		ISSN 1977-1002
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 240

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Rocznik 63 20 lipca 2020

Spis treści		Strona
	IV Informacje
	INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
2020/C 240/01	Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej	1

	V Ogłoszenia
	POSTĘPOWANIA SĄDOWE
	Trybunał Sprawiedliwości
2020/C 240/02	Sprawa C-650/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht -Niemcy) – Royalty Pharma Collection Trust / Deutsches Patent- und Markenamt (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna i przemysłowa – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Warunki uzyskania – Artykuł 3 lit. a) – Pojęcie produktu chronionego pozostającym w mocy patentem podstawowym – Kryteria oceny)	2
2020/C 240/03	Sprawa C-446/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – AGROBET CZ, s.r.o. / Finanční úřad pro Středočeský kraj (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Odliczenie VAT naliczonego – Nadwyżka VAT – Zatrzymanie nadwyżki w wyniku wszczęcia postępowania w sprawie kontroli podatkowej – Wniosek o zwrot części nadwyżki odnoszącej się transakcji nieobjętych tym postępowaniem – Odmowa organu podatkowego)	3
2020/C 240/04	Sprawa C-547/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – Polska) – Dong Yang Electronics Sp. z o.o. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 44 – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 – Artykuł 11 ust. 1 – Świadczenie usług – Miejsce opodatkowania – Pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – Podatnik VAT – Spółka zależna z państwa trzeciego znajdująca się w państwie członkowskim)	3
2020/C 240/05	Sprawa C-560/18 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych / Komisja Europejska, Królestwo Szwecji, Rzeczpospolita Polska (Odwołanie – Dostęp do dokumentów instytucji – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie – Wyjątki od prawa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia – Dokumenty dotyczące toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Szczegółowe opinie wydane w ramach procedury powiadamiania na podstawie dyrektywy 98/34/WE – Wniosek o przyznanie dostępu – Odmowa – Ujawnienie żądanych dokumentów w toku postępowania przed Sądem Unii Europejskiej – Ujawnienie – Niedopuszczalność – Interes prawny – Dalsze trwanie)	4
2020/C 240/06	Sprawa C-565/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale per la Lombardia – Włochy) – Société Générale S.A. / Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Podatek od transakcji finansowych – Transakcje na pochodnych instrumentach finansowych, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy wyemitowany przez spółkę będącą rezydentem państwa członkowskiego opodatkowania – Podatek należny niezależnie od miejsca zawarcia transakcji – Obowiązki administracyjne i obowiązki deklarowania)	5
2020/C 240/07	Sprawa C-584/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas – Cypr) – D. Z. / Blue Air – Airline Management Solutions SRL i in. (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Decyzja nr 565/2014/UE – Uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych – Obywatel państwa trzeciego posiadający czasowy dokument pobytowy wydany przez państwo członkowskie – Artykuł 3 – Uznawanie przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi – Możliwość powołania się na decyzję wobec państwa członkowskiego – Bezpośrednia skuteczność – Uznanie podmiotu prawa prywatnego za emanację państwa – Przesłanki – Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 – Kodeks graniczny Schengen – Artykuł 13 – Odmowa wjazdu na terytorium państwa członkowskiego – Obowiązek uzasadnienia – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład – Artykuł 2 lit. j) – Odmowa przyjęcia na pokład uzasadniona podnoszonym niewłaściwym charakterem dokumentów podróży – Artykuł 15 – Obowiązki przewoźników lotniczych wobec pasażerów – Niedopuszczalność wyłączeń przewidzianych w umowie przewozu lub innych dokumentach)	5
2020/C 240/08	Sprawa C-607/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 maja 2020 r. – NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH, NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S / Komisja Europejska (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Grzywny – Prawo do obrony – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 27 ust. 1 – Zgodność pomiędzy pismem w sprawie przedstawienia zarzutów a sporną decyzją – Dostęp do akt – Jednolite i ciągłe naruszenie – Ciężar dowodu – Przeinaczenie argumentów i dowodów)	7
2020/C 240/09	Sprawa C-615/18: Trybunału (piąta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko UY (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Prawo do informacji w postępowaniu karnym – Dyrektywa 2012/13/UE – Artykuł 6 – Prawo do informacji dotyczących oskarżenia – Postępowanie karne o prowadzenie pojazdu bez prawa jazdy – Zakaz prowadzenia pojazdów wynikający z wcześniejszego wyroku nakazowego, o którym zainteresowany nie wiedział – Doręczenie tego wyroku nakazowego zainteresowanemu wyłącznie poprzez obligatoryjnego pełnomocnika – Uzyskanie powagi rzeczy osądzonej – Ewentualne niedbalstwo ze strony zainteresowanego)	8
2020/C 240/10	Sprawa C-627/18: Wyrok Trybunału (druga izba izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra – Portugalia) – Nelson Antunes da Cunha, Lda / Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP) (Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Artykuł 108 TFUE – System pomocy niezgodny z rynkiem wewnętrznym – Decyzja Komisji Europejskiej nakazująca odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy – Rozporządzenie (UE) 2015/1589 – Artykuł 17 ust. 1 – Dziesięcioletni termin przedawnienia – Zastosowanie do uprawnień Komisji dotyczących odzyskania pomocy – Artykuł 16 ust. 2 i 3 – Uregulowanie krajowe przewidujące krótszy termin przedawnienia – Zasada skuteczności)	8
2020/C 240/11	Sprawa C-638/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Rumunia (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2008/50/WE – Jakość otaczającego powietrza – Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI – Systematyczne i trwałe przekroczenie dopuszczalnych wartości dla mikrocząsteczek (PM10) w strefie RO32101 (Bukareszt, Rumunia) – Artykuł 23 ust. 1 – Załącznik XV – Jak najkrótszy okres przekroczenia – Właściwe środki)	9
2020/C 240/12	Sprawa C-641/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova – Włochy) – LG i in. / Rina SpA, Ente Registro Italiano Navale (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Artykuł 1 ust. 1 – Pojęcia spraw cywilnych i handlowych oraz spraw administracyjnych – Zakres stosowania – Działalność spółek dokonujących klasyfikacji i certyfikacji statków morskich – Acta iure imperii i acta iure gestionis – Prerogatywy władzy publicznej – Immunitet jurysdykcyjny)	10
2020/C 240/13	Sprawa C-661/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) – CTT – Correios de Portugal / Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Odliczenie podatku naliczonego – Artykuł 173 – Podatnik mieszany – Metody odliczenia – Częściowe odliczenie – Odliczenie na podstawie wykorzystania – Artykuły 184 – 186 – Korekta odliczeń – Zmiana czynników branych pod uwagę przy określaniu kwoty odliczenia – Transakcja objęta podatkiem należnym błędnie uznana za zwolnioną z VAT – Środek krajowy zakazujący zmiany metody odliczenia w odniesieniu do minionych lat – Termin zawity – Zasady neutralności podatkowej, pewności prawa, skuteczności i proporcjonalności)	10
2020/C 240/14	Sprawa C-667/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone / Ministerraad (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2009/138/WE – Ubezpieczenie ochrony prawnej – Artykuł 201 – Prawo do swobodnego wyboru pełnomocnika przez ubezpieczającego – Postępowanie sądowe – Pojęcie – Postępowanie mediacyjne)	11
2020/C 240/15	Sprawa C-749/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luksemburg) – B i in. / Administration des contributions directes (Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 49 i 54 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Podatki dochodowe od osób prawnych – Spółki dominujące i spółki zależne – Pionowa i pozioma integracja podatkowa)	12
2020/C 240/16	Sprawa C-772/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – A / B (Odesłanie prejudycjalne – Znaki towarowe – Dyrektywa 2008/95/WE – Artykuł 5 ust. 1 – Artykuł 5 ust. 3 lit. b) i c) – Naruszenie – Pojęcie używania w obrocie handlowym – Towar dopuszczony do swobodnego obrotu – Przywóz – Składowanie – Magazynowanie towarów w celu wprowadzenia do obrotu – Wywóz)	13
2020/C 240/17	Sprawa C-797/18 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska (Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Grecką – Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 – Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 – Rozporządzenie (WE) nr 1120/2009 – Rozporządzenie (WE) nr 1306/2013 – System pomocy obszarowej – Pojęcie trwałych użytków zielonych – Ryczałtowe korekty finansowe – Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 – Ocena kwalifikowalności wydatków – Instytucja zarządzająca – Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 – Wydatki objęte terminem 24 miesięcy – Rozporządzenie (WE) nr 817/2004 – System skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar – Metoda obliczania korekty)	13
2020/C 240/18	Sprawa C-810/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Trnave – Słowacja) – DHL Logistics (Slovakia) spol. s r. o. / Finančné riaditeľstvo SR (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 – Unia celna i Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Podpozycja 8525 80 91 – Kamery i aparaty cyfrowe – Rejestrujące kamery wideo – Wideokamera cyfrowa zdolna do utrwalania i rejestrowania nieruchomych obrazów i sekwencji wideo w rozdzielczości poniżej 800 × 600 pikseli)	14
2020/C 240/19	Sprawa C-5/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Оvergas Mrezhi AD, Sdruzhenie s nestopanska tsel Balgarska gazova asotsiatsia / Komisia za energiyno i vodno regulirane (KEVR) (Odesłanie prejudycjalne – Wspólne zasady rynku wewnętrznego gazu ziemnego – Dyrektywa 2009/73/WE – Artykuł 3 ust. 1 – 3 i art. 41 ust. 16 – Zobowiązania z zakresu usług publicznych – Obowiązki w zakresie magazynowania gazu ziemnego w celu zapewnienia bezpieczeństwa i regularności dostaw – Przepisy krajowe przewidujące przerzucenie na odbiorców obciążeń finansowych związanych z obowiązkami użyteczności publicznej nakładanymi na przedsiębiorstwa gazowe – Przesłanki – Wydanie przez krajowy organ regulacyjny aktu nakładającego obowiązek użyteczności publicznej – Postępowanie – Artykuły 36 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)	15
2020/C 240/20	Sprawa C-15/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – A.m.a. – Azienda Municipale Ambiente SpA / Consorzio Laziale Rifiuti – Co.La.Ri. (Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Odpady – Dyrektywa 1999/31/WE – Istniejące składowiska odpadów – Okres poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem – Przedłużenie – Koszty składowania odpadów – Zasada zanieczyszczający płaci – Stosowanie dyrektywy w czasie)	16
2020/C 240/21	Sprawa C-17/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – postępowanie karne przeciwko Bouygues travaux publics, Elco construct Bucarest, Welbond armatures (Odesłanie prejudycjalne – Pracownicy migrujący – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Właściwe ustawodawstwo – Artykuł 14 pkt 1 lit. a) i art. 14 pkt 2 lit. b) – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 12 ust. 1 – Artykuł 13 ust. 1 lit. a) – Pracownicy delegowani – Pracownicy wykonujący pracę w dwóch lub w kilku państwach członkowskich – Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 – Artykuł 11 ust. 1 lit. a) – Artykuł 12a pkt 2 lit. a) i art. 12a pkt 4 lit. a) – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Artykuł 19 ust. 2 – Zaświadczenia E 101 i A 1 – Skutek wiążący – Zakres – Zabezpieczenie społeczne – Prawo pracy)	17
2020/C 240/22	Sprawa C-96/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich – Austria) – VO / Bezirkshauptmannschaft Tulln (Odesłanie prejudycjalne – Transport drogowy – Dni pracy i dni odpoczynku – Tachografy cyfrowe – Rozporządzenie (UE) nr 165/2014 – Brak zapisu dni pracy na karcie kierowcy i brak wykresówek – Uregulowanie krajowe przewidujące w tych okolicznościach obowiązek okazania przez kierowcę zaświadczenia od jego pracodawcy – Ważność formularza znajdującego się w załączniku do decyzji 2009/959/UE)	17
2020/C 240/23	Sprawa C-148/19 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 maja 2020 r. – BTB Holding Investments SA, Duferco Participations Holding SA / Komisja Europejska, Foreign Strategic Investments Holding (FSIH) (Odwołanie – Pomoc państwa – Pomoc regionalna na rzecz przemysłu hutnictwa żelaza i stali – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Kryterium podmiotu prywatnego – Oczywista pomyłka – Ciężar dowodu – Granice kontroli sądowej)	18
2020/C 240/24	Sprawy połączone C-168/19 i C-169/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale Per la Regione Puglia – Włochy) – HB (C-168/19), IC (C-169/19) / Istituto nazionale della previdenza sociale (Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ osób – Artykuł 21 TFUE – Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową – Artykuł 18 TFUE – Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania – Pracownicy sektora publicznego – Emeryt mający miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż to, które wypłaca mu emeryturę, nieposiadający obywatelstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania – Podatek dochodowy – Domniemana utrata korzyści podatkowych – Domniemana przeszkoda w swobodzie przemieszczania się i domniemana dyskryminacja)	19
2020/C 240/25	Sprawa C-184/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Hecta Viticol SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF) – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Biroul Vamal de Interior Buzău, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Galaţi (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywy 92/83/EWG i 92/84/EWG – Stawka podatku akcyzowego od wina i innych niemusujących napojów przefermentowanych, niebędących winem ani piwem – Różne stawki podatku akcyzowego – Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań)	19
2020/C 240/26	Sprawa C-189/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14. maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Spenner GmbH & Co. KG / Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne – Środowisko – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej – Dyrektywa 2003/87/WE – Artykuł 10a – Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji – Decyzja 2011/278/UE – Artykuł 9 – Określenie historycznego poziomu działalności – Znacząca zmiana zdolności produkcyjnych instalacji, do której doszło przed okresem odniesienia – Określenie właściwego okresu odniesienia)	20
2020/C 240/27	Sprawa C-191/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – OI / Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Odszkodowanie na rzecz pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład – Odmowa przyjęcia na pokład – Odwołanie – Lot łączony – Zmiana rezerwacji jednego z lotów składających się na przewóz lotniczy wbrew woli pasażera – Przybycie pasażera bez opóźnienia do miejsca docelowego)	21
2020/C 240/28	Sprawa C-208/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz – Austria) – NK / MS, AS (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Prawa konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Zakres stosowania – Artykuł 3 ust. 3 lit. f) – Pojęcie umów dotyczących budowy nowych budynków – Artykuł 16 lit. c) – Pojęcie towarów wyprodukowanych według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowanych – Umowa między architektem a konsumentem dotycząca sporządzenia projektu nowego domu jednorodzinnego)	21
2020/C 240/29	Sprawa C-211/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Miskolci Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – UO / Készenléti Rendőrség (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Dyrektywa 2003/88/WE – Zakres stosowania – Odstępstwo – Artykuł 1 ust. 3 – Dyrektywa 89/391/EWG – Artykuł 2 ust. 2 – Działania oddziałów interwencyjnych policji)	22
2020/C 240/30	Sprawa C-258/19: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – EUROVIA Ipari, Kereskedelmi, Szállítmányozási és Idegenforgalmi Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 10 ust. 2 akapit pierwszy i trzeci, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 2 akapit pierwszy – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 63, art. 64 ust. 1, art. 66 akapit pierwszy lit. a) – c), art. 167 i art. 179 akapit pierwszy – Świadczenie usług dokonane przed przystąpieniem Węgier do Unii Europejskiej – Dokładne określenie ceny tych usług po przystąpieniu – Wystawiona faktura dotycząca wskazanego świadczenia i jej zapłata po przystąpieniu – Odmowa prawa do odliczenia na podstawie tej faktury ze względu na przedawnienie – Właściwość Trybunału)	23
2020/C 240/31	Sprawa C-263/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – T-Systems Magyarország Zrt., BKK Budapesti Közlekedési Központ Zrt. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság (Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Udzielanie zamówień publicznych – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 1 ust. 2 i art. 72 – Dyrektywa 2014/25/UE – Artykuł 1 ust. 2 i art. 89 – Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane – Dyrektywa 89/665/EWG – Artykuł 2e ust. 2 – Procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji – Dyrektywa 92/13/EWG – Artykuł 2e ust. 2 – Modyfikacja umowy zawartej w wyniku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego – Brak nowego postępowania o udzielenie zamówienia – Nałożenie grzywien na instytucję zamawiającą i wykonawcę zamówienia – Zasada proporcjonalności)	23
2020/C 240/32	Sprawa C-266/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – EIS GmbH / TO (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Artykuł 6 ust. 1 lit. c) i h) oraz art. 6 ust. 4 – Załącznik I część A – Prawo odstąpienia od umowy – Informacje udzielone przez przedsiębiorcę na temat warunków, terminów i procedur korzystania z prawa odstąpienia od umowy – Ciążący na przedsiębiorcy obowiązek podania numeru telefonu, o ile jest dostępny – Zakres)	24
2020/C 240/33	Sprawy połączone C-267/19 i C-323/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Trgovački sud u Zagrebu – Chorwacja) – PARKING d.o.o. / SAWAL d.o.o. (C-267/19), Interplastics s. r. o. / Letifico d.o.o. (C-323/19) (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Notariusze podejmujący czynności w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie dokumentu autentycznego – Postępowanie niesporne – Zasada niedyskryminacji – Artykuł 18 TFUE – Prawo do rzetelnego procesu sądowego – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)	25
2020/C 240/34	Sprawa C-276/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2020 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Odstępstwa – Środki upraszczające i zapobiegające uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania – Artykuł 395 ust. 2 – Obowiązek państw członkowskich poinformowania Komisji o szczególnych środkach mających na celu uproszczenie procedury poboru VAT – Istotna zmiana pierwotnie zgłoszonego środka)	26
2020/C 240/35	Sprawy połączone C-924/19 PPU i C-925/19 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – FMS, FNZ (C-924/19 PPU), SA i SA junior (C-925/19 PPU) / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság, Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság (Odesłanie prejudycjalne – Polityka azylowa i imigracyjna – Dyrektywa 2013/32/UE – Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej – Artykuł 33 ust. 2 – Podstawy niedopuszczalności – Artykuł 40 – Kolejne wnioski – Artykuł 43 – Procedury na granicy – Dyrektywa 2013/33/UE – Artykuł 2 lit. h) oraz art. 8 i 9 – Zatrzymanie – Zgodność z prawem – Dyrektywa 2008/115/WE – Artykuł 13 – Skuteczne środki odwoławcze – Artykuł 15 – Środek detencyjny – Zgodność z prawem – Prawo do skutecznego środka odwoławczego – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Zasada pierwszeństwa prawa Unii)	26
	Sąd
2020/C 240/36	Sprawa T-310/20: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – Comercializadora Eloro / EUIPO – Zumex Group (JUMEX)	29
2020/C 240/37	Sprawa T-311/20: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2020 r. – France Agro/EUIPO – Chafay (Choumicha Saveurs)	29
2020/C 240/38	Sprawa T-317/20: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – EnergieVerbund Dresden / Komisja	30
2020/C 240/39	Sprawa T-318/20: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – eins energie in sachsen / Komisja	31
2020/C 240/40	Sprawa T-319/20: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – GGEW / Komisja	31
2020/C 240/41	Sprawa T-323/20: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – Hell Energy Magyarország / EUIPO (HELL)	32
2020/C 240/42	Sprawa T-327/20: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – Group Nivelles/EUIPO – Easy Sanitary Solutions (syfon prysznicowy)	32
2020/C 240/43	Sprawa T-328/20: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – Electrodomesticos Taurus/EUIPO – Shenzhen Aukey E-Business (AICOOK)	33
2020/C 240/44	Sprawa T-336/20: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2020 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB	34
2020/C 240/45	Sprawa T-339/20: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2020 r. – Portigon/SRB	34
2020/C 240/46	Sprawa T-590/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Antonakopoulos/Parlament	36
2020/C 240/47	Sprawa T-591/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – ZD/Parlament	36
2020/C 240/48	Sprawa T-603/18: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – ZE/Parlament	36

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/1

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2020/C 240/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 230 z 13.7.2020

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 222 z 6.7.2020

Dz.U. C 215 z 29.6.2020

Dz.U. C 209 z 22.6.2020

Dz.U. C 201 z 15.6.2020

Dz.U. C 191 z 8.6.2020

Dz.U. C 175 z 25.5.2020

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/2

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht -Niemcy) – Royalty Pharma Collection Trust / Deutsches Patent- und Markenamt

(Sprawa C-650/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Warunki uzyskania - Artykuł 3 lit. a) - Pojęcie „produktu chronionego pozostającym w mocy patentem podstawowym” - Kryteria oceny)

(2020/C 240/02)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundespatentgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Royalty Pharma Collection Trust

Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

Sentencja

Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że produkt jest – w rozumieniu tego przepisu – chroniony pozostającym w mocy patentem podstawowym, jeżeli odpowiada on ogólnej definicji funkcjonalnej zastosowanej w jednym z zastrzeżeń patentu podstawowego i w sposób konieczny wchodzi w zakres wynalazku objętego tym patentem, nie jest jednak zindywidualizowany jako konkretna forma wykonawcza metody objętej ochroną tego patentu, jeśli tylko w świetle ogółu elementów ujawnionych przez ten patent może on zostać konkretnie zidentyfikowany przez specjalistę w danej dziedzinie wykorzystującego wiedzę ogólną w tej dziedzinie w dniu zgłoszenia lub pierwszeństwa patentu podstawowego i na podstawie stanu techniki w tym dniu.

Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że produkt nie jest chroniony pozostającym w mocy patentem podstawowym w rozumieniu tego przepisu, jeżeli – mimo że wchodzi w zakres definicji funkcjonalnej zawartej w zastrzeżeniach tego patentu – został on opracowany po dacie dokonania zgłoszenia patentu podstawowego po zakończeniu samodzielnej działalności wynalazczej.

(1) Dz.U. C 52 z 12.2.2018.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/3

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – AGROBET CZ, s.r.o. / Finanční úřad pro Středočeský kraj

(Sprawa C-446/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie VAT naliczonego - Nadwyżka VAT - Zatrzymanie nadwyżki w wyniku wszczęcia postępowania w sprawie kontroli podatkowej - Wniosek o zwrot części nadwyżki odnoszącej się transakcji nieobjętych tym postępowaniem - Odmowa organu podatkowego)

(2020/C 240/03)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší správní soud

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: AGROBET CZ, s.r.o.

Strona przeciwna: Finanční úřad pro Středočeský kraj

Sentencja

Artykuły 179, 183 i 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, odczytywane w świetle zasady neutralności podatkowej, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które przed zakończeniem postępowania w sprawie kontroli podatkowej dotyczącej deklaracji podatku od wartości dodanej (VAT) wykazującej nadwyżkę za dany okres rozliczeniowy, nie przewidują możliwości przyznania przez organy podatkowe zwrotu części tej nadwyżki, która odnosi się do transakcji nieobjętych tym postępowaniem w chwili jego wszczęcia, pod warunkiem że nie jest możliwe ustalenie w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, że nadwyżka VAT, której kwota może być ewentualnie niższa od kwoty odnoszącej się do transakcji nieobjętych tym postępowaniem, pozostanie utrzymana bez względu na wynik tego postępowania, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

(1) Dz.U. C 328 z 17.9.2018.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/3

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – Polska) – Dong Yang Electronics Sp. z o.o. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

(Sprawa C-547/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 44 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 - Artykuł 11 ust. 1 - Świadczenie usług - Miejsce opodatkowania - Pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej” - Podatnik VAT - Spółka zależna z państwa trzeciego znajdująca się w państwie członkowskim)

(2020/C 240/04)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Dong Yang Electronics Sp. z o.o.

Strona przeciwna: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

Sentencja

Artykuł 44 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2008/8/WE z dnia 12 lutego 2008 r. oraz art. 11 ust. 1 i art. 22 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną, oraz że usługodawca ten nie jest zobowiązany do badania, w celu dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących te dwa podmioty.

(1) Dz.U. C 44 z 4.2.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/4

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych / Komisja Europejska, Królestwo Szwecji, Rzeczpospolita Polska

(Sprawa C-560/18 P) (1)

(Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 4 ust. 2 tiret trzecie - Wyjątki od prawa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów dochodzenia - Dokumenty dotyczące toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Szczegółowe opinie wydane w ramach procedury powiadamiania na podstawie dyrektywy 98/34/WE - Wniosek o przyznanie dostępu - Odmowa - Ujawnienie żądanych dokumentów w toku postępowania przed Sądem Unii Europejskiej - Ujawnienie - Niedopuszczalność - Interes prawny - Dalsze trwanie)

(2020/C 240/05)

Język postępowania: polski

Strony

Wnoszący odwołanie: Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych (przedstawiciel: adwokat P. Hoffman)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i A. Spina, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: C. Meyer-Seitz, A. Falk, H. Shev, J. Lundberg i H. Eklinder, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: D. Lutostańska i M. Kamejsza-Kozłowska, pełnomocnicy)

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje oddalone.

2)	Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

3)	Królestwo Szwecji i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 112 z 25.3.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/5

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale per la Lombardia – Włochy) – Société Générale S.A. / Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso

(Sprawa C-565/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Podatek od transakcji finansowych - Transakcje na pochodnych instrumentach finansowych, których instrumentem bazowym jest papier wartościowy wyemitowany przez spółkę będącą rezydentem państwa członkowskiego opodatkowania - Podatek należny niezależnie od miejsca zawarcia transakcji - Obowiązki administracyjne i obowiązki deklarowania)

(2020/C 240/06)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione Tributaria Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Société Générale S.A.

Strona pozwana: Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso

Sentencja

Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które opodatkowują transakcje finansowe na pochodnych instrumentach finansowych podatkiem ciążącym na stronach transakcji niezależnie od miejsca zawarcia transakcji i państwa rezydencji stron oraz ewentualnego pośrednika uczestniczącego w ich przeprowadzeniu, jeżeli dla wspomnianych instrumentów instrumentem bazowym jest papier wartościowy wyemitowany przez spółkę mającą siedzibę w tym państwie członkowskim. Obowiązki administracyjne i obowiązki deklarowania towarzyszące temu podatkowi, ciążące na podmiotach niebędących rezydentami, nie mogą jednak wykraczać poza to, co jest niezbędne do poboru tego podatku.

(1) Dz.U. C 436 z 3.12.2018.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/5

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Larnakas – Cypr) – D. Z. / Blue Air – Airline Management Solutions SRL i in.

(Sprawa C-584/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Decyzja nr 565/2014/UE - Uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych - Obywatel państwa trzeciego posiadający czasowy dokument pobytowy wydany przez państwo członkowskie - Artykuł 3 - Uznawanie przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi - Możliwość powołania się na decyzję wobec państwa członkowskiego - Bezpośrednia skuteczność - Uznanie podmiotu prawa prywatnego za emanację państwa - Przesłanki - Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 - Kodeks graniczny Schengen - Artykuł 13 - Odmowa wjazdu na terytorium państwa członkowskiego - Obowiązek uzasadnienia - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład - Artykuł 2 lit. j) - Odmowa przyjęcia na pokład uzasadniona podnoszonym niewłaściwym charakterem dokumentów podróży - Artykuł 15 - Obowiązki przewoźników lotniczych wobec pasażerów - Niedopuszczalność wyłączeń przewidzianych w umowie przewozu lub innych dokumentach)

(2020/C 240/07)

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Eparchiako Dikastirio Larnakas

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: D.Z.

Strona pozwana: Blue Air – Airline Management Solutions SRL i in.

Sentencja

Artykuł 3 ust. 1 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 565/2014 z dnia 15 maja 2014 r. wprowadzającej uproszczony system kontroli osób na granicach zewnętrznych oparty na jednostronnym uznawaniu przez Bułgarię, Chorwację, Cypr i Rumunię niektórych dokumentów za równorzędne z ich wizami krajowymi na przejazd tranzytem przez ich terytorium lub planowany pobyt na ich terytorium nieprzekraczający 90 dni w każdym okresie 180-dniowym oraz uchylającej decyzje nr 895/2006/WE i nr 582/2008/WE powinien być interpretowany w ten sposób, że wywołuje on skutek bezpośredni i przyznaje obywatelom państw trzecich prawa, na które mogą się oni powoływać wobec państwa członkowskiego przeznaczenia, w szczególności prawo do niepodlegania obowiązkowi wizowemu w celu wjazdu do tego państwa członkowskiego, w przypadku gdy obywatele ci posiadają wizę lub dokument pobytowy, wymienione w wykazie dokumentów korzystających z wzajemnego uznania, którą to państwo członkowskie zobowiązało się stosować zgodnie ze wspomnianą decyzją.

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy, który sam albo za pośrednictwem swoich przedstawicieli i upoważnionych pracowników w porcie lotniczym państwa członkowskiego wylotu odmawia przyjęcia na pokład pasażera, powołując się na odmowę wjazdu wydaną przez organy państwa członkowskiego przeznaczenia, nie działa jako emanacja rzeczonego państwa członkowskiego, w związku z czym poszkodowany pasażer nie może wobec tego przewoźnika lotniczego powołać się przed sądem państwa członkowskiego wylotu na decyzję nr 565/2014 w celu uzyskania odszkodowania z powodu naruszenia przysługującego mu prawa wjazdu bez wizy wydanej przez to państwo.

Prawo Unii, a w szczególności art. 13 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie temu, aby przewoźnik lotniczy na podstawie decyzji organów państwa członkowskiego przeznaczenia o odmowie wjazdu obywatela państwa trzeciego na terytorium tego państwa mógł odmówić przyjęcia na pokład owego obywatela państwa trzeciego bez uprzedniego doręczenia mu uzasadnionej decyzji o odmowie wjazdu na piśmie.

Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy przewoźnik lotniczy odmawia przyjęcia na pokład pasażera ze względu na to, iż pasażer ten przedstawił niewłaściwe dokumenty podróży, taka odmowa sama w sobie nie pozbawia tego pasażera ochrony przewidzianej we wspomnianym rozporządzeniu. W rzeczywistości w razie zakwestionowania odmowy przez pasażera do właściwego sądu należy dokonanie oceny, z uwzględnieniem okoliczności danej sprawy, czy wspomniana odmowa jest racjonalnie uzasadniona w świetle tego przepisu.

Rozporządzenie nr 261/2004, a w szczególności jego art. 15 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie klauzuli zawartej w ogólnych i wcześniej opublikowanych warunkach wykonywania lub świadczenia usług przewoźnika lotniczego, która ogranicza lub wyklucza jego odpowiedzialność w przypadku odmowy przyjęcia na pokład pasażera z przyczyn związanych z niewłaściwymi dokumentami podróży, pozbawiając w ten sposób owego pasażera ewentualnego prawa do odszkodowania.

(1) Dz.U. C 445 z 10.12.2018.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/7

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 maja 2020 r. – NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH, NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S / Komisja Europejska

(Sprawa C-607/18 P) (1)

(Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Grzywny - Prawo do obrony - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 27 ust. 1 - Zgodność pomiędzy pismem w sprawie przedstawienia zarzutów a sporną decyzją - Dostęp do akt - Jednolite i ciągłe naruszenie - Ciężar dowodu - Przeinaczenie argumentów i dowodów)

(2020/C 240/08)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszące odwołanie: NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH, NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S (przedstawiciele: M. Kofmann i B. Creve, advokater)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Baches Opi i T. Franchoo, pełnomocnicy)

Sentencja

Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie T-447/14 NKT Verwaltungs i NKT/Komisja (T-447/14, niepublikowany, UE:T:2018:443), w którym Sąd oddalił wniesioną przez NKT Verwaltungs GmbH i NKT A/S skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne), w zakresie w jakim w decyzji tej uznaje się odpowiedzialność tych spółek za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., w zakresie w jakim naruszenie to dotyczy, po pierwsze, zachowań związanych ze sprzedażą w krajach spoza Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), po drugie, zbiorowej odmowy dostaw akcesoriów i świadczenia pomocy technicznej dla konkurentów nieuczestniczących w przedmiotowym kartelu oraz po trzecie, okresu od dnia 3 lipca 2002 r. do dnia 21 listopada 2002 r., w którym wybierano projekty dotyczące podziemnych kabli energetycznych w EOG.

Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie T-447/14 NKT Verwaltungs i NKT/Komisja (T-447/14, niepublikowany, UE:T:2018:443), w którym Sąd oddalił żądanie NKT Verwaltungs GmbH i NKT A/S obniżenia kwoty wymierzonej im grzywny, a także uchyla się pkt 2 sentencji tego wyroku.

3)	W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

Stwierdza się nieważność decyzji C(2014) 2139 final w zakresie, w jakim uznaje się w niej odpowiedzialność NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH i NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., w zakresie w jakim naruszenie to dotyczy, po pierwsze, zachowań związanych ze sprzedażą w krajach spoza Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), po drugie, zbiorowej odmowy dostaw akcesoriów i świadczenia pomocy technicznej dla konkurentów nieuczestniczących w przedmiotowym kartelu oraz po trzecie, okresu od dnia 3 lipca 2002 r. do dnia 21 listopada 2002 r., w którym wybierano projekty dotyczące podziemnych kabli energetycznych w EOG.

5)	Kwota grzywny wymierzonej w art. 2 lit. e) decyzji C(2014) 2139 final na NKT Verwaltungs GmbH, dawniej nkt cables GmbH i NKT A/S, dawniej NKT Holding A/S zostaje ustalona na 3 687 000 EUR..

6)	NKT Verwaltungs GmbH, NKT A/S i Komisja Europejska pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji i postępowaniem odwoławczym.

(1) Dz.U. C 427 z 26.11.2018.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/8

Trybunału (piąta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko UY

(Sprawa C-615/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Prawo do informacji w postępowaniu karnym - Dyrektywa 2012/13/UE - Artykuł 6 - Prawo do informacji dotyczących oskarżenia - Postępowanie karne o prowadzenie pojazdu bez prawa jazdy - Zakaz prowadzenia pojazdów wynikający z wcześniejszego wyroku nakazowego, o którym zainteresowany nie wiedział - Doręczenie tego wyroku nakazowego zainteresowanemu wyłącznie poprzez obligatoryjnego pełnomocnika - Uzyskanie powagi rzeczy osądzonej - Ewentualne niedbalstwo ze strony zainteresowanego)

(2020/C 240/09)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Amtsgericht Kehl

Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

Przy udziale: Staatsanwaltschaft Offenburg

Sentencja

Wykładni art. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że:

—

nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na podstawie którego termin dwóch tygodni na wniesienie sprzeciwu od wyroku nakazowego, którym wobec danej osoby orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów, rozpoczyna bieg od doręczenia go pełnomocnikowi tej osoby, jeżeli osoba ta dowiedziała się o tym wyroku nakazowym, dysponuje rzeczywiście terminem dwóch tygodni na wniesienie sprzeciwu od tego wyroku nakazowego, w stosownym wypadku w następstwie lub w ramach procedury przywrócenia terminu – bez obowiązku wykazania, że podjęła konieczne działania, by zasięgnąć u swego pełnomocnika informacji o istnieniu rzeczonego wyroku nakazowego – oraz jeżeli jego skutki są w trakcie tego terminu zawieszone;

—

stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na podstawie którego osoba mająca miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim naraża się na sankcję karną, jeżeli nie przestrzega wyroku nakazowego orzekającego wobec niej karę zakazu prowadzenia pojazdów od dnia, w którym ten wyrok nakazowy uzyskał powagę rzeczy osądzonej, nawet gdy osoba ta nie wiedziała o istnieniu takiego wyroku nakazowego w dniu, w którym naruszyła wynikający z niego zakaz prowadzenia pojazdów.

(1) Dz.U. C 445 z 10.12.2018.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/8

Wyrok Trybunału (druga izba izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra – Portugalia) – Nelson Antunes da Cunha, Lda / Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)

(Sprawa C-627/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Artykuł 108 TFUE - System pomocy niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Decyzja Komisji Europejskiej nakazująca odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy - Rozporządzenie (UE) 2015/1589 - Artykuł 17 ust. 1 - Dziesięcioletni termin przedawnienia - Zastosowanie do uprawnień Komisji dotyczących odzyskania pomocy - Artykuł 16 ust. 2 i 3 - Uregulowanie krajowe przewidujące krótszy termin przedawnienia - Zasada skuteczności)

(2020/C 240/10)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Nelson Antunes da Cunha, Lda

Strona przeciwna: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)

Sentencja

Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że przewidziany przez ten przepis dziesięcioletni termin przedawnienia dla wykonywania uprawnień Komisji Europejskiej w dziedzinie odzyskiwania pomocy ma zastosowanie wyłącznie do stosunków pomiędzy Komisją a państwem członkowskim będącym adresatem wydanej przez tę instytucję decyzji o odzyskaniu pomocy.

Artykuł 16 ust. 2 rozporządzenia 2015/1589, zgodnie z którym podlegająca odzyskaniu pomoc obejmuje odsetki, oraz przewidzianą w ust. 3 tego artykułu zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zastosowaniu krajowego terminu przedawnienia do odzyskiwania pomocy, jeżeli termin ten upłynął jeszcze przed samym wydaniem przez Komisję decyzji uznającej tę pomoc za niezgodną z prawem i nakazującej odzyskanie lub jeżeli ów termin przedawnienia upłynął głównie z powodu zwłoki organów krajowych w wykonaniu tej decyzji.

(1) Dz.U. C 455 z 17.12.2018.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/9

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Komisja Europejska / Rumunia

(Sprawa C-638/18) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2008/50/WE - Jakość otaczającego powietrza - Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI - Systematyczne i trwałe przekroczenie dopuszczalnych wartości dla mikrocząsteczek (PM10) w strefie RO32101 (Bukareszt, Rumunia) - Artykuł 23 ust. 1 - Załącznik XV - „Jak najkrótszy” okres przekroczenia - Właściwe środki)

(2020/C 240/11)

Język postępowania: rumuński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rumunia (przedstawiciele: początkowo A. Wellman, O.-C. Ichim, M. Chicu i C.-R. Canţăr, następnie E. Gane, A. Wellman, O.-C. Ichim i M. Chicu, pełnomocnicy)

Sentencja

Rumunia, po pierwsze, z powodu systematycznego i trwałego nieprzestrzegania od roku 2007 do co najmniej roku 2016 dziennych wartości dopuszczalnych dla stężeń PM10 i z powodu systematycznego i trwałego nieprzestrzegania od roku 2007 do roku 2014 włącznie, z wyjątkiem roku 2013, rocznych wartości dopuszczalnych dla stężeń PM10 w strefie RO32101 (Bukareszt, Rumunia) uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy, w związku z załącznikiem XI do niej, a po drugie, uchybiła w odniesieniu do tej strefy od dnia 11 czerwca 2010 r. zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 23 ust. 1 tej dyrektywy w związku z załącznikiem XV do niej, a w szczególności przewidzianemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy zobowiązaniu do zapewnienia, aby okres przekroczenia był jak najkrótszy.

2)	Rumunia zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 445 z 10.12.2018.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/10

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova – Włochy) – LG i in. / Rina SpA, Ente Registro Italiano Navale

(Sprawa C-641/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 1 ust. 1 - Pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” oraz „spraw administracyjnych” - Zakres stosowania - Działalność spółek dokonujących klasyfikacji i certyfikacji statków morskich - Acta iure imperii i acta iure gestionis - Prerogatywy władzy publicznej - Immunitet jurysdykcyjny)

(2020/C 240/12)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Genova

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: LG i in.

Strona pozwana: Rina SpA, Ente Registro Italiano Navale

Sentencja

Artykuł 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo o odszkodowanie wniesione przeciwko osobom prawnym prawa prywatnego prowadzącym działalność w zakresie klasyfikacji i certyfikacji statków na rachunek i z upoważnienia państwa trzeciego jest objęte zakresem pojęcia „spraw cywilnych i handlowych” w rozumieniu tego przepisu, a w konsekwencji zakresem stosowania tego rozporządzenia, jeżeli działalność ta nie jest wykonywana w oparciu o prerogatywy władzy publicznej w rozumieniu prawa Unii, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego. Zasada międzynarodowego prawa zwyczajowego dotycząca immunitetu jurysdykcyjnego nie stoi na przeszkodzie wykonywaniu przez sąd krajowy rozpatrujący sprawę jurysdykcji w oparciu o rzeczone rozporządzenie w sporze, którego przedmiotem jest opisane powództwo, jeżeli sąd ów stwierdzi, że podmioty te nie korzystały z prerogatyw władzy publicznej w rozumieniu prawa międzynarodowego.

(1) Dz.U. C 25 z 21.1.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/10

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) (Portugalia) – CTT – Correios de Portugal / Autoridade Tributária e Aduaneira

(Sprawa C-661/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie podatku naliczonego - Artykuł 173 - Podatnik mieszany - Metody odliczenia - Częściowe odliczenie - Odliczenie na podstawie wykorzystania - Artykuły 184 – 186 - Korekta odliczeń - Zmiana czynników branych pod uwagę przy określaniu kwoty odliczenia - Transakcja objęta podatkiem należnym błędnie uznana za zwolnioną z VAT - Środek krajowy zakazujący zmiany metody odliczenia w odniesieniu do minionych lat - Termin zawity - Zasady neutralności podatkowej, pewności prawa, skuteczności i proporcjonalności)

(2020/C 240/13)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: CTT – Correios de Portugal

Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

Sentencja

Artykuł 173 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej rozpatrywany w świetle zasad neutralności podatkowej, pewności prawa i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie zezwalające podatnikom, zgodnie z tym przepisem, na dokonanie odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) na podstawie wykorzystania całości lub części towarów i usług użytych do wykonania zarówno czynności rodzących prawo do odliczenia, jak i czynności nierodzących takiego prawa zakazało tym podatnikom dokonywania zmian metody odliczenia VAT po ustaleniu ostatecznej proporcji.

Artykuły 184–186 dyrektywy 2006/112 rozpatrywane w świetle zasad neutralności podatkowej, skuteczności i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego podatnikowi, który dokonał odliczeń podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego w związku z nabyciem towarów i usług użytych do wykonania zarówno czynności rodzących prawo do odliczenia, jak i czynności nierodzących takiego prawa według metody opartej na obrocie, odmawia się, po ustaleniu ostatecznej proporcji na podstawie art. 175 ust. 3 tej dyrektywy, możliwości skorygowania tych odliczeń przy użyciu metody wykorzystania w sytuacji, gdy:

—	dane państwo członkowskie zezwala podatnikom na podstawie art. 173 ust. 2 lit. c) wskazanej dyrektywy na dokonanie odliczenia VAT według wykorzystania całości lub części towarów i usług użytych do wykonania zarówno czynności rodzących prawo do odliczenia, jak i czynności nierodzących takiego prawa;

—	przy wyborze metody odliczenia podatnik nie był świadomy, działając w dobrej wierze, że transakcja, którą uważał za zwolnioną, w rzeczywistości nie była zwolniona;

—	nie upłynął jeszcze ogólny termin zawity określony w prawie krajowym dla celów dokonania korekty odliczeń i

—	zmiana metody odliczenia pozwala na ustalenie z większą dokładnością części VAT przypadającej na transakcje dające prawo do odliczenia.

(1) Dz.U. C 25 z 21.1.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/11

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone / Ministerraad

(Sprawa C-667/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2009/138/WE - Ubezpieczenie ochrony prawnej - Artykuł 201 - Prawo do swobodnego wyboru pełnomocnika przez ubezpieczającego - Postępowanie sądowe - Pojęcie - Postępowanie mediacyjne)

(2020/C 240/14)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Grondwettelijk Hof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone

Strona pozwana: Ministerraad

Sentencja

Wykładni art. 201 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (wypłacalność II) należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „dochodzenia [postępowania sądowego]”, o którym mowa w tym przepisie, obejmuje sądowe lub pozasądowe postępowanie mediacyjne, w którym sąd bierze lub może wziąć udział, zarówno w chwili wszczęcia tego postępowania, jak i po jego zakończeniu.

(1) Dz.U. C 25 z 21.1.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/12

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luksemburg) – B i in. / Administration des contributions directes

(Sprawa C-749/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 i 54 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Przepisy podatkowe - Podatki dochodowe od osób prawnych - Spółki dominujące i spółki zależne - Pionowa i pozioma integracja podatkowa)

(2020/C 240/15)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour administrative

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: B i in.

Strona przeciwna: Administration des contributions directes

Sentencja

Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które zezwalają na pionową integrację podatkową między spółką dominującą będącą rezydentem lub położonym w tym państwie członkowskim stałym zakładem spółki dominującej niebędącej rezydentem a jej spółkami zależnymi będącymi rezydentami, a nie zezwalają na poziomą integrację podatkową między będącymi rezydentami spółkami zależnymi spółki dominującej niebędącej rezydentem.

Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, których skutkiem jest zmuszenie spółki dominującej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim do rozwiązania pionowej integracji podatkowej istniejącej między jedną z jej spółek zależnych a szeregiem jej spółek pośrednio zależnych będących rezydentami w celu umożliwienia tej spółce zależnej przeprowadzenia poziomej integracji podatkowej z innymi, będącymi rezydentami spółkami zależnymi tej spółki dominującej, nawet gdy integrująca spółka zależna będąca rezydentem pozostaje taka sama, a rozwiązanie wertykalnej integracji podatkowej przed upływem minimalnego okresu istnienia integracji przewidzianego w prawie krajowym prowadzi do indywidualnej korekty opodatkowania danych spółek.

Zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego dotyczącym systemu integracji podatkowej, które przewidują, że każdy wniosek o skorzystanie z takiego systemu musi zostać złożony do właściwego organu przed końcem pierwszego roku podatkowego, którego dotyczy wniosek o zastosowanie tego systemu.

(1) Dz.U. C 93 z 11.3.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/13

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – A / B

(Sprawa C-772/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 5 ust. 1 - Artykuł 5 ust. 3 lit. b) i c) - Naruszenie - Pojęcie „używania w obrocie handlowym” - Towar dopuszczony do swobodnego obrotu - Przywóz - Składowanie - Magazynowanie towarów w celu wprowadzenia do obrotu - Wywóz)

(2020/C 240/16)

Język postępowania: fiński

Sąd odsyłający

Korkein oikeus

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: A

Strona pozwana: B

Sentencja

Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych w związku z art. 5 ust. 3 lit. b) i c) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że osobę nieprowadzącą zawodowo działalności handlowej, która odbiera, wprowadza do swobodnego obrotu w państwie członkowskim i przechowuje towary w sposób oczywisty nieprzeznaczone do użytku prywatnego, które zostały wysłane na jej adres z państwa trzeciego i na których jest umieszczony bez zgody właściciela znak towarowy, należy postrzegać jako osobę używającą znaku towarowego w obrocie handlowym w rozumieniu pierwszego z tych przepisów.

(1) Dz.U. C 72 z 25.2.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/13

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Republika Grecka / Komisja Europejska

(Sprawa C-797/18 P) (1)

(Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Grecką - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 - Rozporządzenie (WE) nr 1120/2009 - Rozporządzenie (WE) nr 1306/2013 - System pomocy obszarowej - Pojęcie „trwałych użytków zielonych” - Ryczałtowe korekty finansowe - Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 - Ocena kwalifikowalności wydatków - Instytucja zarządzająca - Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 - Wydatki objęte terminem 24 miesięcy - Rozporządzenie (WE) nr 817/2004 - System skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających kar - Metoda obliczania korekty)

(2020/C 240/17)

Język postępowania: grecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis, D. Triantafyllou i J. Aquilina, pełnomocnicy)

Sentencja

Uchyla się pkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 października 2018 r., Grecja/Komisja (T-272/16, niepublikowanego, EU:T:2018:651), w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę Republiki Greckiej dotyczącą korekt ryczałtowych w wysokości 25 % i 10 % zastosowanych do pomocy obszarowej dla użytków zielonych w odniesieniu do lat składania wniosków 2012 i 2013 oraz korekty jednorazowej w wysokości 37 163 161,78 EUR w odniesieniu do roku składania wniosków 2013, nałożonych na to państwo członkowskie z powodu niedociągnięć w zdefiniowaniu i kontroli kwalifikowalnych trwałych użytków zielonych w decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).

2)	Punkt 2 wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 października 2018 r., Grecja/Komisja (T-272/16, niepublikowanego, EU:T:2018:651), w którym rozstrzygnięto o kosztach postępowania, zostaje uchylony.

3)	Odwołanie zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej 2016/417 w zakresie, w jakim nakłada ona na Republikę Grecką korekty ryczałtowe w wysokości 25 % i 10 % zastosowane do pomocy obszarowej dla użytków zielonych w odniesieniu do lat składania wniosków 2012 i 2013 oraz korektę jednorazową w wysokości 37 163 161,78 EUR zastosowaną w odniesieniu do roku składania wniosków 2013 z powodu niedociągnięć w zdefiniowaniu i kontroli kwalifikowalnych trwałych użytków zielonych.

5)	Republika Grecka i Komisja Europejska pokrywają własne koszty postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

(1) Dz.U. C 72 z 25.2.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/14

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Trnave – Słowacja) – DHL Logistics (Slovakia) spol. s r. o. / Finančné riaditeľstvo SR

(Sprawa C-810/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Podpozycja 8525 80 91 - Kamery i aparaty cyfrowe - Rejestrujące kamery wideo - Wideokamera cyfrowa zdolna do utrwalania i rejestrowania nieruchomych obrazów i sekwencji wideo w rozdzielczości poniżej 800 × 600 pikseli)

(2020/C 240/18)

Język postępowania: słowacki

Sąd odsyłający

Krajský súd v Trnave

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: DHL Logistics (Slovakia) spol. s r. o.

Strona przeciwna: Finančné riaditeľstvo SR

Sentencja

Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r., rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r., rozporządzenia Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że jej podpozycja 8525 80 91 jako „rejestrujące kamery wideo” obejmuje wideokamery cyfrowe posiadające podwójną funkcję, a mianowicie utrwalanie i rejestrowanie jednocześnie nieruchomych obrazów i sekwencji wideo, mimo że w przypadku sekwencji wideo kamery te umożliwiają wyłącznie utrwalanie i rejestrowanie takich sekwencji w rozdzielczości obrazu poniżej 800 x 600, jeżeli podstawową funkcją tych wideokamer cyfrowych jest utrwalanie i rejestrowanie takich sekwencji, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

(1) Dz.U. C 82 z 4.3.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/15

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „Оvergas Mrezhi” AD, Sdruzhenie s nestopanska tsel „Balgarska gazova asotsiatsia” / Komisia za energiyno i vodno regulirane (KEVR)

(Sprawa C-5/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólne zasady rynku wewnętrznego gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Artykuł 3 ust. 1 – 3 i art. 41 ust. 16 - Zobowiązania z zakresu usług publicznych - Obowiązki w zakresie magazynowania gazu ziemnego w celu zapewnienia bezpieczeństwa i regularności dostaw - Przepisy krajowe przewidujące przerzucenie na odbiorców obciążeń finansowych związanych z obowiązkami użyteczności publicznej nakładanymi na przedsiębiorstwa gazowe - Przesłanki - Wydanie przez krajowy organ regulacyjny aktu nakładającego obowiązek użyteczności publicznej - Postępowanie - Artykuły 36 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

(2020/C 240/19)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven administrativen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„Оvergas Mrezhi” AD, Sdruzhenie s nestopanska tsel „Balgarska gazova asotsiatsia”

Strona przeciwna: Komisia za energiyno i vodno regulirane (KEVR)

Przy udziale: Prokuratura na Republika Bulgaria

Sentencja

Artykuł 3 ust. 1–3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE, rozpatrywany w świetle art. 36 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które stanowią, że koszty wynikające z obowiązków magazynowania gazu ziemnego, nałożonych na przedsiębiorstwa gazowe w celu zapewnienia bezpieczeństwa i regularności dostaw gazu ziemnego w tym państwie członkowskim, są w całości pokrywane przez odbiorców tych przedsiębiorstw, którymi mogą być odbiorcy indywidualni, pod warunkiem że przepisy te realizują cel leżący w ogólnym interesie gospodarczym, są zgodne z zasadą proporcjonalności, a ustanowione w nich obowiązki użyteczności publicznej są jasno zdefiniowane, przejrzyste, niedyskryminacyjne i weryfikowalne oraz gwarantują przedsiębiorstwom gazowym z Unii równość dostępu do odbiorców krajowych.

Dyrektywę 2009/73 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które zwalniają organ regulacyjny tego państwa członkowskiego, w rozumieniu tej dyrektywy, z przestrzegania określonych przepisów prawa krajowego regulujących procedurę przyjmowania aktów normatywnych przy wydawaniu aktu nakładającego obowiązek użyteczności publicznej w rozumieniu art. 3 ust. 2 tej dyrektywy, o ile mające zastosowanie przepisy krajowe gwarantują przy tym, że akt ten będzie zgodny z wymogami co do istoty zawartymi w przytoczonym przepisie dyrektywy, że będzie w pełni umotywowany, że zostanie ogłoszony, przy jednoczesnym zachowaniu w stosownym razie poufności informacji handlowych podlegających szczególnej ochronie, oraz że będzie podlegał kontroli sądowej.

(1) Dz.U. C 93 z 11.3.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/16

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – A.m.a. – Azienda Municipale Ambiente SpA / Consorzio Laziale Rifiuti – Co.La.Ri.

(Sprawa C-15/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Odpady - Dyrektywa 1999/31/WE - Istniejące składowiska odpadów - Okres poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem - Przedłużenie - Koszty składowania odpadów - Zasada „zanieczyszczający płaci” - Stosowanie dyrektywy w czasie)

(2020/C 240/20)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: A.m.a. – Azienda Municipale Ambiente SpA

Strona pozwana: Consorzio Laziale Rifiuti – Co.La.Ri.

Sentencja

Artykuły 10 i 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie wykładni przepisu krajowego, zgodnie z którą składowisko eksploatowane w dniu wyznaczonym na dokonanie transpozycji tej dyrektywy musi zostać poddane obowiązkom wynikającym z owej dyrektywy, a w szczególności przedłużeniu okresu poeksploatacyjnego nadzoru nad tym składowiskiem, bez konieczności wprowadzenia rozróżnienia według daty złożenia odpadów i bez konieczności przewidzenia środków służących ograniczeniu skutków finansowych tego przedłużenia wobec posiadacza odpadów.

(1) Dz.U. C 164 z 13.5.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/17

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – postępowanie karne przeciwko Bouygues travaux publics, Elco construct Bucarest, Welbond armatures

(Sprawa C-17/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Właściwe ustawodawstwo - Artykuł 14 pkt 1 lit. a) i art. 14 pkt 2 lit. b) - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 12 ust. 1 - Artykuł 13 ust. 1 lit. a) - Pracownicy delegowani - Pracownicy wykonujący pracę w dwóch lub w kilku państwach członkowskich - Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 - Artykuł 11 ust. 1 lit. a) - Artykuł 12a pkt 2 lit. a) i art. 12a pkt 4 lit. a) - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 19 ust. 2 - Zaświadczenia E 101 i A 1 - Skutek wiążący - Zakres - Zabezpieczenie społeczne - Prawo pracy)

(2020/C 240/21)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

Bouygues travaux publics, Elco construct Bucarest, Welbond armatures

Sentencja

Artykuł 11 ust. 1 lit. a), art. 12a pkt 2 lit. a) i art. 12a pkt 4 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., oraz art. 19 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie E 101, wydane przez właściwą instytucję państwa członkowskiego na podstawie art. 14 pkt 1 lit. a) lub art. 14 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., pracownikom wykonujących swą działalność na terytorium innego państwa członkowskiego, oraz zaświadczenie A 1, wydane tym pracownikom przez tę instytucję na podstawie art. 12 ust. 1 lub art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego przez rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., jest wiążące dla sądów tego państwa członkowskiego wyłącznie w odniesieniu do kwestii związanych z zabezpieczeniem społecznym.

(1) Dz.U. C 103 z 18.3.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/17

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich – Austria) – VO / Bezirkshauptmannschaft Tulln

(Sprawa C-96/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Transport drogowy - Dni pracy i dni odpoczynku - Tachografy cyfrowe - Rozporządzenie (UE) nr 165/2014 - Brak zapisu dni pracy na karcie kierowcy i brak wykresówek - Uregulowanie krajowe przewidujące w tych okolicznościach obowiązek okazania przez kierowcę zaświadczenia od jego pracodawcy - Ważność formularza znajdującego się w załączniku do decyzji 2009/959/UE)

(2020/C 240/22)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesverwaltungsgericht Niederösterreich

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: VO

Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Tulln

Sentencja

Artykuł 34 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego należy interpretować w ten sposób, że zakres stosowania przewidzianego w tym przepisie zakazu nie obejmuje uregulowania krajowego nakładającego na kierowcę pojazdu wyposażonego w tachograf cyfrowy obowiązek okazania jako pomocniczego dowodu wykonywanych przezeń czynności, jeżeli brak jest automatycznych i odręcznych zapisów w tachografie, zaświadczenia wystawionego przez jego pracodawcę zgodnie z formularzem znajdującym się w załączniku do decyzji Komisji 2009/959/UE z dnia 14 grudnia 2009 r. zmieniającej decyzję 2007/230/WE w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym.

2)	Analiza pytania drugiego nie wykazała niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność formularza znajdującego się w załączniku do decyzji 2009/959.

(1) Dz.U. C 172 z 20.5.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/18

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 maja 2020 r. – BTB Holding Investments SA, Duferco Participations Holding SA / Komisja Europejska, Foreign Strategic Investments Holding (FSIH)

(Sprawa C-148/19 P) (1)

(Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc regionalna na rzecz przemysłu hutnictwa żelaza i stali - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Pojęcie „pomocy państwa” - Korzyść - Kryterium podmiotu prywatnego - Oczywista pomyłka - Ciężar dowodu - Granice kontroli sądowej)

(2020/C 240/23)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: BTB Holding Investments SA, Duferco Participations Holding SA (przedstawiciele: J.-F. Bellis, R. Luff, M. Favart i Q. Declève, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i G. Luengo, pełnomocnicy), Foreign Strategic Investments Holding (FSIH)

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje oddalone.

2)	Spółki BTB Holding Investments SA i Duferco Participations Holding SA zostają obciążone kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 182 z 27.5.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/19

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale Per la Regione Puglia – Włochy) – HB (C-168/19), IC (C-169/19) / Istituto nazionale della previdenza sociale

(Sprawy połączone C-168/19 i C-169/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Artykuł 21 TFUE - Zasada niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową - Artykuł 18 TFUE - Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania - Pracownicy sektora publicznego - Emeryt mający miejsce zamieszkania w państwie członkowskim innym niż to, które wypłaca mu emeryturę, nieposiadający obywatelstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania - Podatek dochodowy - Domniemana utrata korzyści podatkowych - Domniemana przeszkoda w swobodzie przemieszczania się i domniemana dyskryminacja)

(2020/C 240/24)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte dei Conti – Sezione Giurisdizionale Per la Regione Puglia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: HB (C-168/19), IC (C-169/19)

Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale

Sentencja

Artykuły 18 i 21 TFUE nie stoją na przeszkodzie systemowi podatkowemu wynikającemu z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między dwoma państwami członkowskimi, na mocy której kompetencja podatkowa tych państw w dziedzinie opodatkowania emerytur jest rozdzielona w zależności od tego, czy osoby je pobierające wykonywały pracę w sektorze prywatnym, czy w sektorze publicznym, a w tym ostatnim przypadku, w zależności od tego, czy mają one obywatelstwo państwa członkowskiego miejsca zamieszkania, czy też go nie mają.

(1) Dz.U. C 206 z 17.6.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/19

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Hecta Viticol SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF) – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Biroul Vamal de Interior Buzău, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Galaţi

(Sprawa C-184/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywy 92/83/EWG i 92/84/EWG - Stawka podatku akcyzowego od wina i innych niemusujących napojów przefermentowanych, niebędących winem ani piwem - Różne stawki podatku akcyzowego - Zasady pewności prawa oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań)

(2020/C 240/25)

Język postępowania: rumuński

Sąd odsyłający

Curtea de Apel Bucureşti

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hecta Viticol SRL

Strona przeciwna: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF) – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Biroul Vamal de Interior Buzău, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Galaţi

Sentencja

Artykuły 7, 11 i 15 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych oraz art. 5 dyrektywy Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że nie ustanawiają one obowiązku nakładania identycznych stawek podatku akcyzowego na napoje alkoholowe należące do kategorii „wina” w rozumieniu dyrektywy 92/83 oraz na napoje należące do kategorii „inne napoje przefermentowane, niebędące winem ani piwem” w rozumieniu tej dyrektywy.

Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym zmieniającym stawkę podatku akcyzowego od innych napojów przefermentowanych, niebędących winem ani piwem, bez ustanowienia przepisów przejściowych, jeżeli taka zmiana wchodzi w życie osiem dni po opublikowaniu wprowadzającego ją aktu prawnego i jeżeli nie implikuje ona konieczności dokonania przez podatników dostosowań ekonomicznych, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

(1) Dz.U. C 187 z 3.6.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/20

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14. maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Spenner GmbH & Co. KG / Bundesrepublik Deutschland

(Sprawa C-189/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a - Przejściowy system przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Decyzja 2011/278/UE - Artykuł 9 - Określenie historycznego poziomu działalności - Znacząca zmiana zdolności produkcyjnych instalacji, do której doszło przed okresem odniesienia - Określenie właściwego okresu odniesienia)

(2020/C 240/26)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Spenner GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

Sentencja

Artykuł 9 ust. 9 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on zastosowania do znaczącego zwiększenia zdolności produkcyjnych istniejącej instalacji, do którego doszło przed okresem odniesienia określonym zgodnie z art. 9 ust. 1 tej decyzji.

2)	Artykuł 9 ust. 1 decyzji 2011/278 należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje on właściwego organu władz krajowych do samodzielnego określenia okresu odniesienia, który byłby odpowiedni w celu dokonania oceny historycznych poziomów działalności danej instalacji.

(1) Dz.U. C 182 z 27.5.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/21

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – OI / Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

(Sprawa C-191/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Odszkodowanie na rzecz pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład - Odmowa przyjęcia na pokład - Odwołanie - Lot łączony - Zmiana rezerwacji jednego z lotów składających się na przewóz lotniczy wbrew woli pasażera - Przybycie pasażera bez opóźnienia do miejsca docelowego)

(2020/C 240/27)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landgericht Frankfurt am Main

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: OI

Strona pozwana: Air Nostrum Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

Sentencja

Rozporządzenie (WE) nr 295/91 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, a w szczególności jego art. 7, należy interpretować w ten sposób, że odszkodowanie nie jest należne pasażerowi, który dysponuje jedną rezerwacją na lot łączony, gdy jego rezerwacja została zmieniona wbrew jego woli, w wyniku czego z jednej strony nie został on przyjęty na pokład na pierwszy lot składający się na zarezerwowany przez niego przewóz, mimo że lot ten został wykonany, a z drugiej strony został przeniesiony na późniejszy lot, co umożliwiło mu wejście na pokład na drugi lot składający się na zarezerwowany przez niego przewóz i tym samym dotarcie do miejsca docelowego o pierwotnie planowanej godzinie przylotu.

(1) Dz.U. C 206 z 17.6.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/21

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz – Austria) – NK / MS, AS

(Sprawa C-208/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Prawa konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Zakres stosowania - Artykuł 3 ust. 3 lit. f) - Pojęcie „umów dotyczących budowy nowych budynków” - Artykuł 16 lit. c) - Pojęcie „towarów wyprodukowanych według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowanych” - Umowa między architektem a konsumentem dotycząca sporządzenia projektu nowego domu jednorodzinnego)

(2020/C 240/28)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: NK

Strona pozwana: MS, AS

Sentencja

Artykuł 3 ust. 3 lit. f) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że umowa zawarta między architektem a konsumentem, na mocy której ten pierwszy jest zobowiązany do opracowania na rzecz drugiego wyłącznie ogólnego projektu domu jednorodzinnego, który ma być dopiero wybudowany, i w tym kontekście do sporządzenia [określonych] planów architektonicznych, nie stanowi umowy dotyczącej budowy nowego budynku w rozumieniu tego przepisu.

Artykuł 2 pkt 3 i 4 oraz art. 16 lit. c) dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że umowa zawarta między architektem a konsumentem, na mocy której ten pierwszy jest zobowiązany do opracowania na rzecz drugiego, zgodnie z jego wymogami i życzeniami, ogólnego projektu domu jednorodzinnego, który ma być dopiero wybudowany, i w tym kontekście do sporządzenia [określonych] planów architektonicznych, nie stanowi umowy dostawy towarów wyprodukowanych według specyfikacji konsumenta lub wyraźnie zindywidualizowanych w rozumieniu tego ostatniego przepisu.

(1) Dz.U. C 172 z 20.5.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/22

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Miskolci Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – UO / Készenléti Rendőrség

(Sprawa C-211/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 2003/88/WE - Zakres stosowania - Odstępstwo - Artykuł 1 ust. 3 - Dyrektywa 89/391/EWG - Artykuł 2 ust. 2 - Działania oddziałów interwencyjnych policji)

(2020/C 240/29)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Miskolci Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: UO

Strona pozwana: Készenléti Rendőrség

Sentencja

Wykładni art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że art. 2 pkt 1 i 2 tej dyrektywy ma zastosowanie do członków sił porządkowych, którzy wykonują zadania związane z ochroną granic zewnętrznych państwa członkowskiego w przypadku napływu na te granice obywateli państw trzecich, chyba że w świetle wszystkich istotnych okoliczności okaże się, iż zadania są wykonywane w ramach zdarzeń nadzwyczajnych, których waga i skala wymagają przyjęcia środków niezbędnych do ochrony życia, zdrowia i bezpieczeństwa danej społeczności, a prawidłowe wykonanie tych zadań byłoby zagrożone, gdyby były przestrzegane wszystkie zasady przewidziane w tej dyrektywie, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

(1) Dz.U. C 187 z 3.6.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/23

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – EUROVIA Ipari, Kereskedelmi, Szállítmányozási és Idegenforgalmi Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

(Sprawa C-258/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 10 ust. 2 akapit pierwszy i trzeci, art. 17 ust. 1 i art. 18 ust. 2 akapit pierwszy - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 63, art. 64 ust. 1, art. 66 akapit pierwszy lit. a) – c), art. 167 i art. 179 akapit pierwszy - Świadczenie usług dokonane przed przystąpieniem Węgier do Unii Europejskiej - Dokładne określenie ceny tych usług po przystąpieniu - Wystawiona faktura dotycząca wskazanego świadczenia i jej zapłata po przystąpieniu - Odmowa prawa do odliczenia na podstawie tej faktury ze względu na przedawnienie - Właściwość Trybunału)

(2020/C 240/30)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Kúria

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: EUROVIA Ipari, Kereskedelmi, Szállítmányozási és Idegenforgalmi Kft.

Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedstawione przez Kúria (sąd najwyższy, Węgry).

(1) Dz.U. C 187 z 3.6.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/23

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – T-Systems Magyarország Zrt., BKK Budapesti Közlekedési Központ Zrt. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

(Sprawa C-263/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Udzielanie zamówień publicznych - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 1 ust. 2 i art. 72 - Dyrektywa 2014/25/UE - Artykuł 1 ust. 2 i art. 89 - Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane - Dyrektywa 89/665/EWG - Artykuł 2e ust. 2 - Procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji - Dyrektywa 92/13/EWG - Artykuł 2e ust. 2 - Modyfikacja umowy zawartej w wyniku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego - Brak nowego postępowania o udzielenie zamówienia - Nałożenie grzywien na instytucję zamawiającą i wykonawcę zamówienia - Zasada proporcjonalności)

(2020/C 240/31)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Fővárosi Törvényszék

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: T-Systems Magyarország Zrt., BKK Budapesti Közlekedési Központ Zrt.g

Strona przeciwna: Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

Przy udziale: Közbeszerzési Hatóság Elnöke

Sentencja

Artykuł 2e ust. 2 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/66/WE z dnia 11 grudnia 2007 r., art. 2e ust. 2 dyrektywy Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 2007/66, motywy 19–21 dyrektywy 2007/66, a także motywy 12, 113, 115 i 117, art. 1 ust. 2 i art. 89 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającej dyrektywę 2004/17/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, które w ramach postępowania odwoławczego wszczętego z urzędu przez organ nadzorczy pozwala przypisać naruszenie i wymierzyć grzywnę nie tylko instytucji zamawiającej, lecz również wykonawcy zamówienia, w przypadku gdy przy zmianie umowy o udzielenie zamówienia w trakcie realizacji tego zamówienia pominięto w sposób niezgodny z prawem zasady udzielania zamówień publicznych. Jednakże, jeżeli przepisy krajowe przewidują taką możliwość, procedura odwoławcza musi być zgodna z prawem Unii, w tym z jego zasadami ogólnymi, jeżeli dane zamówienie publiczne samo wchodzi w zakres przedmiotowy stosowania dyrektyw w sprawie zamówień publicznych, czy to ab initio, czy też w następstwie jego niezgodnej z prawem zmiany.

2)	Wysokość grzywny za niezgodną z prawem zmianę umowy o udzielenie zamówienia publicznego zawartej między instytucją zamawiającą a wykonawcą należy ustalać z uwzględnieniem indywidualnego zachowania każdej ze stron.

(1) Dz.U. C 206 z 17.6.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/24

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – EIS GmbH / TO

(Sprawa C-266/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 6 ust. 1 lit. c) i h) oraz art. 6 ust. 4 - Załącznik I część A - Prawo odstąpienia od umowy - Informacje udzielone przez przedsiębiorcę na temat warunków, terminów i procedur korzystania z prawa odstąpienia od umowy - Ciążący na przedsiębiorcy obowiązek podania numeru telefonu, „o ile jest dostępny” - Zakres)

(2020/C 240/32)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: EIS GmbH

Strona pozwana: TO

Sentencja

Wykładni art. 6 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy numer telefonu przedsiębiorcy pojawia się w jego serwisie internetowym w taki sposób, że w oczach przeciętnego konsumenta, czyli konsumenta właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, sugeruje on, że przedsiębiorca ten używa tego numeru telefonu do celów kontaktów z konsumentami, ów numer telefonu należy uznać za „dostępny” w rozumieniu tego przepisu. W takim wypadku wykładni art. 6 ust. 1 lit. c) i h) oraz art. 6 ust. 4 tej dyrektywy, w związku z częścią A załącznika I do niej, należy dokonywać w ten sposób, że przedsiębiorca, który udziela konsumentowi, zanim ten zostanie związany umową zawieraną na odległość lub umową zawieraną poza lokalem przedsiębiorstwa, informacji o procedurach korzystania z prawa do odstąpienia od umowy, posługując się w tym celu wzorem pouczenia zawartym we wspomnianej części A załącznika I, zobowiązany jest podać ten sam numer telefonu w tym wzorze pouczenia, aby zapewnić temu konsumentowi możliwość przekazania przedsiębiorcy ewentualnej decyzji o skorzystaniu z tego prawa przy użyciu tego numeru telefonu.

(1) Dz.U. C 230 z 8.7.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/25

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 maja 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Trgovački sud u Zagrebu – Chorwacja) – PARKING d.o.o. / SAWAL d.o.o. (C-267/19), Interplastics s. r. o. / Letifico d.o.o. (C-323/19)

(Sprawy połączone C-267/19 i C-323/19) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Notariusze podejmujący czynności w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie dokumentu autentycznego - Postępowanie niesporne - Zasada niedyskryminacji - Artykuł 18 TFUE - Prawo do rzetelnego procesu sądowego - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)

(2020/C 240/33)

Język postępowania: chorwacki

Sąd odsyłający

Trgovački sud u Zagrebu

Strony w postępowaniach głównych

Strona skarżąca: PARKING d.o.o. (C-267/19), Interplastics s. r. o. (C-323/19)

Strona pozwana: SAWAL d.o.o. (C-267/19), Letifico d.o.o. (C-323/19)

Sentencja

Artykuł 18 TFUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym upoważniającym notariuszy działających w granicach kompetencji powierzonych im w ramach postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie dokumentów autentycznych do wydawania nakazów egzekucyjnych, które, jak wynika z wyroku z dnia 9 marca 2017 r., Pula Parking (C-551/15, EU:C:2017:193), nie mogą być uznawane i wykonywane w innym państwie członkowskim.

(1) Dz.U. C 263 z 5.8.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/26

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2020 r. – Komisja Europejska / Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-276/19) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Odstępstwa - Środki upraszczające i zapobiegające uchylaniu się od opodatkowania lub unikaniu opodatkowania - Artykuł 395 ust. 2 - Obowiązek państw członkowskich poinformowania Komisji o szczególnych środkach mających na celu uproszczenie procedury poboru VAT - Istotna zmiana pierwotnie zgłoszonego środka)

(2020/C 240/34)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis i J. Jokubauskaitė, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: F. Shibli, pełnomocnik, wspierany przez O. Thomasa, QC, i R. Hilla, barrister)

Sentencja

Wprowadzając nowe środki upraszczające, rozszerzające zerową stawkę oraz wyjątek względem podstawowego wymogu prowadzenia ewidencji podatku od wartości dodanej, przewidziane w Value Added Tax (Terminal Markets) Order 1973 [zarządzeniu w sprawie wspólnego podatku od wartości dodanej (rynki terminowe) z 1973 r.], zmienionym Value Added Tax (Terminal Markets) (Amendment) Order 1975 [zarządzeniem w sprawie podatku od wartości dodanej (rynki terminowe) (zmiana) z 1975 r.], bez złożenia wniosku do Komisji Europejskiej w celu uzyskania upoważnienia Rady Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 395 ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

2)	Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 206 z 17.6.2019.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/26

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 maja 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – FMS, FNZ (C-924/19 PPU), SA i SA junior (C-925/19 PPU) / Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság, Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság

(Sprawy połączone C-924/19 PPU i C-925/19 PPU) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka azylowa i imigracyjna - Dyrektywa 2013/32/UE - Wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej - Artykuł 33 ust. 2 - Podstawy niedopuszczalności - Artykuł 40 - Kolejne wnioski - Artykuł 43 - Procedury na granicy - Dyrektywa 2013/33/UE - Artykuł 2 lit. h) oraz art. 8 i 9 - Zatrzymanie - Zgodność z prawem - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuł 13 - Skuteczne środki odwoławcze - Artykuł 15 - Środek detencyjny - Zgodność z prawem - Prawo do skutecznego środka odwoławczego - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasada pierwszeństwa prawa Unii)

(2020/C 240/35)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: FMS, FNZ (C-924/19 PPU), SA et SA junior (C-925/19 PPU)

Strona pozwana: Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Dél-alföldi Regionális Igazgatóság, Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság

Sentencja

Artykuł 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na mocy którego dany obywatel państwa trzeciego może zakwestionować zmianę przez organ administracyjny państwa powrotu wskazanego we wcześniejszej decyzji nakazującej powrót jedynie w drodze odwołania wniesionego do organu administracyjnego, przy czym późniejsza kontrola sądowa decyzji tego organu nie jest zagwarantowana. W takiej sytuacji zasadę pierwszeństwa prawa Unii oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zobowiązują one sąd krajowy rozpoznający środek odwoławczy mający na celu podważenie zgodności z prawem w świetle prawa Unii decyzji nakazującej powrót polegającej na takiej zmianie państwa powrotu do uznania się za właściwy do rozpoznania tego środka odwoławczego.

Artykuł 33 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu pozwalającemu na odrzucenie jako niedopuszczalnego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej z tego powodu, iż wnioskodawca przybył na terytorium danego państwa członkowskiego przez państwo, w którym nie jest on narażony na prześladowanie lub ryzyko doznania poważnej krzywdy w rozumieniu przepisu krajowego transponującego art. 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, lub w którym zapewniony jest odpowiedni stopień ochrony.

Dyrektywę 2013/32 w związku z art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadą lojalnej współpracy wynikającą z art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku decyzji o odrzuceniu wniosku o udzielenie azylu decyzją, którą utrzymano w mocy prawomocnym orzeczeniem sądowym przed stwierdzeniem niezgodności omawianej decyzji o odrzuceniu wniosku z prawem Unii, organ rozstrzygający w rozumieniu art. 2 lit. f) dyrektywy 2013/32 nie jest zobowiązany do ponownego rozpatrzenia tego wniosku z urzędu. Artykuł 33 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że istnienie wyroku Trybunału stwierdzającego niezgodność z prawem Unii uregulowania krajowego pozwalającego na odrzucenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego ze względu na to, że wnioskodawca przybył na terytorium danego państwa członkowskiego przez państwo, w którym nie jest on narażony na prześladowanie lub ryzyko doznania poważnej krzywdy lub w którym zapewniony jest odpowiedni stopień ochrony, stanowi nowy element dotyczący oceny wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu tego przepisu. Ponadto wspomniany przepis nie ma zastosowania do kolejnego wniosku w rozumieniu art. 2 lit. q) tej dyrektywy, jeżeli organ rozstrzygający stwierdzi, że ostateczne odrzucenie wcześniejszego wniosku jest sprzeczne z prawem Unii. Rzeczony organ ma obowiązek to stwierdzić, gdy sprzeczność ta wynika z wyroku Trybunału lub została w sposób incydentalny stwierdzona przez sąd krajowy.

Dyrektywę 2008/115/WE i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową należy interpretować w ten sposób, że nałożony na obywatela państwa trzeciego obowiązek stałego przebywania w strefie tranzytowej, której obszar jest ograniczony i zamknięty, w obrębie której przemieszczanie się tego obywatela jest ograniczone i nadzorowane oraz której obywatel ten nie może zgodnie z prawem opuścić według własnej woli w żadnym kierunku, stanowi pozbawienie wolności, jakie cechuje „środek detencyjny” lub „zatrzymanie” w rozumieniu tych dyrektyw.

5)	Artykuł 43 dyrektywy 2013/32 należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on na zatrzymanie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową w strefie tranzytowej przez okres dłuższy niż cztery tygodnie.

Artykuły 8 i 9 dyrektywy 2013/33 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by, po pierwsze, osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej mogła zostać zatrzymana jedynie z tego powodu, iż nie jest w stanie zaspokoić swoich potrzeb ze względu na brak środków utrzymania, po drugie, zatrzymanie to miało miejsce bez uprzedniego wydania uzasadnionej decyzji nakazującej zatrzymanie i bez badania konieczności i proporcjonalności takiego środka, oraz po trzecie, nie istniała żadna kontrola sądowa zgodności z prawem decyzji administracyjnej nakazującej zatrzymanie tego wnioskodawcy. Natomiast art. 9 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie wymaga on od państw członkowskich, aby ustanowiły maksymalny okres zatrzymania, pod warunkiem że ich prawo krajowe gwarantuje, iż zatrzymanie może być stosowane jedynie dopóty, dopóki ma zastosowanie uzasadniająca je podstawa, oraz że postępowania administracyjne związane z tą podstawą są prowadzone z zachowaniem należytej staranności.

Artykuł 15 dyrektywy 2008/115/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by, po pierwsze, wobec obywatela państwa trzeciego można było zastosować środek detencyjny jedynie z tego powodu, iż wydano wobec niego decyzję nakazującą powrót i że nie jest on w stanie zaspokoić swoich potrzeb ze względu na brak środków utrzymania, po drugie, ów środek detencyjny został zastosowany bez uprzedniego wydania uzasadnionej decyzji nakazującej zastosowanie środka detencyjnego oraz bez zbadania konieczności i proporcjonalności takiego środka, po trzecie, nie istniała żadna kontrola sądowa zgodności z prawem decyzji administracyjnej nakazującej zastosowanie środka detencyjnego, oraz po czwarte, czas trwania tego środka detencyjnego mógł przekraczać 18 miesięcy i środek ten mógł być utrzymywany, pomimo że nie trwały już przygotowania do wydalenia lub nie był już on wykonywany z wymaganą należytą starannością.

Zasada pierwszeństwa prawa Unii oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w braku przepisu krajowego przewidującego kontrolę sądową zgodności z prawem decyzji administracyjnej nakazującej zatrzymanie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową lub obywateli państw trzecich, których wniosek o udzielenie azylu został oddalony, zobowiązują one sąd krajowy do uznania swojej właściwości do orzekania w przedmiocie zgodności z prawem takiego zatrzymania i upoważniają ten sąd do natychmiastowego zwolnienia zainteresowanych osób, jeżeli uzna on, że zatrzymanie to jest sprzeczne z prawem Unii.

Artykuł 26 dyrektywy 2013/33/UE należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, aby osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej, której zatrzymanie uznane za niezgodne z prawem ustało, mogła powołać się przed sądem właściwym zgodnie z prawem krajowym na przysługujące jej prawo do uzyskania albo świadczenia pieniężnego umożliwiającego jej zakwaterowanie, albo zakwaterowania w naturze, przy czym sąd ten ma zgodnie z prawem Unii możliwość zarządzenia środków tymczasowych do czasu wydania prawomocnego orzeczenia.

Zasadę pierwszeństwa prawa Unii i prawo do skutecznej ochrony sądowej zagwarantowane w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w braku przepisu krajowego przewidującego kontrolę sądową prawa do zakwaterowania w rozumieniu art. 17 dyrektywy 2013/33 nakładają one na sąd krajowy obowiązek uznania się za właściwy do rozpoznania środka prawnego zmierzającego do zagwarantowania takiego prawa.

(1) Dz.U. C 161 z 11.5.2020.

Sąd

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/29

Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – Comercializadora Eloro / EUIPO – Zumex Group (JUMEX)

(Sprawa T-310/20)

(2020/C 240/36)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Comercializadora Eloro, SA (Ecatepec, Meksyk) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Gracia Albero, P. Merino Baylos i E. Cebollero González)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zumex Group, SA (Moncada, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy JUMEX – zgłoszenie nr 12 329 181

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2020 r. w sprawie R 534/2019-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie kosztami niniejszego postępowania strony pozwanej, a kosztami wynikającymi z postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą odwoławczą – przez stronę wnoszącą sprzeciw.

Podniesione zarzuty

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit.b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/29

Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2020 r. – France Agro/EUIPO – Chafay (Choumicha Saveurs)

(Sprawa T-311/20)

(2020/C 240/37)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: France Agro (Avignon, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. de Haas)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Choumicha Chafay (Casablanca, Maroko)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Choumicha Saveurs w kolorach czerwonym, pomarańczowym, żółtym, bordowym, złotym i białym – unijny znak towarowy nr 13 866 553

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2020 r. w sprawie R 1621/2019-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postępowania.

Podniesiony zarzut

—	Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/30

Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – EnergieVerbund Dresden / Komisja

(Sprawa T-317/20)

(2020/C 240/38)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: EnergieVerbund Dresden GmbH (Drezno, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Zenke i T. Heymann)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 26 lutego 2019 r. stwierdzającej zgodność koncentracji „RWE/E.ON Assets” z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8871 (Dz.U. 2020, C 111, s.1);

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-312/20, EVH/Komisja, lub podobne do nich.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/31

Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – eins energie in sachsen / Komisja

(Sprawa T-318/20)

(2020/C 240/39)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: eins energie in sachsen GmbH & Co. KG (Chemnitz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Zenke i T. Heymann)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 26 lutego 2019 r. stwierdzającej zgodność koncentracji „RWE/E.ON Assets” z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8871 (Dz.U. 2020, C 111, s.1);

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-312/20, EVH/Komisja, lub podobne do nich.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/31

Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – GGEW / Komisja

(Sprawa T-319/20)

(2020/C 240/40)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: GGEW, Gruppen-Gas- und Elektrizitätswerk Bergstraße AG (Bensheim, Deutschland) (przedstawiciele: adwokaci I. Zenke i T. Heymann)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 26 lutego 2019 r. stwierdzającej zgodność koncentracji „RWE/E.ON Assets” z rynkiem wewnętrznym, sprawa M.8871 (Dz.U. 2020, C 111, s.1);

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarga jest oparta na trzech zarzutach, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-312/20, EVH/Komisja, lub podobne do nich.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/32

Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – Hell Energy Magyarország / EUIPO (HELL)

(Sprawa T-323/20)

(2020/C 240/41)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Hell Energy Magyarország Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci Á. László i B. Mező)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „HELL” – zgłoszenie nr 18002048

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2020 r. w sprawie R 1712/2019-2

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zobowiązanie EUIPO do dalszego prowadzenia postępowania rejestracyjnego w odniesieniu do odrzuconych towarów;

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—	Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/32

Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – Group Nivelles/EUIPO – Easy Sanitary Solutions (syfon prysznicowy)

(Sprawa T-327/20)

(2020/C 240/42)

Język skargi: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Group Nivelles (Gingelom, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J.A.M. Jonkhout)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Easy Sanitary Solutions BV (Oldenzaal, Niderlandy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (syfon prysznicowy) – wzór wspólnotowy nr 107 834–0025

Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 marca 2020 r. w sprawie R 2664/2017-3

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	stwierdzenie nieważności wzoru wspólnotowego Easy Sanitary Solutions BV poprzez skorygowanie podstaw, na których został on oparty;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 64 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

—	Naruszenie art. 63 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

—	Naruszenie art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

—	Naruszenie art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/33

Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2020 r. – Electrodomesticos Taurus/EUIPO – Shenzhen Aukey E-Business (AICOOK)

(Sprawa T-328/20)

(2020/C 240/43)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Electrodomesticos Taurus, SL (Oliana, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Manresa Medina)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Shenzhen Aukey E-Business Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy AICOOK – zgłoszenie nr 17 174 236

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2020 r. w sprawie R R 2212/2019-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	uznanie za udowodnione używanie powołanego w sprzeciwie znaku towarowego w klasie 7 dla „robotów kuchennych”.

—	odmowę rejestracji znaku towarowego nr 17 174 236 z powodu podobieństwa do znaku towarowego powołanego w sprzeciwie;

—	SUBSYDIARNIE, na wypadek oddalenia powyższego żądania, orzeczenie wyrokiem i stwierdzenie, że używanie powołanego w sprzeciwie znaku towarowego dla „robotów kuchennych” z klasy 7 jest wykazane;

—	nakazanie Wydziałowi Sprzeciwów EUIPO17 174 236 rozstrzygnięcia w przedmiocie sprzeciwu B 3006619 (unijny znak towarowy nr 17 174 236 „AICOOK”) z uznaniem za udowodnione używanie znaku towarowego powołanego w sprzeciwie w klasie 7 dla „robotów kuchennych”

Podniesione zarzuty

—	naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—	naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/34

Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2020 r. – Hypo Vorarlberg Bank / SRB

(Sprawa T-336/20)

(2020/C 240/44)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Hypo Vorarlberg Bank (Bregenz, Austria) (przedstawiciele: adwokaci G. Eisenberger i A. Brenneis)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 19 marca 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante Banco Cooperativo Español S.A., Hypo Vorarlberg Bank AG (dawniej Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG) i Portigon AG do jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2016 r. (SRB/ES/2020/16) [„Decision of the Single Resolution Board of 19 March 2020 on the calculation of the 2016 ex-ante contributions due by Banco Cooperativo Español S.A., Hypo Vorarlberg Bank AG (formerly: Vorarlberger Landes- und Hypothekenbank AG), and Portigon AG to the Single Resolution Fund (SRB/ES/2020/16)”], wraz z załącznikami, a w każdym razie w zakresie, w jakim ta decyzja wraz z załącznikami dotyczy składki ciążącej na skarżącej, oraz

—	obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są identyczne jak zarzuty wniesione w sprawie T-479/19, Hypo Vorarlberg Bank/SRB (1), lub do nich podobne.

(1) Dz.U. 2019, C 305, s. 58.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/34

Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2020 r. – Portigon/SRB

(Sprawa T-339/20)

(2020/C 240/45)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Portigon AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Bliesener, V. Jungkind i F. Geber)

Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 19 marca 2020 r. w sprawie obliczenia składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2016 r. (SRB/ES/2020/16) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej;

—	zawieszenie postępowania na podstawie art. 69 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia lub w inny sposób zakończenia postępowań w sprawach skarg T-420/17, T-413/18 i T-481/19;

—	obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

Zarzut pierwszy: naruszenie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/81 (2) i TFUE poprzez żądanie wniesienia składek na rzecz funduszu od skarżącej.

—

Pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek wniesienia składek na rzecz funduszu, ponieważ rozporządzenie nr 806/2014 i dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE (3) nie przewidują obowiązku wnoszenia składek przez instytucje w likwidacji. Artykuł 114 TFUE zakazuje nakładania składek na instytucje takie jak skarżąca.

—

Prawodawca nie powinien był opierać obowiązku wnoszenia składek na art. 114 TFUE z powodu braku związku z rynkiem wewnętrznym. Ogólnounijne zharmonizowane rozporządzenia w sprawie składek nie ułatwiały korzystania z podstawowych swobód ani nie utrudniały zauważalnych zakłóceń konkurencji w odniesieniu do instytucji wycofujących się z rynku.

—	Pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek wnoszenia składek, ponieważ instytucja ta nie jest narażona na ryzyko, likwidacja na podstawie rozporządzenia (UE) nr 806/2014 jest wykluczona, a instytucja nie ma znaczenia dla stabilności systemu finansowego.

—	Skarżąca nie prowadzi żadnej nowej działalności od 2012 r. i znajduje się w stanie likwidacji w wyniku decyzji Komisji w sprawie pomocy. Większość jej pozostałych zobowiązań utrzymuje powierniczo dla innego podmiotu prawnego.

—	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 (4) narusza art. 114 TFUE oraz art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE jako podstawową regulację dotyczącą obliczania składek (art. 290 TFUE).

2.	Zarzut drugi: naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ metoda obliczania nie pozwala na pełne uzasadnienie obliczenia składki.

3.	Zarzut trzeci: naruszenie art. 16 i 20 karty, ponieważ ze względu na szczególną sytuację skarżącej zaskarżona decyzja narusza ogólną zasadę równego traktowania. Ponadto zaskarżona decyzja wkracza w sposób nieproporcjonalny w swobodę przedsiębiorczości skarżącej.

4.	Zarzut czwarty: naruszenie zasady pewności prawa, ponieważ działanie wstecz nie jest niezbędne dla celu zamierzonego rozporządzeniem nr 806/2014 i w niniejszej sprawie nie jest dopuszczalne dla samego uproszczenia administracyjnego.

5.	Zarzut piąty: naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, ponieważ pozwana niedostatecznie wyjaśniła stan faktyczny, nie wysłuchała skarżącej przed wydaniem decyzji SRB i niedostatecznie uzasadniła swoją decyzję.

6.	Zarzut szósty (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE, ponieważ przy obliczaniu kwoty składki pozwana powinna była wyłączyć zobowiązania wolne od ryzyka z istotnych zobowiązań.

7.	Zarzut siódmy (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 6 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego nr 2015/63, ponieważ pozwana błędnie obliczyła wysokość składek skarżącej na podstawie podejścia brutto w odniesieniu do umów na instrumenty pochodne.

8.	Zarzut ósmy (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 6 rozporządzenia nr 806/2014 w związku z art. 6 ust. 8 lit. a) rozporządzenia delegowanego nr 2015/63, ponieważ pozwana błędnie uznała skarżącą za instytucję podlegającą reorganizacji.

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

(2) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).

(3) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

(4) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/36

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – Antonakopoulos/Parlament

(Sprawa T-590/18) (1)

(2020/C 240/46)

Język postępowania: francuski

Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

(1) Dz.U. C 427 z 26.11.2018.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/36

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – ZD/Parlament

(Sprawa T-591/18) (1)

(2020/C 240/47)

Język postępowania: francuski

Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

(1) Dz.U. C 427 z 26.11.2018.

20.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 240/36

Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2020 r. – ZE/Parlament

(Sprawa T-603/18) (1)

(2020/C 240/48)

Język postępowania: grecki

Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

(1) Dz.U. C 436 z 3.12.2018.