Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2019/C 230/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 220 z 1.7.2019

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 213 z 24.6.2019

Dz.U. C 206 z 17.6.2019

Dz.U. C 187 z 3.6.2019

Dz.U. C 182 z 27.5.2019

Dz.U. C 172 z 20.5.2019

Dz.U. C 164 z 13.5.2019

Teksty te są dostępne na stronie internetowej:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft Öffentlicher Dienst/Republik Österreich

(Sprawa C-24/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek - Dyrektywa 2000/78/WE - Wyłączenie doświadczenia zawodowego zdobytego przed ukończeniem 18. roku życia - Nowy system wynagradzania i awansów - Utrzymanie odmiennego traktowania - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 TFUE - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Artykuł 7 ust. 1 - Uregulowanie krajowe przewidujące częściowe uwzględnienie wcześniejszych okresów zatrudnienia)

(2019/C 230/02)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberster Gerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft Öffentlicher Dienst

Strona pozwana: Republik Österreich

Sentencja

1)

Artykuły 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w związku z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wchodzącemu w życie z mocą wsteczną i przewidującemu, w celu zakończenia dyskryminacji ze względu na wiek, przeniesienie pracowników kontraktowych pełniących służbę do nowego systemu wynagradzania i awansów, w ramach którego pierwsze zaszeregowanie tych pracowników kontraktowych jest określane przy uwzględnieniu ich ostatniego wynagrodzenia pobieranego na podstawie wcześniejszego systemu.

2)

W sytuacji gdyby nie można było dokonać wykładni przepisów krajowych w sposób zgodny z dyrektywą 2000/78, sąd krajowy powinien w ramach swojej właściwości zapewnić ochronę prawną wynikającą dla podmiotów prawa z tej dyrektywy i zagwarantować jej pełną skuteczność, odstępując w razie potrzeby od zastosowania wszelkiego niezgodnego z nią przepisu prawa krajowego. Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że gdy stwierdzono dyskryminację niezgodną z prawem Unii, i tak długo, jak długo środki przywracające równe traktowanie nie zostały przyjęte, przywrócenie równego traktowania w wypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym wymaga przyznania pracownikom kontraktowym znajdującym się w niekorzystnej sytuacji w ramach dawnego systemu wynagradzania i awansów takich samych uprawnień jak te, z których korzystają pracownicy kontraktowi uprzywilejowani w ramach tego systemu, zarówno w zakresie uwzględnienia okresów służby ukończonych przed osiągnięciem 18. roku życia, jak i w zakresie awansu w ramach skali wynagrodzeń i, w konsekwencji, przyznania dyskryminowanym pracownikom kontraktowym odszkodowania pieniężnego w wysokości różnicy między kwotą wynagrodzenia, jakie dany pracownik kontraktowy powinien był otrzymać, gdyby nie był traktowany w sposób dyskryminujący, a kwotą wynagrodzenia, jaką faktycznie otrzymał.

3)

Artykuł 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego aby określić staż pracy pracownika kontraktowego w ramach skali wynagrodzeń, uwzględnia się w całości wcześniejsze okresy zatrudnienia ukończone w ramach stosunku pracy łączącego tego pracownika z jednostką samorządu terytorialnego lub gminą państwa członkowskiego Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Republiki Turcji lub Konfederacji Szwajcarskiej, z organem Unii Europejskiej lub organizacją międzyrządową, której członkiem jest Republika Austrii, lub z innymi podobnymi podmiotami, podczas gdy wszelki inny okres wcześniejszego zatrudnienia uwzględnia się jedynie do wysokości 10 lat oraz w zakresie, w jakim zatrudnienie to jest istotne.

---

(1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Austria) — Martin Leitner/Landespolizeidirektion Tirol

(Sprawa C-396/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek - Dyrektywa 2000/78/WE - Wyłączenie doświadczenia zawodowego zdobytego przed ukończeniem 18. roku życia - Nowy system wynagradzania i awansów - Utrzymanie odmiennego traktowania - Prawo do skutecznego środka prawnego - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Uzasadnienia)

(2019/C 230/03)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Martin Leitner

Strona pozwana: Landespolizeidirektion Tirol

Sentencja

1)

Artykuły 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w związku z art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wchodzącemu w życie z mocą wsteczną i przewidującemu, w celu zakończenia dyskryminacji ze względu na wiek, przeniesienie urzędników pełniących służbę do nowego systemu wynagradzania i awansów, w ramach którego pierwsze zaszeregowanie tych urzędników jest określane przy uwzględnieniu ich ostatniego wynagrodzenia pobieranego na podstawie wcześniejszego systemu.

2)

Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 9 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym ogranicza zakres kontroli, jaką mogą przeprowadzić sądy krajowe, wykluczając kwestie związane z podstawą „kwoty przeniesienia” obliczonej zgodnie z regułami dawnego systemu wynagradzania i awansów.

3)

W sytuacji gdyby nie można było dokonać wykładni przepisów krajowych w sposób zgodny z dyrektywą 2000/78, sąd krajowy powinien w ramach swojej właściwości zapewnić ochronę prawną wynikającą dla podmiotów prawa z tej dyrektywy i zagwarantować jej pełną skuteczność, odstępując w razie potrzeby od zastosowania wszelkiego niezgodnego z nią przepisu prawa krajowego. Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że gdy stwierdzono dyskryminację niezgodną z prawem Unii, i tak długo, jak długo środki przywracające równe traktowanie nie zostały przyjęte, przywrócenie równego traktowania w wypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym wymaga przyznania urzędnikom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji w ramach dawnego systemu wynagradzania i awansów takich samych uprawnień jak te, z których korzystają urzędnicy uprzywilejowani w ramach tego systemu, zarówno w zakresie uwzględnienia okresów służby ukończonych przed osiągnięciem 18. roku życia, jak i w zakresie awansu w ramach skali wynagrodzeń i, w konsekwencji, przyznania dyskryminowanym urzędnikom odszkodowania pieniężnego w wysokości różnicy między kwotą wynagrodzenia, jakie dany urzędnik powinien był otrzymać, gdyby nie był traktowany w sposób dyskryminujący, a kwotą wynagrodzenia, jaką faktycznie otrzymał.

---

(1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Monachos Eirinaios, kata kosmon Antonios Giakoumakis tou Emmanouil/Dikigorikos Syllogos Athinon

(Sprawa C-431/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 98/5/WE - Dostęp do zawodu prawnika - Mnich, który uzyskał kwalifikacje zawodowe prawnika w państwie członkowskim innym niż przyjmujące państwo członkowskie - Artykuł 3 ust. 2 - Warunek rejestracji we właściwych organach przyjmującego państwa członkowskiego - Zaświadczenie o rejestracji we właściwych organach państwa członkowskiego pochodzenia - Odmowa dokonania rejestracji - Przepisy dotyczące wykonywania zawodu i zasady deontologii - Niekompatybilność statusu mnicha z wykonywaniem zawodu prawnika)

(2019/C 230/04)

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Symvoulio tis Epikrateias

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Monachos Eirinaios, kata kosmon Antonios Giakoumakis tou Emmanouil

Strona pozwana: Dikigorikos Syllogos Athinon

Sentencja

Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych należy interpretować w ten sposób, że ze względu na przewidzianą w tych przepisach niekompatybilność statusu mnicha z wykonywaniem zawodu prawnika stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, które zabraniają prawnikowi posiadającemu status mnicha, zarejestrowanemu jako prawnik we właściwych organach państwa członkowskiego pochodzenia, zarejestrowania się we właściwych organach przyjmującego państwa członkowskiego w celu wykonywania zawodu na podstawie tytułu zawodowego uzyskanego w kraju pochodzenia.

---

(1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2018.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. — Landeskreditbank Baden-Württemberg — Förderbank/Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska

(Sprawa C-450/17 P) (1)

(Odwołanie - Polityka gospodarcza i pieniężna - Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 - Artykuł 6 ust. 4 - Rozporządzenie (UE) nr 468/2014 - Artykuł 70 ust. 1 - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Zadania powierzone Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) - Jednolity mechanizm nadzorczy - Wykonywanie tych zadań przez właściwe organy krajowe - „Mniej istotna” instytucja kredytowa - „Szczególne okoliczności” uzasadniające uznanie instytucji kredytowej za „mniej istotną”)

(2019/C 230/05)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Landeskreditbank Baden-Württemberg-Förderbank (przedstawiciele: A. Glos, T. Lübbig i M. Benzing, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou i R. Bax, pełnomocnicy, wspierani przez H.G. Kamanna, Rechtsanwalt), Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i K.P. Wojcik, pełnomocnicy)

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje oddalone.

2)	Landeskreditbank Baden-Württemberg — Förderbank zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di Appello di Trento — Włochy) — Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR/Fabio Rossato, Conservatorio di Musica F.A. Bonporti

(Sprawa C-494/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Praca na czas określony - Umowy zawierane z pracodawcą z sektora publicznego - Sankcje za nadużywanie umów o pracę na czas określony - Przekształcenie stosunku pracy w stosunek pracy na czas nieokreślony - Ograniczenie mocy wstecznej przekształcenia - Brak rekompensaty finansowej)

(2019/C 230/06)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Corte di Appello di Trento

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Ministero dell;Istruzione, dell’Università e della Ricerca — MIUR

Strona pozwana: Fabio Rossato, Conservatorio di Musica F.A. Bonporti

Sentencja

Wykładni klauzuli 5 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które — tak jak stosują je najwyższe sądy krajowe — w wypadku nauczycieli z sektora publicznego, których stosunek pracy na czas określony został z ograniczoną mocą wsteczną przekształcony w stosunek pracy na czas nieokreślony, wyklucza wszelkie prawo do odszkodowania finansowego z powodu nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony, jeżeli takie przekształcenie nie jest ani wątpliwe, ani nieprzewidywalne, ani niepewne oraz jeżeli ograniczenie uwzględnienia stażu pracy nabytego na podstawie wspomnianych kolejnych umów o pracę na czas określony jest środkiem proporcjonalnym do celów ukarania tego nadużycia, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

---

(1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Polska) — Związek Gmin Zagłębia Miedziowego w Polkowicach/Szef Krajowej Administracji Skarbowej

(Sprawa C-566/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 168 lit. a) - Odliczenie podatku naliczonego - Zasada neutralności VAT - Podatnik wykonujący jednocześnie działalność gospodarczą oraz działalność niemającą charakteru gospodarczego - Towary i usługi nabyte w celu realizacji transakcji podlegających opodatkowaniu VAT i transakcji niepodlegających opodatkowaniu VAT - Brak kryteriów podziału w przepisach krajowych - Zasada legalizmu podatkowego)

(2019/C 230/07)

Język postępowania: polski

Sąd odsyłający

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Związek Gmin Zagłębia Miedziowego w Polkowicach

Strona przeciwna: Szef Krajowej Administracji Skarbowej

Sentencja

Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on praktyce krajowej zezwalającej podatnikowi na pełne odliczenie podatku od wartości dodanej (VAT) naliczonego w związku z nabyciem przez niego towarów i usług w celu prowadzenia zarówno działalności gospodarczej, opodatkowanej VAT, jak i działalności niemającej charakteru gospodarczego, która nie wchodzi w zakres stosowania VAT, ze względu na brak we właściwych przepisach podatkowych szczególnych uregulowań dotyczących kryteriów i metod podziału, które umożliwiłyby podatnikowi określenie części tego VAT naliczonego, którą należy uważać za związaną, odpowiednio, z jego działalnością gospodarczą i z działalnością niemającą charakteru gospodarczego.

---

(1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2019.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën/L.W. Geelen

(Sprawa C-567/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 9 ust. 2 lit. c) i e) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 52 lit. a) - Artykuł 56 ust. 1 lit. k) - Świadczenie usług - Miejsce transakcji podlegających opodatkowaniu - Miejsce opodatkowania - Interaktywne sesje o charakterze erotycznym z transmisją na żywo przez Internet - Działalność rozrywkowa - Pojęcie - Miejsce, w którym usługa jest faktycznie świadczona)

(2019/C 230/08)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

Strona przeciwna: L.W. Geelen

Sentencja

1)

Artykuł 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2002/38/WE z dnia 7 maja 2002 r., oraz art. 52 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że świadczenie kompleksowej usługi takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, polegające na oferowaniu interaktywnych sesji o charakterze erotycznym z transmisją na żywo przez Internet, stanowi „działalność rozrywkową” w rozumieniu tych przepisów. Należy uznać, że w rozumieniu tych przepisów usługa ta jest „faktycznie świadczona” w miejscu, gdzie usługodawca ma siedzibę swojej działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego świadczona jest ta usługa, a w przypadku braku takiego miejsca — w jego stałym lub zwykłym miejscu zamieszkania.

2)

Artykuł 9 ust. 2 lit. e) tiret dwunaste szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2002/38, i art. 56 ust. 1 lit. k) dyrektywy 2006/112 w związku z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1777/2005 z dnia 17 października 2005 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 77/388/EWG w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usługi takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, polegające na oferowaniu interaktywnych sesji o charakterze erotycznym z transmisją na żywo przez Internet, nie wchodzi, jeśli usługa ta jest świadczona na rzecz odbiorców znajdujących się w państwie członkowskim usługodawcy, w zakres stosowania tych przepisów.

---

(1)  Dz.U. C 424 z 11.2.2017.

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus — Estonia) — Mittetulundusühing Järvelaev/Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

(Sprawa C-580/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 - Stosowanie ratione temporis - Artykuł 72 - Czas trwania operacji związanych z inwestycjami - Istotna modyfikacja współfinansowanej operacji inwestycyjnej - Obiekt zakupiony przy pomocy operacji inwestycyjnej współfinansowanej przez EFRROW i wynajęty przez beneficjenta wsparcia osobie trzeciej - Finansowanie wspólnej polityki rolnej, zarządzanie nią i monitorowanie jej - Rozporządzenie (WE) nr 1306/2013 - Artykuły 54 i 56 - Obowiązek państw członkowskich przeprowadzania procedury odzyskiwania nienależnych płatności wynikających z nieprawidłowości lub zaniedbań - Pojęcie „nieprawidłowości” - Wszczęcie procedury odzyskiwania należności)

(2019/C 230/09)

Język postępowania: estoński

Sąd odsyłający

Riigikohus

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Mittetulundusühing Järvelaev

Strona pozwana: Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

Sentencja

1)

Trwałość operacji inwestycyjnej, która, jak w postępowaniu głównym, została zatwierdzona i była współfinansowana przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) za okres programowania 2007–2013, należy oceniać w świetle art. 72 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Jeżeli odzyskanie kwot nienależnie wypłaconych w ramach tej operacji następuje po zakończeniu wspomnianego okresu programowania, a mianowicie po dniu 1 stycznia 2014 r., powinno się opierać na art. 56 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008.

2)

Fakt, że beneficjent wsparcia takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wypłaconego w ramach operacji inwestycyjnych współfinansowanych przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) z tytułu osi Leader, o której mowa w rozporządzeniu nr 1698/2005, wynajmuje zakupiony w drodze tego wsparcia obiekt osobie trzeciej, używającej go do tej samej działalności, którą powinien wykonywać beneficjent wspomnianego wsparcia, może stanowić istotną modyfikację współfinansowanej operacji inwestycyjnej w rozumieniu art. 72 ust. 1 tego rozporządzenia, co powinien zbadać sąd odsyłający przy uwzględnieniu wszystkich rozpatrywanych okoliczności faktycznych i prawnych w świetle alternatywnych warunków, o których mowa w lit. a) i b) tego przepisu. W celu stwierdzenia istnienia nienależnej korzyści przyznanej przedsiębiorstwu lub podmiotowi publicznemu w rozumieniu art. 72 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia obowiązkiem właściwego organu krajowego, jeżeli jest on zobowiązany do zbadania, czy przedsiębiorstwu lub podmiotowi publicznemu przyznano nienależne korzyści, jest ustalenie, pod kontrolą właściwych sądów krajowych, na czym konkretnie polega nienależna korzyść. Kwestia, czy uwzględniając okoliczności faktyczne i prawne, faktyczny użytkownik wparcia otrzymałby wsparcie projektu, gdyby sam złożył wniosek tej samej treści, mimo że istotna, nie ma decydującego znaczenia dla zastosowania wspomnianego art. 72 ust. 1 lit. a).

3)

Artykuł 72 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zobowiązuje beneficjenta wsparcia wypłaconego w ramach operacji inwestycyjnej współfinansowanej przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) do zachowania i użytkowania osobiście obiektu zakupionego w ramach tej operacji inwestycyjnej przez okres co najmniej pięciu lat od daty wypłaty ostatniej części wsparcia.

4)

Artykuł 56 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1306/2013 należy interpretować w ten sposób, że stanowi nieprawidłowość w rozumieniu tego przepisu brak wdrożenia przez beneficjenta wsparcia przyznanego w ramach operacji inwestycyjnej współfinansowanej przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) z tytułu osi Leader, o której mowa w rozporządzeniu nr 1698/2005, jednego z elementów operacji wskazanych przez beneficjenta we wniosku o przyznanie wsparcia stanowiącego jedno z kryteriów, w oparciu o które były oceniane wnioski o przyznanie wsparcia celem określenia ich pozycji w rankingu, mimo że to kryterium nie jest wymagane w przepisach krajowych w tej dziedzinie, pod warunkiem że brak wdrożenia takiego elementu leży u podstaw istotnej modyfikacji w rozumieniu art. 72 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 operacji inwestycyjnej, co powinien ustalić sąd odsyłający.

5)

Artykuł 56 rozporządzenia nr 1306/2013 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie temu, by procedura odzyskania nienależnie wypłaconego wsparcia została wszczęta przed upływem terminu pięciu lat od podjęcia decyzji o finansowaniu przez instytucję zarządzającą. Przepis ten nie sprzeciwia się również temu, by taka procedura odzyskiwania wsparcia była kontynuowana w przypadku, gdy w toku postępowania beneficjent wsparcia zaprzestał uchybienia uzasadniającego wszczęcie wspomnianej procedury.

---

(1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — SF/Inspecteur van de Belastingdienst

(Sprawa C-631/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 11 ust. 3 lit. e) - Obywatel państwa członkowskiego pracujący na pokładzie statku pod banderą państwa trzeciego - Pracodawca mający siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania pracownika - Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie)

(2019/C 230/10)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: SF

Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst

Sentencja

Artykuł 11 ust. 3 lit. e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że sytuacja taka jak w sprawie w postępowaniu głównym, w której osoba — mimo iż pracuje jako marynarz dla pracodawcy mającego siedzibę w jednym z państw członkowskich, na statku pływającym pod banderą państwa trzeciego i poza terytorium Unii Europejskiej — zachowała miejsce zamieszkania w państwie członkowskim pochodzenia, jest objęta zakresem zastosowania tego przepisu, w związku z czym ustawodawstwem mającym zastosowanie do tej sytuacji jest ustawodawstwo państwa członkowskiego miejsca zamieszkania tej osoby.

---

(1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Lombardia — Włochy) — EN.SA. Srl/Agenzia delle Entrate — Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso

(Sprawa C-712/17) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Transakcje fikcyjne - Brak możliwości odliczenia podatku - Obowiązek wystawcy faktury zapłaty wyszczególnionego na fakturze VAT - Grzywna w wysokości równej nienależnie odliczonej kwocie VAT - Zgodność z zasadami neutralności VAT i proporcjonalności)

(2019/C 230/11)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione Tributaria Regionale di Lombardia

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: EN.SA. Srl

Strona przeciwna: Agenzia delle Entrate — Direzione Regionale Lombardia Ufficio Contenzioso

Sentencja

1)

W sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której fikcyjne transakcje sprzedaży energii elektrycznej dokonywane w sposób „okrężny” pomiędzy tymi samymi podmiotami i opiewające na te same kwoty nie spowodowały utraty wpływów podatkowych, dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w świetle zasad neutralności i proporcjonalności, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisom prawa krajowego, które wykluczają możliwość odliczenia podatku od wartości dodanej (VAT) w odniesieniu do transakcji fikcyjnych, zobowiązując jednocześnie osoby, które wykazują VAT na fakturze, do zapłaty tego podatku, w tym z tytułu fikcyjnej transakcji, pod warunkiem iż prawo krajowe umożliwia dokonanie korekty zobowiązania podatkowego wynikającego z owego zobowiązania, jeżeli wystawca faktury, który nie działał w dobrej wierze, zapobiegnie w stosownym czasie i całkowicie niebezpieczeństwu uszczuplenia dochodów podatkowych, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.

2)

Zasady proporcjonalności i neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, na podstawie którego niezgodne z prawem odliczenie VAT podlega grzywnie w wysokości równej kwocie dokonanego odliczenia.

---

(1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okrazhen sad — Blagoevgrad — Bułgaria) — Brian Andrew Kerr/Pavlo Postnov, Natalia Postnova

(Sprawa C-25/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 7 pkt 1 lit. a) - Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących umowy - Pojęcie „spraw dotyczących umowy” - Uchwała zgromadzenia ogólnego współwłaścicieli nieruchomości - Ciążące na współwłaścicielach zobowiązanie do wnoszenia określonych w rzeczonej uchwale corocznych składek na poczet budżetu wspólnoty mieszkaniowej - Powództwo zmierzające do wyegzekwowania tego zobowiązania - Prawo właściwe dla zobowiązań umownych - Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 - Artykuł 4 ust. 1 lit. b) i c) - Pojęcia „umowy o świadczenie usług” i „umowy, której przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości” - Uchwała zgromadzenia ogólnego współwłaścicieli nieruchomości dotycząca kosztów utrzymania części wspólnych)

(2019/C 230/12)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Okrazhen sad — Blagoevgrad

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Brian Andrew Kerr

Strona pozwana: Pavlo Postnov, Natalia Postnova

Sentencja

1)

Artykuł 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy zobowiązanie do zapłaty wynika z uchwały zgromadzenia ogólnego współwłaścicieli budynku wielomieszkaniowego nieposiadającego osobowości prawnej i ustanowionego specjalnie na mocy ustawy w celu wykonywania niektórych praw, przyjętej przez większość członków wspólnoty mieszkaniowej, lecz wiążącej wszystkich jej członków, spór dotyczący owego zobowiązania do zapłaty należy uznać za należący do zakresu pojęcia „spraw dotyczących umowy” w rozumieniu tego przepisu.

2)

Artykuł 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) należy interpretować w ten sposób, że spór, taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, dotyczący wynikającego z uchwały ogólnego zgromadzenia współwłaścicieli budynku mieszkalnego zobowiązania do zapłaty kosztów utrzymania części wspólnych tego budynku, należy uznać za spór dotyczący umowy o świadczenie usług w rozumieniu rzeczonego przepisu.

---

(1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Antonio Pasquale Mastromartino/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

(Sprawa C-53/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Rynki instrumentów finansowych - Dyrektywa 2004/39/WE - Artykuły 8, 23, 50 i 51 - Zakres stosowania - Doradca finansowy uprawniony do oferowania usług poza lokalami przedsiębiorstwa - Pracownik występujący jako oskarżony w postępowaniu karnym - Ustawodawstwo krajowe przewidujące możliwość czasowego zakazania prowadzenia działalności - Swobody podstawowe - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Brak możliwości zastosowania)

(2019/C 230/13)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Antonio Pasquale Mastromartino

Strona przeciwna: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

Sentencja

Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/39/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniającą dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 93/22/EWG, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/78/UE z dnia 24 listopada 2010 r., w szczególności jej art. 8, 23, 50 i 51, art. 49 i 56 TFUE, a także zasady niedyskryminacji i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym czasowy zakaz prowadzenia działalności doradcy finansowego uprawnionego do oferowania usług poza lokalami przedsiębiorstwa nie wchodzi ani w zakres stosowania owej dyrektywy, ani art. 49 i 56 TFUE, ani też zasad niedyskryminacji i proporcjonalności. W takiej sytuacji art. 8, 23, 50 i 51 tej dyrektywy, art. 49 i 56 TFUE, a także zasady niedyskryminacji i proporcjonalności nie stoją na przeszkodzie takiemu zakazowi.

---

(1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Czechy) — A-PACK CZ s.r.o./Odvolací finanční ředitelství

(Sprawa C-127/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 90 i 273 - Całkowite lub częściowe niewywiązanie się z płatności przez dłużnika kwoty należnej podatnikowi z tytułu transakcji podlegającej VAT - Podstawa opodatkowania - Obniżenie - Zasada neutralności podatkowej i zasada proporcjonalności)

(2019/C 230/14)

Język postępowania: czeski

Sąd odsyłający

Nejvyšší správní soud

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: A-PACK CZ s.r.o.

Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

Sentencja

Artykuł 90 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują, że podatnik nie może dokonać korekty podstawy opodatkowania podatkiem od wartości dodanej (VAT) w przypadku całkowitego lub częściowego niewywiązania się z płatności przez dłużnika kwoty należnej z tytułu transakcji podlegającej temu podatkowi, jeżeli dłużnik ten nie jest już podatnikiem VAT.

---

(1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León — Hiszpania) — Violeta Villar Láiz/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

(Sprawa C-161/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Dyrektywa 79/7/EWG - Artykuł 4 - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć - Dyskryminacja pośrednia - Praca w niepełnym wymiarze czasu pracy - Obliczanie wysokości emerytury)

(2019/C 230/15)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Violeta Villar Láiz

Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

Sentencja

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym wysokość emerytury o charakterze składkowym przysługującej pracownikowi zatrudnionemu w niepełnym wymiarze czasu pracy oblicza się poprzez pomnożenie podstawy wymiaru, ustalanej na podstawie rzeczywiście uzyskanych wynagrodzeń i rzeczywiście opłaconych składek, przez wartość procentową, która zależy od długości okresu składkowego, przy czym do tego samego okresu stosuje się współczynnik obniżający równy stosunkowi między rzeczywiście przepracowanym czasem pracy w niepełnym wymiarze godzin a czasem pracy przepracowanym przez porównywalnego pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze godzin oraz podwyższa się go poprzez zastosowanie współczynnika wynoszącego 1,5, w zakresie, w jakim wspomniane uregulowanie stawia w szczególnie niekorzystnym położeniu pracowników płci żeńskiej w porównaniu do pracowników płci męskiej.

---

(1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.

Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije — Słowenia) — Jadran Dodič/Banka Koper, Alta Invest

(Sprawa C-194/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Przejęcie przedsiębiorstw - Dyrektywa 2001/23/WE - Artykuł 1 ust. 1 - Zakres stosowania - Kryteria oceny przejęcia - Przejęcie klientów - Przeniesienie wszystkich usług finansowych banku, z wyłączeniem personelu, do spółki pośrednictwa giełdowego)

(2019/C 230/16)

Język postępowania: słoweński

Sąd odsyłający

Vrhovno sodišče Republike Slovenije

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Jadran Dodič

Strona pozwana: Banka Koper, Alta Invest

Sentencja

Wykładni art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy dokonywać w ten sposób, że przejęcie instrumentów finansowych i innych aktywów klientów pierwszego przedsiębiorstwa przez drugie przedsiębiorstwo w następstwie zaprzestania prowadzenia przez to pierwsze działalności, na podstawie umowy, do której zawarcia zobowiązuje ustawodawstwo krajowe, nawet gdy klienci pierwszego przedsiębiorstwa mogą swobodnie decydować o niepowierzaniu drugiemu przedsiębiorstwu zarządzania swoimi papierami wartościowymi na giełdzie, może stanowić przejęcie przedsiębiorstwa albo części przedsiębiorstwa, jeśli zostanie wykazane przejęcie klientów, czego ocena jest zadaniem sądu odsyłającego. W tym kontekście nawet bardzo wysoka liczba klientów, którzy faktycznie przenieśli swoje rachunki, nie może sama w sobie być rozstrzygająca dla zakwalifikowania transakcji jako „przejęcia”, a okoliczność, że pierwsze przedsiębiorstwo współpracuje jako zależna spółka maklerska z drugim przedsiębiorstwem, nie ma co do zasady żadnego znaczenia.

---

(1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalny złożony przez Landesverwaltungsgericht Tirol — Austria) — PI/Landespolizeidirektion Tirol

(Sprawa C-230/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 49 TFUE - Artykuł 15 ust. 2 i art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Swoboda przedsiębiorczości i świadczenia usług - Ograniczenie - Decyzja o niezwłocznym zamknięciu zakładu handlowego - Brak uzasadnienia - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Zapobieganie popełnianiu przestępstw względem osób uprawiających prostytucję - Ochrona zdrowia publicznego - Proporcjonalny charakter ograniczenia swobody przedsiębiorczości - Artykuły 47 i 48 karty praw podstawowych - Skuteczność kontroli sądowej - Prawo do obrony - Ogólna zasada prawa do dobrej administracji)

(2019/C 230/17)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesverwaltungsgericht Tirol

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: PI

Strona przeciwna: Landespolizeidirektion Tirol

Sentencja

Artykuł 49 TFUE, art. 15 ust. 2 i art. 16, 47 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz ogólną zasadę prawa do dobrej administracji należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te będące przedmiotem sprawy rozstrzyganej w postępowaniu głównym sprzeciwiają się one obowiązywaniu uregulowania krajowego, które przewiduje, że organ administracyjny może podjąć decyzję o zamknięciu ze skutkiem natychmiastowym zakładu handlowego, z uwagi na to, że organ ten podejrzewa, iż w zakładzie tym jest prowadzona działalność w zakresie prostytucji bez wymaganego tym uregulowaniem krajowym zezwolenia w zakresie, w jakim po pierwsze, wspomniane uregulowanie nie wymaga, aby taka decyzja była uzasadniona, pod względem faktycznym i prawnym, na piśmie i przekazana jej adresatowi, a po drugie, wymaga, aby wniosek o uchylenie tejże decyzji był uzasadniony przez jej adresata.

---

(1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. — Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej/Yosu Galocha

(Sprawa C-243/18 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Konkurs - Wyrok stwierdzający nieważność - Zakres stwierdzenia nieważności - Wyważenie wchodzących w grę interesów - Stwierdzenie nieważności list rezerwy kadrowej - Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zatrudnienia laureatów znajdujących się na tych listach)

(2019/C 230/18)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnoszący odwołanie: Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej (przedstawiciele: G. Poszler i R. Hanak, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Yosu Galocha (przedstawiciel: A. Asmaryan Degtyareva, abogada)

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje oddalone.

2)	Europejskie Wspólne Przedsięwzięcie na rzecz Realizacji Programu ITER i Rozwoju Energii Termojądrowej pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.

Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — Stadt Euskirchen/Rhenus Veniro GmbH & Co. KG

(Sprawa C-253/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Transport - Usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 - Artykuł 5 ust. 1 i 2 - Bezpośrednie udzielenie zamówienia - Umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie autobusowego i tramwajowego transportu pasażerskiego - Warunki - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 12 - Dyrektywa 2014/25/UE - Artykuł 28)

(2019/C 230/19)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Oberlandesgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Stadt Euskirchen

Strona pozwana: Rhenus Veniro GmbH & Co. KG

przy udziale: SVE Stadtverkehr Euskirchen GmbH, RVK Regionalverkehr Köln GmbH

Sentencja

Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do bezpośredniego udzielania zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu autobusowego, które nie mają formy umów koncesji w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji.

---

(1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Verdi Ambiente e Società (VAS) — Aps Onlus, Movimento Legge Rifiuti Zero per l’Economia Circolare Aps/Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.

(Sprawa C-305/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/98/WE - Odzyskiwanie lub unieszkodliwianie odpadów - Wdrożenie zintegrowanego systemu gospodarowania odpadami zapewniającego samowystarczalność krajową - Tworzenie spalarni lub zwiększanie wydajności istniejących instalacji - Kwalifikacja spalarni jako „strategicznych obiektów infrastruktury i instalacji o istotnym znaczeniu krajowym” - Poszanowanie zasady „hierarchii postępowania z odpadami” - Dyrektywa 2001/42/WE - Konieczność przeprowadzenia „oceny wpływu na środowisko”)

(2019/C 230/20)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Verdi Ambiente e Società (VAS) — Aps Onlus, Movimento Legge Rifiuti Zero per l’Economia Circolare Aps

Strona przeciwna: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Regione Lazio, Regione Toscana, Regione Lombardia

Przy udziale: Associazione Mamme per la Salute e l’Ambiente Onlus, Comitato Donne 29 Agosto

Sentencja

1)

Zasadę „hierarchii postępowania z odpadami” wyrażoną w art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy w świetle art. 13 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym kwalifikuje się spalarnie odpadów jako „strategiczne obiekty infrastruktury i instalacje o istotnym znaczeniu krajowym”, pod warunkiem że uregulowanie to jest zgodne z innymi przepisami tej dyrektywy, które ustanawiają bardziej szczegółowe obowiązki.

2)

Artykuł 2 lit. a), art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, składające się z przepisów stanowiących podstawę prawną i przepisów wykonawczych, podwyższające wydajność istniejących spalarni odpadów i przewidujące utworzenie nowych instalacji tego rodzaju, wchodzi w zakres pojęcia „planów i programów” w rozumieniu tej dyrektywy, gdy może wywierać znaczący wpływ na środowisko, i powinno w związku z tym być poddane uprzednio ocenie wpływu na środowisko.

---

(1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — RE/Praxair MRC SAS

(Sprawa C-486/18) (1)

(Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 96/34/WE - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Klauzula 2 pkt 6 - Pracownik zatrudniony na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy przebywający na urlopie rodzicielskim w niepełnym wymiarze - Zwolnienie - Odprawa z tytułu rozwiązania stosunku pracy i zasiłek wypłacany w związku z urlopem na przekwalifikowanie - Zasady obliczania - Artykuł 157 TFUE - Równe wynagradzanie pracowników płci męskiej i pracowników płci żeńskiej - Urlop rodzicielski w niepełnym wymiarze, z którego korzystają głównie pracownicy płci żeńskiej - Dyskryminacja pośrednia - Obiektywne przyczyny niezwiązane z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć - Brak)

(2019/C 230/21)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Cour de cassation

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: RE

Strona pozwana: Praxair MRC SAS

Sentencja

1)

Klauzulę 2 pkt 6 porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego w dniu 14 grudnia 1995 r., które stanowi załącznik do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, zmienionej dyrektywą Rady 97/75/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, by w przypadku gdy pracownik zatrudniony na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy zostaje zwolniony z pracy w chwili, gdy przebywa na urlopie rodzicielskim w niepełnym wymiarze, wysokość odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy oraz zasiłku wypłacanego w związku z urlopem na przekwalifikowanie, należne temu pracownikowi, były określane przynajmniej częściowo na podstawie zmniejszonego wynagrodzenia otrzymywanego przez niego w chwili zwolnienia.

2)

Artykuł 157 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują, że w przypadku gdy pracownik zatrudniony na czas nieokreślony i w pełnym wymiarze czasu pracy zostaje zwolniony z pracy w chwili, gdy przebywa na urlopie rodzicielskim w niepełnym wymiarze, pracownik ten otrzymuje odprawę z tytułu rozwiązania stosunku pracy i zasiłek wypłacany w związku z urlopem na przekwalifikowanie, których wysokość została określona przynajmniej częściowo na podstawie zmniejszonego wynagrodzenia otrzymywanego przez niego w chwili zwolnienia, w sytuacji gdy z urlopu rodzicielskiego w niepełnym wymiarze korzysta znacznie większa liczba kobiet niż mężczyzn i będące tego rezultatem odmienne traktowanie nie znajduje uzasadnienia w przyczynach o charakterze obiektywnym niezwiązanych z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć.

---

(1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.

Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 października 2018 r. w sprawie T-374/17, Cuervo y Sobrinos 1882/EUIPO — A. Salgado Nespereira, wniesione w dniu 10 grudnia 2018 r. przez Cuervo y Sobrinos 1882, S.L.

(Sprawa C-780/18 P)

(2019/C 230/22)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Wnosząca odwołanie: Cuervo y Sobrinos 1882, S.L. (przedstawiciele: S. Ferrandis González i K. Gibas, abogados)

Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i A. Salgado Nespereira, S.A.

Postanowieniem z dnia 22 maja 2019 r. Trybunał (ósma izba) częściowo odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne, a w pozostałym zakresie oddalił je jako oczywiście bezzasadne i nakazał Cuervo y Sobrinos 1882, S.L. pokrycie własnych kosztów.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 marca 2019 r. — Constantin Film Verleih GmbH/YouTube LLC, Google Inc.

(Sprawa C-264/19)

(2019/C 230/23)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Constantin Film Verleih GmbH

Strona pozwana: YouTube LLC, Google Inc.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy wymienione w art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48/WE (1) adresy producentów, wytwórców, dystrybutorów, dostawców oraz innych poprzednich posiadaczy towarów lub usług, jak również hurtowników i detalistów, które w stosownych przypadkach zawiera informacja określona w art. 8 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE, obejmują również: a) adresy e-mail użytkowników usług lub b) numery telefonów użytkowników usług lub c) adresy IP używane przez użytkowników usług przy zamieszczaniu plików naruszających prawo wraz z dokładnym momentem zamieszczenia?

2)

W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. c): Czy informacja, którą należy przekazać na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/48/WE, obejmuje również adres IP użytkownika, który zamieścił uprzednio pliki w sposób naruszający prawo, jeśli ten adres był ostatnio używany przez użytkownika w celu uzyskania dostępu do swojego konta Google/YouTube, wraz z dokładnym momentem uzyskania dostępu, niezależnie od tego, czy w trakcie tego ostatniego korzystania z konta doszło do naruszeń prawa?

---

(1)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 2004, L 157, s. 45).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 marca 2019 r. — EIS GmbH/TO

(Sprawa C-266/19)

(2019/C 230/24)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesgerichtshof

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: EIS GmbH

Strona przeciwna: TO

Pytania prejudycjalne

1)

Czy numer telefonu jest „dostępny” w rozumieniu instrukcji wypełniania wzoru pouczenia o odstąpieniu od umowy zgodnie z częścią A załącznika I do dyrektywy 2011/83/UE (1), jeżeli przedsiębiorca wskazuje numer telefonu w stopce redakcyjnej lub wskazuje go jasno i wyraźnie na stronie głównej serwisu internetowego?

2)

Czy numer telefonu jest „dostępny” w rozumieniu instrukcji wypełniania wzoru pouczenia o odstąpieniu od umowy zgodnie z częścią A załącznika I do dyrektywy 2011/83/UE, jeżeli przedsiębiorca używa co prawda danej linii telefonicznej w obrocie gospodarczym, lecz nie używa jej w celu zawierania umów na odległość i dlatego też nie utrzymuje jej również do celów związanych z rozwiązywaniem umów zawieranych na odległość w formie przyjmowania oświadczeń o odstąpieniu od umowy?

---

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, Dz.U. 2011, L 304, s. 64.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 kwietnia 2019 r. — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/WR

(Sprawa C-279/19)

(2019/C 230/25)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (Zjednoczone Królestwo)

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

Druga strona postępowania apelacyjnego: WR

Pytania prejudycjalne

1)

Czy osoba znajdująca się w posiadaniu wyrobów akcyzowych w chwili, w której podatek akcyzowy od tych wyrobów staje się wymagalny w państwie członkowskim B, jest zobowiązana do zapłaty tego podatku akcyzowego zgodnie z art. 33 ust. 3 dyrektywy 2008/118/WE (1), jeżeli: a) osobie tej nie przysługują żadne prawa do tych wyrobów akcyzowych ani nie czerpie z nich żadnych korzyści; b) osoba ta przewoziła owe wyroby akcyzowe, za wynagrodzeniem, w imieniu innych osób, z państwa członkowskiego A do państwa członkowskiego B; oraz c) osoba ta wiedziała, że wyroby, które znajdowały się w jej posiadaniu, były wyrobami akcyzowymi, ale — ani w momencie, w którym podatek akcyzowy od owych wyrobów stał się wymagalny, ani też przed tym momentem — nie wiedziała, że ów podatek akcyzowy stał się wymagalny w państwie członkowskim B, i nie miała podstaw, aby tak sądzić?

2)	Czy odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby inna, gdyby taka osoba nie wiedziała, że wyroby, które znajdowały się w jej posiadaniu, były wyrobami akcyzowymi?

---

(1)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. 2009, L 9, s. 12).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Naturschutzbund Deutschland — Landesverband Schleswig-Holstein e.V./Kreis Nordfriesland

(Sprawa C-297/19)

(2019/C 230/26)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Naturschutzbund Deutschland — Landesverband Schleswig-Holstein e.V.

Strona pozwana: Kreis Nordfriesland

Strona wezwana do postępowania: Deich- und Hauptsielverband Eiderstedt, Körperschaft des öffentlichen Rechts

Interwenient: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

Pytania prejudycjalne

1)

a) Czy pojęcie „zarządzania” w rozumieniu akapitu trzeciego tiret drugie załącznika I do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1) obejmuje działania nierozerwalnie związane z bezpośrednim użytkowaniem gruntów w celach rolniczych? W wypadku odpowiedzi twierdzącej: b) W jakich warunkach metodę zarządzania należy uznać w rozumieniu dyrektywy 2004/35 za „normalną” zgodnie z kartotekami siedliska lub dokumentami założeniowymi? c) Jaki horyzont czasowy należy uwzględnić w ramach oceny, czy zarządzanie odpowiada interwencji prowadzonej „uprzednio” przez właścicieli lub podmioty gospodarcze w rozumieniu dyrektywy 2004/35? d) Czy odpowiedź na pytanie, czy zarządzanie odpowiada interwencji prowadzonej uprzednio przez właścicieli lub podmioty gospodarcze w rozumieniu dyrektywy 2004/35, jest niezależna od treści kartotek siedliska lub dokumentów założeniowych?

2)	Czy działalność wykonywana w interesie publicznym na podstawie ustawowego przekazania zadań stanowi „działalność zawodową” w rozumieniu art. 2 pkt 7 dyrektywy 2004/35?

---

(1)  Dz.U. 2004, L 143, s. 56.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Klagenfurt (Austria) w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Verein für Konsumenteninformation/Volkswagen AG

(Sprawa C-343/19)

(2019/C 230/27)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Landesgericht Klagenfurt

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Verein für Konsumenteninformation

Strona pozwana: Volkswagen AG

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym pod pojęciem „miejsca, w którym nastąpiło […] zdarzenie wywołujące szkodę” można rozumieć miejsce w państwie członkowskim, w którym nastąpiła szkoda, jeżeli szkoda ta polega wyłącznie na stracie finansowej stanowiącej bezpośredni skutek czynu niedozwolonego, do którego doszło w innym państwie członkowskim?

---

(1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea Hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen (Szwecja) w dniu 3 maja 2019 r. — Novartis AG/Patent-och registreringsverket

(Sprawa C-354/19)

(2019/C 230/28)

Język postępowania: szwedzki

Sąd odsyłający

Svea Hovrätt, Patent- och marknadsöverdomstolen

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca apelację: Novartis AG

Druga strona postępowania: Patent-och registreringsverket

Pytania prejudycjalne

Biorąc pod uwagę podstawowy cel, któremu ma służyć dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych, a mianowicie wspieranie badań farmaceutycznych w Unii Europejskiej, czy art. 3 lit. c) rozporządzenia nr 469/2009 (1) w związku z art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 1610/96 stoi na przeszkodzie temu, aby wnioskodawcy, któremu wcześniej wydano dodatkowe świadectwo ochronne dla produktu chronionego jako taki obowiązującym patentem podstawowym, zostało wydane dodatkowe świadectwo ochronne dla nowego zastosowania tego produktu w przypadku takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w którym nowe zastosowanie stanowi nowe wskazanie terapeutyczne, które jest szczególnie chronione nowym patentem podstawowym?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. 2009, L 152, s. 1).

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 marca 2019 r. w sprawie T-135/15, Włochy/Komisja, wniesione w dniu 17 maja 2019 r. przez Republikę Włoską

(Sprawa C-390/19 P)

(2019/C 230/29)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, C. Colelli, avvocato dello Stato)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Francuska, Węgry

Żądania wnoszącego odwołanie

—

Uchylenie w części będącej przedmiotem niniejszego odwołania wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 marca 2019 r., T-135/15, Republika Włoska/Komisja Europejska, doręczonego w dniu 13 marca 2019 r., którym oddalono skargę wniesioną na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez Republikę Włoską na decyzję wykonawczą Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającą z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 53] (1).

—	Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

1)

Naruszenie rozporządzeń nr 320/2006 i nr 968/2006. Uchybienie wyrokowi Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawach połączonych od C-187/12 do C-189/12, SFIR i in. Zarzut pierwszy dotyczy tej części wyroku, w której błędnie wskazano chwilę poddania kontroli, czy silosy posiadane przez przedsiębiorstwa cukrownicze będące adresatami pomocy miały cechy „urządzenia produkcyjnego” i czy w konsekwencji zgodne z prawem było ich zachowanie w przypadku złożenia wniosku o pomoc przeznaczoną na całkowity demontaż urządzeń.

2)

Naruszenie wytycznych Komisji określonych w dokumencie nr VI/5330/97 Zarzut drugi dotyczy tej części orzeczenia, w której Sąd pomimo tego, że przyjął, iż w niniejszej sprawie spełnione są oba przewidziane w załączniku 2 do wytycznych warunki występowania jednego z „Przypadków granicznych”, które prawodawca unijny wskazał jako istotne dla wyłączenia lub zmniejszenia korekty finansowej, uznał za zgodną z prawem decyzję Komisji o niestosowaniu „przypadku granicznego”.

---

(1)  Dz.U. 2015, L 16, s. 33.

Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Ertico — ITS Europe/Komisja

(Sprawa T-604/15) (1)

(Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Zalecenie 2003/361/WE - Decyzja panelu zatwierdzającego Komisji dotycząca kwalifikacji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw - Wniosek o przeprowadzenie kontroli na podstawie pkt 1.2.6 i 1.2.7 załącznika do decyzji 2012/838/UE, Euratom - Brak skargi administracyjnej w rozumieniu art. 22 rozporządzenia (WE) nr 58/2003 - Prawo do obrony - Zasada dobrej administracji - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Powaga rzeczy osądzonej - Kryteria użyte w określonej w polityce Unii definicji mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw - Pojęcie przedsiębiorstwa - Pojęcie działalności gospodarczej - Kryterium niezależności - Obowiązek uzasadnienia)

(2019/C 230/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation — Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico — ITS Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Wellinger i K. T’Syen, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Lyal i M. Clausen, a następnie R. Lyal i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności wydanej w dniu 18 sierpnia 2015 r. decyzji panelu zatwierdzającego ustanowionego w pkt 1.2.7 załącznika do decyzji 2012/838/UE, Euratom z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia zasad zapewniających jednolitą weryfikację istnienia i statusu prawnego, a także zdolności operacyjnych i finansowych uczestników działań pośrednich wspieranych za pomocą dotacji w ramach siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji oraz siódmego programu ramowego Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie działań badawczych i szkoleniowych w dziedzinie jądrowej (Dz.U. 2012, L 359, s. 45) w zakresie, w jakim decyzji tej stwierdzono, że skarżąca nie może zostać uznana za mikro-, małe lub średnie przedsiębiorstwo w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro-, małych i średnich (Dz.U. 2003, L 124, s. 36).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation — Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico — ITS Europe) pokrywa połowę poniesionych przez siebie kosztów.

3)	Komisja Europejska pokrywa własne koszty i połowę kosztów poniesionych przez Ertico — ITS Europe.

---

(1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.

Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Andrea Incontri/EUIPO — Higicol (ANDREA INCONTRI)

(Sprawa T-197/16) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ANDREA INCONTRI - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ANDREIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający imienia i nazwiska - Kompetencje o charakterze reformatoryjnym)

(2019/C 230/31)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Andrea Incontri Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i J. Graffer)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Higicol, SA (Baguim do monte, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci Á. Pinho i J.M. Pimenta)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lutego 2016 r. (sprawa R 146/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Higicol a Andrea Incontri.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 25 lutego 2016 r. (sprawa R 146/2015-4).

2)	EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez spółkę Andrea Incontri Srl, w tym niezbędnych kosztów poniesionych przez tę spółkę w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

3)	Higicol, SA pokrywa, poza własnymi kosztami, połowę kosztów poniesionych przez spółkę Andrea Incontri Srl, w tym niezbędnych kosztów poniesionych przez tę spółkę w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

---

(1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Enrico Colombo i Corinti Giacomo/Komisja

(Sprawa T-690/16) (1)

(Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Wspólne Centrum Badawcze (WCB) w Isprze - Prace budowlane i konserwacyjne dotyczące wodociągów i rozdzielni systemu grzewczo-chłodniczego - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Obowiązek uzasadnienia)

(2019/C 230/32)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Enrico Colombo SpA (Sesto Calende, Włochy) i Corinti Giacomo (Ispra, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Colombo i G. Turri)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Delaude, L. Di Paolo i P. Rosa Plaza, następnie S. Delaude i L. Di Paolo oraz w końcu S. Delaude i A. Spina, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające w istocie do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu oferty przedłożonej przez skarżące w ramach postępowania przetargowego JRC/IPR/2016/C4/0002/OC dotyczącego umowy ramowej na budowę i konserwację wodociągów i rozdzielni systemu grzewczo-chłodniczego Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) w Isprze (Włochy) oraz o udzieleniu tego zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie zmierzające do uzyskania odszkodowania za szkodę, jaką skarżące miały ponieść w związku z tymi decyzjami.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Enrico Colombo SpA i Corinti Giacomo zostają obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.

Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Real Madrid Club de Fútbol/Komisja

(Sprawa T-791/16) (1)

(Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz zawodowego klubu piłkarskiego - Uregulowanie mające na celu rekompensatę braku uzgodnionego pierwotnie pomiędzy gminą a klubem piłkarskim przeniesienia prawa do nieruchomości - Nadmierna kwota rekompensaty przyznanej na rzecz klubu piłkarskiego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Korzyść)

(2019/C 230/33)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Real Madrid Club de Fútbol (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Pérez-Bustamante Köster i F. Löwhagen, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.J. Loewenthal, G. Luengo i P. Němečková, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/2393 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33754 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Real Madrid CF (Dz.U. 2016, L 358, s. 3).

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2016/2393 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33754 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Real Madrid CF.

2)	Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Real Madrid Club de Fútbol.

---

(1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.

Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Polska/Komisja

(Sprawy połączone T-836/16 i T-624/17) (1)

(Pomoc państwa - Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce - Progresywny podatek od przychodów - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego - Decyzja końcowa uznająca środek za pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Warunek dotyczący selektywności)

(2019/C 230/34)

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Rzotkiewicz i A. Kramarczyk-Szaładzińska, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Węgry (przedstawiciele: w sprawie T-836/16 M. Fehér, G. Koós i E. Tóth, a w sprawie T-624/17 M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądania stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji C(2016) 5596 final z dnia 19 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.44351 (2016/C) (ex 2016/NN) — Polska — Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce, wszczynającej formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do tego środka, a po drugie, decyzji Komisji (UE) 2018/160 z dnia 30 czerwca 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.44351 (2016/C) (ex 2016/NN) wdrożonej przez Polskę w odniesieniu do podatku od sprzedaży detalicznej (Dz.U. 2018, L 29, s. 38), zamykającej postępowanie i zgodnie z którą środek ten stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym i został wprowadzony w życie w sposób niezgodny z prawem.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2016) 5596 final z dnia 19 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.44351 (2016/C) (ex 2016/NN) — Polska — Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce.

2)	Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2018/160 z dnia 30 czerwca 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.44351 (2016/C) (ex 2016/NN) wdrożonej przez Polskę w odniesieniu do podatku od sprzedaży detalicznej.

3)	Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rzeczpospolitą Polską w sprawach T-836/16 i T-624/17.

4)	Węgry pokrywają własne koszty w sprawach T-836/16 i T-624/17.

---

(1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.

Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Bank Tejarat/Rada

(Sprawa T-37/17) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenie wstępu na terytorium państw członkowskich - Naprawienie szkody, jaką skarżąca miała ponieść w związku z umieszczeniem i pozostawieniem jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których mają zastosowanie rozpatrywane środki ograniczające - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

(2019/C 230/35)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bank Tejarat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy, K. Mittal, A. Meskarian, solicitors, T. Otty, QC, R. Blakeley, V. Zaiwalla, H. Leith, barristers, oraz T. de la Mare, QC)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop oraz A. Vitro, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas et J. Norris, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkód, jakie skarżąca miała ponieść w związku z rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącym wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2012, L 19, s. 1), rozporządzeniem Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającym rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1), oraz rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 709/2012 z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 267/2012 (Dz.U. 2012, L 208, s. 2).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Bank Tejarat pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

3)	Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.

Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Steinhoff i in./EBC

(Sprawa T-107/17) (1)

(Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - EBC - Krajowe banki centralne - Restrukturyzacja greckiego długu publicznego - Udział sektora prywatnego - Klauzule wspólnego działania - Obowiązkowa zamiana greckich instrumentów dłużnych - Wierzyciele prywatni - Opinia EBC - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej prawa jednostkom - Zasada „pacta sunt servanda” - Artykuł 17 ust. 1 i 2 karty praw podstawowych - Artykuł 63 ust. 1 TFUE - Artykuł 124 TFUE)

(2019/C 230/36)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Frank Steinhoff (Hamburg, Niemcy), Ewald Filbry (Dortmund, Niemcy), Vereinigte Raiffeisenbanken Gräfenberg-Forchheim-Eschenau-Heroldsberg eG (Gräfenberg, Niemcy), Werner Bäcker (Rodgau, Niemcy), EMB Consulting SE (Mühltal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Hoepner i D. Unrau)

Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: O. Heinz i G. Várhelyi, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.G. Kamanna)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 268 TFUE, zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący mieli ponieść w związku z tym, że w swojej opinii z dnia 17 lutego 2012 r. (CON/2012/12) EBC nie zwrócił Republice Greckiej uwagi na nielegalny charakter planowanej restrukturyzacji greckiego długu publicznego przez wymianę obligacyjnych instrumentów dłużnych.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Frank Steinhoff, Ewald Filbry, Vereinigte Raiffeisenbanken Gräfenberg-Forchheim-Eschenau-Heroldsberg eG, Werner Bäcker i EMB Consulting SE zostają obciążeni kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.

Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Marinvest i Porting/Komisja

(Sprawa T-728/17) (1)

(Pomoc państwa - Portowa infrastruktura rekreacyjna - Koncesja na zarządzanie portem oraz dostarczanie infrastruktury i usług bez rekompensaty ekonomicznej - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi)

(2019/C 230/37)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Marinvest d.o.o. (Izola, Słowenia) i Porting d.o.o. (przedstawiciele: adwokaci G. Cecovini Amigoni i L. Daniele)

Strona pozwana: Komisja

Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i R. Kanitz, następnie R. Kanitz, pełnomocnicy), Javno podjetje komunala Izola d.o.o. (Izola, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat A. Mužina)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 5049 final z dnia 20 lipca 2017 r. dotyczącej pomocy państwa SA.45220 (2016/FC) — Słowenia — Domniemana pomoc na rzecz Komunala Izola d.o.o.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Marinvest d.o.o. i Porting d.o.o. pokrywają oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3)	Republika Federalna Niemiec i Javno podjetje komunala Izola d.o.o. pokrywają swoje własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 22 22.1.2018.

Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — GMPO/Komisja

(Sprawa T-733/17) (1)

(Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 - Pojęcie „znaczącej korzyści” - Dostępność sierocego produktu leczniczego - Artykuł 5 ust. 12 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000 - Decyzja Komisji o wykreśleniu produktu leczniczego z rejestru sierocych produktów leczniczych - Błąd w ocenie - Naruszenie prawa - Uzasadnione oczekiwania)

(2019/C 230/38)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: GMP-Orphan (GMPO) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: M. Demetriou, QC, E. Mackenzie, barrister, L. Tsang i J. Mulryne, solicitors)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Petersen i A. Sipos, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2017) 6102 final z dnia 5 września 2017 r. przyznającej na postawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 726/2004 pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Cuprior — Trietylenotetraamina” w zakresie, w jakim Komisja zdecydowała w art. 5 tej decyzji, że rzeczony produkt leczniczy nie spełnia już kryteriów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2000, L 18, s. 1), koniecznych dla zarejestrowania jako sierocy produkt leczniczy, i że w konsekwencji należy odpowiednio uaktualnić rejestr sierocych produktów leczniczych Unii Europejskiej.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	GMP-Orphan (GMPO) zostaje obciążone kosztami, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

---

(1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.

Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Commune de Fessenheim i in./Komisja

(Sprawa T-751/17) (1)

(Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Pismo, które Komisja skierowała do władz francuskich w sprawie protokołu dotyczącego odszkodowania dla grupy EDF w ramach uchylenia zezwolenia na eksploatację elektrowni jądrowej Fessenheim - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Ogólne domniemanie poufności - Nadrzędny interes publiczny)

(2019/C 230/39)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Commune de Fessenheim (Francja), Communauté de communes Pays Rhin-Brisach (Volgelsheim, Francja), Conseil départemental du Haut-Rhin, (Colmar, Francja), Conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine, (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. de Rubercy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet i B. Stromsky, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier, B. Fodda i J.L. Carré, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 18 października 2017 r. odmawiającej dostępu do pisma skierowanego przez nią do władz francuskich w dniu 22 marca 2017 r. w sprawie projektu protokołu dotyczącego odszkodowania dla grupy Électricité de France (EDF) z tytułu zamknięcia elektrowni jądrowej Fessenheim.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Commune de Fessenheim, communauté de communes Pays Rhin-Brisach, conseil départemental du Haut-Rhin i conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

3)	Republika Francuska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.

Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Moreira/EUIPO — Da Silva Santos Júnior (NEYMAR)

(Sprawa T-795/17) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy NEYMAR - Unieważnienie prawa do znaku towarowego - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 230/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Carlos Moreira (Guimarães, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat T. Soares Faria)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Neymar Da Silva Santos Júnior (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. de Haan, H. Abraham i P. Péters, następnie adwokaci T. de Haan i P. Péters)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2017 r. (sprawa R 80/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między N. Da Silvą Santosem Júniorem a C. Moreirą.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Carlos Moreira pokrywa koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 63 z 19.2.2018.

Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Nerantzaki/Komisja

(Sprawa T-813/17) (1)

(Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty EPSO/AD/331/16 - Warunki dopuszczenia - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącej do następnego etapu konkursu - Naruszenie prawa)

(2019/C 230/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Eleni Nerantzaki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo N. Korogiannakis, następnie L. Levi, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Mihaylova i L. Radu Bouyon, następnie L. Radu Bouyon, D. Milanowska i B. Mongin, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji komisji konkursowej z dnia 15 maja 2017 r. o niedopuszczeniu skarżącej do następnego etapu konkursu otwartego EPSO/AD/331/16 oraz, po drugie, decyzji organu powołującego z dnia 14 września 2017 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą na decyzję komisji konkursowej o niedopuszczeniu jej do następnego etapu tego konkursu.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej z dnia 15 maja 2017 r. o niedopuszczeniu Eleni Nerantzaki do następnego etapu konkursu otwartego EPSO/AD/331/16.

2)	Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.

Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Holzer y Cia/EUIPO — Annco (ANN TAYLOR i AT ANN TAYLOR)

(Sprawy połączone T-3/18 i T-4/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Unijne, słowny i graficzny, znaki towarowe ANN TAYLOR i AT ANN TAYLOR - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Zła wiara)

(2019/C 230/42)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Holzer y Cia, SA de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciele: adwokaci N. Fernández Fernández-Pacheco i A. Fernández Fernández-Pacheco)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Annco, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Rose, J. Warner, E. Preston, solicitors, i P. Roberts, QC)

Przedmiot

Dwie skargi na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 i 8 listopada 2017 r. (sprawy R 2370/2016 2 i R 2371/2016 2) dotyczące dwóch postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku między spółką Annco a spółką Holzer y Cia.

Sentencja

1)	Skargi zostają oddalone.

2)	Holzer y Cia, SA de CV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Annco, Inc.

---

(1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.

Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Zweirad-Center Stadler/EUIPO — Triumph Designs (Triumph)

(Sprawa T-12/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Triumph - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TRIUMPH - Częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność oznaczeń - Wzmocniony charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego uzyskany w następstwie używania - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 230/43)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zweirad-Center Stadler GmbH (Ratyzbona, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Ruess i A. Doepner-Thiele, następnie adwokat P. Ruess)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Triumph Designs Ltd (Swadlincote, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 listopada 2017 r. (sprawa R 665/2017-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Triumph Designs a Zweirad-Center Stadler.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Zweirad-Center Stadler GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

3)	Triumph Designs Ltd pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Stirlinx Arkadiusz Kamusiński/EUIPO — Heinrich Bauer Verlag (Brave Paper)

(Sprawa T-37/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Brave Paper - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BRAVO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Podobieństwo konceptualne)

(2019/C 230/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Stirlinx Arkadiusz Kamusiński (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Pruszczyk)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Heinrich Bauer Verlag KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Grübler, S. Engels i C. Engelmann)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 listopada 2017 r. (sprawa R 391/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Heinrich Bauer Verlag a Stirlinx Arkadiusz Kamusiński.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Stirlinx Arkadiusz Kamusiński zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.

Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Guiral Broto/EUIPO — Gastro & Soul (Café del Sol i CAFE DEL SOL)

(Sprawy połączone T-89/18 i T-90/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenia unijnych znaków towarowych, słownego i graficznego, Café del Sol i CAFE DEL SOL - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol - Dowód na istnienie, ważność oraz zakres ochrony wcześniejszego znaku towarowego - Tłumaczenie - Prawo do obrony - Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)

(2019/C 230/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. de Castro Hermida)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Niemcy)

Przedmiot

Skarga na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2017 r. (sprawy R 1095/2017-4 i R 1096/2017-4) dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu między R. Guiralem Brotem a Gastro & Soul.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 grudnia 2017 r. (sprawy R 1095/2017-4 i R 1096/2017-4) dotyczących postępowań w sprawie sprzeciwu między Ramónem Guiralem Brotem a Gastro & Soul GmbH.

2)	W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

3)	EUIPO i R. Guiral Broto pokrywają każdy własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4. 2018.

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Stamatopoulos/ENISA

(Sprawa T-99/18) (1)

(Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o naborze - Powołanie na stanowisko kierownika wydziału - Odrzucenie kandydatury - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania - Przejrzystość - Odpowiedzialność)

(2019/C 230/46)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Grigorios Stamatopoulos (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (przedstawiciele: A. Ryan, pełnomocnik, wspomagany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

Przedmiot

Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ENISA z dnia 25 lipca 2017 r. o odrzuceniu zgłoszenia skarżącego na stanowisko kierownika wydziału ds. finansów i zamówień publicznych oraz naprawienie szkody doznanej przez skarżącego z racji tej decyzji.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Grigorios Stamatopoulos zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.

Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2019 r. — Fundación Tecnalia Research & Innovation/REA

(Sprawa T-104/18) (1)

(Klauzula arbitrażowa - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 - 2013) - Opracowanie systemu kontroli procesu i jakości w sektorze produkcji przemysłowej żywności - Projekt Food-Watch - Pokrywanie się projektu z innym projektem finansowanym na podstawie tego samego programu - Obowiązki informacyjne ciążące na beneficjentach - Decyzja o zażądaniu zwrotu wkładu finansowego wypłaconego w wykonaniu umowy o udzielenie dotacji)

(2019/C 230/47)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Fundación Tecnalia Research & Innovation (San Sebastián, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. Palacios Pesquera i M. Rius Coma)

Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Rivasa Andrésa)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 272 TFUE mające zasadniczo na celu stwierdzenie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu dotacji udzielonej na projekt FP7-SME 2013 605879 (Food-Watch).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Fundación Tecnalia Research & Innovation zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

---

(1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Lucchini/Komisja

(Sprawa T-185/18) (1)

(Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji - Odrzucenie wniosku o zwrot grzywny zapłaconej w wykonaniu decyzji, której częściową nieważność stwierdzono - Odrzucenie wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu administracyjnym otwartym na nowo wskutek stwierdzenia częściowej nieważności decyzji - Prawo do obrony - Akt nieistniejący - Odpowiedzialność pozaumowna - Przedawnienie)

(2019/C 230/48)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Lucchini SpA in AS (Piombino, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, G. Conte i T. Vecchi, pełnomocnicy)

Przedmiot

Z jednej strony oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 17 stycznia 2018 r. odrzucającego wniosek skarżącej o zwrot grzywny w wysokości 14 350 000 EUR, która została na nią nałożona decyzją Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. dotyczącą naruszenia art. 65 EWWiS, zgodnie z art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe, ponowne przyjęcie), oraz pisma Komisji z dnia 9 marca 2018 r. odrzucającego wniosek skarżącej o dopuszczenie jej do udziału w ponownie podjętym postępowaniu w tej samej sprawie, a z drugiej strony oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść wskutek naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej popełnionego przez Komisję w postępowaniu zakończonym wydaniem wspomnianej decyzji.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Lucchini SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.

Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Transtec/Komisja

(Sprawa T-228/18) (1)

(Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Umowa ramowa dotycząca świadczenia usług - Usługi na rzecz państw trzecich będących beneficjentami pomocy zewnętrznej Unii - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innym oferentom - Zarzuty poważnego wykroczenia zawodowego wobec oferenta - Brak prawomocnego wyroku lub ostatecznej decyzji administracyjnej stwierdzającej poważne wykroczenie zawodowe - Przesłanki przekazania sprawy panelowi, o którym mowa w art. 108 rozporządzenia finansowego - Oferty rażąco niskie - Obowiązek uzasadnienia - Uwzględnienie pisma skierowanego przez instytucję zamawiającą po wniesieniu skargi - Prawo do skutecznego środka prawnego - Okres zawieszenia do celów odwołania od decyzji o udzieleniu zamówienia - Równość traktowania - Zasada niedyskryminacji - Artykuły 105a, 106, 108, 113 i 118 rozporządzenia finansowego - Odpowiedzialność pozaumowna)

(2019/C 230/49)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Transtec (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2018 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez konsorcjum, którego liderem była skarżąca, w odniesieniu do części nr 3 przetargu EuropeAid/138778/DH/SER/Multi, zatytułowanego „Umowa ramowa o usługi związane z wdrażaniem pomocy zewnętrznej (FWC SIEA 2018) 2017/S”, i udzieleniu zamówienia innym oferentom, po drugie, złożony na podstawie art. 268 TFUE wniosek o naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą w wyniku odrzucenia jej oferty.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Transtec zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

---

(1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Inditex/EUIPO — Ffauf Italia (ZARA)

(Sprawa T-269/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ZARA - Wcześniejsze krajowe, słowny i graficzny, znaki towarowe LE DELIZIE ZARA i ZARA - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia)

(2019/C 230/50)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal i E. Armero Lavie)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ffauf Italia SpA (Riese Pio X, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Creta, A. Lanzarini, B. Costa, A. Sponzilli i M. Lazzarotto)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lutego 2018 r. (sprawy połączone R 359/2015-5 i R 409/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ffauf Italia a Inditex.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 lutego 2018 r. (sprawy połączone R 359/2015-5 i R 409/2015-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Ffauf Italia SA a Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) w zakresie, w jakim dotyczy ona „owoców i warzyw konserwowanych, mrożonych, suszonych i gotowanych; galaretek, dżemów, sosów owocowych; produktów nabiałowych; olei jadalnych i tłuszczy” należących do klasy 29 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, a także „ryżu, tapioki, sago; mąki i preparatów zbożowych, chleba, wyrobów cukierniczych i ciastkarskich; drożdży, środków do przyspieszania pieczenia; soli, musztardy; octu winnego, sosów (przypraw); przypraw; przekąsek na bazie ryżu” należących do klasy 30, „świeżych warzyw” należących do klasy 31, „soków owocowych” należących do klasy 32, „usług handlu detalicznego i hurtowego w sklepach i za pośrednictwem światowych sieci informatycznych, katalogów, poczty, telefonu, radia i telewizji i innych środków elektronicznych w zakresie sprzedaży warzyw konserwowanych, mrożonek, suszonych i gotowanych, olei jadalnych, ryżu, mąki i produktów zbożowych, chleba, octu, sosów (przypraw)” należących do klasy 35 i „usług restauracyjnych (posiłków), restauracji samoobsługowych, kafeterii” należących do klasy 43.

2)	EUIPO i Ffauf Italia pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Industria de Diseño Textil (Inditex) w postępowaniu przed Sądem.

---

(1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — VI.TO./EUIPO — Bottega (Kształt złotej butelki)

(Sprawa T-324/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt złotej butelki - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) - (iii) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) - (iii) rozporządzenia nr 2017/1001)

(2019/C 230/51)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl (Trebaseleghe, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Giove)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Scardocchia i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sandro Bottega (Colle Umberto, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Galli)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. (sprawa R 1036/2017-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między VI.TO. a S. Bottegą.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl pokrywa koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — VI.TO./EUIPO — Bottega (kształt różowej butelki)

(Sprawa T-325/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt różowej butelki - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) - (iii) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (i) - (iii) rozporządzenia 2017/1001)

(2019/C 230/52)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl (Trebaseleghe, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Giove)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Scardocchia i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sandro Bottega (Colle Umberto, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Galli)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. (sprawa R 1037/2017-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między VI.TO. a S. Bottegą.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Spółka Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.

Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — KID-Systeme/EUIPO — Sky (SKYFi)

(Sprawa T-354/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SKYFi - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Identyczność towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 rozporządzenia 2017/1001 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001 - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Reguła 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625] - Nadużycie władzy - Prawo do rzetelnego procesu - Artykuł 47 Karty praw podstawowych - Postępowanie ustne przed izbą odwoławczą - Artykuł 96 rozporządzenia 2017/1001)

(2019/C 230/53)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: KID-Systeme GmbH (Buxtehude, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze, G. Würtenberger i T. Wittmann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i H. O’Neill, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sky Ltd, dawniej Sky plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Saliger, solicitor, i P. Roberts, QC)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2018 r. (sprawa R 106/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sky a KID-Systeme.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	KID-Systeme GmbH pokrywa koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.

Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Eurolamp/EUIPO (EUROLAMP pioneers in new technology)

(Sprawa T-465/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EUROLAMP pioneers in new technology - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 230/54)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Eurolamp AVEE Eisagogis kai Emporias Lamptiron (Thessalonique, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Argyriadis)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: K. Markakis, pełnomocnik).

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 maja 2018 (sprawa R 1358/2017-1), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego EUROLAMP pioneers in new technology jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Spółka Eurolamp AVEE Eisagogis kai Emporias Lamptiron zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.

Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Eurolamp/EUIPO (EUROLAMP pioneers in new technology)

(Sprawa T-466/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EUROLAMP pioneers in new technology - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

(2019/C 230/55)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Eurolamp AVEE Eisagogis kai Emporias Lamptiron (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Argyriadis)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: K. Markakis, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 maja 2018 r. (sprawa R 1359/2017-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego EUROLAMP pioneers in new technology jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Eurolamp AVEE Eisagogis kai Emporias Lamptiron zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.

Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Battelle Memorial Institute/EUIPO (HEATCOAT)

(Sprawa T-469/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego HEATCOAT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji)

(2019/C 230/56)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Battelle Memorial Institute (Columbus, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: B. Brandreth, QC)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i H. O’Neill, pełnomocnicy).

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 maja 2018 r. (sprawa R 36/2018-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego HEATCOAT jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Battelle Memorial Institute zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.

Wyrok Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — mobile.de/EUIPO (Przedstawienie samochodu w dymku tekstowym)

(Sprawa T-629/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego samochód w dymku tekstowym - Dopuszczalność odwołania do izby odwoławczej - Artykuł 49 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Ograniczenie wykazu towarów lub usług oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym - Artykuł 27 ust. 5 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Obowiązek podjęcia decyzji w sprawie wniosku o ograniczenie)

(2019/C 230/57)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: mobile.de GmbH (Dreilinden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Lührig)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2653/2017-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego samochód w dymku tekstowym jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 7 sierpnia 2018 r. (sprawa R 2653/2017-4).

2)	EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.

Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2019 r. — Martini-Sportswear/EUIPO — Olympique de Marseille (M)

(Sprawa T-237/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy M - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)

(2019/C 230/58)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Martini-Sportswear GmbH (Annaberg, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Lang)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral i H. O’Neill, pełnomocnicy).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Olympique de Marseille SASP (Marsylia, Francja)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2018 r. (sprawa R 1755/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Olympique de Marseille a Martini-Sportswear.

Sentencja

1)	Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

2)	Martini-Sportswear GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

---

(1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.

Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — ABLV Bank AS/EBC

(Sprawa T-281/18) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (JMRiUL) - Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku podmiotu znajdującego się na progu upadłości lub zagrożonego upadłością - Spółka dominująca i spółka zależna - Stwierdzenie przez EBC sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia nią - Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 - Akty przygotowawcze - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność)

(2019/C 230/59)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: ABLV Bank AS (Ryga, Łotwa) (przedstawiciele: O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern, adwokaci)

Strona przeciwna: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: G. Marafioti i E. Koupepidou, pełnomocnicy, wspierani przez J. Rodrígueza Cárcama, adwokata)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 23 lutego 2018 r., w których stwierdził on, że skarżący i jego spółka zależna ABLV Bank Luxembourg SA znajdują się na progu upadłości lub są nią zagrożone w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	ABLV Bank AS zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami Europejskiego Banku Centralnego (EBC).

---

(1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.

Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Bernis i in./EBC

(Sprawa T-283/18) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych przedsiębiorstw inwestycyjnych (JMRiUL) - Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w przypadku podmiotu znajdującego się na progu upadłości lub zagrożonego upadłością - Spółka dominująca i spółka zależna - Stwierdzenie przez EBC sytuacji znajdowania się na progu upadłości lub zagrożenia nią - Rozporządzenie (UE) nr 806/2014 - Akty przygotowawcze - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność)

(2019/C 230/60)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ernests Bernis (Jurmala, Łotwa), Oļegs Fiļs (Jurmala), OF Holding SIA (Ryga, Łotwa), Cassandra Holding Company SIA (Jurmala) (przedstawiciele: O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern, adwokaci)

Strona przeciwna: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: G. Marafioti i E. Koupepidou, pełnomocnicy, wspierani przez J. Rodrígueza Cárcama, adwokata)

Przedmiot

Skarga na podstawie art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji EBC z dnia 23 lutego 2018 r., w których stwierdził on, że skarżący i jego spółka zależna ABLV Bank Luxembourg SA znajdują się na progu upadłości lub są nią zagrożeni w rozumieniu art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiającego jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	Ernests Bernis, Oļegs Fiļs, OF Holding SIA et Cassandra Holding Company SIA zostają obciążeni własnymi kosztami oraz kosztami Europejskiego Banku Centralnego (EBC).

---

(1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.

Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Carvalho i in./Parlament i Rada

(Sprawa T-330/18) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Środowisko naturalne - Emisje gazów cieplarnianych - Pakiet klimatyczno-energetyczny 2030 - Dyrektywa (UE) 2018/410 - Rozporządzenie (UE) 2018/842 - Rozporządzenie (UE) 2018/841 - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)

(2019/C 230/61)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Armando Carvalho (Santa Comba Dão, Portugalia) i pozostali skarżący, których nazwiska są zawarte w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: profesor G. Winter, adwokat R. Verheyen i H. Leith, barrister)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Darie i A. Tamás, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i M. Simm, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/410 z dnia 14 marca 2018 r. zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu wzmocnienia efektywnych pod względem kosztów redukcji emisji oraz inwestycji niskoemisyjnych oraz decyzję (UE) 2015/1814 (Dz.U. 2018, L 76, s. 3), w szczególności jej art. 1, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/842 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie wiążących rocznych redukcji emisji gazów cieplarnianych przez państwa członkowskie od 2021 r. do 2030 r. przyczyniających się do działań na rzecz klimatu w celu wywiązania się z zobowiązań wynikających z Porozumienia paryskiego oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 (Dz.U. 2018, L 156, s. 26), w szczególności jego art. 4 ust. 2 i załącznika I do tego rozporządzenia, oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/841 z dnia 30 maja 2018 r. w sprawie włączenia emisji i pochłaniania gazów cieplarnianych w wyniku działalności związanej z użytkowaniem gruntów, zmianą użytkowania gruntów i leśnictwem do ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 i zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 525/2013 oraz decyzję nr 529/2013/UE (Dz.U. 2018, L 156, s. 1), w szczególności jej art. 4, a po drugie, oparte na art. 268 i 340 TFUE żądanie nakazania naprawienia szkody, jaką mieli ponieść skarżący.

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Climate Action Network Europe, WeMove Europe SCE mbH, Arbeitsgemeinschaft Bäuerliche Landwirtschaft i Komisję Europejską zostaje umorzone.

3)	Armando Carvalho i pozostali skarżący, których nazwiska są zawarte w załączniku do postanowienia, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

4)	Climate Action Network Europe, WeMove Europe, Arbeitsgemeinschaft Bäuerliche Landwirtschaft i Komisja pokrywają swoje własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

---

(1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.

Postanowienie Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — ITSA/Komisja

(Sprawa T-396/18) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Zbliżanie ustawodawstw - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych i wyrobów powiązanych - Rozporządzenie delegowane i akty wykonawcze - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)

(2019/C 230/62)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) (Sunbury-on-Thames, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: F. Scanvic, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Rubene i C. Valero, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga oparta na art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/573 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie głównych elementów umów w sprawie przechowywania danych zawieranych w ramach systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych (Dz.U. 2018, L 96, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/574 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących ustanowienia i funkcjonowania systemu identyfikowalności wyrobów tytoniowych (Dz.U. 2018, L 96, s. 1) oraz decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/576 z dnia 15 grudnia 2017 r. w sprawie norm technicznych dotyczących zabezpieczeń umieszczanych na wyrobach tytoniowych (Dz.U. 2018, L 96, s. 57).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

2)	Nie ma konieczności orzekania w przedmiocie wniosku interwencyjnego Komisji Unii Europejskiej.

3)	International Tax Stamp Association Ltd (ITSA) pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

4)	Rada ponosi koszty własne związane z wnioskiem interwencyjnym.

---

(1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.

Postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — RATP/Komisja

(Sprawa T-422/18) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania wszczętego przez Komisję przeciwko państwu członkowskiemu - Dokumenty pochodzące od strony skarżącej - Wniosek osoby trzeciej o udzielenie dostępu - Pierwotna decyzja o udzieleniu częściowego dostępu - Bezprzedmiotowość - Niedopuszczalność)

(2019/C 230/63)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Régie autonome des transports parisiens (RATP) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci E. Morgan de Rivery, P. Delelis i C. Lavin, następnie adwokaci P. Delelis i C. Lavin)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet, W. Mölls i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Mobilności i Transportu z dnia 5 marca 2018 r. w przedmiocie wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów pochodzących od RATP, jako że decyzja ta udziela częściowego dostępu do rzeczonych dokumentów.

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	Régie autonome des transports parisiens (RATP) zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.

Postanowienie Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Getsmarter Online/EUIPO (getsmarter)

(Sprawa T-473/18) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego getsmarter - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001) - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

(2019/C 230/64)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Getsmarter Online Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: I. Silcock, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: G. Schneider, A. Folliard-Monguiral i H. O’Neill, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 maja 2018 r. (sprawa R 2632/2017-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego getsmarter jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Getsmarter Online Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.

Postanowienie Sądu z dnia 10 maja 2019 r. — Zott/EUIPO — TSC Food Products (Prostokątne ciastko gotowe do zjedzenia)

(Sprawa T-517/18) (1)

(Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Wzór wspólnotowy przedstawiający prostokątne ciastko gotowe do zjedzenia - Wcześniejsze wzory wspólnotowe - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Brak innego całościowego wrażenia - Stopień swobody twórcy - Poinformowany użytkownik - Artykuł 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 lit. b) i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

(2019/C 230/65)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Zott SE & Co. KG (Mertingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Schalast, R. Lange i C. Böhler)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik).

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: TSC Food Products GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Gaderer)

Przedmiot

Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 czerwca 2018 r. (sprawa R 1341/2017-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy TSC Food Products a Zott.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Zott SE & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.

Postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Ayuntamiento de Enguera/Komisja

(Sprawa T-602/18) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach instrumentu finansowego na rzecz środowiska (LIFE+) - Zmniejszenie kwoty dotacji - Zmiana kwalifikacji skargi - Odmowa skarżącej - Niedopuszczalność)

(2019/C 230/66)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Ayuntamiento de Enguera (Enguera, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci, J. Palau Navarro, J. Ortiz Ballester i V. Soriano i Piqueras)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 26 lipca 2018 r., w którym potwierdziła ona swoje stanowisko dotyczące zmniejszenia kwoty dotacji przyznanej w wykonaniu umowy o udzielenie dotacji LIFE10 ENV/ES/000458 i zapowiedziała wydanie nakazu odzyskania kwoty 113 408,05 EUR.

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	Ayuntamiento de Enguera zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018

Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Sumitomo Chemical i Tenka Best/Komisja

(Sprawa T-734/18 R)

(Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Produkty biobójcze - Substancja czynna empentryna - Odmowa zatwierdzenia - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2019/C 230/67)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sumitomo Chemical (UK) plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Tenka Best, SL (Aiguafreda, Hiszpania) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, adwokat, i V. McElwee, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek i R. Lindenthal, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck i P. Cottin, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Poppego i E. Jacubowitza)

Przedmiot

Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1251 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie niezatwierdzenia empentryny jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 18 (Dz.U. 2018, L 235, s. 24).

Sentencja

1)	Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

2)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Uzina Metalurgica Moldoveneasca/Komisja

(Sprawa T-245/19)

(2019/C 230/68)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Uzina Metalurgica Moldoveneasca OAO (Rîbnița, Mołdawia) (przedstawiciele: adwokaci P. Vander Schueren i E. Gergondet)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uznanie skargi za dopuszczalną;

—	stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31 stycznia 2019 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej; oraz

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Komisji 2019/159 jest oparte na oczywistym błędzie w ocenie oraz narusza zasady równości i niedyskryminacji poprzez zastosowanie ostatecznych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Mołdawii, podczas gdy porównywalny przywóz pochodzący z państw będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego został wykluczony.

2.

Zarzut drugi dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Komisji 2019/159 narusza art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 z dnia 11 marca 2015 r. (2) poprzez zastosowanie ostatecznych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Mołdawii, mimo że przywóz z krajów rozwijających się, takich jak Mołdawia, powinien był zostać wyłączony ze stosowania takich środków.

3.

Zarzut trzeci podniesiony posiłkowo, dotyczący tego, że pozwana naruszyła zasady dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań, popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła art. 16 rozporządzenia 2015/478 nie dokonując oceny, czy przesłanki zastosowania środków ochronnych zostały spełnione dla każdej kategorii produktu — tworzącego dany produkt — oddzielnie.

4.	Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, naruszyła ciążący na niej obowiązek staranności oraz naruszyła art. 9 ust. 1 lit. a) i art. 16 rozporządzenia 2015/478, uznając, że wzrost przywozu produktu do Unii Europejskiej uzasadnia nałożenie środków ochronnych.

5.	Zarzut piąty dotyczący tego, że pozwana, stwierdzając istnienie zagrożenia poważnej szkody, popełniła oczywisty błąd w ocenie, naruszyła zasadę dobrej administracji, naruszyła obowiązek staranności i działała niezgodnie z art. 5 ust. 2, art. 9 ust. 2 i art. 16 rozporządzenia 2015/478.

6.

Zarzut szósty dotyczący tego, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 16 rozporządzenia 2015/478, ponieważ nie wykazała, że wzrost przywozu był taki, że groził spowodowaniem poważnej szkody dla przemysłu Unii Europejskiej i nie uwzględniła innych czynników mogących uzasadnić zarzucane wystąpienie poważnej szkody.

7.

Zarzut siódmy dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Komisji 2019/159 narusza art. 16 rozporządzenia 2015/478, gdyż pozwana nie posiadała kompetencji oraz działała z naruszeniem art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2015/478, wszczynając z urzędu postępowanie wyjaśniające, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia wykonawczego Komisji 2019/159.

8.	Zarzut ósmy dotyczący tego, że pozwana naruszyła prawo skarżącej do rzetelnego procesu, nie ujawniając istotnych informacji dotyczących rozwoju przywozu i sytuacji w zakresie szkody dla przemysłu Unii Europejskiej.

---

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz.U. 2019, L 31, s. 27).

(2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (Dz.U. 2015, L 83, s. 16).

Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2019 r. — gastivo portal/EUIPO — La Fourchette (Przedstawienie widelca na zielonym tle)

(Sprawa T-266/19)

(2019/C 230/69)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: gastivo portal GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch, N. Willich i N. Achilles)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: La Fourchette SAS (Paryż, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie widelca na zielonym tle) — zgłoszenie nr 15 474 356

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lutego 2019 r. w sprawie R 1213/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed izbą odwoławczą.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—	naruszenie art. 46 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2019 r. — gastivo portal/EUIPO — La Fourchette (Przedstawienie widelca na zielonym tle)

(Sprawa T-267/19)

(2019/C 230/70)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: gastivo portal GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch, N. Willich i N. Achilles)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: La Fourchette SAS (Paryż, Francja)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie widelca na zielonym tle) — zgłoszenie nr 15 474 356

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lutego 2019 r. w sprawie R 1211/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed izbą odwoławczą.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—	naruszenie art. 46 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2019 r. — Vanhoudt i in./EBI

(Sprawa T-294/19)

(2019/C 230/71)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luksemburg) i dziewięciu innych skarżących (przedstawiciel: A. Haines, Barrister)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 31 stycznia 2019 r. odmawiającej zapłaty odszkodowania skarżącym za ich niezrekompensowane straty i odmawiającej podzielenia się narzędziem symulacji SPAC i jego wynikami;

—	następnie, alternatywnie, nakazanie EBI zapłaty odszkodowania z tytułu niematerialnej szkody wynikającej z decyzji EBI o wycofaniu narzędzia symulacji SPAC i jego wyników i spowodowanej przez tę decyzję;

—

nakazanie EBI ujawnienia aktuarialnego narzędzia symulacyjnego SPAC i jego wyników w formie wydruków z aktuarialnych symulacji, tak aby skarżący mogli oszacować ich niezrekompensowaną stratę, a tym samym adekwatność, lub jej brak, środków kompensujących dostarczonych im przez EBI po zmianie ich emerytur i wynagrodzenia;

—	nakazanie EBI pokrycia kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty w zakresie ich skargi o stwierdzenie nieważności i pozostałe poniżej wskazane argumenty odnośnie ich żądania nakazania przez Trybunał przedstawienia narzędzi symulacyjnych i ich wyników.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący żądania stwierdzenia nieważności, zarzucający naruszenie §§ 9, 10 i 14–18 protokołu ustaleń i załączonego do niego listu towarzyszącego dołączonego przez EBI i przedstawicieli jego pracowników w dniu 18 maja 2009 r.

2.	Zarzut drugi dotyczący żądania stwierdzenia nieważności, zarzucający naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

3.	Zarzut trzeci dotyczący żądania stwierdzenia nieważności, zarzucający naruszenie prawa do skutecznego środka prawnego, dobrej administracji i przejrzystości.

4.	Zarzut czwarty dotyczący żądania stwierdzenia nieważności, zarzucający naruszenie prawa dostępu do danych osobowych.

W odniesieniu do żądania przedstawienia wspomnianego narzędzia symulującego i jego wyników skarżący zarzucają:

—	brak przedstawienia przez EBI aktuarialnego narzędzia symulacyjnego SPAC z naruszeniem art. 41, 42 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 3 TFUE;

—	naruszenie przez EBI prawa skarżących do dostępu do ich danych osobowych z naruszeniem art. 14 i 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (1).

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39).

Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2019 r. — VG/Komisja

(Sprawa T-299/19)

(2019/C 230/72)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: VG (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 marca 2019 r. wydanej w wykonaniu wyroku Sądu z dnia 27 listopada 2018 r., VG/Komisja, T-314/16 i T-435/16, w zakresie, w jakim Komisja odmówiła przekazania skarżącej niektórych danych osobowych;

—	zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia szacowanego ex aequo et bono na kwotę 20 000 EUR;

—	obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i powagi rzeczy osądzonej wyroku Sądu z dnia 27 listopada 2018 r., VG/Komisja (T-314/16 i T-435/16, EU:T:2018:841).

Skarżąca żąda ponadto zadośćuczynienia za krzywdę doznaną z racji odmowy określonej w decyzji z dnia 6 marca 2019 r.

Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2019 — Welmax +/EUIPO — Valmex Medical Imaging (welmax)

(Sprawa T-305/19)

(2019/C 230/73)

Język skargi: polski

Strony

Strona skarżąca: Welmax + sp. z o. o. sp.k. (Poznań, Polska) (przedstawiciel: M. Machyński, radca prawny)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Valmex Medical Imaging GmbH (Augsburg, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „welmax” — rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 342 786

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 marca 2019 r. w sprawie R 2245/2018-5

Żądania

Skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy;

—	wydanie przez Sąd wyroku zaocznego w przypadkach prawem przewidzianych;

—	zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postepowania przed Sądem, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Podniesione zarzuty

—

Błąd w ustaleniach faktycznych stanowiący podstawę wydania decyzji, polegający na przyjęciu, iż decyzja, od której zgodnie z przepisami przysługuje odwołanie, została skutecznie doręczona Skarżącemu dnia 20 lipca 2018 r.(rzekomo za pośrednictwem poczty kurierskiej), podczas, gdy treść tej decyzji została Skarżącemu doręczona w dniu 21 września 2018 r. i to po uprzedniej korespondencji mailowej i stosownym wniosku Skarżącego złożonym pracownikowi Urzędu;

—	Naruszenie art. 68 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

—	Naruszenie art. 68 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001 w zw. z art. 23 ust. 3 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2018/625.

Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2019 r. — SQlab/EUIPO (Innerbarend)

(Sprawa T-307/19)

(2019/C 230/74)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: SQlab GmbH (Taufkirchen, Niemcy) (pełnomocnik: adwokat A. Koelle)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Innerbarend” — zgłoszenie nr 15 442 635

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2019 r. w sprawie R 2180/2018-4

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, by odwołanie zostało uznane za zasadne, a unijny znak towarowy „Innerbarend” został zarejestrowany w klasie 12;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—	naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2019 r. — BU/Komisja

(Sprawa T-308/19)

(2019/C 230/75)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: BU (przedstawiciel: adwokat E. Bonanni)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 czerwca 2019 r., w której Komisja wyraziła zamiar i decyzję dotyczącą ustanowienia komisji lekarskiej w celu ponownego wydania opinii w przedmiocie wniosku o stwierdzenie pogłębienia się choroby zawodowej skarżącego;

—

orzeczenie, że decyzja w przedmiocie wniosku o stwierdzenie pogłębienia się choroby zawodowej powinna zostać wydana na podstawie opinii wydanej już przez poprzednią komisję lekarską w dniu 8 stycznia 2014 r., z zastosowaniem wyjątku od przepisu art. 12 wspólnych zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej urzędników Wspólnoty Europejskiej, obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2006 r. (zwanych dalej „wspólnymi zasadami”), jak wynika ze zmienionego mandatu z dnia 11 stycznia 2019 r., do celów nakazania Komisji zapłaty kwoty 639 431,37 EUR, z której 98 372,51 EUR już zostało zapłacone, tytułem świadczenia określonego w art. 14 wspólnych zasad, lub przepisu nakładającego analogiczny obowiązek;

—	zasądzenie od Komisji zapłaty 5000 EUR za każdy miesiąc opóźnienia w podjęciu środka;

—	zasądzenie od Komisji odszkodowania w kwocie 100 000 EUR za niezgodne z prawem wydanie mandatu nr 3 z dnia 25 stycznia 2018 r., z naruszeniem wyroków T–551/16 i T–212/01;

—	zasądzenie od Komisji odszkodowania w kwocie 50 000 EUR za brak zastosowania tabeli honorariów wyznaczonych lekarzy lub lekarzy, który mają zostać wyznaczeni;

—	zasądzenie od Komisji odszkodowania w kwocie 100 000 EUR za nieuzasadnione opóźnienie w zakończeniu etapu administracyjnego;

—	zasądzenie od Komisji odszkodowania w kwocie 1 000 000 EUR za niestosowne zachowanie dr AB, bezpośrednio zatrudnionego przez organ powołujący, niedziałającego na własny rachunek, w związku z jego opisanym kwestionowanym zachowaniem;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący wnosi w istocie o obciążenie Komisji odpowiedzialnością z tytułu nieprzyjęcia decyzji o wypłacie mu kwoty 639 421,37 EUR, z czego 98 372,51 EUR już zostało zapłacone, tytułem świadczenia określonego w art. 14 wspólnych zasad, w następstwie opinii komisji lekarskiej z dnia 8 stycznia 2014 r., w ramach wniosku o stwierdzenie pogłębienia się choroby zawodowej skarżącego z dnia 7 czerwca 2000 r.

Na poparcie skargi skarżący podnosi:

1.	Naruszenie art. 266 TFUE i obowiązku zastosowania się do orzeczenia sądowego, ponieważ Komisja nie zastosowała się do orzeczenia w sprawach T-212/01 i T-551/16 w odniesieniu do pomylenia niepełnosprawności jako takiej i świadczenia, o którym mowa w art. 14 wspólnych zasad.

2.	Nadużycie władzy w niniejszym przypadku.

3.	Naruszenie art. 73 regulaminu pracowniczego i orzecznictwa Unii Europejskiej w dziedzinie działalności komisji lekarskiej.

4.	Naruszenie wymogu rozsądnego czasu trwania postepowania.

Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2019 r. — Wilhelm Sihn jr./EUIPO — Golden Frog (CHAMELEON)

(Sprawa T-312/19)

(2019/C 230/76)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Wilhelm Sihn jr. GmbH & Co. KG (Niefern-Öschelbronn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Twelmeier)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Golden Frog GmbH (Meggen, Szwajcaria)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Chameleon” — zgłoszenie nr 12 567 269

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2019 r. w sprawie R 1551/2018-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO własnymi kosztami postępowania, jak również kosztami poniesionymi przez Wilhelm Sihn jr. GmbH & Co. KG.

—	obciążenie Golden Frog GmbH własnymi kosztami, na wypadek gdyby przystąpiła do sprawy w charakterze interwenienta.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

—	naruszenie art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

—	naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2019 r. — Fundación Tecnalia Research & Innovation/Komisja

(Sprawa T-314/19)

(2019/C 230/77)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Fundación Tecnalia Research & Innovation (Donostia-San Sebastián, España) (przedstawiciele: adwokaci P. Palacios Pesquera i M. Ríus Coma)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uznanie, że niniejsza skarga oraz zawarte w niej zarzuty są dopuszczalne;

—

uwzględnienie zarzutów podniesionych w ramach niniejszej skargi i w konsekwencji: a) stwierdzenie, że nie istnieje podstawa zakończenia projektu BreadGuard, a w konsekwencji umorzenie rozpatrywanego postępowania kontradyktoryjnego; b) tytułem ewentualnym, nakazanie Komisji wypłacenia kwot odpowiadających faktycznie wykonanym przez TECNALIA pracom i powstrzymanie się przez nią od żądania zwrotu w odniesieniu do kwot pomocy przyznanych w ramach projektu BreadGuard otrzymanych przez TECNALIA w celu wykonania projektu; c) dalszym tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji o zakończeniu projektu i nakazanie ponownego otwarcia postępowania kontradyktoryjnego do czasu usunięcia stwierdzonych i podniesionych przez TECNALIA braków, o których mowa w skardze; d) w każdym wypadku orzeczenie, że nie można stwierdzić żadnego poważnego wykroczenia zawodowego ze strony TECNALIA;

—	obciążenie Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Badań Naukowych i Innowacji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga dotyczy decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania kontradyktoryjnego w sprawie umowy o dofinansowanie projektu FP7-KBBE-2013-613647 BREADGUARD, który był przedmiotem wniosku odwoławczego oddalonego w drodze zawiadomienia z dnia 22 marca 2019 r.

Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy, oparty na tym, że TECNALIA nie naruszyła umowy o dofinansowanie projektu — W tym zakresie skarżąca podnosi, że umowa o dofinansowanie projektu została błędnie zastosowana w zakresie, w jakim Komisja przypisała skarżącej naruszenie art. II.38.1 lit. b), art. II.38.1 lit. c), art. II.38.1 lit. f) i art. II.38.1 lit. 1) tej umowy, zważywszy na to, iż TECNALIA w sposób oczywisty nie naruszyła tej umowy w odniesieniu do wszystkich nieprawidłowości i naruszeń zarzucanych skarżącej w decyzji w sprawie zakończenia projektu.

2.	Zarzut drugi, oparty na błędnym zastosowaniu art. II.38 umowy o dofinansowanie projektu — W tym zakresie skarżąca podnosi, że art. II.38.1.1 umowy o dofinansowanie projektu został błędnie zastosowany w świetle stwierdzenia poważnego wykroczenia zawodowego ze strony TECNALIA.

3.

Zarzut trzeci, oparty na tym, że art. II.38.1 lit. 1) załącznika II do umowy o dofinansowanie projektu został błędnie zastosowany — W tym zakresie skarżąca podnosi, że art. II.38 umowy o dofinansowanie projektu BreadGuard został błędnie zastosowany w celu nakazania zakończenia tego projektu poprzez przypisanie odpowiedzialności konsorcjum jako całości.

4.

Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu art. II.23.5 załącznika II do umowy o dofinansowanie projektu — W tym zakresie skarżąca powołuje się na naruszenie treści załącznika II do umowy o dofinansowanie projektu BreadGuard, jako że pozwana nie ujawniła tożsamości niezależnych ekspertów, którzy podpisali się pod ekspertyzami, na których opiera się zaskarżona decyzja, przez co TECNALIA nie mogła wnieść o ich wyłączenie.

5.

Zarzut piąty, oparty na fakcie, że przyznanie okoliczności faktycznych przez beneficjenta jest pozbawione znaczenia dla sprawy — W tym zakresie skarżąca podnosi, że dokonane przez uniwersytet w Kassel, jako jednego z beneficjentów projektów BreadGuard i FoodWatch, ustalenia dotyczące postępowania kontradyktoryjnego są pozbawione znaczenia dla sprawy.

Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Crédit agricole i Crédit agricole Corporate and Investment Bank/Komisja

(Sprawa T-419/18) (1)

(2019/C 230/78)

Język postępowania: francuski

Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.

Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Apera Capital Master/EUIPO — Altera Capital (APERA CAPITAL)

(Sprawa T-699/18) (1)

(2019/C 230/79)

Język postępowania: angielski

Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.

Postanowienie Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Bacardi/EUIPO — La Fée (ANGEL’S ENVY)

(Sprawa T-115/19) (1)

(2019/C 230/80)

Język postępowania: angielski

Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.