6.12.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 455/2

Kursy walutowe euro (1)

5 grudnia 2016 r.

(2016/C 455/02)

1 euro =

	Waluta	Kurs wymiany
USD	Dolar amerykański	1,0702
JPY	Jen	122,32
DKK	Korona duńska	7,4396
GBP	Funt szterling	0,84168
SEK	Korona szwedzka	9,8015
CHF	Frank szwajcarski	1,0797
ISK	Korona islandzka
NOK	Korona norweska	8,9840
BGN	Lew	1,9558
CZK	Korona czeska	27,057
HUF	Forint węgierski	313,97
PLN	Złoty polski	4,5005
RON	Lej rumuński	4,5010
TRY	Lir turecki	3,7794
AUD	Dolar australijski	1,4391
CAD	Dolar kanadyjski	1,4240
HKD	Dolar Hongkongu	8,2997
NZD	Dolar nowozelandzki	1,5105
SGD	Dolar singapurski	1,5230
KRW	Won	1 254,48
ZAR	Rand	14,8125
CNY	Yuan renminbi	7,3662
HRK	Kuna chorwacka	7,5356
IDR	Rupia indonezyjska	14 375,46
MYR	Ringgit malezyjski	4,7608
PHP	Peso filipińskie	53,188
RUB	Rubel rosyjski	68,1175
THB	Bat tajlandzki	38,147
BRL	Real	3,7044
MXN	Peso meksykańskie	22,0853
INR	Rupia indyjska	72,9495

(1) Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

6.12.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 455/7

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

(2016/C 455/07)

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

JEDNOLITY DOKUMENT

„MORCILLA DE BURGOS”

Nr UE: ES-PGI-0005-01282 – 21.11.2014

ChNP ( ) ChOG ( X )

1. Nazwa lub nazwy

„Morcilla de Burgos”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Hiszpania

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Rodzaj produktu

Klasa 1.2. Produkty wytworzone na bazie mięsa (podgotowanego, solonego, wędzonego itd.)

3.2. Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

„Morcilla de Burgos” to produkt mięsny otrzymywany przez nadziewanie kiełbasy, a następnie jej gotowanie. Zrobiony jest z następujących podstawowych składników: cebula odmiany „Horcal”, smalec lub łój, ryż, krew, przyprawy i sól.

W skład „Morcilla de Burgos” wchodzą następujące składniki w następujących proporcjach:

—	:	cebula odmiany „Horcal”	:	powyżej 35 %
—	:	ryż	:	od 15 % do 30 %
—	:	krew	:	powyżej 12 %
—	:	smalec lub łój	:	od 10 % do 22 %

Gdy kiełbasa „Morcilla de Burgos” jest już gotowa, ma następujące właściwości morfologiczne i organoleptyczne:

Kształt i wygląd zewnętrzny

Gotowa kiełbasa „Morcilla de Burgos” ma cylindryczny kształt, średnicę od 30 do 100 mm, długość od 150 do 350 mm oraz jest czasami zakrzywiona, w zależności od kształtu użytego jelita. Końce są zszywane lub dokładnie zawiązywane; w tym drugim przypadku zostawia się wystarczającą ilość sznurka, aby zawiesić kiełbasę w celu podsuszenia.

Kształt produktu zależy od kształtu kiełbaśnicy. Jej zewnętrzna barwa waha się od brązowej do odcienia ciemnego brązu przechodzącego w czerń. Kiełbasa krwista nie może być popękana, nie ma żadnych rozdarć w kiełbaśnicy i nie ma również żadnych widocznych śladów pleśni. Kiełbasa jest w dotyku twarda i zwarta.

Barwa i wygląd po przekrojeniu

Po przekrojeniu dominującymi aspektami wyglądu kiełbasy są białe plamki wynikające z obecności ryżu, równomierne rozprowadzenie składników oraz ewentualnie widoczne małe kawałki smalcu. Kolor spoiwa zależy od dopuszczalnych zmian w jego składzie, choć podstawową barwą we wszystkich przypadkach są różne odcienie brązu.

c)	Konsystencja Kiełbasa ma w ustach kruchą konsystencję, przy wyczuwalnej obecności cebuli i pełnych ziaren ryżu, które nie powinny być twarde. Jest lekko tłusta w dotyku.

d)	Aromat i smak Aromaty i smaki cebuli i różnych przypraw powinny być wyczuwalne.

Parametry fizykochemiczne produktu końcowego

—	pH od 6 do 7,

—	wilgotność: od 54 % do 67 %,

—	tłuszcz: od 15 % do 25 % w suchej masie,

—	całkowita zawartość cukrów: ≥ 3,5 % w suchej masie,

—	błonnik: ≥ 2,7 % w suchej masie,

—	zawartość soli: 0,5 % do 2 %.

„Morcilla de Burgos” może być wprowadzana do obrotu w całości, z kiełbaśnicą lub bez niej, w porcjach lub plasterkach, pod warunkiem że jest zapakowana i można ustalić jej pochodzenie.

3.3. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Odmiana cebuli „Horcal” (Allium cepa L). Jest to miejscowa odmiana cebuli o następujących właściwościach: spłaszczony kształt kulisty, średnica co najmniej 80 mm, masa powyżej 100 g, brązowa skórka i miąższ o barwie od białej do lekko zielono-żółtej.

Ryż jest suchy, pełnoziarnisty, japońskich odmian krótkoziarnistych, takich jak „Bahia” lub „Bomba”, należy do klasy „ekstra” i jest przechowywany w higienicznych warunkach. Może być podgotowany.

Zawiera smalec lub łój. Przechowywanie w stanie zamrożenia lub schłodzenia w temperaturze poniżej 4 °C.

Krew owcza, krowia lub świńska.

Sól (sól stołowa).

Przyprawy. Podstawową przyprawą jest pieprz czarny. Opcjonalnie można użyć paprykę, oregano, kmin rzymski, goździki, czosnek, cynamon, kminek zwyczajny, pietruszkę i anyż. Do momentu użycia trzyma się je, odpowiednio przechowując, w suchym miejscu.

Kiełbaśnica: czysta, dobrze zakonserwowana oraz w dobrym stanie.

3.4. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Wszystkie etapy przygotowania i produkcji „Morcilla de Burgos” muszą się odbywać na wyznaczonym obszarze; należą do nich następujące czynności:

—	przygotowanie smalcu lub łoju oraz cebuli,

—	mieszanie składników,

—	nadziewanie kiełbaśnic,

—	gotowanie i wietrzenie krwistych kiełbas.

3.5. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

—

3.6. Szczegółowe przepisy dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Na etykietach handlowych każdego zarejestrowanego przedsiębiorstwa muszą być umieszczone słowa: chronione oznaczenie geograficzne „Morcilla de Burgos”.

Produkt chroniony jest wysyłany z numerowaną etykietą zawierającą przynajmniej określenie „Morcilla de Burgos” oraz logo chronionego oznaczenia geograficznego.

Poniżej przedstawiono znak logo chronionego oznaczenia geograficznego:

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Wyznaczony obszar geograficzny obejmuje całą prowincję Burgos.

5. Związek z obszarem geograficznym

Reputacja „Morcilla de Burgos” jest jednym z dowodów na związek produktu z obszarem geograficznym.

Niewiele jest spisanych informacji na temat „Morcilla de Burgos”, gdyż przez wiele stuleci gospodarski ubój trzody chlewnej i produkcja „Morcilla de Burgos” odbywały się w rodzinnych gospodarstwach rolnych, a różne przepisy na jej wytwarzanie były przekazywane ustnie z pokolenia na pokolenie. Począwszy od drugiej połowy XX w. popularne stały się kuchnie regionalne i opublikowano wiele książek na temat gastronomii, w których znalazły się wzmianki na ten temat i których celem było wskrzeszenie tych kulinarnych skarbów i zwrócenie na nie uwagi.

Od wieków ubój trzody chlewnej odbywał się w Burgos w zimie. Była to głęboko zakorzeniona tradycja rodzinna, praktykowana na niewielką skalę. Produkty z uboju trzody chlewnej obejmowały świeże mięso i smaczne kiełbasy, które pomagały wyżywić całą rodzinę przez resztę roku. „Morcilla de Burgos” była interesująca pod tym względem, że zawierała krew, tłuszcz i jelita świń.

Pierwsza pisemna wzmianka o „Morcilla de Burgos” pochodzi z 1928 r., kiedy to znany hiszpański lekarz weterynarii z początku XX w. Cesáreo Sanz Egaña, wspominał „o mielonej kiełbasie krwistej wytwarzanej we wsiach [prowincji] Burgos, o charakterystycznej wysokiej zawartości cebuli, a także zwierającej ryż, krew, tłuszcz i przyprawy, na przykład pieprz, paprykę i anyż”. Fakt, że Sanz Egaña wspomina o tym produkcie w podręczniku technicznym wskazuje, że produkt już w owym czasie zdobył zasłużoną sławę i prestiż. „Morcilla de Burgos” powstała po pewnym czasie od pojawienia się ryżu w regionie Burgos. W XV w., ze względu na swoje strategiczne położenie w obrębie Hiszpanii, Burgos stał się jednym z najbardziej aktywnych ośrodków handlu, co ułatwiło przywóz ryżu z Walencji. Sądzi się, że ryż został dodany do kiełbasy „Morcilla de Burgos” w reakcji na potrzebę zwiększenia produkcji, przedłużenia jej trwałości oraz po to, aby kiełbasa sprawiała wrażenie twardszej i bardziej gładkiej.

W gminnych archiwach Burgos znajduje się pierwszy wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż „Morcilla de Burgos” pochodzący z 1908 r. Liczba takich wniosków rosła, począwszy od lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX w.

W drugiej połowie XX w. w wyniku usprawnienia transportu towarów i dużej migracji ludności wiejskiej do miast „Morcilla de Burgos” przekroczyła granice prowincji, a jej sława dotarła do wszystkich zakątków Hiszpanii. Wzmianki o „Morcilla de Burgos” stały się częstsze, zwłaszcza w przewodnikach turystycznych i książkach kucharskich, potwierdzając tym samym, że opisywany produkt jest jednym z charakterystycznych specjałów prowincji. Wśród wspomnianych publikacji znalazły się:

—	Enciclopedia de la carne: producción, comercio, industria, higiene. [Encyklopedia mięsa: produkcja, handel, przemysł, higiena], wyd. Espasa-Calpe, Madryt. Sanz Egaña, C., 1948.

—

El trasfondo antropológico de la cocina castellano-leonesa [Antropologiczne pochodzenie kuchni Kastylii-Leon], Libro de la gastronomía de Castilla y León [Książka gastronomii Kastylii-Leon]. Ministerstwo Edukacji i Kultury, Rząd Wspólnoty Autonomicznej Kastylia-Leon, Valladolid. Jiménez Lozano, 1986.

—	Embutidos (Alimentos de España) [Kiełbasy peklowane (Żywność Hiszpanii)]. El País Aguilar, Madryt. Arrate, B., 1992.

—	Cocina y gastronomía de Castilla y León [Żywność i gastronomia Kastylii-Leon]. Ediciones Pirámide, Madryt. Fernández de Alperi, S., 1995.

—	Libro práctico de la chacinería en casa [Praktyczny podręcznik wytwarzania kiełbasy w domu]. Ediciones Altosa, Madryt. Díaz, R., 1999.

—	Cocina Burgalesa Actual. Cocineros, Restaurantes y Artistas de Burgos 2011–2012 [Współczesna kuchnia Burgos – szefowie kuchni, restauracje i rzemieślnicy Burgos, 2011–2012]. Javier Cano Hernán. Revista Siburita, 2011.

Warto podkreślić, co Díaz Yubero (1998) mówi o tym produkcie w swoim opracowaniu Sabores de España [Smaki Hiszpanii]: „…kiełbasa krwista jest skromną, ale niezwykle smakowitą kiełbasą. Najlepsze kiełbasy krwiste w Hiszpanii pochodzą z Burgos i są wytwarzane ze świńskiej krwi”.

Produkcja „Morcilla de Burgos” jest historycznie związana z gospodarskim ubojem trzody chlewnej. W XX w. zaczęto produkować „Morcilla de Burgos” w kuchniach przemysłowych i fabrykach przy użyciu tradycyjnych metod i według przepisów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Nie odbiło się to negatywnie na jakości; w rzeczywistości stało się odwrotnie, gdyż produkt poddano kontroli czystości i higieny, co zapewniło optymalne warunki do jego spożycia. Dzięki mechanizacji procesu produkcji kiełbas krew jest dostarczana przez autoryzowane rzeźnie. Większość rzeźni w prowincji Burgos prowadzi ubój kilku różnych rodzajów zwierząt rzeźnych, a krew z tych różnych zwierząt nie jest przechowywana oddzielnie, więc „Morcilla de Burgos” może być wytwarzana przy użyciu krwi świńskiej, owczej lub bydlęcej przy jednoczesnym zachowaniu końcowej jakości produktu w każdym przypadku.

„Morcilla de Burgos” wykazuje szczególne właściwości odróżniające ją od kiełbas krwistych produkowanych w innych częściach Hiszpanii. Właściwości te wynikają z korzystania z odmiany cebuli „Horcal”. Zgodnie z tradycją dotyczącą uboju zwierząt, która jest przekazywana ustnie z pokolenia na pokolenie i utrzymuje się w wielu wsiach aż do dnia dzisiejszego, najlepszą cebulą do produkcji kiełbasy krwistej jest odmiana regionalna zwana „Horcal”, określana również jako matancera („rzeźnik”) lub de matanza („rzeźnicka”) ze względu na jej ścisły związek z tą działalnością, biorąc pod uwagę, że zbiera się ją jesienią i na początku zimy, co zbiega się w czasie z porą uboju. Cebula ta jest tradycyjnie uprawiana w dolinach głównych rzek przecinających prowincję Burgos, tj. Pisuerga, Arlanzón, Arlanza i Duero, oraz na bardziej odosobnionych terenach w dorzeczu rzeki Ebro.

Wspomniany rodzaj cebuli został opisany przez José Lópeza y Camuñasa (1854 r.) i Sanza Egana (1948 r., 1949 r.) w kontekście produkcji kiełbasy krwistej. Według José Lópeza y Camuñasa, autora wielu książek kucharskich z tego okresu, aby zrobić kiełbasę krwistą z użyciem cebuli, „sieka się kilka słodkich cebul Horcal, umieszcza je na kawałku bladego płótna i pozostawia na noc; na krótko przed zrobieniem kiełbasy krwistej bierze się cebulę z tkaniny bez jej dotykania, umieszcza w posolonej wodzie i gotuje, a po jej wyjęciu zostawia się cebulę, aby przez chwilę obciekła”.

Ten rodzaj cebuli jest używany w „Morcilla de Burgos”, ponieważ jest słodka, łatwo ją posiekać oraz charakteryzuje się wysoką zawartością błonnika i wody (prawie 92 %) i wysoką zdolnością utrzymywania wody. Ponadto wspomniana cebula, ze względu na białą barwę, jest zdecydowanie mniej widoczna w produkcie końcowym niż inne rodzaje cebuli.

Cebula „Horcal” w kiełbasie „Morcilla de Burgos” ma bezpośredni wpływ na trzy fizykochemiczne aspekty produktu — pH, całkowitą zawartość cukrów oraz błonnik pokarmowy całkowity (TDF), a ponadto wpływa na ilość i stężenie zawartych w nim lotnych związków, w szczególności związków siarki, które nadają kiełbasie szczególny aromat i ostry smak, co pozwala na odróżnienie jej od innych kiełbas krwistych z ryżem wytwarzanych w Hiszpanii.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 6 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia)

http://www.itacyl.es/opencms_wf/opencms/informacion_al_ciudadano/calidad_alimentaria/4_condiciones_DOP/index.html

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

6.12.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 455/11

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

(2016/C 455/08)

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

JEDNOLITY DOKUMENT

Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2)

„WEST WALES CORACLE CAUGHT SEWIN”

Nr WE: UK-PGI-0005-01180 – 12.11.2013

ChOG ( X ) ChNP ( )

1. Nazwa

„West Wales Coracle Caught Sewin”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Zjednoczone Królestwo

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Rodzaj produktu

Klasa 1.7: Świeże ryby, małże i skorupiaki oraz produkty wytwarzane z nich

3.2. Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

„West Wales Coracle Caught Sewin” to nazwa ryb z gatunku Salmo trutta (pol. troć wędrowna), które zostały złowione przy użyciu tradycyjnej walijskiej metody połowów z lekkich łodzi zwanych koraklami.

Świeże „West Wales Coracle Caught Sewin” mają jasnosrebrną barwę oraz liczne czarne cętki rozmieszczone powyżej i poniżej linii bocznej. Mięso troci wędrownej jest jędrne, o zwartej konsystencji i charakteryzuje się świeżym rybim zapachem; ma charakterystyczny bladoróżowy kolor, aczkolwiek może się on nieznacznie różnić, gdy ryby żerują wyłącznie na morzu, a dieta morska zmienia zabarwienie mięsa.

„West Wales Coracle Caught Sewin” są wyjątkowe, ponieważ są poławiane w dolnym biegu i wodach pływowych tuż po tym, jak wpływają do rzeki z morza. Oznaką „świeżości” jest to, że podczas patroszenia często znajdowane są elementy morskiej diety, takie jak dobijaki. Ryby są świeże, o jędrnym mięsie i rozwiniętych mięśniach najwyższej jakości, czemu zawdzięcza się zwartą konsystencję. Mają one wyraźnie wydłużony, smukły kształt, a dzięki swoim długim wędrówkom w morzu i wysokiej jakości morskim żerowiskom nie magazynują nadmiernie tłuszczu. Ogólnie kształt i wielkość „West Wales Coracle Caught Sewin” mogą być różne, ponieważ są to zwierzęta żyjące na wolności. „Wales Coracle Caught Sewin” nie zawierają żadnych sztucznych dodatków ani barwników.

Masa minimalna „West Wales Coracle Caught Sewin” wynosi 1 kg, a maksymalna 10 kg. „West Wales Coracle Caught Sewin” powinny mieć doskonałe cętkowanie, a ich ogon, płetwy i głowa powinny być pozbawione zniekształceń. Ryby są okrągłe i dość masywnie zbudowane. Rozwidlenie płetwy ogonowej jest zwykle kwadratowe lub wypukłe. Nasada ogona jest szeroka, a górna szczęka wykracza poza tylną krawędź oka. W trakcie połowów koraklami „West Wales Coracle Caught Sewin” są poławiane pojedynczo, a nie grupowo, i dlatego ryba nie jest tak podatna na uszkodzenia mięsa i zniekształcenia, do których często dochodzi w przypadku troci hodowlanych lub ryb morskich złowionych przy pomocy sieci dryfujących. Ma to pozytywny wpływ na walory smakowe „West Wales Coracle Caught Sewin”, których nienaruszone mięso jest jędrne, a jego konsystencja zwarta.

Po ugotowaniu „West Wales Coracle Caught Sewin” ma miękki, subtelny, charakterystyczny „maślany” smak z lekko „orzechową” nutą oraz wyjątkowy (miękki i czysty), świeży aromat.

„West Wales Coracle Caught Sewin” sprzedaje się przede wszystkim w całości i głównie świeżo złowione, chociaż można je też sprzedawać w stanie zamrożonym.

3.3. Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

—

3.4. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

—

3.5. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Połowy „West Wales Coracle Caught Sewin” należy prowadzić przy użyciu tradycyjnych łodzi zwanych koraklami podczas sezonu połowów tego gatunku, który różni się w zależności od tego, w której z 3 rzek w zachodniej Walii prowadzi się te połowy:

—	Tywi: 1 marca – 31 lipca,

—	Teifi: 1 kwietnia – 31 sierpnia,

—	Taf: 1 marca – 31 lipca.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp.

—

3.7. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

—

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar geograficzny to wymienione poniżej części rzek Tywi, Taf i Teifi w zachodniej Walii:

Rzeka Tywi

W tej części, która leży między wyobrażoną linią przebiegającą bezpośrednio przez rzekę Tywi od przepompowni kolejowej w pobliżu starych zakładów metalowych, zgodnie z systemem British National Grid (NGR) mniej więcej na wysokości południka SN 420205 a wyobrażoną linią przecinającą rzekę Tywi mniej więcej na wysokości południka SN 394137 (NGR).

Rzeka Teifi

W tej części rzeki, która leży między mostem Cardigan a mostem Llechryd.

Rzeka Taf

W części leżącej między głównym mostem drogowym na drodze A477 pomiędzy Carmarthen a Pembroke oraz około 1,6 km w dół rzeki do wyobrażonej linii przecinającej rzekę Taf między punktem Wharley a punktem Ginst.

5. Związek z obszarem geograficznym

5.1. Specyfika obszaru geograficznego

Walijska troć wędrowna (sewin) stanowi szczep genetyczny ryby dostosowanej do warunków lokalnych, która rośnie szybciej i żyje dłużej niż trocie z innych regionów. Charakteryzuje się masą większą niż średnia oraz zdolnością do odbycia tarła w następujących po sobie latach. Przez Walię płyną niektóre z najbardziej produktywnych pod względem produkcji troci wędrownej rzek na Wyspach Brytyjskich. Na przestrzeni ostatnich 5 lat w rankingu 30 najbardziej obfitujących w troć wędrowną rzek w Walii rzeka Tywi utrzymywała się na pierwszym, a rzeka Teifi na drugim miejscu. Wody w rzekach Taf, Tywi i Teifi są bardzo wysokiej jakości i są regularnie monitorowane, a ich stan jest rejestrowany przez organizację Natural Resources Wales. Źródła wszystkich 3 rzek leżą w Górach Kambryjskich lub Wzgórzach Preseli na obszarach wiejskich, na których przeważają użytki zielone i brak jest przemysłu. Zarówno rzeka Tywi, jak i Teifi zostały zaklasyfikowane jako obszary specjalnej ochrony na mocy dyrektywy siedliskowej. Poziom zanieczyszczenia wspomnianych trzech rzek jest bardzo niski, przyznano im status „klasy A”, co oznacza, że rzeki mają „ekosystemy naturalne i bardzo dobre łososiowe i karpiowe łowiska”. Wysoka jakość wód rzecznych przyczynia się do wielkości, doskonałego stanu i nieskazitelnego cętkowania troci wędrownej poławianej przy pomocy korakli.

Charakterystyczne dla Walii połowy przy pomocy korakli stanowią tradycyjną metodę połowu ryb wędrownych i są jedyną dozwoloną metodą połowu w tych rzekach, w których mogą być poławiane i na których mogą być sprzedawane trocie wędrowne. Jest to prastara metoda, której istnienie udokumentowano w XI wieku (oraz wcześniej), a która przetrwała do XXI wieku i pozostaje „żywą tradycją”. Chociaż korakle były kiedyś powszechnie stosowane w całej Walii, obecnie są one używane wyłącznie na rzekach Taf, Tywi i Teifi. Te rzeki są jedynymi miejscami w Europie, gdzie połowy koraklami (z wykorzystaniem korakli specjalnego typu) są wciąż praktykowane. Jeden z rybaków prowadzących połowy koraklami na rzece Tywi pochodzi z rodziny, która zajmuje się tego rodzaju połowami od ponad 300 lat. Walijskie korakle to małe, owalne łodzie z deską pośrodku służącą jako siedzenie. Są one wytwarzane ręcznie z jesionu i wierzby i mają konstrukcję plecioną. Każdy korakl może pomieścić jednego rybaka i napędzany jest jednym wiosłem. Prowadzenie połowów za pomocą walijskich korakli polega na tym, że para korakli płynie równolegle, ciągnąc zawieszoną pomiędzy nimi sieć. Połowy prowadzi się głównie nocą, żeby trocie wędrowne nie zobaczyły cienia łodzi lub zbliżającej się do nich sieci. Połowy walijskimi koraklami są ściśle uregulowane przepisami zezwalającymi na prowadzenie tych połowów wyłącznie w dolnym biegu i wodach pływowych tych rzek. Linie rozgraniczające są określone w regulaminach rybackich. Wszyscy walijscy rybacy prowadzący te połowy muszą posiadać zezwolenie, a sieci do połowów koraklami są objęte prawodawstwem.

Trocie wędrowne płyną na tarlisko korytem rzeki wzdłuż jej brzegów. Rybacy poławiający koraklami posiedli tę wiedzę na przestrzeni wieków. Sieć jest ciągniona po dnie rzeki, obciążona ołowianymi ciężarkami. W sieć łowi się ryby płynące w nurcie do wysokości 18 cali nad dnem rzeki, natomiast ryby płynące powyżej tej wysokości nie zostają schwytane. Kluczową umiejętnością związaną z połowami koraklami i produkcją sieci rybackich do tych połowów jest znajomość unikalnego systemu rozmieszczania ciężarków ołowianych przyczepianych do sieci, w odniesieniu do ich liczby i masy. System ten jest skomplikowany i opiera się na ciągu Fibonacciego, który jest ciągiem liczb naturalnych. Systemu tego rybacy uczą się w praktyce, a stosowanie go jest umiejętnością przekazywaną z pokolenia na pokolenie.

Prowadzenie połowów troci wędrownej, w celu sprzedaży, w inny sposób niż za pomocą korakli jest nielegalne. Ułatwia to monitorowanie i zapewnia identyfikowalność wszystkich złowionych osobników „West Wales Coracle Caught Sewin”.

Sezon połowów wędami (wyłącznie w celach sportowych) rozpoczyna się i kończy później niż sezon połowów koraklami.

Trocie wędrowne złowione na wędy narażone są na kontakt z błotem i mułem rzecznym przez dłuższy czas, co sprawia, że ryby mają bardziej ziemisty smak, a mięso zmienia kolor pod wpływem spadających do wody liści, kiedy ryby leżą biernie w zagłębieniach rzeki. Ta bierność powoduje uszczuplenie zgromadzonych przez nie rezerw.

5.2. Specyfika produktu

„West Wales Coracle Caught Sewin” to ryby wędrowne, które mogą żyć w słodkiej wodzie rzek oraz w morzach. Cykl życia troci wędrownej rozpoczyna się w rzekach Teifi, Taf i Tywi; potem ryby migrują do morza, gdzie żerują i rosną, a następnie wracają do tej samej rzeki na tarło. Mięśnie ryb żyjących na wolności są bardziej rozwinięte niż mięśnie ryb hodowlanych z powodu odległości pokonywanej w trakcie migracji i wysokiej jakości żerowisk na morzu. Ryby odżywiają się w trakcie pobytu na morzu i to tam właśnie gromadzą swoje rezerwy energetyczne.

Dzięki rozwiniętym w trakcie wędrówek migracyjnych mięśniom mięso ryb jest zwarte i jędrne, bez nadmiaru tłuszczu. Te właściwości zostają zachowane dzięki metodzie połowów, która gwarantuje, że ryby zostały złowione w najlepszym momencie, zaraz po wpłynięciu do rzeki w jej dolnym biegu i wodach pływowych, zanim staną się one w charakterystyczny sposób bierne w środowisku rzecznym, a ich rezerwy tłuszczu zostaną uszczuplone. Dzięki temu „West Wales Coracle Caught Sewin” ma miękki, subtelny, charakterystyczny „maślany” smak z lekko „orzechową” nutą oraz wyjątkowy (miękki i czysty), świeży aromat, a jego mięso jest jędrne, o gęstej konsystencji.

Sieci do połowów koraklami mają selektywny rozmiar oczek, nie mniejszy niż 10 cm, co oznacza, że mniejsze trocie mogą uciec: zapewnia to zrównoważony charakter połowów koraklami. Przy użyciu węd poławia się mniejsze ryby.

5.3. Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

Podstawą do złożenia wniosku o ChOG są właściwości produktu o wyjątkowej jakości wynikające z:

—	jakości słodkiej wody, gdzie ryby się rodzą i do której wracają w celach rozrodu,

—	dystansu, jaki muszą pokonać w trakcie migracji na morzu,

—	wysokiej jakości morskich żerowisk. Ryby odżywiają się w trakcie pobytu w morzu i to tam właśnie gromadzą swoje rezerwy energetyczne w postaci białka w tkance mięśniowej;

—

faktu, że połowy koraklami są tradycyjną metodą połowów, w trakcie której ryby są poławiane pojedynczo w doskonałej kondycji, tuż po tym jak wpływają do rzeki z morza, zanim ich zasoby energetyczne ulegną uszczupleniu. Oznaką „świeżości” jest to, że podczas patroszenia „West Wales Coracle Caught Sewin” często znajdowane są elementy morskiej diety, takie jak dobijaki.

Wymienione powyżej czynniki sprawiają, że ryby są świeżym, nieskazitelnym produktem o jędrnym mięsie i rozwiniętych mięśniach najwyższej jakości, dzięki czemu ich mięso ma zwartą konsystencję, a mięśnie wysoką zawartość białka i oleju bez nadmiaru tłuszczu. Cechy te znajdują odzwierciedlenie w jakości spożywanych ryb, których nienaruszone mięso jest jędrne, a jego konsystencja zwarta i które po ugotowaniu ma miękki, subtelny, charakterystyczny „maślany” smak z lekko „orzechową” nutą oraz wyjątkowy (miękki i czysty), świeży aromat.

Chociaż walijskie korakle były kiedyś powszechnie stosowane w całej Walii, obecnie są one używane wyłącznie na trzech głównych rzekach zachodniej Walii: Taf, Tywi i Teifi. Jedna z rodzin prowadzi połowy koraklami na rzece Tywi od ponad 300 lat.

Połowy koraklami są tradycją walijską, która sięga XIX w. W jej zakres wchodzi wiele umiejętności, które były przekazywane z pokolenia na pokolenie, takich jak wytwarzanie korakli i sieci, znajomość obszarów pływowych i umiejętność czytania rzeki, z uwzględnieniem wszystkich warunków, takich jak głębokość wody (w zależności od wysokości przypływu), pływy i wiatr. Połowy koraklami wymagają ogromnych umiejętności i precyzji w sterowaniu i nawigacji przy jednoczesnym utrzymywaniu prawidłowej pozycji sieci i utrzymywaniu się na powierzchni. Umiejętności rybaków muszą być tym większe, że połowy koraklami odbywają się głównie nocą. Walijskie korakle są wytwarzane ręcznie z jesionu i wierzby i mają konstrukcję plecioną. Chociaż koncepcja i metody wytwarzania korakli pozostały niezmienione na przestrzeni wieków, to dzięki opracowaniu nowych materiałów w produkcji korakli stosuje się obecnie kaliko, płótno i włókna szklane.

„West Wales Coracle Caught Sewin” jest wysokiej jakości produktem i symbolem walijskiej żywności i kultury gastronomicznej, wykorzystywanym przez wielu szefów kuchni i znawców sztuki kulinarnej. W sezonie połowów koraklami ryby regularnie pojawiają się jako produkt sezonowy w jadłospisach renomowanych lokalnych restauracji i są bardzo pożądane zarówno przez lokalnych mieszkańców, jak i turystów. „West Wales Coracle Caught Sewin” są często sprzedawane do uznanych punktów gastronomicznych w Londynie i w całym Zjednoczonym Królestwie. „West Wales Coracle Caught Sewin” jest obecnie sprzedawany w części spożywczej domów towarowych Harrods oraz Fortnum & Mason w Londynie.

Andrew Luck – szef lokalnej kuchni w okolicach rzeki Tywi:

„Jestem kucharzem i fascynuje mnie widok pierwszych, świeżych ryb »West Wales Coracle Caught Sewin« złowionych w danym sezonie z korakli w zachodniej Walii. »West Wales Coracle Caught Sewin« to ryba, którą kucharze mogą wspaniale wykorzystać w kuchni nie tylko ze względu na jej unikalny, świeży smak i zwartą konsystencję, ale także ze względu na związaną z nią historię i tradycję.

To przyjemność oferować w karcie taką rybę i przy tym dokładnie wiedzieć, skąd ten produkt pochodzi. »West Wales Coracle Caught Sewin« to ryba o wyjątkowej jakości, która wędzona czy gotowana może pokazać swoją prawdziwą różnorodność.”

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 (3))

https://www.gov.uk/government/publications/protected-food-name-west-wales-coracle-caught-sewin-pgi

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2) Zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych.

(3) Zob. przypis 2.

		ISSN 1977-1002
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 455

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Tom 59 6 grudnia 2016

Powiadomienie nr	Spis treśći	Strona
	II Komunikaty
	KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisja Europejska
2016/C 455/01	Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.8226 – TowerBrook Capital Partners/Van Dijk Educatie Beheer) ( 1 )	1

	IV Informacje
	INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisja Europejska
2016/C 455/02	Kursy walutowe euro	2
2016/C 455/03	Streszczenie decyzji Komisji Europejskiej w sprawie zezwoleń na wprowadzanie do obrotu lub na stosowanie substancji wymienionych w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (opublikowane na podstawie art. 64 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006) ( 1 )	3
2016/C 455/04	Streszczenie decyzji Komisji Europejskiej w sprawie zezwoleń na wprowadzanie do obrotu lub na stosowanie substancji wymienionych w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (opublikowane na podstawie art. 64 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006) ( 1 )	4
2016/C 455/05	Streszczenie decyzji Komisji Europejskiej w sprawie zezwoleń na wprowadzanie do obrotu lub na stosowanie substancji wymienionych w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (opublikowane na podstawie art. 64 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006) ( 1 )	5

	V Ogłoszenia
	POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI
	Komisja Europejska
2016/C 455/06	Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7982 – Abbott Laboratories/Alere) ( 1 )	6
	INNE AKTY
	Komisja Europejska
2016/C 455/07	Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	7
2016/C 455/08	Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	11


	(1) Tekst mający znaczenie dla EOG