15.11.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 385/3

OPINIA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

z dnia 4 października 2017 r.

w sprawie projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do procedur i organów związanych z udzielaniem zezwolenia kontrahentom centralnym oraz wymogów dotyczących uznawania kontrahentów centralnych z państw trzecich

(CON/2017/39)

(2017/C 385/03)

Wprowadzenie i podstawa prawna

W dniach 22 sierpnia 2017 r. i 15 września 2017 r. Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymał odpowiednio od Rady Unii Europejskiej oraz Parlamentu Europejskiego wnioski o wydanie opinii w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do procedur i organów związanych z udzielaniem zezwolenia kontrahentom centralnym (CCP) oraz wymogów dotyczących uznawania CCP z państw trzecich (1) (zwanego dalej „projektem rozporządzenia”).

Właściwość EBC do wydania opinii wynika z art. 127 ust. 4 i art. 282 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z uwagi na fakt, że projekt rozporządzenia zawiera postanowienia wpływające na: 1) podstawowe zadania Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) w zakresie definiowania i realizacji polityki pieniężnej oraz wspierania sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych zgodnie z art. 127 ust. 2 tiret pierwsze i czwarte Traktatu; 2) zadanie polegające na przyczynianiu się przez ESBC do należytego wykonywania polityk prowadzonych przez właściwe organy w odniesieniu do nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i do stabilności systemu finansowego zgodnie z art. 127 ust. 5 Traktatu; oraz 3) zadania powierzone EBC w zakresie nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi zgodnie z art. 127 ust. 6 Traktatu, w granicach wyznaczonych zakresem art. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (2). Rada Prezesów wydała niniejszą opinię zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 17 ust. 5 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego.

Uwagi ogólne

EBC zdecydowanie popiera inicjatywę przedstawioną w projekcie Komisji w zakresie wzmocnienia roli właściwych członków ESBC jako banków centralnych emitujących waluty, w których denominowane są instrumenty finansowe rozliczane przez CCP, w ramach procesu zmierzającego do nadzoru nad CCP z Unii oraz uznawania CCP z państw trzecich. EBC z dużym zadowoleniem przyjmuje oraz popiera propozycję, by Eurosystem, jako bank centralny emitujący euro, odgrywał bardziej znaczącą rolę w odniesieniu do CCP z Unii oraz z państw trzecich. Jest to uzasadnione z uwagi na ryzyko, jakie potencjalnie mogłoby zaistnieć ze względu na nieprawidłowe funkcjonowanie CCP lub określone działania podejmowane przez CCP w zakresie zarządzania ryzykiem dla wykonywania podstawowych zadań w ramach Eurosystemu, w szczególności dla definiowania i realizacji polityki pieniężnej Unii oraz wspierania sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych. Ryzyko to mogłoby ostatecznie wpłynąć na realizację podstawowego celu Eurosystemu, jakim, zgodnie z art. 127 ust. 1 Traktatu, jest utrzymywanie stabilności cen.

Problemy dotyczące CCP mogą mieć wpływ na podstawowy cel Eurosystemu za pośrednictwem szeregu kanałów. Nieprawidłowości takie mogą wpłynąć np. na poziom płynności instytucji kredytowych strefy euro, potencjalnie zakłócając sprawne funkcjonowanie systemów płatniczych strefy euro. Mogłoby to doprowadzić do wzmożonego zapotrzebowania na wsparcie płynności udzielane przez bank centralny oraz do możliwych wyzwań w zakresie realizacji wspólnej polityki pieniężnej Eurosystemu. Ponadto nieprawidłowości takie mogą negatywnie wpływać na funkcjonowanie segmentów rynków finansowych, które są kluczowe dla transmisji polityki pieniężnej, w tym rynków denominowanych w euro transakcji finansowania papierów wartościowych oraz kontraktów pochodnych na stopę procentową.

Przewiduje się, że znaczne zmiany zarówno na poziomie globalnym, jak i europejskim, przyczynią się do podwyższenia stwarzanego przez CCP ryzyka dla sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych i realizacji wspólnej polityki pieniężnej. Po pierwsze, rozliczenia centralne w większym stopniu nabrały charakteru transgranicznego oraz znaczenia systemowego. Z tego względu Komisja przedstawiła już wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do kontrahentów centralnych oraz zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, (UE) nr 648/2012 i (UE) 2015/2365 (3). Po drugie, wystąpienie z Unii Zjednoczonego Królestwa będzie miało istotny wpływ na zdolność Eurosystemu do wykonywania zadań jako banku centralnego emitującego euro. Aktualnie określone CCP mające siedzibę w Zjednoczonym Królestwie rozliczają znaczną liczbę transakcji denominowanych w euro. Z tego względu istotna nieprawidłowość mająca wpływ na ważne CCP ze Zjednoczonego Królestwa może mieć poważne konsekwencje dla stabilności euro. Zdolność Eurosystemu do monitorowania ryzyka stwarzanego przez CCP ze Zjednoczonego Królestwa oraz zarządzania tym ryzykiem ulegnie zmniejszeniu, gdy CCP ze Zjednoczonego Królestwa przestaną podlegać unijnym ramom regulacyjnym i nadzorczym dotyczących unijnych CPP na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 (4).

W projekcie rozporządzenia przewidziano zwiększenie roli Eurosystemu jako banku centralnego emitującego euro w ramach określonych rozporządzeniem (UE) nr 648/2012. W celu zapewnienia zdolności Eurosystemu do pełnienia tej roli niezwykle ważne jest, aby posiadał on odpowiednie uprawnienia wynikające z Traktatu oraz ze Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „Statutem ESBC”). Z tego powodu EBC powinny zostać przyznane kompetencje regulacyjne względem systemów rozliczeń instrumentów finansowych, w szczególności CCP, na drodze zmiany art. 22 Statutu ESBC. Powierzenie EBC kompetencji regulacyjnych nie stoi w sprzeczności z art. 12 ust. 1 Statutu ESBC, zgodnie z którym „w zakresie uznanym za możliwy i odpowiedni oraz bez uszczerbku dla postanowień niniejszego artykułu EBC ma prawo zwracać się do krajowych banków centralnych (KBC) w celu przeprowadzenia operacji stanowiących część zadań ESBC”. Obejmuje to zadania Eurosystemu jako banku centralnego emitującego euro. EBC przyjął zatem zalecenie Europejskiego Banku Centralnego EBC/2017/18 z dnia 22 czerwca 2017 r. (5).

W przypadku gdy EBC zaleca zmianę projektu rozporządzenia, szczegółowe propozycje zmian wraz z ich uzasadnieniem zostały zawarte w odrębnym roboczym dokumencie o charakterze technicznym. Dokument roboczy o charakterze technicznym jest dostępny w języku angielskim na stronie internetowej EBC.

Uwagi szczegółowe

1. Zasady głosowania w kolegiach organów nadzoru

1.1.

Zgodnie z uwagą uprzednio wyrażoną przez EBC w odniesieniu do kolegiów, w sytuacji, w której banki centralne Eurosystemu, które razem stanowią „bank centralny emisji” euro, są reprezentowane w kolegium przez EBC lub KBC a nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi, które są istotnymi członkami rozliczającymi CCP, jest sprawowany przez EBC, tym dwóm funkcjom powinny być przypisane odrębne prawa głosu. Przy tej samej okazji EBC podkreślił również, że te dwie funkcje są odrębne, co znajduje odzwierciedlenie w prawnym i operacyjnym rozdzieleniu polityki pieniężnej EBC od roli nadzorcy ostrożnościowego (6). EBC z dużym zadowoleniem przyjmuje zatem fakt, że w projekcie rozporządzenia odniesiono się do tej kwestii, zapewniając przypisanie odrębnego prawa głosu obu tym funkcjom.

1.2.

EBC z zadowoleniem przyjmuje zatem postanowienia projektu rozporządzenia zmieniające odpowiednie postanowienia rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Po pierwsze, art. 18 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 zostaje zmieniony w celu określenia, że w skład kolegium wchodzą m.in.: a) członkowie stali Kolegium Wykonawczego ds. CCP; b) właściwe organy odpowiedzialne za nadzór nad członkami rozliczającymi CCP mającymi siedzibę w trzech państwach członkowskich, które przekazują łącznie w okresie jednego roku największe składki do prowadzonego przez CCP funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania, w tym także, w razie potrzeby, EBC, zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1024/2013 (7); oraz c) banki centralne emitujące waluty unijne o największym znaczeniu dla rozliczanych instrumentów finansowych. Po drugie, art. 19 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 zostaje zmieniony w celu sprecyzowania, że w przypadku gdy EBC będzie członkiem kolegium na mocy różnych punktów art. 18 ust. 2 tego rozporządzenia, będzie on dysponować maksymalnie dwoma głosami w kolegiach liczących do 12 członków włącznie oraz maksymalnie trzema głosami w przypadku kolegiów liczących więcej niż 12 członków (8).

2. Wymóg uzyskania zgody emisyjnych banków centralnych w odniesieniu do określonych projektów decyzji

2.1.

Zgodnie z projektem rozporządzenia właściwe organy, przed przyjęciem decyzji dotyczących unijnych CCP w zakresie udzielenia i cofnięcia zezwolenia, rozszerzenia zakresu świadczenia usług oraz wymogów ostrożnościowych dotyczących środków kontroli ryzyka utraty płynności, wymogów dotyczących zabezpieczenia, rozrachunku oraz zatwierdzania uzgodnień interoperacyjnych, mają obowiązek przedkładania projektów takich decyzji właściwym emisyjnym bankom centralnym (9). Właściwe organy mają obowiązek uzyskania zgody emisyjnego banku centralnego w odniesieniu do wszelkich aspektów powyższych decyzji związanych z realizacją przez emisyjne banki centralne ich polityki pieniężnej. W przypadku gdy emisyjny bank centralny zgłosi poprawki, właściwy organ może przyjąć decyzję wyłącznie w formie uwzględniającej poprawki, natomiast jeżeli emisyjny bank centralny zgłosi zastrzeżenia do projektu decyzji, właściwy organ nie ma prawa przyjąć takiej decyzji. W projekcie decyzji wymaga się także, aby w odniesieniu do uznanych CCP Tier II z państw trzecich Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA), przed podjęciem decyzji dotyczących środków kontroli ryzyka utraty płynności, wymogów dotyczących zabezpieczenia, rozrachunku oraz zatwierdzania uzgodnień interoperacyjnych, a także depozytu zabezpieczającego, przedkładał projekty takich decyzji emisyjnemu bankowi centralnemu (10). ESMA również ma obowiązek uzyskania zgody właściwego emisyjnego banku centralnego w odniesieniu do wszelkich aspektów powyższych decyzji związanych z realizacją przez emisyjne banki centralne ich polityki pieniężnej. W przypadku gdy emisyjny bank centralny zgłosi poprawki, ESMA może przyjąć decyzję wyłącznie w formie uwzględniającej poprawki, natomiast jeżeli emisyjny bank centralny zgłosi zastrzeżenia do projektu decyzji, ESMA nie ma prawa przyjąć takiej decyzji. EBC ze zdecydowaną aprobatą odnosi się do przewidzianej w projekcie rozporządzenia roli emisyjnych banków centralnych, która umożliwi członkom ESBC znaczące i skuteczne zaangażowanie w proces podejmowania decyzji w sprawach bezpośrednio związanych z wypełnianiem podstawowych zadań ESBC wynikających z Traktatów, a także osiągnięcie jego podstawowego celu, jakim jest utrzymywanie stabilności cen. EBC pragnie poczynić szereg uwag w tym kontekście.

2.2.

Po pierwsze, w przypadkach gdy w projekcie rozporządzenia precyzuje się, że zgoda emisyjnego banku centralnego musi być uzyskana „w odniesieniu do wszelkich aspektów powyższych decyzji związanych z realizacją przez emisyjne banki centralne ich polityki pieniężnej” powinno się podkreślić, że zwrot ten ma na celu doprecyzowanie kontekstu polityki pieniężnej, w jakim emisyjny bank centralny wypełnia swoją rolę oraz celu, jakiemu ta rola służy. Dotyczy to także odwołania do zgodności CCP Tier II z państw trzecich z wymogami emisyjnych banków centralnych nałożonymi „w związku z realizacją przez nie ich zadań z zakresu polityki pieniężnej” (11). Zwrot ten powinien być czytany w związku z motywem 7 projektu rozporządzenia. Należy podkreślić, że zwrot ten nie ma na celu przyznania swobody uznania właściwym organom lub ESMA w zakresie decydowania, czy zgoda emisyjnych banków centralnych w odniesieniu do poszczególnych projektów decyzji powinna być uzyskana, czy też nie, ani nie ma on na celu przyznania swobody uznania w zakresie tego, czy zmiany lub zastrzeżenia emisyjnego banku centralnego w odniesieniu do projektu decyzji są wiążące. W tym kontekście należy zauważyć, że Eurosystemowi przysługuje szeroka swoboda uznania w zakresie definiowania i realizacji polityki pieniężnej. Zostało to uznane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (12) i jest konieczne dla zapewnienia niezależności EBC i KBC zgodnie z art. 130 Traktatu. Z uwagi na wymogi jasności i pewności prawnej w projekcie rozporządzenia powinno się dodać nowy motyw odzwierciedlający tę kwestię.

2.3.

Po drugie, w odniesieniu do tego, które projekty decyzji powinny być objęte obowiązkiem uzyskania zgody emisyjnych banków centralnych, EBC uważa, że projekt rozporządzenia powinien przewidywać zaangażowanie emisyjnego banku centralnego odnośnie do pewnych dalszych kluczowych aspektów zarządzania ryzykiem przez CCP. Zdaniem EBC, w odniesieniu do zarówno do unijnych CCP, jak i CCP z państw trzecich, zgoda emisyjnego banku centralnego powinna być także wymagana w stosunku do projektów decyzji podejmowanych w odniesieniu do wymogów wobec CCP dotyczących depozytu zabezpieczającego (artykuł 41). Jest to istotne dla emisyjnego banku centralnego z uwagi na kluczowe powiązania pomiędzy zarządzaniem ryzykiem płynności, które leży w centrum uwagi emisyjnego banku centralnego, a procesami dotyczącymi depozytu zabezpieczającego stosowanymi przez CCP. Przykładowo ustalenia dotyczące śróddziennego poboru depozytów zabezpieczających mają istotny wpływ na możliwość CCP uzyskania płynności na pokrycie wymagalnych zobowiązań. Procesy i procedury związane z depozytem zabezpieczającym, w tym zasady dotyczące dostosowania poziomów depozytu zabezpieczającego w okresach napięć rynkowych, mogą mieć także istotne konsekwencje w kontekście procykliczności: nieodpowiednio zarządzane, mogą one wytworzyć dużą presję płynnościową na członków rozliczających, potencjalnie negatywnie wpływając na zdolność emisyjnego banku centralnego do realizacji jego celów polityki pieniężnej.

Ponadto projekt rozporządzenia powinien przewidywać obowiązek uzyskania zgody emisyjnego banku centralnego w odniesieniu do decyzji dotyczących przeglądu modeli, testów warunków skrajnych oraz weryfikacji historycznej w celu walidacji modeli i parametrów przyjętych przez CCP na potrzeby obliczenia wymogów dotyczących depozytów zabezpieczających, składek na rzecz funduszu na wypadek niewykonania zobowiązania, wymogów dotyczących zabezpieczenia i innych środków kontroli ryzyka wynikających z art. 49 rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Jest to istotne dla emisyjnego banku centralnego, ponieważ decyzje podejmowane na podstawie art. 49 mogą mieć bezpośrednie konsekwencje dla spełniania przez CCP wymogów proceduralnych i materialnych określonych w rozporządzeniu (UE) nr 648/2012, w odniesieniu do których zgoda emisyjnego banku centralnego jest w innych przypadkach wymagana. Przykładowo zmiana metodologii CCP przeprowadzania testów warunków skrajnych w odniesieniu do adekwatności wymogów dotyczących zabezpieczenia danego CCP miałaby bezpośredni wpływ na spełnianie przez CCP wymogów dotyczących zabezpieczenia wynikających z art. 46 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

W odrębnym roboczym dokumencie o charakterze technicznym dołączonym do niniejszej opinii EBC określa szczegółowe propozycje zmian dotyczące rodzajów decyzji, w przypadku których zgoda emisyjnego banku centralnego powinna być wymagana.

2.4.

Po trzecie, EBC pragnie zauważyć, że właściwym organom przysługuje pewien margines decyzyjny co do tego, czy zmiany zaproponowane przez CCP powinny być przedmiotem decyzji na podstawie art. 15 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, w odniesieniu do rozszerzenia działalności i usług nieobjętych pierwotnym zezwoleniem, czy też decyzji na podstawie art. 49, w odniesieniu do przeglądu modeli, stosowania testu warunków skrajnych i weryfikacji historycznej. W przypadku uznania przez właściwy organ, że zmiany proponowane przez CCP nie stanowią rozszerzenia jego działalności o „dodatkowe usługi lub rodzaje działalności” ani nie stanowią „istotnych zmian” modeli i parametrów, zmiany takie nie stanowią przedmiotu decyzji odpowiednio na podstawie art. 15 i art. 49. W celu zbudowania jednolitej unijnej kultury nadzorczej i zapewnienia spójnych praktyk nadzorczych ESMA niedawno publikowała opinię (13) w sprawie wspólnych wskaźników dodatkowych produktów i usług na podstawie art. 15 oraz istotnych zmian na podstawie art. 49. EBC jest zdania, że w celu zapewnienia zwracania się o zgodę do odpowiednich emisyjnych banków centralnych we wszystkich przypadkach, gdy taka zgoda jest konieczna, przestrzeganie kryteriów określonych w opinii ESMA będzie miało kluczowe znaczenie. EBC proponuje zatem nadanie charakteru wiążącego wskazówkom ESMA dotyczącym interpretacji wspomnianych artykułów. W tym celu ESMA powinna opracować je jako projekty regulacyjnych standardów technicznych, które powinny zostać następnie przyjęte przez Komisję w formie aktu delegowanego. W tym celu szczegółowe propozycje zmian zostały określone przez EBC w odrębnym roboczym dokumencie o charakterze technicznym dołączonym do niniejszej opinii.

3. Przegląd i ocena

3.1.

W projekcie rozporządzenia dokonuje się zmiany art. 21 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, zgodnie z którą właściwe organy będą dokonywać we współpracy z ESMA przeglądu uzgodnień, strategii, procesów i mechanizmów wdrożonych przez CCP w celu przestrzegania rozporządzenia (UE) nr 648/2012 oraz dokonywać oceny ryzyka, na jakie dane CCP są lub mogą być narażone. Zgodnie ze zmienionym art. 21 CCP będą także podlegały kontrolom w miejscu prowadzenia działalności, do udziału w których zapraszany będzie personel ESMA. Ponadto właściwy organ ma obowiązek przekazywać ESMA wszelkie informacje otrzymane od CCP i występować do właściwego CCP o wszelkie informacje wymagane przez ESMA, których nie jest w stanie dostarczyć.

3.2.

Proces przeglądu i oceny nadzorczej, po zmianach wprowadzonych w projekcie rozporządzenia, będzie służył kluczowemu celowi w postaci zapewniania bieżącego przestrzegania przez CCP rozporządzenia (UE) nr 648/2012. EBC jest zdania, że konsultacja z emisyjnym bankiem centralnym w ramach procesu przeglądu i oceny, w przypadku, gdy właściwy organ uzna, że jest ona konieczna dla zapewnienia wypełniania przez emisyjny bank centralny jego roli na podstawie projektu rozporządzenia, byłaby ważnym następstwem wymogów określonych w art. 21a ust. 2. Możliwość wniesienia wkładu do przeglądu dokonywanego przez właściwe organy, we współpracy z ESMA, pozwoliłaby emisyjnemu bankowi centralnemu zapewnić, by CCP nie stwarzały ryzyka dla wykonywania przez Eurosystem jego podstawowych zadań wynikających z Traktatów oraz osiągania jego podstawowego celu, jakim jest utrzymywanie stabilności cen.

3.3.

W odrębnym roboczym dokumencie o charakterze technicznym dołączonym do niniejszej opinii EBC określa szczegółowe propozycje zmian dotyczące konsultacji z emisyjnym bankiem centralnym w procesie przeglądu i oceny na podstawie art. 21.

4. Kompetencje opiniodawcze EBC w odniesieniu do projektów aktów delegowanych i wykonawczych

4.1.

Warto przypomnieć, że projekty aktów delegowanych i wykonawczych Komisji są „projektowanymi aktami Unii” i „projektami aktów Unii” w rozumieniu art. 127 ust. 4 oraz art. 282 ust. 5 Traktatu. Zarówno akty delegowane, jak i akty wykonawcze są aktami prawnymi Unii. Należy zatem zasięgać opinii EBC w odpowiednim terminie w sprawie wszelkich projektów aktów Unii, w tym projektów aktów delegowanych i wykonawczych, wchodzących w zakres jego kompetencji. Obowiązek zasięgnięcia opinii EBC został doprecyzowany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Komisja przeciwko EBC (14) w odniesieniu do funkcji i wiedzy eksperckiej EBC. W świetle faktu, że bezpieczne i wydajne infrastruktury rynku finansowego, w szczególności systemy rozliczeń instrumentów finansowych, są niezbędne dla wypełniania podstawowych zadań przez ESBC, o których mowa w art. 127 ust. 2 Traktatu, oraz dla realizacji jego podstawowego celu w postaci utrzymywania stabilności cen zgodnie z art. 127 ust. 1 Traktatu, EBC powinien otrzymywać wnioski o wydanie opinii w sprawie aktów delegowanych i wykonawczych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Jakkolwiek obowiązek zasięgania opinii EBC wynika bezpośrednio z Traktatu, w celu zapewnienia jasności wymóg ten powinien być także wskazany w jednym z motywów projektu rozporządzenia. Mając na uwadze znaczenie aktów delegowanych i wykonawczych dla tworzenia prawodawstwa Unii w dziedzinie usług finansowych, EBC będzie wykonywał funkcję opiniodawczą w odniesieniu do kwestii należących do jego kompetencji przy pełnym uwzględnieniu terminów przyjmowania tych aktów oraz potrzeby zapewnienia sprawnego przyjmowania aktów wykonawczych (15).

4.2.

Ponadto, w odniesieniu do szeregu elementów projektu rozporządzenia – poza kwestią zasięgania opinii EBC – zaangażowanie na wczesnym etapie odpowiednich członków ESBC w opracowanie projektów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, aktów delegowanych i wykonawczych mogłoby być szczególnie przydatne i powinno być wyraźnie przewidziane.

4.3.

Po pierwsze, szereg postanowień projektu rozporządzenia dotyczy roli emisyjnego banku centralnego. Jak wskazano w pkt 2, obejmują one sytuacje, w których zgoda emisyjnego banku centralnego jest wymagana w odniesieniu do określonych decyzji podejmowanych przez właściwe organy lub przez ESMA. Ponadto dotyczy to przypadków, w których emisyjny bank centralny ma obowiązek przekazania ESMA pisemnego potwierdzenia, że CCP Tier II z państwa trzeciego spełnia wszystkie wymogi nałożone przez dany emisyjny bank centralny (16), a także w których ESMA uznaje, w porozumieniu z właściwym emisyjnym bankiem centralnym, że dany CCP ma „duże znaczenie systemowe” (17). W celu określenia, który emisyjny bank centralny powinien być zaangażowany, w projekcie rozporządzenia zawarto odwołanie do art. 18 ust. 2 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 648/2012, w którym wskazuje się, że w skład kolegium wchodzą „banki centralne emitujące waluty unijne o największym znaczeniu dla rozliczanych instrumentów finansowych”. Komisja ma prawo przyjąć akt delegowany na podstawie projektów regulacyjnych standardów technicznych opracowanych przez ESMA określających warunki, na jakich waluty unijne, o których mowa w art. 18 ust. 2 lit. h), uznaje się za waluty o największym znaczeniu. I tak w 2013 r. przyjęte zostało rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 876/2013 (18), które obecnie może wymagać rewizji i aktualizacji, w celu zapewnienia odpowiedniego zaangażowania banków centralnych emitujących waluty państw członkowskich nienależących do strefy euro, przy uwzględnieniu wpływu, jaki na takie waluty mogą mieć zakłócenia działania CCP. Opracowanie w tym celu projektów regulacyjnych standardów technicznych przez ESMA powinno odbyć się w ścisłej współpracy z odpowiednimi członkami ESBC. Ponadto akt delegowany powinien zostać przyjęty dopiero po formalnym zasięgnięciu opinii EBC. EBC sugeruje również, aby, z uwagi na wymogi pewności prawnej, odwołanie do art. 18 ust. 2 lit. h) rozporządzenia (UE) nr 648/2012 znalazło się także w postanowieniach projektu rozporządzenia odnoszących się tylko do „odpowiedniego emisyjnego banku centralnego”.

4.4.

Po drugie, projekt rozporządzenia wprowadza nowy art. 25 ust. 2a, zgodnie z którym ESMA ustala, czy CCP z państwa trzeciego ma lub może mieć systemowe znaczenie dla stabilności finansowej Unii albo jej państwa członkowskiego lub państw członkowskich (taki CCP jest zwany dalej „CCP Tier II”). Określa się kryteria, jakie ESMA bierze pod uwagę, dokonując takich ustaleń, oraz zobowiązuje się Komisję do przyjęcia aktu delegowanego w celu dalszego sprecyzowania tych kryteriów. W celu zapewnienia należytego zaangażowania emisyjnych banków centralnych w opracowywanie odpowiednich kryteriów akt delegowany powinien być przygotowany przez Komisję w ścisłej współpracy z odpowiednimi członkami ESBC.

5. CCP z państw trzecich o „dużym znaczeniu systemowym”

W projekcie rozporządzenia dodaje się nowy art. 25 ust. 2c), który stanowi, że ESMA, „w porozumieniu” z właściwymi emisyjnymi bankami centralnymi, może uznać, że znaczenie systemowe CCP jest tak duże, że nie powinien on zostać uznany. EBC rozumie, że zwrot „w porozumieniu” oznacza, że ESMA nie ma prawa wydać zalecenia, aby Komisja przyjęła akt wykonawczy potwierdzający, że dany CCP nie powinien zostać uznany, bez uprzedniego uzyskania zgody odpowiednich emisyjnych banków centralnych.

6. Współpraca i wymiana informacji pomiędzy Kolegium Wykonawczym ds. CCP a kolegiami organów nadzoru

EBC pragnie zauważyć, że Kolegium Wykonawcze ds. CCP nie obejmuje wszystkich członków kolegiów organów nadzoru ani nie obejmuje Europejskiej Rady ds. Ryzyka Systemowego (ERRS). Kolegium organów nadzoru składa się nie tylko z właściwych organów nadzorujących CCP, ale także z organów nadzoru właściwych dla podmiotów, na które działalność CCP może mieć wpływ, w szczególności wybranych członków rozliczających, systemów obrotu, interoperacyjnych CCP oraz centralnych depozytów papierów wartościowych. ERRS odpowiada za nadzór makroostrożnościowy nad systemem finansowym w Unii. W celu zapewnienia ERRS oraz członkom kolegiów organów nadzoru niebędącym jednocześnie członkami Kolegium Wykonawczego ds. CCP wszystkich odpowiednich informacji niezbędnych do wykonywania ich zadań konieczne jest wprowadzenie obowiązku wymiany informacji pomiędzy Kolegium Wykonawczym ds. CCP i ERRS a pozostałymi członkami kolegiów organów nadzoru niebędącymi członkami Kolegium Wykonawczego ds. CCP. Informacje podlegające wymianie z ERRS i kolegium organów nadzoru powinny być kompletne oraz powinny uwzględniać informacje dostępne dla Kolegium Wykonawczego ds. CCP, które są niezbędne dla ERRS i członków kolegium organów nadzoru w celu wykonywania ich zadań. Także informacje dotyczące CCP z państw trzecich powinny być przedmiotem wymiany z ERRS oraz odpowiednimi właściwymi organami wskazanymi w art. 25 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012, w przypadku gdy jest to konieczne do wykonywania przez nie ich zadań.

7. EBC jako nieposiadający prawa głosu członek Rady Organów Nadzoru ESMA

EBC odnotowuje, że projekt rozporządzenia wprowadza zmiany do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (19) w celu włączenia naczelnika i dyrektorów Kolegium Wykonawczego ds. CCP w skład Rady Organów Nadzoru ESMA jako członków bez prawa głosu (20). EBC z dużym zadowoleniem przyjmuje takie rozwiązanie, ponieważ zapewnia ono uwzględnienie spojrzenia i wiedzy eksperckiej naczelnika i dyrektorów Kolegium Wykonawczego ds. CCP w wytycznych, zaleceniach i innych instrumentach praktycznych i narzędziach służących konwergencji opracowywanych przez Radę Organów Nadzoru ESMA. EBC uważa jednak, że istotne jest, aby również EBC był włączony jako członek bez prawa głosu w skład Rady Organów Nadzoru ESMA w celu zapewnienia skutecznej współpracy, koordynacji i wymiany informacji pomiędzy bankami centralnymi i organami nadzoru, a także w celu zapewnienia, aby wytyczne, zalecenia i inne instrumenty praktyczne i narzędzia służące konwergencji opracowywane przez Radę Organów Nadzoru ESMA uwzględniały spojrzenie i wiedzę ekspercką EBC (21). Jest to istotne nie tylko w odniesieniu do CCP, ale także w odniesieniu do innych uczestników rynku finansowego, w tym centralnych depozytów papierów wartościowych i repozytoriów transakcji. Z tego względu EBC zaleca włączenie go jako członka bez prawa głosu w skład Rady Organów Nadzoru ESMA.

8. Powiązanie z projektem rozporządzenia w sprawie ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do kontrahentów centralnych

EBC w pełni popiera ocenę Komisji przedstawioną w uzasadnieniu projektu, zgodnie z którą dostosowania i usprawnienia nadzoru będą musiały także zostać odpowiednio odzwierciedlone w projekcie rozporządzenia w sprawie ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do CCP. EBC zgadza się, że uwzględnienie nowej roli Kolegium Wykonawczego ds. CCP w kolegiach przewidzianych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 648/2012, a następnie w kolegiach ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, może wymagać wprowadzenia ukierunkowanych zmian. EBC dostrzega potrzebę wspierania spójności i skutecznej interakcji planów naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji dla wszystkich CCP, a także monitorowania i ograniczania związanego z nimi skumulowanego ryzyka dla stabilności finansowej w Unii. EBC z zadowoleniem przyjąłby fakt rozważenia przez Komisję, Radę oraz Parlament Europejski podczas finalizacji projektu rozporządzenia potencjalnej roli Kolegium Wykonawczego ds. CCP w tym kontekście (22).

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 4 października 2017 r.

Mario DRAGHI

Prezes EBC

(1) COM(2017) 331 final.

(2) Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).

(3) COM(2016) 856 final.

(4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1).

(5) Zalecenie EBC/2017/18 z dnia 22 czerwca 2017 r. dotyczące decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zmiany art. 22 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. C 212 z 1.7.2017, s. 14).

(6) Zob. pkt 2.1.2 opinii Europejskiego Banku Centralnego CON/2017/38 z dnia 20 września 2017 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ram na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do kontrahentów centralnych oraz zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, (UE) nr 648/2012 i (UE) 2015/2365, dotychczas nieopublikowanej w Dzienniku Urzędowym. Opinie EBC są publikowane na stronie internetowej EBC pod adresem www.ecb.europa.eu. Zob. także odpowiedź EBC na konsultację Komisji w temacie przeglądu rozporządzenia EMIR z dnia 2 września 2015 r., dostępną na stronie internetowej EBC pod adresem www.ecb.europa.eu.

(7) Zob. art. 2 ust. 3 projektu rozporządzenia.

(8) Zob. art. 2 ust. 4 projektu rozporządzenia.

(9) Na mocy art. 2 ust. 7 projektu rozporządzenia dodaje się nowy art. 21a ust. 2.

(10) Na mocy art. 2 ust. 10 projektu rozporządzenia dodaje się nowy art. 25b ust. 2.

(11) Na mocy art. 2 ust. 9 projektu rozporządzenia dodaje się nowy art. 25 ust. 2b lit. b).

(12) Pkt 68 wyroku w sprawie Gauweiler i in., C-62/14, ECLI:EU:C:2015:400 oraz pkt 68 wyroku w sprawie Accorinti i inni przeciwko EBC, T-79/13, ECLI:EU:T:2015:756.

(13) Opinia ESMA z dnia 15 listopada 2016 r. w sprawie wspólnych wskaźników dodatkowych produktów i usług na podstawie art. 15 oraz istotnych zmian na podstawie art. 49 rozporządzenia EMIR (ESMA/2016/1574), dostępna na stronie internetowej ESMA pod adresem www.esma.europa.eu.

(14) Komisja przeciwko EBC, C-11/00, ECLI:EU:C:2003:395, w szczególności pkt 110 i 111. W pkt 110 Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że obowiązek konsultacji z EBC „ma co do istoty zapewniać, że autor takiego aktu nie przyjmie go bez zasięgnięcia opinii instytucji, która ze względu na szczególne zadania, jakie wykonuje w ramach Wspólnoty w danej dziedzinie i wysoki stopień znajomości tematu, może mieć szczególnie wartościowy wkład w planowany proces uchwalania aktu”.

(15) Zob. pkt 2 opinii CON/2015/10, pkt 2 opinii CON/2012/77, pkt 4 opinii CON/2012/5, pkt 8 opinii CON/2011/44 oraz pkt 4 opinii CON/2011/42.

(16) Na mocy art. 2 ust. 9 projektu rozporządzenia dodaje się nowy art. 25 ust. 2b lit. b).

(17) Na mocy art. 2 ust. 9 projektu rozporządzenia dodaje się nowy art. 25 ust. 2c.

(18) Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 876/2013 z dnia 28 maja 2013 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących kolegiów ds. kontrahentów centralnych (Dz.U. L 244 z 13.9.2013, s. 19).

(19) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/77/WE (Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84).

(20) Na mocy art. 1 ust. 4 projektu rozporządzenia dodaje się nową lit. f) do art. 40 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

(21) Zob. opinię CON/2010/5. Zob. także wkład EBC do konsultacji Komisji Europejskiej w sprawie działalności Europejskich Organów Nadzoru opublikowanej 7 lipca 2017 r., dostępny na stronie internetowej EBC pod adresem www.ecb.europa.eu.

(22) Zob. pkt 1.4 opinii CON/2017/38.

15.11.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 385/10

OPINIA EUROPEJSKIEGO BANKU CENTRALNEGO

z dnia 11 października 2017 r.

1w sprawie projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do obowiązku rozliczania, zawieszania obowiązku rozliczania, wymogów dotyczących zgłaszania, technik ograniczania ryzyka związanego z kontraktami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez kontrahenta centralnego, rejestracji repozytoriów transakcji i nadzoru nad nimi, a także wymogów dotyczących repozytoriów transakcji

(CON/2017/42)

(2017/C 385/04)

Wprowadzenie i podstawa prawna

W dniach 6 i 9 czerwca 2017 r. Europejski Bank Centralny (EBC) otrzymał odpowiednio od Rady Unii Europejskiej oraz Parlamentu Europejskiego wioski o wydanie opinii w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do obowiązku rozliczania, zawieszania obowiązku rozliczania, wymogów dotyczących zgłaszania, technik ograniczania ryzyka związanego z kontraktami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez kontrahenta centralnego, rejestracji repozytoriów transakcji i nadzoru nad nimi, a także wymogów dotyczących repozytoriów transakcji (1) (zwanego dalej „projektem rozporządzenia”).

Właściwość EBC do wydania opinii wynika z art. 127 ust. 4 oraz art. 282 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, jako że projekt rozporządzenia zawiera postanowienia mające wpływ na podstawowe zadania Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) w zakresie definiowania i realizacji polityki pieniężnej oraz wspierania sprawnego funkcjonowania systemów płatniczych zgodnie z art. 127 ust. 2 tiret pierwsze i czwarte Traktatu, przyczyniania się przez ESBC do należytego wykonywania polityk w odniesieniu do stabilności systemu finansowego, zgodnie z art. 127 ust. 5 Traktatu, oraz szczególne zadania powierzone EBC w zakresie nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi, zgodnie z art. 127 ust. 6 Traktatu. Rada Prezesów wydała niniejszą opinię zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 17.5 Regulaminu Europejskiego Banku Centralnego.

Uwagi ogólne

EBC zasadniczo popiera inicjatywę Komisji w zakresie wprowadzenia szeregu zmian do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 (2) ukierunkowanych na uproszczenie obowiązujących zasad oraz wyeliminowanie nieproporcjonalnych obciążeń.

Uwagi szczegółowe

1. Wyłączenie obejmujące transakcje banków centralnych

1.1.

Na mocy art. 1 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 z obowiązków dotyczących zgłaszania wyłączeni są członkowie ESBC, lecz nie ich kontrahenci. W rezultacie w przypadku zawarcia kontraktu pochodnego z członkiem ESBC jego kontrahent podlega obowiązkowi zgłoszenia szczegółów dotyczących transakcji do repozytorium transakcji. W tym kontekście można wskazać, że odpowiednie transakcje, których kontrahentem jest bank centralny, są wyłączone z obowiązku zgłaszania na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2365 (3). Ponadto transakcje, których kontrahentem jest bank centralny, związane z wykonywaniem polityki pieniężnej, operacji walutowych i polityki stabilności finansowej, są wyłączone z obowiązku ujawniania na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE (4) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 (5).

1.2.

EBC ma zastrzeżenia dotyczące ryzyka, które może powstać w przypadku gdyby – pomimo zastosowania przez kontrahentów zasad dotyczących poufności – informacje wynikające z operacji polityki ESBC zostały ujawnione i gdyby uczestnicy rynku byli w stanie zidentyfikować transakcje krajowych banków centralnych (KBC) należących do ESBC. W istocie mogłoby to mieć niekorzystny wpływ na wykonywanie przez KBC ich zadań w odniesieniu do tych transakcji banków centralnych, w szczególności w obszarze polityki pieniężnej lub operacji walutowych, gdzie wymagana jest poufność (6). Stawianie kontrahentom członków ESBC wymogu zgłaszania wszystkich danych dotyczących zawieranych przez nie transakcji do repozytoriów transakcji wiążę się z niezamierzonym skutkiem w postaci pośredniego obowiązku zgłaszania dotyczącego transakcji banków centralnych, ograniczając tym samym skuteczność wyłączenia przyznanego członkom ESBC. Istotne jest zatem, aby księgi członków ESBC były chronione i aby zachowana została efektywność funkcji sygnalizacyjnej operacji banku centralnego (7).

1.3.

Dlatego też zdaniem EBC w celu zapewnienia dalszego skutecznego wykonywania przez KBC ich zadań ustawowych lub statutowych ważne jest, by transakcje banków centralnych były w pełni wyłączone z wymogów dotyczących zgłaszania.

2. Wymóg dotyczący zgłaszania

2.1.

W odniesieniu do proponowanej zmiany art. 9 ust. 1 EBC odnotowuje wyniki oceny skutków przeprowadzonej przez Komisję i rozumie potrzebę zmniejszenia obciążenia związanego ze zgłaszaniem ponoszonego przez małych kontrahentów niefinansowych. W tym kontekście EBC z zadowoleniem przyjmuje rozwiązanie proponowane przez Komisję, zgodnie z którym w niektórych szczególnych przypadkach odpowiedzialność za dokonywanie zgłoszeń powinna być ponoszona przez kontrahentów centralnych, kontrahentów finansowych, spółki zarządzające przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe oraz zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (8). Propozycja ta wydaje się osiągać równowagę pomiędzy zapewnieniem kompletności danych, zminimalizowaniem obciążeń związanych z obowiązkiem dotyczącym zgłaszania, ujednolicając jednocześnie strukturę wymogów dotyczących zgłaszania wynikających z rozporządzenia (UE) nr 648/2012 i rozporządzenia (UE) 2015/2365.

2.2.

Projekt rozporządzenia wprowadza wyłączenie z wymogu dotyczącego zgłaszania dla wszystkich transakcji wewnątrzgrupowych z kontrahentami niefinansowymi (9). EBC ma zastrzeżenia do proponowanej zmiany ze względów wskazanych w pkt 2.2.1–2.2.3.

2.2.1.

Analizy dostępnych danych wskazują, że potwierdzenie, iż kontrakt pochodny będący przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym stanowi transakcję wewnątrzgrupową na podstawie bieżących ram dotyczących zgłaszania wynikających z rozporządzenia (UE) nr 648/2012 (10), po uwzględnieniu innych źródeł danych, okazuje się często zawodne. W kontekście nadal ewoluującej jakości danych bezwarunkowe wyłączenie z wymogu dotyczącego zgłaszania w przypadku transakcji wewnątrzgrupowych w odniesieniu do kontrahentów niefinansowych stwarza ryzyko arbitrażu regulacyjnego podmiotów zgłaszających.

2.2.2.

Transakcje wewnątrzgrupowe z kontrahentami niefinansowymi są zwolnione z wymogu zabezpieczania tylko w przypadku spełnienia określonych warunków oraz pod warunkiem wydania zgody przez właściwe organy (11). EBC obawia się, że w przypadku niespełnienia tych warunków oraz wymiany zabezpieczenia przez kontrahentów transakcji wewnątrzgrupowej – w braku obowiązku dotyczącego zgłaszania – ryzyka związane z depozytami zabezpieczającymi oraz procyklicznością zabezpieczenia mogą pozostać niemonitorowane. Ta asymetria zaburzyłaby komplementarność przejrzystości i ograniczania ryzyka, która leży u podstaw ram polityki wynikających z rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

2.2.3.

Proponowane wyłączenie może potencjalnie doprowadzić do złożonych form omijania wymogów dotyczących zgłaszania wynikających z rozporządzenia (UE) nr 648/2012, jako że transakcje mogą być przeprowadzane przez niefinansowe jednostki zależne większych grup finansowych. Z uwagi na wyższy odsetek uczestnictwa kontrahentów niefinansowych w transakcjach walutowych na instrumentach pochodnych wpływ tej zmiany mógłby być szczególnie istotny w odniesieniu do zgłoszeń dotyczących walutowych instrumentów pochodnych.

2.3.

EBC uważa, że obowiązek kontrahentów finansowych dotyczący dokonywania zgłoszeń w imieniu kontrahentów niefinansowych (12) stanowi wystarczającą odpowiedź na nadmierne obciążenie związane z obowiązkiem zgłaszania dla małych kontrahentów niefinansowych, także w przypadku transakcji wewnątrzgrupowych. Marginalny koszt dodatkowych zgłoszeń ponoszony przez kontrahentów finansowych, którzy powinni już dysponować odpowiednią infrastrukturą informatyczną, powinien być znikomy. EBC zaleca zatem, aby transakcje wewnątrzgrupowe pomiędzy kontrahentami finansowymi a kontrahentami niefinansowymi nie były wyłączone z obowiązku zgłaszania. W ramach transakcji wewnątrzgrupowych pomiędzy kontrahentami niefinansowymi wyłączeniem objęte powinny być jedynie transakcje przeprowadzane przez małych kontrahentów niefinansowych, które nie powodują ryzyka systemowego. W świetle powyższego EBC zaleca, aby transakcje wewnątrzgrupowe pomiędzy kontrahentami niefinansowymi były wyłączone z obowiązku zgłaszania pod warunkiem że dani kontrahenci niefinansowi nie podlegają obowiązkowi rozliczania. W konsekwencji kontrahenci niefinansowi podlegający obowiązkowi rozliczania mają obowiązek dokonywać zgłoszeń w imieniu innych kontrahentów niefinansowych w przypadku zawarcia z nimi transakcji wewnątrzgrupowych.

2.4.

EBC zauważa, że transakcje wewnątrzgrupowe z kontrahentem z państwa trzeciego, w odniesieniu do którego Komisja nie wydawała decyzji dotyczącej równoważności, nadal będą podlegały obowiązkowi dotyczącemu zgłaszania oraz że w konsekwencji przedmiotowe wyłączenie (13) nie ma zastosowania do takich transakcji.

2.5.

EBC z zadowoleniem przyjmuje zmiany art. 9 ust. 6. Wdrożenie standardów w zakresie identyfikacji kontrahenta, transakcji i papierów wartościowych, wprowadzonych przez rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/105 (14), stanowi kluczowy krok w kierunku poprawy jakości danych gromadzonych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Dostosowanie rozporządzenia (UE) nr 648/2012 do rozporządzenia (UE) 2015/2365 i rozporządzenia (UE) nr 600/2014 jest także istotne dla zagwarantowania porównywalności struktury rynków finansowych i działań na nich podejmowanych oraz zapewnienia globalnego spojrzenia na te struktury i działania.

3. Zmiany mające na celu zapewnienie jakości danych

3.1.

EBC uważa proponowane zmiany do art. 78 (15) i art. 81 ust. 5 (16) za istotny postęp, jako że przyczynią się one do harmonizacji procedur i polityk repozytoriów transakcji, a także warunków, na jakich przekazują one dane właściwym organom.

3.2.

EBC z zadowoleniem przyjmuje także przyznanie Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA) mandatu w zakresie przekazywania sprawozdań dotyczących spełniania wymogu dotyczącego zgłaszania na podstawie nowego art. 85 ust. 3 lit. d) (17) i z zadowoleniem przyjąłby także zaangażowanie ESBC w przygotowywanie sprawozdania dla Komisji na podstawie nowego art. 85 ust. 3 lit. d).

4. Przestrzeganie przez instytucje kredytowe procedur zarządzania ryzykiem, wyłączeń mających zastosowanie wewnątrz grupy oraz wymogów kapitałowych

4.1.

EBC popiera propozycję, zgodnie z którą powinny istnieć procedury nadzorcze mające na celu zapewnienie początkowego i bieżącego zatwierdzania procedur zarządzania ryzykiem, które wymagają terminowej, precyzyjnej i odpowiednio wyodrębnionej wymiany zabezpieczeń w odniesieniu do kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym (18).

4.2.

EBC pragnie zauważyć, że w ramach art. 6 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (19) zadania zapewniania spełniania przez instytucje kredytowe wymogów w zakresie zarządzania ryzykiem określonych w art. 11 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do procedur dotyczących terminowej, precyzyjnej i odpowiednio wyodrębnionej wymiany zabezpieczeń, przy uwzględnieniu powiązanych wyłączeń mających zastosowanie wewnątrz grupy (20), a także z wymogiem dotyczącym funduszy własnych określonym w art. 11 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 648/2012 w zakresie utrzymywania odpowiedniej i proporcjonalnej kwoty kapitału, aby zarządzać ryzykiem nieobjętym odpowiednią wymianą zabezpieczeń, mają charakter ostrożnościowy, a zatem wchodzą w zakres zadań powierzonych EBC na podstawie art. 4 ust. 1 lit. e) i d) rozporządzenia (UE) nr 1024/2013.

5. Przejrzystość kontrahentów centralnych

5.1.

EBC popiera propozycję, zgodnie z którą kontrahenci centralni powinni zapewniać swoim członkom rozliczającym narzędzia do symulacji ich wymogów dotyczących początkowego depozytu zabezpieczającego i szczegółowy przegląd modeli początkowych depozytów zabezpieczających, które wykorzystują (21). Spowoduje to zwiększenie przejrzystości oraz przewidywalności wymogów dotyczących początkowego depozytu zabezpieczającego, poprawiając rozumienie przez członków rozliczających ryzyka i kosztów związanych z uczestnictwem w kontrahencie centralnym.

5.2.

Ponadto EBC proponuje włączenie instrumentów interwencji makroostrożnościowej w celu powstrzymania narastania ryzyka systemowego wynikającego w szczególności z nadmiernej dźwigni, oraz w celu dalszego ograniczania procykliczności depozytów zabezpieczających i redukcji wartości. EBC proponuje ustanowienie odpowiednich zasad dotyczących instrumentów makroostrożnościowych w akcie prawnym poziomu 1. Instrumenty polityki makroostrożnościowej byłyby stosowane wobec kontrahentów na poziomie transakcji. W ten sposób objęte nimi będą wszystkie odpowiednie transakcje, w tym te zawarte przez kontrahentów niebędących bankami, niezależnie od tego, czy transakcje te zostały zawarte na rynku rozliczanym centralnie, czy na rynku nierozliczanym centralnie, lub też przez kontrahentów unijnych rozliczających transakcje za pośrednictwem kontrahenta centralnego z siedzibą w państwie trzecim (22). Niezbędne zasady i wymogi dotyczące takich instrumentów makroostrożnościowych powinny być uwzględnione, jeśli nie w aktualnym projekcie, to przy okazji następnego przeglądu rozporządzenia (UE) nr 648/2012 w 2020 r.

5.3.

Ponadto, jak wskazano w niedawno opublikowanym raporcie ERRS dotyczącym przeglądu rozporządzenia (UE) nr 648/2012 (23), EBC uważa, że kontrahenci centralni prowadzący działalność w Unii powinni mieć obowiązek publikowania informacji ilościowych i jakościowych zgodnych z zasadami CPMI–IOSCO dotyczącymi ujawniania informacji (24). Wprowadzenie mocniejszej podstawy prawnej ujednolicenia danych publicznych kontrahentów centralnych z tymi zasadami pomogłoby branży finansowej i opinii publicznej lepiej rozumień złożone środowisko, w jakim działają kontrahenci centralni.

6. Klasyfikacja jednostek specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji jako kontrahentów finansowych

6.1.

EBC zauważa, że proponuje się, aby jednostki specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji były klasyfikowane jako kontrahenci finansowi (25). W art. 27 wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie ustanowienia wspólnych zasad dotyczących sekurytyzacji, utworzenia europejskich ram dla prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji oraz zmiany dyrektyw 2009/65/WE, 2009/138/WE, 2011/61/UE i rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 648/2012 (26) proponuje się jednak zmianę rozporządzenia (UE) nr 648/2012 w postaci wyłączenia jednostek specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji w związku z prostą, przejrzystą i standardową sekurytyzacją (STS) z obowiązku rozliczania, pod warunkiem odpowiedniego ograniczenia ryzyka kredytowego kontrahenta. EBC pragnie powtórzyć swoje stanowisko (27), zgodnie z którym jednostki specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji w związku z sekurytyzacją STS powinny być w pełni wyłączone z obowiązku rozliczania, a także z wymogów prawnych w zakresie zapewnienia zabezpieczenia (28).

6.2.

EBC popiera zatem postanowienia art. 27 wniosku, o którym mowa w pkt 6.1, w tym mandat Europejskich Organów Nadzoru w zakresie opracowania projektów regulacyjnych standardów technicznych określających kryteria oceny tego, które umowy w ramach obligacji zabezpieczonych lub sekurytyzacji odpowiednio ograniczają ryzyko kredytowe kontrahenta, mających zostać przyjęte przez Komisję (29), a także inne niezbędne zmiany wyłączające jednostki specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji w związku z sekurytyzacją STS zarówno z obowiązków rozliczania, jak i obowiązków złożenia depozytu zabezpieczającego. Takie traktowanie jest niezbędne w celu uzyskania równych warunków działania w odniesieniu do kwalifikowanych obligacji zabezpieczonych i znajduje uzasadnione w oparciu o przesłanki ostrożnościowe w odniesieniu do jednostek specjalnego przeznaczenia do celów sekurytyzacji w związku z sekurytyzacją STS.

7. Zmiany metodologii w zakresie obliczania pozycji kontrahenta w przypadku kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym

EBC pragnie zauważyć, że proponowane wprowadzenie metodologii dotyczącej obliczania pozycji w przypadku kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym w celu określenia, czy kontrahent finansowy lub kontrahent niefinansowy podlega obowiązkowi rozliczania, która opiera się o dane na koniec okresu, nie zaś o średnią pozycję w kontraktach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym w okresie 30 dni roboczych (30), może stworzyć zachętę do „pudrowania” danych w celu uniknięcia obowiązku rozliczania. EBC proponuje zatem, aby do nowych art. 4a ust. 2 (31) oraz art. 10 ust. 2 (32), wprowadzanych projektem rozporządzenia, dodany został wymóg wykazania przez kontrahenta finansowego i kontrahenta niefinansowego właściwemu organowi, że jego obliczona zagregowana średnia pozycja na koniec miesiąca w kontraktach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym nie prowadzi do systematycznego zaniżania jego ogólnej pozycji.

8. Kompetencje opiniodawcze EBC w odniesieniu do projektów aktów delegowanych i wykonawczych

8.1.

Warto przypomnieć, że projekty aktów delegowanych i wykonawczych Komisji są „projektowanymi aktami Unii” i „projektami aktów Unii” w rozumieniu art. 127 ust. 4 oraz art. 282 ust. 5 Traktatu. Zarówno akty delegowane, jak i akty wykonawcze są aktami prawnymi Unii. Opinia EBC powinna być zatem zasięgana w odpowiednim terminie w sprawie wszelkich projektów aktów Unii, w tym projektów aktów delegowanych i wykonawczych, wchodzących w zakres jego kompetencji. Obowiązek zasięgnięcia opinii EBC został doprecyzowany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Komisja przeciwko EBC (33) w odniesieniu do funkcji i wiedzy eksperckiej EBC. W świetle faktu, że bezpieczne i wydajne struktury rynku finansowego, w szczególności systemy rozliczeń, są niezbędne dla wypełnienia podstawowych zasad ESBC, o których mowa w art. 127 ust. 2 Traktatu, oraz dla realizacji jego podstawowego celu w postaci utrzymywania stabilności cen, zgodnie z art. 127 ust. 1 Traktatu, EBC powinien otrzymać wnioski o wydanie opinii w sprawie aktów delegowanych i wykonawczych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 648/2012. Podczas gdy obowiązek zasięgania opinii EBC wynika bezpośrednio z Traktatu, w celu zapewnienia jasności, wymóg ten powinien być także wskazany w preambule projektu rozporządzenia. Mając na uwadze znaczenie aktów delegowanych i wykonawczych dla tworzenia prawodawstwa Unii w dziedzinie usług finansowych, EBC będzie wykonywać funkcję opiniodawczą w odniesieniu do kwestii należących do jego kompetencji przy pełnym uwzględnieniem terminów przyjmowania tych aktów oraz potrzeby zapewnienia sprawnego przyjmowania aktów wykonawczych (34).

8.2.

Ponadto, w odniesieniu do szeregu elementów projektu rozporządzenia, nie tylko zasięganie opinii EBC, ale także zaangażowanie na wczesnym etapie odpowiednich członków ESBC w opracowanie projektów regulacyjnych i wykonawczych standardów technicznych, aktów delegowanych i wykonawczych, mogłoby być szczególnie przydatne i powinno być wyraźnie przewidziane.

8.3.

Po pierwsze, Komisja jest uprawniona do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych na podstawie projektów wykonawczych standardów technicznych opracowanych przez ESMA, określających standardy i formaty danych dla zgłaszanych informacji, metody i uzgodnienia w zakresie zgłaszania informacji, częstotliwość zgłaszania informacji oraz termin, w którym mają być zgłaszane kontrakty pochodne (35). ESBC w coraz większym stopniu korzysta przy wykonywaniu swoich kompetencji z danych zebranych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 648/2012. W celu wykorzystania wiedzy zdobytej przez ESBC na temat jakości danych przekazywanych na podstawie rozporządzenia (UE) nr 648/2012, opracowywanie przez ESMA projektów wykonawczych standardów technicznych powinno odbywać się w ścisłej współpracy z odpowiednimi członkami ESBC.

8.4.

Po drugie, Komisja jest uprawniona do przyjmowania regulacyjnych standardów technicznych na podstawie projektów regulacyjnych standardów technicznych opracowanych przez ESMA określających procedury dotyczące uzgadniania danych między repozytoriami transakcji oraz procedury weryfikacji danych pod względem ich kompletności i dokładności, a także zgodności z wymogami dotyczącymi zgłaszania (36). Organy mające bezpośredni oraz natychmiastowy dostęp do danych repozytoriów transakcji, w tym odpowiedni członkowie ESBC, posiadają szeroką wiedzę w tej dziedzinie. Istotne jest zatem zapewnienie, że wiedza ta zostanie wykorzystana przy opracowywaniu regulacyjnych standardów technicznych. W tym celu opracowywanie regulacyjnych standardów technicznych przez ESMA powinno odbywać się w ścisłej współpracy z odpowiednimi członkami ESBC.

Sporządzono we Frankfurcie nad Menem dnia 11 października 2017 r.

Mario DRAGHI

Prezes EBC

(1) COM(2017) 208 final.

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1).

(3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2365 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie przejrzystości transakcji finansowanych z użyciem papierów wartościowych i ponownego wykorzystania oraz zmiany rozporządzenia (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 337 z 23.12.2015, s. 1).

(4) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniająca dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 349).

(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 600/2014 z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniające rozporządzenie (EU) nr 648/2012 (Dz.U. L 173 z 12.6.2014, s. 84).

(6) Zob. pkt 7 opinii CON/2012/21. Wszystkie opinie EBC są publikowane na stronie internetowej EBC pod adresem: www.ecb.europa.eu.

(7) Zob. s. 2 i 13–14 odpowiedzi EBC na konsultację Komisji Europejskiej w temacie przeglądu rozporządzenia w sprawie infrastruktury rynku europejskiego (EMIR) z dnia 2 września 2015 r., dostępnej na stronie internetowej EBC pod adresem www.ecb.europa.eu.

(8) Zob. art. 1 ust. 7 lit. b) projektu rozporządzenia.

(9) Zob. art. 1 ust. 7 lit. a) projektu rozporządzenia.

(10) Zob. art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(11) Zob. art. 11 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(12) Zob. art. 1 ust. 7 lit. b) projektu rozporządzenia.

(13) Zob. art. 13 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(14) Rozporządzenie wykonawczego Komisji (UE) 2017/105 z dnia 26 października 2016 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1247/2012 ustanawiające wykonawcze standardy techniczne w odniesieniu do formatu i częstotliwości dokonywania zgłoszeń dotyczących transakcji do repozytoriów transakcji zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, kontrahentów centralnych i repozytoriów transakcji (Dz.U. L 17 z 21.1.2017, s. 17).

(15) Zob. art. 1 ust. 16 projektu rozporządzenia.

(16) Zob. art. 1 ust. 17 lit. c) projektu rozporządzenia.

(17) Zob. art. 1 ust. 19 lit. c) projektu rozporządzenia.

(18) Zob. art. 1 ust. 9 lit. a) projektu rozporządzenia.

(19) Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287 z 29.10.2013, s. 63).

(20) Zob. art. 4 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 648/2012.

(21) Zob. art. 1 ust. 10 projektu rozporządzenia.

(22) Jest to zgodne ze stanowiskiem EBC wyrażonym w odpowiedzi EBC na konsultację Komisji Europejskiej w temacie przeglądu rozporządzenia w sprawie infrastruktury rynku europejskiego (EMIR) z dnia 2 września 2015 r., dostępnej na stronie internetowej EBC pod adresem www.ecb.europa.eu.

(23) „The Revision of the European Market Infrastructure Regulation”, ERRS, kwiecień 2017 r., publikacja dostępna pod adresem https://www.esrb.europa.eu/pub/pdf/other/20170421_esrb_emir.en.pdf.

(24) Ostateczny raport Rady CPMI–IOSCO dotyczący standardów ujawniania informacji ilościowych kontrahentów centralnych z lutego 2015 r., dostępny pod adresem http://www.bis.org/cpmi/publ/d125.pdf.

(25) Zob. art. 1 ust. 1 projektu rozporządzenia.

(26) COM(2015) 472 final.

(27) Zob. wspólną odpowiedź Bank of England i Europejskiego Banku Centralnego na dokument konsultacyjny Komisji Europejskiej pt. „An EU framework for simple, transparent and standardised securitisation”, dostępną na stronie internetowej EBC pod adresem www.ecb.europa.eu.

(28) W sprawie wyłączenia z obowiązku zapewnienia zabezpieczenia zob. pkt 2.2 i 5.5 opinii CON/2016/11.

(29) Zob. art. 27 ust. 2 COM(2015) 472.

(30) Zob. art. 1 ust. 3 i 8 projektu rozporządzenia.

(31) Zob. art. 1 ust. 3 projektu rozporządzenia.

(32) Zob. art. 1 ust. 8 projektu rozporządzenia.

(33) Komisja przeciwko EBC, C-11/00, ECLI: EU:C:2003:395, w szczególności pkt 110 i 111. W pkt 110 Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że obowiązek konsultacji z EBC „ma co do istoty zapewniać, że autor takiego aktu nie przyjmie go bez zasięgnięcia opinii instytucji, która ze względu na szczególne zadania, jakie wykonuje w ramach Wspólnoty w danej dziedzinie i wysoki stopień znajomości tematu, może mieć szczególnie wartościowy wkład w planowany proces uchwalania aktu”.

(34) Zob. pkt 2 opinii CON/2015/10, pkt 4 opinii CON/2012/5, pkt 8 opinii CON/2011/44 i pkt 4 opinii CON/2011/42.

(35) Zob. art. 1 ust. 7 lit. c) projektu rozporządzenia.

(36) Zob. art. 1 ust. 16 projektu rozporządzenia.

15.11.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 385/17

Zawiadomienie Komisji w sprawie bieżących stóp procentowych od zwracanej pomocy państwa oraz stóp referencyjnych/dyskontowych obowiązujących 28 państw członkowskich od dnia 1 grudnia 2017 r.

(Opublikowano zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 140 z 30.4.2004, s. 1))

(2017/C 385/06)

Stopy bazowe obliczone zgodnie z Komunikatem Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych (Dz.U. C 14 z 19.1.2008, s. 6). W zależności od zastosowania stopy referencyjnej, nadal należy dodawać odpowiednie marże, tak jak określono w komunikacie. W przypadku stosowania stopy referencyjnej jako stopy dyskontowej oznacza to, że do stopy bazowej należy dodać marżę 100 punktów bazowych. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 271/2008 z dnia 30 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 794/2004 przewiduje, że o ile nie przewidziano inaczej w odrębnej decyzji, także stopę od zwracanej pomocy oblicza się, dodając 100 punktów bazowych do stopy bazowej.

Zmienione stopy zaznaczono pogrubioną czcionką.

Poprzednia tabela została opublikowana w Dz.U. C 346 z 14.10.2017, s. 5.

Od	Do	AT	BE	BG	CY	CZ	DE	DK	EE	EL	ES	FI	FR	HR	HU	IE	IT	LT	LU	LV	MT	NL	PL	PT	RO	SE	SI	SK	UK
1.12.2017	31.12.2017	-0,15	-0,15	0,76	-0,15	0,57	-0,15	0,03	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	0,59	0,19	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	1,83	-0,15	1,55	-0,36	-0,15	-0,15	0,65
1.11.2017	30.11.2017	-0,15	-0,15	0,76	-0,15	0,57	-0,15	0,06	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	0,59	0,25	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	1,83	-0,15	1,28	-0,36	-0,15	-0,15	0,65
1.10.2017	31.10.2017	-0,15	-0,15	0,76	-0,15	0,45	-0,15	0,09	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	0,59	0,30	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	-0,15	1,83	-0,15	1,10	-0,36	-0,15	-0,15	0,65
1.9.2017	30.9.2017	-0,13	-0,13	0,76	-0,13	0,45	-0,13	0,12	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	0,59	0,30	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	1,83	-0,13	1,10	-0,36	-0,13	-0,13	0,65
1.8.2017	31.8.2017	-0,13	-0,13	0,76	-0,13	0,45	-0,13	0,12	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	0,59	0,30	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	-0,13	1,83	-0,13	1,10	-0,36	-0,13	-0,13	0,78
1.6.2017	31.7.2017	-0,10	-0,10	0,76	-0,10	0,45	-0,10	0,12	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	0,70	0,37	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	1,83	-0,10	1,10	-0,36	-0,10	-0,10	0,78
1.5.2017	31.5.2017	-0,10	-0,10	0,76	-0,10	0,45	-0,10	0,12	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	0,70	0,44	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	-0,10	1,83	-0,10	1,10	-0,36	-0,10	-0,10	0,78
1.4.2017	30.4.2017	-0,08	-0,08	0,76	-0,08	0,45	-0,08	0,16	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	0,83	0,44	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	1,83	-0,08	1,10	-0,36	-0,08	-0,08	0,78
1.3.2017	31.3.2017	-0,08	-0,08	0,76	-0,08	0,45	-0,08	0,16	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	1,05	0,53	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	-0,08	1,83	-0,08	1,10	-0,36	-0,08	-0,08	0,78
1.1.2017	28.2.2017	-0,07	-0,07	0,76	-0,07	0,45	-0,07	0,16	-0,07	-0,07	-0,07	-0,07	-0,07	1,05	0,75	-0,07	-0,07	-0,07	-0,07	-0,07	-0,07	-0,07	1,83	-0,07	1,10	-0,36	-0,07	-0,07	0,78

15.11.2017

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 385/20

Publikacja wniosku o zatwierdzenie zmiany nieznacznej zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

(2017/C 385/08)

Komisja Europejska zatwierdziła niniejszą zmianę nieznaczną zgodnie z art. 6 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 664/2014 (1).

WNIOSEK O ZATWIERDZENIE ZMIANY NIEZNACZNEJ

Wniosek o zatwierdzenie zmiany nieznacznej zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (2)

„FINOCCHIONA”

Nr UE: PGI-IT-01120-AM01 – 25.7.2017

ChNP ( ) ChOG ( X ) GTS ( )

1. Grupa składająca wniosek i mająca uzasadniony interes

Consorzio di Tutela (konsorcjum ochrony Finocchiona)

Via Carlo del Prete, 49/r

50127 Firenze (FI)

ITALIA

Tel. +39 0554221769

E-mail: info@finocchionaigp.it

PEC: finocchionaigp@pec.it

Consorzio di Tutela della Finocchiona jest uprawnione do złożenia wniosku o zatwierdzenie zmiany zgodnie z art. 13 ust. 1 dekretu Ministerstwa Polityki Rolnej, Żywnościowej i Leśnej nr 12511 z dnia 14 października 2013 r.

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3. Punkt w specyfikacji produktu, którego dotyczą zmiany

—	☒	Opis produktu
—	☐	Dowód pochodzenia
—	☐	Metoda produkcji
—	☐	Związek
—	☐	Etykietowanie
—	☐	Inne [określić]

4. Rodzaj zmian

—	☐	Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, zakwalifikowana jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, która nie wymaga zmiany opublikowanego jednolitego dokumentu.
—	☒	Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, zakwalifikowana jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, która wymaga zmiany opublikowanego jednolitego dokumentu.
—	☐	Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu oznaczonego ChNP lub ChOG, zakwalifikowana jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 1151/2012, dla którego nie został opublikowany jednolity dokument (lub dokument mu równoważny).
—	☐	Zmiana specyfikacji zarejestrowanego produktu będącego GTS, kwalifikująca się jako nieznaczna zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit czwarty rozporządzenia (UE) nr 1151/2012.

5. Zmiany

Opis produktu

Zmiana obecnego wymogu w specyfikacji, który wskazano w art. 2 pkt 2.1.3 „Cechy chemiczne” i w pkt 3.2 jednolitego dokumentu, w odniesieniu do wymogu „aktywności wody (aw): mniejszej niż lub równej 0,92”.

Zapis „Aktywność wody (aw): mniejsza niż lub równa 0,92” zastępuje się zapisem „Aktywność wody (aw): mniejsza niż lub równa 0,945”.

Zwiększenie wartości aw ma na celu zapewnienie większej wilgotności produktu niż wilgotność określona w obowiązującej specyfikacji, a co za tym idzie, ochronę i zachowanie miękkiej konsystencji plastrów, co jest zasadniczą cechą, która odróżnia „Finocchiona” (ChOG) od innych podobnych produktów na rynku.

Uznaje się zatem, że zmiana ta spełnia warunki określone w art. 53 ust. 2 lit. a)–e) rozporządzenia (UE) nr 1151/2012 i może zostać zakwalifikowana jako nieznaczna.

JEDNOLITY DOKUMENT

„FINOCCHIONA”

Nr UE: PGI-IT-01120-AM01 – 25.7.2017

ChNP ( ) ChOG ( X )

1. Nazwa lub nazwy

„Finocchiona”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Typ produktu

Klasa 1.2. Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)

3.2. Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

Kiełbasa „Finocchiona” ChOG cechuje się zapachem kopru włoskiego, występującym w jej wnętrzu w postaci nasion i (lub) kwiatów, oraz miękką konsystencją plastra, który czasami się kruszy. Plaster ma barwę od mięsistoczerwonej (części chude) do białoróżowej (części tłuste), przy czym części są dobrze wymieszane i nie ma między nimi wyraźnych granic; mogą być widoczne ślady nasion i (lub) kwiatów kopru włoskiego. Zapach jest przyjemny i charakterystyczny, ze względu na wyraźny aromat kopru włoskiego i lekki aromat czosnku; smak jest świeży i apetyczny – nigdy kwaśny. Produkt wykazuje następujące właściwości chemiczne: całkowita zawartość białka: całkowita zawartość białka nie mniej niż 20 %; całkowita zawartość tłuszczu: nie więcej niż 35 %; pH: pomiędzy 5 a 6; aktywność wody (aw): mniejsza lub równa 0,945; sól: nie więcej niż 6 %.

Kiełbasa ma kształt walcowaty, na zewnątrz pokryta jest charakterystycznym nalotem pochodzącym z pleśni, które tworzą się podczas dojrzewania. Rozmiary kawałków: od małych (od 0,5 kg w momencie napełniania osłonki) do większych (maksymalnie 25 kg w momencie napełniania osłonki); produkt wprowadzany jest do obrotu w całości lub krojony w plastry, sprzedawany na wagę lub pakowany próżniowo lub w atmosferze ochronnej, lub pokrojony w plastry, które można zapakować próżniowo lub w atmosferze ochronnej.

3.3. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Racja żywnościowa tuczników jest określona pod względem składu i wykorzystania. Żywienie dzieli się na dwie fazy i opiera się przeważnie na serowarskich produktach ubocznych i produkcji zboża. Pasze dopuszczalne w czasie pierwszej fazy (do 80 kilogramów masy w relacji pełnej) to, w odpowiedniej proporcji, te same, których można używać też w drugim etapie, a także (z tym że zawartość suchej masy zbóż nie powinna być niższa niż 45 %): mączka z koncentratu sojowego; kiszonka kukurydziana; gluten kukurydziany lub pasza z glutenu kukurydzianego; szarańczyn bez ziaren; odpady destylacyjne; tłuszcze o temperaturze topnienia powyżej 36 C; mączka rybna, lizaty białkowe; maślanka. Pasze dozwolone w drugiej fazie tuczu (z tym że zawartość suchej masy zbóż nie powinna być niższa niż 55 % całkowitej masy): zboża, także inne gatunki zbóż o mniejszym znaczeniu, otręby i inne produkty uboczne pochodzące z przetwórstwa zbóż; ziemniaki suszone, kiszonka z prasowanych wysłodków buraczanych, mączka z koncentratu sojowego; mąka słonecznikowa, maniok, melasa, mączka z koncentratu kokosowego lub ziaren kukurydzy, groszek lub inne nasiona roślin strączkowych; suszone wysłodki buraczane bez cukru; mączka sezamowa; makuchy lniane; wytłoki z jabłek i gruszek, skórki winogron i pomidorów regulujące tranzyt jelitowy, suszona mąka z lucerny, drożdże piwne lub torula, tłuszcze o temperaturze topnienia powyżej 40 C; serum mleka; maślanka. Żywienie świń rasy Cinta Senese, hodowanych na wolnym lub półwolnym wybiegu, odbywa się poprzez wypas w lesie lub na terenach niezalesionych, obsianych gatunkami roślin pastewnych i zbożowych. Dozwolone jest też stosowanie codziennych dodatków paszowych stanowiących w przypadku zwierząt starszych niż cztery miesiące część dozwolonej dziennej dawki pokarmowej nie większą niż 3 % masy w relacji pełnej zwierzęcia.

Do przygotowania wyrobu „Finocchiona” ChOG używa się zazwyczaj świeżego mięsa, które nie powinno być w żaden sposób zamrażane, otrzymanego z tusz:

—

tuczników, hodowanych przez co najmniej 9 miesięcy, tak aby osiągnęły dużą masę, a ich mięso nadawało się do produkcji wyrobu „Finocchiona” ChOG, wykazujących określone cechy genetyczne (zazwyczaj wykorzystywane są rasy, takie jak Large White Italiana, Landrace Italiana i Duroc Italiana, lub knury tych ras, lub knury innych ras, lub krzyżówki wybrane ze względu na te same cele genetyczne), tak aby zapewnić utrzymanie, rozkład i skład jakościowy części tłuszczowej mięsa, uzyskanie tusz sklasyfikowanych jako ciężkie do stosowania w granicach odpowiednich głównych klas, oraz osiągnięcie dużej masy i zaawansowanego wieku w momencie uboju: wszystkie wymienione wymogi – łącznie z technikami żywienia zwierząt, opartymi głównie na zbożach – muszą być spełnione, aby zapewnić dojrzewanie i profil organoleptyczny wyrobu „Finocchiona”,

—	świń rasy Cinta Senese, wpisanych do rejestru rasy, hodowanych i ubijanych na wyznaczonym obszarze oraz żywionych zgodnie z tradycją.

3.4. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Etapy produkcji wyrobu „Finocchiona” ChOG, które muszą odbywać się na obszarze geograficznym opisanym w punkcie 4 niniejszego jednolitego dokumentu, to wykrawanie kości i wykrawanie dopuszczonych kawałków mięsa; mielenie, ugniatanie, napełnianie osłonek, suszenie; dojrzewanie.

Mięso otrzymywane ze świń rasy Cinta Senese pochodzi od sztuk hodowanych na obszarze geograficznym opisanym w punkcie 4 niniejszego dokumentu.

3.5. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Aby „Finocchiona” w plastrach w opakowaniu mogła zostać wprowadzona do obrotu, czynności krojenia w plastry i pakowania, także próżniowego lub w atmosferze ochronnej, muszą odbywać się wyłącznie na obszarze produkcji opisanym w punkcie 4 poniżej, pod nadzorem upoważnionego organu kontroli, tak aby zagwarantować jakość produktu, a w szczególności, aby uniknąć zmiany właściwości opisanych w punkcie 3.2.

Zmieszanie drobno roztartych cząstek mięsa chudego i tłustego nadaje plastrom kiełbasy szczególną delikatność, zarówno przy obchodzeniu się z produktem, jak i przy krojeniu w plastry. Przygotowanie wyrobu do krojenia w plastry obejmuje usunięcie jelita, co prowadzi do bezpośredniego odsłonięcia części jadalnej; narażenie na niekontrolowane warunki zewnętrzne przez czas nieokreślony zmienia właściwości produktu, prowadząc do wystąpienia zjawisk utleniania, zmian barwy, nadmiernej utraty wilgoci, wraz z pogorszeniem szczególnej konsystencji plastra oraz wyraźnego, pożądanego składnika zapachowego. Aby zagwarantować i zachować pierwotne właściwości produktu, potrzebni są pracownicy pozostający w specyficznych warunkach oraz w ograniczonym czasie w kontakcie z wyrobem.

Potencjalne przechowywanie produktu przeznaczonego do pokrojenia w plastry przez czas nieokreślony w warunkach odmiennych od ustalonych mogłoby doprowadzić do utrwalenia się właściwości przeciwstawnych i niepożądanych, jak jełczenie, wysychanie, tworzenie się odbiegających od normy pleśni, pęcznienie lub ciemnienie, a także pojawiania się smaków, zapachów i konsystencji innych niż te, które są charakterystyczne dla produktu.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Nazwa „Finocchiona” musi być zapisana wyraźnymi i nieusuwalnymi literami, o kolorach mocno kontrastujących z etykietą, które są wyraźne i większe od wszelkich innych napisów na etykiecie, a w każdym razie nie mniejsze niż 3 mm, a po nazwie musi występować od razu zapis „Indicazione Geografica Protetta” (Chronione Oznaczenie Geograficzne) lub skrót „I.G.P.” (ChOG). Na etykiecie musi zawsze występować wspólnotowe logo ChOG, ewentualnie łącznie z zapisami zgodnymi z rozporządzeniem (WE) nr 628/2008 (3). Na etykiecie dozwolone jest ponadto stosowanie wskazań, które odnoszą się do przedsiębiorstw, nazw, firm, marek prywatnych lub konsorcjów, pod warunkiem że nie mają charakteru zachwalającego i nie wprowadzają w błąd nabywcy/konsumenta. Odwołanie do nazw gospodarstw prowadzących chów świń, z których pochodzą zwierzęta wykorzystane do wytworzenia produktu, dozwolone jest jedynie wtedy, gdy surowiec pochodzi w całości z tych hodowli.

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar produkcji „Finocchiona” ChOG obejmuje cały obszar lądowy Toskanii, z wyjątkiem wysp, odpowiadający obszarowi, gdzie ugruntowała się z czasem produkcja tej charakterystycznej kiełbasy.

5. Związek z obszarem geograficznym

Obszar produkcji wyrobu „Finocchiona” ChOG cechuje się występowaniem strefy górskiej na północy i na wschodzie, która wyznacza jego granice, oraz rozległego obszaru pagórkowatego, obejmującego winnice, obszary zalesione i pastwiska, gdzie prowadzi się hodowlę na wolnym wybiegu, opadający ku nizinom na wybrzeżu po stronie zachodniej.

Tzw. „połownictwo”, czyli sposób organizacji gospodarstw rolnych, który począwszy od lat 70. XX w. zastąpiła w dużej mierze organizacja oparta na własności przedsiębiorców, pozwoliło utrzymać na terytorium hodowlę świń historycznej rasy Cinta Senese – która była zagrożona wyginięciem i niebezpieczeństwo to przezwyciężyła – oraz chów świń ras białych, z których pochodzi surowiec przetworzony w toskańskich wyrobach wędliniarskich, a także przekazywało kolejnym pokoleniom specjalistyczne umiejętności i techniki rzemiosła pozwalające wytwarzać kiełbasę „Finocchiona”. Mięso, wino i powszechna obecność dzikiego kopru włoskiego przyczyniły się do kształtowania gustu właścicieli przedsiębiorstw wędliniarskich, które są z kolei depozytariuszem wypracowanych, rzemieślniczych metod produkcji i przechowują spuściznę w postaci wiekowych technik i zwyczajów, które do dziś stosowane są w zakładach przetwórczych na całym obszarze.

Główna cecha, która odróżnia produkt „Finocchiona” i czyni go wyjątkowym na tle innych wędlin, to wyraźny i wyjątkowy zapach kopru włoskiego, wykorzystywanego w postaci nasion lub kwiatów, oraz miękkość plastrów, które czasami kruszą się przy cięciu. Smak jest świeży i apetyczny – nigdy kwaśny.

Plaster charakteryzuje się masą zawierającą kawałki tłuszczu rozmieszczone w taki sposób, że otaczają one kawałki mięsa i umożliwiają zachowanie przez produkt miękkości, nawet po wydłużonym czasie dojrzewania. Pomiędzy średnio dużymi grudkami tłuszczu i mięsa nie występują wyraźne granice. Plaster ma barwę od mięsistoczerwonej (części chude) do białoróżowej (części tłuste), mogą być ewentualnie widoczne ślady nasion i (lub) kwiatów kopru włoskiego.

„Finocchiona” cieszy się historyczną renomą poświadczoną przez liczne dokumenty. Odnotowali ją w 1875 r. Rigutini i Fanfani w swoim słowniku „Vocabolario della lingua parlata”; wydanie z 1889 r. słownika „Vocabolario degli Accademici della Crusca” wykazuje powiązanie wyrobu „Finocchiona” z terytorium toskańskim, a toskańskie pochodzenie potwierdził też w 1977 r. profesor Italo Ghinelli. „Finocchiona” należy do najpowszechniejszych toskańskich wędlin i regularnie wymieniana jest w cotygodniowych biuletynach opisujących produkty wędliniarskie, publikowanych przez cieszące się uznaniem specjalistyczne pismo o zasięgu ogólnokrajowym.

„Finocchiona” zawdzięcza swoje właściwości różnym powiązaniom pomiędzy środowiskiem Toskanii, skąd pochodzi, a czynnikiem ludzkim, który na przestrzeni wieków wpłynął na ukształtowanie się sposobu jej przygotowania. Do stworzenia wyjątkowego i niezrównanego produktu o ugruntowanej już renomie przyczyniają się następujące aspekty: oryginalny dobór składników – po pierwsze kopru włoskiego, który występuje w wielu przepisach kuchni regionalnej, i który należy do endemicznej flory na terytorium produkcji; niewątpliwe powołanie do zawodu w branży wędliniarskiej, a także konkretna wiedza wykwalifikowanych pracowników posiadających odpowiednie umiejętności wykonywania ręcznie czynności i znających dobrze swoje rzemiosło, będących w stanie wybrać i obrać najlepsze kawałki, sprawdzić, czy część tłusta i chuda są odpowiednio jednorodne, a także stwierdzić, czy wyrób posiada właściwą konsystencję i miękkość. Zastosowanie wina w tradycyjnej metodzie produkcji kiełbasy „Finocchiona” również podkreśla silny związek z obszarem, z którego wina są znane na całym świecie. Wytwarzanie wysokiej klasy produktów mięsnych ze świń rasy Cinta Senese umożliwiło rozprzestrzenienie się na dużą skalę działalności przetwórczej w całym regionie, co z kolei przyczyniło się do jeszcze lepszego scharakteryzowania produktu i umocniło renomę, jaką cieszy się „Finocchiona” wśród konsumentów, jak również związek produktu z Toskanią.

„Finocchiona” to niezbędny składnik typowego talerza wędlin toskańskich, Produkt trafił też już poza granice kraju do wielu państw Europy Środkowej, a także spoza Wspólnoty Europejskiej.

Odesłanie do publikacji specyfikacji produktu

(art. 6 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia)

www.politicheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/3335

(1) Dz.U. L 179 z 19.6.2014, s. 17.

(2) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(3) Dz.U. L 173 z 3.7.2008, s. 3.

		ISSN 1977-1002
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 385

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Rocznik 60 15 listopada 2017

Powiadomienie nr	Spis treśći	Strona
	II Komunikaty
	KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisja Europejska
2017/C 385/01	Komunikat Komisji – Automatyczne zwiększenie autonomicznego kontyngentu taryfowego na podstawie rozporządzenia Rady (UE) 2015/2265	1
2017/C 385/02	Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.8586 – TPC/JSR/UMG/UBE/MR) ( 1 )	2

	III Akty przygotowawcze
	Europejski Bank Centralny
2017/C 385/03 CON/2017/39	Opinia Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 października 2017 r. uziuw sprawie projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 1095/2010 w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych) oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do procedur i organów związanych z udzielaniem zezwolenia kontrahentom centralnym oraz wymogów dotyczących uznawania kontrahentów centralnych z państw trzecich (CON/2017/39)	3
2017/C 385/04 CON/2017/42	Opinia Europejskiego Banku Centralnego z dnia 11 października 2017 r. w sprawie projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 w odniesieniu do obowiązku rozliczania, zawieszania obowiązku rozliczania, wymogów dotyczących zgłaszania, technik ograniczania ryzyka związanego z kontraktami pochodnymi będącymi przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez kontrahenta centralnego, rejestracji repozytoriów transakcji i nadzoru nad nimi, a także wymogów dotyczących repozytoriów transakcji (CON/2017/42)	10

	IV Informacje
	INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisja Europejska
2017/C 385/05	Kursy walutowe euro	16
2017/C 385/06	Zawiadomienie Komisji w sprawie bieżących stóp procentowych od zwracanej pomocy państwa oraz stóp referencyjnych/dyskontowych obowiązujących 28 państw członkowskich od dnia 1 grudnia 2017 r.(Opublikowano zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ( Dz.U. L 140 z 30.4.2004, s. 1 ))	17

Numer porządkowy	Kod CN	Kod TARIC	Opis	Roczna wielkość kontyngentu (w tonach)	Stawka celna w ramach kontyngentu	Okres kontyngentowy
09.2759	ex 0302 51 10	20	Dorsze (Gadus morhua, Gadus ogac, Gadus macrocephalus) i ryby z gatunku Boreogadus saida, z wyłączeniem wątróbek i ikry, świeże, schłodzone lub zamrożone, do przetwarzania (2) (3)	90 000	0 %	1.1.2017–31.12.2017
	ex 0302 51 90	10
	ex 0302 59 10	10
	ex 0303 63 10	10
	ex 0303 63 30	10
	ex 0303 63 90	10
	ex 0303 69 10	10

	V Ogłoszenia
	POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI
	Komisja Europejska
2017/C 385/07	Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.8639 – Cariparma/Caricesena, Carim, Carismi) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej ( 1 )	18
	INNE AKTY
	Komisja Europejska
2017/C 385/08	Publikacja wniosku o zatwierdzenie zmiany nieznacznej zgodnie z art. 53 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	20

	Waluta	Kurs wymiany
USD	Dolar amerykański	1,1745
JPY	Jen	133,29
DKK	Korona duńska	7,4414
GBP	Funt szterling	0,89585
SEK	Korona szwedzka	9,8905
CHF	Frank szwajcarski	1,1643
ISK	Korona islandzka
NOK	Korona norweska	9,5923
BGN	Lew	1,9558
CZK	Korona czeska	25,566
HUF	Forint węgierski	311,97
PLN	Złoty polski	4,2381
RON	Lej rumuński	4,6493
TRY	Lir turecki	4,5477
AUD	Dolar australijski	1,5361
CAD	Dolar kanadyjski	1,4933
HKD	Dolar Hongkongu	9,1645
NZD	Dolar nowozelandzki	1,7092
SGD	Dolar singapurski	1,5978
KRW	Won	1 309,46
ZAR	Rand	16,8932
CNY	Yuan renminbi	7,7950
HRK	Kuna chorwacka	7,5520
IDR	Rupia indonezyjska	15 918,59
MYR	Ringgit malezyjski	4,9259
PHP	Peso filipińskie	60,070
RUB	Rubel rosyjski	70,1633
THB	Bat tajlandzki	38,829
BRL	Real	3,8488
MXN	Peso meksykańskie	22,4266
INR	Rupia indyjska	76,8150


	(1) Tekst mający znaczenie dla EOG.