające szkodliwy wpływ na ich niezależność w odniesieniu do punktów porządku obrad. W przypadku wystąpienia konfliktu interesów dany członek grupy koordynacyjnej wycofuje się z udziału w posiedzeniu na etapie omawiania odpowiednich punktów porządku obrad. Zasady postępowania w przypadku konfliktu interesów określa się zgodnie z art. 22 ust. 1 lit. a) ppkt (iiia).
Aby zapewnić przejrzystość tego procesu, uświadomić opinię publiczną o jego istnieniu oraz promować zaufanie do systemu, ze wszystkimi ocenianymi danymi klinicznymi należy postępować w sposób przejrzysty i jawny. W przypadku gdy dane są poufne ze względów handlowych, poufność tych danych należy jasno określić i uzasadnić, a poufne dane muszą być odpowiednio wydzielone i należycie chronione. [Popr. 70]
7. Komisja publikuje aktualny wykaz wyznaczonych członków grupy koordynacyjnej i jej podgrup oraz innych ekspertów, w tym informacje o ich kwalifikacjach i specjalizacji oraz ich coroczne deklaracje interesów, na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27.
Komisja aktualizuje informacje, o których mowa w akapicie pierwszym, raz do roku oraz stosownie do potrzeb w razie wystąpienia nowych okoliczności. Dokonane aktualizacje są upubliczniane. [Popr. 71]
8. Grupa koordynacyjna:
a) |
przyjmuje regulamin swoich posiedzeń i aktualizuje go w razie potrzeby; |
b) |
koordynuje i zatwierdza prace podgrup; |
c) |
zapewnia współpracę współpracuje z właściwymi organami na szczeblu Unii, aby ułatwić wytwarzanie dodatkowych dowodów niezbędnych do jej prac; [Popr. 72] |
d) |
zapewnia odpowiednie zaangażowanie konsultacje z odpowiednimi zainteresowanymi stronami i ekspertami podczas wykonywania swojej pracy. Takie konsultacje, wraz z publicznie dostępnymi deklaracjami interesów zainteresowanych stron w jej prace , są dokumentowane i włączane do ostatecznego wspólnego sprawozdania oceniającego ; [Popr. 73] |
e) |
ustanawia podgrupy do następujących spraw:
|
9. Grupa koordynacyjna może zbierać się w różnych składach, aby omawiać następujące kategorie technologii medycznych: produkty lecznicze, wyroby medyczne i inne technologie medyczne.
10. Grupa koordynacyjna może ustanawiać odrębne grupy robocze do spraw następujących kategorii technologii medycznych: produkty lecznicze, wyroby medyczne i inne technologie medyczne.
10a. W każdym przypadku upublicznia się wewnętrzny regulamin funkcjonowania grupy koordynacyjnej i jej podgrup, porządek ich posiedzeń, podjęte decyzje oraz szczegóły głosowań i objaśnienia głosowań, w tym opinie mniejszości. [Popr. 74]
Artykuł 4
Roczny program prac i sprawozdanie roczne
1. Podgrupa wyznaczona zgodnie z art. 3 ust. 8 lit. e) przygotowuje roczny program prac do zatwierdzenia przez grupę koordynacyjną do dnia 31 grudnia każdego roku.
2. Roczny program prac określa wspólne prace, które zostaną przeprowadzone w danym roku kalendarzowym następującym po jego zatwierdzeniu, w tym:
a) |
planowaną liczbę wspólnych ocen klinicznych i rodzaje technologii medycznych, które będą podlegać ocenie; |
b) |
planowaną liczbę wspólnych konsultacji naukowych; |
c) |
dobrowolną współpracę. |
Kwestie, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a), b) i c), są określane stosownie do wagi ich skutków dla pacjentów, zdrowia publicznego lub systemów opieki zdrowotnej. [Popr. 75]
3. Przygotowując roczny program prac, wyznaczone podgrupy:
a) |
uwzględniają roczne badanie na temat nowo pojawiających się technologii medycznych, o którym mowa w art. 18; |
b) |
biorą pod uwagę zasoby dostępne dla grupy koordynacyjnej na potrzeby wspólnych prac; |
c) |
konsultują z Komisją i siecią zainteresowanych stron, w ramach corocznych spotkań ustanowionych na mocy art. 26, projekt rocznego programu prac oraz uwzględniają jej opinię ich uwagi . [Popr. 76] |
4. Wyznaczona podgrupa sporządza sprawozdanie roczne do zatwierdzenia przez grupę koordynacyjną do dnia 28 lutego każdego roku.
5. W sprawozdaniu rocznym podaje się informacje o wspólnych pracach przeprowadzonych w roku kalendarzowym poprzedzającym jego zatwierdzenie.
5a. Roczne sprawozdanie i roczny program prac są publikowane na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27. [Popr. 77]
Rozdział II
Wspólne prace w zakresie oceny technologii medycznych na szczeblu Unii
SEKCJA 1
WSPÓLNE OCENY KLINICZNE
Artykuł 5
Zakres wspólnych ocen klinicznych
1. Grupa koordynacyjna przeprowadza wspólne oceny kliniczne:
a) |
produktów leczniczych podlegających procedurze wydawania pozwoleń przewidzianej w rozporządzeniu (WE) nr 726/2004, w tym w przypadku wprowadzenia zmiany do decyzji Komisji w sprawie wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w związku ze zmianą wskazań leczniczych lub wskazań, dla których zostało wydane pierwotne pozwolenie, z wyjątkiem produktów leczniczych dopuszczonych na podstawie art.10 i 10a dyrektywy 2001/83/WE; |
aa) |
innych produktów leczniczych nieobjętych procedurą dopuszczenia do obrotu przewidzianą w rozporządzeniu (WE) nr 726/2004 w przypadku, gdy podmiot opracowujący technologię medyczną dokonał wyboru scentralizowanej procedury wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, o ile dane produkty lecznicze stanowią istotną innowację pod względem technicznym, naukowym lub terapeutycznym, albo ich dopuszczenie do obrotu leży w interesie ochrony zdrowia publicznego; [Popr. 78] |
b) |
wyrobów medycznych zaklasyfikowanych do klasy IIb i III na podstawie art. 51 rozporządzenia (UE) 2017/745, w odniesieniu do których odpowiednie panele ekspertów przedstawiły opinię naukową w ramach procedury konsultacji przy ocenie klinicznej zgodnie z art. 54 tego rozporządzenia i które uznaje się za istotne rozwiązanie innowacyjne mogące potencjalnie mieć znaczący wpływ na zdrowie publiczne lub systemy opieki zdrowotnej ; [Popr. 79] |
c) |
wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro zaklasyfikowanych do klasy D na podstawie art. 47 rozporządzenia (UE) 2017/746, w odniesieniu do których odpowiednie panele ekspertów przedstawiły swoje uwagi w ramach procedury przewidzianej w art. 48 ust. 6 tego rozporządzenia i które uznaje się za istotne rozwiązanie innowacyjne mogące potencjalnie mieć znaczący wpływ na zdrowie publiczne lub krajowe systemy opieki zdrowotnej . [Popr. 80] |
2. Grupa koordynacyjna wybiera wyroby medyczne, o których mowa w ust. 1 lit. b) i c), do wspólnej oceny klinicznej w oparciu o następujące kryteria:
a) |
niezaspokojone potrzeby medyczne; |
b) |
potencjalny wpływ na pacjentów, zdrowie publiczne lub systemy opieki zdrowotnej; |
c) |
istotny wymiar transgraniczny; |
d) |
znaczna ogólnounijna wartość dodana; |
e) |
dostępne zasoby. |
ea) |
zapotrzebowanie na więcej dowodów klinicznych; [Popr. 81 |
eb) |
na wniosek podmiotu opracowującego technologie medyczne; [Popr. 82] |
Artykuł 6
Sporządzanie sprawozdań ze wspólnej oceny klinicznej
1. Grupa koordynacyjna inicjuje wspólne oceny kliniczne technologii medycznych na podstawie swojego rocznego programu prac, wyznaczając podgrupę do nadzoru nad sporządzeniem sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej w imieniu grupy koordynacyjnej.
Do sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej dołącza się sprawozdanie podsumowujące, które obejmuje co najmniej porównawcze dane kliniczne, punkty końcowe, komparatory, metodę, wykorzystane dowody kliniczne oraz wnioski dotyczące skuteczności, bezpieczeństwa i względnej efektywności, a także informacje o ograniczeniach oceny i rozbieżnych stanowiskach, jak równieżpodsumowanie przeprowadzonych konsultacji i wniesione uwagi. zaś oba te dokumenty sporządza się zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym artykule i z wymogami ustanowionymi na podstawie art. 11, 22 i 23 przez grupę koordynacyjną i są one upubliczniane niezależnie od konkluzji sprawozdania .
W odniesieniu do produktów leczniczych, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a), grupa koordynacyjna przyjmuje sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej w ciągu 80-100 dni w celu zapewnienia zgodności z terminami decyzji w sprawie ustalania cen i refundacji określonymi w dyrektywie Rady 89/105/EWG (15) . [Popr. 83]
2. Wyznaczona podgrupa zwraca się do odpowiednich podmiotów opracowujących podmiotu opracowującego technologie medyczne o przedłożenie całej dostępnej aktualnej dokumentacji zawierającej informacje, dane i badania, zarówno te z wynikiem negatywnym, jak i pozytywnym, niezbędne do wspólnej oceny klinicznej. Dokumentacja ta obejmuje dostępne dane pochodzące ze wszystkich przeprowadzonych testów, a także ze wszystkich badań, w których wykorzystano daną technologię, ze względu na ich istotne znaczenie dla zapewnienia wysokiej jakości oceny.
W przypadku produktów leczniczych, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. a), dokumentacja zawiera co najmniej:
a) |
komplet dokumentów wymaganych do złożenia wniosku; |
b) |
wskazanie statusu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu; |
c) |
Europejskie Publiczne Sprawozdanie Oceniające (EPAR), w tym charakterystyka produktu leczniczego, jeśli są dostępne; Europejska Agencja Leków przedstawia grupie koordynacyjnej stosowne przyjęte sprawozdania z ocen naukowych. |
d) |
w stosownych przypadkach – wyniki dodatkowych badań wymaganych przez grupę koordynacyjną i dostępnych dla podmiotu opracowującego technologie medyczne; |
e) |
w stosownych przypadkach, w miarę dostępności dla podmiotu opracowującego technologie medyczne, dostępne uprzednie sprawozdania z oceny technologii medycznej dotyczące danej technologii medycznej; |
f) |
informacje dotyczące badań i rejestrów badań dostępne dla podmiotu opracowującego technologie medyczne. |
Podmioty opracowujące technologie medyczne mają obowiązek przedłożenia wszystkich wymaganych danych.
Oceniający mogą również korzystać z publicznych baz danych i źródeł informacji klinicznych, takich jak rejestry pacjentów, bazy danych lub europejskie sieci referencyjne, jeżeli uznaje się to za konieczne do uzupełnienia informacji przekazanych przez podmiot opracowujący oraz do przeprowadzenia dokładniejszej oceny klinicznej danej technologii medycznej. Dla zapewnienia odtwarzalności oceny wymagane jest, by informacje te były dostępne publicznie.
Relację między podmiotami oceniającymi a podmiotami opracowującymi technologie medyczne musi cechować niezależność i obiektywizm. Można konsultować się z podmiotami opracowującymi technologie medyczne, lecz nie mogą one aktywnie uczestniczyć w procesie oceny. [Popr. 84]
2a. W przypadku leków sierocych grupa koordynacyjna może w uzasadnionych przypadkach stwierdzić, że nie ma żadnego istotnego powodu ani dodatkowych dowodów, które uzasadniałyby dalszą analizę kliniczną wykraczającą poza ocenę znaczącej korzyści przeprowadzoną już przez Europejską Agencję Leków. [Popr. 85]
3. Wyznaczona podgrupa wyznacza spośród swoich członków oceniającego i współoceniającego do przeprowadzenia wspólnej oceny klinicznej. Oceniający i współoceniający muszą się różnić od oceniającego i współoceniającego, których uprzednio wyznaczono na mocy art. 13 ust. 3, chyba że zaistniała wyjątkowa i uzasadniona sytuacja, w której niezbędna konkretna wiedza fachowa nie jest dostępna, i pod warunkiem zatwierdzenia przez grupę koordynacyjną. Przy wyznaczaniu tych osób bierze się pod uwagę wiedzę naukową niezbędną do przeprowadzenia oceny. [Popr. 86]
4. Oceniający, z pomocą współoceniającego, sporządza projekt sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdania podsumowującego.
5. Wnioski ze sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej ograniczają się do obejmują : [Popr. 87]
a) |
analizy względnych efektów analizę względnej efektywności i bezpieczeństwa ocenianej technologii medycznej dla pod względem klinicznych punktów końcowych istotnych dla pacjenta efektów zdrowotnych wybranych do celów tej oceny jednostki klinicznej i grupy pacjentów wybranej do oceny, w tym śmiertelności, zachorowalności i jakości życia, oraz w porównaniu z co najmniej jedną porównawczą metodą leczenia ustaloną przez grupę koordynacyjną ; [Popr. 88] |
b) |
stopnia pewności dotyczącej względnych efektów na podstawie najlepszych dostępnych dowodów klinicznych oraz w porównaniu z najlepszymi standardowymi metodami leczenia. Ocena opiera się na klinicznych punktach końcowych określonych zgodnie z międzynarodowymi standardami medycyny opartej na dowodach, w szczególności w odniesieniu do poprawy stanu zdrowia, skrócenia czasu trwania choroby, wydłużenia czasu przeżycia, zmniejszenia efektów ubocznych lub poprawy jakości życia. Wskazuje się przy tym różnice między poszczególnymi podgrupami. [Popr. 89] |
Wnioski nie obejmują oceny wartościującej.
Oceniający i współoceniający zapewniają, aby dobór właściwych grup pacjentów był reprezentatywny dla uczestniczących państw członkowskich, aby umożliwić im podjęcie odpowiednich decyzji w sprawie finansowania tych technologii z krajowych budżetów ochrony zdrowia. [Popr. 90]
6. Jeżeli na którymkolwiek etapie sporządzania projektu sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej oceniający uzna, że w celu ukończenia sprawozdania niezbędne są dodatkowe dowody od zainteresowanego podmiotu opracowującego technologię medyczną, może on zwrócić się do wyznaczonej podgrupy o zawieszenie terminu sporządzenia sprawozdania i o zażądanie dodatkowych dowodów od podmiotu opracowującego technologię medyczną. Po ustaleniu z podmiotem opracowującym technologię medyczną, ile czasu potrzeba na przygotowanie niezbędnych dodatkowych dowodów, we wniosku o takie dowody oceniający określa, na ile dni roboczych należy zawiesić sporządzanie sprawozdania. W przypadku udostępnienia nowych danych klinicznych w trakcie tego procesu dany podmiot opracowujący technologię medyczną przekazuje również w sposób proaktywny te nowe informacje oceniającemu. [Popr. 205]
7. Członkowie wyznaczonej podgrupy lub grupy koordynacyjnej, w minimalnym terminie 30 dni roboczych, przekazują swoje uwagi w trakcie sporządzania projektu sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdania podsumowującego.Uwagi może również przedstawić Komisja. [Popr. 92]
8. Oceniający przekazuje projekt sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej oraz sprawozdania podsumowującego zainteresowanemu podmiotowi opracowującemu technologię medyczną i określa termin, w którym podmiot ten może przedstawić uwagi dając mu możliwość przedstawienia uwag . [Popr. 93]
9. Wyznaczona podgrupa zapewnia, aby zainteresowane strony, w tym pacjenci i eksperci kliniczni, mieli możliwość przedstawienia uwag w trakcie sporządzania projektu sprawozdania ze Pacjenci, organizacje konsumenckie , pracownicy służby zdrowia , organizacje pozarządowe, inne stowarzyszenia zrzeszające podmioty opracowujące technologie medyczne oraz eksperci kliniczni mogą przedstawiać swoje uwagi w trakcie wspólnej oceny klinicznej i sprawozdania podsumowującego oraz wyznacza termin, w którym mogą oni przedstawić swoje uwagi terminie określonym przez wyznaczoną podgrupę .
Komisja upublicznia deklaracje interesów wszystkich zainteresowanych stron biorących udział w konsultacjach za pośrednictwem platformy informatycznej, o której mowa w art. 27. [Popr. 94]
10. Po otrzymaniu i rozpatrzeniu uwag przekazanych zgodnie z ust. 7, 8, i 9 oceniający, z pomocą współoceniającego, sporządza ostateczną wersję projektu sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej oraz sprawozdania podsumowującego i przekazuje ją wyznaczonej podgrupie i Komisji grupie koordynacyjnej w celu przedstawienia uwag. Komisja publikuje wszystkie uwagi opatrzone należytymi odpowiedziami na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27. [Popr. 95]
11. Oceniający, z pomocą współoceniającego, uwzględnia uwagi wyznaczonej podgrupy oraz Komisji grupy koordynacyjnej i przedstawia grupie koordynacyjnej ostateczny projekt sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej oraz sprawozdania podsumowującego do ostatecznego zatwierdzenia. [Popr. 96]
12. Grupa koordynacyjna zatwierdza ostateczne sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdanie podsumowujące, w miarę możliwości w drodze konsensusu lub, w razie potrzeby, zwykłą większością kwalifikowaną państw członkowskich.
Rozbieżne stanowiska i ich podstawy są odnotowywane w ostatecznym sprawozdaniu.
Ostateczne sprawozdanie obejmuje analizę wrażliwości w przypadku wystąpienia co najmniej jednego z poniższych elementów:
a) |
rozbieżne stanowiska na temat wyłączenia badań ze względu na wyraźną tendencyjność; |
b) |
rozbieżne stanowiska w odniesieniu do ewentualnego wyłączenia badań jako nieodzwierciedlających aktualnego postępu technologicznego; lub |
c) |
niezgodności opinii co do określenia progów nieistotności dotyczących punktów końcowych właściwych dla pacjenta. |
Wybór komparatora lub komparatorów oraz punktów końcowych właściwych dla pacjenta musi być medycznie uzasadniony i udokumentowany w ostatecznym sprawozdaniu.
Ostateczne sprawozdanie obejmuje również wyniki wspólnej konsultacji naukowej przeprowadzonej zgodnie z art. 13. Sprawozdania z konsultacji naukowych podaje się do wiadomości publicznej po zakończeniu wspólnych ocen klinicznych. [Popr. 206]
13. Oceniający zapewnia, by z zatwierdzonego sprawozdania w zatwierdzonym sprawozdaniu ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdania podsumowującego usunięto wszelkie szczególnie chronione informacje handlowe sprawozdaniu podsumowującym zawarto informacje kliniczne będące przedmiotem oceny, metodę i wykorzystane badania. Przed opublikowaniem sprawozdania oceniający konsultuje się na jego temat z podmiotem opracowującym technologię medyczną. Podmiot ma 10 dni roboczych na powiadomienie oceniającego na temat wszelkich informacji, które uważa za poufne, oraz uzasadnienia, że są to szczególnie chronione informacje handlowe. W ostateczności oceniający i współoceniający decydują o tym, czy wniosek podmiotu opracowującego o zachowanie poufności jest uzasadniony. [Popr. 98]
14. Grupa koordynacyjna przekazuje zatwierdzone sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdanie podsumowujące Komisji oraz zainteresowanemu podmiotowi opracowującemu technologię medyczną oraz Komisji, która umieszcza oba sprawozdania na platformie informatycznej . [Popr. 99]
14a. Po otrzymaniu zatwierdzonego sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdania podsumowującego podmiot opracowujący technologię medyczną, który składa wniosek, może zgłosić zastrzeżenia na piśmie grupie koordynacyjnej i Komisji w ciągu 7 dni roboczych. W takim przypadku podmiot opracowujący przedstawia szczegółowe uzasadnienie swoich zastrzeżeń. Grupa koordynacyjna dokonuje oceny zastrzeżeń w terminie 7 dni roboczych i, stosownie do potrzeb, wprowadza zmiany w sprawozdaniu.
Grupa koordynacyjna zatwierdza i przedstawia ostateczne sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej, sprawozdanie podsumowujące oraz dokument wyjaśniający, w jaki sposób odniesiono się do zastrzeżeń zgłoszonych przez podmiot opracowujący, który składa wniosek, oraz przez Komisję. [Popr. 100]
14b. Sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdanie podsumowujące opracowuje się w terminie nie krótszym niż 80 dni i nieprzekraczającym 100 dni z wyjątkiem uzasadnionych przypadków wymagających odpowiednio przyspieszenia lub opóźnienia tego procesu z istotnych względów klinicznych. [Popr. 101]
14c. W przypadku gdy podmiot opracowujący technologię medyczną, który składa wniosek, wycofa wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, przedstawiając przy tym stosowne uzasadnienie, lub jeżeli Europejska Agencja Leków zatrzyma tok takiej oceny, powiadamia się o tym grupę koordynacyjną, aby zatrzymała procedurę wspólnej oceny klinicznej. Komisja publikuje uzasadnienie wycofania wniosku lub zatrzymania toku oceny na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27. [Popr. 102]
Artykuł 7
Wykaz ocenionych technologii medycznych
1. Jeżeli Komisja uzna, że zatwierdzone sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdanie podsumowujące są zgodne z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w niniejszym rozporządzeniu, Komisja wpisuje nazwę technologii medycznej, której dotyczyły zatwierdzone dotyczyło sprawozdanie i sprawozdanie podsumowujące, do wykazu technologii, które zostały poddane wspólnej ocenie klinicznej („wykaz ocenionych technologii medycznych” lub „wykaz”) , oraz ujmuje w nim zatwierdzone sprawozdanie podsumowujące, niezależnie od tego, czy zostało ono przyjęte , nie później niż 30 dni po otrzymaniu od grupy koordynacyjnej zatwierdzonego sprawozdania i sprawozdania podsumowującego. [Popr. 103]
2. Jeżeli w ciągu 30 dni od otrzymania zatwierdzonego sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdania podsumowującego Komisja dojdzie do wniosku, że zatwierdzone sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdanie podsumowujące nie są zgodne z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi prawnymi procedury określonej w niniejszym rozporządzeniu, informuje grupę koordynacyjną o powodach, dla których doszła do takich wniosków, i zwraca się do niej o przegląd sprawozdania i sprawozdania podsumowującego dokonanej oceny, przedstawiając uzasadnienie . [Popr. 104]
3. Wyznaczona podgrupa rozpatruje wnioski, o których mowa w ust. 2, i wzywa podmiot opracowujący technologię medyczną do przedstawienia uwag w określonym terminie. Przed wydaniem ostatecznej opinii wyznaczona podgrupa dokonuje przeglądu sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdania podsumowującego z uwzględnieniem uwag przekazanych przez podmiot opracowujący technologię medyczną. Oceniający, z pomocą współoceniającego, wprowadza odpowiednie zmiany w sprawozdaniu ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdaniu podsumowującym i przedkłada te dokumenty grupie koordynacyjnej. Stosuje się art. 6 ust. 12–14 Komisję pod względem proceduralnym . [Popr. 105]
4. Jeżeli po przedłożeniu zmienionego zatwierdzonego sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdania podsumowującego Komisja uważa, że zmienione zatwierdzone sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdanie podsumowujące są zgodne z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w niniejszym rozporządzeniu, wpisuje do wykazu ocenionych technologii medycznych nazwę technologii medycznej, której dotyczyły zatwierdzone sprawozdanie i sprawozdanie podsumowujące. [Popr. 106]
5. Jeżeli Komisja stwierdzi, że zmienione zatwierdzone sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdanie podsumowujące nie są zgodne z wymogami merytorycznymi i proceduralnymi określonymi w niniejszym rozporządzeniu, odmawia wpisania do wykazu nazwy technologii medycznej technologia medyczna będąca przedmiotem oceny jest uwzględniana w wykazie wraz ze sprawozdaniem podsumowującym z oceny oraz uwagami przedstawionymi przez Komisję, a wszystkie te informacje są publikowane na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27 . Komisja zawiadamia o tym grupę koordynacyjną, podając powody takiej odmowy , dla których sprawozdanie jest negatywn . Obowiązki określone w art. 8 nie mają zastosowania do danej technologii medycznej. Grupa koordynacyjna zawiadamia zainteresowany podmiot opracowujący technologię medyczną o takiej odmowie, a w swoim sprawozdaniu rocznym podaje zbiorczą informację o sprawozdaniach, w przypadku których nastąpiła taka odmowa. [Popr. 107]
6. W odniesieniu do technologii medycznych wpisanych do wykazu ocenionych technologii medycznych Komisja publikuje na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27, zatwierdzone sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdanie podsumowujące na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27 , a także wszelkie uwagi zainteresowanych stron i sprawozdania i udostępnia te dokumenty zainteresowanemu podmiotowi opracowującemu technologię medyczną nie później niż 10 dni roboczych od wpisu tej technologii do wykazu. [Popr. 108]
Artykuł 8
Korzystanie ze sprawozdań ze wspólnej oceny klinicznej na szczeblu państw członkowskich
1. Państwa W odniesieniu do technologii medycznych wpisanych do wykazu ocenionych technologii medycznych lub technologii, w przypadku których zainicjowano wspólną ocenę kliniczną, państwa członkowskie: [Popr. 109]
a) |
nie przeprowadzają oceny klinicznej ani równoważnego procesu wykorzystują sprawozdania ze wspólnej oceny w stosunku do klinicznej w ocenie technologii medycznej wpisanej do wykazu ocenionych technologii medycznych ani w stosunku do technologii medycznej, w przypadku której rozpoczęto wspólną ocenę kliniczną prowadzonej na szczeblu państwa członkowskiego ; [Popr. 110] |
b) |
stosują sprawozdania ze nie powtarzają wspólnej oceny klinicznej w ocenie technologii medycznych prowadzonej na szczeblu państwa członkowskiego. [Popr. 111] |
1a. Wymóg określony w ust. 1 lit. b) nie uniemożliwia państwom członkowskim lub regionom przeprowadzania ocen klinicznej wartości dodanej danych technologii w ramach krajowych lub regionalnych procesów oceny mogących uwzględniać dane i dowody kliniczne i niekliniczne specyficzne dla danego państwa członkowskiego, które nie weszły do wspólnej oceny klinicznej, a które są niezbędne dla przeprowadzenia oceny technologii medycznej lub ogólnej procedury wyceny i refundacji.
Takie uzupełniające oceny mogą porównywać technologię z komparatorem, który stanowi najlepszy dostępny standard opieki oparty na dowodach w tym państwie członkowskim, w przypadku gdy porównanie to – pomimo wniosku państw członkowskich w fazie ustalania zakresu – nie zostało uwzględnione we wspólnej ocenie klinicznej. Mogą one również oceniać technologię w kontekście opieki właściwym dla danego państwa członkowskiego w oparciu o jej praktykę kliniczną lub procedurę refundacji.
Wszelkie takie środki są uzasadnione, niezbędne i proporcjonalne do osiągnięcia tego celu, nie mogą powielać prac wykonanych na szczeblu Unii i nie mogą nadmiernie opóźniać dostępu pacjentów do tych technologii.
Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i grupę koordynacyjną o zamiarze przeprowadzenia uzupełniającej wspólnej oceny klinicznej, podając uzasadnienie takiej decyzji. [Popr. 112]
2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o wyniku oceny technologii medycznych w stosunku do technologii medycznej, która została poddana wspólnej ocenie klinicznej, w terminie 30 dni od jej zakończenia. Do takiego powiadomienia dołącza się przedstawiają na platformie informatycznej , o której mowa w art . 27 informację, w jaki sposób wnioski ze sprawozdania uwzględniono sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej zastosowano w ogólnej ocenie technologii medycznych. Komisja ułatwia wymianę informacji między państwami członkowskimi za pośrednictwem platformy informatycznej, o której mowa w art. 27 na szczeblu państwa członkowskiego, a także inne uwzględnione dane kliniczne i dodatkowe dowody , aby Komisja mogła ułatwiać wymianę informacji między państwami członkowskimi . [Popr. 113]
Artykuł 9
Aktualizacja wspólnych ocen klinicznych
1. Grupa koordynacyjna przeprowadza aktualizację wspólnych ocen klinicznych, w przypadku gdy:
a) |
w decyzji Komisji w sprawie wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, o której mowa w art. 5 ust. 1 lit. a), zawarto warunek spełnienia dodatkowych wymogów po wydaniu pozwolenia; |
b) |
w pierwotnym sprawozdaniu ze wspólnej oceny klinicznej stwierdzono, że niezbędna będzie jej aktualizacja, gdy pojawią się dodatkowe dowody do dalszej oceny , w terminie wskazanym w tym sprawozdaniu . [Popr. 114] |
ba) |
wnioskuje o to jedno z państw członkowskich lub podmiot opracowujący technologię medyczną, jeżeli uważa, że istnieją nowe dowody kliniczne; [Popr. 115] |
bb) |
po upływie pięciu lat od dokonania oceny istnieją znaczące nowe dowody kliniczne lub wcześniej w przypadku pojawienia się nowych dowodów lub danych klinicznych. [Popr. 116] |
1a. W przypadkach, o których mowa w przepisach ust. 1 lit. a), b), ba) i bb) podmiot opracowujący technologię medyczną przedstawia odnośne informacje dodatkowe. W przeciwnym razie przepisy art. 8 nie mają zastosowania do wspólnej oceny.
W dalszym ciągu prowadzona jest baza danych EVIDENT do celów gromadzenia pojawiających się danych klinicznych dotyczących faktycznego stosowania technologii medycznej, a także w celu monitorowania efektów zdrowotnych. [Popr. 117]
2. Grupa koordynacyjna może przeprowadzać aktualizację wspólnych ocen klinicznych na wniosek jednego lub większej liczby swoich członków.
Wnioski o aktualizację wspólnych ocen klinicznych mogą być zgłaszane, jeśli zostały opublikowane lub udostępnione nowe informacje, które nie były dostępne w momencie wydania wstępnego wspólnego sprawozdania. Po podjęciu decyzji o aktualizacji sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej członek, który zaproponował aktualizację, może zaktualizować sprawozdanie w sprawie wspólnej oceny klinicznej i przedłożyć je do przyjęcia przez inne państwa członkowskie w drodze procedury wzajemnego uznania. Podczas aktualizacji sprawozdania ze wspólnej oceny klinicznej państwo członkowskie stosuje metody i standardy określone przez grupę koordynacyjną.
W przypadku gdy państwa członkowskie nie są w stanie osiągnąć porozumienia w sprawie aktualizacji, sprawa zostaje skierowana do grupy koordynacyjnej. Grupa koordynacyjna decyduje, czy przeprowadzić aktualizację w oparciu o te nowe informacje.
Gdy aktualizacja zostaje zatwierdzona w drodze procedury wzajemnego uznania lub po podjęciu decyzji przez grupę koordynacyjną, sprawozdanie ze wspólnej oceny klinicznej uznaje się za zaktualizowane. [Popr. 118]
3. Aktualizację przeprowadza się zgodnie z przepisami proceduralnymi ustanowionymi na podstawie art. 11 ust. 1 lit. d).
Artykuł 10
Rozwiązania przejściowe dotyczące wspólnych ocen klinicznych
W okresie przejściowym, o którym mowa w art. 33 ust. 1:
a) |
grupa koordynacyjna:
|
b) |
członkowie grupy koordynacyjnej z państw członkowskich nieuczestniczących we wspólnych ocenach klinicznych nie mogą:
|
Artykuł 11
Przyjęcie szczegółowych przepisów proceduralnych dotyczących wspólnych ocen klinicznych
1. Mając na uwadze przepisy niniejszego rozporządzenia, Komisja określa w drodze aktów wykonawczych przepisy proceduralne dotyczące: [Popr. 119]
a) |
przekazywania informacji, danych i dowodów przez podmioty opracowujące technologie medyczne; [Popr. 120] |
b) |
wyznaczania oceniających i współoceniających; |
c) |
określenia szczegółowych kroków proceduralnych i ich harmonogramu oraz całkowitego czasu trwania wspólnych ocen klinicznych; [Popr. 121] |
d) |
aktualizacji wspólnych ocen klinicznych; |
e) |
współpracy z Europejską Agencją Leków (EMEA) w zakresie przeprowadzania i aktualizacji wspólnych ocen klinicznych produktów leczniczych; |
f) |
współpracy z jednostkami notyfikowanymi i z panelami ekspertów w zakresie przeprowadzania i aktualizacji wspólnych ocen klinicznych wyrobów medycznych. [Popr. 122] |
2. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 30 ust. 2.
SEKCJA 2
WSPÓLNE KONSULTACJE NAUKOWE
Artykuł 12
Wnioski o przeprowadzenie wspólnych konsultacji naukowych
1. Podmioty opracowujące technologie medyczne mogą wnioskować o przeprowadzenie wspólnej konsultacji naukowej z grupą koordynacyjną w celu uzyskania opinii naukowej dotyczącej aspektów klinicznych na rzecz bardziej zoptymalizowanego projektowania sposobów prowadzenia badań naukowych i analiz badawczych w celu uzyskania najlepszych danych i dowodów, które mogą być wymagane w ramach wspólnej oceny klinicznej naukowych , zwiększenia przewidywalności, łączenia priorytetów badawczych oraz poprawy jakości i efektywności tych badań w celu uzyskania najlepszych dowodów . [Popr. 123]
Podmioty opracowujące technologie medyczne będące produktami leczniczymi mogą wnioskować o to, by wspólna konsultacja naukowa odbyła się równolegle z procesem wydania opinii naukowej przez Europejską Agencję Leków na podstawie art. 57 ust. 1 lit. n) rozporządzenia (WE) nr 726/2004. W takim przypadku podmiot może zwrócić się o to w chwili składania wniosku o opinię naukową do Europejskiej Agencji Leków.
2. Rozpatrując wniosek o wspólną konsultację naukową, grupa koordynacyjna bierze pod uwagę następujące kryteria:
a) |
prawdopodobieństwo, że opracowywana technologia medyczna będzie przedmiotem wspólnej oceny klinicznej zgodnie z art. 5 ust. 1; |
b) |
niezaspokojone potrzeby medyczne; |
c) |
potencjalny wpływ na pacjentów, zdrowie publiczne lub systemy opieki zdrowotnej; |
d) |
istotny wymiar transgraniczny; |
e) |
znaczna ogólnounijna wartość dodana; |
f) |
dostępne zasoby; |
fa) |
unijne kliniczne priorytety badawcze. [Popr. 124] |
3. W ciągu 15 dni roboczych od daty otrzymania wniosku grupa koordynacyjna zawiadamia wnioskujący podmiot opracowujący technologię medyczną, czy weźmie udział we wspólnej konsultacji naukowej. Jeżeli grupa koordynacyjna odrzuci wniosek, informuje o tym podmiot opracowujący technologię medyczną i wyjaśnia powody swojej decyzji z uwzględnieniem kryteriów określonych w ust. 2.
Wspólne konsultacje naukowe nie warunkują obiektywności i niezależności wspólnej oceny technologii ani jej efektów lub wniosków. Oceniający i współoceniający wyznaczeni do przeprowadzenia wspólnej konsultacji naukowej zgodnie z art. 13 ust. 3 nie pełnią jednocześnie funkcji oceniających i współoceniających wyznaczonych na mocy art. 6 ust. 3 w celu przeprowadzenia wspólnej oceny technologii.
Przedmiot i podsumowanie konsultacji są publikowane na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27. [Popr. 125]
Artykuł 13
Sporządzanie sprawozdań ze Procedura wspólnych konsultacji naukowych [Popr. 126]
1. Po zaakceptowaniu wniosku o przeprowadzenie wspólnej konsultacji naukowej zgodnie z art. 12 oraz na podstawie rocznego programu prac grupa koordynacyjna wyznacza podgrupę do nadzorowania prac nad sporządzeniem sprawozdania ze wspólnej konsultacji naukowej w imieniu grupy koordynacyjnej.
Sprawozdanie ze wspólnej konsultacji naukowej sporządza się zgodnie z wymogami określonymi w niniejszym artykule oraz zgodnie z przepisami proceduralnymi procedurą i dokumentacją ustanowionymi na podstawie art. 16 i 17. [Popr. 127]
2. Wyznaczona podgrupa zwraca się do podmiotu opracowującego technologię medyczną o przedłożenie dostępnej i aktualnej dokumentacji zawierającej informacje wszystkie etapy przetwarzania informacji , dane i dowody badania niezbędne do wspólnej konsultacji naukowej oceny klinicznej, takie jak dostępne dane pochodzące ze wszystkich wykonanych badań, a także ze wszystkich badań, w których wykorzystano daną technologię. Opracowana może zostać indywidualna ścieżka oceny klinicznej leków sierocych, ze względu na ograniczoną liczbę pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych lub brak komparatora. Po zakończeniu wspólnej oceny klinicznej wszystkie te informacje są podawane do wiadomości publicznej . [Popr. 128]
3. Wyznaczona podgrupa wyznacza spośród swoich członków oceniającego i współoceniającego odpowiedzialnych za przeprowadzenie wspólnej konsultacji naukowej , innych niż oceniający i współoceniający wyznaczeni zgodnie z art. 6 ust. 3 . Przy wyznaczaniu tych osób bierze się pod uwagę wiedzę naukową niezbędną do przeprowadzenia oceny. [Popr. 129]
4. Oceniający, z pomocą współoceniającego, sporządza projekt sprawozdania ze wspólnej konsultacji naukowej.
5. Jeżeli na którymkolwiek etapie sporządzania projektu sprawozdania ze wspólnej konsultacji naukowej oceniający uzna, że w celu ukończenia sprawozdania niezbędne są dodatkowe dowody od podmiotu opracowującego technologię medyczną, może on zwrócić się do wyznaczonej podgrupy o zawieszenie terminu sporządzenia sprawozdania i o zażądanie dodatkowych dowodów od podmiotu opracowującego technologię medyczną. Po ustaleniu z podmiotem opracowującym technologię medyczną, ile czasu potrzeba na przygotowanie niezbędnych dodatkowych dowodów, we wniosku o takie dowody oceniający określa, na ile dni roboczych należy zawiesić sporządzanie sprawozdania.
6. Członkowie wyznaczonej podgrupy przekazują swoje uwagi w trakcie sporządzania projektu sprawozdania ze wspólnej konsultacji naukowej.
7. Oceniający przekazuje projekt sprawozdania ze wspólnej z konsultacji naukowej wnioskującemu podmiotowi opracowującemu technologię medyczną i określa termin, w którym podmiot ten może przedstawić uwagi , dając mu możliwość przedstawienia uwag i określając termin na ich przedstawienie . [Popr. 130]
8. Wyznaczona podgrupa zapewnia, aby zainteresowane strony, w tym pacjenci Podmiot opracowujący technologię medyczną , pacjenci , pracownicy służby zdrowia i eksperci kliniczni, mieli możliwość przedstawienia uwag mogą przedstawiać uwagi w trakcie sporządzania projektu sprawozdania ze wspólnej konsultacji naukowej, oraz wyznacza termin, w którym mogą oni przedstawić swoje uwagi. [Popr. 131]
9. Po otrzymaniu i rozpatrzeniu informacji i uwag przekazanych zgodnie z ust. 2, 6, 7, i 8 oceniający, z pomocą współoceniającego, sporządza ostateczną wersję projektu sprawozdania ze wspólnej konsultacji naukowej i przekazuje ją wyznaczonej podgrupie i Komisji w celu przedstawienia uwag. Wszelkie uwagi, które należy podać do wiadomości publicznej i opatrzyć należytą odpowiedzią, jeżeli taka jest wymagana, są publikowane na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27, po zakończeniu wspólnej oceny klinicznej. Opublikowane uwagi zawierają uwagi zainteresowanych stron i wszelkie rozbieżności opinii przedstawianych przez członków podgrupy w trakcie procedury. [Popr. 132]
10. Jeżeli wspólną konsultację naukową przeprowadza się równolegle z procesem wydania opinii naukowej przez Europejską Agencję Leków, oceniający stara się koordynować swoje prace z Agencją w zakresie spójności wniosków zawartych w sprawozdaniu ze wspólnej konsultacji naukowej z wnioskami zawartymi w opinii naukowej ramy czasowe . [Popr. 133]
11. Oceniający, z pomocą współoceniającego, uwzględnia uwagi członków wyznaczonej podgrupy i przedstawia grupie koordynacyjnej ostateczny projekt sprawozdania ze wspólnej konsultacji naukowej.
12. Grupa koordynacyjna zatwierdza ostateczne sprawozdanie ze wspólnej konsultacji naukowej, w miarę możliwości w drodze konsensusu lub, w razie potrzeby, zwykłą większością kwalifikowaną państw członkowskich, nie później niż 100 dni od rozpoczęcia sporządzania sprawozdania, o którym mowa w ust. 4. [Popr. 207]
Artykuł 14
Sprawozdania ze wspólnych konsultacji naukowych
1. Grupa koordynacyjna przekazuje zatwierdzone sprawozdanie ze wspólnej konsultacji naukowej wnioskującemu podmiotowi opracowujący technologię medyczną nie później niż 10 dni roboczych od zatwierdzenia sprawozdania.
2. Grupa koordynacyjna podaje zanonimizowane zbiorcze informacje na temat wspólnych konsultacji naukowych w swoich sprawozdaniach rocznych i na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27. Informacje te obejmują przedmiot konsultacji oraz uwagi.
Sprawozdania z konsultacji naukowych podaje się do wiadomości publicznej po zakończeniu wspólnych ocen klinicznych. [Popr. 135]
3. Państwa członkowskie nie przeprowadzają konsultacji naukowych ani równoważnych konsultacji na temat technologii medycznych, o których mowa w art. 5 i które są przedmiotem rozpoczętej wspólnej konsultacji naukowej, jeżeli treść wniosku o konsultacje w państwie członkowskim jest taka sama jak w przypadku wspólnej konsultacji naukowej chyba że dodatkowe dane i dowody kliniczne nie zostały uwzględnione, a zostały uznane za niezbędne. Informacje o krajowych konsultacjach naukowych są przesyłane Komisji w celu publikacji na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27 . [Popr. 136]
Artykuł 15
Rozwiązania przejściowe dotyczące wspólnych konsultacji naukowych
W okresie przejściowym, o którym mowa w art. 33 ust. 1:
a) |
grupa koordynacyjna ustala roczną liczbę planowanych wspólnych konsultacji naukowych na podstawie liczby uczestniczących państw członkowskich oraz ilości udostępnionych jej zasobów; |
b) |
członkowie grupy koordynacyjnej z państw członkowskich nieuczestniczących we wspólnych konsultacjach naukowych nie mogą:
|
Artykuł 16
Przyjęcie szczegółowych przepisów proceduralnych dotyczących wspólnych konsultacji naukowych
1. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych przepisy proceduralne dotyczące:
a) |
składania wniosków przez podmioty opracowujące technologie medyczne i ich udziału w sporządzaniu sprawozdań ze wspólnych konsultacji naukowych; [Popr. 137] |
b) |
wyznaczania oceniających i współoceniających; |
c) |
określenia szczegółowych kroków proceduralnych i ich harmonogramu; |
d) |
konsultacji z pacjentami, ekspertami klinicznymi i innymi zainteresowanymi stronami składania uwag przez pacjentów , pracowników służby zdrowia, stowarzyszenia pacjentów, partnerów społecznych, organizacje pozarządowe, ekspertów klinicznych i innych zainteresowanych stron ; [Popr. 138] |
e) |
współpracy z Europejską Agencją Leków w sprawie wspólnych konsultacji naukowych dotyczących produktów leczniczych, w przypadku gdy podmiot opracowujący technologię medyczną wnioskuje o przeprowadzenie konsultacji równolegle z procesem wydania opinii naukowej przez Agencję; |
f) |
współpracy z panelami ekspertów, o których mowa w art. 106 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/745 w zakresie wspólnych konsultacji naukowych dotyczących wyrobów medycznych. |
2. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 30 ust. 2.
Artykuł 17
Dokumentacja i zasady wyboru zainteresowanych stron do celów wspólnych konsultacji naukowych
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych wykonawczych zgodnie z art. 31 i 32 w sprawie: [Popr. 139]
a) |
treści procedury : [Popr. 140]
|
b) |
zasad wyboru zainteresowanych stron, z którymi mają się odbywać konsultacje do celów niniejszej sekcji. [Popr. 142]] |
SEKCJA 3
NOWO POJAWIAJĄCE SIĘ TECHNOLOGIE MEDYCZNE
Artykuł 18
Identyfikacja nowo pojawiających się technologii medycznych
1. Grupa koordynacyjna opracowuje co roku badanie na temat nowo pojawiających się technologii medycznych, które według oczekiwań będą miały istotne znaczenie dla pacjentów, zdrowia publicznego lub dla systemów opieki zdrowotnej.
2. Przygotowując to badanie, grupa koordynacyjna zasięga opinii:
a) |
podmiotów opracowujących technologie medyczne; |
b) |
organizacji pacjentów , organizacji konsumenckich i pracowników służby zdrowia w ramach corocznego posiedzenia ; [Popr. 143] |
c) |
ekspertów klinicznych; |
d) |
Europejskiej Agencji Leków, w tym w kwestii wstępnego zgłoszenia produktów leczniczych przed złożeniem wniosku o dopuszczenie do obrotu; |
e) |
Grupy Koordynacyjnej ds. Wyrobów Medycznych ustanowionej w art. 103 rozporządzenia (UE) 2017/745. |
2a. Przygotowując badanie, grupa koordynacyjna zapewnia odpowiednią ochronę poufnych informacji handlowych dostarczanych przez podmiot opracowujący technologię medyczną. W tym celu grupa koordynacyjna daje podmiotowi opracowującemu technologię medyczną możliwość przedstawienia uwag w odniesieniu do treści badania i należycie uwzględnia te uwagi. [Popr. 144]
3. Grupy koordynacyjna podaje w swoim sprawozdaniu rocznym podsumowanie wniosków z tego badania i uwzględnia te wnioski przy sporządzaniu rocznych programów prac.
SEKCJA 4
DOBROWOLNA WSPÓŁPRACA W ZAKRESIE OCENY TECHNOLOGII MEDYCZNYCH
Artykuł 19
Dobrowolna współpraca
1. Komisja wspiera ewentualną dalszą współpracę i wymianę informacji naukowych między państwami członkowskimi w zakresie następujących kwestii : [Popr. 145]
a) |
nieklinicznej oceny technologii medycznych; |
b) |
oceny we współpracy dotyczącej wyrobów medycznych; |
c) |
oceny technologii medycznych innych niż produkty lecznicze lub wyroby medyczne; |
d) |
dostarczania dodatkowych dowodów koniecznych do celów oceny technologii medycznych. |
da) |
ocen klinicznych produktów leczniczych i wyrobów medycznych przeprowadzanych przez państwa członkowskie; [Popr. 146] |
db) |
środków dotyczących indywidualnego stosowania w praktyce klinicznej, aby uzyskać więcej dowodów i sporządzić stosowny rejestr; [Popr. 147] |
dc) |
opracowania wytycznych w zakresie najlepszych praktyk medycznych w oparciu o dowody naukowe; [Popr. 148] |
dd) |
zaprzestania inwestycji w przestarzałe technologie; [Popr. 149] |
de) |
zaostrzenia przepisów dotyczących tworzenia dowodów klinicznych i ich monitorowania. [Popr. 150] |
2. Do ułatwienia współpracy, o której mowa w ust. 1, korzysta się z usług grupy koordynacyjnej.
3. Współpraca, o której mowa w ust. 1 lit. b) i c), , c), db) i de ), może odbywać się z wykorzystaniem przepisów proceduralnych ustanowionych na podstawie art. 11 oraz wspólnych zasad ustanowionych na podstawie art. 22 i 23. [Popr. 151]
4. Współpracę, o której mowa w ust. 1, ujmuje się w rocznych programach prac grupy koordynacyjnej, a wyniki tej współpracy podaje się w sprawozdaniach rocznych i na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27.
Rozdział III
Przepisy dotyczące ocen klinicznych
Artykuł 20
Zharmonizowane przepisy dotyczące ocen klinicznych
1. Wspólne przepisy proceduralne i metodyka określone na podstawie art. 22 oraz wymogi ustanowione na podstawie art. 23 mają zastosowanie do:
a) |
wspólnych ocen klinicznych przeprowadzonych zgodnie z rozdziałem II; |
b) |
ocen klinicznych produktów leczniczych i wyrobów medycznych przeprowadzanych przez państwa członkowskie. [Popr. 152] |
1a. Jeżeli to konieczne i stosowne, zachęca się państwa członkowskie do stosowania wspólnych przepisów proceduralnych i metod, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu, do oceny klinicznej produktów leczniczych i wyrobów medycznych nieobjętych zakresem zastosowania niniejszego rozporządzenia, które są przeprowadzane przez państwa członkowskie na szczeblu krajowym. [Popr. 153]
Artykuł 21
Sprawozdania z oceny klinicznej
1. Jeżeli ocena kliniczna przeprowadzana jest przez państwo członkowskie, państwo to przedkłada Komisji sprawozdanie z oceny klinicznej i sprawozdanie podsumowujące nie później niż 30 dni roboczych po zakończeniu oceny technologii medycznej.
2. Komisja publikuje sprawozdania podsumowujące, o których mowa w ust. 1, na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27, i udostępnia sprawozdania z oceny klinicznej pozostałym państwom członkowskim za pośrednictwem tej platformy.
Artykuł 22
Wspólne przepisy proceduralne i metodyka
1. Biorąc pod uwagę wyniki prac podjętych już w ramach wspólnych działań EUnetHTA i po zasięgnięciu opinii wszystkich zainteresowanych stron, Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące: [Popr. 154]
a) |
przepisów proceduralnych:
|
b) |
metodyki określania treści i struktury ocen klinicznych. mechanizmu kary w przypadku niewypełnienia przez podmiot opracowujący technologię medyczną obowiązku przedstawienia dostępnych informacji w celu zagwarantowania wysokiej jakości procesu . [Popr. 160] |
1a. W terminie [6 miesięcy] od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia grupa koordynacyjna opracowuje projekt rozporządzenia wykonawczego dotyczącego metod konsekwentnie wykorzystywanych do przeprowadzania wspólnych ocen i konsultacji klinicznych, a także określenie zakresu tych ocen i konsultacji. Metody opracowuje się w oparciu o istniejące wytyczne metodyczne i szablony przeznaczone do przesyłania dowodów EUnetHTA. Metody spełniają w każdym przypadku następujące kryteria:
a) |
metody opierają się na wysokich standardach jakościowych, najlepszych dostępnych dowodach naukowych uzyskanych, jeżeli to praktycznie wykonalne i etycznie uzasadnione, w drodze randomizowanych badań klinicznych z podwójnie ślepą próbą, metaanalizy i systematycznych kontroli; |
b) |
oceny względnej efektywności opierają się na punktach końcowych właściwych dla pacjenta, z zastosowaniem kryteriów przydatnych, właściwych, widocznych, konkretnych i dostosowanych do danej sytuacji klinicznej; |
c) |
metody te uwzględniają specyfikę nowych procedur i określonych rodzajów produktów leczniczych, w przypadku których w czasie wydawania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu było mniej dostępnych dowodów klinicznych (takich jak sieroce produkty lecznicze lub warunkowe pozwolenia na dopuszczenie do obrotu); taki brak dowodów nie uniemożliwia jednak generowania dodatkowych dowodów, które wymagają kontroli ex post i które mogą wymagać oceny ex post, i nie ma wpływu na bezpieczeństwo pacjentów lub jakość naukową; |
d) |
komparatory są komparatorami będącymi punktem odniesienia dla danej jednostki klinicznej i stanowią najlepszy lub najpowszechniejszy komparator wykorzystywany do oceny technologii lub procesu; |
e) |
podmioty opracowujące technologie medyczne z myślą o produktach leczniczych zapewniają grupie koordynacyjnej do celów oceny klinicznej dokumentację w formacie eCTD przedłożoną Europejskiej Agencji Leków w celu przeprowadzenia scentralizowanej procedury wydania pozwolenia; przedmiotowa dokumentacja obejmuje sprawozdanie z badania klinicznego; |
f) |
informacje przedstawione przez podmiot opracowujący technologię medyczną odpowiadają najnowszym i upublicznionym danym; niespełnienie tego wymogu może prowadzić do uruchomienia mechanizmu kary; |
g) |
badania kliniczne są badaniami par excellence w dziedzinie biomedycznej, w związku z czym inne rodzaje badań, na przykład badania epidemiologiczne, mogą być przeprowadzane w wyjątkowych sytuacjach i wymagają pełnego uzasadnienia; |
h) |
wspólne metody oraz wymogi dotyczące danych i wskaźniki wyników powinny uwzględniać specyfikę wyrobów medycznych i urządzeń do diagnostyki in vitro; |
i) |
w odniesieniu do szczepionek metoda uwzględnia długotrwałe działanie szczepionki w odpowiednim horyzoncie czasowym analiz, skutki pośrednie, takie jak odporność populacyjna, oraz elementy niezależne od samej szczepionki, np. wskaźniki objęcia związane z programami; |
j) |
jeżeli to praktycznie wykonalne i etycznie uzasadnione, podmiot opracowujący technologię medyczną przeprowadza co najmniej jedno randomizowane kontrolowane badanie kliniczne porównujące technologię medyczną pod względem istotnych klinicznie wyników z aktywnym komparatorem uważanym za jedną z najlepszych form interwencji o udowodnionej skuteczności na etapie opracowania badania (leczenie standardowe) lub będącym najczęściej stosowaną formą interwencji w przypadku braku standardowego leczenia. Podmiot opracowujący technologię medyczną przekazuje dane i wyniki przeprowadzonych badań porównawczych w dokumentacji przedkładanej do wspólnej oceny klinicznej. |
W przypadku wyrobu medycznego metoda jest dostosowana do jego charakterystyki i specyfiki, przyjmując jako podstawę metody już opracowane w ramach EUnetHTA.
Grupa koordynacyjna przedstawia Komisji projekt rozporządzenia wykonawczego do zatwierdzenia.
W terminie [3 miesięcy] od otrzymania projektu środka Komisja podejmuje decyzję w sprawie jego zatwierdzenia w drodze aktu wykonawczego przyjętego zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 30 ust. 2.
W przypadku gdy Komisja nie zamierza zatwierdzić projektu środka lub go zatwierdzić w części lub w przypadku gdy proponuje zmiany, przesyła projekt z powrotem grupie koordynacyjnej wraz z uzasadnieniem. W terminie [sześciu tygodni] grupa koordynacyjna może zmienić projekt środka na podstawie wskazań Komisji i proponowanych zmian oraz ponownie przedłożyć go Komisji.
Jeżeli po upływie [sześciu tygodni] grupa koordynacyjna nie przedłożyła zmienionego projektu środka lub przedłożyła projekt środka, który nie został zmieniony w sposób zgodny ze zmianami proponowanymi przez Komisję, Komisja może przyjąć rozporządzenie wykonawcze wraz z poprawkami, które uznaje za istotne, lub odrzucić go.
W przypadku gdy grupa koordynacyjna nie przedłoży Komisji projektu środka w terminie określonym w [ust. 1], Komisja może przyjąć rozporządzenie wykonawcze bez projektu grupy koordynacyjnej. [Popr. 208/rev]
2. Akty wykonawcze, o których mowa w ust. 1, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 30 ust. 2.
Artykuł 23
Treść przedkładanych dokumentów i sprawozdań oraz zasady wyboru zainteresowanych stron
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 31 w sprawie: Zgodnie z tą samą procedurą określoną w art. 2 ust. 1 lit . a) grupa koordynacyjna określa : [Popr. 162]
a) |
treści formatów i szablonów : [Popr. 163]
|
b) |
zasad wyboru zainteresowanych stron, z którymi mają się odbywać konsultacje do celów rozdziału II sekcja 1 oraz niniejszego rozdziału , bez uszczerbku dla art. 26 . [Popr. 164] |
Rozdział IV
Ramy wsparcia
Artykuł 24
Finansowanie unijne [Popr. 165]
1. Unia zapewnia finansowanie prac grupy koordynacyjnej i jej podgrup oraz działań wspierających te prace, które obejmują współpracę z Komisją, Europejską Agencją Leków oraz siecią zainteresowanych stron, o której mowa w art. 26. Pomoc finansowa Unii przeznaczona na działania przewidziane w niniejszym rozporządzeniu realizowana jest zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 966/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady (16).
2. Środki finansowe, o których mowa w ust. 1, obejmują środki na udział przedstawicieli wyznaczonych organów i instytucji do spraw technologii medycznych z państw członkowskich w działaniach wspierających prace w ramach wspólnych ocen klinicznych i wspólnych konsultacji naukowych. Oceniający i współoceniający są uprawnieni do dodatku specjalnego za prace w ramach wspólnych ocen klinicznych i wspólnych konsultacji naukowych zgodnie z wewnętrznymi przepisami Komisji.
2a. Unia zapewnia stabilne i stałe finansowanie ze środków publicznych wspólnych prac nad oceną technologii medycznych, które prowadzi się bez bezpośredniego lub pośredniego finansowania przez podmioty opracowujące technologię medyczną. [Popr. 166]
2b. Komisja może ustanowić system opłat dla podmiotów opracowujących technologie medyczne wnioskujących o przeprowadzenie zarówno wspólnych konsultacji naukowych, jak i wspólnych ocen klinicznych, które to opłaty są przeznaczane na badania w zakresie nieuwzględnionych potrzeb medycznych lub priorytetów klinicznych. W żadnym przypadku tego rodzaju system opłat nie jest przewidziany do finansowania działań na mocy niniejszego rozporządzenia. [Popr. 167]
Artykuł 25
Wsparcie Komisji dla grupy koordynacyjnej
Komisja wspiera prace grupy koordynacyjnej. W szczególności Komisja:
a) |
udostępnia swoją siedzibę na posiedzenia grupy koordynacyjnej oraz im współprzewodniczy , mając prawo do zabierania głosu, lecz nie mając prawa do głosowania ; [Popr. 168] |
b) |
zapewnia obsługę sekretariatu dla grupy koordynacyjnej oraz wsparcie administracyjne, naukowe i informatyczne; [Popr. 169] |
c) |
publikuje na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27, roczne programy prac i sprawozdania roczne grupy koordynacyjnej, skrócone protokoły z jej posiedzeń, a także sprawozdania i sprawozdania podsumowujące ze wspólnych ocen klinicznych; |
d) |
sprawdza, czy prace grupy koordynacyjnej są prowadzone w niezależny i przejrzysty sposób zgodnie z ustanowionym regulaminem ; [Popr. 170] |
e) |
ułatwia współpracę z Europejską Agencją Leków w ramach wspólnych prac dotyczących produktów leczniczych, w tym przekazywanie informacji poufnych; |
f) |
ułatwia współpracę z odpowiednimi organami na szczeblu Unii w ramach wspólnych prac dotyczących wyrobów medycznych, w tym przekazywanie informacji poufnych. [Popr. 171] |
Artykuł 26
Sieć zainteresowanych stron
1. Komisja ustanawia sieć zainteresowanych stron w drodze otwartego zaproszenia do składania wniosków i wybiera odpowiednie organizacje zainteresowanych stron na podstawie kryteriów wyboru określonych w zaproszeniu do składania wniosków takich jak legalność, reprezentatywność, przejrzystość i odpowiedzialność .
Otwarte zaproszenie do składania wniosków jest kierowane do stowarzyszeń pacjentów, organizacji konsumenckich, organizacji pozarządowych w dziedzinie zdrowia, podmiotów opracowujących technologie medyczne oraz pracowników służby zdrowia.
Do wyboru członków sieci zainteresowanych stron mają zastosowanie najlepsze praktyki w zakresie zapobiegania konfliktowi interesów.
Parlament Europejski jest reprezentowany w sieci zainteresowanych stron przez dwóch przedstawicieli. [Popr. 172]
2. Komisja publikuje wykaz organizacji zainteresowanych stron należących do sieci zainteresowanych stron. Zainteresowane strony nie mają konfliktu interesów, a deklaracje o braku konfliktu interesów są publikowane na platformie informatycznej. [Popr. 173]
3. Komisja organizuje spotkania ad hoc Co najmniej raz w roku Komisja organizuje spotkanie z udziałem sieci zainteresowanych stron i grupy koordynacyjnej w celu wspierania konstruktywnego dialogu. Sieć zainteresowanych stron wykonuje zadania w zakresie : [Popr. 174]
a) |
poinformowania zainteresowanych stron o pracach grupy wymiany informacji na temat prac grupy koordynacyjnej oraz procesu oceny ; [Popr. 175] |
b) |
dokonania wymiany informacji o pracach grupy koordynacyjnej. uczestnictwa w seminariach, warsztatach szkoleniowych lub szczegółowych działaniach w odniesieniu do konkretnych kwestii. [Popr. 176] |
ba) |
wspierania dostępu do rzeczywistych doświadczeń z zakresu chorób i zarządzania chorobami oraz rzeczywistego stosowania technologii medycznych, aby lepiej zrozumieć, jaką wartość zainteresowane strony wnoszą do dowodów klinicznych przedstawionych w toku oceny; [Popr. 177] |
bb) |
przyczynienia się do bardziej ukierunkowanej i efektywnej komunikacji z zainteresowanymi stronami oraz między nimi w celu wzmocnienia ich roli w racjonalnym i bezpiecznym stosowaniu technologii medycznych; [Popr. 178] |
bc) |
stworzenia wykazu medycznych priorytetów badawczych; [Popr. 179] |
bd) |
zapewniania wkładu w roczny program prac i roczne badanie przygotowane przez grupę koordynacyjną; [Popr. 180] |
Interesy i dokumenty założycielskie zainteresowanych stron, a także podsumowanie corocznych spotkań i możliwych działań upublicznia się na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27. [Popr. 181]
4. Na wniosek grupy koordynacyjnej Komisja zaprasza pacjentów , pracowników służby zdrowia i ekspertów klinicznych wyznaczonych przez sieć zainteresowanych stron do udziału w posiedzeniach grupy koordynacyjnej w roli obserwatorów. [Popr. 182]
5. Na wniosek grupy koordynacyjnej sieć zainteresowanych stron wspiera grupę koordynacyjną w ustaleniu, jaką wiedzą specjalistyczną dysponują pacjenci i eksperci kliniczni do celów prac jej podgrup.
Artykuł 27
Platforma informatyczna
1. Wykorzystując prace już podjęte w ramach wspólnych działań EUnetHTA, Komisja tworzy i utrzymuje platformę informatyczną zawierającą informacje na temat: [Popr. 183]
a) |
planowanych, trwających i zakończonych wspólnych ocen klinicznych i ocen technologii medycznych prowadzonych przez państwa członkowskie; |
b) |
wspólnych konsultacji naukowych; |
c) |
badań identyfikujących nowo pojawiające się technologie medyczne; |
d) |
wyników dobrowolnej współpracy między państwami członkowskimi. |
da) |
wykazu członków grupy koordynacyjnej, jej podgrup i innych ekspertów wraz z odnośnymi oświadczeniami majątkowymi; [Popr. 184] |
db) |
wszelkich informacji, których publikacja jest wymagana na mocy niniejszego rozporządzenia; [Popr. 185] |
dc) |
ostatecznych sprawozdań ze wspólnej oceny klinicznej i sprawozdań podsumowujących w formie zrozumiałej dla osób niebędących ekspertami, we wszystkich językach urzędowych Unii Europejskiej; [Popr. 186] |
dd) |
wykazu organizacji należących do sieci zainteresowanych stron; [Popr. 187] |
2. Komisja zapewnia odpowiedni poziom dostępu publiczny dostęp do informacji zawartych na platformie informatycznej organom państw członkowskich, członkom sieci zainteresowanych stron i ogółowi społeczeństwa. [Popr. 188]
Artykuł 28
Sprawozdanie z wykonania Sprawozdanie z oceny po upływie okresu przejściowego [Popr. 189]
Nie później niż dwa lata po zakończeniu Po upływie okresu przejściowego, o którym mowa w art. 33 ust. 1 , oraz przed rozpoczęciem obowiązywania zharmonizowanego systemu oceny technologii medycznych na mocy niniejszego rozporządzenia , Komisja przedstawi składa sprawozdanie z wykonania przepisów dotyczących zakresu wspólnych ocen klinicznych oceny skutków w odniesieniu do zbioru uruchomionych procedur, która to ocena obejmuje m.in. takie kryteria jak postępy w zakresie dostępu pacjentów do nowych technologii medycznych oraz funkcjonowania ram wsparcia, o których mowa w niniejszym rozdziale rynku wewnętrznego, wpływ na jakość innowacji, np. rozwój innowacyjnych produktów leczniczych , tam gdzie potrzeby nie zostały zaspokojone, stabilność systemów opieki zdrowotnej, jakość oceny technologii medycznych oraz zdolności na szczeblu krajowym i regionalnym, a także adekwatność zakresu wspólnych ocen klinicznych oraz funkcjonowania ram wsparcia . [Popr. 190]
Rozdział V
Przepisy końcowe
Artykuł 29
Ocena i monitorowanie
1. Nie później niż pięć lat po opublikowaniu sprawozdania, o którym mowa w art. 28, Komisja przeprowadzi ocenę niniejszego rozporządzenia i przedstawi sprawozdanie na temat wniosków z tej oceny.
2. Najpóźniej do dnia… [one year after the date of application] r. Komisja określi program monitorowania wykonania niniejszego rozporządzenia. Program monitorowania określa środki służące do gromadzenia danych i innych niezbędnych dowodów, a także przedziały czasowe, w jakich będą one gromadzone. W programie monitorowania wskazuje się, jakie działania ma podjąć Komisja i państwa członkowskie w celu gromadzenia i analizowania danych oraz innych dowodów.
3. W ramach programu monitorowania wykorzystuje się roczne sprawozdania grupy koordynacyjnej.
Artykuł 30
Procedura komitetowa
1. Komisję wspiera komitet. Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
Artykuł 31
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 17 i 23, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia … [ insert date of entry into force of this Regulation ] r.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 17 i 23, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w porozumieniu międzyinstytucjonalnym w sprawie lepszego stanowienia prawa z dnia 13 kwietnia 2016 r.
5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 17 i 23 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady. [Popr. 191]
Artykuł 32
Przygotowanie aktów wykonawczych i delegowanych [Popr. 192]
1. Komisja przyjmuje akty wykonawcze i delegowane, o których mowa w art. 11, 16, 17, i 22 i 23, najpóźniej do dnia rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia. [Popr. 193]
2. Przygotowując te akty wykonawcze i delegowane, Komisja bierze pod uwagę szczególne właściwości sektorów produktów leczniczych i wyrobów medycznych i uwzględnia prace podjęte już w ramach wspólnych działań EUnetHTA . [Popr. 194]
Artykuł 33
Przepisy przejściowe
1. Państwa członkowskie mogą odroczyć udział w systemie wspólnych ocen klinicznych i wspólnych konsultacji naukowych, o których mowa w rozdziale II sekcja 1 i 2, do dnia … . [ insert date 3 years after the date of application ] r. [4 lata po wejściu w życie] r. w przypadku produktów leczniczych, o których mowa w art . 5 ust. 1 lit. a) i aa), oraz do dnia … [7 lat po wejściu w życie] w przypadku wyrobów medycznych, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b), oraz w przypadku wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. c). [Popr. 195]
2. Jeżeli państwo członkowskie zamierza skorzystać z okresu przejściowego określonego w ust. 1, powiadamia o tym Komisję nie później niż rok przed datą rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia.
3. Państwa członkowskie, które odraczają swój udział w systemie zgodnie z ust. 1, mogą rozpocząć udział w tym systemie ze skutkiem od następnego roku budżetowego po uprzednim powiadomieniu Komisji na co najmniej na trzy miesiące przed rozpoczęciem roku budżetowego.
Artykuł 34
Klauzula ochronna
1. Państwa członkowskie mogą przeprowadzać ocenę kliniczną przy użyciu innych środków niż zasady przewidziane w rozdziale III niniejszego rozporządzenia ze względów określonych w art. 8 ust. 1a, a także ze względów związanych z potrzebą ochrony zdrowia publicznego w danym państwie członkowskim oraz pod warunkiem, że środki te są uzasadnione, konieczne i proporcjonalne do celu. [Popr. 196]
2. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję i grupę koordynacyjną o zamiarze przeprowadzenia oceny klinicznej przy użyciu innych środków, podając uzasadnienie takiej decyzji. [Popr. 197]
2a. Grupa koordynacyjna może ocenić, czy wniosek spełnia przesłanki określone w ust. 1, oraz przedstawić Komisji wnioski w tej sprawie. [Popr. 198]
3. W terminie trzech miesięcy od daty otrzymania powiadomienia, o którym mowa w ust. 2, Komisja zatwierdza lub odrzuca planowaną ocenę po sprawdzeniu, czy spełnia ona wymagania, o których mowa w ust. 1, oraz czy nie jest ona środkiem arbitralnej dyskryminacji lub ukrytym ograniczeniem w handlu między państwami członkowskimi. Jeżeli Komisja nie podejmie decyzji przed upływem terminu trzech miesięcy, planowaną ocenę kliniczną uważa się za zatwierdzoną. Decyzja Komisji jest publikowana na platformie informatycznej, o której mowa w art. 27. [Popr. 199]
Artykuł 35
Zmiana dyrektywy 2011/24/UE
1. Skreśla się art. 15 dyrektywy 2011/24/UE.
2. Odesłania do skreślonego artykułu odczytuje się jako odesłania do niniejszego rozporządzenia.
Artykuł 36
Wejście w życie i data rozpoczęcia stosowania
1. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
2. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia … [3 years after date of entry into force] r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono …
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady
Przewodniczący
(1) Dz.U. C 283 z 10.8.2018, s.28.
(2) Dz.U. C …
(3) Stanowisko Parlamentu europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r.
(4) Dz.U. C 263 z 25.7.2018, s. 4.
(5) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/24/UE z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie stosowania praw pacjentów w transgranicznej opiece zdrowotnej (Dz.U. L 88 z 4.4.2011, s. 45).
(6) Dz.U. C 438 z 6.12.2014, s. 12.
(7) Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie unijnych możliwości zwiększenia dostępu do leków – 2016/2057(INI).
(8) COM(2015)0550, s. 19.
(9) Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136 z 30.4.2004, s. 1).
(10) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG (Dz.U. L 117 z 5.5.2017, s. 1).
(11) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/746 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz uchylenia dyrektywy 98/79/WE i decyzji Komisji 2010/227/UE ( Dz.U. L 117 z 5.5.2017, s. 176).
(12) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).
(13) Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą Unii Europejskiej a Komisją Europejską z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (Dz.U. L 123 z 12.5.2016, s. 1).
(14) Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311 z 28.11.2001, s. 67).
(15) Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40 z 11.2.1989, s. 8).
(16) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1).
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/673 |
P8_TA(2019)0121
Ustanowienie ram monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w Unii Europejskiej ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ramy monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w Unii Europejskiej (COM(2017)0487 – C8-0309/2017 – 2017/0224(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/67)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0487), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0309/2017), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 kwietnia 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 23 marca 2018 r. (2), |
— |
uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 5 grudnia 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0198/2018), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
przyjmuje do wiadomości oświadczenie Komisji załączone do niniejszej rezolucji, które zostanie opublikowane w serii L Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej razem z ostatecznym aktem ustawodawczym; |
3. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
4. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2017)0224
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… ustanawiającego ramy monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w Unii
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/452.)
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ
OŚWIADCZENIE KOMISJI
Na wniosek Parlamentu Europejskiego Komisja Europejska zobowiązuje się do:
— |
udostępnienia Parlamentowi Europejskiemu standardowych formularzy, które Komisja Europejska przygotuje w celu ułatwienia państwom członkowskim wypełniania rocznych obowiązków sprawozdawczych określonych w art. 5 rozporządzenia, po tym, jak zostaną one opracowane oraz |
— |
corocznego udostępniania Parlamentowi Europejskiemu takich standardowych formularzy, równolegle z przedstawianiem sprawozdania rocznego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia. |
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/676 |
P8_TA(2019)0122
Interoperacyjność systemów elektronicznego poboru opłat drogowych i ułatwiania transgranicznej wymiany informacji na temat przypadków nieuiszczenia opłat drogowych w Unii ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznego poboru opłat drogowych i ułatwiania transgranicznej wymiany informacji na temat przypadków nieuiszczenia opłat drogowych w Unii (wersja przekształcona) (COM(2017)0280 – C8-0173/2017 – 2017/0128(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza – przekształcenie)
(2020/C 449/68)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0280), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 91 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0173/2017), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 października 2017 r. (1), |
— |
po konsultacji z Komitetem Regionów, |
— |
uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych (2), |
— |
uwzględniając pismo Komisji Prawnej z dnia 24 lipca 2017 r. skierowane do Komisji Transportu i Turystyki zgodnie z art. 104 ust. 3 Regulaminu, |
— |
uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 28 listopada 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 104 i 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinię Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A8-0199/2018), |
A. |
mając na uwadze, że konsultacyjna grupa robocza służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji stwierdziła, że wniosek Komisji nie zawiera żadnych zmian merytorycznych innych niż te określone jako takie we wniosku, oraz mając na uwadze, że w odniesieniu do ujednolicenia niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów z tymi zmianami wniosek ogranicza się do zwykłego ujednolicenia istniejących tekstów, bez zmiany co do istoty; |
1. |
uchwala poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu, biorąc pod uwagę zalecenia konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2017)0128
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 lutego 2019 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/… w sprawie interoperacyjności systemów elektronicznego poboru opłat drogowych i ułatwiania transgranicznej wymiany informacji na temat przypadków nieuiszczenia opłat drogowych w Unii (wersja przekształcona)
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy (UE) 2019/520.)
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/678 |
P8_TA(2019)0123
Wzajemne uznawanie towarów wprowadzonych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wzajemnego uznawania towarów wprowadzonych legalnie do obrotu w innym państwie członkowskim (COM(2017)0796 – C8-0005/2018 – 2017/0354(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/69)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0796), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0005/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 23 maja 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 28 listopada 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów (A8-0274/2018), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2017)0354
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… w sprawie wzajemnego uznawania towarów zgodnie z prawem wprowadzonych do obrotu w innym państwie członkowskim oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 764/2008
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/515.)
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/679 |
P8_TA(2019)0124
Opłaty za płatności transgraniczne w Unii i opłaty za przeliczenie waluty ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 w odniesieniu do niektórych opłat za płatności transgraniczne w Unii i opłat za przeliczenie waluty (COM(2018)0163 – C8-0129/2018 – 2018/0076(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/70)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0163), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0129/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego z dnia 31 sierpnia 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 11 lipca 2018 r. (2), |
— |
uwzględniając wstępne porozumienie zatwierdzone przez komisję przedmiotowo właściwą na podstawie art. 69f ust. 4 Regulaminu oraz przekazane pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A8-0360/2018), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2018)0076
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 924/2009 w odniesieniu do niektórych opłat za płatności transgraniczne w Unii i opłat za przeliczenie waluty
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) 2019/518.)
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/680 |
P8_TA(2019)0125
Wspólne zasady dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1073/2009 w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych (COM(2017)0647 – C8-0396/2017 – 2017/0288(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/71)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2017)0647), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 i art. 91 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0396/2017), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając uzasadnioną opinię przedstawioną – na mocy protokołu nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności – przez parlament Irlandii, w której stwierdzono, że projekt aktu ustawodawczego nie jest zgodny z zasadą pomocniczości, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 19 kwietnia 2018 r. (1), |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2), |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A8-0032/2019), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2017)0288
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 lutego 2019 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) …/… zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1073/2009 w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 91 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Stosowanie rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) wykazało, że niektórzy przewoźnicy działający na rynkach krajowych napotykają nieuzasadnione przeszkody ograniczające rozwój międzymiastowych usług autokarowych z korzyścią dla pasażerów . Ponadto usługi przewozu drogowego osób nie nadążają za zmieniającymi się potrzebami obywateli w zakresie dostępności i jakości, a zrównoważone rodzaje transportu nadal mają niewielki udział w rynku ogółem. W rezultacie pewne grupy obywateli znajdują się w niekorzystnej sytuacji pod względem dostępności usług przewozu osób i występuje więcej wypadków drogowych, zatorów komunikacyjnych , są wyższe poziomy emisji oraz w [Popr. 1]zrastają koszty infrastruktury ze względu na większe wykorzystanie samochodów. |
(2) |
Aby zapewnić spójność ram autokarowego i autobusowego przewozu osób na trasach międzymiastowych w całej Unii, rozporządzenie (WE) nr 1073/2009 powinno mieć zastosowanie do wszystkich przewozów międzymiastowych realizowanych w ramach usług regularnych. Zakres tego rozporządzenia należy zatem rozszerzyć , ale nie stosować go do ośrodków miejskich lub podmiejskich bądź do konurbacji, i powinno ono obowiązywać z zastrzeżeniem przepisów rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (5). [Popr. 2] |
(3) |
W każdym państwie członkowskim powinien zostać wyznaczony Każde państwo członkowskie powinno wyznaczyć niezależny i bezstronny organ regulacyjny uprawniony do wydawania wiążących opinii , aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie rynku transportu drogowego osób. Organ ten może być również odpowiedzialny za inne regulowane sektory (np. kolej, energetykę czy telekomunikację). [Popr. 3] |
(4) |
Zarobkowe usługi regularne przewozu nie powinny zagrażać równowadze ekonomicznej obowiązujących umów o usługi publiczne lub udzielanych zamówień na te usługi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1370/2007 . Z tego względu organ regulacyjny powinien być w stanie dokonać obiektywnej analizy ekonomicznej i w stosownych przypadkach posiadać uprawnienia, by proponować środki niezbędne w celu uniknięcia takiego zagrożenia. Zarobkowe usługi regularne przewozu nie powinny konkurować z dostawcami usług transportowych, którym przyznano wyłączne prawa do świadczenia określonych publicznych usług przewozu drogowego osób w zamian za wywiązanie się ze zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych w ramach umowy o świadczenie usług publicznych. [Popr. 4] |
(5) |
Wykonywanie usług regularnych w formie przewozów kabotażowych powinno być uzależnione od posiadania licencji wspólnotowej oraz stosowania inteligentnego tachografu zgodnie z rozdziałem II rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (6). Aby ułatwić skuteczną kontrolę tych usług przez organy egzekwowania prawa, należy doprecyzować zasady dotyczące wydawania licencji wspólnotowych oraz opracować moduł systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI) do przekazywania zgłoszeń oddelegowania i wniosków elektronicznych, dzięki któremu kontrolerzy prowadzący kontrole drogowe będą mieli bezpośredni dostęp do danych i informacji zawartych w europejskich rejestrach przedsiębiorców transportu drogowego (ERRU) i w IMI w czasie rzeczywistym oraz będą mogli ustalić, czy rzeczywiście odprowadzono składki na ubezpieczenie społeczne za delegowanych kierowców autokarów i autobusów . [Popr. 5] |
(6) |
Aby zapewnić uczciwą konkurencję na rynku, przewoźnicy wykonujący usługi regularne powinni otrzymać prawa dostępu do terminali w Unii na uczciwych, sprawiedliwych, niedyskryminacyjnych i przejrzystych warunkach. Prowadzenie terminalu wymaga zezwolenia organu krajowego, który powinien ustalić, jakie wymogi są konieczne i jakie muszą zostać spełnione. Odwołania od decyzji o odmowie przyznania dostępu lub jego ograniczeniu powinny być wnoszone do organu regulacyjnego. Państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu niniejszego artykułu terminale, które są własnością operatora terminalu i są wykorzystywane przez niego tylko na potrzeby jego własnych usług transportu drogowego osób. [Popr. 6] |
(7) |
Należy utrzymać zezwolenia na wykonywanie usług regularnych, ale jednocześnie dostosować pewne zasady dotyczące procedury wydawania tych zezwoleń. |
(8) |
Procedurą wydawania zezwoleń powinny zostać objęte zezwolenia na zarówno krajowe, jak i międzynarodowe usługi regularne. Należy udzielić zezwolenia, chyba że istnieją szczególne powody odmowy jego wydania leżące po stronie wnioskodawcy lub usługa zagraża równowadze ekonomicznej umowy o usługi publiczne. Należy wprowadzić próg odległości , który byłby określany przez państwa członkowskie i nie powinien w żadnym przypadku przekraczać 100 km trasy przejazdu, w celu zapewnienia, aby zarobkowe usługi regularne przewozu nie zagrażały równowadze ekonomicznej obowiązujących umów o usługi publiczne.W przypadku tras już obsługiwanych w ramach więcej niż jednej umowy o usługi publiczne powinna istnieć możliwość podniesienia tego progu. [Popr. 7] |
(9) |
Przewoźnicy niemający siedziby w państwie członkowskim powinni mieć możliwość świadczenia krajowych usług regularnych na takich samych warunkach, co przewoźnicy mający siedzibę w danym państwie , o ile są w stanie zachować zgodność z przepisami transportu drogowego lub innymi właściwymi przepisami prawa krajowego, unijnego i międzynarodowego . [Popr. 8] |
(10) |
Należy maksymalnie w miarę możliwości ograniczyć formalności administracyjne, nie likwidując jednak kontroli i sankcji gwarantujących właściwe stosowanie i skuteczne egzekwowanie przepisów rozporządzenia (WE) nr 1073/2009. Formularz przejazdu stanowi niepotrzebne obciążenie administracyjne i powinien zatem zostać zniesiony. [Popr. 9] |
(11) |
Wycieczki lokalne stanowią dopuszczalny przewóz kabotażowy i są objęte ogólnymi zasadami kabotażu. Artykuł dotyczący wycieczek lokalnych powinien zatem zostać usunięty. [Popr. 10] |
(12) |
Z uwagi na znaczenie skutecznego egzekwowania rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 przepisy dotyczące kontroli na drogach i w przedsiębiorstwach powinny zostać zmienione w celu uwzględnienia przewozów kabotażowych. |
(13) |
W zakresie, w jakim niniejsze rozporządzenie dokonuje harmonizacji zasad wykonywania autokarowych i autobusowych usług regularnych oraz dostępu do terminali na rynkach krajowych, jego cele, a mianowicie promowanie mobilności międzymiastowej i zwiększenie udziału zrównoważonych rodzajów transportu w transporcie ogółem, nie mogą zostać osiągnięte w sposób wystarczający przez państwa członkowskie. W związku z powyższym Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną we wspomnianym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. |
(14) |
W celu uwzględnienia zmian rynkowych i postępu technicznego należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w celu zmiany załączników I i II do rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 oraz uzupełnienia tego rozporządzenia o przepisy dotyczące wzoru zaświadczeń dla działalności transportowej prowadzonej na własny rachunek, wzoru wniosków o zezwolenia i wzoru samych zezwoleń, procedury i kryteriów, których należy przestrzegać w celu ustalenia, czy proponowana usługa zagrażałaby równowadze ekonomicznej umowy o usługi publiczne, a także obowiązków sprawozdawczych państw członkowskich. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja przeprowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów, oraz aby konsultacje te prowadzone były zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa (7). W szczególności, aby zapewnić udział na równych zasadach Parlamentu Europejskiego i Rady w przygotowaniu aktów delegowanych, instytucje te powinny otrzymywać wszelkie dokumenty w tym samym czasie co eksperci państw członkowskich, a eksperci tych instytucji powinni mieć możliwość systematycznego udziału w posiedzeniach grup eksperckich Komisji zajmujących się przygotowaniem aktów delegowanych. [Popr. 11] |
(15) |
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1073/2009, |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 1073/2009 wprowadza się następujące zmiany:
1) |
art. 1 ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do krajowego międzymiastowego zarobkowego przewozu drogowego osób, wykonywanego przez przewoźnika niemającego siedziby w danym państwie członkowskim, zgodnie z rozdziałem V i nie narusza ono przepisów rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 .”; [Popr. 12] |
2) |
w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:
|
3) |
przed rozdziałem II dodaje się art. 3a w brzmieniu: „Artykuł 3a Organ regulacyjny 1. Każde państwo członkowskie wyznacza jeden Właściwe organy w każdym państwie członkowskim wyznaczają krajowy publiczny organ regulacyjny dla sektora transportu drogowego osób. Organ ten działa bezstronnie oraz jest odrębny prawnie , przejrzysty i niezależny pod względem organizacyjnym, funkcjonalnym, hierarchicznym i decyzyjnym od wszelkich innych organów publicznych lub prywatnych. Organ ten jest niezależny od wszelkich właściwych organów, które uczestniczą w zawieraniu umów o usługi publiczne. [Popr. 18] Organ regulacyjny Organem regulacyjnym może być istniejący już organ, który jest odpowiedzialny za inne sektory usługi podlegające regulacji. [Popr. 19] 2. Organ regulacyjny dla sektora transportu drogowego osób musi posiadać niezbędne możliwości organizacyjne pod względem zasobów ludzkich , finansowych i innych zasobów w celu wypełniania swych obowiązków , które to możliwości muszą być proporcjonalne do znaczenia tego sektora w danym państwie członkowskim. [Popr. 20] 2a. Z zastrzeżeniem uprawnień krajowych organów ochrony konkurencji, organ regulacyjny posiada uprawnienia do nadzorowania sytuacji w zakresie konkurencji na krajowym rynku regularnych usług przewozu drogowego osób z myślą o zapobieganiu dyskryminacji lub nadużywaniu dominującej pozycji na rynku, również na zasadzie podwykonawstwa. Jego opinie mają charakter wiążący.[Popr. 21] 3. Organ regulacyjny wykonuje następujące zadania:
4. Organ regulacyjny może, wykonując swoje zadania, żądać odpowiednich informacji od innych właściwych organów, operatorów terminali, podmiotów wnioskujących o wydanie zezwolenia oraz wszelkich osób trzecich działających na terytorium danego państwa członkowskiego. [Popr. 25] Żądane informacje muszą zostać dostarczone w rozsądnym terminie określonym przez organ regulacyjny i nieprzekraczającym , który to termin nie przekracza jednego miesiąca. W odpowiednio uzasadnionych przypadkach organ regulacyjny może przedłużyć termin przedłożenia informacji o maksymalnie dwa tygodnie. Organ regulacyjny musi być w stanie wyegzekwować realizację wniosków o udzielenie informacji za pomocą sankcji, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. [Popr. 26] 5. Państwa członkowskie zapewniają, aby decyzje podejmowane przez organ regulacyjny podlegały niezwłocznej kontroli sądowej. Kontrola ta może mieć skutek zawieszający jedynie w przypadku, gdy niezwłoczne wykonanie decyzji organu regulacyjnego mogłoby przynieść nieodwracalne lub wyraźnie nadmierne szkody wnoszącemu odwołanie. Niniejszy przepis nie narusza uprawnień sądu rozpatrującego odwołanie, które wynikają z prawa konstytucyjnego danego państwa członkowskiego. [Popr. 27] 6. Decyzje podjęte przez organy regulacyjne są podawane do wiadomości publicznej w terminie dwóch tygodni od ich przyjęcia .”; [Popr. 28] |
4) |
w art. 4 wprowadza się następujące zmiany:
|
5) |
w art. 5 wprowadza się następujące zmiany:
|
6) |
dodaje się art. w brzmieniu: „Artykuł 5a Dostęp do terminali 1. Operatorzy terminali przyznają przewoźnikom prawo dostępu do terminali na potrzeby wykonywania usług regularnych, w tym do wszelkich urządzeń lub usług zapewnianych w danym terminalu, na uczciwych, sprawiedliwych, niedyskryminacyjnych i przejrzystych warunkach. 1a. W przypadku udzielenia przez operatorów dostępu to terminali przewoźnicy autobusowi i autokarowi mają obowiązek przestrzegania obowiązujących warunków korzystania z danego terminalu. [Popr. 29] 2. Operatorzy terminali dokładają starań, aby uwzględnić wszystkie wnioski o przyznanie dostępu w celu zapewnienia optymalnego wykorzystania terminali. Wnioski o przyznanie dostępu do terminali można rozpatrzyć odmownie wyłącznie ze względu na brak z uzasadnionego powodu braku dostępnych miejsc , powtarzającego się nieuiszczania opłat, udokumentowanych poważnych i powtarzających się naruszeń ze strony przewoźnika drogowego lub w oparciu o inne przepisy krajowe, pod warunkiem że są one konsekwentnie stosowane i nie dyskryminują poszczególnych przewoźników ubiegających się o dostęp do terminalu lub stosowanych przez tych przewoźników modeli biznesowych. W przypadku decyzji odmownej operator terminalu informuje o niej również organ regulacyjny. [Popr. 30] W przypadku gdy operator terminalu rozpatruje odmownie wniosek o przyznanie dostępu, musi wskazać realne rozwiązania alternatywne zachęca się go do wskazania najlepszych realnych rozwiązań alternatywnych, które zna . [Popr. 31] 3. Operatorzy terminali muszą publikować przynajmniej następujące informacje w jednym lub kilku odnośnych językach urzędowych krajowych oraz w jednym dodatkowym języku urzędowym Unii: [Popr. 32]
Informacje te są udostępniane nieodpłatnie w formie elektronicznej, na wniosek, przez operatora terminalu oraz organ regulacyjny, a w przypadku posiadania przez nich stron internetowych – na takich stronach. Informacje te muszą być, w razie potrzeby, aktualizowane i zmieniane.”; 3a. Państwa członkowskie mogą wyłączyć z zakresu obowiązywania niniejszego artykułu terminale, które są własnością operatora terminalu i są wykorzystywane przez niego wyłącznie na potrzeby własnych usług przewozu drogowego osób. Rozpatrując wniosek o wyłączenie, organy regulacyjne biorą pod uwagę dostępność realnych rozwiązań alternatywnych.”; [Popr. 34] |
7) |
dodaje się art. 5b w brzmieniu: „Artykuł 5b Procedura przyznawania dostępu do terminali 1. Przewoźnik ubiegający się o dostęp do terminalu przedkłada wniosek operatorowi terminalu. 2. Jeżeli dostęp nie może zostać przyznany zgodnie z wnioskiem, operator terminalu rozpoczyna konsultacje ze wszystkimi zainteresowanymi przewoźnikami w celu uwzględnienia wniosku. [Popr. 35] 3. Operator terminalu wydaje decyzję w sprawie wniosku o przyznanie dostępu bezzwłocznie i nie później niż w terminie dwóch miesięcy jednego miesiąca od daty złożenia wniosku przez przewoźnika. Decyzje w sprawie dostępu zawierają uzasadnienie W przypadku decyzji odmownej operator terminalu podaje uzasadnienie . [Popr. 36] 4. Wnioskodawcy mogą odwołać się od decyzji operatorów terminali. Odwołania wnosi się do organu regulacyjnego. 5. Jeżeli organ regulacyjny rozpatruje odwołanie od decyzji wydanej przez operatora terminalu, przyjmuje uzasadnioną decyzję w ustalonym terminie, a w każdym przypadku w ciągu trzech tygodni od otrzymania wszystkich odpowiednich informacji. Decyzja organu regulacyjnego w sprawie odwołania jest wiążąca , z zastrzeżeniem przepisów prawa krajowego dotyczących kontroli sądowej . Organ regulacyjny musi być w stanie wyegzekwować jej realizację za pomocą sankcji, które są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. [Popr. 37] Decyzja podlega wyłącznie kontroli sądowej.”; |
8) |
w art. 6 wprowadza się następujące zmiany:
|
9) |
w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:
|
10) |
art. 8 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 8 Procedura Procedury wydawania , zawieszania i wycofywania zezwoleń na międzynarodowy przewóz osób na odległość poniżej do 100 km w linii prostej rasy przejazdu. [Popr. 38] 1. Zezwolenia są wydawane w porozumieniu z właściwymi organami wszystkich państw członkowskich, z których terytorium pasażerowie są zabierani bądź na których terytorium są dowożeni, a odległość przewozu wynosi mniej niż zdefiniowana przez każde państwo członkowskie wynosi do 100 km w linii prostej trasy przejazdu . W terminie dwóch tygodni od daty otrzymania wniosku organ wydający przesyła go, wraz z kopiami wszelkich innych istotnych dokumentów, do takich właściwych organów, wnosząc o wydanie przez nie zgody. W tym samym czasie organ wydający przekazuje wspomniane dokumenty właściwym organom pozostałych państw członkowskich, przez których terytoria przebiega trasa przewozu, w celach informacyjnych. [Popr. 39] 2. Właściwe organy państw członkowskich, do których zwrócono się o wydanie zgody, zawiadamiają organ wydający o swojej decyzji w terminie trzech dwóch miesięcy. Bieg tego terminu rozpoczyna się z datą otrzymania wniosku o wydanie zgody ustaloną na podstawie potwierdzenia odbioru. Jeżeli właściwe organy państw członkowskich, do których zwrócono się o zgodę, nie dojdą do porozumienia, podają tego przyczyny. [Popr. 40] Jeżeli właściwe organy państw członkowskich, do których zwrócono się o zgodę, nie udzielą odpowiedzi w terminie określonym w akapicie pierwszym, uznaje się, że wyraziły zgodę. 3. Organ wydający wydaje decyzję w sprawie wniosku w terminie czterech trzech miesięcy od daty złożenia wniosku przez przewoźnika. [Popr. 41] 4. Zezwolenia udziela się, chyba że odmowa może być uzasadniona przynajmniej jednym lub kilkoma z powodów wymienionych obiektywnym powodem związanym z interesem publicznym wymienionym w art. 8c ust. 2 lit. a)–d). [Popr. 42] 4a. W przypadku gdy regularna usługa transportu autokarowego i autobusowego przyczyniła się do naruszenia równowagi ekonomicznej umowy o usługi publiczne z uwagi na wyjątkowe okoliczności, których nie można było przewidzieć w czasie wydawania zezwolenia i które nie należą do odpowiedzialności podmiotu, z którym podpisano umowę o usługi publiczne, zainteresowane państwo członkowskie może, za zgodą Komisji, zawiesić lub wycofać zezwolenie na świadczenie tej usługi, powiadomiwszy przewoźnika o tym fakcie z sześciomiesięcznym wyprzedzeniem. Przewoźnik ma możliwość odwołania się od takiej decyzji. [Popr. 43] 5. Jeżeli jeden z właściwych organów nie zgadza się na udzielenie zezwolenia, sprawa może zostać przekazana Komisji w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania jego odpowiedzi. 6. Po konsultacji z państwami członkowskimi właściwych organów, które nie wyraziły zgody, Komisja podejmuje decyzję w terminie czterech nie później niż dwóch miesięcy od otrzymania informacji od organu wydającego – podejmuje decyzję. Decyzja staje się skuteczna po 30 dniach od powiadomienia właściwych organów w zainteresowanych państw państwach członkowskich. [Popr. 44] 7. Decyzja Komisji ma zastosowanie do czasu, kiedy państwa członkowskie osiągną porozumienie, a organ wydający przyjmie decyzję w sprawie wniosku.” |
11) |
dodaje się artykuły w brzmieniu: „Artykuł 8a Procedura Procedury wydawania , zawieszania i wycofywania zezwoleń na wykonywanie międzynarodowego przewozu osób na odległość co najmniej ponad 100 km w linii prostej trasy przejazdu [Popr. 45] 1. Organ wydający wydaje podejmuje decyzję w sprawie wniosku niezwłocznie i nie później niż w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku przez przewoźnika. [Popr. 46] 2. Zezwolenia udziela się, chyba że odmowa może być uzasadniona jednym lub kilkoma z powodów wymienionych w art. 8c ust. 2 lit. a)–c ca ). [Popr. 47] 3. Organ wydający przekazuje właściwym organom wszystkich państw członkowskich, z których terytorium pasażerowie są zabierani bądź na których terytorium są dowożeni, a kopię wniosku wraz z kopiami wszelkich innych istotnych dokumentów i ich oceną w terminie dwóch tygodni od otrzymania wniosku, a także prośbę o wydanie zgody. Organ wydający przekazuje również odnośne dokumenty, a także właściwym organom państw członkowskich, przez których terytoria przebiega trasa przewozu, chociaż nie są tam zabierani ani dowożeni i z których terytorium pasażerowie nie są zabierani lub na których terytorium nie są dowożeni , w celach informacyjnych. [Popr. 48] 3a. Nie można udzielić zezwolenia, jeżeli jeden z właściwych organów państwa członkowskiego, z którego terytorium pasażerowie są zabierani bądź na terytorium którego są dowożeni, nie zgadza się na udzielenie zezwolenia z któregokolwiek z powodów wymienionych w ust. 2, przy czym sprawę można skierować do Komisji w terminie miesiąca od daty otrzymania jej odpowiedzi. [Popr. 49] 3b. Po konsultacji z państwami członkowskimi właściwych organów, które nie wyraziły zgody, Komisja podejmuje decyzję w terminie czterech miesięcy od otrzymania informacji od organu wydającego. Decyzja staje się skuteczna w terminie 30 dni od powiadomienia o niej zainteresowanych państw członkowskich. [Popr. 50] 3c. Decyzja Komisji ma zastosowanie do czasu, kiedy państwa członkowskie osiągną porozumienie, a organ wydający podejmie decyzję w sprawie wniosku.. [Popr. 51] Artykuł 8b Procedura wydawania zezwoleń na wykonywanie krajowych usług regularnych 1. Organ wydający wydaje podejmuje decyzję w sprawie wniosku w terminie nie później niż dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku przez przewoźnika. Termin ten może zostać przedłużony do czterech trzech miesięcy w przypadku, gdy wymagana jest analiza zgodnie z art. 8c ust. 2 lit. d). [Popr. 52] 2. Zezwolenia na wykonywanie krajowych usług regularnych udziela się, chyba że odmowa może być uzasadniona jednym lub kilkoma z powodów wymienionych w art. 8c ust. 2 lit. a)–c) oraz – w przypadku gdy odległość przewozu pasażerów wynosi mniej nie więcej niż 100 km w linii prostej trasy przejazdu – w art. 8c ust. 2 lit. d). [Popr. 53] 3. Odległość, o której mowa w ust. 2, może zostać zwiększona do 120 kilometrów, jeżeli wprowadzana usługa regularna będzie obsługiwać miejsce rozpoczęcia podróży oraz miejsce docelowe, obsługiwane już w ramach więcej niż jednej umowy o usługi publiczne. [Popr. 54] Artykuł 8c Decyzje organów wydających 1. Po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 8, 8a lub 8b organ wydający udziela zezwolenia, udziela zezwolenia z ograniczeniami lub rozpatruje odmownie wniosek. Organ wydający informuje o swojej decyzji wszystkie właściwe organy, o których mowa w art. 8 ust. 1. 2. Decyzje o odmownym rozpatrzeniu wniosku lub, udzieleniu zezwolenia z ograniczeniami , zawieszeniu lub wycofaniu zezwolenia zawierają uzasadnienie , a także w stosownych przypadkach uwzględniają analizy przeprowadzone przez organ regulacyjny. Wnioskodawca lub przewoźnik wykonujący dany przewóz mają możliwość odwołania się od decyzji organu wydającego. [Popr. 55] Zezwolenia udziela się, chyba że odmowa może być uzasadniona jednym lub kilkoma Wniosek o zezwolenie może zostać odrzucony wyłącznie z przynajmniej jednego z następujących powodów: [Popr. 56]
Organ wydający nie może rozpatrzyć odmownie wniosku wyłącznie ze względu na fakt, że przewoźnik ubiegający się o zezwolenie oferuje ceny niższe niż inni przewoźnicy drogowi, albo chyba że organ regulacyjny lub inne właściwe władze krajowe stwierdzą, że wnioskodawca starający się wejść na rynek zamierza oferować przez dłuższy okres usługi poniżej ich normalnej wartości oraz że działanie takie może naruszyć zasady uczciwej konkurencji. Organ wydający nie rozpatruje odmownie wniosku wyłącznie ze względu na fakt, że dane połączenie jest już obsługiwane przez innych przewoźników drogowych. [Popr. 60] 3. Państwa członkowskie zapewniają, aby decyzje podejmowane przez organ wydający podlegały kontroli sądowej. Kontrola ta może mieć skutek zawieszający jedynie w przypadku, gdy niezwłoczne wykonanie decyzji organu wydającego mogłoby przynieść nieodwracalne lub wyraźnie nadmierne szkody wnoszącemu odwołanie. Niniejszy przepis nie narusza uprawnień sądu rozpatrującego odwołanie, które wynikają z prawa konstytucyjnego danego państwa członkowskiego. Artykuł 8d Ograniczenie prawa dostępu 1. Państwa członkowskie mogą ograniczyć prawo dostępu do międzynarodowego i krajowego rynku usług regularnych przewozów autobusowych i autokarowych , jeżeli proponowana usługa regularna służy przewozowi osób na odległość poniżej do 100 kilometrów w linii prostej trasy przejazdu oraz jeżeli usługa ta zagrażałaby równowadze ekonomicznej umowy o usługi publiczne , lub na jakąkolwiek odległość, jeżeli usługa ta jest świadczona w ośrodku miejskim lub podmiejskim bądź w konurbacji, bądź spełnia potrzeby transportowe między tym ośrodkiem a otaczającymi go obszarami, lub jeżeli wnioskodawca nie zastosował się do przepisów transportu drogowego lub innych stosownych przepisów prawa krajowego, unijnego lub międzynarodowego . [Popr. 61] 1a. W przypadku gdy właściwy organ przyznał prawa wyłączne przedsiębiorstwu wykonującemu usługę publiczną zgodnie z art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady, ochrona praw wyłącznych dotyczy tylko świadczenia usług publicznych w zakresie transportu osób na tych samych lub alternatywnych trasach. Przyznanie praw wyłącznych nie wyklucza zezwolenia na świadczenie nowych usług regularnych, jeżeli usługi te nie konkurują z usługami świadczonymi w ramach umowy o świadczenie usług publicznych lub są świadczone na innych trasach. [Popr. 62] 2. Właściwe organy, które zawarły umowy o usługi publiczne, lub podmioty świadczące usługi publiczne realizujące umowę o usługi publiczne mogą wystąpić do organu regulacyjnego o przeprowadzenie analizy tego, czy równowaga ekonomiczna umowy o usługi publiczne byłaby zagrożona. W przypadku otrzymania takiego wniosku organ regulacyjny rozpatruje wniosek i podejmuje go i może podjąć decyzję, czy należy przeprowadzić analizę ekonomiczną o przeprowadzeniu analizy ekonomicznej zgodnie z art. 8c ust. 2 lit. d) , o ile nie istnieją wyjątkowe powody natury praktycznej lub inne powody, by takiej analizy nie przeprowadzać . Informuje on o swojej decyzji zainteresowane strony. [Popr. 63] 3. W przypadku gdy organ regulacyjny przeprowadza analizę ekonomiczną, informuje wszystkie zainteresowane strony o wynikach tej analizy i swoich konkluzjach w możliwie najkrótszym terminie sześciu tygodni , jednak nie później niż po upływie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich odpowiednich informacji. Organ regulacyjny może uznać, że należy udzielić zezwolenia, udzielić zezwolenia pod pewnymi warunkami bądź odmówić jego udzielenia. [Popr. 64] Konkluzje organu regulacyjnego są wiążące dla organów wydających. 4. Właściwe organy i podmioty świadczące usługi publiczne przekazują organowi regulacyjnemu informacje niezbędne do celów ust. 2 i 3. 5. Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia, zgodnie z art. 26, aktów delegowanych ustanawiających procedurę i kryteria, których należy przestrzegać na potrzeby stosowania niniejszego artykułu , w szczególności przy przeprowadzaniu analizy ekonomicznej. [Popr. 65] 5a. Państwa członkowskie mogą w jeszcze większym stopniu zliberalizować system zezwoleń na krajowe usługi regularne w odniesieniu do procedur wydawania zezwoleń lub progów kilometrowych.”; [Popr. 66] |
12) |
art. 9 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie: „Art. 8, 8a, 8b i 8c stosuje się odpowiednio do wniosków o przedłużenie ważności zezwoleń lub o zmianę warunków, na jakich świadczone muszą być usługi wymagające zezwolenia.”; |
13) |
tytuł rozdziału IV otrzymuje brzmienie: „SZCZEGÓLNE USŁUGI REGULARNE NIEPODLEGAJĄCE ZEZWOLENIOM” |
13a) |
w art. 11 dodaje się ustęp w brzmieniu: „3a. Państwo członkowskie może zażądać od przewoźnika nieposiadającego siedziby w danym państwie, aby spełniał określone w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 warun (*1) ki dotyczące wymogu posiadania siedziby w przyjmującym państwie członkowskim po wydaniu mu zezwolenia na świadczenie krajowej usługi regularnej i przed rozpoczęciem wykonywania przez tego przewoźnika odnośnej usługi. Decyzje takie zawierają uzasadnienie. W decyzji uwzględnia się zakres i czas trwania działalności przewoźnika nieposiadającego siedziby w przyjmującym państwie członkowskim. Jeżeli przyjmujące państwo członkowskie stwierdzi, że przewoźnik nieposiadający siedziby nie spełnia wymogu posiadania siedziby, może cofnąć stosowne zezwolenia na świadczenie krajowych usług regularnych wydane temu przewoźnikowi lub zawiesić je do czasu spełnienia przezeń tego wymogu.; (*1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 51).” [Popr. 67]" |
14) |
w art. 12 skreśla się ust. 1–5; |
15) |
skreśla się art. 13; [Popr. 68] |
16) |
art. 15 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 15 Dopuszczalne przewozy kabotażowe Zezwala się na wykonywanie przewozów kabotażowych w odniesieniu do następujących usług:
|
16a) |
art. 16 ust. 1 zdanie wprowadzające otrzymuje brzmienie: 1. „O ile inne przepisy wspólnotowe nie stanowią inaczej, wykonywanie przewozów kabotażowych podlega przepisom dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (*2) oraz przepisom ustawowym, wykonawczym i administracyjnym obowiązującym w przyjmującym państwie członkowskim w odniesieniu do następujących dziedzin: (*2) Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. L 18 z 21.1.1997, s. 1).”; [Popr. 72]" |
17) |
skreśla się art. 17; [Popr. 73] |
17a) |
art. 17 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 17 Dokumenty kontrolne w przewozach kabotażowych 1. Przewozy kabotażowe w formie usług okazjonalnych wykonywane są na podstawie formularza przejazdu w formie papierowej lub cyfrowej, który okazuje się na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. 2. W formularzu przejazdu podaje się następujące informacje:
3. Formularze przejazdu są przekazywane w książkach, o których mowa w art. 12, poświadczonych przez właściwy organ lub podmiot w państwie członkowskim siedziby. 4. W przypadku szczególnych usług regularnych dokument kontrolny stanowi umowa zawarta między przewoźnikiem a organizatorem transportu lub jej poświadczona za zgodność z oryginałem kopia. Jednakże formularz przejazdu jest wypełniany w formie miesięcznego zestawienia. Jednakże formularz przejazdu jest wypełniany w formie miesięcznego zestawienia. 5. Podczas kontroli kierowca może skontaktować się z siedzibą główną, zarządzającym transportem lub inną osobą lub podmiotem, który może dostarczyć mu wymagane dokumenty .”; [Popr. 74] |
18) |
art. 19 ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie: „2. Przewoźnicy wykonujący przewozy kabotażowe lub międzynarodowy autobusowy i autokarowy przewóz osób umożliwiają przeprowadzenie wszelkich kontroli mających na celu zapewnienie prawidłowego wykonywania przewozów, szczególnie w odniesieniu do czasu prowadzenia pojazdu i okresów odpoczynku.”; |
19) |
art. 20 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 20 Wzajemna pomoc 1. Państwa członkowskie wspierają się wzajemnie w zapewnianiu stosowania niniejszego rozporządzenia i jego monitorowania. Dokonują one wymiany informacji poprzez krajowe punkty kontaktowe ustanowione zgodnie z art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. 2. Organy regulacyjne współpracują przy przeprowadzaniu analiz ekonomicznych kwestii, czy proponowane usługi regularne zagrażałyby umowie o usługi publiczne w zakresie przewozów międzynarodowych w ramach transportu publicznego. Organ wydający konsultuje się z organami regulacyjnymi wszystkich pozostałych państw członkowskich, przez które przebiega trasa danej międzynarodowej usługi regularnej oraz, w stosownych przypadkach, żąda wszelkich niezbędnych informacji przed podjęciem decyzji.”; |
20) |
art. 26 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 26 Wykonywanie przekazanych uprawnień 1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule. 2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 5, art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 2, art. 8d ust. 5 i art. 28 ust. 3, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia … [data wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. 3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 5, art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 2, art. 8d ust. 5 i art. 28 ust. 3, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. 4. Przed przyjęciem aktu delegowanego Komisja konsultuje się z ekspertami wyznaczonymi przez każde państwo członkowskie zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu międzyinstytucjonalnym z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa. 5. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. 6. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 4 ust. 2, art. 5 ust. 5, art. 6 ust. 4, art. 7 ust. 2, art. 8d ust. 5 i art. 28 ust. 3 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”; |
21) |
art. 28 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 28 Sprawozdawczość 1. Każdego roku, najpóźniej do dnia 31 stycznia, a po raz pierwszy do dnia 31 stycznia […stycznia pierwszego roku następującego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia], państwa członkowskie właściwe organy państw członkowskich informują Komisję o liczbie zezwoleń na wykonywanie usług regularnych wydanych w poprzednim roku oraz o łącznej liczbie zezwoleń na wykonywanie usług regularnych ważnych w dniu 31 grudnia tamtego roku. Informacja ta podawana jest oddzielnie dla każdego państwa członkowskiego miejsca docelowego przeznaczenia usługi regularnej. Państwa członkowskie przekazują również Komisji dane dotyczące przewozów kabotażowych w formie szczególnych usług regularnych i usług okazjonalnych, wykonanych w poprzednim roku przez przewoźników mających siedzibę w tych państwach. [Popr. 75] 2. Każdego roku, najpóźniej do dnia 31 stycznia, a po raz pierwszy do dnia 31 stycznia […stycznia pierwszego roku następującego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia], właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego przekazują Komisji dane statystyczne dotyczące liczby zezwoleń wydanych na wykonywanie przewozów kabotażowych w formie usług regularnych, o których mowa w art. 15 lit. c), w ciągu poprzedniego roku. 3. Komisja posiada uprawnienia do przyjęcia, zgodnie z art. 26, aktów delegowanych określających wzór tabeli, z którego należy korzystać przy przekazywaniu danych statystycznych, o których mowa w ust. 1 i 2, oraz dane, jakie należy przekazać.; 4. Każdego roku, najpóźniej do dnia 31 stycznia, a po raz pierwszy do dnia 31 stycznia […stycznia pierwszego roku następującego po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia], państwa członkowskie informują Komisję o liczbie przewoźników posiadających w dniu 31 grudnia poprzedniego roku licencję wspólnotową oraz o liczbie poświadczonych kopii odpowiadającej liczbie pojazdów dopuszczonych do ruchu na tamten dzień. 5. Do dnia [należy wstawić datę przypadającą po upływie 5 lat od daty rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia] Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania z wykonania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie zawiera informacje na temat stopnia, w jakim niniejsze rozporządzenie przyczynia się do lepszego funkcjonowania rynku systemu transportu drogowego osób , w szczególności w odniesieniu do pasażerów, załóg autobusów i autokarów oraz środowiska. ”. [Popr. 76] |
Artykuł 2
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia [XX]
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w …,
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady
Przewodniczący
(1) Dz.U. C 262 z 25.7.2018, s. 47.
(2) Dz.U. C 387 z 25.10.2018, s. 70.
(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r.
(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.U. L 300 z 14.11.2009, s. 88).
(5) Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. L 315 z 3.12.2007, s. 1).
(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 60 z 28.2.2014, s. 1).
23.12.2020 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 449/694 |
P8_TA(2019)0126
Zmiana dyrektywy 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej oraz rozporządzenia (UE) 2018/1999 w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 14 lutego 2019 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej [zmienionej dyrektywą (UE) 2018/XXX] i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/XXX [w sprawie zarządzania unią energetyczną] w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej (COM(2018)0744 – C8-0482/2018 – 2018/0385(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2020/C 449/72)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2018)0744), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 192 ust. 1 oraz art. 194 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C8-0482/2018), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając przekazane pismem z dnia 30 stycznia 2019 r. zobowiązanie przedstawiciela Rady do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 59 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8-0014/2019), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli zastąpi ona pierwotny wniosek, wprowadzi w nim istotne zmiany lub planuje ich wprowadzenie; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
P8_TC1-COD(2018)0385
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 14 lutego 2019 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/… w sprawie zmiany dyrektywy 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej i rozporządzenia (UE) 2018/1999 w sprawie zarządzania unią energetyczną i działaniami w dziedzinie klimatu w związku z wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji (UE) 2019/504.)