—

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 (1), w szczególności jego art. 1 ust. 4 („mechanizm wzajemności”),

—

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 12 kwietnia 2016 r. zatytułowany „Aktualna sytuacja i możliwe dalsze działania w odniesieniu do braku wzajemności ze strony niektórych państw trzecich w dziedzinie polityki wizowej” (COM(2016)0221),

—

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 lipca 2016 r. zatytułowany „Aktualna sytuacja i możliwe dalsze działania w odniesieniu do braku wzajemności ze strony niektórych państw trzecich w dziedzinie polityki wizowej (Działania następcze związane z komunikatem z 12 kwietnia)” (COM(2016)0481),

—

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 grudnia 2016 r. zatytułowany „Aktualna sytuacja i przyszłe działania w odniesieniu do braku wzajemności z niektórymi państwami trzecimi w dziedzinie polityki wizowej (w następstwie komunikatu z 12 kwietnia)” (COM(2016)0816),

—

uwzględniając art. 17 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 80, art. 265 i art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

—

uwzględniając debatę na temat obowiązków w zakresie wzajemności wizowej z dnia 14 grudnia 2016 r., która odbyła się w Strasburgu,

—

uwzględniając pytanie skierowane do Komisji w sprawie obowiązków Komisji w dziedzinie wzajemności wizowej na podstawie art. 1 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 539/2001 (O-000142/2016 – B8-1820/2016),

—

uwzględniając projekt rezolucji Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych,

—

uwzględniając art. 128 ust. 5 i art. 123 ust. 2 Regulaminu,

A.

mając na uwadze, że kryterium wzajemności wizowej jako jedno z kryteriów polityki wizowej UE w ogólnie przyjętym rozumieniu oznacza, że obywatele UE podróżujący do państwa trzeciego powinni podlegać takim samym warunkom jak obywatele tego państwa trzeciego podróżujący do UE;

B.

mając na uwadze, że celem mechanizmu wzajemności wizowej jest osiągnięcie takiej wzajemności wizowej; mając na uwadze, że polityka wizowa UE zabrania poszczególnym państwom członkowskim wprowadzania wymogu wizowego wobec obywateli państwa trzeciego, jeżeli państwo to jest wymienione w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001 (państwa, których obywatele są zwolnieni z obowiązku wizowego podczas pobytu krótkoterminowego);

C.

mając na uwadze, że mechanizm wzajemności został zmieniony w 2013 r. z udziałem Parlamentu jako współprawodawcy, ponieważ wymagał dostosowania ze względu na wejście w życie Traktatu z Lizbony i orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie wtórnej podstawy prawnej oraz „aby przewidywał odpowiedź Unii stanowiącą wyraz solidarności w przypadku gdy państwo trzecie wymienione w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001 stosuje obowiązek wizowy wobec obywateli co najmniej jednego państwa członkowskiego” (motyw 1 rozporządzenia (UE) nr 1289/2013);

D.

mając na uwadze, że mechanizm wzajemności ustanawia procedurę, której punktem wyjścia jest sytuacja braku wzajemności wraz z precyzyjnym harmonogramem i działaniami do podjęcia w celu zakończenia sytuacji braku wzajemności; mając na uwadze, że naturalną konsekwencją tego mechanizmu jest przyjmowanie coraz ostrzejszych środków wobec danego państwa trzeciego, w tym ostatecznie zawieszenie zwolnienia z obowiązku wizowego wszystkich obywateli danego państwa trzeciego („drugi etap stosowania mechanizmu wzajemności”);

E.

mając na uwadze, że „[w] celu zapewnienia odpowiedniego zaangażowania Parlamentu Europejskiego i Rady w drugi etap stosowania mechanizmu wzajemności, z uwagi na szczególnie delikatną politycznie kwestię zawieszenia zwolnienia z obowiązku wizowego wszystkich obywateli państwa trzeciego wymienionego w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 539/2001 oraz jej horyzontalne konsekwencje dla państw członkowskich, państw stowarzyszonych ze strefą Schengen oraz dla samej Unii, w szczególności w ich stosunkach zewnętrznych i w ogólnym funkcjonowaniu strefy Schengen, [przekazano] Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w odniesieniu do niektórych elementów mechanizmu wzajemności”, w tym zawieszenia zwolnienia z obowiązku wizowego wszystkich obywateli danego państwa trzeciego;

F.

mając na uwadze, że „Parlament Europejski lub Rada może zadecydować o odwołaniu przekazanych uprawnień” (art. 290 ust. 2 lit. a) TFUE);

G.

mając na uwadze, że „akt delegowany może wejść w życie tylko wtedy, gdy Parlament Europejski lub Rada nie wyrażą sprzeciwu w terminie przewidzianym przez akt prawodawczy” (art. 290 ust. 2 lit. b) TFUE);

H.

mając na uwadze, że Komisja zakwestionowała wybór aktów delegowanych na drugim etapie stosowania mechanizmu wzajemności przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, oraz mając na uwadze, że Trybunał stwierdził jednak, że prawodawca postąpił właściwie (sprawa C-88/14);

I.

mając na uwadze, że mechanizm ten jasno określa zatem obowiązki i uprawnienia Parlamentu i Rady oraz Komisji na różnych etapach stosowania mechanizmu wzajemności;

1.

2.

3.

—

uwzględniając swoje stanowisko z dnia 6 lutego 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz włączanie tych produktów w zakres systemów powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego (1),

—

uwzględniając art.168 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), który stanowi, że przy określaniu i urzeczywistnianiu wszystkich polityk i działań Unii należy zapewnić wysoki poziom ochrony zdrowia ludzkiego,

—

uwzględniając dokonaną przez Komisję ocenę REFIT rozporządzenia Rady (WE) nr 953/2003 w sprawie unikania w Unii Europejskiej przekierowania handlu niektórymi podstawowymi lekami (SWD(2016)0125),

—

uwzględniając obowiązki ustanowione w art. 81 dyrektywy 2001/83/WE w celu utrzymania właściwych i stałych dostaw produktów leczniczych,

—

uwzględniając dokonaną przez Komisję wstępną ocenę skutków (2) dotyczącą wzmocnienia współpracy UE w obszarze oceny technologii medycznych,

—

uwzględniając strategię sieci ds. oceny technologii medycznych dotyczącą współpracy UE w obszarze oceny technologii medycznych z dnia 29 października 2014 r. (3),

—

uwzględniając sprawozdanie końcowe Komisji z badania sektora farmaceutycznego (SEC(2009)0952),

—

uwzględniając sprawozdanie Komisji z 2013 r. zatytułowane „Nierówności zdrowotne w UE – Końcowy raport konsorcjum pod kierownictwem sir Michaela Marmota” (4), w którym stwierdza się, że systemy opieki zdrowotnej odgrywają znaczącą rolę w ograniczaniu ryzyka ubóstwa lub mogą przyczyniać się do zmniejszenia ubóstwa,

—

uwzględniając konkluzje Rady z dnia 1 grudnia 2014 r. w sprawie innowacji dla dobra pacjentów (5),

—

uwzględniając konkluzje z nieformalnego posiedzenia Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów na temat zdrowia z dnia 18 kwietnia 2016 r.,

—

uwzględniając 6. sprawozdanie Komisji z monitorowania umów patentowych w sektorze farmaceutycznym,

—

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Bezpieczne, innowacyjne i dostępne leki: nowe perspektywy dla sektora farmaceutycznego” (COM(2008)0666),

—

uwzględniając pkt 249 i 250 wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 14 lutego 1978 r. w sprawie 27/76 w sprawie nadmiernych cen,

—

uwzględniając konkluzje Rady z dnia 17 czerwca 2016 r. dotyczące wzmocnienia równowagi w systemach farmaceutycznych w UE i jej państwach członkowskich,

—

uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1082/2013/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie poważnych transgranicznych zagrożeń zdrowia oraz uchylającą decyzję nr 2119/98/WE (6),

—

uwzględniając sprawozdanie Panelu Wysokiego Szczebla ds. Dostępu do Leków przy Sekretarzu Generalnym ONZ pt. „Promoting Innovation and Access to Health Technologies” [Promowanie innowacji i dostępu do technologii medycznych], opublikowane we wrześniu 2016 r.,

—

uwzględniając konkluzje Rady z dnia 10 maja 2006 r. w sprawie wspólnych wartości i zasad systemów opieki zdrowotnej UE oraz konkluzje Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów z dnia 6 kwietnia 2011 r. i z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie refleksji nad nowoczesnymi, elastycznymi i stabilnymi systemami opieki zdrowotnej,

—

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Skuteczne, dostępne i odporne systemy opieki zdrowotnej” (COM(2014)0215),

—

uwzględniając analizę zatytułowaną „Dążenie do ujednoliconej unijnej oceny terapeutycznej wartości dodanej leków”, opublikowaną w 2015 r. przez swój Departament Tematyczny zwany „Polityka Gospodarcza i Naukowa” (7)

—

uwzględniając raport Światowej Organizacji Zdrowia zatytułowany „WHO Expert Committee on the Selection of Essential Drugs, 17-21 October 1977 – WHO Technical Report Series, No. 615”, raport Sekretariatu WHO z dnia 7 grudnia 2001 r. zatytułowany „WHO medicines strategy: Revised procedure for updating WHO’s Model List of Essential Drugs” (EB109/8), raport WHO z marca 2015 r. zatytułowany „Access to new medicines in Europe” i raport WHO z dnia 28 czerwca 2013 r. zatytułowany „Priority Medicines for Europe and the World”,

—

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 141/2000 w sprawie sierocych produktów leczniczych,

—

uwzględniając art. 35 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 ust. a TFUE dotyczące prawa obywateli Unii do ochrony zdrowia,

—

uwzględniając art. 101 i 102 TFUE dotyczące reguł w dziedzinie konkurencji,

—

uwzględniając deklarację dauhańską w sprawie Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej i zdrowia publicznego (WTO/MIN(01/DEC/2) oraz wdrożenie ust. 6 deklaracji dauhańskiej z dnia 1 września 2003 r. (WTO/L/540),

—

uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 816/2006 w sprawie udzielania licencji przymusowych na patenty dotyczące wytwarzania produktów farmaceutycznych przeznaczonych na wywóz do krajów, w których występują problemy związane ze zdrowiem publicznym,

—

uwzględniając umowę w sprawie wspólnych zamówień zatwierdzoną przez Komisję w dniu 10 kwietnia 2014 r. (8),

—

uwzględniając konferencję na temat racjonalnego stosowania produktów leczniczych, która odbyła się w Nairobi w 1985 r.,

—

uwzględniając sprawozdanie w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 726/2004 zatwierdzone przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A8-0035/2016) oraz poprawki przyjęte przez Parlament w dniu 10 marca 2016 r. (9),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 września 2015 r. w sprawie programu prac Komisji na rok 2016 (10),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 września 2012 r. w sprawie dobrowolnego honorowego dawstwa tkanek i komórek (11),

—

uwzględniając art. 52 Regulaminu,

—

uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności oraz opinie Komisji Rozwoju, Komisji Prawnej i Komisji Petycji (A8-0040/2017),

A.

mając na uwadze, że w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej uznaje się podstawowe prawo obywateli do zdrowia i leczenia (12);

B.

mając na uwadze, że publiczne systemy opieki zdrowotnej mają zasadnicze znaczenie dla zagwarantowania powszechnego dostępu do opieki zdrowotnej, będącego podstawowym prawem obywateli Unii; mając na uwadze, że przed systemami opieki zdrowotnej w UE stoją takie wyzwania jak starzenie się społeczeństwa, rosnące obciążenie kosztami chorób przewlekłych, wysokie koszty rozwoju nowych technologii, wysokie i rosnące wydatki na produkty lecznicze oraz skutki kryzysu gospodarczego dla wydatków na opiekę zdrowotną; mając na uwadze, że w 2014 r. wydatki na produkty lecznicze stanowiły 17,1 % ogółu wydatków na opiekę zdrowotną i 1,41 % produktu krajowego brutto (PKB) w UE; mając na uwadze, że te wyzwania rodzą potrzebę europejskiej współpracy i nowych środków politycznych, zarówno na szczeblu UE, jak i na szczeblu krajowym;

C.

mając na uwadze, że produkty lecznicze są jednym z filarów opieki zdrowotnej, a nie zwykłym przedmiotem wymiany handlowej, oraz mając na uwadze, że niedostateczny dostęp do podstawowych produktów leczniczych i wysokie ceny innowacyjnych leków stanowią poważne zagrożenie dla zrównoważonego charakteru krajowych systemów opieki zdrowotnej;

D.

mając na uwadze, że pacjenci powinni mieć dostęp do opieki zdrowotnej i możliwości leczenia według własnego wyboru i preferencji, w tym również do komplementarnych i alternatywnych metod leczenia i leków;

E.

mając na uwadze, że zapewnienie pacjentom dostępu do podstawowych leków jest jednym z głównych celów UE i WHO oraz jednym z głównych elementów celu zrównoważonego rozwoju nr 3 ONZ, mając na uwadze, że powszechny dostęp do leków zależy od ich terminowej dostępności i przystępności cenowej dla każdego, bez dyskryminacji geograficznej;

F.

mając na uwadze, że konkurencja jest istotnym czynnikiem jeśli chodzi o ogólną równowagę rynku farmaceutycznego i może zaowocować obniżeniem kosztów, zmniejszeniem wydatków na leki oraz zwiększeniem terminowego dostępu pacjentów do przystępnych cenowo leków, przy przestrzeganiu wyższych norm jakości w procesie badań i rozwoju;

G.

mając na uwadze, że wchodzenie na rynek leków generycznych jest ważnym mechanizmem zwiększającym konkurencję, prowadzącym do obniżki cen oraz zapewniającym zrównoważony charakter systemów opieki zdrowotnej; mając na uwadze, że nie powinno się opóźniać wchodzenia na rynek leków generycznych ani nie powinno się zakłócać konkurencji

H.

mając na uwadze, że zdrowy i konkurencyjny rynek produktów leczniczych korzysta na czujnej kontroli prawa konkurencji;

I.

mając na uwadze, że w wielu przypadkach ceny nowych leków wzrosły w ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat do poziomu, który jest zbyt wysoki dla wielu europejskich obywateli i zagraża zrównoważonemu charakterowi krajowych systemów opieki zdrowotnej;

J.

mając na uwadze, że oprócz wysokich cen i nieprzystępności cenowej inne przeszkody w dostępie do produktów leczniczych to m.in. niedobór podstawowych i innych leków, słaby związek między potrzebami klinicznymi a badaniami naukowymi, brak dostępu do opieki zdrowotnej i do pracowników służby zdrowia, nieuzasadnione procedury administracyjne, zwłoka między wydaniem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu a decyzją ustalającą cenę i decyzją o refundacji, niedostępność leków, przepisy patentowe i ograniczenia budżetowe;

K.

mając na uwadze, że takie choroby jak wirusowe zapalenie wątroby typu C można skutecznie zwalczać za pomocą wczesnej diagnostyki oraz leczenia nowymi i starymi lekami, ratując tym samym życie milionom ludzi w całej UE;

L.

mając na uwadze, że liczba osób, u których diagnozuje się raka, rośnie z każdym rokiem, a połączenie rosnącej zachorowalności na raka w populacji oraz nowych, zaawansowanych technologicznie leków na raka prowadzi do sytuacji, w której łączny koszt leczenia raka wzrasta, co rodzi niespotykane dotąd zapotrzebowanie w budżetach opieki zdrowotnej i sprawia, że wielu pacjentów z rakiem nie stać na leczenie, a to zwiększa ryzyko, że czynnikiem decydującym w leczeniu raka u pacjenta będzie przystępność cenowa lub cena leku;

M.

mając na uwadze, że rozporządzenie (WE) nr 1394/2007 o produktach leczniczych terapii zaawansowanej wprowadzono po to, aby sprzyjać innowacjom w tym obszarze na szczeblu unijnym, a równocześnie zagwarantować bezpieczeństwo, jednak jak do tej pory zatwierdzono jedynie osiem terapii zaawansowanych;

N.

mając na uwadze, że UE musiała stworzyć zachęty do wspierania badań w takich dziedzinach jak choroby rzadkie i choroby dziecięce; mając na uwadze, że rozporządzenie w sprawie sierocych produktów leczniczych zapewniło ważne ramy wspierania badań nad lekami sierocymi, znacznie ulepszając metody leczenia chorób, dla których nie było wcześniej alternatywy, lecz mając na uwadze, że istnieją jednak obawy co do jego wdrażania;

O.

mając na uwadze, że powiększa się przepaść między rosnącą opornością na leki przeciwdrobnoustrojowe a rozwojem nowych leków przeciwdrobnoustrojowych, oraz mając na uwadze, że choroby lekooporne mogą do 2050 r. spowodować na całym świecie 10 mln zgonów rocznie; mając na uwadze, że według szacunków każdego roku co najmniej 25 000 osób umiera w UE z powodu infekcji spowodowanych drobnoustrojami lekoopornymi, co oznacza roczny koszt 1,5 mld EUR, podczas gdy w ciągu ostatnich 40 lat opracowano tylko jedną nową klasę antybiotyków;

P.

mając na uwadze, że w ostatnich dziesięcioleciach odnotowano znaczne postępy w leczeniu dotąd nieuleczalnych chorób z takim skutkiem, że przykładowo żaden pacjent w UE nie umiera z powodu HIV/AIDS; mając na uwadze, że pomimo tego istnieje jeszcze wiele chorób, które nie mogą być leczone w optymalny sposób (między innymi rak, który powoduje rocznie prawie 1,3 mln zgonów w UE);

Q.

mając na uwadze, że dostęp do przystępnych cenowo oraz odpowiednich badań diagnostycznych i szczepień jest tak samo ważny jak dostęp do bezpiecznych, skutecznych i przystępnych cenowo leków;

R.

mając na uwadze, że produkty lecznicze terapii zaawansowanej (ATMP) mają potencjał do zmiany leczenia wielu schorzeń, szczególnie w zakresie chorób, w których podejścia konwencjonalne są nieodpowiednie, a także mając na uwadze, że do tej pory dopuszczono jedynie kilka produktów leczniczych terapii zaawansowanej;

S.

mając na uwadze, że pewne podstawowe leki nie są dostępne w wielu państwach członkowskich, co może prowadzić do problemów z zaopatrzeniem pacjentów w leki; mając na uwadze, że pewna liczba przypadków niedoboru leków może występować z powodu bezprawnych praktyk biznesowych, takich jak tzw. „płacenie za zwłokę” w sektorze farmaceutycznym, z przyczyn politycznych, z powodów związanych z produkcją lub dystrybucją lub na skutek handlu równoległego; mając na uwadze, że art. 81 dyrektywy 2001/83/WE określa środki służące zapobieganiu niedoborom produktów leczniczych dzięki tzw. obowiązkowi świadczenia usługi publicznej, polegającemu na zobowiązaniu producentów i dystrybutorów do zabezpieczenia dostaw na rynki krajowe; mając na uwadze, że w wielu przypadkach obowiązek świadczenia usługi publicznej nie jest stosowany w odniesieniu do producentów zaopatrujących dystrybutorów, co wskazano w badaniu zleconym przez Komisję;

T.

mając na uwadze, że stabilne i przewidywalne zasady dotyczące własności intelektualnej i ramy regulacyjne, a także ich właściwe i terminowe wdrażanie mają zasadnicze znaczenie dla stworzenia sprzyjającego innowacjom środowiska wspierającego dostęp pacjentów do innowacyjnego i skutecznego leczenia;

U.

mając na uwadze, że własność intelektualna ma na celu przynoszenie korzyści społeczeństwu i promowanie innowacji, oraz mając na uwadze, że istnieją obawy co do jej nadużywania lub niewłaściwego wykorzystywania;

V.

mając na uwadze, że porozumienie WTO w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS) przewiduje od 1995 r. elastyczność patentów, taką jak udzielanie licencji przymusowych;

W.

mając na uwadze, że uruchomiony przez Europejską Agencję Leków w 2014 r. pilotażowy projekt znany jako „ścieżki adaptacyjne”, który dotyczy przede wszystkim metod leczenia w obszarach wysoce niezaspokojonych potrzeb medycznych, wywołał ożywioną debatę na temat stosunku ryzyka do korzyści wcześniejszego dopuszczania do obrotu innowacyjnych leków na podstawie mniejszej ilości danych klinicznych;

X.

mając na uwadze, że ochrona własności intelektualnej ma zasadnicze znaczenie w dziedzinie dostępu do leków oraz że konieczne jest określenie mechanizmów, które mogą pomóc w walce z lekami podrabianymi;

Y.

mając na uwadze, że kilka lat temu w ramach europejskiego dialogu wysokiego szczebla skupiającego najważniejszych decydentów i główne zainteresowane podmioty w sektorze zdrowia (szczyty G10 w latach 2001–2002, a następnie „Forum farmaceutyczne” w latach 2005–2008) postanowiono opracować wspólną wizję strategiczną i podjąć konkretne działania na rzecz wsparcia konkurencyjności w sektorze farmaceutycznym;

Z.

mając na uwadze, że tylko około 3 % budżetów służby zdrowia przeznacza się na profilaktykę i działania na rzecz zdrowia publicznego;

AA.

mając na uwadze, że ustalanie cen i refundacja produktów leczniczych należą do kompetencji państw członkowskich i są regulowane przepisami na szczeblu krajowym; mając na uwadze, że UE określa przepisy dotyczące własności intelektualnej, badań klinicznych, pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, przejrzystości w ustalaniu cen, nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii i konkurencji; mając na uwadze, że rosnące wydatki na produkty lecznicze oraz obserwowana asymetria po względem zdolności negocjacyjnej i informowania o cenach między firmami farmaceutycznymi a państwami członkowskimi prowadzą do ściślejszej współpracy europejskiej i nowych środków politycznych, zarówno na europejskim, jak i na krajowym szczeblu; mając na uwadze, że ceny leków są zazwyczaj negocjowane w drodze dwustronnych, poufnych negocjacji między sektorem farmaceutycznym a państwami członkowskimi;

AB.

mając na uwadze, że większość państw członkowskich posiada własne agencje oceny technologii medycznych, z których każda opiera się na własnych kryteriach;

AC.

mając na uwadze, że na mocy art. 168 TFUE Parlament Europejski i Rada mogą, w celu stawienia czoła wspólnym problemom związanym z bezpieczeństwem, przyjąć środki ustanawiające wysokie standardy jakości i bezpieczeństwa produktów leczniczych, oraz mając na uwadze, że na mocy art. 114 ust. 3 TFUE w ramach wniosków ustawodawczych w dziedzinie ochrony zdrowia należy przyjmować jako podstawę wysoki poziom ochrony;

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

29.

30.

31.

32.

33.

34.

35.

36.

37.

38.

39.

40.

41.

42.

43.

44.

45.

46.

47.

48.

49.

50.

51.

52.

53.

54.

55.

56.

57.

58.

59.

60.

61.

62.

63.

64.

65.

66.

67.

68.

69.

70.

71.

72.

73.

74.

75.

76.

77.

78.

79.

80.

81.

82.

83.

84.

85.

86.

87.

88.

89.

90.

91.

92.

93.

94.

95.

96.

97.

98.

99.

100.

101.

102.

103.

104.

105.

106.

107.

108.

109.

110.

—

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1295/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające program „Kreatywna Europa” (2014–2020) i uchylające decyzje nr 1718/2006/WE, nr 1855/2006/WE i nr 1041/2009/WE (1) („zwany dalej rozporządzeniem”),

—

uwzględniając art. 167 i 173 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

—

uwzględniając Konwencję w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego przyjętą przez Organizację Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) w dniu 20 października 2005 r.,

—

uwzględniając wspólny komunikat Komisji Europejskiej i Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa do Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2016 r. pt. „W stronę strategii UE w dziedzinie międzynarodowych stosunków kulturalnych” (JOIN(2016)0029),

—

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 26 września 2012 r. pt. „Promowanie sektora kultury i sektora kreatywnego na rzecz wzrostu gospodarczego i wzrostu zatrudnienia w UE” (COM(2012)0537),

—

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. pt. „Europa – najpopularniejszy kierunek turystyczny na świecie – nowe ramy polityczne dla europejskiego sektora turystycznego” (COM(2010)0352),

—

uwzględniając zieloną księgę Komisji z dnia 27 kwietnia 2010 r. pt. „Uwalnianie potencjału przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej” (COM(2010)0183),

—

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1017 z dnia 25 czerwca 2015 r. w sprawie Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych, Europejskiego Centrum Doradztwa Inwestycyjnego i Europejskiego Portalu Projektów Inwestycyjnych oraz zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1291/2013 i (UE) nr 1316/2013 – Europejski Fundusz na rzecz Inwestycji Strategicznych (2),

—

uwzględniając konkluzje Rady z dnia 27 maja 2015 r. w sprawie oddziaływania sektora kultury i sektora kreatywnego, służącego stymulowaniu innowacji, stabilności gospodarczej i włączenia społecznego,

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 września 2015 r. w sprawie dążenia ku zintegrowanemu podejściu do dziedzictwa kulturowego w Europie (3),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie roli dialogu międzykulturowego, różnorodności kulturowej i edukacji w promowaniu podstawowych wartości UE (4),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 kwietnia 2015 r. w sprawie filmu europejskiego w dobie cyfrowej (5),

—

uwzględniając badanie „Europejskie Stolice Kultury: strategia sukcesu i skutki długoterminowe” przeprowadzone przez Departament Polityczny B: Polityka Strukturalna i Polityka Spójności na zamówienie Komisji Kultury i Edukacji,

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 września 2013 r. w sprawie promowania europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego na rzecz wzrostu gospodarczego i wzrostu zatrudnienia (6),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie kulturowego wymiaru działań zewnętrznych UE (7),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 maja 2011 r. w sprawie uwalniania potencjału przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej (8),

—

uwzględniając unijny plan prac w dziedzinie kultury na lata 2015–2018,

—

uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą a Komisją Europejską z dnia 13 kwietnia 2016 r. w sprawie lepszego stanowienia prawa, w szczególności ustępy 20–24 dotyczące oceny ex post obowiązującego ustawodawstwa,

—

uwzględniając art. 52 Regulaminu oraz art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji,

—

uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji oraz opinię Komisji Budżetowej (A8-0030/2017),

A.

mając na uwadze, że program „Kreatywna Europa” ma na celu z jednej strony ochronę i wspieranie europejskiej różnorodności kulturowej i językowej oraz propagowanie europejskiego dziedzictwa kulturowego, a z drugiej strony wzmacnianie konkurencyjności europejskiego sektora kultury i sektora kreatywnego;

B.

mając na uwadze, że kultura jest podstawowym czynnikiem propagowania integracji europejskiej;

C.

mając na uwadze, że program „Kreatywna Europa”, a w szczególności podprogram „Kultura”, jest poważnie niedofinansowany, przez co powstają trudności w spełnianiu wysokich oczekiwań;

D.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 3 i 4 rozporządzenia propagowanie europejskiej różnorodności kulturowej i językowej oraz europejskiego dziedzictwa kulturowego, a konkretniej propagowanie ponadnarodowego obiegu dzieł kultury i pracy twórczej, należą do podstawowych celów programu;

E.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 12 rozporządzenia propagowanie ponadnarodowego obiegu i mobilności, a konkretniej wspieranie obiegu literatury europejskiej w celu zapewnienia możliwie najszerszego do niej dostępu, znajdują się wśród priorytetów podprogramu „Kultura”;

F.

mając na uwadze, że jednolita struktura programu posiada zalety prowadzące do osiągnięcia masy krytycznej i potencjalnie eksponuje obszary, które nadal są niedoceniane i borykają się z tymi samymi wyzwaniami związanymi z rozdrobnieniem, globalizacją, brakiem odpowiednich danych oraz trudnościami w dostępie do kredytów;

G.

mając na uwadze, że struktura programu obejmująca dwa podprogramy, zachowująca specyfikę i tożsamość obu, oraz dodanie komponentu międzykulturowego stanowią atut zapewniający lepsze zrozumienie współpracy i przemian zachodzących w dziedzinie kultury i łączący z państwami trzecimi;

H.

mając na uwadze, że komponent międzysektorowy tylko częściowo rozwinął swój strategiczny cel promowania ponadnarodowej i międzysektorowej współpracy kulturalnej;

I.

mając na uwadze, że program „Kreatywna Europa” umożliwia współpracę i wspólne działania z państwami, które nie biorą w nim udziału, oraz z organizacjami międzynarodowymi działającymi w sektorze kultury i sektorze kreatywnym, takimi jak UNESCO, Rada Europy i Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju, w oparciu o wspólnie wniesiony wkład w osiąganie celów programu;

J.

mając na uwadze, że system wskaźników efektywności przewidziany w art. 18 rozporządzenia, w tym wskaźników dotyczących ogólnych celów programu, wskaźników dołączonych odpowiednio do podprogramów MEDIA i „Kultura”, a także specjalnych wskaźników dotyczących systemu poręczeń, nie został do tej pory ustanowiony lub nie rozpoczął działalności;

K.

mając na uwadze, że obecny system oceny okazał się niedostosowany do charakteru i specyfiki programu oraz że w związku z tym należy ten system udoskonalić;

L.

mając na uwadze, że specjalne działania – takie jak przyznawanie tytułu Europejskiej Stolicy Kultury, w tym stworzenie ich sieci, oraz znaku dziedzictwa europejskiego – ujawniły potencjał dla zrównoważonego lokalnego rozwoju gospodarczego i turystyki kulturalnej, w związku z czym należy je wspierać i promować w bardziej aktywny sposób;

M.

mając na uwadze, że w 2016 r. w ramach komponentu międzysektorowego opublikowano zaproszenie do składania wniosków dotyczących projektów włączania uchodźców w społeczeństwo europejskie, aby promować i wspierać kreatywność i dialog międzykulturowy;

N.

mając na uwadze, że obszar wsparcia „projekty współpracy” w podprogramie „Kultura” pochłania około 70 % budżetu tego podprogramu, cieszy się dużą popularnością wśród podmiotów sektora kultury i ma na celu opracowanie wspólnych podejść na poziomie transgranicznym, umożliwiając otwarte sformułowanie nieprzewidzianych, wysoce innowacyjnych i kreatywnych projektów, które są wyraźnie pożądane;

O.

mając na uwadze, że choć rozporządzenie przewiduje zawieranie dwustronnych porozumień z państwami trzecimi z myślą o umożliwieniu im udziału w programie lub jego częściach, jak dotąd tylko kilka państw ukończyło tę procedurę;

P.

mając na uwadze, że dzięki działaniom podjętym przez Parlament kulturę, branże sektora kultury i sektora kreatywnego oraz sektora audiowizualnego uwzględniono – choć w niedostatecznym stopniu – w wieloletnich programach Erasmus+, „Horyzont 2020” i COSME, funduszach strukturalnych oraz priorytetach Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS);

Q.

mając na uwadze, że istnieje silna synergia między nieformalnym uczeniem się a sektorem kreatywnym i sektorem mediów, ponieważ wiele organizacji artystycznych, medialnych i kulturalnych oferuje możliwości kształcenia nieformalnego;

R.

mając na uwadze, że odsetek wnioskodawców, którym przyznano pomoc, wynosi 15 % w przypadku podprogramu Kultura i 44 % w przypadku podprogramu MEDIA, niemniej jest on niższy (32 %) w tym drugim podprogramie, jeśli wyłączy się z tego zestawienia automatyczne schematy;

S.

mając na uwadze, że dotychczas w ramach podprogramu złożono łącznie 13 000 wniosków i udzielono wsparcia na rzecz ponad 5 500 projektów;

T.

mając na uwadze, że system punktów automatycznych wykorzystywany w podprogramie MEDIA, którego celem jest zapewnienie równych szans wszystkim państwom członkowskim, doprowadził do zakłóceń rynku i postawił w szczególnie niekorzystnej sytuacji państwa o wysokich zdolnościach produkcyjnych w dziedzinie materiałów audiowizualnych;

U.

mając na uwadze, że rodzaj dotacji przyznawanych na projekty współpracy w ramach podprogramu „Kultura” programu „Kreatywna Europa” nie odpowiada potrzebom sieci, które opierają się na strukturze i działalności operacyjnej, jak w poprzednim programie „Kultura” 2007–2013;

V.

mając na uwadze, że zainteresowane strony krytykują obsługę administracyjną (proces składania wniosków, oceny i sprawozdawczości) ze względu na utrzymujące się obciążenia administracyjne; w związku z powyższym podkreśla konieczność uproszczenia procedury składania wniosków w celu ułatwienia dostępu do programu oraz aby zachęcić do udziału potencjalnych beneficjentów;

W.

mając na uwadze, że biura programu „Kreatywna Europa” są kluczowymi pośrednikami między Komisją a Agencją Wykonawczą ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) oraz wnioskodawcami, i mając na uwadze, że powinny być one lepiej informowane o toczącym się procesie decyzyjnym oraz że należy je w większym stopniu włączyć w przekazywanie informacji dotyczących projektów i propagowanie ich wyników;

X.

mając na uwadze, że podmioty z sektora skarżą się na znaczne obciążenia administracyjne w procesie składania wniosków, który obejmuje obszerne wytyczne oraz dużą liczbę dokumentów, niekiedy zawierających sprzeczne informacje;

Y.

mając na uwadze, że zgłoszono problemy występujące przy rejestracji przedsiębiorstw w systemie uwierzytelniania Komisji Europejskiej; mając jednak na uwadze, że elektroniczny formularz wniosku spotkał się z bardzo pozytywnym przyjęciem;

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

29.

30.

31.

32.

33.

34.

35.

36.

37.

38.

39.

40.

41.

42.

43.

44.

45.

46.

47.

48.

49.

50.

51.

52.

53.

54.

55.

56.

57.

58.

59.

60.

61.

—

uwzględniając art. 10 i 11 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), które stanowią, że „każdy obywatel ma prawo uczestniczyć w życiu demokratycznym Unii”, że „za pomocą odpowiednich środków instytucje umożliwiają obywatelom i stowarzyszeniom przedstawicielskim wypowiadanie się i publiczną wymianę poglądów we wszystkich dziedzinach działania Unii” oraz że instytucje te „utrzymują otwarty, przejrzysty i regularny dialog ze stowarzyszeniami przedstawicielskimi i społeczeństwem obywatelskim”;

—

uwzględniając Protokół nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej,

—

uwzględniając Protokół nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

—

uwzględniając rozporządzenie Rady (UE) nr 390/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. ustanawiające program „Europa dla Obywateli” na lata 2014–2020 (1),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 stycznia 2016 r. w sprawie roli dialogu międzykulturowego, różnorodności kulturowej i edukacji w promowaniu podstawowych wartości UE (2),

—

uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów dotyczące wdrażania, wyników i ogólnej oceny programu „Europa dla Obywateli” w latach 2007–2013 (COM(2015)0652),

—

uwzględniając art. 52 Regulaminu oraz art. 1 ust. 1 lit. e) decyzji Konferencji Przewodniczących z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie procedury udzielania zgody na sporządzenie sprawozdań z własnej inicjatywy i załącznik 3 do tej decyzji,

—

uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji oraz opinie Komisji Budżetowej i Komisji Spraw Konstytucyjnych(A8-0017/2017),

A.

mając na uwadze, że program „Europa dla Obywateli” jest programem wyjątkowym i bardzo symbolicznym, jako że umożliwia wsłuchanie się w debatę prowadzoną przez społeczeństwo obywatelskie, pobudza do krytycznego myślenia o projekcie europejskim, jego historii oraz ruchach i ideach, które go wypromowały, a także przyczynia się do pogłębienia wiedzy o europejskim procesie decyzyjnym i do poprawy warunków obywatelskiego i demokratycznego uczestnictwa na szczeblu Unii;

B.

mając na uwadze, że program „Europa dla Obywateli” ma na celu wzmocnienie koncepcji obywatelstwa europejskiego i przynależności europejskiej, zwiększenie solidarności, wzajemnej tolerancji i szacunku, promowanie lepszego zrozumienia UE, jej źródeł i rozwoju, wartości, instytucji i kompetencji oraz wspieranie aktywnego dialogu między obywatelami Unii; mając na uwadze, że działania w ramach programu mogą być traktowane jako część nieformalnego i ustawicznego kształcenia w zakresie edukacji obywatelskiej;

C.

mając na uwadze, że kampania „jednego euro na obywatela” na rzecz programu „Europa dla Obywateli” ma na celu wysłanie wyraźnego symbolicznego sygnału, że w Europie słucha się głosu obywateli;

D.

mając na uwadze, że obserwowane obecnie nasilenie zjawiska „eurosceptycyzmu” – które widać w działaniach sił antyeuropejskich podważających samo istnienie projektu europejskiego i którego kulminacja miała miejsce niedawno podczas głosowania za Brexitem – podkreśla znaczenie takich programów i wskazuje na zwiększoną potrzebę wspierania rozwoju wspólnego poczucia europejskiej tożsamości, zastanowienia się nad przyczynami utraty wiarygodności przez Unię Europejską, promowania aktywności obywatelskiej oraz wszczęcia dogłębnej debaty na temat wartości europejskich, która powinna obejmować całe społeczeństwo obywatelskie i same instytucje, oraz rozpoczęcia kampanii szkoleń na temat funkcjonowania instytucji UE, przy podkreśleniu możliwości wynikających z przynależności do UE;

E.

mając na uwadze, że zanim jakieś państwo przystąpi do Unii Europejskiej, niezbędne są dogłębne i całościowe przygotowania dotyczące kwestii związanych z pamięcią, rozliczeniem z przeszłością i zapewnieniem aktywnego udziału obywateli w życiu publicznym danego państwa;

F.

mając na uwadze, że zgodnie z art. 11 TUE instytucje UE są zobowiązane do umożliwiania obywatelom i stowarzyszeniom przedstawicielskim publicznej wymiany poglądów we wszystkich dziedzinach działania Unii; mając na uwadze, że z postanowienia tego wynika też zobowiązanie instytucji UE do podejmowania otwartego, przejrzystego i regularnego dialogu ze społeczeństwem obywatelskim oraz zobowiązanie Komisji do prowadzenia szerokich konsultacji z wszystkimi zainteresowanymi stronami;

G.

mając na uwadze, że art. 20 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa podstawowy status obywatelstwa Unii i wyszczególnia związane z nim prawa, a także mając na uwadze, że ważnym warunkiem wstępnym dla umożliwienia obywatelom pełnego korzystania z tych praw jest lepsze zrozumienie UE i jej wartości;

H.

mając na uwadze, że aktywne obywatelstwo, edukacja na rzecz obywatelstwa i dialog międzykulturowy są kluczem do budowania otwartych, integracyjnych i stabilnych społeczeństw;

I.

mając na uwadze, że obecny program jest oparty na art. 352 TFUE, który daje Parlamentowi jedynie prawo do wyrażenia swojego stanowiska w ramach procedury zgody, co było intensywnie kwestionowane przez Parlament, gdy wniosek został przedłożony przez Komisję, ponieważ jest to zdecydowanie sprzeczne z demokratycznym charakterem programu;

J.

mając na uwadze, że ocena ex post przeprowadzona przez Komisję potwierdziła trafność celów programu oraz fakt, iż jego odrębność od innych programów pod względem zakresu, celów, działań i grup docelowych umożliwiła realizację inicjatyw, które nie mogły być finansowane na podstawie innych instrumentów;

K.

mając na uwadze, że ze względu na cięcia budżetowe wynikające z negocjacji dotyczących wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2014–2020 pula środków finansowych programu „Europa dla Obywateli” została zmniejszona o około 29,5 mln EUR, a także mając na uwadze, że ograniczona pula środków budżetowych programu wynosząca 185,47 mln EUR stanowi jedynie 0,0171 % WRF;

L.

mając na uwadze, że zauważono, iż państwa członkowskie mają skłonność do wycofywania się z dofinansowania tych projektów i że władze lokalne znajdują się w trudnej sytuacji, jeśli chodzi o europejskie projekty o wysokiej stopie współfinansowania;

M.

mając na uwadze, że na skutek zmniejszenia puli środków finansowych liczba projektów, które mogły być finansowane w 2014 r., spadła o niemal 25 % w porównaniu z poprzednim programem;

N.

mając na uwadze, że kształcenie pozaformalne i nieformalne, a także wolontariat, sport, sztuka i kultura stwarzają wiele możliwości pod względem edukacji obywatelskiej i aktywnego obywatelstwa;

O.

mając na uwadze, że wymagane są dalsze synergie z innymi programami i lepsza komunikacja z innymi dyrekcjami generalnymi w celu ograniczenia nakładania się działań w ramach programu i wzmocnienia jego wpływu;

P.

mając na uwadze, że obecne międzynarodowe partnerstwo miast i gmin (partnerstwo miast – sieci miast) sprawdziło się pod względem pogłębiania wzajemnej wiedzy o życiu obywateli, nawiązywania przyjaźni i współpracy;

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

29.

30.

31.

32.

33.

34.

35.

36.

37.

38.

39.

40.

41.

—

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 191 i 207,

—

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 21 ust. 2,

—

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Handel z korzyścią dla wszystkich – W kierunku bardziej odpowiedzialnej polityki handlowej i inwestycyjnej” (COM(2015)0497),

—

uwzględniając złożoną przez UE propozycję tekstu rozdziału dotyczącego handlu i zrównoważonego rozwoju transatlantyckiego partnerstwa handlowo-inwestycyjnego (TTIP), w szczególności jego art. 10–16,

—

uwzględniając dokument przyjęty w wyniku szczytu ONZ w sprawie zrównoważonego rozwoju z 2015 r.: „Przekształcamy nasz świat: program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030”, w szczególności jego pkt 9 i 33 oraz cel nr 15,

—

uwzględniając Układ ogólny w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), w szczególności jego art. XX lit. a) i g),

—

uwzględniając plan działania UE przeciwko nielegalnemu handlowi dziką fauną i florą z 2016 r. (COM(2016)0087) (zwany dalej „planem działania”),

—

uwzględniając konkluzje Rady z dnia 20 czerwca 2016 r. w sprawie planu działania UE przeciwko nielegalnemu handlowi dziką fauną i florą,

—

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi (1) oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/99/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne (2),

—

uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych nr 69/314 w sprawie walki z nielegalnym handlem dziką fauną i florą oraz rezolucję Zgromadzenia ONZ ds. Ochrony Środowiska nr 1/3 w sprawie zwalczania nielegalnego handlu dziką fauną i florą,

—

uwzględniając wyniki 17. konferencji stron CITES w Johannesburgu,

—

uwzględniając wyniki konferencji dotyczącej nielegalnego handlu dzikimi zwierzętami, która odbyła się w lutym 2014 r. w Londynie, oraz przegląd postępów przeprowadzony w Kasane w marcu 2015 r.,

—

uwzględniając rezultaty Światowego Kongresu Ochrony Przyrody (World Conservation Congress) zorganizowanego w 2016 r. na Hawajach przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody,

—

uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej,

—

uwzględniając Globalny Program na rzecz Dzikiej Przyrody (Global Wildlife Programme – GWP) Funduszu na rzecz Globalnego Środowiska ustanowionego przez Bank Światowy,

—

uwzględniając raport Biura Narodów Zjednoczonych ds. Narkotyków i Przestępczości (UNODC) z 2016 r. w sprawie przestępstw przeciwko dzikiej faunie i florze na świecie,

—

uwzględniając deklarację Rady Współpracy Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO) z czerwca 2014 r. w sprawie nielegalnego handlu dziką fauną i florą,

—

uwzględniając deklarację wydaną w pałacu Buckingham (w Londynie) przez grupę zadaniową ds. transportu organizacji „United for Wildlife” (zwaną dalej „deklaracją z pałacu Buckingham”),

—

uwzględniając art. 52 Regulaminu,

—

uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego (A8-0012/2017),

A.

mając na uwadze, że świat stoi w obliczu bezprecedensowego wzrostu nielegalnego handlu dziką fauną i florą, a jednocześnie nieprzerwane nielegalne i niezrównoważone pozyskiwanie i wprowadzanie do obrotu fauny i flory świata prowadzi do kryzysów biologicznych;

B.

mając na uwadze, że niekontrolowane i nadmierne wykorzystywanie gatunków dzikiej fauny i flory stanowi drugie najpoważniejsze zagrożenie dla ich przetrwania w naturze, zaraz po niszczeniu ich siedlisk;

C.

mając na uwadze, że według szacunków nielegalny handel dziką fauną i florą jest czwartą pod względem opłacalności działalnością przestępczą, a szacowane obroty wynoszą nawet 20 mld EUR;

D.

mając na uwadze, że ostatnio obserwowane tendencje wskazują na rosnący udział wielkich zorganizowanych sieci przestępczych korzystających z coraz bardziej wyrafinowanych metod;

E.

mając na uwadze, że nielegalny handel dziką fauną i florą przyczynia się do eskalacji konfliktów, a siatki terrorystyczne podejrzewa się o pozyskiwanie finansowania między innymi z nielegalnego handlu dziką fauną i florą, który generuje znaczne zyski;

F.

mając na uwadze, że powiązane problemy z korupcją i słabymi strukturami zarządzania dodatkowo pogłębiają istniejące luki w ramach dotyczących handlu dziką fauną i florą;

G.

mając na uwadze, że Unia Europejska stanowi obecnie rynek docelowy dla tych gatunków, węzeł tranzytowy dla innych regionów, a zarazem miejsce pochodzenia niektórych gatunków znajdujących się w nielegalnym obrocie;

H.

mając na uwadze, że w celu zwalczania podstawowych przyczyn nielegalnego handlu dziką fauną i florą niezbędne jest dopilnowanie, by społeczności wiejskie w krajach pochodzenia były zaangażowane w ochronę dzikiej fauny i flory i czerpały z niej korzyści;

I.

mając na uwadze, że cyberprzestępczość związana z dziką przyrodą stwarza poważne niebezpieczeństwo dla zagrożonych dzikich gatunków, w tym słoni, nosorożców, łuskowców, gadów, płazów, ptaków i żyraf;

J.

mając na uwadze, że polityka handlowa, której towarzyszyć będzie współpraca na rzecz rozwoju, może stanowić ogromną siłę napędową wzrostu gospodarczego w krajach rozwijających się;

K.

mając na uwadze, że wzrost nielegalnego handlu licznymi gatunkami flory i fauny skutkuje utratą bioróżnorodności oraz niszczeniem ekosystemów wobec zwiększającej się liczby gatunków szczególnie narażonych, a nawet wymarłych;

L.

mając na uwadze, że zrównoważony handel dziką fauną i florą może mieć kluczowe znaczenie dla niektórych zmarginalizowanych społeczności, które są zależne od ram prawnych chroniących lokalne zasoby i przyczyniających się do ograniczania ubóstwa;

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

29.

30.

31.

32.

33.

34.

35.

36.

37.

38.

—

uwzględniając art. 39, 42 i 43 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) dotyczący funkcjonowania wspólnej polityki rolnej i wspólnej polityki rybołówstwa,

—

uwzględniając art. 114 TFUE dotyczący ustanowienia i funkcjonowania jednolitego rynku,

—

uwzględniając Protokół nr 2 w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności,

—

uwzględniając art. 168 ust. 4 lit. b) TFUE dotyczący środków weterynaryjnych i fitosanitarnych, mających bezpośrednio na celu ochronę zdrowia publicznego,

—

uwzględniając art. 13 TFUE, który przewiduje, że przy formułowaniu i wykonywaniu polityki rolnej, rybołówstwa i transportu Unii oraz jej polityki dotyczącej rynku wewnętrznego, badań i rozwoju technologicznego oraz przestrzeni kosmicznej Unia i państwa członkowskie w pełni uwzględniają wymagania w zakresie dobrostanu zwierząt jako istot zdolnych do odczuwania, przy równoczesnym przestrzeganiu przepisów prawnych i administracyjnych oraz zwyczajów państw członkowskich związanych w szczególności z obyczajami religijnymi, tradycjami kulturowymi i dziedzictwem regionalnym,

—

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/429 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie przenośnych chorób zwierząt oraz zmieniające i uchylające niektóre akty w dziedzinie zdrowia zwierząt („Prawo o zdrowiu zwierząt”) (1),

—

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (2),

—

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania (3),

—

uwzględniając dyrektywę Rady 98/58/WE z dnia 20 lipca 1998 r. dotyczącą ochrony zwierząt hodowlanych (4),

—

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/262 z dnia 17 lutego 2015 r. określające, na podstawie dyrektyw Rady 90/427/EWG i 2009/156/WE, zasady dotyczące metod identyfikacji koniowatych (rozporządzenie w sprawie paszportu konia) (5),

—

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1012 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie zootechnicznych i genealogicznych warunków dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych i mieszańców świni, handlu nimi i wprowadzania ich na terytorium Unii oraz handlu ich materiałem biologicznym wykorzystywanym do rozrodu i jego wprowadzania na terytorium Unii oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 652/2014, dyrektywy Rady 89/608/EWG i 90/425/EWG i uchylające niektóre akty w dziedzinie hodowli zwierząt („rozporządzenie w sprawie hodowli zwierząt”),

—

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (6),

—

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (7),

—

uwzględniając wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie C-424/13, Zuchtvieh-Export GmbH przeciwko Stadt Kempten,

—

uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa 2020 – strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

—

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1337/2013 z dnia 13 grudnia 2013 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 (8) w odniesieniu do wskazania kraju lub miejsca pochodzenia mięsa,

—

uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Europa – najpopularniejszy kierunek turystyczny na świecie – nowe ramy polityczne dla europejskiego sektora turystycznego” (COM(2010)0352),

—

uwzględniając wnioski przedstawione w badaniu EDUCAWEL przeprowadzonym przez Komisję (9),

—

uwzględniając zasady pomocniczości i proporcjonalności,

—

uwzględniając Europejską konwencję o ochronie zwierząt hodowlanych i gospodarskich,

—

uwzględniając art. 52 Regulaminu,

—

uwzględniając sprawozdanie Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A8-0014/2017),

A.

mając na uwadze, że wartość sektora koniowatych w UE wynosi ponad 100 mld EUR rocznie (10), a tylko w 2013 r. przyniósł on dodatkowy całkowity obrót rzędu 27,3 mld EUR w sektorze zakładów wzajemnych, z czego 1,1 mld EUR trafiło do rządów państw członkowskich (11);

B.

mając na uwadze, że tylko w sektorze sportów jeździeckich powstało około 900 tys. miejsc pracy, a na 5–7 koniowatych przypada jedno pełnoetatowe miejsce pracy, przy czym takie miejsca pracy, niepodlegające delokalizacji, znajdują się na obszarach wiejskich, będących obecnie w trudnej sytuacji ekonomicznej;

C.

mając na uwadze, że sektor koniowatych spełnia cele unijnej polityki rozwoju obszarów wiejskich, która opiera się na rentowności rolnictwa, zrównoważonym zarządzaniu zasobami naturalnymi i promowaniu włączenia społecznego w społecznościach wiejskich; mając na uwadze, że koniowate są wciąż szeroko wykorzystywane w rolnictwie i że znaleziono dla nich nowe zastosowania, takie jak produkcja mleka oślego, a także mając na uwadze nowe możliwości i korzyści płynące dla producentów i konsumentów z do dalszego rozwijania tych produktów;

D.

mając na uwadze, że sektor koniowatych aktywnie uczestniczy w osiąganiu celu strategii „Europa 2020”, jakim jest zrównoważony rozwój bazujący z jednej strony na bardziej zielonej gospodarce, a z drugiej na wzroście sprzyjającym włączeniu społecznemu, a także mając na uwadze duże znaczenie sektora koniowatych z uwagi na jego kluczowy wkład w rozwój środowiskowy, gospodarczy i społeczny na obszarach wiejskich;

E.

mając na uwadze, że Unia Europejska jest największym rynkiem sektora sportów jeździeckich na świecie (12);

F.

mając na uwadze, że liczbę koniowatych w UE szacuje się na około 7 mln, że zwierzęta te od wieków towarzyszą człowiekowi i pełnią bardzo zróżnicowane funkcje: począwszy od wyścigów i konkursów zwierząt i roli zwierząt towarzyszących po pracę w transporcie, turystyce, terapiach rehabilitacyjnych i edukacyjnych, sporcie, edukacji, leśnictwie i rolnictwie, jako źródło mleka i mięsa, materiał do badań oraz jako zwierzęta dzikie i półdzikie; mając na uwadze, że koniowate pomagają także utrzymać bioróżnorodność i przyczyniają się do zagospodarowania przestrzennego na obszarach wiejskich oraz że mogą one pełnić kilka z wymienionych funkcji na różnych etapach życia;

G.

mając na uwadze, że odpowiedzialne podejście do posiadania koniowatych i opieki nad nimi rozpoczyna się od poświęcania należytej uwagi zdrowiu i dobrostanowi zwierząt oraz że w tej sytuacji kwestie dobrostanu muszą pozostawać w centrum wszelkiej działalności z udziałem koniowatych; mając na uwadze, że unijne środowisko regulacyjne różnie wygląda na poziomie państw członkowskich, a obowiązujące ustawodawstwo jest wdrażane w UE w różny sposób, co prowadzi do zakłócenia konkurencji ze szkodą dla dobrostanu zwierząt;

H.

mając na uwadze, że koniowate są najczęściej przewożonymi zwierzętami w Europie w stosunku do wielkości ich populacji (13), oraz mając na uwadze, że obywateli UE poważnie niepokoi czas trwania transportu zwierząt i że domagają się oni jego skrócenia, ponieważ koniowate – zanim dotrą do punktu przeznaczenia – są często transportowane do i z UE w pojazdach nieprzystosowanych do ich przewozu na duże odległości drogą lądową, morską i powietrzną;

I.

mając na uwadze, że dane o przemieszczaniu koniowatych w celach handlowych są gromadzone w zintegrowanym skomputeryzowanym systemie weterynaryjnym (TRACES), lecz są one udostępniane w odstępach rocznych z dwuletnim opóźnieniem;

J.

mając na uwadze, że łatwo dostępne dane mogłyby pomóc właściwym organom i innym organizacjom w lepszym monitorowaniu wpływu na zdrowie zwierząt oraz w badaniu dalszych informacji na temat niedostatecznego bezpieczeństwa biologicznego;

K.

mając na uwadze, że brakuje danych, które pozwoliłyby bezpośrednio określić, jak wiele koniowatych pełniących funkcje zwierząt roboczych jest wykorzystywanych w małych gospodarstwach i gospodarstwach niskotowarowych – spośród których bardzo wiele znajduje się w nowych państwach członkowskich – i w sektorze turystyki;

L.

mając na uwadze, że w maju 2016 r. Światowa Organizacja Zdrowia Zwierząt (OIE) przyjęła wytyczne dotyczące koniowatych pełniących funkcję zwierząt roboczych (14) dotyczące przestrzegania pięciu praw podstawowych zwierząt, czyli prawa do niecierpienia głodu, pragnienia i niedożywienia, prawa do życia bez strachu i stresu, do ochrony przed dyskomfortem fizycznym i przegrzaniem oraz do ochrony przed bólem i do swobody przejawiania (jak najwięcej) naturalnych zachowań;

M.

mając na uwadze, że koniowate zapewniają miejscowościom i obszarom wiejskim wartościowe i niepodlegające delokalizacji zatrudnienie oraz znaczne dochody z rolnictwa, sportów jeździeckich i turystyki, lecz dobrostan niektórych koniowatych jest zagrożony, a turyści zbyt często nie mają dostatecznych informacji, aby określić problemy związane z dobrostanem i im zaradzić (15);

N.

mając na uwadze, że dzięki oznakowaniu dotyczącemu dobrostanu zwierząt wprowadzonemu przez sektor można zagwarantować, że działalność jest prowadzona we właściwy sposób, a obywatele otrzymują konieczne informacje;

O.

mając na uwadze, że nieograniczony, niekontrolowany i nieodpowiedzialny rozród koniowatych mogą prowadzić do uzyskiwania zwierząt pozbawionych wartości ekonomicznej i często pozostawianych bez opieki, z poważnymi problemami dotyczącymi dobrostanu, zwłaszcza w czasie pogorszenia koniunktury gospodarczej; mając na uwadze, że Parlament i Rada przyjęły niedawno prawodawstwo harmonizujące przepisy dotyczące warunków zootechnicznych i genealogicznych dotyczących hodowli zwierząt hodowlanych czystorasowych, w tym koniowatych, aby wzmocnić konkurencyjność i organizację europejskiego sektora hodowli oraz zwiększyć jakość dostępnych informacji dotyczących rozrodu i identyfikacji zwierząt hodowlanych czystorasowych, w szczególności koniowatych;

P.

mając na uwadze, że od 2008 r. odnotowano wzrost przypadków porzucania koniowatych w zachodnich państwach członkowskich, zwłaszcza tam, gdzie stały się kosztownym luksusem, stanowiącym duże obciążenie finansowe, a nie źródło dochodu; mając na uwadze, że Komisja i państwa członkowskie nie zajęły się tym problemem w sposób odpowiedni i zadowalający;

Q.

mając na uwadze, że większość tych przypadków można przypisać prywatnym właścicielom i że nie są one reprezentatywne dla większości profesjonalnych hodowców koni w Europie;

R.

mając na uwadze, że koniowate są zwierzętami towarzyskimi o zdolnościach kognitywnych i silnych więziach z innymi osobnikami oraz są wykorzystywane w szeregu programów edukacyjnych i szkoleniowych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych, w tym w terapii zaburzeń autystycznych, porażenia mózgowego, udaru mózgu, trudności lub zaburzeń w uczeniu się lub trudności i zaburzeń językowych, w rehabilitacji przestępców, psychoterapii, w programach dotyczących zespołu stresu pourazowego i uzależnieniach;

S.

mając na uwadze, że właściciele stoją w obliczu trudnych decyzji, kiedy nie są w stanie dostatecznie dbać o swoje koniowate, częściowo z uwagi na wysokie koszty opieki weterynaryjnej, oraz mając na uwadze, że w niektórych państwach członkowskich usypianie jest zbyt często pierwszym – i kosztownym – rozwiązaniem wybieranym przez właścicieli, którzy nie są dłużej w stanie pokrywać kosztów opieki weterynaryjnej ani kosztów zapewnienia dobrostanu zwierzęcia; w innych państwach członkowskich natomiast koniowate można uśpić dopiero wtedy, gdy występuje wyraźna niezwłoczna przesłanka weterynaryjna, bez względu na dobrostan danego zwierzęcia w perspektywie długoterminowej;

T.

mając na uwadze, że w wielu państwach spoza Unii koniowate nie są uważane za zwierzęta służące do produkcji żywności, oraz mając na uwadze, że mięso koniowatych importuje się rutynowo z tych krajów w celu wprowadzenia na rynek UE i sprzedaży; mając na uwadze, że sytuacja ta powoduje problemy z utrzymaniem dobrostanu i zakłócenia konkurencji ze względu na fakt, że na razie Unia Europejska nie zezwala na wprowadzanie do łańcucha żywnościowego ludzi mięsa pochodzącego od koni, których pierwotnym przeznaczeniem nie była produkcja mięsa ani ubój, podczas gdy w przypadku mięsa importowanego z państw trzecich dopuszcza się większą elastyczność;

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

29.

30.

31.

32.

33.

34.

35.

36.

37.

38.

39.

40.

41.

42.

43.

44.

45.

46.

47.

48.

49.

50.

51.

52.

53.

54.

55.

56.

57.

58.

59.

60.

61.

62.

63.

64.

65.

66.

67.

—

uwzględniając art. 2 oraz art. 3 ust. 3 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) i art. 8 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

—

uwzględniając art. 23 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej,

—

uwzględniając europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,

—

uwzględniając Konwencję Organizacji Narodów Zjednoczonych z dnia 18 grudnia 1979 r. w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet (konwencja CEDAW),

—

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/29/UE z dnia 25 października 2012 r. ustanawiającą normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępującą decyzję ramową Rady 2001/220/WSiSW (1),

—

uwzględniając deklarację pekińską i pekińską platformę działania, przyjęte podczas czwartej Światowej Konferencji w sprawie Kobiet w dniu 15 września 1995 r., oraz późniejsze dokumenty końcowe przyjęte na posiedzeniach specjalnych Organizacji Narodów Zjednoczonych Pekin + 5 (2000 r.), Pekin + 10 (2005 r.) i Pekin + 15 (2010 r.),

—

uwzględniając Konwencję ONZ w sprawie zwalczania handlu ludźmi i eksploatacji prostytucji z 1949 r.,

—

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar, zastępującą decyzję ramową Rady 2002/629/WSiSW (2),

—

uwzględniając swoje stanowisko z dnia 20 października 2010 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 92/85/EWG w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dyrektywa w sprawie urlopu macierzyńskiego) (3),

—

uwzględniając dyrektywę 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (4),

—

uwzględniając dyrektywę Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (5),

—

uwzględniając dyrektywę Rady 2013/62/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniającą dyrektywę 2010/18/UE w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC w związku ze zmianą statusu Majotty względem Unii Europejskiej (6),

—

uwzględniając przyjęte od 1975 r. dyrektywy UE dotyczące poszczególnych aspektów równego traktowania mężczyzn i kobiet (dyrektywę 2010/41/UE (7), dyrektywę 2010/18/UE (8), dyrektywę 2006/54/WE, dyrektywę 2004/113/WE, dyrektywę 92/85/EWG (9), dyrektywę 86/613/EWG (10) i dyrektywę 79/7/EWG (11)),

—

uwzględniając wniosek Komisji z dnia 14 marca 2012 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poprawy równowagi płci wśród dyrektorów niewykonawczych spółek, których akcje są notowane na giełdzie, i odnośnych środków (dyrektywa w sprawie kobiet w zarządach) (COM(2012)0614),

—

uwzględniając Konwencję Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (konwencję stambulską) i jej art. 3, który określa płeć jako „społecznie skonstruowane role, zachowania, działania i atrybuty, które dane społeczeństwo uznaje za odpowiednie dla kobiet i mężczyzn”,

—

uwzględniając wniosek Komisji z dnia 4 marca 2016 r. dotyczący decyzji Rady w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, Konwencji Rady Europy o zapobieganiu i zwalczaniu przemocy wobec kobiet i przemocy domowej (COM(2016)0111),

—

uwzględniając konkluzje Rady z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie równości płci (00337/2016),

—

uwzględniając konkluzje Rady z dni 5–6 czerwca 2014 r. pt. „Zapobieganie wszelkim formom przemocy wobec kobiet i dziewcząt, w tym okaleczaniu żeńskich narządów płciowych, i zwalczanie takiej przemocy” (09543/2014),

—

uwzględniając konkluzje Rady z dnia 7 grudnia 2015 r. pt. „Równość kobiet i mężczyzn w procesie decyzyjnym” (14327/2015),

—

uwzględniając deklarację trzech prezydencji z dnia 7 grudnia 2015 r. podpisaną przez Holandię, Słowację i Maltę,

—

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „Europa 2020: Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020),

—

uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 marca 2015 r. zatytułowany „2014 Report on equality between women and men” [Sprawozdanie w sprawie równości kobiet i mężczyzn za rok 2014] (SWD(2015)0049),

—

uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 4 marca 2016 r. zatytułowany „2015 Report on equality between women and men” [Sprawozdanie w sprawie równości kobiet i mężczyzn za rok 2015] (SWD(2016)0054),

—

uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 3 grudnia 2015 r. zatytułowany „Strategic engagement for gender equality 2016–2019” [Strategiczne zaangażowanie na rzecz równouprawnienia płci w latach 2016–2019] (SWD(2015)0278),

—

uwzględniając swoje rezolucje z dnia 10 lutego 2010 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2009 (12), z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2010 (13), z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2011 (14), a także z dnia 10 marca 2015 r. w sprawie postępów w dążeniu do równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2013 r. (15),

—

uwzględniając komunikat Komisji z dnia 25 listopada 2013 r. zatytułowany „Położenie kresu okaleczaniu żeńskich narządów płciowych” (COM(2013)0833) oraz swoją rezolucję z dnia 6 lutego 2014 (16) r. w sprawie położenia kresu okaleczaniu żeńskich narządów płciowych,

—

uwzględniając wyniki badania przeprowadzonego przez Agencję Praw Podstawowych (FRA) dotyczącego lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych w Unii Europejskiej, opublikowanego w maju 2013 r.,

—

uwzględniając sprawozdanie FRA pt. „Przemoc wobec kobiet. Badanie na poziomie Unii Europejskiej. Wyniki badania w skrócie”, opublikowane w marcu 2014 r.,

—

uwzględniając sprawozdanie FRA pt. „The fundamental rights situation of intersex people” [Sytuacja w zakresie praw podstawowych osób interseksualnych] opublikowane w maju 2015 r.,

—

uwzględniając sprawozdanie europejskiej sieci krajowych organów ds. równości (EQUINET) pt. „The Persistence of Discrimination, Harassment and Inequality for Women. The Work of Equality Bodies informing a new European Commission Strategy for Gender Equality” [Utrzymywanie się dyskryminacji, molestowania i nierówności w stosunku do kobiet. Prace organów ds. równości wykorzystane w nowej strategii Komisji Europejskiej na rzecz równouprawnienia], opublikowane w 2015 r.

—

uwzględniając sprawozdania Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) pt. „The gender employment gap: challenges and solutions” [Różnice w poziomie zatrudnienia ze względu na płeć – wyzwania i rozwiązania] (2016 r.), „Social partners and gender equality in Europe” [Partnerzy społeczni i równouprawnienie płci w Europie] (2014 r.), „Developments in working life in Europe: EurWORK annual review” [Zmiany w życiu zawodowym w Europie: Roczny przegląd EurWORK] (2014 r. i 2015 r.) i „Szóste europejskie badanie warunków pracy” (2016 r.),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lutego 2016 r. w sprawie nowej strategii na rzecz praw kobiet i równouprawnienia płci w Europie po roku 2015 (17) oraz swoje sprawozdanie z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie strategii UE na rzecz równości kobiet i mężczyzn w okresie po 2015 r. (18),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 lutego 2014 r. w sprawie zwalczania przemocy wobec kobiet (19),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 września 2015 r. w sprawie wzmacniania pozycji dziewcząt przez edukację w UE (20),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie sytuacji uchodźczyń i kobiet ubiegających się o azyl w UE (21),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 28 kwietnia 2016 r. w sprawie kobiet wykonujących pracę domową i opiekuńczą w UE (22),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie ubóstwa: perspektywa płci (23),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 września 2016 r. w sprawie tworzenia na rynku pracy warunków sprzyjających równowadze między życiem zawodowym a prywatnym (24),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 września 2016 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy („dyrektywy w sprawie równego traktowania w obszarze zatrudnienia i pracy”) (25),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie uwzględniania aspektu płci w pracach Parlamentu Europejskiego (26),

—

uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie wdrażania dyrektywy 2011/36/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie zapobiegania handlowi ludźmi i zwalczania tego procederu oraz ochrony ofiar z perspektywy równości płci (27),

—

uwzględniając opublikowane przez Komisję w dniu 3 czerwca 2013 r. sprawozdanie z postępów w odniesieniu do celów barcelońskich zatytułowane „The development of childcare facilities for young children in Europe with a view to sustainable and inclusive growth” [Rozwój struktur opieki nad dziećmi w Europie na rzecz trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu] (28),

—

uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 20 lutego 2013 r. pt. „Inwestowanie w dzieci: przerwanie cyklu marginalizacji” (29),

—

uwzględniając wskaźnik równouprawnienia płci w 2015 r. opracowany przez Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) oraz czwarty przegląd realizacji pekińskiej platformy działania w państwach członkowskich UE (Pekin + 20) i inne sprawozdania tego instytutu,

—

uwzględniając badanie europejskiej sieci specjalistów prawników w dziedzinie równouprawnienia płci pt. „A comparative analysis of gender equality law in Europe 2015” [Analiza porównawcza przepisów w dziedzinie równouprawnienia w Europie w 2015 r.] ze stycznia 2016 r.,

—

uwzględniając wnioski z 48. sesji Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Statusu Kobiet w marcu 2004 r., dotyczące roli mężczyzn i chłopców w osiągnięciu równouprawnienia płci (30),

—

uwzględniając dokument pt. „Transforming our World: The 2030 Agenda for Sustainable Development” [Przekształcamy nasz świat: program działań na rzecz zrównoważonego rozwoju do roku 2030] przyjęty na zorganizowanym przez ONZ Światowym Szczycie w sprawie Zrównoważonego Rozwoju w dniu 25 września 2015 r. oraz cele dotyczące równouprawnienia płci, praw kobiet i wzmocnienia pozycji kobiet ujęte w tym dokumencie,

—

uwzględniając przygotowane na zlecenie Komisji sprawozdanie statystyczne z kwietnia 2014 r. pt. „Single parents and employment in Europe” [Osoby samotnie wychowujące dzieci a zatrudnienie w Europie] (31),

—

uwzględniając art. 52 Regulaminu,

—

uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A8-0046/2017),

A.

mając na uwadze, że wskaźnik równouprawnienia płci EIGE za 2015 r. wskazuje na marginalną poprawę: UE jest wciąż w połowie drogi do osiągnięcia równouprawnienia płci, a ogólny wynik wzrósł z 51,3 pkt do 52,9 pkt na 100; mając na uwadze, że konieczne są szybsze postępy, jeżeli UE ma osiągnąć cele strategii „Europa 2020”;

B.

mając na uwadze, że w ostatnich latach niektóre państwa członkowskie doświadczyły znacznego nasilenia się ruchów obywatelskich i politycznych, które szkodzą równouprawnieniu kobiet i mężczyzn, a nawet podważają ogólne zapotrzebowanie na strategie polityczne w dziedzinie równości płci; mając na uwadze, że te ruchy godzące w równouprawnienie płci mają na celu wzmocnienie tradycyjnych ról kobiet i mężczyzn oraz podważanie dotychczasowych i przyszłych osiągnięć w obszarze równouprawnienia płci, praw kobiet i praw osób LGBTI;

C.

mając na uwadze, że równość między kobietami i mężczyznami jest podstawowym prawem Unii Europejskiej zapisanym w Traktatach oraz w karcie praw podstawowych; mając na uwadze, że celem Unii Europejskiej w tej dziedzinie jest również zagwarantowanie równych szans i równego traktowania mężczyzn i kobiet, jak również zwalczanie wszelkich przejawów dyskryminacji ze względu na płeć;

D.

mając na uwadze, że w 2015 r. wskaźnik zatrudnienia kobiet osiągnął najwyższą w historii wartość 64,5 %, ale nadal był niższy niż wskaźnik odnoszący się do zatrudnienia mężczyzn, który wynosił 75,6 %; mając na uwadze godny ubolewania fakt, że w przypadku kobiet prawdopodobieństwo zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy jest czterokrotnie wyższe niż w przypadku mężczyzn i w wielu przypadkach zatrudnienie w takiej formie nie wynika z woli kobiet; mając na uwadze, że młodzi ludzie pomimo posiadania pracy żyją w ubóstwie, zwłaszcza w Grecji, Hiszpanii, Chorwacji, we Włoszech, na Cyprze, w Portugalii i na Słowacji;

E.

mając na uwadze, że wskaźnik bezrobocia kobiet jest zaniżony, ponieważ wiele kobiet nie jest zarejestrowanych jako bezrobotne, co dotyczy w szczególności kobiet na obszarach wiejskich lub odizolowanych, pomagających w przedsiębiorstwach rodzinnych, oraz wielu kobiet zajmujących się wyłącznie prowadzeniem domu i opieką nad dziećmi; mając też na uwadze, że sytuacja ta przyczynia się do powstawania nierówności w dostępie do usług publicznych (zasiłków, świadczeń emerytalno-rentowych, urlopów macierzyńskich, zwolnień lekarskich, zabezpieczenia społecznego itd.);

F.

mając na uwadze, że w sprawozdaniu Eurofoundu dotyczącym różnic w poziomie zatrudnienia ze względu na płeć oszacowano, iż różnice w poziomie zatrudnienia ze względu na płeć kosztują UE około 370 mld EUR rocznie, co stanowi 2,8 % unijnego PKB (32);

G.

mając na uwadze, że w krajach dotkniętych kryzysem gospodarczym i cięciami budżetowymi kobiety były obciążone w nieproporcjonalnie dużym stopniu, szczególnie kobiety młode, starsze, samotne matki i kobiety cierpiące z powodu różnych form dyskryminacji; mając również na uwadze, że sytuacja ta doprowadziła do ich ubóstwa i marginalizacji społecznej oraz jeszcze większego wykluczenia z rynku pracy; mając na uwadze, że cięcia w wydatkach publicznych na opiekę i usługi medyczne prowadzą do przeniesienia odpowiedzialności za opiekę – ponoszoną w większości przez kobiety – ze społeczeństwa na gospodarstwa domowe;

H.

mając na uwadze, że w UE utrzymuje się feminizacja ubóstwa, a rosnący wysoki poziom bezrobocia, ubóstwa i marginalizacji społecznej wśród kobiet jest ściśle powiązany z cięciami budżetowymi na usługi publiczne, takie jak opieka zdrowotna, kształcenie, usługi i świadczenia socjalne; mając na uwadze, że taka polityka prowadzi do coraz większej niepewności zatrudnienia, zwłaszcza z powodu coraz częściej występującego zjawiska przymusowego zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy oraz stosowania umów na czas określony;

I.

mając na uwadze, że w 2015 r. trzy czwarte obowiązków domowych i dwie trzecie obowiązków związanych ze sprawowaniem opieki rodzicielskiej wykonywały pracujące kobiety, które przez to były obarczone podwójnym ciężarem odpowiedzialności; mając na uwadze, że kobiety zasadniczo biorą zdecydowanie większą odpowiedzialność za zadania opieki rodzicielskiej i obowiązki domowe; mając na uwadze, że tradycyjne role i stereotypy dotyczące kobiet mają nadal duży wpływ na podział zadań między kobiety a mężczyzn w gospodarstwie domowym, w miejscu pracy i w całym społeczeństwie; mając na uwadze, że tradycyjny podział obowiązków utrwala obecny stan rzeczy, ogranicza możliwości zatrudnienia i rozwoju osobistego kobiet oraz pozostawia im niewiele czasu na zaangażowanie społeczne lub w życie wspólnoty bądź aktywny udział w gospodarce; mając na uwadze, że równy podział pracy niezarobkowej, takiej jak opieka i obowiązki domowe, między kobiety a mężczyzn to warunek niezależności ekonomicznej kobiet w perspektywie długoterminowej;

J.

mając na uwadze, że mimo obowiązujących ram politycznych i prawodawstwa na szczeblu unijnym i krajowym urlopy rodzicielskie są nadal przyczyną dyskryminacji i stygmatyzacji zarówno kobiet, jak i mężczyzn; mając również na uwadze, że sytuacja ta dotyka szczególnie kobiety, bo to one są głównymi opiekunkami korzystającymi z urlopów rodzicielskich;

K.

mając na uwadze, że prawie jedna czwarta państw członkowskich UE nie posiada żadnych przepisów ustawowych dotyczących urlopu ojcowskiego, a wśród tych, które je mają, taki urlop wynosi tylko jeden dzień, dwa lub kilka dni; mając na uwadze, że w ośmiu państwach członkowskich urlopowi ojcowskiemu nie towarzyszy żadne świadczenie pieniężne, a średnie wykorzystanie takiego urlopu jest małe – tylko 10 % ojców bierze przynajmniej jeden dzień, tymczasem 97 % kobiet wykorzystuje urlop rodzicielski przysługujący obojgu rodzicom; mając na uwadze, że propagowanie szerszego wykorzystania urlopów rodzicielskich i ojcowskich ma zasadnicze znaczenie dla osiągnięcia równouprawnienia płci; mając na uwadze, że badania przeprowadzone przez Eurofound (33) unaoczniły aspekty, które wpływają na poziom wykorzystania urlopów rodzicielskich przez ojców, a mianowicie: poziom wynagrodzenia, elastyczność systemu urlopów, dostępność informacji, dostępność i elastyczność usług związanych z opieką nad dziećmi oraz strach przed wykluczeniem z rynku pracy w wyniku wykorzystania takiego urlopu;

L.

mając na uwadze, że jednym z warunków aktywnego włączenia kobiet w rynek pracy jest dostępność wysokiej jakości, ogólnodostępnych i przystępnych cenowo placówek i usług opieki nad dziećmi, osobami starszymi i innymi zależnymi członkami rodziny; mając na uwadze, że cele barcelońskie są doskonałym narzędziem w dążeniu do rzeczywistej równości mężczyzn i kobiet, a wszystkie państwa członkowskie powinny postawić sobie za zadanie jak najszybsze ich osiągnięcie; mając na uwadze, że coraz częściej z powodu braku wysokiej jakości i przystępnych cenowo placówek i usług opieki nad dziećmi matki są zmuszone wybierać między pracą w niepełnym wymiarze godzin a rezygnacją z pracy, aby zapewnić opiekę swoim dzieciom, co niekorzystnie wpływa na dochody gospodarstw domowych i na wysokość przyszłych emerytur kobiet;

M.

mając na uwadze, że kształcenie i szkolenie dziewcząt i kobiet stanowi istotną wartość europejską, podstawowe prawo człowieka i nieodzowny element wzmocnienia pozycji dziewcząt i kobiet na szczeblu społecznym, kulturowym i zawodowym oraz nieskrępowanego korzystania przez nie z pozostałych praw społecznych, ekonomicznych, kulturalnych i politycznych, a w konsekwencji zapobiegania przemocy wobec kobiet i dziewcząt; mając na uwadze, że bezpłatna, obowiązkowa edukacja powszechna jest podstawowym warunkiem gwarantowania równych szans dla wszystkich, ponieważ powinna ona być dostępna dla wszystkich dzieci, bez jakiejkolwiek dyskryminacji i niezależnie od ich statusu pobytowego; mając na uwadze, że zwalczanie różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn zaczyna się w wieku przedszkolnym i wymaga stałego nadzoru pedagogicznego nad programami nauczania, celami rozwoju i efektami uczenia się;

N.

mając na uwadze, że równouprawnienie płci należy do odpowiedzialności wszystkich członków społeczeństwa i wymaga zaangażowania ze strony zarówno kobiet, jak i mężczyzn; mając na uwadze, że władze powinny zobowiązać się do opracowania kampanii edukacyjnych dla mężczyzn i młodszych pokoleń w celu zaangażowania mężczyzn i chłopców jako partnerów, aby zapobiegać wszystkim rodzajom przemocy uwarunkowanej płcią i stopniowo je eliminować, a także działać na rzecz wzmocnienia pozycji kobiet;

O.

mając na uwadze, że pomimo iż kobiety osiągają średnio wyższy poziom edukacji niż mężczyźni, różnice w wynagrodzeniu mężczyzn i kobiet w UE nadal utrzymują się na poziomie 16,1 %, choć sytuacja w poszczególnych państwach członkowskich nie jest jednakowa;

P.

mając na uwadze, że pozioma i pionowa segregacja płci w miejscu pracy jest nadal powszechnym zjawiskiem, którego przyczyną jest m.in. przypisywanie mniejszej wartości zawodom uznawanym za kobiece niż tym uznawanym za męskie, utrzymujące się zjawisko szklanego sufitu, które uniemożliwia kobietom osiąganie najwyższych i najlepiej płatnych stanowisk, a także zatrudnianie zbyt dużej liczby kobiet w niepełnym wymiarze godzin, za co otrzymują one niższe wynagrodzenie niż w pracy w pełnym wymiarze godzin; mając na uwadze, że choć liczba kobiet posiadających wyższe wykształcenie jest równa liczbie mężczyzn z dyplomem studiów wyższych, a nawet ją przewyższa, wpływ stereotypów płciowych na kształcenie, szkolenie oraz decyzje podejmowane przez uczniów w szkole może rzutować na wybory dokonywane przez nich w dalszym życiu, a ponadto ma istotne konsekwencje dla rynku pracy; mając na uwadze, że rozpowszechnione w społeczeństwie stereotypy odnoszące się do niemożności pogodzenia rodzicielstwa z zatrudnieniem w pełnym wymiarze godzin stawiają kobiety na niekorzystnej pozycji i mogą zniechęcić młode kobiety od inwestowania w wyższe wykształcenie oraz rozwój kariery zawodowej;

Q.

mając na uwadze, że złożony wskaźnik czasu pracy zarobkowej i niezarobkowej zastosowany w badaniu Eurofoundu wskazuje, że – po podliczeniu godzin pracy zarobkowej i niezarobkowej wykonywanej przez kobiety – ogólnie pracują one dłużej (34);

R.

mając na uwadze, że w sektorach powiązanych między innymi z towarami, usługami lub rolnictwem kobiety i mężczyźni mają nierówny dostęp do zasobów gospodarczych i finansowych, takich jak aktywa, kapitał, zasoby produkcyjne i kredyty;

S.

mając na uwadze, że nadal utrzymują się różnice w wysokości emerytur mężczyzn i kobiet, a w 2014 r. różnice te wynosiły aż 40,2 %; mając na uwadze, że są one wynikiem kumulujących się w czasie niekorzystnych dla kobiet okoliczności, takich jak brak dostępu do zasobów finansowych (zasiłki i systemy emerytalne) dostępnych w przypadku zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, do otrzymywania których wiele kobiet nie kwalifikuje się, jako że pracują one często na niepełny etat lub mają przerwy w zatrudnieniu wynikające z wypełniania obowiązków opiekuńczych;

T.

mając na uwadze, że niektóre państwa członkowskie w UE nadal stosują praktykę braku indywidualizacji systemów podatkowych i systemów zabezpieczenia społecznego; mając na uwadze, że może to prowadzić do uzależnienia kobiet od ich małżonków, jako że mogą one otrzymywać prawa tylko za pośrednictwem swych związków z mężczyznami;

U.