ISSN 1977-1002

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 32
European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Rocznik 61
29 stycznia 2018

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2018/C 32/01

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

1

 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

 

Trybunał Sprawiedliwości

2018/C 32/02

Sprawa C-214/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 listopada 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – C. King / The Sash Window Workshop Ltd; Richard Dollar (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Artykuł 7 — Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany coroczny urlop wypoczynkowy wypłacany w chwili ustania stosunku pracy — Uregulowanie krajowe zobowiązujące pracownika do wykorzystania przysługującego mu corocznego urlopu wypoczynkowego przed ustaleniem wysokości przysługującego mu z tego tytułu wynagrodzenia)

2

2018/C 32/03

Sprawa C-265/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino – Włochy) – VCAST Limited / R.T.I. SpA (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 5 ust. 2 lit. b) — Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Szczególny techniczny sposób przekazu — Świadczenie usługi rejestracji wideo w chmurze (cloud computing) kopii utworów chronionych prawem autorskim bez zgody danego twórcy — Aktywny udział usługodawcy przy tej rejestracji)

3

2018/C 32/04

Sprawa C-514/16: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães – Portugalia) – Isabel Maria Pinheiro Vieira Rodrigues de Andrade, Fausto da Silva Rodrigues de Andrade / José Manuel Proença Salvador, Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA, Jorge Oliveira Pinto (Odesłanie prejudycjalne — Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 72/166/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Pojęcie ruchu pojazdów — Wypadek w gospodarstwie rolnym — Wypadek z udziałem nieruchomego ciągnika rolniczego pozostającego z silnikiem włączonym w celu utrzymania w ruchu pompy do uwalniania herbicydów)

3

2018/C 32/05

Sprawa C-107/16: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Pordenone – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Giorgiemu Fidenatowi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rolnictwo — Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza — Środki nadzwyczajne — Krajowy środek zakazujący uprawy genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy MON 810 — Przyjęcie i utrzymanie środka w mocy — Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 — Artykuł 34 — Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 — Artykuły 53 i 54 — Warunki stosowania — Zasada ostrożności)

4

2018/C 32/06

Sprawa C-476/16: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture – Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte – Chorwacja) – Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo / Air Serbia A.D. Beograd, Dane Kondić (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Posiadanie statusu sądu przez organ odsyłający — Niezawisłość — Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

5

2018/C 32/07

Sprawa C-491/16: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / Maxiflor – Promoção e Comercialização de Plantas, Importação e Exportação, Lda [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 ust. 1 — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Pojęcie programu wieloletniego — Zakres stosowania]

5

2018/C 32/08

Sprawa C-496/16: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen – Niemcy) – wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko Pálowi Aranyosiemu (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania — Podstawy odmowy wykonania — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 4 — Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania — Warunki pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim — Stwierdzenie nieważności europejskiego nakazu aresztowania przez wydający nakaz organ sądowy — Pytanie o charakterze hipotetycznym — Umorzenie postępowania)

6

2018/C 32/09

Sprawa C-615/16: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia – Giovanna Judith Kerr / Fazenda Pública [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 15 ust. 2 i art. 135 ust. 1 lit. f) — Prawa do korzystania z nieruchomości — Zwolnienia — Zakres stosowania — Pojęcie pośrednictwa]

7

2018/C 32/10

Sprawa C-131/17: Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) Hélder José Cunha Martins / Fundo de Garantia Automóvel (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu — Brak pytania dotyczącego uregulowania prawa Unii innego niż karta praw podstawowych — Brak właściwości Trybunału)

7

2018/C 32/11

Sprawa C-232/17: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – VE / WD (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego i prawnego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

8

2018/C 32/12

Sprawa C-243/17: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / António da Silva Rodrigues [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 ust. 1 — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Pojęcie programu wieloletniego — Zakres stosowania]

8

2018/C 32/13

Sprawa C-259/17: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – Zoltán Rózsavölgyi, Zoltánné Rózsavölgyi / Unicredit Leasing Hungary Zrt., Unicredit Leasing Immo Truck Zrt. (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Ochrona konsumentów — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Umowa kredytu oparta na walucie obcej — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

9

2018/C 32/14

Sprawa C-314/17: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – Geocycle Bulgaria EOOD / Direktor na Direktsia Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika Veliko Tarnovo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Zasady neutralności podatkowej i skuteczności — System odwrotnego obciążenia — Odmowa prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT dotycząca odbiorcy faktury — Decyzja organów podatkowych obciążająca podatkiem nabywcę rzeczy]

10

2018/C 32/15

Sprawa C-486/17: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Basilicata – Włochy) – Olympus Italia Srl / Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico – Centro di Riferimento Oncologico della Basilicata (CROB) di Rionero in Vulture (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zamówienia publiczne na roboty budowlane, towary i usługi — Dyrektywa 2014/24/UE — Artykuł 4 — Kwoty progowe dla zamówień publicznych — Zamówienia mogące mieć niewątpliwe znaczenie transgraniczne — Wniosek oczywiście niedopuszczalny)

10

2018/C 32/16

Sprawa C-453/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 1 czerwca 2017 r. w sprawie T-647/16 Camerin / Parlament, wniesione w dniu 27 lipca 2017 r. przez Laurę Camerin

11

2018/C 32/17

Sprawa C-467/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2017 r. w sprawie T-172/17, Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio Ss/ Parlament i Rada, wniesione w dniu 1 sierpnia 2017 r. przez Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio

11

2018/C 32/18

Sprawa C-593/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 13 października 2017 r. – Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Hannover

12

2018/C 32/19

Sprawa C-624/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 6 listopada 2017 r. – postepowanie karne / Tronex BV

12

2018/C 32/20

Sprawa C-629/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 18 października 2017 r. – J. Portugal Ramos Vinhos SA / Adega Cooperativa de Borba CRL

13

2018/C 32/21

Sprawa C-637/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa (Portugalia) w dniu 15 listopada 2017 r. – Cogeco Communications Inc / Sport TV Portugal i in.

14

2018/C 32/22

Sprawa C-662/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 27 listopada 2017 r. – E.G. / Republika Słowenii

15

2018/C 32/23

Sprawa C-663/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2017 r. w sprawie T-247/16, Fursin i in. / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 24 listopada 2017 r. przez Europejski Bank Centralny

16

2018/C 32/24

Sprawa C-664/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 27 listopada 2017 r. – Ellinika Nafpigeia AE / Panagiotis Anagnostopoulos i in.

17

 

Sąd

2018/C 32/25

Sprawa T-401/11 P RENV-RX: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Missir Mamachi di Lusignano i in. / Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabójstwo urzędnika i jego małżonki — Zasada zgodności pomiędzy wnioskiem, zażaleniem i skargą w sprawach odszkodowawczych — Obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa personelu w służbie Unii — Związek przyczynowy — Szkoda majątkowa — Odpowiedzialność in solidum — Uwzględnienie świadczeń przewidzianych w regulaminie pracowniczym — Krzywda — Odpowiedzialność instytucji za krzywdę doznaną przez zmarłego urzędnika — Odpowiedzialność instytucji za krzywdę doznana przez następców prawnych zmarłego urzędnika)

19

2018/C 32/26

Sprawa T-249/15: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2017 r. – JT / EUIPO – Carrasco Pirard (QUILAPAYÚN) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUILAPAYÚN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy powszechnie znany — Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Właściciel znaku towarowego}

20

2018/C 32/27

Sprawa T-771/15: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – Hochmann Marketing / EUIPO – BitTorrent (bittorrent) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy bittorrent — Artykuł 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr207/2009 [obecnie art. 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przed Wydziałem Unieważnień — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001]}

21

2018/C 32/28

Sprawa T-35/16: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – Sony Computer Entertainment Europe / EUIPO – Vieta Audio (Vita) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy Vita — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Używanie w odniesieniu do danych towarów — Obowiązek uzasadnienia}

21

2018/C 32/29

Sprawa T-61/16: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Coca-Cola / EUIPO – Mitico (Master) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Master — Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe Coca Cola i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C — Względna podstawa odmowy rejestracji — Czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniejszych znaków towarowych — Dowody dotyczące handlowego wykorzystania oznaczenia zawierającego zgłoszony znak towarowy poza Unią — Logiczne wnioski — Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji — Artykuł 8 ust. 5 i art. 65 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 i art. 72 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

22

2018/C 32/30

Sprawa T-120/16: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (Burlington) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy Burlington — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE — Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)

23

2018/C 32/31

Sprawa T-121/16: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON THE ORIGINAL) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy BURLINGTON THE ORIGINAL — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE — Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)}

24

2018/C 32/32

Sprawa T-122/16: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (Burlington) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy Burlington — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE — Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)}

24

2018/C 32/33

Sprawa T-123/16: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy BURLINGTON — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE — Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001] — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001]}

25

2018/C 32/34

Sprawa T-125/16: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2017 r. – Léon Van Parys / Komisja (Unia celna — Przywóz bananów pochodzących z Ekwadoru — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych — Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji — Rozsądny termin)

26

2018/C 32/35

Sprawa T-250/16 P: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Spadafora/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako niedopuszczalnej i jako oczywiście bezzasadnej — Żądanie stwierdzenia nieważności — Stanowisko kierownika wydziału doradztwa prawnego w OLAF — Postępowanie w sprawie naboru — Komisja preselekcyjna — Nieumieszczenie na krótkiej liście kandydatów rekomendowanych do końcowej rozmowy kwalifikacyjnej z organem powołującym — Bezstronność — Żądanie odszkodowawcze — Utrata szansy — Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie)

26

2018/C 32/36

Sprawa T-332/16: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Colgate-Palmolive / EUIPO (360o) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego 360o — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001]}

27

2018/C 32/37

Sprawa T-333/16: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Colgate-Palmolive / EUIPO (360o) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 360o — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001]}

28

2018/C 32/38

Sprawa T-622/16: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – sheepworld / EUIPO (Alles wird gut) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Alles wird gut — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

28

2018/C 32/39

Sprawa T-728/16: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Tuerck/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Aprecjacja kapitału między datą wniosku o przeniesienie uprawnień a datą rzeczywistego przeniesienia)

29

2018/C 32/40

Sprawa T-815/16: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – For Tune/EUIPO – Simplicity trade (opus AETERNATUM) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego opus AETERNATUM — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy OPUS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

29

2018/C 32/41

Sprawa T-893/16: Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Xiaomi / EUIPO – Apple (MI PAD) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MI PAD — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy IPAD — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów i usług}

30

2018/C 32/42

Sprawa T-562/15: Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2017 r. – Federcaccia Toscana i in. / Komisja (Środowisko naturalne — Ochrona dzikiego ptactwa — Gatunki łowne — Warunki, które muszą być spełnione przez krajowe przepisy łowieckie — Harmonizacja kryteriów stosowania art. 7 ust. 4 dyrektywy 2009/147/WE — Okres zakazu polowań w Toskanii)

31

2018/C 32/43

Sprawa T-702/15: Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2017 r. – BikeWorld / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią — Niedopuszczalność)

31

2018/C 32/44

Sprawa T-886/16: Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2017 r. – Nf Nails In Vogue/EUIPO – Nails & Beauty Factory (NAILS FACTORY) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Uchylenie zaskarżonej decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

32

2018/C 32/45

Sprawa T-91/17: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – L / Parlament

32

2018/C 32/46

Sprawa T-737/17: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2017 r. – Wattiau / Parlament

33

2018/C 32/47

Sprawa T-740/17: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2017 r. – DEI / Komisja

33

2018/C 32/48

Sprawa T-746/17: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2017 r. – TrekStor / EUIPO – Beats Electronics (i.Beat jump)

35

2018/C 32/49

Sprawa T-747/17: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2017 r. – UPF / Komisja

35

2018/C 32/50

Sprawa T-751/17: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – Commune de Fessenheim i in. / Komisja

36

2018/C 32/51

Sprawa T-755/17: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2017 r. – Republika Federalna Niemiec / ECHA

37

2018/C 32/52

Sprawa T-757/17: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2017 r. – Kerstens/Komisja

38

2018/C 32/53

Sprawa T-761/17: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – UR/Komisja

39

2018/C 32/54

Sprawa T-770/17: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2017 r. – Beats Electronics / EUIPO – TrekStor (i.Beat)

40

2018/C 32/55

Sprawa T-775/17: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Estampaciones Rubí/Komisja

40

2018/C 32/56

Sprawa T-778/17: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Autostrada Wielkopolska / Komisja

41

2018/C 32/57

Sprawa T-784/17: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2017 r. – Strabag Belgium / Parlament

43

2018/C 32/58

Sprawa T-785/17: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2017 r. – Ilhan / EUIPO – Time Gate (SPORTSWEAR COMPANY BIG SAM)

44

2018/C 32/59

Sprawa T-787/17: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Parfümerie Akzente / EUIPO (GlamHair)

45

2018/C 32/60

Sprawa T-788/17: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – Szabados / EUIPO – Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (MicroSepar)

45

2018/C 32/61

Sprawa T-796/17: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2017 r. – Mouldpro / EUIPO – Wenz Kunststoff (MOULDPRO)

46

PL

 

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/1

Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

(2018/C 032/01)

Ostatnia publikacja

Dz.U. C 22 z 22.1.2018

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 13 z 15.1.2018

Dz.U. C 5 z 8.1.2018

Dz.U. C 437 z 18.12.2017

Dz.U. C 424 z 11.12.2017

Dz.U. C 412 z 4.12.2017

Dz.U. C 402 z 27.11.2017

Teksty te są dostępne na stronie internetowej

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/2

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 listopada 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – C. King / The Sash Window Workshop Ltd; Richard Dollar

(Sprawa C-214/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Artykuł 7 - Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany coroczny urlop wypoczynkowy wypłacany w chwili ustania stosunku pracy - Uregulowanie krajowe zobowiązujące pracownika do wykorzystania przysługującego mu corocznego urlopu wypoczynkowego przed ustaleniem wysokości przysługującego mu z tego tytułu wynagrodzenia))

(2018/C 032/02)

Język postępowania: angielski

Sąd odsyłający

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: C. King

Strona pozwana: The Sash Window Workshop Ltd; Richard Dollar

Sentencja

1)

Wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ustanawiającego prawo do skutecznego środka prawnego, należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji sporu między pracodawcą a pracownikiem co do tego, czy pracownik jest uprawniony do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego na podstawie pierwszego z tych unormowań, unormowania te stoją na przeszkodzie wymogowi, zgodnie z którym pracownik musi najpierw skorzystać z takiego urlopu, zanim będzie mógł ustalić, czy jest on uprawniony do wynagrodzenia z tego tytułu.

2)

Wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88 należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym, które nie pozwalają pracownikowi na przeniesienie, a w danym wypadku na skumulowanie aż do chwili ustania jego stosunku pracy, praw do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego przysługujących mu w kilku kolejnych okresach rozliczeniowych, który nie został wykorzystany ze względu na to, że pracodawca odmówił mu wypłacenia wynagrodzenia za ten urlop.

(1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/3

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino – Włochy) – VCAST Limited / R.T.I. SpA

(Sprawa C-265/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 5 ust. 2 lit. b) - Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Szczególny techniczny sposób przekazu - Świadczenie usługi rejestracji wideo w chmurze (cloud computing) kopii utworów chronionych prawem autorskim bez zgody danego twórcy - Aktywny udział usługodawcy przy tej rejestracji))

(2018/C 032/03)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale ordinario di Torino

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: VCAST Limited

Strona pozwana: R.T.I. SpA

Sentencja

Dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, a zwłaszcza jej art. 5 ust. 2 lit. b), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, które zezwala przedsiębiorcy na świadczenie osobom prywatnym usługi zdalnego rejestrowania w chmurze kopii na użytek prywatny utworów chronionych prawem autorskim, za pomocą systemu informatycznego, wraz z aktywnym udziałem z jego strony przy rejestracji, bez zezwolenia podmiotu prawa autorskiego.

(1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/3

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães – Portugalia) – Isabel Maria Pinheiro Vieira Rodrigues de Andrade, Fausto da Silva Rodrigues de Andrade / José Manuel Proença Salvador, Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA, Jorge Oliveira Pinto

(Sprawa C-514/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 72/166/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Pojęcie „ruchu pojazdów” - Wypadek w gospodarstwie rolnym - Wypadek z udziałem nieruchomego ciągnika rolniczego pozostającego z silnikiem włączonym w celu utrzymania w ruchu pompy do uwalniania herbicydów))

(2018/C 032/04)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal da Relação de Guimarães

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Isabel Maria Pinheiro Vieira Rodrigues de Andrade, Fausto da Silva Rodrigues de Andrade

Strona pozwana: José Manuel Proença Salvador, Crédito Agrícola Seguros – Companhia de Seguros de Ramos Reais, SA, Jorge Oliveira Pinto

Sentencja

Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy interpretować w ten sposób, że nie jest objęta zakresem pojęcia „ruchu pojazdów”, o którym mowa w tym artykule, sytuacja, w której ciągnik rolniczy uczestniczył w wypadku, jeżeli w chwili nastąpienia wypadku główna funkcja tego ciągnika nie polegała na wykorzystaniu go w charakterze środka transportu, ale na generowaniu, jako narzędzie pracy, siły napędowej koniecznej do utrzymania w ruchu pompy opryskiwacza herbicydowego.

(1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/4

Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Pordenone – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Giorgiemu Fidenatowi

(Sprawa C-107/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rolnictwo - Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza - Środki nadzwyczajne - Krajowy środek zakazujący uprawy genetycznie zmodyfikowanej kukurydzy MON 810 - Przyjęcie i utrzymanie środka w mocy - Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 - Artykuł 34 - Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 - Artykuły 53 i 54 - Warunki stosowania - Zasada ostrożności))

(2018/C 032/05)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale di Pordenone

Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

Giorgio Fidenato

Sentencja

1)

Artykuł 34 rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy w związku z art. 53 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, należy interpretować w ten sposób, że Komisja Europejska nie jest zobowiązana do podjęcia środków nadzwyczajnych w rozumieniu tego ostatniego artykułu, w sytuacji gdy państwo członkowskie poinformuje ją oficjalnie, zgodnie z art. 54 ust. 1 tego ostatniego rozporządzenia, o potrzebie podjęcia takich środków, jeżeli nie jest oczywiste, że produkt zatwierdzony przez rozporządzenie nr 1829/2003 lub zgodnie z nim najprawdopodobniej niesie ze sobą istotne ryzyko dla zdrowia ludzkiego, zdrowia zwierząt lub środowiska.

2)

Artykuł 34 rozporządzenia nr 1829/2003 w związku z art. 54 rozporządzenia nr 178/2002 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może, po oficjalnym poinformowaniu Komisji Europejskiej o potrzebie skorzystania ze środków nadzwyczajnych i jeżeli Komisja nie podjęła żadnego środka zgodnie z art. 53 rozporządzenia nr 178/2002, podjąć takie środki na poziomie krajowym.

3)

Artykuł 34 rozporządzenia nr 1829/2003 w związku z zasadą ostrożności ustanowioną w art. 7 rozporządzenia nr 178/2002 należy interpretować w ten sposób, że nie przyznaje on państwom członkowskim możliwości podjęcia zgodnie z art. 54 rozporządzenia nr 178/2002 tymczasowych środków nadzwyczajnych tylko na podstawie tej zasady, bez spełnienia przesłanek materialnych przewidzianych w art. 34 rozporządzenia nr 1829/2003.

(1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/5

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture – Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte – Chorwacja) – Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo / Air Serbia A.D. Beograd, Dane Kondić

(Sprawa C-476/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Posiadanie statusu „sądu” przez organ odsyłający - Niezawisłość - Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym))

(2018/C 032/06)

Język postępowania: chorwacki

Sąd odsyłający

Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture – Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo

Strona pozwana: Air Serbia A.D. Beograd, Dane Kondić

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture – Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte (ministerstwo spraw morskich, transportu i infrastruktury – dyrekcja ds. lotnictwa cywilnego, telekomunikacji i poczty, Chorwacja) postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2016 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

(1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/5

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / Maxiflor – Promoção e Comercialização de Plantas, Importação e Exportação, Lda

(Sprawa C-491/16) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 3 ust. 1 - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Pojęcie „programu wieloletniego” - Zakres stosowania])

(2018/C 032/07)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP

Strona pozwana: Maxiflor – Promoção e Comercialização de Plantas, Importação e Exportação, Lda

Sentencja

1)

Przedłożone przez Supremo Tribunal Administrativo (najwyższy sąd administracyjny, Portugalia) pytania pierwsze i trzecie są oczywiście niedopuszczalne.

2)

Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że program operacyjny w rozumieniu art. 9 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych, taki jak program operacyjny „Rolnictwo i rozwój obszarów wiejskich” zatwierdzony decyzją Komisji C(2000) 2878 z dnia 30 października 2000 r. nie wchodzi w zakres pojęcia „programu wieloletniego” w rozumieniu pierwszego z tych przepisów, chyba że w programie tym wskazano już konkretne zaplanowane działania, co powinien zbadać sąd odsyłający.

(1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/6

Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen – Niemcy) – wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko Pálowi Aranyosiemu

(Sprawa C-496/16) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Podstawy odmowy wykonania - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 4 - Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania - Warunki pozbawienia wolności w wydającym nakaz państwie członkowskim - Stwierdzenie nieważności europejskiego nakazu aresztowania przez wydający nakaz organ sądowy - Pytanie o charakterze hipotetycznym - Umorzenie postępowania))

(2018/C 032/08)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

Strona w postępowaniu głównym

Pál Aranyosi

Sentencja

Należy umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożonego przez Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (wyższy sąd krajowy w Bremie, Niemcy) postanowieniem z dnia 12 września 2016 r.

(1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/7

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia – Giovanna Judith Kerr / Fazenda Pública

(Sprawa C-615/16) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 15 ust. 2 i art. 135 ust. 1 lit. f) - Prawa do korzystania z nieruchomości - Zwolnienia - Zakres stosowania - Pojęcie „pośrednictwa”])

(2018/C 032/09)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Giovanna Judith Kerr

Strona przeciwna: Fazenda Pública

Sentencja

Artykuł 15 ust. 2 i art. 135 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „pośrednictwa” w rozumieniu tego ostatniego przepisu może dotyczyć działalności takiej jak rozwinięta przez skarżącą w postępowaniu głównym, pod warunkiem że jest to działalność pośrednika wynagradzanego za świadczenie usługi na rzecz jednej ze stron umowy dotyczącej transakcji finansowych obejmujących papiery wartościowe, a usługa ta polega na dokonaniu czynności niezbędnych w celu podpisania tej umowy przez sprzedającego i kupującego, przy czym sam pośrednik nie podpisuje rzeczonej umowy, a w każdym wypadku nie ma on własnego interesu w odniesieniu do treści tejże umowy. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy przesłanki te zostały spełnione w toczącym się przed nim sporze.

(1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/7

Postanowienie Trybunału szósta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) Hélder José Cunha Martins / Fundo de Garantia Automóvel

(Sprawa C-131/17) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu - Brak pytania dotyczącego uregulowania prawa Unii innego niż karta praw podstawowych - Brak właściwości Trybunału))

(2018/C 032/10)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal da Relação do Porto

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Hélder José Cunha Martins

Druga strona postępowania: Fundo de Garantia Automóvel

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane przez Tribunal da Relação do Porto (sąd apelacyjny, Portugalia).

(1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017..

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/8

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – VE / WD

(Sprawa C-232/17) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie rozpatrywanego w postępowaniu głównym stanu faktycznego i prawnego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność))

(2018/C 032/11)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Budai Központi Kerületi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: VE

Strona pozwana: WD

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (sąd rejonowy Buda-centrum, Węgry) postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2017 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

(1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/8

Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / António da Silva Rodrigues

(Sprawa C-243/17) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 3 ust. 1 - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Pojęcie „programu wieloletniego” - Zakres stosowania])

(2018/C 032/12)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP

Strona pozwana: António da Silva Rodrigues

Sentencja

1)

Artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że w wypadku nieprawidłowości nieciągłych lub niepowtarzających się czteroletni okres przedawnienia, o którym mowa w tym artykule, biegnie od dnia dopuszczenia się nieprawidłowości.

2)

Przedłożone przez Supremo Tribunal Administrativo (najwyższy sąd administracyjny, Portugalia) pytania drugie, trzecie i czwarte są oczywiście niedopuszczalne.

(1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/9

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság – Węgry) – Zoltán Rózsavölgyi, Zoltánné Rózsavölgyi / Unicredit Leasing Hungary Zrt., Unicredit Leasing Immo Truck Zrt.

(Sprawa C-259/17) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu oparta na walucie obcej - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność))

(2018/C 032/13)

Język postępowania: węgierski

Sąd odsyłający

Budai Központi Kerületi Bíróság

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Zoltán Rózsavölgyi, Zoltánné Rózsavölgyi

Strona pozwana: Unicredit Leasing Hungary Zrt., Unicredit Leasing Immo Truck Zrt.

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (sąd okręgu centrum Budy, Węgry) w dniu 31 marca 2017 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

(1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/10

Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „Geocycle Bulgaria” EOOD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Veliko Tarnovo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

(Sprawa C-314/17) (1)

([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Zasady neutralności podatkowej i skuteczności - System odwrotnego obciążenia - Odmowa prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT dotycząca odbiorcy faktury - Decyzja organów podatkowych obciążająca podatkiem nabywcę rzeczy])

(2018/C 032/14)

Język postępowania: bułgarski

Sąd odsyłający

Varhoven administrativen sad

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca:„Geocycle Bulgaria” EOOD

Strona przeciwna: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Veliko Tarnovo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

Sentencja

Zasady neutralności podatkowej i skuteczności wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie odmówieniu przez państwo członkowskie odbiorcy dostawy prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej, gdy w odniesieniu do tej samej dostawy podatek od wartości dodanej jest pobierany po raz pierwszy od dostawcy, mając na względzie, że wskazał on ten podatek w wystawionej przez niego fakturze, i następnie po raz drugi od nabywcy, w wypadkach gdy w prawodawstwie krajowym nie przewidziano możliwości korekty podatku od wartości dodanej, gdy istnieje decyzja zapadła w wyniku kontroli podatkowej.

(1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/10

Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 23 listopada 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Basilicata – Włochy) – Olympus Italia Srl / Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico – Centro di Riferimento Oncologico della Basilicata (CROB) di Rionero in Vulture

(Sprawa C-486/17) (1)

((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zamówienia publiczne na roboty budowlane, towary i usługi - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 4 - Kwoty progowe dla zamówień publicznych - Zamówienia mogące mieć niewątpliwe znaczenie transgraniczne - Wniosek oczywiście niedopuszczalny))

(2018/C 032/15)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per la Basilicata

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Olympus Italia Srl

Strona pozwana: Istituto di Ricovero e Cura a Carattere Scientifico – Centro di Riferimento Oncologico della Basilicata (CROB) di Rionero in Vulture

Przy udziale: Crimo Italia Srl

Sentencja

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per la Basilicata (sąd administracyjny dla regionu Basilicata, Włochy) postanowieniem z dnia 22 lipca 2017 r., który wpłynął do Trybunału w dniu 10 sierpnia 2017 r., jest oczywiście niedopuszczalny.

(1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/11

Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 1 czerwca 2017 r. w sprawie T-647/16 Camerin / Parlament, wniesione w dniu 27 lipca 2017 r. przez Laurę Camerin

(Sprawa C-453/17 P)

(2018/C 032/16)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Laure Camerin (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. Trybunał (dziesiąta izba) odrzucił odwołanie.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/11

Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2017 r. w sprawie T-172/17, Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio Ss/ Parlament i Rada, wniesione w dniu 1 sierpnia 2017 r. przez Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio

(Sprawa C-467/17 P)

(2018/C 032/17)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio Ss (przedstawiciel: F. Longo, avvocato)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

Postanowieniem z dnia 29 listopada 2017 r. Trybunał (ósma izba) oddalił odwołanie i orzekł, że Società agricola Taboga Leandro e Fidenato Giorgio Ss pokrywa własne koszty.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 13 października 2017 r. – Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Hannover

(Sprawa C-593/17)

(2018/C 032/18)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Finanzgericht Hamburg

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

Pytania prejudycjalne

1)

Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 767/2014 z dnia 11 lipca 2014 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (1) jest ważne?

2)

W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy przy dokonywaniu interpretacji podpozycji 1902 3010 Nomenklatury scalonej należy brać pod uwagę notę wyjaśniającą do podpozycji 1902 3010 Nomenklatury scalonej, opublikowaną przez Komisję w dniu 4 marca 2015 r. (2). w zakresie, w jakim smażenie zostało w niej wymienione jako przykład przemysłowego procesu suszenia?

(1)  Dz.U. 2014, L 209 s. 12.

(2)  Dz.U. 2015, C 76, s. 1.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/12

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Den Haag (Niderlandy) w dniu 6 listopada 2017 r. – postepowanie karne / Tronex BV

(Sprawa C-624/17)

(2018/C 032/19)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd odsyłający

Gerechtshof Den Haag

Strony w postępowaniu głównym

Tronex BV

Pytania prejudycjalne

1)

a.

Czy sprzedawcę detalicznego, który w oparciu o umowę wiążącą go z dostawcą zwraca temu dostawcy (importerowi, hurtownikowi, dystrybutorowi, producentowi lub innemu podmiotowi, od którego on ten przedmiot uzyskał) przedmiot zwrócony mu przez konsumenta, względnie przedmiot, który w ramach oferowanego przez niego asortymentu stał się zbędny, należy uznać za posiadacza pozbywającego się tego przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy ramowej (1)?

b.

Czy dla treści odpowiedzi na pytanie pierwsze a. ma znaczenie, że chodzi o przedmiot dotknięty łatwym do usunięcia brakiem, względnie łatwą do usunięcia wadą?

c.

Czy dla treści odpowiedzi na pytanie pierwsze a. ma znaczenie, że chodzi o przedmiot dotknięty tak znacznymi lub istotnymi brakiem lub wadą, że z tego powodu przedmiot nie nadaje się już do wykorzystania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem?

2)

a.

Czy sprzedawcę detalicznego lub dostawcę, którzy przedmiot zwrócony im przez konsumenta, względnie przedmiot, który w ramach oferowanego przez nich asortymentu stał się zbędny, odsprzedają odsprzedającemu (resztki partii towarów) należy uznać za posiadacza pozbywającego się tego przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy ramowej?

b.

Czy dla treści odpowiedzi na pytanie drugie a. ma znaczenie wysokość ceny kupna ustalonej do zapłaty przez odsprzedającego sprzedawcy detalicznemu, względnie dostawcy?

c.

Czy dla treści odpowiedzi na pytanie drugie a. ma znaczenie, że chodzi o przedmiot dotknięty łatwym do usunięcia brakiem, względnie łatwą do usunięcia wadą?

d.

Czy dla treści odpowiedzi na pytanie drugie a. ma znaczenie, że chodzi o przedmiot dotknięty tak znacznymi lub istotnymi brakiem lub wadą, że z tego powodu przedmiot nie nadaje się już do wykorzystania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem?

3)

a.

Czy odsprzedającego, który odsprzedaje (będącej podmiotem zagranicznym) osobie trzeciej znaczną część towarów odkupionych od sprzedawców detalicznych i dostawców, po tym jak towary te zostały zwrócone im przez konsumentów, względnie stały się dla nich zbędne, należy uznać za posiadacza pozbywającego się tej partii towarów w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy ramowej?

b.

Czy dla treści odpowiedzi na pytanie trzecie a. ma znaczenie wysokość ceny kupna ustalonej do zapłaty przez osobę trzecią odsprzedającemu?

c.

Czy dla treści odpowiedzi na pytanie trzecie a. ma znaczenie, że chodzi o partię towarów, w ramach której niektóre towary są dotknięte łatwym do usunięcia brakiem, względnie łatwą do usunięcia wadą?

d.

Czy dla treści odpowiedzi na pytanie trzecie a. ma znaczenie, że chodzi o partię towarów, w ramach której niektóre towary są dotknięte tak znacznymi lub istotnymi brakiem lub wadą, że z tego powodu odnośny przedmiot nie nadaje się już do wykorzystania zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem?

e.

Czy dla treści odpowiedzi na pytanie trzecie c. lub d. ma znaczenie, jaki procent wszystkich towarów odsprzedanych osobie trzeciej stanowią towary wadliwe? Jeżeli okoliczność ta ma znaczenie – jaki procent stanowi wartość progową?

(1)  Dyrektywa 2008/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz.U. 2008, L 312, s. 3).

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/13

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 18 października 2017 r. – J. Portugal Ramos Vinhos SA / Adega Cooperativa de Borba CRL

(Sprawa C-629/17)

(2018/C 032/20)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal de Justiça.

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: J. Portugal Ramos Vinhos SA.

Strona pozwana: Adega Cooperativa de Borba CRL.

Pytania prejudycjalne

Czy stwierdzenie: „wskazówki mogące służyć w obrocie do oznaczenia innych właściwości towarów lub świadczenia usług”, znajdujące się w art. 4 ust. 1 lit. c) dyrektywy nr 2008/95/WE (1), gdy jest ono stosowane w kontekście oceny dopuszczalności rejestracji znaków lub wskazówek, które zamierza się przyjąć w celu oznaczenia produktów winiarskich, powinno być interpretowane w ten sposób, że obejmuje ono jakiekolwiek odniesienie w wyrażeniu słownym przyjętym jako znak, które zawiera chronioną nazwę geograficzną jako oznaczenie pochodzenia wina, do słowa adega (piwnica winiarska), jako do słowa powszechnie stosowanego dla oznaczenia instalacji i lokali, w których zachodzi proces wytwarzania takiego rodzaju produktów, w wyrażeniu słownym przyjętym jako znak, w przypadkach, w którym takie słowo (adega) jest jednym z kilku elementów słownych składających się na nazwę osoby prawnej, która występuje o rejestrację znaku?

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Wersja skodyfikowana) (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/14

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa (Portugalia) w dniu 15 listopada 2017 r. – Cogeco Communications Inc / Sport TV Portugal i in.

(Sprawa C-637/17)

(2018/C 032/21)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Cogeco Communications Inc

Strona pozwana: Sport TV Portugal, SA, Controlinvest-SGPS SA, Nos-SGPS SA

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy 2014/104/UE (1) z dnia 26 grudnia 2014 r. i jej pozostałe przepisy lub mające zastosowanie zasady ogólne prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że rodzą one uprawnienia dla jednostki (w niniejszej sprawie spółki akcyjnej prawa handlowego podległej prawu kanadyjskiemu), na które może się ona powoływać przed sądem wobec innej jednostki (w niniejszej sprawie spółki akcyjnej prawa handlowego podległej prawu portugalskiemu) w ramach pozwu wniesionego w celu dochodzenia odszkodowania za podnoszone szkody doznane wskutek naruszenia prawa konkurencji, w szczególności biorąc pod uwagę, że w czasie wystąpienia z omawianym pozwem (w dniu 27 lutego 2015 r.) nie upłynął nawet termin wyznaczony państwom członkowskim na transpozycję do prawa krajowego dyrektywy, zgodnie z jej art. 21 ust. 1?

2)

Czy art. 10 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy i jej pozostałe przepisy lub mające zastosowanie zasady ogólne prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że niezgodny z nimi jest przepis krajowy taki jak art. 498 ust. 1 portugalskiego kodeksu cywilnego, który, stosowany do okoliczności faktycznych, które miały miejsce przed publikacją dyrektywy, przed jej wejściem w życie i przed datą wyznaczoną na dokonanie jej transpozycji, w ramach pozwu również wniesionego przed tą datą:

a)

ustala trzyletni termin przedawnienia dla roszczenia odszkodowawczego opartego na cywilnej odpowiedzialności pozaumownej;

b)

stanowi, że bieg tego trzyletniego terminu liczy się od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o swoim prawie do odszkodowania, nawet jeżeli nie były mu dokładnie znane tożsamość osoby odpowiedzialnej i zakres szkody oraz

c)

nie zawiera żadnego przepisu nakazującego lub dopuszczającego zawieszenie lub przerwanie biegu tego terminu z uwagi na sam fakt, że urząd ochrony konkurencji podjął środki w ramach dochodzenia lub postępowania dotyczących naruszenia prawa konkurencji, z którym związany jest pozew o odszkodowanie?

3)

Czy art. 9 ust. 1 dyrektywy i jej pozostałe przepisy lub mające zastosowanie zasady ogólne prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że niezgodny z nimi jest przepis krajowy taki jak art. 623 portugalskiego kodeksu postepowania cywilnego, który, stosowany do okoliczności faktycznych, które miały miejsce przed wejściem w życie dyrektywy i przed datą wyznaczoną na dokonanie jej transpozycji, w ramach pozwu również wniesionego przed tą datą:

a)

stanowi, że prawomocne skazanie orzeczone w postępowaniu administracyjnym za naruszenie nie wywołuje skutków w żadnym postępowaniu cywilnym, w którym rozpatrywane są stosunki prawne uzależnione od popełnienia naruszenia? lub (w zależności od wykładni)

b)

stanowi, że to prawomocne skazanie w postępowaniu administracyjnym za naruszenie stanowi wobec osób trzecich jedynie domniemanie iuris tantum istnienia czynów spełniających przesłanki zastosowania kary i wypełniających znamiona czynu podlegającego karze, w jakimkolwiek postepowaniu cywilnym, w którym rozpatrywane są stosunki prawne uzależnione od popełnienia naruszenia?

4)

Czy art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 2, 3 i 4 dyrektywy lub art. 288 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, lub jakikolwiek inne postanowienie prawa pierwotnego lub pochodnego, orzecznictwo lub mające zastosowanie ogólne zasady prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że niezgodne z nimi jest stosowanie przepisów krajowych takich jak art. 498 ust. 1 portugalskiego kodeksu cywilnego i art. 623 portugalskiego kodeksu postepowania cywilnego, które, stosowane do okoliczności faktycznych, które miały miejsce przed publikacją, wejściem w życie i przed datą wyznaczoną na dokonanie transpozycji dyrektywy, w ramach pozwu również wniesionego przed tą ostatnią datą, nie uwzględniają treści i celu dyrektywy i nie zmierzają do realizacji zamierzonego przez nią rezultatu?

5)

Tytułem ewentualnym, jedynie gdyby TSUE udzielił odpowiedzi twierdzącej na któreś z poprzednich pytań, czy art. 22 dyrektywy i jej pozostałe przepisy lub mające zastosowanie zasady ogólne prawa Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że niezgodne z nimi jest stosowanie w niniejszej sprawie przez sąd krajowy art. 498 ust. 1 portugalskiego kodeksu cywilnego lub art. 623 portugalskiego kodeksu postepowania cywilnego w obecnym brzmieniu, lecz przy zastosowaniu takiej ich wykładni, by były zgodne z przepisami art. 10 dyrektywy?

6)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie piąte, czy jednostka może powołać się na art. 22 dyrektywy wobec innej jednostki przed sądem krajowym w ramach pozwu o odszkodowanie za szkody doznane wskutek naruszenia prawa konkurencji?

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego (Dz.U. 2014, L 349, s. 1).

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 27 listopada 2017 r. – E.G. / Republika Słowenii

(Sprawa C-662/17)

(2018/C 032/22)

Język postępowania: słoweński

Sąd odsyłający

Vrhovno sodišče Republike Slovenije

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: E.G.

Druga strona postępowania: Republika Słowenii

Pytania prejudycjalne

1)

Czy interes wnioskodawcy w rozumieniu art. 46 ust. 2 akapit drugi dyrektywy proceduralnej II (1) należy interpretować w ten sposób, że status ochrony uzupełniającej nie zapewnia tych samych praw i korzyści co status uchodźcy, gdy zgodnie z przepisami krajowymi osobom, które korzystają z ochrony międzynarodowej, przysługują te same prawa i korzyści, lecz różny jest sposób określenia okresu lub ustania ochrony międzynarodowej, ponieważ status zostaje nadany uchodźcy na czas nieoznaczony, lecz ustaje, gdy ustają okoliczności, na podstawie których został mu on nadany, podczas gdy ochrona uzupełniająca zostaje udzielona na czas oznaczony i jest przedłużana, jeżeli istnieją do tego podstawy?

2)

Czy interes wnioskodawcy w rozumieniu art. 46 ust. 2 akapit drugi dyrektywy proceduralnej II należy interpretować w ten sposób, że status ochrony uzupełniającej nie zapewnia tych samych praw i korzyści co status uchodźcy, gdy zgodnie z przepisami krajowymi osobom, które korzystają z ochrony międzynarodowej, przysługują te same prawa i korzyści, lecz różne są dalsze uprawnienia bądź prawa, które opierają się na tych prawach i korzyściach?

3)

Czy w świetle indywidualnej sytuacji wnioskodawcy konieczne jest dokonanie oceny, czy ze względu na konkretne okoliczności w przypadku nadania mu statusu uchodźcy uzyskałby on więcej praw i korzyści niż w przypadku nadania mu statusu ochrony uzupełniającej, czy do istnienia interesu w rozumieniu art. 46 ust. 2 akapit drugi dyrektywy proceduralnej II wystarczy już samo uregulowanie ustawowe, które dokonuje rozróżnienia wśród dalszych uprawnień bądź praw, które opierają się na prawach i korzyściach obu form ochrony międzynarodowej?

(1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/EU z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (wersja przekształcona) (Dz.U. L 180, 29.6.2013, s. 60).

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/16

Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 12 września 2017 r. w sprawie T-247/16, Fursin i in. / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 24 listopada 2017 r. przez Europejski Bank Centralny

(Sprawa C-663/17 P)

(2018/C 032/23)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: E. Koupepidou i C. Hernández Saseta, pełnomocnicy, B. Schneider, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA

Żądania wnoszącego odwołanie

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—

uchylenie zaskarżonego postanowienia, w zakresie w jakim Sąd uznał, że udziałowcy występujący po stronie skarżącej posiadali interes prawny i legitymację procesową do wniesienia do Sądu skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2 sentencji postanowienia);

—

wydanie prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy oraz stwierdzenie niedopuszczalności skargi wniesionej przez udziałowców występujących po stronie skarżącej;

—

obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu odwołania strona wnosząca je podnosi trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy, zgodnie z którym udziałowcy występujący po stronie skarżącej (tj. udziałowcy Trasta Komercbanki, w przeciwieństwie do samej Trasta Komercbanki) nie posiadali – odrębnego od interesu prawnego Trasta Komercbanki – interesu prawnego we wniesieniu skargi o stwierdzenie nieważności.

Zarzut pierwszy opiera się na następujących argumentach:

—

strona wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd dokonał błędnej interpretacji orzecznictwa, zgodnie z którą udziałowcy mają obowiązek wykazać, iż posiadają odrębną legitymację do wniesienia skargi przeciwko decyzji adresowanej do przedsiębiorstwa, którego część kapitału należy do nich. W szczególności Sąd naruszył prawo orzekając w postanowieniu z dnia 12 września 2017 r., że orzecznictwo to nie znajduje zastosowania w sprawie T-247/16;

—

udziałowcy występujący po stronie skarżącej nie wykazali by posiadali odrębny od Trasta Komercbanki interes prawny we wniesieniu skargi, jako że zaskarżona decyzji nie wpłynęła na ich sytuację prawną (w przeciwieństwie do decyzji o likwidacji, która stanowiła odrębny akt). Nie można zatem uznać by udziałowcy występujący po stronie skarżącej posiadali – odrębny od własnego interesu Trasta Komercbanki – interes prawny, w tym by Trasta Komercbanka posiadała licencję bankową.

—

w szczególności interes w dochodzeniu odszkodowania lub interes finansowy w wypłacie dywidendy nie powinien być traktowany jako odrębny interes prawny.

2.

Zarzut drugi, zgodnie z którym udziałowcy występujący po stronie skarżącej nie posiadali legitymacji procesowej, ponieważ zaskarżona decyzja nie dotyczyła ich indywidualnie

Zarzut drugi opiera się na następujących argumentach:

—

zaskarżona decyzja nie dotyczy udziałowców występujących po stronie skarżącej indywidualnie, jako że nie dotyczy ich ze względu na im tylko właściwe cechy.

—

zaskarżona decyzja nie sprawiła, że udziałowcy występujący po stronie skarżącej znaleźli się w odmiennej sytuacji prawnej od sytuacji pozostałych udziałowców Trasta Komercbanki lub samej Trasta Komercbanki.

3.

Zarzut trzeci, zgodnie z którym udziałowcy występujący po stronie skarżącej nie posiadali legitymacji procesowej, jako że zaskarżana decyzja nie dotyczy ich bezpośrednio.

Zarzut trzeci opiera się na następujących argumentach:

—

zaskarżana decyzja nie dotyczy udziałowców występujących po stronie skarżącej, ponieważ decyzja ta nie miała – w rozumieniu orzecznictwa – istotnego wpływu na ich uprawnienia.

—

zwykła strata finansowa wynikająca z zaskarżonej decyzji nie prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja – niezależnie od natężenia tychże skutków ekonomicznych miała wpływ na ich sytuację prawną (w przeciwieństwie do sytuacji Trasta Komercbanki).

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos (Grecja) w dniu 27 listopada 2017 r. – Ellinika Nafpigeia AE / Panagiotis Anagnostopoulos i in.

(Sprawa C-664/17)

(2018/C 032/24)

Język postępowania: grecki

Sąd odsyłający

Areios Pagos

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: Ellinika Nafpigeia AE

Strona pozwana: Panagiotis Anagnostopoulos i in.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy w ramach badania, czy ma miejsce przejęcie przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów w rozumieniu art. 1 dyrektywy 98/50/WE (1), jako „jednostkę gospodarczą” należy rozumieć całkowicie samodzielną jednostkę produkcyjną, która może osiągnąć swój cel gospodarczy bez konieczności pozyskania (poprzez zakup, wypożyczenie, najem lub winny sposób) od podmiotów trzecich czynników produkcji (surowców, siły roboczej, maszyn, elementów produktu końcowego, usług wspierających, zasobów gospodarczych itd.)? Czy też dla potwierdzenia pojęcia jednostki gospodarczej wystarczy, by przedmiot działalności był odrębny, by działalność ta była faktycznie przedmiotem przedsiębiorstwa gospodarczego i by istniała możliwość skutecznego zorganizowania czynników produkcji (surowców, maszyn i innego sprzętu, siły roboczej i usług wspierających) dla osiągnięcia tego celu, niezależnie od tego, czy nowy podmiot prowadzący działalność korzysta również z zewnętrznych czynników produkcji lub czy w konkretnej sytuacji nie osiągnął wspomnianego celu?

2)

Czy w rozumieniu art. 1 dyrektywy 98/50/WE istnienie przejęcia jest wykluczone, w wypadku gdy zbywca lub nabywca lub też obaj przewidują nie tylko udaną kontynuację działalności przez nowy podmiot, lecz również jej zaprzestanie w przyszłości celem likwidacji przedsiębiorstwa?

(1)  Dyrektywa Rady 98/50/WE z dnia 29 czerwca 1998 r. zmieniająca dyrektywę 77/187/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. 1998, L 201, s. 88)

Sąd

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/19

Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Missir Mamachi di Lusignano i in. / Komisja

(Sprawa T-401/11 P RENV-RX) (1)

((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabójstwo urzędnika i jego małżonki - Zasada zgodności pomiędzy wnioskiem, zażaleniem i skargą w sprawach odszkodowawczych - Obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa personelu w służbie Unii - Związek przyczynowy - Szkoda majątkowa - Odpowiedzialność in solidum - Uwzględnienie świadczeń przewidzianych w regulaminie pracowniczym - Krzywda - Odpowiedzialność instytucji za krzywdę doznaną przez zmarłego urzędnika - Odpowiedzialność instytucji za krzywdę doznana przez następców prawnych zmarłego urzędnika))

(2018/C 032/25)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Stefano Missir Mamachi di Lusignano (Szanghaj, Chiny) i 6 innych wnoszących odwołanie, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: adwokaci F. Di Gianni, G. Coppo i A. Scalini)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i D. Martin, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2011 r., Missir Mamachi di Lusignano/Komisja (F-50/09, EU:F:2011:55).

Sentencja

1)

Wyrok z dnia 12 maja 2011 r., Missir Mamachi di Lusignano/Komisja (F-50/09) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej podtrzymał zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję Europejską wobec roszczenia o naprawienie krzywdy doznanej przez Carla Missira Mamachiego di Lusignana, Giustinę Missir Mamachi di Lusignano, Filiberta Missira Mamachiego di Lusignana i Tommasa Missira Mamachiego di Lusignana, dwóch ostatnich reprezentowanych przez Anne Sintobin.

2)

Wyrok z dnia 12 maja 2011 r., Missir Mamachi di Lusignano/Komisja (F-50/09) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej podtrzymał zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję Europejską wobec roszczenia o naprawienie krzywdy doznanej przez Livia Missira Mamachiego di Lusignana.

3)

Wyrok z dnia 12 maja 2011 r., Missir Mamachi di Lusignano/Komisja (F-50/09) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej ograniczył odpowiedzialność Komisji do 40 % szkody poniesionej przez Carla Missira Mamachiego di Lusignana, Giustinę Missir Mamachi di Lusignano, Filiberta Missira Mamachiego di Lusignana i Tommasa Missira Mamachiego di Lusignana, dwóch ostatnich reprezentowanych przez Anne Sintobin.

4)

W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

5)

Komisja jest zobowiązana in solidum do zapłaty kwoty 3 milionów EUR, pomniejszonej o świadczenia na podstawie regulaminu pracowniczego, uznawane za część tej kwoty, wypłacone lub należne Carlowi Missirowi Mamachiemu di Lusignanowi, Giustinie Missir Mamachi di Lusignano, Filibertowi Missirowi Mamachiemu di Lusignanowi i Tommasowi Missirowi Mamachiemu di Lusignanowi, dwóm ostatnim reprezentowanym przez A. Sintobin, tytułem poniesionej przez nich szkody materialnej.

6)

Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty na rzecz Carla Missira Mamachiego di Lusignana kwoty 100 000 EUR z tytułu doznanej przez niego krzywdy.

7)

Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty na rzecz Giustiny Missir Mamachi di Lusignano kwoty 100 000 EUR z tytułu doznanej przez nią krzywdy.

8)

Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty na rzecz Tommasa Missira Mamachiego di Lusignana, reprezentowanego przez A. Sintobin, kwoty 100 000 EUR z tytułu doznanej przez niego krzywdy.

9)

Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty na rzecz Filiberta Missira Mamachiego di Lusignana, reprezentowanego przez A. Sintobin, kwoty 100 000 EUR z tytułu doznanej przez niego krzywdy.

10)

Komisja zostaje zobowiązana in solidum do zapłaty globalnej kwoty 50 000 EUR na rzecz Stefana Missira Mamachiego di Lusignana oraz pozostałych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, jako spadkobierców Livia Missira Mamachiego di Lusignana, z tytułu doznanej przez niego krzywdy.

11)

Zadośćuczynienie, o którym mowa w pkt 6–10 powyżej, zostanie powiększone o odsetki za zwłokę, od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do chwili całkowitej zapłaty, według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla jego głównych operacji refinansujących, podwyższonej o dwa punkty procentowe.

12)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

13)

Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego.

14)

Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania w pierwszej instancji.

(1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/20

Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2017 r. – JT / EUIPO – Carrasco Pirard (QUILAPAYÚN)

(Sprawa T-249/15) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego QUILAPAYÚN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy powszechnie znany - Artykuł 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Właściciel znaku towarowego})

(2018/C 032/26)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: JT (przedstawiciel: adwokat A. Mena Valenzuela)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO byli również: Eduardo Carrasco Pirard (Santiago, Chile) i siedmiu pozostałych uczestników postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, których nazwiska wskazano w załączniku do wyroku.

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 marca 2015 r. (sprawa R 354/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między z jednej strony JT a z drugiej strony E. Carrasco Pirardem i pozostałymi uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, których nazwiska wskazano w załączniku.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 marca 2015 r. (sprawa R 354/2014-2).

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)

Każda ze stron pokrywa własne koszty.

(1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/21

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – Hochmann Marketing / EUIPO – BitTorrent (bittorrent)

(Sprawa T-771/15) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy bittorrent - Artykuł 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr207/2009 [obecnie art. 95 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przed Wydziałem Unieważnień - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001]})

(2018/C 032/27)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Hochmann Marketing GmbH, wcześniej Bittorrent Marketing GmbH (Neu-Isenburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Hoppe, M. Terhaag i C. Schwarz)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i M. Capostagno, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: BitTorrent, Inc. (San Fransisco, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Clotten, S. Brandstätter i C. Schmitt)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2275/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego między BitTorrent a Bittorrent Marketing.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Hochmann Marketing GmbH, dawniej Bittorrent Marketing GmbH, zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/21

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – Sony Computer Entertainment Europe / EUIPO – Vieta Audio (Vita)

(Sprawa T-35/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Vita - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w odniesieniu do danych towarów - Obowiązek uzasadnienia})

(2018/C 032/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Sony Computer Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Vieta Audio, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Barroso Sánchez-Lafuente)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 listopada 2015 r. (sprawa R 2232/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Vieta Audio a Sony Computer Entertainment Europe.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 listopada 2015 r. (sprawa R 2232/2014-5) dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Vieta Audio a Sony Computer Entertainment Europe.

2)

EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Sony Computer Entertainment Europe.

3)

Vieta Audio pokrywa własne koszty.

(1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/22

Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Coca-Cola / EUIPO – Mitico (Master)

(Sprawa T-61/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Master - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe Coca Cola i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy C - Względna podstawa odmowy rejestracji - Czerpanie nienależnej korzyści z renomy wcześniejszych znaków towarowych - Dowody dotyczące handlowego wykorzystania oznaczenia zawierającego zgłoszony znak towarowy poza Unią - Logiczne wnioski - Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji - Artykuł 8 ust. 5 i art. 65 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 i art. 72 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

(2018/C 032/29)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Coca-Cola Company (Atlanta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister, D. Stone i A. Dykes, solicitors)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Modern Industrial & Trading Investment Co. Ltd (Mitico) (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat A.E. Malami)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2015 r. (sprawa R 1251/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Coca Cola Company a Mitico.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 grudnia 2015 r. (sprawa R 1251/2015-4).

2)

EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez The Coca-Cola Company, w tym koszty poniesione przez nią w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

3)

Modern Industrial & Trading Investment Co. Ltd (Mitico) pokrywa własne koszty.

(1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/23

Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (Burlington)

(Sprawa T-120/16) (1)

(Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Burlington - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE - Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001))

(2018/C 032/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (Saint-Hélier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. (sprawa R 94/2014-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tulliallan Burlington a Burlington Fashion.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Tulliallan Burlington Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/24

Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON THE ORIGINAL)

(Sprawa T-121/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy BURLINGTON THE ORIGINAL - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE - Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)})

(2018/C 032/31)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (Saint-Hélier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. (sprawa R 2501/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tulliallan Burlington a Burlington Fashion.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Tulliallan Burlington Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/24

Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (Burlington)

(Sprawa T-122/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Burlington - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE - Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001) - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001)})

(2018/C 032/32)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (Saint-Hélier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. (sprawa R 2409/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tulliallan Burlington a Burlington Fashion.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Tulliallan Burlington Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/25

Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2017 r. – Tulliallan Burlington / EUIPO – Burlington Fashion (BURLINGTON)

(Sprawa T-123/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy BURLINGTON - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe BURLINGTON i BURLINGTON ARCADE - Wcześniejsze graficzne, krajowy i unijny, znaki towarowe BURLINGTON ARCADE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009[obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001] - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001]})

(2018/C 032/33)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (Saint Helier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. (sprawa R 1635/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tulliallan Burlington a Burlington Fashion.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Tulliallan Burlington Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/26

Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2017 r. – Léon Van Parys / Komisja

(Sprawa T-125/16) (1)

((Unia celna - Przywóz bananów pochodzących z Ekwadoru - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Wniosek o umorzenie należności celnych przywozowych - Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji - Rozsądny termin))

(2018/C 032/34)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Firma Léon Van Parys NV (Anvers, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Vlaemminck, B. Van Vooren, R. Verbeke i J. Auwerx)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, B.-R. Killmann i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 95 final z dnia 20 stycznia 2016 r., stwierdzającej, że zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych jest zasadne i że umorzenie tychże należności jest zasadne w odniesieniu do dłużnika celnego oraz częściowo zasadne w przypadku innego dłużnika celnego, ale niezasadne w pozostałym zakresie w odniesieniu do tego konkretnego dłużnika, a także zmieniającej decyzję Komisji C(2010)2858 wersja ostateczna z dnia 6 maja 2010 r., oraz po drugie, żądanie wydania orzeczenia stwierdzającego, że art. 909 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1993, L 253, s. 1) wywołał skutki względem skarżącej w następstwie wydania wyroku z dnia 19 marca 2013 r., Firma Van Parys/Komisja (T-324/10, EU:T:2013:136).

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 4 decyzji Komisji C(2016) 95 final z dnia 20 stycznia 2016 r. stwierdzającej, że zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych jest zasadne, i że umorzenie tychże należności jest zasadne w odniesieniu do dłużnika celnego oraz częściowo zasadne w przypadku innego dłużnika celnego, ale niezasadne w pozostałym zakresie w odniesieniu do tego konkretnego dłużnika, a także zmieniającej decyzję Komisji C(2010) 2858 wersja ostateczna z dnia 6 maja 2010 r.

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)

Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Firma Léon Van Parys NV.

(1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/26

Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Spadafora/Komisja

(Sprawa T-250/16 P) (1)

((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako niedopuszczalnej i jako oczywiście bezzasadnej - Żądanie stwierdzenia nieważności - Stanowisko kierownika wydziału doradztwa prawnego w OLAF - Postępowanie w sprawie naboru - Komisja preselekcyjna - Nieumieszczenie na krótkiej liście kandydatów rekomendowanych do końcowej rozmowy kwalifikacyjnej z organem powołującym - Bezstronność - Żądanie odszkodowawcze - Utrata szansy - Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie))

(2018/C 032/35)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Sergio Spadafora (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Gattinara i C. Berardis-Kayser, następnie G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r., Spadafora/Komisja (F-44/15, EU:F:2016:69).

Sentencja

1)

Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r., Spadafora/Komisja (F-44/15) zostaje uchylone, z wyjątkiem odrzucenia jako oczywiście niedopuszczalnego wniosku o stwierdzenie, że wskutek stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 30 czerwca 2014 r., mocą której dyrektor generalny Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) powołał panią D. na stanowisko kierownika wydziału doradztwa prawnego w Dyrekcji Wsparcia Dochodzeniowego OLAF oraz decyzji Ares (2015) 43686 K. Georgievej, wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej, z dnia 5 stycznia 2015 r. odrzucającej zażalenie skarżącego R/994/14 postępowanie w sprawie naboru było niezgodne z prawem począwszy od chwili, w której zaistniała niezgodność z prawem.

2)

W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

3)

Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 30 czerwca 2014 r., mocą której dyrektor generalny OLAF powołał panią D. na kierownika wydziału doradztwa prawnego w Dyrekcji Wsparcia Dochodzeniowego OLAF.

4)

Stwierdza się nieważność decyzji Ares (2015) 43686 K. Georgievej, wiceprzewodniczącej Komisji, z 5 stycznia 2015 r., odrzucającej zażalenie skarżącego.

5)

Skarga w pierwszej instancji zostaje oddalona w zakresie, w jakim Sergio Spadafora domaga się naprawienia szkody wynikającej z utraty szansy na bycie wybranym do objęcia stanowiska kierownika wydziału doradztwa prawnego w Dyrekcji Wsparcia Dochodzeniowego OLAF

6)

Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji.

(1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/27

Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Colgate-Palmolive / EUIPO (360o)

(Sprawa T-332/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego 360o - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001]})

(2018/C 032/36)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Co. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler i A. Stolz)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2288/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego 360o jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Colgate–Palmolive Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/28

Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – Colgate-Palmolive / EUIPO (360o)

(Sprawa T-333/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 360o - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001]})

(2018/C 032/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Colgate-Palmolive Co. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Zintler i A. Stolz)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2287/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego 360o jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Colgate–Palmolive Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/28

Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2017 r. – sheepworld / EUIPO (Alles wird gut)

(Sprawa T-622/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Alles wird gut - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

(2018/C 032/38)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: sheepworld AG (Ursensollen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. von Rüden)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 czerwca 2016 r. (sprawa R 212/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Alles wird gut jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

sheepworld AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/29

Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Tuerck/Komisja

(Sprawa T-728/16) (1)

((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Aprecjacja kapitału między datą wniosku o przeniesienie uprawnień a datą rzeczywistego przeniesienia))

(2018/C 032/39)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Sabine Tuerck (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie na podstawie art. 270 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 grudnia 2015 r. dotyczącej potwierdzenia przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącą przed podjęciem służby w Unii.

Sentencja

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 grudnia 2015 r. dotyczącej potwierdzenia przeniesienia do systemu Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych przez Sabine Tuerck przed podjęciem służby w Unii.

2)

Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/29

Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r. – For Tune/EUIPO – Simplicity trade (opus AETERNATUM)

(Sprawa T-815/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego opus AETERNATUM - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy OPUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})

(2018/C 032/40)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: For Tune sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat K. Popławska)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Simplicity trade GmbH (Oelde, Niemcy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2016 r. (sprawa R 152/2016-2) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Simplicity trade a For Tune.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

For Tune sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/30

Wyrok Sądu z dnia 5 grudnia 2017 r. – Xiaomi / EUIPO – Apple (MI PAD)

(Sprawa T-893/16) (1)

({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MI PAD - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy IPAD - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów i usług})

(2018/C 032/41)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Xiaomi, Inc. (Pekin, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i C. Tenkhoff)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Olsen, P. Andreottola, solicitors, i G. Tritton, barrister)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. (sprawa R 363/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Apple a Xiaomi.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Xiaomi, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/31

Postanowienie Sądu z dnia 26 października 2017 r. – Federcaccia Toscana i in. / Komisja

(Sprawa T-562/15) (1)

((Środowisko naturalne - Ochrona dzikiego ptactwa - Gatunki łowne - Warunki, które muszą być spełnione przez krajowe przepisy łowieckie - Harmonizacja kryteriów stosowania art. 7 ust. 4 dyrektywy 2009/147/WE - Okres zakazu polowań w Toskanii))

(2018/C 032/42)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Federcaccia Toscana (Florencja, Włochy) i pięciu innych skarżących, których nazwiska lub nazwy są zawarte w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat A. Bruni)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i C. Hermes, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Komisja bezprawnie zaniechała aktualizacji pewnych włoskich danych zawartych w dokumencie dotyczącym pojęć kluczowych, sporządzonym przez komitet ORNIS przewidziany w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. 2010, L 20, s. 7), oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 6 października 2014 r., wskazującego, że przedłużenie we Włoszech sezonu polowań na pewne gatunki ptaków nie jest zgodne z uregulowaniami europejskimi, oraz oparte na art. 268 żądanie zmierzające do uzyskania naprawienia szkody poniesionej rzekomo przez skarżących w wyniku braku aktualizacji włoskich danych przez Komisję

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona.

2)

Federcaccia Toscana i pozostali skarżący, których nazwiska lub nazwy są zawarte w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania

(1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/31

Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2017 r. – BikeWorld / Komisja

(Sprawa T-702/15) (1)

((Skarga o stwierdzenie nieważności - Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią - Niedopuszczalność))

(2018/C 032/43)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: BikeWorld GmbH (Sankt Ingbert, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Jovy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, B. Stromsky oraz T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/151 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring (Dz.U. 2016, L 34, s. 1).

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)

BikeWorld GmbH pokrywa koszty postępowania.

(1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/32

Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2017 r. – Nf Nails In Vogue/EUIPO – Nails & Beauty Factory (NAILS FACTORY)

(Sprawa T-886/16) (1)

((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))

(2018/C 032/44)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nf Nails In Vogue, SL (Arganda del Rey, Hiszpania) (przedstawiciel: L. Jáudenes Sánchez, adwokat)

Strona pozwana: przedstawiciele: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Gája i E. Scheffer, pełnomocnicy0

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Nails & Beauty Factory GmbH, dawniej Nails & Beauty Vertriebs GmbH (Kilonia, Niemcy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 października 2016 r. (sprawa R 202/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy NF Nails In Vogue a Nails & Beauty Vertrieb.

Sentencja

1)

Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

2)

Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Nf Nails In Vogue, SL.

(1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/32

Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – L / Parlament

(Sprawa T-91/17)

(2018/C 032/45)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: L (przedstawiciel: adwokat I. Coutant Peyre)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Parlamentu Europejskiego z dnia 31 sierpnia 2016 r. o nieprzyjęciu dwóch zaświadczeń lekarskich przedstawionych przez stronę skarżącą w celu usprawiedliwienia nieobecności w pracy i o stwierdzeniu, że wskazane nieobecności były nieusprawiedliwione.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad prawa Unii Europejskiej i prawa litewskiego dotyczących ochrony sygnalistów

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Parlament obowiązku staranności i zasady dobrej administracji.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/33

Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2017 r. – Wattiau / Parlament

(Sprawa T-737/17)

(2018/C 032/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Francis Wattiau (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji o obciążeniu skarżącego kwotą 843,01 EUR, podaną na rozliczeniu nr 244 biura ds. rozliczeń;

—

w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 2 sierpnia 2017 r.;

—

obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut niezgodności z prawem porozumienia zawartego między Unią Europejską a zrzeszeniem szpitali luksemburskich, przewidującego podwyższenie o 15 % kosztów leczenia ponoszonych przez członków wspólnego systemu ubezpieczenie zdrowotnego (JSIS/RCAM) w Luksemburgu. Ten zarzut niezgodności z prawem oparty jest na dwóch zarzutach.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na narodowość oraz art. 12 i 14 protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady należytego zarządzania finansami, zapisanej w art. 30 rozporządzenia nr 966/2012 i art. 43 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia zdrowotnego urzędników Unii Europejskiej.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/33

Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2017 r. – DEI / Komisja

(Sprawa T-740/17)

(2018/C 032/47)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: E. Bourtzalas, E. Salaka, C. Synodinos, C. Tagaras i D. Waelbroeck, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 5622 final z dnia 14 sierpnia 2017 r. w sprawie SA.38101 (2015/NN) (ex 2013/CP): domniemana pomoc państwa przyznana przez Grecję Aluminium A.E. w postaci taryf elektrycznych poniżej kosztów w następstwie orzeczenia arbitrażowego w zakresie, w jakim decyzja ta uchyla akty Komisji z dnia 12 czerwca 2014 r. i z dnia 25 marca 2015 r.;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 5622 final z dnia 14 sierpnia 2017 r. w sprawie SA.38101 (2015/NN) (ex 2013/CP) w zakresie, w jakim instytucja ta uznała, że nie istnieje pomoc państwa na rzecz [spółki] Aluminium oraz że w związku z tym Komisja nie była zobowiązana wszcząć formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 § 2 TFUE;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 5622 final z dnia 14 sierpnia 2017 r. w sprawie SA.38101 (2015/NN) (ex 2013/CP) w zakresie, w jakim instytucja ta uznała, że skarga DEI dotycząca pomocy państwa przyznanej na podstawie decyzji nr 346/2012 RAE (greckiego organu regulacji energetyki) stała się bezprzedmiotowa wskutek orzeczenia nr 1/2013 stałego sądu arbitrażowego przy RAE;

—

obciążenie Komisji kosztami DEI.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

1.

Oczywiste naruszenie prawa przy wykładni wyroku Trybunału w sprawie C-228/16 P i wewnętrzna sprzeczność wyroku w tej sprawie.

2.

Naruszenie art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1589 (1), w szczególności obowiązków Komisji wynikających z tego przepisu, jak również naruszenie prawa do bycia wysłuchanym i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

3.

Brak odpowiedniego uzasadnienia, sprzeczność i naruszenie obowiązku zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych dotyczących ustalenia, że klauzula arbitrażowa, na której podstawie zostało wydane orzeczenie arbitrażowe nr 1/2013, określa „jasne i obiektywne parametry”, które „ograniczały swobodną ocenę arbitrów” i których „logiczną konsekwencją” była ostatecznie ustalona cena energii elektrycznej.

4.

Oczywiste naruszenie prawa przy wykładni i stosowaniu zasady rozważnego inwestora prywatnego oraz art. 107 ust. 1 TFUE i art. 108 ust. 2 TFUE w związku ze stwierdzeniem, że cena energii elektrycznej ustalona w orzeczeniu arbitrażowym jest „logiczną konsekwencją parametrów określonych dokładnie w klauzuli arbitrażowej”.

5.

Oczywiste naruszenie prawa przy wykładni i stosowaniu art. 107 TFUE i art. 108 TFUE w związku ze stwierdzeniem, że Komisja nie była zobowiązana do dokonania złożonych ocen ekonomicznych oraz oczywiste naruszenie prawa i oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do okoliczności faktycznych, jako że Komisja nie zbadała kwestii istotnych w celu ustalenia, czy istniała czy też nie istniała pomoc państwa.

6.

Oczywiste naruszenie prawa przy stosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE i art. 108 ust. 2 TFUE oraz oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do zastosowania zasady rozważnego inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

7.

Oczywiste naruszenie prawa przy wykładni i stosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE, naruszenie obowiązku odpowiedniego uzasadnienia i oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych w związku z decyzją Komisji, by nie kontynuować badania skargi złożonej do niej przez DEI w 2012 r. zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE z uwagi na okoliczność, że w opinii tej instytucji skarga ta „stała się bezprzedmiotowa” wskutek wydania orzeczenia arbitrażowego nr 1/2013.

(1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/35

Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2017 r. – TrekStor / EUIPO – Beats Electronics (i.Beat jump)

(Sprawa T-746/17)

(2018/C 032/48)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hong-Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, M. Alber i A. Schönfleisch)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Beats Electronics LLC (Culver City, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „i.Beat jump” – unijny znak towarowy nr 4 729 075

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2017 r. w sprawie R 2236/2016-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej żądanie unieważnienia prawa do unijnego znaku towarowego nr 4 729 075;

—

oddalenie żądania unieważnienia prawa do znaku wniesionego przez Beats Electronics LLC;

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

Podniesione zarzuty

—

Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001;

—

Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/35

Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2017 r. – UPF / Komisja

(Sprawa T-747/17)

(2018/C 032/49)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Union des Ports de France – UPF (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Vannini i E. Moraïtou)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2017) 5176 final z dnia 27 lipca 2017 sprawie programu pomocy SA.38393 (2016/C, ex 2015/E) wdrożonego przez Francję (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1.

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa, którego dopuściła się Komisja, kwalifikując środek podatkowy w całości jako pomoc państwa, naruszając tym samym kryterium odnoszące się do charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez porty francuskie. Strona skarżąca twierdzi w tym zakresie, że uznając, iż zastosowanie wobec portów francuskich zwolnienia podatkowego stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE bez uściślenia, że kwalifikacja jako pomocy odnosi się wyłącznie do działalności gospodarczej portów, Komisja w decyzji tej co do zasady naruszyła prawo.

2.

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa, którego dopuściła się Komisja, w zakresie oceny charakteru gospodarczego działalności wykonywanej przez porty francuskie. Strona skarżąca ocenia, że Komisja również dopuściła się naruszenia prawa, dokonując analizy gospodarczego charakteru działalności prowadzonej przez porty francuskie, z dwóch powodów:

—

po pierwsze, ponieważ absolutnie nie ustosunkowała się w zaskarżonej decyzji do niektórych rodzajów działalności prowadzonej przez porty francuskie;

—

po drugie, w odniesieniu do licznych innych rodzajów działalności portów francuskich, ograniczyła się ona do powtórzenia ogólnych zasad wynikających z orzecznictwa TSUE w dziedzinie finansowania ze środków publicznych infrastruktury portowej, nie rozstrzygając czy miały one charakter gospodarczy czy nie, podczas gdy chodziło o kryterium zastosowania zasad obowiązujących w dziedzinie pomocy państwa.

3.

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa oraz niewystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do warunków dotyczących naruszenia konkurencji i wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi, ponieważ Komisja błędne uznała, że rozpatrywane zwolnienie podatkowe mogło prowadzić do naruszeń konkurencji i wywierać wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi w odniesieniu do ogółu portów francuskich, a w szczególności do portów na wyspach oraz portów położonych w departamentach i regionach zamorskich. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest obarczona niewystarczającym uzasadnieniem, ponieważ Komisja przyjęła, nie popierając swego stanowiska dowodami, że warunki w niniejszym przypadku zostały spełnione.

4.

Zarzut czwarty, dotyczy naruszenia przepisów proceduralnych w zakresie kontroli istniejącej pomocy oraz naruszania art. 108 ust. 1 i 2 TFUE w związku z zasadą proporcjonalności, ponieważ z jednej strony, Komisja wymagając by organy francuskie dostarczyły dowodu na okoliczność zgodności z rynkiem wewnętrznym systemu zwolnienia portów francuskich z podatku od osób prawnych przeniosła na stronę skarżącą ciężar dowodu i działała w taki sposób jakby rozpatrywała wniosek o zatwierdzenie nowego sytemu pomocy. Z drugiej strony, wymagając od organów francuskich po prostu zniesienia wspomnianego systemu pomocy bez wykazania by możliwe było wprowadzenie jakiejkolwiek zmiany, która mógłby uczynić środek ten zgodnym z przepisami Unii obowiązującymi w dziedzinie pomocy, Komisja naruszyła art. 108 ust. 1 i 2 TFUE, art. 2 rozporządzenia nr 2015/1589 oraz zasadę proporcjonalności.

5.

Zarzut piąty, dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji w zakresie w jakim fakt, iż Komisja wymaga zniesienia systemu zwolnienia podatkowego, dopuszczając jednocześnie utrzymanie w mocy systemów pomocy na rzecz portów w innych państwach członkowskich, nie pozwala na zapewnienie równych warunków konkurencji pomiędzy portami europejskimi, ale przeciwnie prowadzi do nowych naruszeń konkurencji z bezpośrednim, naruszeniem roli powierzonej Komisji jako gwarantowi właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego. Komisja naruszyła w związku z tym zasadę bezstronności będącą konieczną konsekwencją zasady dobrej administracji.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/36

Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – Commune de Fessenheim i in. / Komisja

(Sprawa T-751/17)

(2018/C 032/50)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Commune de Fessenheim (Fessenheim, Francja), Communauté de communes Pays Rhin-Brisach (Volgelsheim, Francja), Conseil départemental du Haut-Rhin (Colmar, Francja) oraz Conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine (Strasbourg, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. de Rubercy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji (C(2017 7119 FINAL) Sekretariatu Generalnego Komisji Europejskiej z dnia 18 października 2017 r. w sprawie odmowy ujawnienia decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji doręczonej władzom francuskim w dniu 22 marca 2017 r. dotyczącej protokołu w przedmiocie odszkodowania dla grupy EDF z tytułu zamknięcia elektrowni jądrowej w Fessenheim;

—

zobowiązanie Komisji Europejskiej do ujawnienia stronie skarżącej treści wskazanego pisma z dnia 22 marca 2017 r. w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia wyroku Sądu;

—

obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w całości.

Zarzuty i główne argumenty

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powołuje trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 akapit ostatni rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43) wynikającego z faktu, iż ujawnienie rozpatrywanych informacji było uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszącego się do prawa dostępu do dokumentów.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnoszącego się do prawa do skutecznego środka prawnego.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/37

Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2017 r. – Republika Federalna Niemiec / ECHA

(Sprawa T-755/17)

(2018/C 032/51)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: adwokaci D. Klebs i T. Henze)

Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej ECHA z dnia 8 września 2017 r. (sprawa A-026-2015) w zakresie, w jakim izba odwoławcza:

—

częściowo uchyliła decyzję komitetu państw członkowskich z dnia 1 października 2015 r. dotyczącą substancji „1,4-Benzenodiamina, mieszanina N, N’-fenylo i tolilo pochodnych” (zwanej dalej „BENPAT”) nr CAS 68953-84-4 (WE nr 273-227-8) w zakresie, w jakim decyzja ta przewidywała identyfikację metabolitów przez rejestrujących na etapie analizy z zastosowaniem testu OECD TG 309,

—

częściowo uchyliła wskazaną decyzję w zakresie, w jakim przewidywała ona przeprowadzenie analizy z zastosowaniem testu OECD TH 308, oraz

—

postanowiła, że oświadczenie dotyczące bioakumulacji powinno zostać usunięte z uzasadnienia owej decyzji;

—

a także o obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

Przede wszystkim strona skarżąca zarzuca izbie odwoławczej, że przekroczyła ona swe kompetencje, gdyż w trakcie postępowania w sprawie sprzeciwu ponownie zbadała i przeanalizowała całą decyzję w sprawie oceny, uznając (błędnie zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym), że należy częściowo uchylić i zmienić decyzję komitetu państw członkowskich.

1.

Zarzut pierwszy: brak kompetencji izby odwoławczej do kwestionowania co do istoty postępowania w sprawie oceny.

2.

Zarzut drugi: naruszenie orzecznictwa Trybunału w sprawie Meroni ze względu na to, że izba odwoławcza, jako organ agencji Unii, nie dysponowała zakresem uznania przy przyjmowaniu własnej decyzji.

3.

Zarzut trzeci: naruszenie zasad pomocniczości i kompetencji powierzonych polegające na tym, że izba odwoławcza naruszyła prawa państw członkowskich zinstytucjonalizowane poprzez ich kompetencje decyzyjne w ramach komitetu państw członkowskich ECHA, podczas gdy prawo Unii nie przewiduje podstawy prawnej, która upoważniałaby tę agencję do działania.

4.

Zarzut czwarty: naruszenie przepisów rozporządzenia REACH (1), zważywszy że izba odwoławcza nie posiada kompetencji do kontrolowania co do istoty decyzji w sprawie oceny.

Posiłkowo strona skarżąca podnosi, że w odniesieniu do decyzji w sprawie oceny izba odwoławcza dysponuje jedynie ograniczonymi kompetencjami kontrolnymi na podstawie art. 51 ust. 8 rozporządzenia REACH.

5.

Zarzut piąty: naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE przez to, że izba odwoławcza nie wykazała istnienia swych domniemanych kompetencji kontrolnych.

6.

Zarzut szósty: zaskarżona decyzja jest błędna co do istoty oraz niezgodna z prawem.

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/38

Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2017 r. – Kerstens/Komisja

(Sprawa T-757/17)

(2018/C 032/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2017 r. skierowanej do skarżącego, ponieważ nakazuje ona wznowić postępowanie CMS 15/017 ab initio;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 kwietnia 2017 r. skierowanej do skarżącego, ponieważ nakazuje ona wznowić postępowanie CMS 12/063 ab initio;

—

przyznanie skarżącemu całkowitego zadośćuczynienia w wysokości 40 000 EUR z tytułu szczególnej krzywdy, które musi wypłacić Komisja Europejska;

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący błędnego wykonania wyroku stwierdzającego nieważność z dnia 14 lutego 2017 r. Kerstens/Komisja (T-270/16 P, niepublikowany, EU:T:2017:74) oraz naruszenia zasady „non bis in idem”, jakie miał popełnić organ powołujący, który zdecydował o wznowieniu postępowań dyscyplinarnych przeciwko skarżącemu.

2.

Zarzut drugi dotyczący błędnego wykonania ww. wyroku i naruszenia zasady dobrej administracji, w tym obowiązku bezstronnego i uczciwego rozpatrywania spraw, naruszania zasady domniemania niewinności i naruszania prawa do obrony, ponieważ decyzje o wznowieniu postępowań dyscyplinarnych nie zapewniały gwarancji bezstronności i uczciwości w rozpatrywaniu sprawy skarżącego.

3.

Zarzut trzeci dotyczący błędnego wykonania ww. wyroku i naruszenia zasad pewności prawa i dobrej administracji, a w szczególności zasady rozsądnego terminu, ponieważ według trony skarżącej nowe postepowanie dyscyplinarne powinna również zostać wszczęte w rozsądnym terminie, co nie miało miejsca w rozpatrywanym przypadku.

4.

Zarzut czwarty, dotyczący żądania szczególnego zadośćuczynienia z tytułu wspomnianych nieprawidłowości, mającego na celu naprawienie krzywdy, którą miała wyrządzić skarżącemu administracja, ponieważ stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów nie może samo w sobie naprawić tej krzywdy.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/39

Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2017 r. – UR/Komisja

(Sprawa T-761/17)

(2018/C 032/53)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: UR (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzji komisji konkursowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. o niewpisaniu jej nazwiska na listę rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/322/16;

—

w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki popełniła komisja konkursowa, gdy stwierdziła, że dyplom strony skarżącej nie spełniał jednego z warunków dopuszczenia do konkursu.

2.

Zarzut drugi, podnoszony pomocniczo, dotyczący niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie na podstawie art. 27 akapit pierwszy regulaminu pracowniczego. W szczególności sporny warunek dopuszczenia nie jest związany z wymogami stanowisk do obsadzenia, opisanymi w ogłoszeniu o konkursie, a zatem byłby sprzeczny z interesem służby.

3.

Zarzut trzeci, podnoszony w dalszej kolejności, dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym zakresie, że kryteria ustalone przez komisję konkursową dla oceny znaczenia dyplomu strony skarżącej w świetle spornego warunku dopuszczenia nie zostały ujawnione, co uniemożliwiło jej odpowiednie przygotowanie obrony.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/40

Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2017 r. – Beats Electronics / EUIPO – TrekStor (i.Beat)

(Sprawa T-770/17)

(2018/C 032/54)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Beats Electronics LLC (Culver City, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat M. Petersenn, oraz I. Fowler i I. Junkar, solicitors)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: TrekStor Ltd (Hong-Kong, Hong-Kong)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: TrekStor Ltd

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „i.Beat” – unijny znak towarowy nr 5 009 139

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2017 r. w sprawach połączonych R 2175/2016-4 i R 2213/2016-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie skarżącej nr R 2175/2016-4 i utrzymano w mocy rejestrację spornego znaku towarowego dla odtwarzaczy MP3, w szczególności opartych na pamięci flash USB z małymi dyskami twardymi;

—

obciążenie EUIPO i TrekStor Ltd, na wypadek gdyby wstąpiła do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—

Naruszenie art. 51 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009;

—

Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/40

Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Estampaciones Rubí/Komisja

(Sprawa T-775/17)

(2018/C 032/55)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Estampaciones Rubí, SAU (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci D. Armesto Macías i K. Caminos García)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi oraz załączonych dokumentów;

—

nakazanie Komisji, w ramach środków organizacji postępowania, dołączenia do akt przy jednoczesnym usunięciu – w razie ich wystąpienia – danych poufnych osób trzecich pełnej wersji następujących dokumentów:

a)

nieoficjalna wiadomość z dnia 26 marca 2013 r. w odpowiedzi na pisma przekazane w dniach 22 lutego oraz 4 i 12 marca 2013 r. (Álava);

b)

„nieoficjalna wiadomość w odpowiedzi na pismo z dnia 7 listopada (Álava)” z dnia 4 grudnia 2012 r;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odzwierciedlonych w swoich dokumentach;

—

pomocniczo stwierdzenie naruszenia traktatów w związku z milczeniem Komisji i nakazanie jej udzielenia odpowiedzi na przekazany na piśmie wniosek skarżącej przesłany w dniu 31 lipca 2017 r. w celu, aby skarżąca działając w charakterze beneficjenta otrzymanej pomocy mogła wykonywać swoje prawa procesowe przyznane jej przez prawo Unii w ramach formalnej procedury badania zgodności otrzymanej pomocy, oraz

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Przedmiotem niniejszej skargi zasadniczo jest stwierdzenie nieważności decyzji Komisji negującej zgodność z prawem Unii niektórych form pomocy fiskalnej otrzymanej przez skarżącą w formie ulg podatkowych w wysokości 45 % w odniesieniu do określonych projektów inwestycyjnych, decyzji przekazanych hiszpańskim organom skarbowym reprezentowanym przez Diputación Foral de Álava w drodze pism Komisji zatytułowanych „nieoficjalna wiadmość” z dnia 4 grudnia 2013 r., do których skarżąca miała dostęp w ramach postępowania krajowego.

Niniejsza skarga ma na celu, pomocniczo, aby Sąd stwierdził zaniechanie Komisji w rozumieniu art. 265 TFUE, które przejawia się w jej milczeniu względem wniosku skarżącej z dnia 31 lipca 2017 r. zmierzającego do tego, aby wypowiedziała się ona co do wiążącego charakteru „nieoficjalnych wiadomości”, o których mowa powyżej i w danym wypadku, co do jej wniosku o bycie wysłuchanym w ramach procedury w celu podniesienia wszystkich kwestii mających znaczenie w opinii skarżącej.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy oparty na okoliczności, że zaskarżone decyzje zostały przyjęte z pominięciem minimalnych wymaganych gwarancji procesowych.

—

W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja wypowiadając się w nieoficjalnych wiadomościach w kwestii braku zgodności pomocy państwa, bez przestrzegania procedury ustanowionej w art. 108 ust. 2 TFUE pominęła minimalne wymagane gwarancje procesowe. To nieprzestrzeganie procedury stanowi naruszenia praw podstawowych skarżącej, takich jak te znajdujące się w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

2.

Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE.

—

W tym względzie skarżąca podnosi, że zaskarżone decyzje są błędne w zakresie, w jakim wynika z nich, iż pomoc jest niezgodna z tego powodu, że nie zawiera efektu zachęty.

3.

Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 265 TFUE

—

W tym zakresie skarżąca zauważa, że brak odpowiedzi Komisji na jej pytanie zmierzające do tego, aby instytucja ta wypowiedziała się odnośnie do charakteru prawnego (wiążącego albo nie) „nieoficjalnych wiadomości” i – w danym wypadku – ją wysłuchać w ramach tej procedury, stanowi naruszenie traktatów wywołujące jej szkodę.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/41

Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Autostrada Wielkopolska / Komisja

(Sprawa T-778/17)

(2018/C 032/56)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Autostrada Wielkopolska (przedstawiciele: adwokaci O. Geiss i D. Tayar)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie SA.35356 (2013/C) (ex 2013/NN, ex 2012/N) w przedmiocie pomocy państwa wdrożonej przez Polskę na rzecz spółki Autostrada Wielkopolska S.A.; oraz

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1.

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła jej prawa do uczestnictwa w postępowaniu, a w szczególności prawo do bycia wysłuchanym przed wydaniem zaskarżonej decyzji;

—

Komisja nie zapewniła skarżącej odpowiedniej możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie dowodów przedstawionych przez państwo;

—

Komisja pozbawiła skarżącą prawa do przedstawienia uwag w odniesieniu do kluczowych dokumentów i ustaleń, na podstawie których Komisja przyjęła zaskarżoną decyzję;

—

nie można wykluczyć ewentualności, że uchybienia te wywarły wpływ na wynik sprawy.

2.

W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo i dokonała błędnych ustaleń faktycznych, stosując błędne kryterium w celu ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki z art. 107 ust. 1 TFUE, oraz zastosowała owo (błędne) kryterium z naruszeniem art. 107 ust. 1 TFUE;

—

ustalenie Komisji, że zaistniała korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE zostało dokonane wyłącznie w oparciu o porównanie wybranych punktów;

—

Komisja przeprowadziła swą ocenę według kryterium inwestora prywatnego, dopiero gdy zdecydowała już, że istnieje korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE;

—

zastosowane przez Komisję kryterium oparte na porównaniu wybranych punktów jest błędne pod względem prawnym;

—

Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie przy dokonywaniu oceny z zastosowaniem kryterium opartego na porównaniu wybranych punktów, w szczególności poprzez nieuwzględnienie istotnych informacji, którymi dysponowała w chwili wydania zaskarżonej decyzji;

3.

W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się oczywistych naruszeń prawa i błędów w ustaleniach faktycznych, ponieważ nie zastosowała kryterium inwestora prywatnego zgodnie z odnośnym orzecznictwem, a także nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, naruszając tym samym art. 107 ust. 1 TFUE;

—

Komisja nie zastosowała kryterium inwestora prywatnego jako integralnej części swej oceny w świetle art. 107 ust. 1 TFUE, naruszając w ten sposób odnoszące się do tej kwestii orzecznictwo;

—

Komisja nie wzięła pod uwagę istotnych informacji, które były dostępne w chwili wydania zaskarżonej decyzji i których nie zignorowałby a priori typowy rozsądny i staranny właściciel prywatny znajdujący się w sytuacji możliwie najbardziej zbliżonej do sytuacji państwa;

4.

W zarzucie czwartym strona skarżąca twierdzi, że uznanie przez Komisję pomocy za niezgodną z rynkiem wewnętrznym nastąpiło w oparciu o błędne ustalenia i jest wewnętrznie sprzeczne;

—

Komisja błędnie uznała, że z funduszy państwowych skorzystali jedynie inwestorzy.

5.

W ramach zarzutu piątego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ustaleniach faktycznych i oczywistych naruszeń prawa przy obliczaniu kwoty pomocy państwa, rezygnując z przeprowadzenia własnej oceny i nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia;

—

ustalenie Komisji, że rekompensata za okres od września 2005 r. do października 2007 r. była nadmierna jest obarczone fundamentalnymi błędami w ocenie;

—

Komisja nie wzięła pod uwagę istotnych informacji, które były dostępne w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/43

Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2017 r. – Strabag Belgium / Parlament

(Sprawa T-784/17)

(2018/C 032/57)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Strabag Belgium (Atwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Schoups, K. Lemmens i M. Lahbib)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszego wniosku o stwierdzenie nieważności;

w konsekwencji:

—

stwierdzenie nieważności (i) decyzji Parlamentu Europejskiego, której data wydania nie jest znana, o niewybraniu oferty Strabag Belgium dotyczącej zamówienia na realizację umowy ramowej o ogólne roboty budowlane w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli (przetarg nr 06D20/2017/M036), która została doręczona listem z dnia 24 listopada 2017 r. oraz (ii) decyzji Parlamentu Europejskiego, której data wydania nie jest znana, o udzieleniu zamówienia na realizację umowy ramowej o ogólne roboty budowlane w budynkach Parlamentu Europejskiego w Brukseli (przetarg nr 06D20/2017/M036) pięciu innym niż Strabag Belgium oferentom, a także

—

uwzględnienie wniosku Strabag Belgium o przedstawienie następujących dokumentów:

—

dokumentów z dokumentacji przetargowej, w których odnotowano kontakty Parlamentu z oferentami na temat rażąco niskich cen, zgodnie z art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2462 z dnia 30 października 2015 r. zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) nr 1268/2012 w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii;

—

decyzji o udzieleniu zamówienia pięciu innym oferentom i niewybraniu oferty Strabag Belgium, której data wydania nie jest znana;

—

sprawozdania z analizy ofert;

—

obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postepowania, w tym kosztami adwokata strony skarżącej.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty na naruszeniu:

(i)

art. 110 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. (Dz.U. 2015, L 286, s. 1), upoważniającego Komisję do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 210 w zakresie szczegółowych przepisów odnoszących się do kryteriów udzielenia zamówienia, w tym oferty najkorzystniejszej ekonomicznie;

(ii)

art. 151 zmienionego rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/2462 z dnia 30 października 2015 r. zmieniającym rozporządzenie delegowane (UE) nr 1268/2012 w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2015, L 342, s. 7), określającego zasady dotyczące rażąco niskich ofert, oraz

(iii)

art. 102 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012, w którym zapisano ogólne zasady przejrzystości, proporcjonalności, równego traktowania i niedyskryminacji w dziedzinie zamówień publicznych.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/44

Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2017 r. – Ilhan / EUIPO – Time Gate (SPORTSWEAR COMPANY BIG SAM)

(Sprawa T-785/17)

(2018/C 032/58)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Ercan Ilhan (Stambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat S. Can)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Time Gate GmbH (Kolonia, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską dotycząca graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „SPORTSWEAR COMPANY BIG SAM” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 891 276

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2017 r. w sprawie R 974/2016-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 września 2017 r. (R 974/2016-5) i w konsekwencji zezwolenie na rejestrację znaku towarowego Sportswear Company BIG SAM;

—

obciążenie Time Gate GmbH własnymi kosztami;

—

obciążenie EUIPO własnymi kosztami.

Podniesione zarzuty

—

Przyzwolenie zgodnie z art. 54 rozporządzenia nr 207/2009;

—

Błędna ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/45

Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2017 r. – Parfümerie Akzente / EUIPO (GlamHair)

(Sprawa T-787/17)

(2018/C 032/59)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Parfümerie Akzente GmbH (Pfedelbach, Niemcy) (przedstawiciele: O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Albert, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Glamhair” – zgłoszenie nr 15 211 956

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2017 r. w sprawie R 82/2017-2

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesiony zarzut

—

Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/45

Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2017 r. – Szabados / EUIPO – Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (MicroSepar)

(Sprawa T-788/17)

(2018/C 032/60)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Andreas Szabados (Grünwald, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Wobst)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (Barcelona, Hiszpania)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MicroSepar” – zgłoszenie nr 14 576 532

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 września 2017 r. w sprawie R 2420/2016-1

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—

Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

29.1.2018   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 32/46

Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2017 r. – Mouldpro / EUIPO – Wenz Kunststoff (MOULDPRO)

(Sprawa T-796/17)

(2018/C 032/61)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mouldpro ApS (Ballerup, Dania) (przedstawiciel: adwokat W. Rebernik)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Wenz Kunststoff GmbH & Co. KG (Lüdenscheid, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MOULDPRO” – unijny znak towarowy nr 10 022 317

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 października 2017 r. w sprawie R 2153/2015-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—

obciążenie EUIPO kosztami postępowania, włącznie z kosztami postępowania przed izbą odwoławczą.

Podniesione zarzuty

—

niezgodne z prawem zgłoszenie przez agenta lub przedstawiciela, art. 51 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009;

—

wcześniejsze prawa z niezarejestrowanego znaku towarowego używanego w obrocie, art. 53 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

—

unijny znak towarowy został zarejestrowany przez właściciela w złej wierze, art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenie nr 207/2009.