7.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 223/3

KOMUNIKAT KOMISJI

Wytyczne w sprawie stosowania w praktyce kryterium zasadniczej funkcji w odniesieniu do definicji „usługi platformy udostępniania wideo” zgodnie z dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych

(2020/C 223/02)

I. WSTĘP

Dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych (dalej „dyrektywa”) (1) ma na celu wzmocnienie ochrony użytkowników, w szczególności małoletnich, przed niektórymi formami nielegalnych i szkodliwych treści audiowizualnych dostępnych online. Z tego powodu rozszerzono zakres dyrektywy w celu nałożenia pewnych obowiązków na dostawców platformy udostępniania wideo.

Zgodnie z art. 28b ust. 1 dyrektywy państwa członkowskie zapewniają, aby dostawcy platformy udostępniania wideo podlegający ich jurysdykcji stosowali odpowiednie środki w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami i wszystkich użytkowników przed treściami zawierającymi nawoływanie do przemocy lub nienawiści oraz treściami, których rozpowszechnianie jest czynem będącym przestępstwem na mocy prawa unijnego (to jest publicznym nawoływaniem do popełnienia przestępstwa terrorystycznego (2), przestępstwem związanym z pornografią dziecięcą (3)oraz przestępstwem na tle rasistowskim i ksenofobicznym (4)). Na podstawie art. 28b ust. 2 na dostawców platformy udostępniania wideo nakłada się również pewne obowiązki dotyczące handlowych przekazów audiowizualnych.

Motyw 4 dyrektywy (UE) 2018/1808 stanowi, że „[u]sługi platformy udostępniania wideo dostarczają treści audiowizualne, które są coraz bardziej dostępne dla ogółu odbiorców, zwłaszcza młodzieży. Tak samo jest w przypadku serwisów społecznościowych, które stały się ważnym medium wymiany informacji oraz służącym rozrywce i edukacji, poprzez umożliwienie dostępu do audycji oraz do wideo tworzonych przez użytkownika. Te serwisy społecznościowe powinny zostać objęte zakresem dyrektywy 2010/13/UE, ponieważ ich dostawcy konkurują o tych samych odbiorców i o te same przychody co audiowizualne usługi medialne. Ponadto mają one dużą siłę oddziaływania, gdyż umożliwiają użytkownikom łatwe kształtowanie i wpływanie na opinie innych użytkowników. Dlatego w celu ochrony małoletnich przed szkodliwymi treściami, a wszystkich obywateli przed nawoływaniem do nienawiści, przemocy i terroryzmu usługi te należy objąć zakresem dyrektywy 2010/13/UE, o ile spełniają kryteria definicji usługi platformy udostępniania wideo”.

Jest zatem jasne, że niektóre serwisy społecznościowe mieszczą się w zakresie stosowania nowych przepisów dotyczących platform udostępniania wideo, w przypadku gdy spełniają określone kryteria.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. aa) dyrektywy „»usługa platformy udostępniania wideo« oznacza usługę w rozumieniu art. 56 i 57 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gdy podstawowym celem usługi lub jej dającej się oddzielić części lub zasadniczą funkcją usługi jest dostarczanie ogółowi odbiorców w celach informacyjnych, rozrywkowych lub edukacyjnych – poprzez sieci łączności elektronicznej w rozumieniu art. 2 lit. a) dyrektywy 2002/21/WE – audycji, wideo stworzonych przez użytkownika lub obu tych rodzajów treści, za które dostawca platformy udostępniania wideo nie ponosi odpowiedzialności redakcyjnej, ale o sposobie zestawienia których dostawca ten decyduje, w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów, w szczególności poprzez eksponowanie, flagowanie i sekwencjonowanie”.

W motywie 5 dyrektywy (UE) 2018/1808 dalej wyjaśniono, że „[m]imo że celem dyrektywy 2010/13/UE nie jest regulowanie serwisów społecznościowych jako takich, jednak usługa ta powinna zostać objęta jej zakresem, jeżeli zasadniczą funkcją danej usługi jest dostarczanie audycji lub wideo stworzonych przez użytkownika. Dostarczanie audycji oraz wideo stworzonych przez użytkownika można uznać za zasadniczą funkcję serwisu społecznościowego, jeżeli treści audiowizualne nie są jedynie dodatkiem do działalności tej usługi ani nie stanowią jej niewielkiej części. Aby zapewnić jasność, skuteczność i spójność wdrażania dyrektywy, Komisja powinna w razie potrzeby wydać – po konsultacjach z Komitetem Kontaktowym – wytyczne w sprawie praktycznego stosowania kryterium zasadniczej funkcji serwisu zawarte w definicji »usługi platformy udostępniania wideo«. Wytyczne te powinny zostać opracowane z należytym poszanowaniem celów leżących w ogólnym interesie publicznym, które mają być osiągnięte za pośrednictwem środków podejmowanych przez dostawców platform udostępniania wideo, oraz z poszanowaniem prawa do wolności wypowiedzi” (5).

Zgodnie z motywem 5 w niniejszych wytycznych należycie uwzględniono potrzebę zapewnienia wolności wypowiedzi i osiągnięcia celów istotnych dla ogółu społeczeństwa (6).

W trakcie sporządzania niniejszych wytycznych Komisja należycie skonsultowała się z Komitetem Kontaktowym zgodnie z motywem 5.

II. KATEGORIE PLATFORM UDOSTĘPNIANIA WIDEO, O KTÓRYCH MOWA W DYREKTYWIE

Na podstawie definicji, o której mowa w art. 1 ust. 1 lit. aa) dyrektywy, usługi platformy udostępniania wideo można zidentyfikować w oparciu o następujące trzy kryteria:

1)	usługi, których podstawowym celem jest dostarczanie ogółowi odbiorców audycji, wideo stworzonych przez użytkownika lub obu tych rodzajów treści;

2)	usługi o szerszym zakresie, w ramach których oferuje się między innymi dającą się oddzielić część, której podstawowym celem jest dostarczanie ogółowi odbiorców audycji, wideo stworzonych przez użytkownika lub obu tych rodzajów treści;

3)	usługi, których zasadniczą funkcją jest dostarczanie ogółowi odbiorców audycji, wideo stworzonych przez użytkownika lub obu tych rodzajów treści.

Należy zauważyć, że powyższe kryteria nie muszą się wzajemnie wykluczać. W szczególności usługi o dającej się oddzielić części, które mogłyby stanowić platformę udostępniania wideo na podstawie kryterium dotyczącego podstawowego celu (kategoria 2), mogą jednocześnie kwalifikować się również w całości jako platforma udostępniania wideo na podstawie kryterium dotyczącego zasadniczej funkcji (kategoria 3).

W świetle powyższego celem niniejszego dokumentu jest dostarczenie wytycznych w sprawie praktycznego stosowania kryterium zasadniczej funkcji zawarte w definicji „usługi platformy udostępniania wideo” zgodnie z dyrektywą. Niniejsze wytyczne nie mają charakteru wiążącego. W zakresie, w jakim mogą one stanowić interpretację dyrektywy, stanowisko Komisji pozostaje bez uszczerbku dla wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

III. ZNACZENIE TREŚCI AUDIOWIZUALNYCH DLA DZIAŁALNOŚCI USŁUGI

W motywie 5 dyrektywy (UE) 2018/1808 wyjaśniono, że aby dostarczanie treści audiowizualnych stanowiło zasadniczą funkcję usługi, takie treści audiowizualne nie mogą być „jedynie dodatkiem do działalności tej usługi ani […] stanowi[ć] jej niewielkiej części”. Treści audiowizualne należy uznawać za stanowiące dodatek do działalności usługi, w przypadku gdy pełnią one jedynie funkcję pomocniczą w odniesieniu do podstawowej działalności lub funkcji danej platformy. Mogłoby to dotyczyć na przykład wideo umieszczanych wyłącznie w celu wsparcia transakcji gospodarczych, na przykład wideo przedstawiających konkretne towary lub usługi na potrzeby ewentualnej lub rzeczywistej sprzedaży (może to obejmować na przykład platformy handlu elektronicznego, w tym wideo użytkowników prezentujące produkt w trakcie użytkowania).

Treści audiowizualne można uznać za stanowiące „niewielką część” działalności usługi, w przypadku gdy na podstawie kryteriów ilościowych lub jakościowych zdają się one odgrywać nieistotną rolę w ogólnej działalności usługi. Na przykład z ilościowego punktu widzenia fakt, że na platformie dostępna jest duża liczba filmów wideo, może sugerować, że treści audiowizualne stanowią istotną część usługi. Jednocześnie niezależnie od kryteriów ilościowych wideo mogą stanowić istotną część usługi platformy wówczas, gdy w znaczący sposób przyczyniają się do atrakcyjności, funkcjonalności lub sukcesu rynkowego samej usługi. Do takiego wniosku można dojść na podstawie szeregu faktów, takich jak na przykład fakt, że użytkownicy odbierają znaczne ilości wideo i programów lub że platformy inwestują w treści audiowizualne lub je promują.

Komisja jest zdania, że aby ocenić, czy funkcja pełniona przez treści audiowizualne jest zasadnicza, państwa członkowskie – w tym ich krajowe organy regulacyjne – powinny rozważyć w szczególności naturę i konkretną rolę odgrywaną przez wideo stworzone przez użytkowników oraz programy w ramach usługi oferowanej na platformie. W szczególności organy krajowe powinny przeprowadzić ogólną analizę usługi, uwzględniając przy tym wskaźniki jakościowe lub ilościowe, w celu ustalenia, czy dostarczane treści audiowizualne są jedynie dodatkiem do działalności usługi lub stanowią jej niewielką część (7).

Przy dokonywaniu oceny danej usługi należy zwrócić szczególną uwagę na to, czy treści audiowizualne są kluczowe dla sukcesu komercyjnego lub pozycjonowania usługi na rynku. Niemniej wymogu dotyczącego zasadniczej funkcji nie należy w żadnym wypadku interpretować jako konieczności, aby treści audiowizualne dostępne na platformie miały takie kluczowe znaczenie komercyjne, że w przypadku ich braku usługa nie mogłaby funkcjonować lub być dalej świadczona na rynku. Taka wąska interpretacja nie gwarantowałaby odpowiedniego poziomu ochrony użytkowników i małoletnich podczas odbierania przez nich treści audiowizualnych na wielu popularnych platformach, takich jak niektóre serwisy społecznościowe, i w związku z tym nie byłaby zgodna z celem dyrektywy (8).

Dodatkowo usługi opierające się na treściach audiowizualnych stanowiących istotną część ich działalności gospodarczej lub niebędących jedynie dodatkiem do tej działalności zazwyczaj powodują, że użytkownicy mają większy kontakt z tego rodzaju treściami. Wobec tego Komisja uważa, że przy stosowaniu kryterium dotyczącego zasadniczej funkcji państwa członkowskie – w tym ich krajowe organy regulacyjne – powinny zwracać szczególną uwagę również na perspektywę użytkowników i, w szczególności, na stopień ich kontaktu z treściami audiowizualnymi podczas uzyskiwania dostępu do odnośnych usług.

Zgodnie z wyżej określonym podejściem Komisja ustaliła pewne stosowne wskaźniki, które organy krajowe powinny wziąć pod uwagę przy stosowaniu kryterium dotyczącego zasadniczej funkcji związanego z definicją dostawcy usługi platformy udostępniania wideo. Na potrzeby przedstawienia informacji wskaźniki te można podzielić na cztery kategorie: 1) związek między treściami audiowizualnymi a głównym rodzajem lub głównymi rodzajami działalności gospodarczej usługi; 2) znaczenie ilościowe i jakościowe treści audiowizualnych dostępnych w ramach usługi; 3) spieniężenie treści audiowizualnych lub generowanie przychodów za ich pomocą oraz 4) dostępność narzędzi mających na celu zwiększenie widoczności lub atrakcyjności treści audiowizualnych.

Wskaźników tych nie należy stosować w sposób łączny. W szczególności brak jednego lub kilku z nich nie powinien prowadzić automatycznie do wniosku, że usługa nie jest platformą udostępniania wideo. Przeciwnie, usługę należy uznać za spełniającą przesłankę zasadniczej funkcji wówczas, gdy na podstawie ogólnej oceny wystarczająca liczba przeanalizowanych wskaźników wspiera wniosek, że treści audiowizualne dostarczane w ramach usługi nie są jedynie dodatkiem do działalności tej usługi ani nie stanowią jej niewielkiej części.

1. Związek między treściami audiowizualnymi a głównym rodzajem lub głównymi rodzajami działalności gospodarczej usługi

Ogólnie rzecz biorąc jeżeli treści audiowizualne na platformie same w sobie stanowią wartość, użytkownicy mogą odbierać filmy wideo i programy jako autonomiczne elementy usługi świadczonej w ramach platformy, tj. niezależnie od innej podstawowej działalności gospodarczej. W takich przypadkach istnieje prawdopodobieństwo, że takie treści audiowizualne nie są jedynie dodatkiem do działalności usługi ani nie stanowią jej niewielkiej części oraz że użytkownicy będą mieli większy kontakt z takimi treściami.

Wobec tego państwa członkowskie – w tym ich krajowe organy regulacyjne – powinny w szczególności uwzględnić następujące wskaźniki:

—

ogólna struktura i wygląd zewnętrzny platformy. W przypadku gdy platforma jest nastawiona na udostępnianie użytkownikom treści w celach informacyjnych, edukacyjnych lub rozrywkowych, a nie na przykład w celach ułatwiania transakcji gospodarczych, prawdopodobne jest, że elementu audiowizualnego nie uzna się za będący jedynie dodatkiem do działalności usługi ani za stanowiący jej niewielką część. W tym kontekście istotnymi elementami mogłyby być ogólna struktura i wygląd zewnętrzny usługi, na przykład fakt, czy jej główne strony (włącznie z interfejsem służącym do udostępniania) lub oś czasu platformy zawierają znaczące funkcje udostępniania wideo (w przeciwieństwie do funkcji wynikających jedynie z handlu elektronicznego), takie jak prezentacja lub sugerowanie nowych lub popularnych materiałów wideo czy transmisji na żywo, list kategorii, przycisk „zarejestruj wideo” lub bezpośredni link do funkcji galerii w telefonie lub komputerze oraz do przechowywanych tam treści. Jeżeli takie elementy wystąpiły, istnieje prawdopodobieństwo, że treści audiowizualne nie będą stanowić niewielkiej części usługi lub nie będą jedynie dodatkiem do tej usługi,

—

autonomiczny charakter treści audiowizualnych. Jeżeli wideo są umieszczane lub udostępnianie na platformie jako „autonomiczne” elementy, a nie w celu ułatwienia transakcji gospodarczych, a użytkownicy oglądają je ze względu na ich rzeczywistą wartość informacyjną, rozrywkową lub edukacyjną, zachodzi większe prawdopodobieństwo, że mają one istotne znaczenie dla działalności platformy. Z kolei fakt, że platformę stworzono głównie jako narzędzie mające na celu wprowadzanie do obrotu lub ułatwianie wprowadzania do obrotu dóbr i usług (innych niż dostarczanie treści audiowizualnych), wskazuje na to, że funkcja audiowizualna jest dodatkiem do podstawowej działalności gospodarczej lub stanowi jej niewielką część. Na przykład jeżeli platforma handlu elektronicznego umożliwia dostawcom wykorzystywanie wideo wyłącznie w celu zilustrowania konkretnych produktów, sugerowałoby to, że platformy tej nie należy uznawać za platformę udostępniania wideo. W tym kontekście organy krajowe mogą zweryfikować, czy użytkownicy umieszczają, udostępniają lub pobierają wideo jako autonomiczne elementy, a nie w ramach promocji sprzedaży towarów i usług. W takich przypadkach istnieje również większe prawdopodobieństwo, że użytkownicy będą mieli większy kontakt z wideo i, w związku z tym, element audiowizualny mógłby być postrzegany jako bardziej istotny niż będący jedynie dodatkiem do działalności platformy lub stanowiący jej niewielką część,

—

specjalne funkcje usługi dostosowane do treści audiowizualnych lub charakterystyczne dla nich. Fakt, że platforma obejmuje specjalne funkcje dostosowane do treści audiowizualnych lub charakterystyczne dla nich, wskazuje na szczególne znaczenie treści audiowizualnych w ogólnej działalności usługi. Szczególnie istotne są takie elementy jak występowanie funkcji automatycznego odtwarzania, w szczególności jeżeli jest ona włączona domyślnie, lub funkcji transmisji na żywo. Podobnie można wziąć pod uwagę fakt, że platforma zawiera funkcje pozwalające na wyszukiwanie wyłącznie treści wideo lub filtrowanie wyników danego wyszukiwania poprzez wyświetlanie wyłącznie wideo. Istnienie takich funkcji wskazuje na to, że treści audiowizualne nie są jedynie dodatkiem do działalności usługi ani nie stanowią jej niewielkiej części i prowadzą do większego kontaktu użytkowników z takimi treściami,

—

sposób pozycjonowania się usługi na rynku oraz segment rynku, do którego jest skierowana. Istotnym wskaźnikiem tego, że treści nie są jedynie dodatkiem do działalności lub że stanowią jej istotną część, jest sposób identyfikacji usługi w komunikacji z odbiorcami oraz sposób wprowadzania do obrotu lub reklamowania usługi wśród użytkowników w segmencie rynku, do którego jest skierowana. W tym zakresie należy wziąć pod uwagę fakt, czy usługę wprowadza się na rynek lub w komunikacji z odbiorcami określa się ją jako platformę udostępniania wideo lub czy stosuje się konkretne odniesienia do jej elementu audiowizualnego lub oferty audiowizualnej.

2. Ilościowe i jakościowe znaczenie treści audiowizualnych dla działalności usługi

Co do zasady Komisja jest zdania, że im większe ilość i znaczenie treści audiowizualnych w ramach usługi, tym mniejsze prawdopodobieństwo, że takie treści będą jedynie dodatkiem do działalności usługi lub stanowić jej niewielką część. W takich przypadkach zachodzi większe prawdopodobieństwo, że usługi będą prowadzić do znacznego kontaktu użytkowników z treściami audiowizualnymi.

Ilość i znaczenie treści audiowizualnych można ocenić na podstawie zarówno wskaźników ilościowych, jak i jakościowych. Państwa członkowskie – w tym ich krajowe organy regulacyjne – powinny w szczególności uwzględnić następujące wskaźniki:

—

ilość treści audiowizualnych dostępnych na platformie. Jeżeli platforma zawiera znaczącą liczbę wideo, nie jest prawdopodobne, że funkcja audiowizualna usługi jest jedynie dodatkiem do działalności tej usługi lub stanowi jej niewielką część. Ocena ta powinna opierać się na znaczących i rzetelnych danych. Jeżeli dostępne są znaczące dane, organy krajowe mogą dokonać tej oceny w ujęciu ilościowym, uwzględniając na przykład liczbę lub proporcję wideo dostępnych na platformie w porównaniu z innego rodzaju dostępnymi treściami. Organy krajowe wzywa się do gromadzenia lub weryfikowania takich danych lub informacji w sposób autonomiczny lub ze źródeł niezależnych od danego usługodawcy. W przypadku braku dokładnych danych organy krajowe mogą skorzystać z odpowiednich danych jakościowych, takich jak analiza próby części platformy w określonym przedziale czasowym lub ankiety dla użytkowników/zainteresowanych stron,

—

wykorzystanie treści audiowizualnych na platformie. Fakt, że użytkownicy platformy w znacznym zakresie korzystają z materiałów wideo dostępnych na danej platformie wskazuje na to, że treści audiowizualne mają szczególne znaczenie dla danej usługi. Jak wyjaśniono w odniesieniu do poprzedniego wskaźnika, organy krajowe wzywa się do tego, aby dokonując analizy, opierały się na rzeczowych i rzetelnych danych. Na przykład organy krajowe mogą wykorzystać takie dane ilościowe, jak liczba kliknięć, udostępnień i polubień związanych z wideo w przypadku, gdy dostępne są rzeczowe dane. W miarę możliwości organy krajowe mogą również dokonać stosownego porównania między wykorzystaniem treści audiowizualnych a wykorzystaniem innego rodzaju treści w ramach platformy. Organy krajowe wzywa się również do gromadzenia lub weryfikowania takich danych lub informacji w sposób autonomiczny lub ze źródeł niezależnych od danego usługodawcy. W przypadku braku dokładnych danych organy krajowe mogą skorzystać z odpowiednich danych jakościowych, takich jak analiza próby części platformy w określonym przedziale czasowym lub ankiety dla użytkowników/zainteresowanych stron,

—

zasięg treści audiowizualnych. Popularne materiały wideo – nawet jeżeli występują one w ograniczonej liczbie – mogą docierać do szerokiej liczby użytkowników, w szczególności poprzez udostępnianie i polecanie. Występowanie na platformie popularnych materiałów wideo mających na celu informowanie i edukowanie użytkowników lub dostarczanie im rozrywki wskazuje na to, że treści te nie są jedynie dodatkiem i stanowią istotną część platformy. W takich przypadkach nie zachodzi prawdopodobieństwo, że funkcja audiowizualna jest jedynie dodatkiem do działalności tej usługi lub stanowi jej niewielką część. Zgodnie z motywem 5 oraz potrzebą należytego uwzględnienia ogólnego interesu publicznego będącego celem nowych przepisów należy w tym kontekście przyznać szczególną wagę docelowym odbiorcom platformy i – w szczególności – temu, czy platforma jest skierowana do małoletnich lub – nawet jeżeli nie jest ona bezpośrednio skierowana do małoletnich – czy małoletni regularnie z niej korzystają, podczas gdy nie podejmuje się żadnych środków w celu zniechęcenia do takiego korzystania. W szczególności w takich przypadkach znacząca liczba (wrażliwych) użytkowników może mieć kontakt z treściami audiowizualnymi dostępnymi na platformie, nawet jeżeli stosunkowa ilość tych treści na platformie jest ograniczona. W związku z tym w ramach oceny należy wziąć pod uwagę stopień ryzyka związany z kontaktem, jaki małoletni mają z treściami audiowizualnymi w ramach usługi.

3. Spieniężenie treści audiowizualnych lub generowanie przychodów za ich pomocą

Fakt spieniężenia platformy lub generowania dzięki niej przychodów z treści audiowizualnych zazwyczaj wskazuje na to, że takie treści nie są jedynie dodatkiem do działalności usługi ani nie stanowią jej niewielkiej części. Ponadto wskazuje to zwykle na znaczenie handlowe takich treści dla danej usługi (9). W praktyce istnieje większe prawdopodobieństwo, że usługi te sprawią, że użytkownicy będą mieli większy kontakt z takimi treściami, w celu zwiększenia wynikających z tego przychodów lub innych powiązanych korzyści.

Państwa członkowskie – w tym ich krajowe organy regulacyjne – powinny w szczególności uwzględnić następujące wskaźniki:

—

uwzględnienie informacji handlowych w treściach audiowizualnych lub w ich otoczeniu, takich jak reklama reklamy wideo nadawane przed właściwymi treściami, w ich trakcie lub po ich wyświetleniu (ang. pre-roll, mid-roll lub post-roll) (10). Wskaźnik ten należy rozumieć jako obejmujący zarówno informacje handlowe przekazywane w ramach usługi, jak i sprzedaż przestrzeni reklamowej stronom trzecim, takim jak reklamodawcy. W tym kontekście polityki wdrożone w ramach usług, mające na celu zagwarantowanie odpowiedniego charakteru treści audiowizualnych, w otoczeniu których lub w obrębie których będą wyświetlane informacje handlowe danej marki zewnętrznej, stanowią kolejną kwestię do rozważenia,

—

pobieranie opłat za dostęp do treści audiowizualnych. Fakt, że platforma pobiera opłaty za dostęp do treści audiowizualnych, takie jak subskrypcja lub płatność za dostęp typu „pay-per-view”, pokazuje, że usługa umożliwia generowanie przychodów z takich treści. Stosowanie takich systemów płatności jest znaczące niezależnie od tego, czy system spieniężania podlega bezpośredniemu zarządzaniu w ramach usługi, czy zarządzaniu przez osoby zamieszczające treści/twórców,

—

umowy sponsoringu między markami a osobami zamieszczającymi treści. Umowy sponsoringu lub umowy o lokowanie produktu między różnego rodzaju zewnętrznymi markami produktów i usług oraz osobami zamieszczającymi treści (twórcami treści audiowizualnych) stają się popularnym sposobem na spieniężenie treści audiowizualnych, jako że coraz więcej marek zawiera umowy z popularnymi twórcami lub influencerami, którzy osiągają duże liczby wyświetleń. W niektórych przypadkach usługi w wyraźny sposób zachęcają do zawierania takich umów lub ułatwiają ich zawieranie, na przykład poprzez organizację wydarzeń dla marek zewnętrznych i twórców lub poprzez oferowanie wsparcia logistycznego. Podczas gdy usługi platformy udostępniania wideo mogą nie być bezpośrednimi stronami tych umów, korzystają one w sposób pośredni z popularności takich twórców oraz liczby odbiorców, których ci przyciągają. W związku z tym istnienie takich umów wskazuje na (pośrednie) spieniężanie treści audiowizualnych na platformie,

—

śledzenie aktywności użytkowników platformy. Fakt, że platforma śledzi sposób wykorzystania przez użytkowników treści audiowizualnych dostępnych w ramach usługi do różnych celów natury marketingowej/handlowej, takich jak targetowanie reklam behawioralnych lub umowy o udostępnianie danych, również należy uznawać za metodę pośredniego spieniężania.

4. Dostępność narzędzi mających na celu zwiększenie widoczności lub atrakcyjności treści audiowizualnych (11)

Występowanie w ramach danej usługi konkretnych narzędzi mających na celu zwiększenie widoczności i atrakcyjności treści audiowizualnych zazwyczaj wskazuje na to, że takie treści nie są jedynie dodatkiem do działalności usługi ani nie stanowią jej niewielkiej części. Tego rodzaju narzędzia prowadzą również do większego kontaktu użytkowników z treściami audiowizualnymi.

Państwa członkowskie – w tym ich krajowe organy regulacyjne – powinny w szczególności uwzględnić następujące wskaźniki:

—

konkretne funkcje lub działania zachęcające do odbioru treści audiowizualnych. Fakt, że interfejs użytkownika zawiera konkretne funkcje zachęcające do odbioru treści audiowizualnych wskazuje na znaczenie takich treści – zarówno dla użytkowników, jak i działalności platformy. Na przykład fakt, że materiały wideo są sugerowane lub prezentowane na stronie głównej platformy lub na osi czasu platformy, bez żadnego specjalnego zapytania ani wprowadzenia danych przez użytkownika, stanowi istotną kwestię wartą rozważenia. Organy krajowe mogłyby również wziąć pod uwagę to, czy usługa promuje lub traktuje priorytetowo treści audiowizualne w wynikach wyszukań użytkownika i czy można by zatem uznać, że treści audiowizualne są aktywnie kierowane do poszczególnych użytkowników,

—

narzędzia dostępne w obrębie wideo lub w ich otoczeniu stworzone w celu przyciągnięcia użytkowników i promowania ich interakcji. Istnienie narzędzi lub systemów, takich jak filtry, opcje udostępniania, czaty w czasie rzeczywistym, powiązanych z treściami audiowizualnymi lub możliwość wspólnego oglądania treści (ang. watch party), wskazuje na zamiar zwiększenia wykorzystania materiałów wideo i programów przez użytkowników oraz zwrócenia na nie uwagi użytkowników. Wykorzystanie takich narzędzi i systemów ma na celu ułatwienie, poprawę lub zwiększenie odbioru treści audiowizualnych przez użytkowników na platformie oraz zwiększenie popularności treści audiowizualnych. Można to zatem uznać za przejaw szczególnego znaczenia takich treści dla rodzaju lub rodzajów działalności danej usługi. Wskaźnik ten zawiera również wszelkie dokonane przez usługi zmiany lub inwestycje związane z innowacyjnymi, bardziej angażującymi i interaktywnymi sposobami udostępniania i odbierania treści audiowizualnych. W szczególności fakt, że usługa obsługuje konkretną aplikację na potrzeby telewizji hybrydowej, można by uznać za przejaw tego, że usługa nie tylko umożliwia, lecz również aktywnie promuje odbiór treści audiowizualnych,

—

narzędzia lub systemy umożliwiające użytkownikom samodzielny wybór oferowanych treści audiowizualnych. Niektóre usługi oferują użytkownikom możliwość spersonalizowania własnej oferty audiowizualnej poprzez określenie interesujących ich treści lub poprzez rezygnację z konkretnych rodzajów treści. Odbywa się to zwykle za pomocą kwestionariuszy, próbek lub podobnych narzędzi. Tego rodzaju narzędzia lub systemy oferuje się użytkownikom w celu zatrzymania ich uwagi i zwiększenie korzystania z treści audiowizualnych, w związku z czym ich występowanie wskazuje na szczególne znaczenie funkcji audiowizualnej dla działalności usługi,

—

narzędzia lub systemy służące do śledzenia wyników oraz zarządzania treściami zamieszczonymi na platformie. Usługi mogą również zwiększać atrakcyjność swoich treści audiowizualnych poprzez oferowanie osobom zamieszczającym treści narzędzi lub systemów służących śledzeniu wyników dotyczących treści zamieszczonych w ramach usługi oraz zarządzanie tymi wynikami. W ten sposób usługi umożliwiają osobom zamieszczającym treści lepsze zrozumienie preferencji ich widzów, co może prowadzić do udostępnienia na platformie bardziej atrakcyjnych treści. Występowanie tego rodzaju narzędzi należy zatem uznać za przejaw szczególnego znaczenia takich treści audiowizualnych dla działalności danej usługi.

IV. UWAGI NATURY PROCEDURALNEJ

Decyzja dotycząca tego, czy dostarczanie treści audiowizualnych stanowi zasadniczą funkcję danej usługi (w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. aa) dyrektywy), należy do państwa członkowskiego, którego jurysdykcji usługa ta podlega zgodnie z art. 28a dyrektywy.

Przy dokonywaniu oceny, czy usługa spełnia kryterium dotyczące zasadniczej funkcji, organ krajowy powinien zajmować się każdym przypadkiem odrębnie i wziąć pod uwagę specyfikę konkretnej usługi.

Organy krajowe powinny informować usługodawców o dokonywanej ocenie oraz o skutkach prawnych uznania za dostawcę platformy udostępniania wideo zgodnie z dyrektywą oraz w celu uzyskania niezbędnych informacji na potrzeby bieżącej oceny.

Nie powinno to jednak wykluczać współpracy organów krajowych z podobnymi organami regulacyjnymi w innych państwach członkowskich w celu wsparcia prowadzonej przez nich oceny. Współpraca ta jest wskazana w szczególności ze względu na możliwość gromadzenia odpowiednich danych lub informacji oraz ograniczenia ryzyka związanego z rozbieżnymi interpretacjami wyżej wspomnianych wskaźników przez krajowe organy regulacyjne. Europejska grupa regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA) stanowi odpowiednie forum ułatwiające tego rodzaju współpracę.

Krajowe organy regulacyjne wzywa się do należytego przekazywania informacji ERGA podczas dokonywania oceny, czy określone usługi spełniają kryterium dotyczące zasadniczej funkcji i czy stanowią one zatem usługę platformy udostępniania wideo. W szczególności krajowe organy regulacyjne powinny informować ERGA o wstępnych wnioskach, a także o argumentacji stanowiącej podstawę ich oceny. W tym kontekście ERGA może zwrócić uwagę Komisji na wszelkie istotne problemy lub utrzymujące się niezgodności dotyczące podejścia obranego przez krajowe organy regulacyjne. Komisja będzie informować Komitet Kontaktowy, o którym mowa w dyrektywie, o takim rozwoju zdarzeń.

(1) Dla celów niniejszych wytycznych „dyrektywa” oznacza dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1), zmieniona dyrektywą (UE) 2018/1808 (Dz.U. L 303 z 28.11.2018, s. 69).

(2) Jak określono w art. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/541 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie zwalczania terroryzmu i zastępującej decyzję ramową Rady 2002/475/WSiSW oraz zmieniającej decyzję Rady 2005/671/WSiSW (Dz.U. L 88 z 31.3.2017, s. 6).

(3) Jak określono w art. 5 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/93/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępującej decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW (Dz.U. L 335 z 17.12.2011, s. 1).

(4) Jak określono w art. 1 decyzji ramowej Rady 2008/913/WSiSW z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwalczania pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii za pomocą środków prawnokarnych (Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 55).

(5) Również adekwatny w tym kontekście jest motyw 6 dyrektywy (UE) 2018/1808, w którym z zakresu definicji usług platformy udostępniania wideo wyłączono „działalnoś[ć] niedochodow[ą], taki[ą] jak udostępnianie treści audiowizualnych na prywatnych stronach internetowych i stronach internetowych niekomercyjnych grup zainteresowań”.

(6) Zgodnie z motywem 51 dyrektywy (UE) 2018/1808 przy stosowaniu odpowiednich środków mających na celu ochronę użytkowników i małoletnich należy mieć na uwadze obowiązujące prawa podstawowe, w tym wolność wypowiedzi.

(7) Ponadto podejście to jest zgodnie z motywem 4 dyrektywy (UE) 2018/1808, w którym wyjaśniono, że serwisy społecznościowe należy objąć zakresem stosowania tej dyrektywy, ponieważ ich dostawcy konkurują o tych samych odbiorców i o te same przychody, co audiowizualne usługi medialne.

(8) W motywie 4 dyrektywy odniesiono się do serwisów społecznościowych, które „stały się ważnym medium wymiany informacji oraz służącym rozrywce i edukacji, poprzez umożliwienie dostępu do audycji oraz do wideo tworzonych przez użytkownika” oraz „mają […] dużą siłę oddziaływania, gdyż umożliwiają użytkownikom łatwe kształtowanie i wpływanie na opinie innych użytkowników”.

(9) Pojęcie spieniężenia treści audiowizualnych obejmuje przychody bezpośrednie i zyski pośrednie uzyskane za pomocą usługi. Nawet w przypadkach, w których usługa nie prowadzi bezpośrednio do uzyskania przychodów, może ona umożliwiać pośrednio uzyskiwanie korzyści z treści audiowizualnych umieszczanych i spieniężanych przez użytkowników. Ogólnie rzecz biorąc perspektywa związana ze spieniężeniem treści będzie zachęcać twórców do produkowania treści o wyższej jakości w celu przyciągnięcia odbiorców i, tym samym, przychodów. Ponadto można się spodziewać, że będzie to miało pozytywny wpływ na popularność i sukces usługi.

(10) Określenia te odnoszą się do reklam wideo emitowanych odpowiednio przed treściami, którym towarzyszą, w trakcie nich lub po nich.

(11) Zgodnie z definicją platformy udostępniania wideo przewidzianą w art. 1 ust. 1 lit. aa) dyrektywy domniemywa się na potrzeby tej kategorii wskaźników, że tego rodzaju narzędzia nie zapewniają odnośnej platformie takiego poziomu rzeczywistej kontroli nad treściami audiowizualnymi, który byłby podobny do „odpowiedzialności redakcyjnej”, w którym to przypadku kwalifikowałyby się one jako dostawcy usług medialnych, a nie jako usługi platformy udostępniania wideo (właściwe krajowe organy regulacyjne dokonują oceny pod tym kątem odrębnie dla każdego przypadku). Wytyczne pozostają również bez uszczerbku dla art. 12, 13 i 14 dyrektywy 2000/31/WE, jak szczegółowo wyjaśniono w motywie 48 dyrektywy (UE) 2018/1808, oraz dla art. 28b dyrektywy.

7.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 223/10

KOMUNIKAT KOMISJI

Wytyczne na podstawie art. 13 ust. 7 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych dotyczące obliczania udziału utworów europejskich w katalogach usług na żądanie oraz definicji małej liczby odbiorców i niskiego obrotu

(2020/C 223/03)

I. KONTEKST

W dyrektywie o audiowizualnych usługach medialnych (1) (zwanej dalej „dyrektywą”) ustanowiono wzmocnione przepisy w zakresie promowania utworów europejskich. Zgodnie z art. 13 ust. 1 dostawcy audiowizualnych usług medialnych na żądanie (zwanych dalej „usługami na żądanie” lub „usługami wideo na żądanie”/„VoD”) muszą zapewnić „w swoich katalogach co najmniej 30-procentowy udział utworów europejskich oraz ekspozycję tych utworów”.

Art. 13 ust. 2 dyrektywy stanowi, że „[j]eżeli państwa członkowskie zobowiązują dostawców usług medialnych podlegających ich jurysdykcji do wnoszenia wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich […], mogą one zobowiązać do wnoszenia takiego wkładu finansowego […] także dostawców usług medialnych, którzy mają siedzibę w innym państwie członkowskim, lecz kierują swoją ofertę do odbiorców na ich terytorium”. Taki wkład powinien być „proporcjonalny” i „niedyskryminacyjny”.

W art. 13 ust. 6 dyrektywy przewidziano obowiązkowe zwolnienia przedsiębiorstw o niskich przychodach lub małej liczbie odbiorców z wymogów określonych w art. 13 ust. 1 oraz z ewentualnych wymogów określonych w art. 13 ust. 2. Jak wyjaśniono w motywie 40 dyrektywy (UE) 2018/1808, celem zwolnień jest zapewnienie, by obowiązki w zakresie promowania utworów europejskich nie utrudniały rozwoju rynku i wchodzenia na niego nowych podmiotów.

Zgodnie z art. 13 ust. 7 dyrektywy celem niniejszego dokumentu jest określenie wytycznych w zakresie:

a)	obliczania udziału utworów europejskich w katalogach dostawców usług na żądanie oraz

b)	definicji małej liczby odbiorców i niskiego przychodu w kontekście wspomnianych powyżej zwolnień.

Wytyczne nie mają charakteru wiążącego. W trakcie sporządzania niniejszych wytycznych Komisja należycie skonsultowała się z Komitetem Kontaktowym zgodnie z art. 13 ust. 7. W zakresie, w jakim w wytycznych przedstawiono wykładnię dyrektywy, stanowisko Komisji pozostaje bez uszczerbku dla wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

II. OBLICZANIE UDZIAŁU UTWORÓW EUROPEJSKICH

1. Obliczanie udziału na podstawie tytułów

Na rynku linearnych audiowizualnych usług medialnych (rozpowszechnianie telewizyjne) udział utworów europejskich w programach ramowych nadawców oblicza się w odniesieniu do czasu nadawania programu. Zgodnie z art. 16 dyrektywy nadawcy muszą zarezerwować utworom europejskim udział stanowiący większość łącznego czasu nadawania programu. Przepis ten wyraźnie odzwierciedla powiązany z ramami czasowymi charakter usług linearnych, w ramach których w tej samej chwili i przez określany czas można nadawać wyłącznie ograniczoną liczbę programów. W związku z tym element czasu trwania ma szczególny związek z podstawowymi cechami (linearnych) usług rozpowszechniania telewizyjnego, w przypadku których programy określa się na podstawie ram dobowych (24 godziny).

Takie ograniczenia nie dotyczą dostawców audiowizualnych usług medialnych na żądanie (VoD). W przypadku usług na żądanie uwzględnienie określonego programu nie jest uzależnione od istnienia wolnego czasu antenowego w programie ramowym. Ponadto uwzględnienie danego programu o określonym czasie trwania w katalogu nie oznacza, że konieczne jest wyłączenie/zastąpienie nim innego programu o podobnym czasie trwania. Innymi słowy, dostawcy usług VoD nie opracowują katalogów w oparciu o ramy czasowe, ale w oparciu o atrakcyjność możliwie dużej liczby poszczególnych programów udostępnionych użytkownikom.

Z perspektywy użytkownika wybór programu do obejrzenia spośród programów dostępnych w katalogach usług na żądanie również nie jest uzależniony od ram czasowych, tj. obejrzenie określonego programu nie wiąże się z rezygnacją z obejrzenia wszystkich pozostałych programów dostępnych w tym samym czasie. Istotą usług VoD jest dokładnie swoboda, z jaką użytkownik może wybrać i obejrzeć konkretny program spośród programów udostępnionych w katalogu w wybranym czasie i tyle razy, ile użytkownik sobie życzy.

Ponieważ poszczególne wybory zarówno dostawców usług VoD, jak i ich użytkowników, dotyczą przede wszystkim poszczególnych programów (na podstawie np. postrzeganej jakości, atrakcyjności, gustów), Komisja uważa, że w przypadku usług VoD właściwszym rozwiązaniem jest – z uwagi na charakter tych usług – obliczenie udziału utworów europejskich w katalogach na podstawie poszczególnych tytułów, a nie czasu nadawania (oglądalności).

Za wyborem tytułów w katalogach jako właściwej jednostki miary zamiast kryterium czasowego/okresu trwania treści przemawiają inne względy. Po pierwsze, obliczanie udziału utworów europejskich na podstawie tytułów zarówno w odniesieniu do filmów, jak i seriali telewizyjnych, jest bardziej neutralne w odniesieniu do wyboru programów, które dostawcy usług VoD chcą uwzględnić w swoich katalogach. Obliczanie udziału utworów europejskich w oparciu o czas trwania programów mogłoby stanowić dla dostawców zachętę do wybierania w pierwszej kolejności tych utworów europejskich, których łączny czas trwania jest długi (np. seriali o dużej liczbie odcinków), aby łatwo spełnić kryterium 30-procentowego udziału. Ponieważ obliczanie tego udziału na podstawie tytułów jest bardziej neutralne, może ułatwić opracowywanie bardziej zróżnicowanej oferty utworów europejskich.

Po drugie, obliczanie udziału na podstawie tytułów może stanowić mniejsze obciążenie dla dostawców usług VoD niż obliczanie tego udziału na podstawie czasu trwania programów. Prawdopodobieństwo, że dostawcy usług VoD dysponują danymi na temat liczby tytułów europejskich na tle łącznej liczby tytułów dostępnych w ich katalogach, jest większe, niż że dysponują danymi na temat łącznej oglądalności utworów europejskich na tle łącznej oglądalności wszystkich utworów znajdujących się w ich katalogach.

Po trzecie, obliczanie udziału na podstawie tytułów może również ułatwić monitorowanie i nadzór ze strony właściwych organów krajowych, ponieważ tytuły łatwiej śledzić i weryfikować niż łączną oglądalność.

W świetle powyższego Komisja uważa, że właściwym rozwiązaniem jest obliczanie 30-procentowego udziału utworów europejskich w katalogach usług na żądanie na podstawie (łącznej) liczby tytułów w katalogu.

2. Co stanowi tytuł?

W przypadku filmów pełnometrażowych i telewizyjnych każdy film uznaje się za tytuł w katalogu. Różne firmy w ramach jednej franczyzy (2) również należy rozumieć jako odrębne tytuły w katalogu.

Określenie, co stanowi tytuł, jest bardziej złożone w przypadku seriali lub innych formatów prezentowanych w serii (tj. odcinek po odcinku). Odcinki seriali często dzieli się na różne sezony. Wówczas powstaje pytanie, czy dany tytuł dotyczy całego serialu, sezonu czy też pojedynczego odcinka.

Komisja uważa, że jednemu tytułowi powinien odpowiadać jeden sezon serialu. Obliczanie udziału seriali na podstawie sezonów zapewni podobne postępowanie co w przypadku filmów pełnometrażowych lub telewizyjnych. Sezon serialu jest zwykle owocem jednego ciągu pracy kreatywnej wykonanej przez jedną grupę autorów/specjalistów sektora audiowizualnego w ramach jednego budżetu i przez pojedynczy okres. Ponadto publikacja na rynku i powiązane działania promocyjne dotyczą zwykle pojedynczych sezonów. Z tych przyczyn prace przeprowadzane w celu stworzenia sezonu serialu można uznać za zbliżone do prac, których normalnie wymaga produkcja filmu.

Ponadto obliczanie udziału seriali na podstawie sezonów mogłoby ograniczyć możliwą zachętę dla dostawców do faworyzowania utworów europejskich o długim łącznym czasie trwania (np. seriali lub innych formatów o dużej liczbie odcinków) w celu osiągnięcia wymaganego udziału zamiast wybierania krótszych utworów, które mają większy potencjał pod kątem ich rozpowszechniania w państwach członkowskich (np. filmów pełnometrażowych i seriali wysokiej klasy) (3).

Z drugiej strony niektóre produkcje audiowizualne cechują się wyższymi kosztami produkcji w porównaniu z innymi pozycjami w katalogu; dotyczy to np. dużych inwestycji bezpośrednich lub wysokich kosztów licencji w przypadku produkcji fabularnych wysokiej klasy, w przypadku których czas trwania i koszty produkcji jednego odcinka są zbliżone do filmu pełnometrażowego. W takich przypadkach organy krajowe mogą – w uzasadnionych sytuacjach – przypisać takim utworom wyższą wagę np. na uzasadniony wniosek dostawcy.

3. Obliczanie udziału na podstawie katalogów krajowych

Niektórzy dostawcy usług VoD działający na terenie Unii mają wiele katalogów krajowych, które obejmują różne utwory w zależności od docelowego rynku krajowego (państwa członkowskiego). W danym katalogu krajowym dostawcy działającego w wielu państwach mogą znaleźć się filmy krajowe, które nie są dostępne (lub są dostępne w bardzo ograniczonym zakresie) w katalogach oferowanych przez tego samego dostawcę w innych państwach członkowskich (4). W związku z tym należy określić, w jaki sposób należy w takich przypadkach obliczać udział utworów europejskich.

Istotą art. 13 ust. 1 dyrektywy jest zapewnienie, by dostawcy usług VoD czynnie przyczyniali się do realizacji celu promowania różnorodności kulturowej w Unii poprzez uwzględnienie minimalnego udziału utworów europejskich w swoich katalogach. Komisja uważa, że cel ten można skutecznie osiągnąć wyłącznie wtedy, gdy w każdym z katalogów krajowych oferowanych przez dostawców usług VoD działających w wielu państwach zapewniony zostanie 30-procentowy udział utworów europejskich. Dzięki temu widzowie w każdym państwie członkowskim, w którym dostawca oferuje katalog krajowy, mają odpowiedni dostęp do utworów europejskich. Powyższe podejście jest również o tyle korzystne, że może zachęcić do rozpowszechniania i zwiększania dostępności utworów europejskich w całej Unii.

Należy pamiętać, że to na państwie pochodzenia ciąży obowiązek zapewnienia, by dostawcy usług na żądanie podlegający jego jurysdykcji spełnili wymóg zapewnienia określonego udziału utworów europejskich w swoich katalogach. Jeżeli dostawca usług VoD podlegający jurysdykcji państwa członkowskiego oferuje różne katalogi krajowe w innych państwach członkowskich, to właściwe państwo członkowskie (tj. państwo pochodzenia) ma obowiązek egzekwować wymóg dotyczący udziału utworów europejskich w odniesieniu do wszystkich katalogów krajowych.

4. Wymiar czasowy

Rzeczywisty udział utworów europejskich w katalogach VoD może zmieniać się z dnia na dzień. Przykładowo kiedy dostawca usług VoD dodaje nowy pozaeuropejski serial do swojego katalogu, może to skutkować tymczasowym zmniejszeniem ogólnego udziału utworów europejskich do czasu późniejszego dodania kolejnych utworów europejskich. Rodzi to pytanie, w którym momencie należy zapewnić zgodność z wymogiem 30-procentowego udziału. Dostawcy mogą zostać zobowiązani do zapewnienia takiej zgodności przez cały czas lub w ujęciu uśrednionym w odniesieniu do uprzednio ustalonego okresu. W ramach podejścia uśrednionego możliwe byłyby tymczasowe wahania.

W dyrektywie nie wskazano, która z powyższych metod jest metodą preferowaną. Obie metody mogą pozwolić na osiągnięcie zakładanego celu, jakim jest promowanie różnorodności kulturowej w katalogach VoD. W związku z tym Komisja uważa, że państwa członkowskie mogą swobodnie decydować o tym, którą metodę należy przyjąć na potrzeby monitorowania zgodności z art. 13 ust. 1 dyrektywy. Wybierając metodę monitorowania, państwa członkowskie powinny jednak należycie uwzględnić konieczność ograniczenia obciążenia administracyjnego, które wiąże się z zapewnieniem zgodności i egzekwowaniem wymogów, a także konieczność zapewnienia dostawcom usług VoD przejrzystości i pewności prawa.

III. DEFINICJA MAŁEJ LICZBY ODBIORCÓW I NISKICH PRZYCHODÓW

1. Uwagi wstępne

Zgodnie z motywem 40 dyrektywy (UE) 2018/1808 dostawcy bez znaczącego udziału w rynku nie powinni podlegać wymogom promowania utworów europejskich, „aby obowiązki w zakresie promowania utworów europejskich nie utrudniały rozwoju rynku i wchodzenia na niego nowych podmiotów”. Chociaż powyższe ustalenia dotyczą zarówno art. 13 ust. 1, jak i art. 13 ust. 2, między tymi przepisami istnieją szczególne różnice, które należy uwzględnić:

—

to na państwie członkowskim pochodzenia ciąży obowiązek zapewnienia, by dostawcy usług na żądanie podlegający jego jurysdykcji spełnili wymóg zapewnienia określonego udziału utworów europejskich zgodnie z art. 13 ust. 1; to na tym samym państwie członkowskim pochodzenia ciąży obowiązek zastosowania zwolnień na mocy art. 13 ust. 6 w odniesieniu do takich dostawców,

—

Sytuacja jest inna w przypadku art. 13 ust. 2. W przepisie tym uznano, że każde państwo członkowskie może nałożyć na dostawców, którzy kierują swoją ofertę do odbiorców na terytorium tego państwa członkowskiego, ale mają siedzibę w innym państwie członkowskim, niedyskryminacyjne i proporcjonalne zobowiązania do wnoszenia wkładu finansowego. Wówczas zarówno wprowadzenie przepisów nakładających takie zobowiązania, jak i wprowadzenie zwolnień na mocy art. 13 ust. 6, leży w gestii państw członkowskich, do których kierowana jest usługa.

Mając na uwadze opisane powyżej różne konteksty prawne, najwłaściwiej jest uwzględnić specyfikę przedmiotowych obowiązków w interpretacji wytycznych w zakresie zwolnień na mocy art. 13 ust. 6. W szczególności należy przypomnieć, że zgodnie z motywem 36 państwa członkowskie mogą nakładać obowiązki finansowe na dostawców usług medialnych, którzy kierują usługi na terytorium tego państwa, ze względu „na bezpośredni związek między obowiązkami finansowymi a różną polityką kulturalną państw członkowskich”.

Określając małą liczbę odbiorców i niskie przychody, należy zatem zachować właściwą równowagę między celami zachowania niezbędnej przestrzeni dla mniejszych podmiotów audiowizualnych, która pozwoli im na wprowadzanie innowacji, a celami promowania różnorodności kulturowej poprzez właściwe finansowanie utworów europejskich w ramach polityk kulturalnych państw członkowskich. Choć w wytycznych przewidziano, że przedsiębiorstwa o niskich przychodach lub małej liczbie odbiorców zgodnie z definicją poniżej są zwolnione z obowiązków określonych w art. 13, w niektórych przypadkach może być konieczne wprowadzenie dodatkowych zabezpieczeń, w szczególności w zakresie nakładania obowiązku wnoszenia wkładu finansowego w celu zapewnienia zrównoważonego charakteru systemów finansowania utworów audiowizualnych i filmów.

2. Rozróżnienie między zwolnieniami wynikającymi z prawa Unii a zwolnieniami wynikającymi z prawa krajowego

W art. 13 ust. 2 dyrektywy nie ujednolicono obowiązku wnoszenia wkładu finansowego w promowanie utworów europejskich. W przepisie tym uznano jedynie, że państwa członkowskie mogą również nałożyć na dostawców transgranicznych, którzy kierują usługi do odbiorców na ich terytorium, obowiązek wnoszenia wkładu poprzez inwestycje bezpośrednie i opłaty zgodnie z zasadami niedyskryminacji i proporcjonalności. To zatem do państw członkowskich należy podjęcie decyzji, czy skorzystać z opisanej powyżej możliwości określenia i nałożenia obowiązków w tym zakresie.

Idąc tym tokiem rozumowania, jeżeli państwo członkowskie już wcześniej nałożyło lub nakłada na dostawców usług medialnych obowiązek wnoszenia wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich, a obowiązki te dotyczą wyłącznie dostawców, którzy mają siedzibę w tym państwie członkowskim, to niniejsze wytyczne w tym zakresie nie mają zastosowania. Mają zastosowanie, jeżeli to państwo członkowskie nałoży takie zobowiązania również na dostawców, którzy kierują swoje usługi do odbiorców na terytorium tego państwa, ale mają siedziby w innych państwach członkowskich. W każdym przypadku celem zwolnień określonych w art. 13 ust. 6 dyrektywy jest nie zastąpienie zwolnień ustanowionych na szczeblu krajowym, w ramach których określono zakres obowiązków wnoszenia wkładu finansowego, ale zapewnienie zabezpieczeń dla dostawców transgranicznych.

W związku z tym wytyczne przedstawione w niniejszej sekcji nie naruszają swobody, z którą państwo członkowskie, do którego kierowana jest usługa, może określać różne progi na szczeblu krajowym w odniesieniu do dostawców podlegających jego jurysdykcji.

Należy zauważyć, że państwa członkowskie nakładające na dostawców, którzy mają siedziby w innych państwach członkowskich, obowiązek wnoszenia wkładu finansowego, muszą przestrzegać zasady niedyskryminacji. Jeżeli zatem w ich prawie krajowym przewidziano zwolnienia dla dostawców, którzy mają siedzibę na ich terytorium, zwolnienia te należy zastosować zgodnie z zasadą niedyskryminacji również do dostawców transgranicznych, nawet jeżeli określone w prawie krajowym progi są wyższe niż te wskazane w niniejszych wytycznych.

3. Niskie przychody

Jeżeli chodzi o próg niskich przychodów, który ma stanowić podstawę zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 13 ust. 6, Komisja odsyła do zalecenia 2003/361/WE dotyczącego definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (5).

Zgodnie z ugruntowanym podejściem do kształtowania polityki z zakresu proponowanych przepisów należy z góry wyłączyć mikroprzedsiębiorstwa, chyba że wykazana zostanie konieczność i proporcjonalność ich uwzględnienia (6). W związku z tym Komisja uważa, że próg niskich przychodów można określić na podstawie pojęcia mikroprzedsiębiorstwa, które wskazano we wspomnianym powyżej zaleceniu Komisji, a w szczególności na podstawie progu obrotów określonego w definicji mikroprzedsiębiorstwa (tj. przedsiębiorstw o łącznym rocznym obrocie nieprzekraczającym 2 mln EUR). Roczny obrót przedsiębiorstwa należy określić zgodnie z postanowieniami wspomnianego zalecenia Komisji, uwzględniając w ten sposób również obroty przedsiębiorstw partnerskich i jednostek powiązanych (7).

Z uwagi na ograniczony rozmiar i niewielkie zasoby mikroprzedsiębiorstwa mogą szczególnie dotkliwie odczuć koszty regulacyjne. Wyłączenie mikroprzedsiębiorstw z zakresu zastosowania obowiązków promowania utworów europejskich (art. 13 ust. 1 i 2) pozwala również na uniknięcie utrudniania wchodzenia na rynek nowych podmiotów. Podejście to jest zatem zgodne z celem zachęcania do tworzenia nowych przedsiębiorstw i promowania rozwoju rynku.

Równocześnie w motywie 40 dyrektywy (UE) 2018/1808 przewidziano, że „przy ustalaniu niskich obrotów należy uwzględnić odmienną wielkość rynków audiowizualnych w państwach członkowskich”. Przykładowo w niektórych państwach członkowskich rynek krajowy jest wielkości rzędu kilku milionów EUR. W niektórych przypadkach wielkość takiego rynku wynosi znacznie poniżej 10 mln EUR. Na takich rynkach nawet mikroprzedsiębiorstwa mogą zostać uznane za podmioty o dużym udziale w rynku.

W świetle powyższego Komisja uważa, że państwa członkowskie, których krajowe rynki audiowizualne są mniejsze, powinny mieć możliwość ustalenia niższych progów przychodów. Takie niższe progi mogą być uzasadnione i proporcjonalne w kontekście ogólnych cech rynku, o ile nie dotyczą one przedsiębiorstw o udziale w łącznych przychodach danego krajowego rynku audiowizualnego, który wynosi mniej niż 1 %.

4. Mała liczba odbiorców

4.1. Usługi wideo na żądanie

4.1.1. Metodyka

Zgodnie z motywem 40 dyrektywy (UE) 2018/1808 „[f]akt małej liczby odbiorców można ustalić na przykład na podstawie oglądalności lub sprzedaży, zależnie od charakteru usługi […]”. W przypadku usług linearnych liczbę odbiorców określa się tradycyjnie na podstawie oglądalności. Pojęcie liczby odbiorców w przypadku VoD nie jest ugruntowane, a w państwach członkowskich nie ma dostępnych standardowych miar branżowych w tym zakresie. W związku z tym nie ma dostępnych danych na temat liczby odbiorców, które zostałyby zweryfikowane przez niezależny podmiot i na tle których można by ustalić, czy liczba odbiorców danego dostawcy usług VoD jest niska. Chociaż sytuacja ta może zmienić się w przyszłości, to na tym etapie należy opracować praktyczną metodę określania małej liczby odbiorców w odniesieniu do dostawców usług VoD do celów art. 13 dyrektywy.

Jak wyjaśniono w motywie 40, definicję liczby odbiorców można powiązać „na przykład” ze sprzedażą usług. Wobec braku ustalonych miar branżowych Komisja uznaje to za aktualnie najbardziej odpowiednią metodę pomiaru odbiorców w sektorze VoD.

O ile dyrektywa co do zasady nie przewiduje zakazu wykorzystywania alternatywnych kryteriów przez państwa członkowskie, niniejsze wytyczne skupiają się na metodzie określenia odbiorców dostawców usług VoD w oparciu o sprzedaż usług.

W sektorze VoD liczba użytkowników/widzów w przypadku konkretnej usługi stanowi wskaźnik zastępczy takiej sprzedaży. W szczególności odbiorców można określić w oparciu o liczbę aktywnych użytkowników konkretnej usługi, np. liczbę płatnych subskrybentów w przypadku subskrypcji wideo na żądanie (SVOD), liczbę konsumentów indywidualnych/kont indywidualnych wykorzystywanych do nabywania utworów w ramach transakcyjnych usług wideo na żądanie (TVOD) oraz liczbę pojedynczych odwiedzających w przypadku reklamowych usług wideo na żądanie (AVOD).

W przypadku usług TVOD za aktywnych użytkowników można na przykład uznać użytkowników, którzy nabyli co najmniej jeden tytuł w katalogu w określonym przedziale czasowym. W przypadku AVOD odbiorców można określić za pomocą średniej liczby aktywnych użytkowników w określonym przedziale czasowym. W przypadku subskrybentów płacących za świadczenia kompleksowe obejmujące również konto VoD, łączna liczba płatnych subskrybentów tych świadczeń kompleksowych może nie odzwierciedlać rzetelnie liczby odbiorców usług VoD, ponieważ niektórzy spośród tych subskrybentów mogą nie być użytkownikami VoD. W takich przypadkach organy krajowe mogą zastosować pomiar oparty na użytkownikach, którzy rzeczywiście uzyskali dostęp do treści wideo w ramach usługi w określonym przedziale czasowym. W każdym przypadku uwzględniony okres powinien być odpowiedni i znaczący (tj. nie nazbyt krótki), określony z wyprzedzeniem i niekłopotliwy pod względem zastosowania.

W praktyce odbiorców należy określać na podstawie udziału aktywnych użytkowników wśród subskrybentów danej usługi: odbiorców usługi VoD określałoby się jako liczbę użytkowników usługi podzieloną przez łączną liczbę użytkowników (podobnych) usług VoD dostępnych na rynku krajowym i pomnożoną przez 100, aby uzyskać wartość procentową.

Ponieważ udziały w całkowitej liczbie widzów stanowią dobry wskaźnik zastępczy sprzedaży i odzwierciedlają pozycję rynkową danej usługi w tym sektorze, dostawcy dysponujący małą liczbą aktywnych użytkowników nie mieliby wówczas znaczącej obecności na rynku, co uzasadniałoby zastosowanie odstępstwa określonego w art. 13 ust. 6. Metoda ta jest również zbliżona do pojęcia udziału w całkowitej liczbie widzów telewizyjnych, które odnosi się do rzeczywistych posiadaczy odbiorników telewizyjnych podłączonych do konkretnych kanałów w określonym przedziale czasowym w porównaniu z łączną liczbą odbiorników telewizyjnych w próbie.

4.1.2. Próg

Komisja jest zdania, że dostawców dysponujących udziałem w całkowitej liczbie widzów nieprzekraczającym 1 % w ramach danego państwa członkowskiego należy uznawać za dostawców dysponujących małą liczbą odbiorców. Próg ten odzwierciedla ograniczony udział usług takich dostawców w porównaniu z odpowiednimi rynkami krajowymi. Może to na przykład wynikać z faktu, że dostawca jest nowym podmiotem na danym rynku krajowym. Na podstawie dostępnych danych główni dostawcy usług SVOD w Europie (8) wykazują tendencję do dysponowania udziałem przekraczającym 1 % rynków krajowych, na których prowadzą działalność.

W świetle powyższego Komisja co do zasady uznaje za stosowne, aby zwolnić z obowiązków wynikających z art. 13 tych dostawców, którzy dysponują udziałem w całkowitej liczbie widzów nieprzekraczającym 1 % w danym państwie członkowskim.

W odniesieniu do art. 13 ust. 1 oznacza to, że dostawcy ci są zwolnieni przez ich państwo członkowskie pochodzenia z obowiązku dotyczącego udziału w tych katalogach (skierowanych do państwa członkowskiego pochodzenia lub do innych państw członkowskich), w przypadku gdy ich udział w całkowitej liczbie widzów jest niższy od wyżej wspomnianego progu. W odniesieniu do art. 13 ust. 2 oznacza to, że dostawcy ci są zwolnieni przez państwo członkowskie, do którego kierowana jest usługa, z obowiązku wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich.

4.2. Linearne audiowizualne usługi medialne

W przypadku usług linearnych liczba odbiorców jest ugruntowanym pojęciem, a usługi pomiaru oglądalności są dostępne w kilku państwach członkowskich. Definicja małej liczby odbiorców powinna się zatem opierać na wskaźnikach, które są już akceptowane i wykorzystywane w kontekście dyrektywy, tj. na dziennym udziale w całkowitej liczbie widzów obliczanym (9) dla roku odniesienia.

Jeżeli chodzi o obecność dostawców zagranicznych, rynek usług linearnych różni się od rynku VoD. W przypadku VoD rynki krajowe są w dużej mierze zdominowane przez dostawców zagranicznych; taka sytuacja nie ma miejsca w przypadku usług linearnych. Najważniejszymi uczestnikami rynku są zazwyczaj grupy telewizyjne, które generalnie osiągają pełen udział w całkowitej liczbie widzów lub dużą jego część na swoich rynkach krajowych. Zgodnie z niedawnym badaniem unijny rynek audiowizualny charakteryzuje się ograniczoną liczbą kanałów telewizyjnych docierających do dużej części odbiorców. W przypadku przeważającej większości kanałów udział w całkowitej liczbie widzów jest niski: zaledwie w przypadku 5 % kanałów telewizyjnych udział w całkowitej liczbie widzów przekracza 10 %, a w przypadku 80 % kanałów telewizyjnych w danym państwie w Unii liczba odbiorców wynosi 2 % lub mniej (10).

Próg małej liczby odbiorców należy ustalać, biorąc pod uwagę obecność i pozycjonowanie kanałów na rynku linearnych audiowizualnych usług medialnych pod kątem liczby odbiorców. Zatem uwzględniając cechy charakterystyczne rynku usług linearnych, kanały międzynarodowe o indywidualnych udziale w całkowitej liczbie widzów poniżej 2 % w danym państwie członkowskim, do którego kierowana jest usługa, należy uznawać za dysponujące małą liczbą odbiorców w rozumieniu art. 13 ust. 6 dyrektywy (11). W szczególności w przypadku dostawców dysponujących kilkoma kanałami oferowania usługi przy stosowaniu zwolnienia państwa członkowskie mogą brać pod uwagę ogólną pozycję dostawcy na rynku krajowym (12).

5. Korekty mające na celu uwzględnienie specyficznej natury wkładów finansowych

W art. 13 ust. 2 dyrektywy przewidziano dwa rodzaje obowiązków dotyczących wkładu finansowego w produkcję utworów europejskich, tj. bezpośrednie inwestycje w treści audiowizualne oraz wkład finansowy w fundusze krajowe (opłaty). Zdaniem Komisji przy ustalaniu odpowiednich progów należy wziąć pod uwagę poszczególne skutki związane z tymi rodzajami obowiązków dla dostawców międzynarodowych. Bezpośrednie inwestycje (np. produkcja, koprodukcja, zakup praw do utworów) zazwyczaj wymagają wyższego zaangażowania niż uiszczenie opłaty – ze względu na inny poziom zobowiązania finansowego oraz na powiązane ryzyko. Spełnienie obowiązku dotyczącego inwestycji zależy również od dostępności utworów europejskich, w tym projektów z zakresu produkcji, w które dostawca może zainwestować za pomocą dostępnych środków.

Komisja rozumie, że w niektórych państwach członkowskich – szczególnie w zależności od rozmiaru i struktury rynku audiowizualnego – za istotne można uznać stosowanie obowiązku dotyczącego wkładu finansowego również w odniesieniu do usług na żądanie o przychodach nieprzekraczających 2 mln EUR lub o udziale w całkowitej liczbie widzów nieprzekraczającym 1 %, a także w odniesieniu do międzynarodowych usług linearnych o udziale w całkowitej liczbie widzów nieprzekraczającym 2 % w przypadku konkretnych płatnych usług telewizyjnych, ponieważ ich obecność na rynkach krajowych może w dalszym ciągu uchodzić za istotną. Odnosząc się do takich sytuacji państwa członkowskie – w należycie uzasadnionych przypadkach i zgodnie ze swoimi celami z zakresu polityki kulturalnej, w tym celu dotyczącego zapewnienia zrównoważonego charakteru krajowych systemów finansowania treści audiowizualnych i filmowych – mogą podjąć decyzję o zastosowaniu niższych progów.

Progi te oraz nałożone obowiązki wniesienia wkładów finansowych powinny uwzględniać możliwości finansowania danej usługi, poszanowanie zasad niedyskryminacji i proporcjonalności, nie powinny zaburzać rozwoju rynku oraz powinny umożliwiać wejście na rynek nowych podmiotów.

Jeżeli chodzi o międzynarodowe obowiązki dotyczące bezpośrednich inwestycji, Komisja wzywa państwa członkowskie – w szczególności państwa o większych rynkach audiowizualnych – do rozważenia udzielenia zwolnienia również przedsiębiorstwom o łącznych obrotach przewyższających 2 mln EUR (13) poprzez ustalenie wyższego progu lub co najmniej do poddania ich mniej uciążliwym obowiązkom dotyczącym inwestycji, biorąc pod uwagę w szczególności ewentualne trudności w znalezieniu produkcji audiowizualnych, w które przedsiębiorstwa te mogłyby zainwestować przy użyciu dostępnych środków w danych państwach członkowskich.

IV. UWAGI NATURY PROCEDURALNEJ

Mimo że wykonanie art. 13 ust. 1 oraz art. 13 ust. 2 dyrektywy jest obowiązkiem organów krajowych, zachęca się je do aktywnej współpracy ze swoimi odpowiednikami w innych państwach członkowskich w zakresie obszarów będących przedmiotem niniejszych wytycznych. Współpraca ta może być uzasadniona w szczególności możliwością gromadzenia odpowiednich danych lub informacji oraz ograniczenia ryzyka związanego z rozbieżnymi interpretacjami organów krajowych. Europejska grupa regulatorów audiowizualnych usług medialnych (ERGA) może stanowić odpowiednie forum ułatwiające tego rodzaju współpracę.

W świetle powyższego wzywa się krajowe organy regulacyjne do wymiany informacji, danych i najlepszych praktyk w ramach ERGA oraz do omawiania wszelkich problemów napotykanych przy okazji stosowania niniejszych wytycznych. W tym kontekście ERGA może zwrócić uwagę Komisji na istotne problemy dotyczące podejścia obranego przez krajowe organy regulacyjne. Komisja będzie informować Komitet Kontaktowy, o którym mowa w dyrektywie, o takim rozwoju zdarzeń.

W ramach obowiązków sprawozdawczych wynikających z art. 13 ust. 4 dyrektywy państwa członkowskie powinny informować Komisję o stosowaniu niniejszych wytycznych.

(1) Do celów niniejszych wytycznych odniesienia do „dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych” należy rozumieć jako odniesienia do dyrektywy 2010/13/UE w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1808 z dnia 14 listopada 2018 r. (Dz.U. L 303 z 28.11.2018, s. 69).

(2) Franczyzę należy rozumieć jako serię powiązanych filmów osadzonych w jednym fikcyjnym uniwersum.

(3) Jak wynika z badania Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego w UE produkuje się najczęściej formaty krótkie (fabularne seriale telewizyjne składające się z maksymalnie 26 odcinków). W bardziej szczegółowym ujęciu 90 % wszystkich fabularnych seriali telewizyjnych liczy nie więcej niż 26 odcinków, z czego 44 % to filmy telewizyjne (1–2 odcinki). Stanowią one jednak niewielki odsetek wszystkich programów, tj. 33 % całkowitej ich liczby. Długometrażowe fabularne filmy telewizyjne stanowią natomiast wyłącznie 10 % liczby produkowanych tytułów, ale odpowiadają za 67 % wszystkich wyprodukowanych godzin fabularnych filmów telewizyjnych. W tym samym badaniu podkreślono, że krótsze formaty mogą zostać uznane za telewizyjne filmy fabularne „wysokiej klasy” o dużym potencjale pod kątem koprodukcji i wywozu, natomiast długie formaty cechują się zasadniczo niższymi kosztami produkcji i bardziej zarysowanym kontekstem krajowym, co może zmniejszać ich potencjał wykorzystania transgranicznego. Z tej perspektywy obliczanie udziału na podstawie tytułów i sezonów może mieć korzystny wpływ na obieg utworów europejskich o dużym potencjale wykorzystania transgranicznego. Zob. G. Fontaine, Fabularne produkcje telewizyjne w Unii Europejskiej (TV fiction production in the European Union), Europejskie Obserwatorium Audiowizualne, Strasburg, 2017.

(4) C. Grece, Filmy w katalogach VOD – źródło, obieg i wiek – wydanie z 2018 r. (Films in VOD catalogues – Origin, Circulation and Age – Edition 2018), Europejskie Obserwatorium Audiowizualne, Strasburg, 2018.

(5) Zalecenie Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczące definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw (notyfikowane jako dokument nr C(2003) 1422), Dz.U. L 124 z 20.5.2003, s. 36.

(6) http://ec.europa.eu/smart-regulation/impact/key_docs/docs/meg_guidelines.pdf.

(7) Zob. w szczególności art. 3 i art. 6 zalecenia.

(8) Zob. na przykład „Główne grupy w sektorze usług OTT SVOD według szacunkowej liczby subskrybentów” („Main OTT SVOD groups in Europe by estimated number of subscribers”) (grudzień 2018 r.), opublikowane w ramach Rocznika Europejskiego Obserwatorium Audiowizualnego 2019, Strasburg, grudzień 2018 r.

(9) Zob. Zmienione wytyczne dotyczące monitorowania stosowania art. 16 i 17 dyrektywy, Doc CC AVMSD (2011) 2, s. 3.

(10) A. Schneeberger, Internacjonalizacja rynków odbiorców usług telewizyjnych w Europie (The internationalisation of TV audience markets in Europe), Europejskie Obserwatorium Audiowizualne, Strasburg, 2019, s. 16.

(11) Takie rynki charakteryzują się niezwykle istotnymi udziałami w ramach kilku kanałów (zazwyczaj 80 % udziału w całkowitej liczbie widzów przypada na 20 % najpopularniejszych kanałów) oraz dużą liczbą kanałów o małej liczbie odbiorców (średnio 80 % kanałów telewizyjnych w Europie dysponuje udziałem w całkowitej liczbie widzów wynoszącym 2 % lub mniej).

(12) Mogą one dokonać oceny, czy w ujęciu ogólnym dany dostawca jest jednym z głównych dostawców dysponujących 80 % udziału w całkowitej liczbie widzów w danym państwie.

(13) Obliczone zgodnie z postanowieniami przywołanego wyżej zalecenia Komisji 2003/361/WE dotyczącego definicji mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw.

7.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 223/20

Publikacja wniosku o zatwierdzenie zmiany w specyfikacji produktu, która nie jest zmianą nieznaczną, zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

(2020/C 223/06)

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku w sprawie zmian zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1) w terminie trzech miesięcy od daty niniejszej publikacji.

WNIOSEK O ZATWIERDZENIE ZMIANY W SPECYFIKACJI PRODUKTU OZNACZONEGO CHRONIONĄ NAZWĄ POCHODZENIA/CHRONIONYM OZNACZENIEM GEOGRAFICZNYM, GDY ZMIANA TA NIE JEST NIEZNACZNA

Wniosek o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012

„Casciotta d’Urbino”

Nr UE: PDO-IT-0005-AM01 - 30.07.2018

ChNP (X) ChOG ( )

1. Grupa składająca wniosek i mająca uzasadniony interes

Consorzio di Tutela Casciotta d’Urbino DOP, Via Corbara, 81 – 61030 Colli Metauro (Pesaro e Urbino, Włochy), tel. +39 721879832, faks +39 721879807; e‐mail: casciottadiurbino@.it

Konsorcjum ds. ochrony ChNP „Casciotta d’Urbino” zrzesza producentów sera „Casciotta d’Urbino”. Konsorcjum jest upoważnione do złożenia wniosku o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Ministerstwa Polityki Rolnej, Żywnościowej i Leśnej nr 12511 z dnia 14 października 2013 r.

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3. Punkt w specyfikacji produktu, którego dotyczą zmiany

☐	Nazwa produktu

☒	Opis produktu

☒	Obszar geograficzny

☒	Dowód pochodzenia

☒	Metoda produkcji

☐

Związek

☒	Etykietowanie

☒	Inne: zmieniono numerację artykułów specyfikacji oraz dodano artykuły dotyczące nazwy i organu kontrolnego

4. Rodzaj zmian

☐	Zmiany specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, niekwalifikujące się do uznania za nieznaczne zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

☒	Zmiany specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, w odniesieniu do których jednolity dokument (lub dokument mu równoważny) nie został opublikowany, niekwalifikujące się do uznania za nieznaczne zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

5. Zmiany

ChNP „Casciotta d’Urbino” zarejestrowano na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1107/96 zgodnie z procedurą określoną w art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2081/92.

Szczegółowe informacje na temat przedmiotowej ChNP znajdują się w dekrecie Ministerstwa Zasobów Rolnych, Żywnościowych i Leśnych z dnia 4 sierpnia 1993 r., w streszczeniu i w pięciostronicowym sprawozdaniu.

Celem przedmiotowej zmiany jest zatem zamieszczenie w specyfikacji produktu wszystkich informacji zawartych we wspomnianych powyżej dokumentach, a tym samym dostosowanie jej do wymogów rozporządzenia.

Opis produktu

Przedmiotowa zmiana dotyczy art. 2 specyfikacji (dekret Ministerstwa Zasobów Rolnych, Żywnościowych i Leśnych z dnia 4 sierpnia 1995 r.), który stanowi obecnie pkt 3.2 jednolitego dokumentu.

—	Zwiększa się górną granicę wysokości kręgu sera.

Obowiązujący zapis:

„Wysokość kręgu od 5 cm do 7 cm”

otrzymuje brzmienie:

„Wysokość kręgu od 5 cm do 9 cm”.

Jak wykazały przeprowadzone na przestrzeni lat inspekcje, wysokość kręgu sera może być większa niż 7 cm wskazanych obecnie w specyfikacji przy zachowaniu tych samych wymogów w zakresie średnicy i masy.

Wymiar ten należy poprawić, tak aby zapobiec odrzucaniu serów ze względu na brak zgodności z wymogami wyłącznie na skutek błędu, który popełniono w momencie sporządzania specyfikacji produktu i który wynikał przede wszystkim z tego, że dostępne dane nie odzwierciedlały w pełni rzeczywistych warunków produkcji sera „Casciotta d’Urbino”.

—	Dodaje się następujące zdanie: „Do pokrycia powierzchni serów można stosować wszelkie substancje dozwolone w mających zastosowanie przepisach. Zewnętrzna część sera (skórka) nie nadaje się do spożycia”.

Chociaż w obowiązującej specyfikacji nie zakazano tej praktyki, którą stosują niektórzy serowarzy, wydaje się, że należy zamieścić w niej powyższe jednoznaczne odniesienie.

Obszar geograficzny

Aby odzwierciedlić zmiany administracyjne, dostosowano obszar geograficzny, wskazując, że niektóre gminy należą do prowincji Rimini. Przedmiotowa zmiana dotyczy art. 1 specyfikacji (dekret Ministerstwa Zasobów Rolnych, Żywnościowych i Leśnych z dnia 4 sierpnia 1995 r.), lit. f) streszczenia i pkt 4 jednolitego dokumentu.

Obecny tekst:

„Ser »Casciotta d’Urbino« produkuje się i poddaje dojrzewaniu na obszarze prowincji Pesaro e Urbino, z którego pochodzi również mleko wykorzystywane do produkcji tego sera.”

otrzymuje brzmienie:

„Ser »Casciotta d’Urbino« produkuje się i poddaje dojrzewaniu na obszarze prowincji Pesaro e Urbino oraz gmin Novafeltria, Talamello, Sant’Agata Feltria, Casteldelci, Maiolo, San Leo i Pennabilli w prowincji Rimini. Z tego obszaru pochodzi również mleko wykorzystywane do produkcji sera.”.

Nie zmieniono granic obszaru geograficznego, ale niektóre gminy, które w momencie rejestracji nazwy stanowiły część prowincji Pesaro e Urbino, wchodzą obecnie w skład prowincji Rimini.

Dowód pochodzenia

Dodaje się odrębny artykuł dotyczący dowodu pochodzenia, który nie występuje obecnie w specyfikacji produktu.

Artykuł ten otrzymuje następujące brzmienie:

„Artykuł 4

Dowód pochodzenia

Każdy etap procesu produkcji jest monitorowany i wszystkie produkty wchodzące i wychodzące muszą być rejestrowane. Zapewnia to identyfikowalność, którą ułatwia również sporządzenie wykazu rolników, serowarów, dojrzewalni, zakładów porcjujących i zakładów pakujących w rejestrach prowadzonych przez organ kontrolny oraz zapewnienie właściwego zgłaszania wszystkich wyprodukowanych ilości. Organ kontrolny poddaje kontrolom wszystkie osoby fizyczne i prawne wyszczególnione w rejestrach zgodnie z warunkami określonymi w specyfikacji i odpowiednim planem kontroli.”.

Dzięki dodaniu informacji na temat dowodu pochodzenia specyfikacja produktu zostanie dostosowana do wymogów rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

Metoda produkcji

—

Zmienia się art. 2 akapit pierwszy specyfikacji produktu poprzez skreślenie:

—	określenia sera jako „sera półtwardego”,

—	słów „z dwóch dziennych udojów”.

Obecny tekst:

„Ser »Casciotta d’Urbino« jest serem półtwardym produkowanym w 70–80 % z mleka owczego, a w pozostałych 20–30 % z pełnego mleka krowiego z dwóch dziennych udojów, przy czym zarówno mleko owcze, jak i mleko krowie pochodzi z obszaru wskazanego w art. 3.”

otrzymuje brzmienie:

„Ser »Casciotta d’Urbino« jest serem produkowanym w 70–80 % z pełnego mleka owczego, a w pozostałych 20–30 % z pełnego mleka krowiego, przy czym zarówno mleko owcze, jak i mleko krowie pochodzi z obszaru wskazanego w art. 3.”.

Określenie „półtwardy” skreślono, ponieważ ser „Casciotta d’Urbino” nie spełnia wymogów definicji „sera półtwardego” (formaggio a pasta semicotta) przyjętej w najczęściej stosowanych klasyfikacjach. Na przestrzeni lat definicja ta stanowiła źródło pewnych problemów na etapie kontroli. Skreślenie tego określenia stanowi zatem korektę nieścisłości w obowiązującej specyfikacji i nie ma wpływu na specyficzny charakter produktu ani na jego właściwości.

Skreślenie odniesienia do dwóch dziennych udojów wiąże się z potrzebą wprowadzenia możliwości korzystania z systemów udoju automatycznego.

W wyniku wieloletnich badań wykazano, że wymagany stosunek tłuszczu do kazeiny w serze jest wystarczający, aby zapewnić posiadanie przez ser cech określonych w specyfikacji produktu. Z technicznego i naukowego punktu widzenia stosowanie automatycznych systemów udojowych nie wpływa na właściwości mleka, a poprawia warunki dobrostanu zwierząt.

—	W specyfikacji dodaje się szczegółowe informacje na temat ras zwierząt gospodarskich i ich dawek żywieniowych, które dotychczas wskazano wyłącznie w dokumentach będących w posiadaniu konsorcjum ds. ochrony ChNP „Casciotta d’Urbino”.

Wykaz ras, który znajduje się w aktach rejestracyjnych ChNP „Casciotta d’Urbino”, należy w rzeczywistości traktować jako wykaz orientacyjny, a nie jako wyczerpujący wykaz ras owiec, które utrzymywano w gospodarstwach w momencie rejestracji.

W dokumentach załączonych do wniosku o rejestrację, który znajduje się w aktach Komisji, nie wymieniono ras bydła, natomiast wyszczególniono następujące rasy owiec: Sarda, Sopravvissana, Gentile di Puglia, Vissana, Merino.

W bardziej kompleksowych i szczegółowych dokumentach przekazanych przez stowarzyszenie producentów wymieniono następujące rasy owiec:

Sarda, Sopravvissana, Gentile di Puglia, Merino, Comisana, Massese, Vissana, Cornella White, Fabrianese, Pinzirita i krzyżówki tych ras;

oraz następujące rasy bydła: Italian Friesian, Italian Brown, Italian Red Pied, Jersey i krzyżówki tych ras.

W związku z tym w specyfikacji dodany zostaje pełny wykaz ras owiec i bydła, których mleko wykorzystuje się do produkcji sera „Casciotta d’Urbino”, w proponowanym brzmieniu.

Proponuje się również dodanie następujących ras owiec: Delle Langhe, Lacuane i Assaf.

Dodanie tych ras wynika również z ich dostosowania do chowu w systemie pastwiskowo-alkierzowym. Przez około dziesięć lat gospodarstwa rzeczywiście były celem częstych i powodujących szkody ataków przebywających na tym obszarze wilków, nawet za dnia, co zmusiło rolników do skrócenia okresów wypasu i wybierania ras, które w razie konieczności lepiej znoszą chów alkierzowy.

Dodaje się następujący zapis:

„Rasy owiec są następujące: Sarda, Sopravvissana, Gentile di Puglia, Merino, Comisana, Massese, Vissana, Cornella White, Fabrianese, Delle Langhe, Lacaune, Assaf, Pinzirita i krzyżówki tych ras.

Mleko krowie uzyskuje się od krów ras Italian Friesian, Italian Brown, Italian Red Pied, Jersey i krzyżówek tych ras.”.

W przypadku paszy zapis jest następujący:

„Zwierzęta gospodarskie trzyma się w budynkach lub na pastwisku.

Podstawowe pożywienie krów mlecznych, składające się z zielonki (świeżej lub suszonej), materiałów paszowych lub pasz treściwych, musi pochodzić w co najmniej 50 % z obszaru określonego w art. 3 i należy je podawać krowom w okresie laktacji lub w okresie zasuszania, a także jałówkom w wieku co najmniej 7 miesięcy. Co najmniej 75 % suchej masy zielonki w dziennej dawce pokarmowej muszą stanowić produkty paszowe wyprodukowane na obszarze produkcji mleka określonym w art. 3. Dopuszcza się stosowanie następujących rodzajów zielonki: zielonka świeża z trwałych użytków zielonych lub uprawnych użytków zielonych, rośliny pastewne, siano uzyskane w procesie suszenia roślin pastewnych na polu, słoma zbóż, kiszonki z zielonek, zielonka rozdrobniona, sianokiszonki. Dopuszcza się stosowanie następujących materiałów paszowych: zboża i ich pochodne, makuchy kukurydziane, nasiona półoleiste i ich pochodne, bulwy i korzenie, susz paszowy, odpady przemysłu cukrowniczego – takie jak melasa lub jej pochodne – wyłącznie jako substancje pomocnicze w przetwórstwie i wzmacniacze smaku w maksymalnej ilości 2,5 % suchej masy dziennej dawki pokarmowej. Dopuszcza się również stosowanie: suszonych nasion roślin strączkowych i suszonego chleba świętojańskiego oraz ich pochodnych, tłuszczów, soli mineralnych dozwolonych w obowiązujących przepisach i dodatków – takich jak witaminy, pierwiastki śladowe, aminokwasy, środki aromatyzujące, przeciwutleniacze – dozwolonych w obowiązujących przepisach, z zastrzeżeniem że dopuszcza się stosowanie wyłącznie naturalnych przeciwutleniaczy i środków aromatyzujących lub identycznych z naturalnymi. Zezwala się również na stosowanie nieaktywnych drożdży piwowarskich w premiksach dodatków do pasz.

Podstawowa dawka żywieniowa owiec składa się z zielonki (świeżej lub konserwowanej), materiałów paszowych lub pasz treściwych, pochodzących w co najmniej 50 % z obszaru pochodzenia określonego w art. 3. Co najmniej 75 % suchej masy zielonki w dziennej dawce pokarmowej muszą stanowić produkty paszowe wyprodukowane na obszarze produkcji mleka określonym w art. 3.

Zielonka dla obu gatunków zwierząt nie pochodzi w całości z danego obszaru geograficznego, ponieważ ze względu na coraz częściej zdarzające się przypadki zaniechania działalności rolniczej oraz na warunki geograficzne i klimatyczne nie można w chwili obecnej zaspokoić w całości zapotrzebowania gospodarstw na pasze wyłącznie z zasobów danego obszaru i nie można spodziewać się zmiany tej sytuacji w przyszłości. Ponieważ nie można zastosować w zamian innego rodzaju paszy najwyższej jakości pochodzącej z tego obszaru, należy zezwolić na stosowanie zielonki, pasz treściwych i mieszanek paszowych uzupełniających spoza niego. Produkty te szybko ulegają degradacji i szybko się rozpuszczają (są to pasze o rozdrobnieniu poniżej 0,8 cm) oraz stanowią źródło energii (wiele z nich zawiera węglowodany zapasowe, np. skrobię) i białka łatwo przyswajalnego przez mikrobiom. Z uwagi na fakt, że ich rola sprowadza się do fizjologicznej funkcji wspierania mikrobiomu, nie mają wpływu na właściwości mleka i sera »Casciotta d’Urbino«. Pobieranie przez zwierzęta bogatej dawki pokarmowej opartej na zielonce, która w co najmniej 75 % suchej masy w dziennej dawce pokarmowej składa się z produktów wyprodukowanych na danym obszarze, wpływa na właściwości chemiczne i sensoryczne surowca i produktu końcowego. W związku z tym stanowi ono niepodważalny związek między surowcem, produktem końcowym a obszarem.”.

Zmiana ta odzwierciedla konieczność dostosowania specyfikacji produktu do wymogów rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

—	Zmiana art. 2 lit. a) obowiązującej specyfikacji:

W zaktualizowanym brzmieniu tego artykułu określa się, że mleko może być surowe lub pasteryzowane. Zezwala się również na wykorzystanie kultur starterowych. Przeformułowane zostaje również zdanie zawierające opis etapu po wyjęciu skrzepu.

Obecny tekst:

„Mleko owcze i krowie poddaje się koagulacji w temperaturze około 35 °C z wykorzystaniem podpuszczki w płynie lub w proszku. Sery należy prasować ręcznie w odpowiednich formach z zastosowaniem charakterystycznej techniki.”

otrzymuje brzmienie:

„Mleko owcze i krowie – surowe lub pasteryzowane – poddaje się koagulacji w temperaturze około 35 °C z wykorzystaniem podpuszczki w płynie lub w proszku. Można zastosować również kultury starterowe. Skrzep umieszcza się w odpowiednich formach w celu odciśnięcia serwatki.”.

Ponieważ w obowiązującej specyfikacji nie wskazano, czy mleko musi być surowe, czy też można poddać je obróbce termicznej, uznano, że należy wyraźnie wskazać (m.in. po to, aby umożliwić właściwe monitorowanie), że wykorzystywać można mleko surowe albo mleko poddane obróbce termicznej. W rzeczywistości tę praktykę zawsze stosowano w produkcji sera „Casciotta d’Urbino”.

Ogólna poprawa w zakresie właściwości mikrobiologicznych mleka osiągnięta w ostatnich latach doprowadziła do znacznego zmniejszenia ilości obecnych w nim bakterii, powodujących w niektórych przypadkach problemy na etapie tworzenia skrzepu i dojrzewania sera. Aby rozwiązać te potencjalne problemy, w specyfikacji dodano możliwość wykorzystania kultur starterowych.

—	Zmienia się art. 2 lit. b).

Obecny zapis:

„Serowarzy mogą solić sery na sucho albo alternatywnie stosować techniki solenia w solance i na sucho. Aby ser dojrzał, w zależności od rozmiaru należy pozostawić go przez 20–30 dni w temperaturze 10–14 °C i wilgotności wynoszącej 80–90 %.”

otrzymuje brzmienie:

„Solenie: serowarzy mogą solić sery na sucho albo w solance. Aby ser dojrzał, w zależności od rozmiaru należy pozostawić go przez 15–30 dni w temperaturze 8–14 °C i wilgotności wynoszącej 80–90 %.”.

Przeredagowano opis metod solenia, skrócono minimalny czas dojrzewania z 20 do 15 dni oraz obniżono minimalną temperaturę dojrzewania z 10 °C do 8 °C.

Stosując w specyfikacji określenie „alternatywnie”, producenci mieli na myśli, że te dwa sposoby stanowią wzajemną „alternatywę”, tj. serowarzy mogą wybrać jedną z tych dwóch metod. Postanowiono zatem uprościć opis tego etapu produkcji, aby zapobiec wszelkim nieporozumieniom.

Dzięki postępom w technologii stosowanej przez serowarów na przestrzeni lat, w tym dostosowaniom do prawa Unii w zakresie zdrowia i higieny, ulepszono proces produkcyjny, więc normy określone w specyfikacji produktu „Casciotta d’Urbino” można spełnić w krótszym czasie dojrzewania.

Obniżenie temperatury dojrzewania było konieczne, ponieważ na przestrzeni ostatnich lat w miejscach, w których przeprowadza się dojrzewanie sera „Casciotta d’Urbino”, zaczęto korzystać z dokładniejszych termometrów, co ujawniło potrzebę zmiany tego parametru, aby zapobiec niezgodności produktu z właściwościami sera „Casciotta d’Urbino”.

Związek

W specyfikacji dodaje się również odrębny artykuł dotyczący związku, który dotychczas figurował wyłącznie w streszczeniu. Do specyfikacji dodaje się zatem art. 6 pt. „Związek z obszarem geograficznym”, w którym zawarte zostają informacje z lit. d) i f) streszczenia. Dodane zostają również niektóre informacje zgodnie z rozporządzeniem (UE).

Dodaje się następujący zapis:

„Artykuł 6

Związek z obszarem geograficznym

Związek z obszarem geograficznym wynika ze szczególnych lokalnych warunków glebowych i klimatycznych oraz z praktyk rolniczych, które są stosowane głównie w oparciu o miejscowe pastwiska. Racjonalne wykorzystanie bardzo zdegradowanych lub ulegających degradacji pastwisk zapobiega nadmiernej eksploatacji i poprawia właściwości pastwisk dzięki większej równowadze między praktykami w zakresie gospodarki leśnej, praktykami rolniczymi i pastwiskowymi. Przyczynia się do tego coraz bardziej ekstensywny charakter produkcji roślinnej, który nie tylko wpływa korzystnie na utrzymanie gruntów rolnych i leśnych, ale również stanowi o jej charakterystycznym składzie, nadając mleku i – w rezultacie serowi – charakterystyczny aromat i smak. Do szczególnych elementów czynnika ludzkiego zalicza się historyczną obecność sera i jego rozpowszechnienie na wyznaczonym obszarze.

W szczególności należy zaznaczyć, że tradycja chowu owiec i bydła sięga początków XVI wieku, kiedy to sprzyjali mu w swoich politykach książęta Montefeltro i Rovere, aby ograniczyć praktyki transhumancji na podległych im terytoriach.

Wiele dowodów z okresu renesansu potwierdza historyczną obecność sera na wyznaczonym obszarze.

Produkt zawdzięcza swój specyficzny charakter rozmiarowi, masie i wysokości kręgu, które mają ścisły związek ze stosowaniem terakotowych form garncarskich z zamkniętym, wypukłym dnem i małym otworem odprowadzającym serwatkę, charakterystycznych dla obszaru Urbanii.

Inną bardzo szczególną cechą jest skład mieszanki mleka stosowanej do produkcji seria (70 % stanowi mleko owcze, a 30 % – mleko krowie).

Praktyki w zakresie produkcji, wielowiekowe tradycje oraz warunki klimatyczne i środowiskowe nadają produktowi jego szczególne cechy organoleptyczne i handlowe. Ser »Casciotta d’Urbino« ma cienką skórkę, która po dojrzewaniu przybiera zwykle kolor słomy. Po przekrojeniu masa sera ma kolor biało-słomkowy, miękką i kruchą konsystencję i posiada niewielkie dziurki (tzw. buchini, które powstają wskutek naturalnej produkcji gazu). Dopóki ser »Casciotta d’Urbino« jest niedojrzały, zachowuje typowe aromaty świeżego mleka, co objawia się szczególnie w jego świeżym i aromatycznym zapachu. Ser »Casciotta d’Urbino« ma słodki, pełny i przyjemnie kwaskowaty smak, który charakteryzuje mleko owcze i mleko krowie.”.

Etykietowanie

Artykuł dotyczący etykietowania produktu i wprowadzania go do obrotu zostaje rozbudowany (art. 3 obowiązującej specyfikacji, art. 8 proponowanej specyfikacji). Zasady dotyczące logo ChNP, które dotychczas znajdowały się w załączniku, dodaje się również do głównego tekstu specyfikacji produktu.

Obecny tekst:

„Przy wprowadzaniu do obrotu na rynek konsumencki ser objęty nazwą pochodzenia »Casciotta d’Urbino« należy opatrzyć logo wskazanym w załączniku A (stanowiącym integralną część niniejszego dekretu), co stanowi gwarancję, że ser spełnia wszystkie właściwe wymogi prawne”

otrzymuje brzmienie:

„Sery objęte ChNP »Casciotta d’Urbino« wprowadza się do obrotu na rynek konsumencki w całości albo w kawałkach.

Na jednej ze spłaszczonych stron sera należy przymocować etykietę informacyjną.

Poza logo produktu, symbolem UE i szczególnymi sformułowaniami (zgodnie z prawem Unii) oraz informacjami wymaganymi ustawowo na etykiecie należy umieścić również następujące sformułowania napisane wyraźną i czytelną czcionką:

—	»Casciotta d’Urbino« (nazwy tej nie wolno tłumaczyć), po którym należy umieścić skrótowiec »DOP« (lub »PDO«) (ChNP) albo pełną nazwę »Denominazione di Origine Protetta« (chroniona nazwa pochodzenia), która może zostać przetłumaczona,

—	nazwę, firmę i adres producenta sera, dojrzewalni i zakładu pakującego.

Produkt można wprowadzać do obrotu w opakowaniu próżniowym, w całości albo w kawałkach.

Dopuszcza się dodawanie odniesień do imion i nazwisk, nazw handlowych lub marek, pod warunkiem że nie mają one charakteru reklamowego i nie wprowadzają konsumenta w błąd. Można również stosować inne zgodne z prawdą i możliwe do zweryfikowania odniesienia dozwolone na mocy aktualnie obowiązujących przepisów, pod warunkiem że nie są one sprzeczne z celami i treścią niniejszej specyfikacji produktu.

Logo stanowi prosty wizerunek kręgu sera z wyciętym kawałkiem wielkości jednej czwartej kręgu. Ser jest przedstawiony w dwóch słomkowożółtych odcieniach (Pantone 102 i Pantone 100) oraz ma niebieską krawędź (Pantone Reflex Blue).

Spod sera wystaje czerwona (Pantone 032) wstążka wycięta w jaskółczy ogon.

Nad logo znajduje się napis »Casciotta d’Urbino« biegnący po łuku (czcionka Futura Bold w kolorze Pantone Reflex Blue).

Logo można dostosować do różnych zastosowań.

Powyższy artykuł poprawiono, dodając informacje, które czynią go bardziej wszechstronnym i łatwiejszym do zrozumienia przez konsumentów.

Inne

—	Dodaje się odrębny artykuł dotyczący nazwy produktu, który nie występuje obecnie w specyfikacji produktu.

Artykuł ten otrzymuje następujące brzmienie:

„Artykuł 1

Chronioną nazwę pochodzenia (ChNP) »Casciotta d’Urbino« można wykorzystywać jedynie w odniesieniu do serów, które spełniają warunki i wymogi określone w niniejszej specyfikacji produktu”.

—	Dodaje się odrębny artykuł dotyczący organu kontrolnego, który nie występuje obecnie w specyfikacji produktu.

Nowy artykuł otrzymuje następujące brzmienie:

„Artykuł 7

Kontrole

Zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012 organ kontrolny przeprowadza kontrolę zgodności produktu z wymogami określonymi w niniejszej specyfikacji produktu.

Kontrole zgodności produktu z wymogami specyfikacji przeprowadza Publiczne Biuro Kontroli Agencji Usług Sektora Rolnospożywczego Regionu Marche (ASSAM)) (Via dell’Industria n. 1 I-60027 Osimo Stazione (Ancona, Włochy), tel.+39 718081, faks +39 7185979, e-mail direzione@assam.marche.it).”.

Zmiana ta odzwierciedla konieczność dostosowania specyfikacji produktu do wymogów rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

—	Zmieniono numerację artykułów specyfikacji oraz dodano artykuły dotyczące organu kontrolnego, w związku z czym struktura specyfikacji jest obecnie następująca:

art. 1 „Nazwa”, art. 2. „Opis produktu”, art. 3 „Obszar produkcji”, art. 4 „Dowód pochodzenia”, art. 5 „Metoda produkcji”, art. 6 „Związek z obszarem geograficznym”, art. 7 „Kontrole”, art. 8 „Pakowanie i etykietowanie”.

Zmiana ta umożliwia uwzględnienie wszystkich informacji wymaganych zgodnie z rozporządzeniem w specyfikacji, czyniąc ją bardziej czytelną.

JEDNOLITY DOKUMENT

„Casciotta d’Urbino”

Nr UE: PDO-IT-0005-AM01 – 30.7.2018

ChNP (X) ChOG ( )

1. Nazwa lub nazwy [ChNP lub ChOG]

„Casciotta d’Urbino”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Rodzaj produktu

Klasa 1.3. Sery

3.2. Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

W momencie dopuszczenia do konsumpcji ser objęty ChNP „Casciotta d’Urbino” posiada następujące właściwości:

Kształt: spłaszczony krąg o zaokrąglonych brzegach.

Wymiary: średnica 12–16 cm, wysokość 5–9 cm.

Masa: 800–1 200 g, w zależności od wielkości.

Wygląd zewnętrzny: cienka skórka o grubości około 1 mm, o barwie słomy pod koniec okresu dojrzewania.

Miąższ: wewnątrz miękki i kruchy, z nielicznymi oczkami, biało-słomkowy w przekroju.

Smak: łagodny smak charakterystyczny dla stosowanych praktyk serowarskich.

Zawartość tłuszczu w suchej masie: nie mniej niż 45 %. Produkt ma zastosowanie jako ser stołowy.

Do pokrycia powierzchni serów można zastosować wszelkie substancje dozwolone w mających zastosowanie przepisach. Zewnętrzna część sera (skórka) nie nadaje się do spożycia.

3.3. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Ser „Casciotta d’Urbino” jest serem wytwarzanym w 70–80 % z mleka owczego, a w pozostałych 20–30 % z pełnego mleka krowiego.

Dopuszcza się następujące rasy owiec: Sarda, Sopravvissana, Gentile di Puglia, Merino, Comisana, Massese, Vissana, Cornella White, Fabrianese, Delle Langhe, Lacaune, Assaf, Pinzirita i krzyżówki tych ras.

Mleko krowie uzyskuje się od krów ras Italian Friesian, Italian Brown, Italian Red Pied, Jersey i krzyżówek tych ras.

Zwierzęta gospodarskie trzyma się w budynkach lub na pastwisku.

Podstawowe pożywienie krów mlecznych, składające się z zielonki (świeżej lub suszonej), materiałów paszowych lub pasz treściwych, musi pochodzić w co najmniej 50 % z obszaru wyznaczonego w pkt 4 i należy je podawać krowom w okresie laktacji lub w okresie zasuszania, a także jałówkom w wieku co najmniej 7 miesięcy. Co najmniej 75 % suchej masy zielonki w dziennej dawce pokarmowej muszą stanowić produkty paszowe wyprodukowane na określonym obszarze geograficznym, o którym mowa w pkt 4. Dopuszcza się stosowanie następujących rodzajów zielonki: zielonka świeża z trwałych użytków zielonych lub uprawnych użytków zielonych, rośliny pastewne, siano uzyskane w procesie suszenia roślin pastewnych na polu, słoma zbóż, kiszonki, zielonka rozdrobniona, sianokiszonki. Dopuszcza się stosowanie następujących materiałów paszowych: zboża i ich pochodne, makuchy kukurydziane, nasiona półoleiste i ich pochodne, bulwy i korzenie, susz paszowy, odpady przemysłu cukrowniczego – takie jak melasa lub jej pochodne – wyłącznie jako substancje pomocnicze w przetwórstwie i wzmacniacze smaku w maksymalnej ilości 2,5 % suchej masy dziennej dawki pokarmowej. Dopuszcza się również stosowanie: suszonych nasion roślin strączkowych i suszonego chleba świętojańskiego oraz ich pochodnych, tłuszczów, soli mineralnych dozwolonych w obowiązujących przepisach i dodatków – takich jak witaminy, pierwiastki śladowe, aminokwasy, środki aromatyzujące, przeciwutleniacze – dozwolonych w obowiązujących przepisach, z zastrzeżeniem że dopuszcza się stosowanie wyłącznie naturalnych przeciwutleniaczy i środków aromatyzujących lub identycznych z naturalnymi. Zezwala się również na stosowanie nieaktywnych drożdży piwowarskich w premiksach dodatków do pasz.

Co najmniej 50 % podstawowej dawki żywieniowej owiec, która składa się z zielonki (świeżej lub konserwowanej), innych materiałów paszowych lub pasz treściwych, musi pochodzić z określonego obszaru geograficznego. Co najmniej 75 % suchej masy zielonki w dziennej dawce pokarmowej muszą stanowić produkty paszowe wyprodukowane na obszarze produkcji mleka określonym w pkt 4.

Zielonka dla obu gatunków zwierząt nie pochodzi w całości z danego obszaru geograficznego, ponieważ ze względu na coraz częściej zdarzające się przypadki zaniechania działalności rolniczej oraz na warunki geograficzne i klimatyczne nie można w chwili obecnej zaspokoić w całości zapotrzebowania gospodarstw na pasze wyłącznie z zasobów danego obszaru i nie można spodziewać się zmiany tej sytuacji w przyszłości. Ponieważ nie można zastosować w zamian innego rodzaju paszy najwyższej jakości pochodzącej z tego obszaru, należy zezwolić na stosowanie zielonki, pasz treściwych i mieszanek paszowych uzupełniających spoza niego. Produkty te szybko ulegają degradacji i szybko się rozpuszczają (są to pasze o rozdrobnieniu poniżej 0,8 cm) oraz stanowią źródło energii (wiele z nich zawiera węglowodany zapasowe, np. skrobię) i białka łatwo przyswajalnego przez mikrobiom. Z uwagi na fakt, że ich rola sprowadza się do fizjologicznej funkcji wspierania mikrobiomu, nie mają one wpływu na właściwości mleka i sera „Casciotta d’Urbino”. Pobieranie przez zwierzęta bogatej dawki pokarmowej opartej na zielonce, która w co najmniej 75 % suchej masy w dziennej dawce pokarmowej składa się z produktów wyprodukowanych na obszarze, przyczynia się do właściwości chemicznych i sensorycznych surowca i produktu końcowego. W związku z tym stanowi ono niepodważalny związek między surowcem, produktem końcowym a obszarem.

3.4. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na określonym obszarze geograficznym

Wszystkie etapy procesu produkcji (chów bydła, dojenie, produkcja sera i dojrzewanie) muszą odbywać się na określonym obszarze geograficznym.

3.5. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Sery objęte ChNP „Casciotta d’Urbino” wprowadza się do obrotu na rynek konsumencki w całości albo w kawałkach. Produkt można wprowadzać do obrotu w opakowaniu próżniowym, w całości lub w kawałkach.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Na jednej ze spłaszczonych stron sera należy przymocować etykietę informacyjną.

—	„Casciotta d’Urbino” (nazwy tej nie wolno tłumaczyć), po którym należy umieścić skrótowiec „DOP” (lub „PDO”) (ChNP) albo pełną nazwę „Denominazione di Origine Protetta” (chroniona nazwa pochodzenia), która może zostać przetłumaczona;

—	nazwę, firmę i adres producenta sera, dojrzewalni i zakładu pakującego.

Spod sera wystaje czerwona (Pantone 032) wstążka wycięta w jaskółczy ogon.

Nad logo znajduje się napis „Casciotta d’Urbino” biegnący po łuku (czcionka Futura Bold w kolorze Pantone Reflex Blue).

Logo można dostosować do różnych zastosowań.

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Ser „Casciotta d’Urbino” produkuje się i poddaje dojrzewaniu na obszarze prowincji Pesaro e Urbino oraz gmin Novafeltria, Talamello, Sant’Agata Feltria, Casteldelci, Maiolo, San Leo i Pennabilli w prowincji Rimini. Z tego obszaru pochodzi również mleko wykorzystywane do produkcji sera.

5. Związek z obszarem geograficznym

Związek z obszarem geograficznym wynika ze szczególnych lokalnych warunków glebowych i klimatycznych oraz z praktyk rolniczych, które są stosowane głównie w oparciu o miejscowe pastwiska. Racjonalne wykorzystanie bardzo zdegradowanych lub ulegających degradacji pastwisk zapobiega nadmiernej eksploatacji i poprawia właściwości pastwisk poprzez lepszą równowagę między gruntami rolnymi, lasami a pastwiskami. Przyczynia się do tego coraz bardziej ekstensywny charakter produkcji roślinnej, który nie tylko wpływa korzystnie na utrzymanie gruntów rolnych i leśnych, ale również stanowi o jej charakterystycznym składzie, nadając mleku i – w rezultacie serowi – charakterystyczny aromat i smak. Do szczególnych elementów czynnika ludzkiego zalicza się historyczną obecność sera i jego rozpowszechnienie na wyznaczonym obszarze.

Wiele dowodów z okresu renesansu potwierdza historyczną obecność sera na wyznaczonym obszarze.

Inną bardzo szczególną cechą jest skład mieszanki mleka stosowanej do produkcji seria (70 % stanowi mleko owcze, a 30 % – mleko krowie).

Praktyki w zakresie produkcji, wielowiekowe tradycje oraz warunki klimatyczne i środowiskowe nadają produktowi jego szczególne cechy organoleptyczne i handlowe. Ser „Casciotta d’Urbino” ma cienką skórkę, która po dojrzewaniu przybiera zwykle kolor słomy. Po przekrojeniu masa sera ma kolor biało-słomkowy, miękką i kruchą konsystencję i posiada niewielkie dziurki (tzw. buchini, które powstają wskutek naturalnej produkcji gazu). Dopóki ser „Casciotta d’Urbino” jest niedojrzały, zachowuje typowe aromaty świeżego mleka, co objawia się szczególnie w jego świeżym i aromatycznym zapachu. Ser „Casciotta d’Urbino” ma słodki, pełny i przyjemnie kwaskowaty smak, który charakteryzuje mleko owcze i mleko krowie.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 6 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia)

Pełny tekst specyfikacji produktu dostępny jest na stronie internetowej: http://www.politicheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/3335

lub

bezpośrednio na stronie głównej Ministerstwa Polityki Rolnej, Żywnościowej i Leśnej (www.politicheagricole.it) po otwarciu zakładki „Qualità” (na górze po prawej stronie ekranu), kliknięciu „Prodotti DOP IGP e STG” (po lewej stronie ekranu), a następnie odnośnika „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE”.

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

7.7.2020

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 223/31

(2020/C 223/07)

WNIOSEK O ZATWIERDZENIE ZMIANY W SPECYFIKACJI PRODUKTU OZNACZONEGO CHRONIONĄ NAZWĄ POCHODZENIA/CHRONIONYM OZNACZENIEM GEOGRAFICZNYM, GDY ZMIANA TA NIE JEST NIEZNACZNA

Wniosek o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 1151/2012

„Peperone di Senise”

nr UE: PGI–IT-1532-AM01 – 5.9.2019

ChNP () ChOG (X)

1. Grupa składająca wniosek i mająca uzasadniony interes

Consorzio di tutela del Peperone di Senise IGP [konsorcjum ochrony „Peperone di Senise” ChOG]

Contrada Mercato CO Casa Comunale, Snc

85038 Senise Pz

WŁOCHY

info@peperonediseniseigp.it

Konsorcjum ochrony „Peperone di Senise” ChOG jest uprawnione do złożenia wniosku o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Leśnictwa nr 12511 z dnia 14.10.2013 r.

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3. Punkt w specyfikacji produktu, którego dotyczą zmiany

☒	Nazwa produktu

☒	Opis produktu

☐	Obszar geograficzny

☐	Dowód pochodzenia

☒	Metoda produkcji

☐

Związek

☒	Etykietowanie

☐	Inne [określić]

4. Rodzaj zmian

☐	Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, niekwalifikująca się do uznania za nieznaczną zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

☒	Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, dla których jednolity dokument (lub dokument mu równoważny) nie został opublikowany, niekwalifikująca się do uznania za nieznaczną zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

5. Zmiany

Nazwa produktu

Wnioskuje się o zmianę nazwy „Peperone di Senise” na „Peperoni di Senise”.

Zgodnie z pkt 3 streszczenia z 25 marca 1996 r. nazwą, którą należy zarejestrować jest „Peperone di Senise”, a nie „Peperoni di Senise”, jak określono zarówno w lit. f) przytoczonego arkusza, jak i w szczegółowej specyfikacji nazwy przedstawionej przez Włochy w 1996 r. w ramach procedury rejestracyjnej określonej w art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 2081/92.

Zmiana ma na celu dostosowanie obu dokumentów i uniknięcie niejasności dotyczących poprawnej nazwy stosowanej w odniesieniu do konkretnego produktu.

Opis produktu

Art. 6 specyfikacji

Dla trzech rodzajów papryk: „spiczastej”, „kłodowatej”, „hakowatej” właściwości barwy przy dojrzałości komercyjnej:

—

„zielona;

—	purpurowoczerwona;”

otrzymują następujące brzmienie:

„barwa przy dojrzałości komercyjnej: od zielonej do purpurowoczerwonej;”.

Niniejsza zmiana uwzględnia stopniową zmianę barwy produktu (od zielonej do czerwonej) w czasie dojrzewania.

Następujące zdanie:

„Sposób prezentacji produktu suchego:

—

W »serte« (warkoczach) lub »collane« (naszyjnikach) o długości wahającej się od 1,5 do 2 m o miękkich jagodach (posiadających takie same właściwości morfologiczne jak świeże) uformowanych w zwisające pod kątem spirale, o kącie wynoszącym 120° między jedną, a drugą, o zawartości wody nie wyższej niż 10–12 % i o barwie czerwonego wina.”,

otrzymuje brzmienie:

„Sposób prezentacji produktu suchego:

W »serte« (warkoczach) lub »collane« (naszyjnikach) o długości wahającej się do maksymalnie 2 m o miękkich jagodach (posiadających takie same właściwości morfologiczne jak świeże) uformowanych w zwisające pod kątem spirale, o odpowiednim kącie między jedną a drugą, o zawartości wody nie wyższej niż 18 % i o barwie czerwonego wina.”.

Zmiana jest konieczna, aby umożliwić wprowadzenie do obrotu tego samego produktu w „serte” lub „collane” o krótszych długościach (poniżej 1,5 m) niż te, które są obecnie dostępne, w celu zaspokojenia szczególnych wymagań rynku.

Zwiększenie zawartości procentowej wody stało się konieczne, ponieważ – jak przewidziano w specyfikacji produktu – nie dopuszcza się stosowania suszenia sztucznego. W niektórych okresach roku klimat nie pozwala na utrzymanie 12 % wilgoci, dlatego też nie jest możliwe certyfikowanie produktu, mimo że został on wyprodukowany zgodnie z wymogami określonymi w specyfikacji produktu.

Dodaje się następujący rodzaj sprzedaży suszonego produktu:

„Jako pojedyncze jagody w całości lub jagody pozbawione szypułek i nasion, o zawartości wody nie większej niż 18 %, o barwie czerwonego wina.”.

Niniejsza zmiana wprowadza rodzaj sprzedaży „Peperoni di Senise” jako pojedynczych jagód w całości lub jagód pozbawionych szypułek lub nasion. Celem niniejszej zmiany jest zaspokojenie wymagań konsumentów, którzy domagają się wprowadzenia produktu nie w „collane” lub „serte”, ale w torebkach zawierających pojedyncze owoce.

Następujące zdanie:

„W »proszku« o bardzo cienkich ziarenkach otrzymanym dzięki zmieleniu papryk suszonych poddanych wcześniej obróbce w piekarniku w celu wyeliminowania wilgoci.”,

zastępuje się niniejszym:

„Mielona papryka otrzymana z papryk suszonych mogła być wcześniej poddana obróbce w piekarniku w celu wyeliminowania wilgoci.”.

Zmieniono brzmienie zdania w celu umożliwienia produkcji suszonych „Peperoni di Senise” również o ziarenkach grubszych niż przewidziane jest to obecnie. Ma to na celu zaspokojenia szczególnych wymagań rynku.

Punkt 3 lit. b) streszczenia:

Następujący tekst:

„Roślina ta charakteryzuje się wysokim stopniem odporności jest szczególnie dobrze przystosowana do śródziemnomorskich warunków glebowych i klimatycznych, nawet przy ograniczonej dostępności wody.”

został przeniesiony do pkt 5 jednolitego dokumentu.

Następujący tekst:

„Owoc papryki z Senise charakteryzuje się cienką skórką i niską zawartością wody w owocni, co pozwala na szybkie suszenie metodami naturalnymi dzięki bezpośredniemu wystawieniu na promieniowanie słoneczne.”,

otrzymuje brzmienie:

„»Peperoni di Senise« charakteryzują się cienką skórką i niską zawartością wody w owocni, co pozwala na szybkie suszenie metodami naturalnymi dzięki pośredniemu wystawieniu na promieniowanie słoneczne lub umieszczeniu w dobrze wentylowanych pomieszczeniach.”.

Uściśla się, że przez określenie „owoc papryki” rozumie się papryki „Peperoni di Senise”, a także dostosowuje się dokument jednolity do zmiany akapitu „Praktyki przetwórcze”, art. 4 pkt 4 specyfikacji produktu. Celem niniejszej zmiany, zgodnej z procedurami naturalnego suszenia produktu, jest przeciwdziałanie uszkodzeniom produktu spowodowanym wystawieniem na bezpośrednie działanie światła słonecznego, na które jest narażony ze względu na bardzo cienką i delikatną skórkę.

Następujący tekst:

„Produkt przetworzony składa się z »serte«, czyli warkoczy owoców suszonych na słońcu lub z drobnoziarnistego »polvere« (proszku) otrzymanego przez zmielenie owoców suszonych.”,

otrzymuje brzmienie:

„Sposób prezentacji produktu przetworzonego:

—

w »serte« (warkoczach) lub »collane« (naszyjnikach) o długości wahającej się do maksymalnie 2 m o miękkich jagodach (posiadających takie same właściwości morfologiczne jak świeże) uformowanych w zwisające pod kątem spirale, o odpowiednim kącie między jedną a drugą, o zawartości wody nie wyższej niż 18 % i o barwie czerwonego wina,

—	jako pojedyncze jagody w całości lub jagody pozbawione szypułek i nasion, o zawartości wody nie większej niż 18 %, o barwie czerwonego wina,

—	mielona papryka otrzymana z papryk suszonych, wcześniej poddana obróbce w piekarniku w celu wyeliminowania wilgoci.”.

Jednolity dokument dostosowuje się do zmiany w art. 6 ostatniego akapitu specyfikacji produktu.

Metoda produkcji

Artykuł 4

8. Następujące okresy siewu i rozsady:

„Siew

czas: trzecia dekada lutego – druga dekada marca;

Rozsada

czas: druga dekada maja – pierwsza dekada czerwca;”,

otrzymują następujące brzmienie:

„Siew

czas: luty–marzec

Rozsada

czas: maj–czerwiec;”.

Zmiany dotyczące okresu siewu i rozsady są związane ze zmianami klimatycznymi, które miały miejsce na przestrzeni lat. Należy zauważyć, że zmiana ta nie ma wpływu na typowe właściwości organoleptyczne produktu.

9. Następujące zdanie dotyczące sposobu rozsady:

„–	w dołkach kopanych za pomocą specjalnego drewnianego narzędzia »cavicchio«;”,

otrzymuje brzmienie:

„–	w dołkach kopanych za pomocą specjalnego drewnianego narzędzia »cavicchio« lub innych przeznaczonych ku temu narzędzi;”.

Wprowadza się możliwość stosowania innowacyjnych technik rozsady, które umożliwiają uzyskanie produktu o takiej samej jakości, znacznie ograniczając błędy wynikające ze stosowania technik ręcznych. Nie wpływa to na jakość samego produktu.

10. Następujące wymogi dotyczące odległości między roślinami:

„–	rząd pojedynczy: 25–30 cm w rzędach i 70–80 cm między rzędami;

–	rząd podwójny: 35 cm w rzędach, 35 cm pomiędzy dwoma rzędami, 120 cm pomiędzy dwoma rzędami;

–	obniżone grządki (»rasole«): 35 cm w rzędach i 40 cm między rzędami.”,

otrzymują następujące brzmienie:

„Roślina może być prowadzona w rzędach pojedynczych, rzędach podwójnych lub w obniżonych grządkach (»rasole«), z włókniną ogrodniczą lub bez niej oraz o gęstości obsady wynoszącej minimalnie 30 000 roślin na hektar i maksymalnie 57 000 roślin na hektar.”.

Zostały usunięte wzmianki dotyczące odległości między roślinami, ponieważ nadmiernie warunkowały techniki uprawy i były zbyt pracochłonne dla rolników. Poprzez wskazanie ram gęstości obsady wprowadzono również obowiązek przestrzegania odpowiednich odległości między roślinami. Nie ma to wpływu na właściwości produktu. Ponadto nowe sformułowanie przewiduje możliwość stosowania włókniny ogrodniczej w celu zwalczania szkodników.

11. Następujący przepis dotyczący czasu zbioru:

„czas zbioru: od pierwszej dekady sierpnia, kiedy to owoce osiągają typową, purpurowoczerwoną barwę;”,

otrzymuje brzmienie:

„czas zbioru: od chwili gdy owoce osiągają dojrzałość odpowiednią do stanu handlowego, o której mowa w art. 6, do końca produktywności rośliny.”.

Skreśla się wskazanie pierwszej dekady sierpnia jako czasu zbioru na rzecz wprowadzenia informacji o dojrzałości odpowiedniej do stanu handlowego. Niniejsza zmiana związana jest ze zmianami klimatycznymi mającymi wpływ na okres produkcji owoców i czas zbioru.

12. Następujący przepis zawarty w akapicie „Praktyki przetwórcze”:

„Produkt musi być zebrany po osiągnięciu pełnej dojrzałości.”,

otrzymuje brzmienie:

„Produkt przeznaczony do suszenia musi być zbierany od momentu, w którym barwa owoców przechodzi z zielonej do czerwonej, aż osiągnie pełną dojrzałość (purpurową czerwień).”.

Należy przyspieszyć czas zbioru, aby uniknąć sytuacji, w której owoce podczas magazynowania osiągają nadmierną dojrzałość. W rzeczywistości, po zbiorze dojrzewanie owoców trwa nadal, aż do osiągnięcia barwy czerwonej odpowiadającej pełnej dojrzałości.

13. Następujący przepis zawarty w sekcji „Praktyki przetwórcze”:

„Owoce muszą być wyłożone na materiale włókienniczym lub na sieci w pomieszczeniach suchych i dobrze wentylowanych przez co najmniej 2–3 dni i być chronione od światła.”,

otrzymuje brzmienie:

„Owoce mogą pozostać w skrzyniach wykorzystanych do zbioru lub zostać rozłożone na sieci w pomieszczeniach suchych i dobrze wentylowanych przez co najmniej 2– 3 dni i być chronione od światła.”.

Użycie materiału włókienniczego zostało zastąpione użyciem skrzynek wykorzystanych do zbioru ponieważ stanowią lepszą gwarancję ze względów zdrowotnych i higienicznych.

14. Następujący przepis zawarty w sekcji „Praktyki przetwórcze”:

„Szypułki muszą być spięte szeregowo za pomocą cienkiego sznurka, tak aby owoce były uformowane w zwisające pod kątem spirale, o kącie wynoszącym około 120° między jednym, a drugim owocem. Dzięki temu uzyskuje się typową formę naszyjników »collane« lub warkoczy »serte«.”,

otrzymuje brzmienie:

„Papryki można suszyć:

1)	spinając ich szypułki za pomocą cienkiego sznurka w charakterystyczne naszyjniki »collane« lub warkocze »serte«, w których owoce układają się pod kątem, tworząc spirale;

2)	rozmieszczając je na przeznaczonych do tego stojakach.”.

Zmieniono praktyki przetwórcze usuwając wymóg do rozmieszczenia owoców w spirali pod kątem „około 120 stopni”, co jest często trudne do zweryfikowania przez podmioty gospodarcze. Nowe sformułowanie wprowadza możliwość indywidualnego suszenia pojedynczych papryk na przeznaczonych do tego stojakach. Niniejsze wprowadzenie ułatwia dalsze etapy produkcji produktu suszonego.

15. Następujący przepis zawarty w sekcji „Praktyki przetwórcze”:

„»Serte« muszą być wystawione na słońce i pozostać na nim, dopóki zawartość wody nie wyniesie 10–12 %. Następnie muszą zostać umieszczone w dobrze wentylowanych pomieszczeniach.”,

otrzymuje brzmienie:

„Papryki spięte w »serte« lub jako pojedyncze jagody muszą być pośrednio wystawione na słońce lub umieszczone w przeznaczonych do tego, dobrze wentylowanych pomieszczeniach.”.

Przepis dotyczący suszenia, który przewiduje bezpośrednie wystawienie na promienie słoneczne dopóki zawartość wody nie wyniesie 10–12 %, zostaje zastąpiony przepisem przewidującym pośrednie wystawienie na promienie słoneczne lub alternatywnie suszenie w dobrze wentylowanych pomieszczeniach. Celem niniejszej zmiany jest przeciwdziałanie uszkodzeniom produktu spowodowanym bezpośrednim światłem słonecznym, na które jest narażony ze względu na bardzo cienką i delikatną skórkę.

Usunięcie określenia zawartości procentowej wody okazało się niezbędne, ponieważ w niektórych okresach roku klimat nie pozwalał utrzymać wilgotności na poziomie poniżej 12 %. Zmiana ta nie ma wpływu na właściwości organoleptyczne produktu.

16. Następujące przepisy zawarte w akapicie „Praktyki przetwórcze”:

„—	Po zakończonym procesie suszenia papryki są poddawane obróbce w piecu w celu usunięcia pozostałości wilgoci, aby ułatwić dalsze mielenie.

—	Produkt musi być przetwarzany na proszek poprzez mielenie.”,

otrzymują następujące brzmienie:

„Po zakończonym procesie suszenia papryki przeznaczone do mielenia mogą zostać poddane obróbce w piecu w celu usunięcia pozostałości wilgoci.”.

Wraz z nowym sformułowaniem, obróbka w piecu staje się nieobowiązkowa. W ten sposób umożliwia się jej stosowanie wyłącznie w przypadku utrzymywania się nadmiaru wilgoci w produkcie. Ponadto odniesienia do „przetwarzania na proszek poprzez mielenie” zastępuje się zwięzłym wyrażeniem „przeznaczony do mielenia”, który daje technicznie dokładniejszy obraz procesu, któremu produkt jest poddawany.

Artykuł 5

17. Następujący akapit:

„Przy uprawie papryk chronionych oznaczeniem geograficznym »Peperoni di Senise« zezwala się jedynie na praktyki agronomiczne odpowiednie do nadania produktowi szczególnych właściwości.”

został przeniesiony do art. 4

18. Następujący akapit:

„Regionalne jednostki kontroli oraz Consorzio di tutela del Peperone di Senise IGP [konsorcjum ochrony »Peperone di Senise« ChOG], które zostaną ustanowione z inicjatywy Comitato Promotore (komitetu promującego) są odpowiedzialne za weryfikację i sprawdzanie:

—	cech morfologicznych owoców, o których mowa w art. 6,

—	zawartości suchej masy w owocni, która powinna wynosić od 13 do 15 %.

Konsorcjum powinno między innymi:

—	sprawdzać czy gospodarstwa rolne przestrzegają przepisów zawartych w specyfikacji,

—	zapewnić producentom »Peperoni di Senise« niezbędne usługi i pomoc w celu wdrożenia niniejszej specyfikacji,

—	prowadzić rejestr producentów oraz gromadzić dane i informacje dotyczące »Peperoni di Senise«,

—	promować i zarządzać znakiem towarowym oraz planami dotyczącymi regulacji i planowania produkcji objętej ochroną w celu zachowania ich wartości gospodarczej i handlowej oraz norm jakości,

—	prowadzić działania w zakresie kontroli i nadzoru również we współpracy z władzami i organami państwa w celu zapobiegania i zwalczania produktów podrobionych, nieprawidłowości i naruszeń na szkodę »Peperoni di Senise«.”,

otrzymuje brzmienie:

„Każdy etap procesu produkcji jest monitorowany, przy czym dokumentowane są wszystkie nakłady i plony. Dzięki temu oraz dzięki wpisom do prowadzonych przez organ kontrolny odpowiednich rejestrów działek rolnych, na których odbywa się proces uprawy, producentów i przedsiębiorstw pakujących gwarantuje się identyfikowalność produktu. Wszystkie osoby fizyczne i prawne wpisane do poszczególnych rejestrów podlegają nadzorowi prowadzonemu przez organ kontrolny, zgodnie ze specyfikacją produkcji i odpowiednim planem kontroli.”.

Odniesienie do działalności prowadzonej przez regionalne jednostki certyfikujące i konsorcjum zostało usunięte, ponieważ nie ma ono znaczenia w odniesieniu do treści, o której mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1151/2012. Niniejsza zmiana została wprowadzona, by zastąpić poprzedni tekst ustępem zgodnym z przepisami zawartymi w art. 7 lit. d) i art. 37 tego rozporządzenia. W ten sposób dostosowano nową wersję specyfikacji do przepisów obowiązującego prawodawstwa.

Związek

Specyfikację produktu uzupełniono o elementy określone w lit. F) streszczenia, w którym zatwierdzono rejestrację „Peperoni di Senise” w rejestrze ChNP – ChOG Unii Europejskiej. Informacje te przedstawiono również w pkt 5 jednolitego dokumentu załączonego do niniejszego wniosku o zmianę.

Dodaje się art. w brzmieniu:

Istnieje wyraźna charakterystyka „Peperoni di Sense”, która ze względu na szczególne warunki glebowe i środowiskowe obszaru produkcji wyróżnia je znacząco od innych produktów tego samego gatunku. Jest nią wysoka jakość przejawiająca się w cechach takich jak cienka skórka owoców i silnie trzymający się ogonek.

Na oryginalnym obszarze produkcji „Peperoni di Senise” od niepamiętnych czasów uprawia się warzywa, ponieważ jest to obszar nawadniany od dawna i odznacza się warunkami glebowo-klimatycznymi spełniającymi szczególne potrzeby upraw papryki.

Na obszarze terytorium Senise uprawę papryki z powodzeniem wprowadzono wiele lat temu. Dostosowała się ona do właściwości glebowo-klimatycznych, zachowując pewne cechy pierwszych roślin sprowadzonych na ten obszar.

„Peperoni di Senise” mają wyjątkowo cienką skórkę, która pozwala na łatwe wysuszenie naturalnymi metodami właściwymi dla obszaru produkcji, a owoce wykazują predyspozycje do zmielenia. Ponadto inną istotną cechą jest to, że ogonek nie oddziela się od owoców nawet po zakończeniu suszenia. Pozwala to na wiązanie papryk w „collane”.

Opakowanie

Artykuł 7

19. Następujący tekst:

»Peperoni di Senise« należy wprowadzać do obrotu w następujący sposób:

Stan świeży: w skrzyniach drewnianych o pojemności od 12 do 15 kg.

Stan suchy: w »serte« (»collane«) o długości 1,5–2 m.

Przetworzone: w pojemnikach szklanych, nieprzezroczystych, o pojemności 500 i 1 000 g lub torebkach z tworzywa sztucznego z przezroczystym okienkiem, o pojemności 50 i 100 g.

otrzymuje brzmienie:

„»Peperoni di Senise« należy wprowadzać do obrotu w następujący sposób:

Stan świeży: w opakowaniach zgodnych z obowiązującymi przepisami prawnymi.

Stan suchy:

—	w »serte« (»collane«) o maksymalnej długości 2 m,

—	jako jagody pojedyncze w całości lub pozbawione szypułek i nasion, w opakowaniach służących do pakowania żywności zgodnych z obowiązującymi przepisami.

Przetworzone: papryka zmielona w opakowaniach zgodnych z obowiązującymi przepisami.”.

Wraz ze zmianą wprowadza się nowe przepisy dotyczące pakowania produktu świeżego, suchego i zmielonego, pozwalając podmiotom zajmującym się pakowaniem odpowiedzieć na zapotrzebowanie rynku.

Jeśli chodzi o produkt suchy, nowe przepisy uwzględniają również zmiany w art. 6 specyfikacji dotyczące długości „serte” lub „collane” oraz wprowadzenia nowego rodzaju produktu jakim są jagody pojedyncze pozbawione szypułek lub nasion lub ich niepozbawione.

Zmiana niniejszego tekstu ma również zastosowanie do pkt 3.5 jednolitego dokumentu.

Etykietowanie

Artykuł 9

1. Dodano następujące zdanie, które pojawia się już w streszczeniu i dotyczy rejestracji nazwy:

„Produkt wprowadzony do obrotu musi być opatrzony etykietą »Peperoni di Senise« ChOG oraz logo.”.

2. Logo

W związku z nowymi wymaganiami rynku uznano za stosowne zmienić wygląd logo nazwy, tak aby stał się on bardziej nowoczesny.

Logo wygląda następująco:

Opis i parametry techniczne niezbędne do odtworzenia wyżej opisanego logo zostały zawarte w specyfikacji produktu.

Zmiany 20 i 21 mają również zastosowanie do pkt 3.6 jednolitego dokumentu.

Artykuł 8

3. Doprecyzowano odniesienia dotyczące jednostki kontrolującej zgodność ze specyfikacją produktu. Następujący akapit:

„Wdrażanie tej specyfikacji produktu ma nadzorować Ministerstwo Zasobów Rolnych, Żywnościowych i Leśnych, które może korzystać z usług stowarzyszenia producentów w celu monitorowania produkcji »Peperone di Senise« i obrotu nim zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) 2081/92.”,

otrzymuje brzmienie:

„Weryfikację zgodności ze specyfikacją przeprowadza się zgodnie z art. 37 rozporządzenia (UE) nr 1151/2012. Organem nadzorczym odpowiedzialnym za weryfikację specyfikacji jest Agroqualità S.p.A. Viale Cesare Pavese, 305 I – 00144 Roma, Włochy – Tel. +39 0654228675 – Faks +39 0654228692 – e-mail: agroqualita@agroqualita.it”.

JEDNOLITY DOKUMENT

„Peperoni di Senise”

nr UE: PGI–IT-1532-AM01 – 5.9.2019

ChNP () ChOG (X)

1. Nazwa lub nazwy

„Peperoni di Senise”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Typ produktu

Kategoria: 1.6. Owoce, warzywa i zboża, świeże lub przetworzone

3.2. Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

Chronione oznaczenie „Peperoni di Senise” otrzymuje się w wyniku uprawy papryki „capsicum annuum” z rodziny roślin psiankowatych pochodzącej z Ameryki.

Populację papryki uprawianej w Senise nie można przypisać do żadnego oficjalnie uznanego kultywaru. Okazuje się być jednak ekotypem rozpowszechnionym lokalnie.

„Peperoni di Senise” charakteryzują się cienką skórką i niską zawartością wody w owocni, co pozwala na ich szybkie suszenie metodami naturalnymi dzięki pośredniemu wystawieniu na promieniowanie słoneczne lub umieszczeniu w dobrze wentylowanych pomieszczeniach.

„Peperoni di Senise” mogą być wprowadzone do obrotu zarówno w stanie świeżym, jak i przetworzonym.

Produkt świeży odpowiada rodzajom: „spiczasty”, „kłodowaty”, „hakowaty”.

Produkt przetworzony:

—

w „serte” (warkoczach) lub „collane” (naszyjnikach) o długości wahającej się do maksymalnie 2 m o miękkich jagodach (posiadających takie same właściwości morfologiczne jak świeże) uformowanych w zwisające pod kątem spirale, o odpowiednim kącie między jedną, a drugą, o zawartości wody nie wyższej niż 18 % i o barwie czerwonego wina,

—	jako pojedyncze jagody w całości lub jagody pozbawione szypułek i nasion, o zawartości wody nie większej niż 18 %, o barwie czerwonego wina,

—	papryka mielona otrzymana z papryk suszonych mogła być wcześniej poddana obróbce w piecu w celu wyeliminowania wilgoci.

3.3. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

—

3.4. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Etapy uprawy i przetwarzania „Peperoni di Sense” odbywają się na obszarze geograficznym produkcji.

3.5. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

„Peperoni di Senise” należy wprowadzać do obrotu w następujący sposób:

Stan świeży: w opakowaniach zgodnych z obowiązującymi przepisami prawnymi.

Stan suchy:

—	w „serte” („collane”) o maksymalnej długości 2 m,

—	jako jagody pojedyncze w całości lub pozbawione szypułek i nasion, w opakowaniach służących do pakowania żywności zgodnych z obowiązującymi przepisami,

—	przetworzone: papryka zmielona w opakowaniach zgodnych z obowiązującymi przepisami.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Produkt wprowadzony do obrotu musi być opatrzony etykietą „Peperoni di Senise” ChOG oraz logo.

Logo:

Dodatkowe wskazania dotyczące nazw, nazw handlowych i gospodarstw rolnych mogą być stosowane, pod warunkiem że produkt zawsze spełnia wymogi specyfikacji produktu i nie wprowadza konsumentów w błąd.

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar produkcji tego oznaczenia geograficznego obejmuje terytoria gmin: Senise, Francavilla S.S., Chiaromonte, Valsinni, Colobraro, Tursi, Noepoli, S. Giorgio Lucano, Sant’Arcangelo, Roccanova, Montalbano Jónico i Craco.

5. Związek z obszarem geograficznym

Dzięki szczególnym warunkom glebowymi i środowiskowym obszaru produkcji „Peperoni di Senise” mają istotną właściwość, która wyróżnia je znacząco spośród innych produktów tego samego gatunku. Jest nią wysoka jakość przejawiająca się w cechach takich jak cienka skórka owoców i silnie trzymający się ogonek.

Odesłanie do publikacji specyfikacji produktu

(art. 6 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia)

Skonsolidowany tekst specyfikacji produkcji znajduje się pod następującym adresem: http://www.politicheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/3335”

lub

bezpośrednio na stronie głównej Ministerstwa Polityki Rolnej, Żywnościowej i Leśnej (www.politicheagricole.it) po otwarciu zakładki „Qualità” (u góry po prawej stronie ekranu), kliknięciu „Prodotti DOP IGP e STG” (po lewej stronie ekranu), a następnie odnośnika „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE”.

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

		ISSN 1977-1002
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 223

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Rocznik 63 7 lipca 2020

Spis treści		Strona
	II Komunikaty
	KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisja Europejska
2020/C 223/01	Aktualizacja załącznika II oraz tabel 1 i 2 w załączniku IIIb w odniesieniu do obowiązujących wartości euro zgodnie z art. 10a dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/76/UE	1
2020/C 223/02	Komunikat Komisji Wytyczne w sprawie stosowania w praktyce kryterium zasadniczej funkcji w odniesieniu do definicji usługi platformy udostępniania wideo zgodnie z dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych	3
2020/C 223/03	Komunikat Komisji Wytyczne na podstawie art. 13 ust. 7 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych dotyczące obliczania udziału utworów europejskich w katalogach usług na żądanie oraz definicji małej liczby odbiorców i niskiego obrotu	10

	IV Informacje
	INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisja Europejska
2020/C 223/04	Kursy walutowe euro — 6 lipca 2020 r.	17

	Maksymalnie trzy osie	Minimalnie cztery osie
EURO 0	1 475	2 472
EURO I	1 282	2 140
EURO II	1 116	1 861
EURO III	970	1 617
EURO IV oraz czystsze	882	1 471

Cent/pojazdokilometr	Drogi podmiejskie (łącznie z autostradami)	Drogi międzymiastowe (łącznie z autostradami)
EURO 0	17,8	13,3
EURO I	12,2	8,9
EURO II	10,0	7,8
EURO III	7,8	6,7
EURO IV	4,5	3,4
EURO V po 31 grudnia 2013 r.	0	0
EURO V po 31 grudnia 2013 r.	3,4	2,3
EURO VI po 31 grudnia 2017 r.	0	0
EURO VI po 31 grudnia 2017 r.	2,3	1,2
Mniej zanieczyszczające niż klasa EURO VI	0	0

	V Ogłoszenia
	POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI
	Komisja Europejska
2020/C 223/05	Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.9880 – Permira/Warburg/Tilney/Smith & Williamson) Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej ( 1 )	18
	INNE AKTY
	Komisja Europejska
2020/C 223/06	Publikacja wniosku o zatwierdzenie zmiany w specyfikacji produktu, która nie jest zmianą nieznaczną, zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	20
2020/C 223/07	Publikacja wniosku o zatwierdzenie zmiany w specyfikacji produktu, która nie jest zmianą nieznaczną, zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	31

	Waluta	Kurs wymiany
USD	Dolar amerykański	1,1325
JPY	Jen	121,78
DKK	Korona duńska	7,4516
GBP	Funt szterling	0,90505
SEK	Korona szwedzka	10,4848
CHF	Frank szwajcarski	1,0642
ISK	Korona islandzka	157,20
NOK	Korona norweska	10,6218
BGN	Lew	1,9558
CZK	Korona czeska	26,705
HUF	Forint węgierski	352,83
PLN	Złoty polski	4,4689
RON	Lej rumuński	4,8375
TRY	Lir turecki	7,7743
AUD	Dolar australijski	1,6230
CAD	Dolar kanadyjski	1,5333
HKD	Dolar Hongkongu	8,7769
NZD	Dolar nowozelandzki	1,7293
SGD	Dolar singapurski	1,5753
KRW	Won	1 350,51
ZAR	Rand	19,2761
CNY	Yuan renminbi	7,9498
HRK	Kuna chorwacka	7,5610
IDR	Rupia indonezyjska	16 328,00
MYR	Ringgit malezyjski	4,8441
PHP	Peso filipińskie	55,871
RUB	Rubel rosyjski	81,3769
THB	Bat tajlandzki	35,158
BRL	Real	5,9745
MXN	Peso meksykańskie	25,1207
INR	Rupia indyjska	84,4535


	(1) Tekst mający znaczenie dla EOG.