11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/3

Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka

(Sprawa C-160/16)

(2016/C 251/04)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i K. Talabér-Ritz)

Strona pozwana: Republika Grecka

Żądania strony skarżącej

—

Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie przedkładając sprawozdania dotyczącego optymalnego pod względów kosztów poziomu przewidzianego w art. 5 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE (1) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, uzupełnionej rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 244/2012 (2) z dnia 16 stycznia 2012 r., które ustanawia ramy metodologii porównawczej do celów obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie tego przepisu;

—	obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W dniu 18 marca 2016 r. Komisja Europejska wniosła skargę przeciwko Republice Greckiej, wnosząc do Trybunału o stwierdzenie, że Republika Grecka, nie przedkładając sprawozdania dotyczącego optymalnego pod względów kosztów poziomu przewidzianego w art. 5 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, uzupełnionej rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 244/2012 z dnia 16 stycznia 2012 r., które ustanawia ramy metodologii porównawczej do celów obliczania optymalnego pod względem kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie tego przepisu.

W swojej skardze Komisja utrzymuje, że mimo powtarzających się wezwań z jej strony władze greckie nie przedłożyły jeszcze ostatecznego sprawozdania dotyczącego optymalnego pod względów kosztów poziomu wymagań minimalnych dotyczących charakterystyki energetycznej budynków i elementów budynków z zastosowaniem ram metodologii porównawczej ustalonych w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 244/2012 oraz że w związku z tym zachodzi naruszenie art. 5 ust. 2 dyrektywy 2010/31/UE.

(1) Dz.U. L 153 z 18.6. 2010, s. 13.

(2) Dz.U. L 81 z 21.3.2012, s. 18.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – E/Subdelegación del Gobierno en Álava

(Sprawa C-193/16)

(2016/C 251/05)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca wnosząca odwołanie: E

Druga strona postępowania: Subdelegación del Gobierno en Álava

Pytania prejudycjalne

Czy wnoszący apelację, skazany na karę 12 lat pozbawienia wolności za popełnienie kolejnych przestępstw niegodziwego traktowania dzieci, stanowi rzeczywiste i aktualne zagrożenie dla porządku publicznego w świetle art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE (1), jeżeli uwzględnić fakt, że przebywa on w zakładzie karnym i po odbyciu lat sześciu pozostaje mu do odbycia jeszcze kilka lat, zanim zostanie zwolniony?

(1) Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77, – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 5 s. 46).

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włocohy) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – Comune di Corridonia/Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente

(Sprawa C-196/16)

(2016/C 251/06)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Comune di Corridonia

Strona pozwana: Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente

Pytanie prejudycjalne

Czy w świetle art. 191 TFUE i art. 2 dyrektywy 2011/92/UE (1) z prawem Unii zgodne jest przeprowadzenie postępowania w przedmiocie kontroli podlegania ocenie oddziaływania na środowisko (i ewentualnie samej oceny oddziaływania na środowisko) po wybudowaniu instalacji, w wypadku gdy sąd krajowy stwierdził nieważność zezwolenia z powodu niepoddania przedsięwzięcia kontroli w zakresie podlegania ocenie oddziaływania na środowisko, wobec wyłączenia tej kontroli przez przepisy krajowe sprzeczne z prawem Unii?

(1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26, s. 1).

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/5

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 8 kwietnia 2016 r. – Comune di Loro Piceno i in./Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente

(Sprawa C-197/16)

(2016/C 251/07)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Comune di Loro Piceno, Marcello Bartolini, Filippo Bruè, Sergio Forti, Stefano Piatti, Gaetano Silvetti, Gianfranco Silvetti, Rocco Tirabasso, Sante Vagni, Albergo Ristorante Le Grazie Sas di Forti Sergio & Co., Suolificio Elefante Srl, Suolificio Roxy Srl, Aldo Alessandrini

Strona pozwana: Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente

Pytanie prejudycjalne

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/6

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2016 r. – Marco Tronchetti Provera SpA i in./Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

(Sprawa C-206/16)

(2016/C 251/08)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Marco Tronchetti Provera SpA, Antares European Fund Limited, Antares European Fund II Limited, Antares European Fund LP, Luca Orsini Baroni, UniCredit SpA, Lauro Sessantuno SpA

Strona pozwana: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

Pytanie prejudycjalne

Czy prawidłowemu zastosowaniu art. 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2004/25/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia, w świetle ogólnych zasad ustanowionych w art. 3 ust. 1 tej samej dyrektywy, jak i prawidłowemu zastosowaniu przyjętych w prawie europejskim ogólnych zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności, racjonalności, przejrzystości i niedyskryminacji, sprzeciwia się uregulowanie prawa krajowego, takie jak zawarte w art. 106 ust. 3 lit. d) pkt 2 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. (tekst jednolity wszystkich przepisów o pośrednictwie finansowym zgodnie z art. 8 i 21 ustawy nr 52 z dnia 6 lutego 1996 r.) ze zmianami, i w art. 47 octies uchwały Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob) nr 11971 z dnia 14 maja 1999 r. (rozporządzenie wykonawcze do decreto legislativo nr 58 z dnia 24 lutego 1998 r. w przedmiocie uregulowania dotyczącego emitentów) ze zmianami, w zakresie, w jakim przywołane przepisy upoważniają Consob do podwyższenia oferty przejęcia, o której mowa we wspomnianym art. 106, w sytuacji kiedy „miała miejsce zmowa pomiędzy oferentem lub osobami, które działają z nim w porozumieniu, a jednym lub kilkoma zbywcami”, bez określenia konkretnych zachowań, które stanowią taki przypadek, a zatem bez wyraźnego wskazania okoliczności i kryteriów, przy wystąpieniu których Consob jest uprawniona do skorygowania ceny oferty przejęcia poprzez jej podwyższenie?

(1) Dz.U. L 142, s. 12.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia provincial de Tarragona, wydział czwarty (Hiszpania) w dniu 14 kwietnia 2016 r. – Ministerio Fiscal

(Sprawa C-207/16)

(2016/C 251/09)

Język postępowania: hiszpański

Sąd odsyłający

Audiencia provincial de Tarragona, wydział czwarty

Strona w postępowaniu głównym

Ministerio Fiscal

Pytania prejudycjalne

Czy można określić wystarczającą wagę przestępstwa, jako kryterium uzasadniające ingerencję w prawa podstawowe uznane w art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1), jedynie ze względu na karę grożącą za przestępstwo będące przedmiotem dochodzenia, czy też jest ponadto konieczne wskazanie w bezprawnym zachowaniu szczególnego niekorzystnego skutku dla indywidualnych lub publicznych dóbr prawnych?

W danym przypadku, gdyby określenie wagi przestępstwa jedynie w zależności od kary, która może zostać nałożona, było zgodne z podstawowymi zasadami Unii zastosowanymi przez Trybunał w wyroku z dnia 8 kwietnia 2014 r. [w sprawach połączonych C-293/12, Digital Rights Ireland i C-594/12, Seitlinger i in.] jako kryteria ścisłej kontroli dyrektywy (2), jaka powinna być dolna granica tej kary? Czy ta dolna granica jest zgodna z granicą ustaloną w sposób ogólny na trzy lata pozbawienia wolności?

(1) Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. C 326, s. 391).

(2) Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54).

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Torino (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Bimotor SpA/Agenzia delle Entrate - Direzione Provinciale di Torino

(Sprawa C-211/16)

(2016/C 251/10)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Commissione Tributaria Provinciale di Torino

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: Bimotor SpA

Druga strona postępowania: Agenzia delle Entrate - Direzione Provinciale di Torino

Pytania prejudycjalne

Czy przepisy wspólnotowe dotyczące VAT (szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r., zmieniona dyrektywą 2002/38/WE (2) i dyrektywą 2006/112/WE (3)) sprzeciwiają się uregulowaniu państwa członkowskiego – takiemu jak art. 34 ust. 1 ustawy nr 388 z dnia 23 grudnia 2000 r. – na mocy którego zwrot lub potrącenie roszczenia z tytułu VAT są dopuszczone, przez jeden rok podatkowy, nie w całości lecz jedynie w ramach określonego wcześniej maksymalnego limitu?

(1) Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 9, t. 1, s. 23).

(2) Dyrektywa Rady 2002/38/WE z dnia 7 maja 2002 r. zmieniająca oraz tymczasowo zmieniająca dyrektywę 77/388/EWG w odniesieniu do systemu podatku od wartości dodanej stosowanego do usług radiowych i telewizyjnych oraz niektórych usług świadczonych drogą elektroniczną (Dz.U. L 128, s. 41 – wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 9, t. 1, s. 358).

(3) Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern (Niemcy) w dniu 15 kwietnia 2016 r. – DUK Versorgungswerk eV und Gothaer Pensionskasse AG/BG Klinik für Berufskrankheiten Bad Reichenhall gGmbH

(Sprawa C-212/16)

(2016/C 251/11)

Język postępowania: niemiecki

Sąd odsyłający

Vergabekammer Südbayern

Strony w postępowaniu głównym

Strona wnosząca odwołanie: DUK Versorgungswerk eV, Gothaer Pensionskasse AG

Druga strona postępowania odwoławczego: BG Klinik für Berufskrankheiten Bad Reichenhall gGmbH

Przypozwani: Versorgungsanstalt des Bundes und der Länder, VBG Verwaltungs-Berufsgenossenschaft

Pytania prejudycjalne

Czy za zgodną z gwarancją skutecznej ochrony prawnej przewidzianą w art. 1 ust. 3 i art. 2d ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/665/WE (1) zmienionej dyrektywą 2007/66/WE (2) należy uznać sytuację, w której osobie, która podnosi nieskuteczność umowy zawartej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, odwołanie z powodu braku grożącej szkody nie przysługuje z tego względu, że instytucja zamawiająca, która przed udzieleniem zamówienia nie dokonała ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i nie przeprowadziła uregulowanej procedury udzielania zamówienia, określa świadczenie, które ma być zrealizowane, przez oświadczenie złożone w trakcie procedury odwoławczej w taki sposób, że wykonawca nie mógłby go zrealizować?

Czy istotna zmiana umowy w rozumieniu orzecznictwa Trybunału (wyrok z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie C-454/06, Pressetext) powstaje, jeżeli przedsiębiorstwo publiczne utworzone poprzez wydzielenie z innego publicznego przedsiębiorstwa zawiera w związku z przejęciem części zakładu w rozumieniu dyrektywy 2001/23/WE (3) z dotychczasową instytucją zapewniającą świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego utworzonego w wydzielającym przedsiębiorstwie publicznym nową umowę dotyczącą pracowniczego programu emerytalnego, która w przedmiocie zabezpieczenia praw przejętych pracowników do świadczeń emerytalnych lub rentowych z pracowniczego programu emerytalnego jest identyczna z pierwotną umową, i wydzielające przedsiębiorstwo publiczne ma dominujący wpływy na wydzielone przedsiębiorstwo publiczne jako jego jedyny wspólnik?

W przypadku udzielenia na pytanie drugie lit. a) odpowiedzi twierdzącej:

Czy jest dopuszczalne przeprowadzenie procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu zgodnie z art. 31 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE (4) z udziałem tylko jednego wykonawcy (konkretnie dotychczasowego usługodawcy wydzielającego przedsiębiorstwa publicznego), jeżeli pracownicy wydzielającego przedsiębiorstwa publicznego stają się pracownikami wydzielonej instytucji zamawiającej w drodze przejęcia zakładu i na podstawie ich przejmowanych w niezmieniony sposób, zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE, umów o pracę w związku z istniejącą praktyką zakładową mogliby oni żądać od swojego nowego pracodawcy, na podstawie krajowego prawa pracy, aby świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego były realizowane przez dotychczasowego usługodawcę, wobec którego ekspektatywy [świadczeń emerytalnych] powstały przed przejęciem zakładu?

W przypadku udzielenia na pytanie b) odpowiedzi przeczącej:

Czy instytucja zamawiająca, która nie dokonała uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i nie przeprowadziła procedury udzielania zamówień zgodnie z art. 28 dyrektywy 2004/18/WE, może wykonywać swoje prawo do określenia świadczenia – bez naruszenia obowiązujących w dziedzinie zamówień publicznych zasad konkurencji, przejrzystości i równego traktowania – przed przeprowadzeniem uregulowanej procedury udzielania zamówień w ten sposób, że wskazując sposób realizacji pracowniczego programu emerytalnego określa również sposób samofinansowania się przyszłego usługodawcy? Czy instytucja zamawiająca może w związku z tym ustalić, że oferowane mogą być tylko usługi z kasy emerytalnej działającej na zasadzie finansowania repartycyjnego i w związku z tym wyłączone są kasy emerytalne działające na zasadzie kapitałowej, mimo że świadczenia tych kas wobec ubezpieczonych pracowników nie mogą się różnić zgodnie z krajowym prawem pracy i zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE?

W przypadku udzielenia na pytanie c) odpowiedzi twierdzącej:

Czy przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 2014/24/UE (5) jest tak również wtedy, gdyby prowadziło to do tego, że tylko jeden wykonawca (konkretnie dotychczasowy usługodawca) byłby w stanie zrealizować świadczenie, czy też instytucja zamawiająca, która zamierza przeprowadzić procedurę negocjacji bez publikacji ogłoszenia z udziałem tylko jednego wykonawcy zgodnie z art. 31 pkt 1 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE, jest zobowiązana już przed upływem terminu transpozycji dyrektywy 2104/24/UE do zbadania przy określaniu świadczenia, czy nie istnieje inne rozsądne rozwiązanie alternatywne lub zastępcze, a brak konkurencji nie jest wynikiem sztucznego zawężenia parametrów zamówienia, tak jak jest to przewidziane w art. 32 ust. 2 lit. b) akapit drugi dyrektywy 2014/24/UE?

(1) Dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33).

(2) Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych (Dz.U. L 335, s. 31).

(3) Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16).

(4) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

(5) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/9

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 kwietnia 2016 r. – Casertana Costruzioni Srl/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti – Provveditorato Interregionale per le opere pubbliche della Campania e del Molise, Azienda Regionale Campana per la Difesa del Suolo – A.R.CA.DI.S.

(Sprawa C-223/16)

(2016/C 251/12)

Język postępowania: włoski

Sąd odsyłający

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Casertana Costruzioni Srl

Strona pozwana: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti – Provveditorato Interregionale per le opere pubbliche della Campania e del Molise, Azienda Regionale Campana per la Difesa del Suolo – A.R.CA.DI.S.

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 3 dyrektywy 2004/18/WE (1), tak jak zostały zastąpione przez art. 63 dyrektywy 2014/24/UE (2), stoją na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu, które wyklucza lub może być interpretowane w ten sposób, że wyklucza możliwość wskazania przez podmiot gospodarczy, czyli podmiot, który uczestniczy w przetargu, innego przedsiębiorstwa w miejsce tego, które zostało pierwotnie wybrane jako „przedsiębiorstwo pomocnicze” i które utraciło w całości lub w części kwalifikacje wymagane do udziału w tym przetargu, co powoduje wykluczenie tego podmiotu gospodarczego z przetargu z powodu zdarzenia, którego nie można mu przypisać ani obiektywnie, ani subiektywnie?

(1) Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

(2) Dyrektywa 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/10

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 22 kwietnia 2016 r. – – Eni SpA, Eni Gas & Power France SA, Uprigaz - Union professionnelle des industries privées du gaz/Premier ministre, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer.

(Sprawa C-226/16)

(2016/C 251/13)

Język postępowania: francuski

Sąd odsyłający

Conseil d'État

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Eni SpA, Eni Gas & Power France SA, Uprigaz - Union professionnelle des industries privées du gaz

Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer

Pytania prejudycjalne

Czy art. 8 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 października 2010 r (1). należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie nakładało na dostawców gazu ziemnego dodatkowe wymogi wynikające z włączenia do zakresu definicji „odbiorców chronionych” – których zużycie gazu pozwala ustalić zakres obowiązków magazynowania mających na celu zapewnienie ciągłości dostaw – odbiorców, którzy nie zostali wymienieni w art. 2 ust. 1 tego samego rozporządzenia?

Czy art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 października 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie nakładało na dostawców gazu ziemnego obowiązki dotyczące objętości składowanego gazu oraz prędkości jego poboru, a także obowiązki związane ze zdolnością magazynowania osiągniętą w związku z obowiązkiem utrzymywania zapasów magazynowych na terytorium tego państwa członkowskiego, przewidując jednocześnie, iż minister, dokonując oceny zdolności magazynowej, jaką dysponuje dostawca, bierze pod uwagę inne dostępne mu instrumenty modulacji?

(1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 994/2010 z dnia 20 października 2010 r. w sprawie środków zapewniających bezpieczeństwo dostaw gazu ziemnego i uchylenia dyrektywy Rady 2004/67/WE (Dz.U. L 295, s. 1)

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/11

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawach połączonych T-546/13, T-108/14 i T-109/14, Ante Šumelj i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 kwietnia 2016 r. przez Antego Šumelja i in.

(Sprawa C-239/16 P)

(2016/C 251/14)

Język postępowania: chorwacki

Strony

Wnoszący odwołanie: Ante Šumelj, Dubravka Bašljan, Đurđica Crnčević, Miroslav Lovreković, Drago Burazer, Nikolina Nežić, Blaženka Bošnjak, Bosiljka Grbašić, Tea Tončić, Milica Bjelić, Marijana Kruhoberec, Davor Škugor, Ivan Gerometa, Kristina Samardžić, Sandra Cindrić, Sunčica Gložinić, Tomislav Polić, Vlatka Pižeta (przedstawiciel: M. Krmek, odvjetnik)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

—	Uwzględnienie zarzutów przedstawionych przez wnoszących odwołanie w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

—	Obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w pierwszej instancji i kosztami postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Po dokonaniu analizy wyroku Sądu wnoszący odwołanie podnoszą szereg zarzutów prawnych:

Wnoszący odwołanie uważają, że Sąd naruszył prawo na ich niekorzyść, ze względu na to, iż nie uznał, że Komisja uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi monitorowania wdrażania traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej w części odnoszącej się do wprowadzenia zawodu komornika publicznego do porządku prawnego Republiki Chorwacji zgodnie z art. 36 aktu dotyczącego przystąpienia, który wyraźnie stanowi, że „Komisja dokładnie monitoruje wszystkie zobowiązania podjęte przez Chorwację podczas negocjacji akcesyjnych, w tym również zobowiązania, które muszą zostać zrealizowane przed dniem przystąpienia lub z dniem przystąpienia”. Działania monitorujące Komisji dotyczyły w szczególności zobowiązań podjętych przez Chorwację w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości i praw podstawowych (załącznik VII).

Sąd naruszył prawo, stwierdzając w pkt 57 wyroku (wbrew temu, co wskazano w pkt 52 wyroku), że z żadnego z zobowiązań określonych w załączniku VII do aktu dotyczącego przystąpienia, na który powołują się skarżący, nie wynika obowiązek ustanowienia przez Republikę Chorwacji zawodu komornika publicznego ani tym bardziej obowiązek podjęcia na tej podstawie przez Komisję określonych w art. 36 aktu o przystąpieniu działań w celu zapobieżenia uchyleniu ustawy o komornikach publicznych.

Negocjacje Republiki Chorwacji z Unią Europejską były długotrwałe i w odróżnieniu od pozostałych rozdziałów, rozdział 23, który był ostatnim i najtrudniejszym rozdziałem, został opracowany zgodnie z najlepszymi praktykami Unii Europejskiej. Dotyczył on kryteriów politycznych, od których było uzależnione przystąpienie Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej. Negocjacje zostały zakończone w dniu 30 czerwca 2011 r., po przekazaniu przez rząd chorwacki prezydencji Unii Europejskiej w dniu 12 maja 2011 r. sprawozdania dotyczącego spełnienia zobowiązań wynikających z rozdziału 23. W sprawozdaniu tym Republika Chorwacji podjęła w dziesięciu kwestiach konkretne zobowiązania, do których spełnienia zobowiązała się w związku z traktatem dotyczącym przystąpienia (art. 36 aktu dotyczącego przystąpienia). Zobowiązanie nr 1 i zobowiązanie nr 3, których postanowienia (związane z ustanowieniem komorników publicznych) przytaczają wnoszący odwołanie w postępowaniu, wyraźnie nakładają na Republikę Chorwacji zobowiązanie do ustanowienia komorników publicznych.

Ponadto Sąd naruszył prawo (niezgodnie z zasadą pewności prawa) wskazując wcześniej w pkt 47–51 zaskarżonego wyroku, że zobowiązanie nr 1 nie odnosiło się do określonej strategii reformy sądownictwa i do określonego planu działania, które obowiązywały w okresie od zakończenia negocjacji do uchylenia ustawodawstwa regulującego zawód komornika publicznego. Wnoszący odwołanie twierdzą, że fakt powoływania się na inną strategię reformy sądownictwa, niż strategia, którą Komisja przytoczyła następnie w swych dokumentach, a nie na strategię reformy sądownictwa z 2011 r. i na plan działania z 2011 r., które zobowiązywały Republikę Chorwacji do ustanowienia urzędu komornika publicznego, tworzy niebezpieczny precedens niezgodny z racjonalną wykładnią prawa.

Podobnie Sąd naruszył prawo stwierdzając w pkt 55, że wnoszący odwołanie nie powołują się na żadne konkretne naruszenie inne niż naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ze względu na to, iż podnoszą oni tytułem naruszenia dyskryminację, naruszenie prawa do pracy i pewności prawa przez cały czas trwania postępowania. Jest po prostu niesamowite, że Sąd w wydanym przez siebie zaskarżonym wyroku zupełnie pomija zasadę (w żaden sposób nie odnosi się do tej zasady) pewności prawa (pewność prawa), której konsekwencję zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stanowi zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań.

Sąd naruszył prawo uznając, że art. 13 traktatu o Unii Europejskiej nie ma znaczenia dla niniejszego postępowania. Jednakże zachowanie nie jest bezprawne jedynie w sytuacji, gdy oznacza naruszenie prawa stanowionego Unii Europejskiej, to jest norm pisanych, lecz także, gdy narusza zasady ogólne prawa (pewności prawa), jak ma to miejsce w przypadku naruszenia art. 13 TUE. Unia dysponuje ramami instytucjonalnymi, które mają na celu propagowanie jej wartości, realizację jej celów, służenie jej interesom, interesom jej obywateli oraz interesom państw członkowskich, jak również zapewnianie spójności, skuteczności i ciągłości jej polityk oraz działań. Ogólne zasady prawa stanowią część porządku prawnego Unii Europejskiej.

Sąd naruszył prawo nie stwierdzając, zgodnie z art. 17 traktatu o Unii Europejskiej, że wnoszący odwołanie zostali mianowani, a zatem zatrudnieni w celu wykonywania obowiązków komorników publicznych w momencie zamknięcia rozdziału 23, to znaczy, gdy została opracowana reforma sądownictwa, której część stanowią komornicy publiczni. Właśnie po zakończeniu negocjacji akcesyjnych pomiędzy Republiką Chorwacji i Unią Europejską, w szczególności poprzez podjęcie konkretnych działań i ze względu na art. 26 konwencji wiedeńskiej, wnoszący odwołanie mieli gwarancję prawną wykonywania wybranego przez siebie zawodu.

Sąd naruszył prawo nie uznając, w świetle bezwzględnie obowiązujących postanowień art. 36 aktu dotyczącego przystąpienia, że Komisja powinna czuwać nad jego wdrożeniem i przyjąć wszelkie niezbędne środki, aby Republika Chorwacji wywiązała się ze swych zobowiązań. Ponieważ Komisja nie postąpiła zgodnie z art. 17 traktatu o Unii Europejskiej, naruszyła ona to postanowienie na niekorzyść wnoszących odwołanie.

Sąd naruszył prawo nie uznając, że traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej jest wynikiem negocjacji, a zatem nakłada obowiązki i wywołuje skutki prawne zgodnie z przepisami i porządkiem prawnym Unii Europejskiej. W niniejszym wypadku traktat dotyczący przystąpienia zapewnia wnoszącym odwołanie prawo do pracy i utworzenie nowego zawodu, do którego zostali wybrani. W świetle postanowień traktatu wnoszący odwołanie mogli słusznie oczekiwać, ze rozpoczną wykonywanie obowiązków, do których zostali powołani, gdyż spełnili uprzednio wszystkie wymagane przesłanki prawne (zdali egzaminy, złożyli rezygnację z poprzednio zajmowanych stanowisk i wyposażyli swe biura).

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/13

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, Vedran Vidmar i Darko Graf/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 kwietnia 2016 r. przez Vedrana Vidmara i in.

(Sprawa C-240/16 P)

(2016/C 251/15)

Język postępowania: chorwacki

Strony

Wnoszący odwołanie: Vedran Vidmar, Saša Čaldarević, Irena Glogovšek, Gordana Grancarić, Martina Grgec, Ines Grubišić, Sunčica Horvat Peris, Zlatko Ilak, Mirjana Jelavić, Romuald Kantoci, Svjetlana Klobučar, Ivan Kobaš, Tihana Kušeta Šerić, Damir Lemaić, Željko Ljubičić, Gordana Mahovac, Martina Majcen, Višnja Merdžo, Tomislav Perić, Darko Radić, Damjan Saridžić (przedstawiciel: D. Graf, odvjetnik)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

—

Uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, uwzględnienie żądań sformułowanych przez wnoszących odwołanie w pierwszej instancji w skardze z dnia 1 lipca 2014 r. i zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz wnoszących odwołanie kosztów postępowania odwoławczego.

—	Tytułem ewentualnym, uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz wnoszących odwołanie kosztów postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie kwestionują następujące części zaskarżonego wyroku:

—

pkt 40, w którym Sąd uznał, że czynne bezprawne zachowanie instytucji UE stanowi tylko jeden z niezbędnych elementów umożliwiających powstanie pozaumownej odpowiedzialności Unii, zważywszy, iż to stanowisko Sądu jest sprzeczne z art. 340 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 maja 1992 r., Mulder i in./Rada i Komisja, C-104/89 i C-37/90, EU:C:1992:217);

—

pkt 47, w którym z naruszeniem art. 36 i załącznika VII do aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej zobowiązania podjęte przez Republiki Chorwacji wobec Unii podczas negocjacji dotyczących przystąpienia do Unii, Sąd błędnie nazwał „zasadami”, zważywszy, że niniejsza sprawa nie dotyczy zasad, lecz 11 konkretnych zobowiązań Republiki Chorwacji wobec Unii, które weszły w życie w dniu 9 grudnia 2011 r.;

—

pkt 48–52, jako że art. 36 i załącznik VII pkt 1 do aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii weszły w życie w dniu 9 grudnia 2011 r., gdy obowiązywały i miały zastosowanie strategia reformy wymiaru sprawiedliwości Republiki Chorwacji na okres 2011–2015 z dnia 15 grudnia 2010 r. i zmieniony plan działania rządu Republiki Chorwacji z dnia 20 maja 2010 r. dotyczący reformy sądownictwa, a w konsekwencji po uchyleniu tych aktów przez Republikę Chorwacji, co uprzednio wyraźnie Komisja zatwierdziła w pkt 3 szczegółowego sprawozdania monitorującego Republikę Chorwacji z dnia 10 października 2012 r., w którym Komisja nakazała Republice Chorwacji przyjęcie nowego ustawodawstwa w dziedzinie wykonywania orzeczeń sądowych, niezgodnie z ogólnymi zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, zważywszy, że w odniesieniu do wnoszących odwołanie uchylenie tych aktów miało w oczywisty sposób moc wsteczną, ponieważ po dniu 9 grudnia 2012 r. Republika Chorwacji nie przyjęła żadnej nowej strategii dotyczącej reformy sądownictwa, lecz jedynie strategię na rzecz rozwoju systemu sądowniczego w okresie 2013–2018, a zatem ostatnią przyjętą przez Republikę Chorwacji strategią reformy sądownictwa była faktycznie strategia obowiązująca w dniu 9 grudnia 2011 r. (zob. wyrok Trybunału z dnia 30 stycznia 1974 r., Louwage/Komisja, 148/73, EU:C:1974:7, pkt 12, 28; wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 1998 r., Embassy Limousines & Services/Parlament, T-203/96, EU:T:1998:302, pkt 74–88; wyrok z dnia 14 maja 1975 r., CNTA/Komisja, 74/74, EU:C:1975:59, pkt 41–44), przy czym należy zaznaczyć, że Sąd twierdząc w pkt 53 zaskarżonego wyroku, iż „nie można wnioskować, że chorwackie władze miały pełną swobodę zmiany strategii reformy sądownictwa 2011–2015 i planu działania 2010. Mając na względzie przepisy aktu dotyczącego przystąpienia, a w szczególności jego art. 36 i załącznik VII do tego aktu, na władzach tych ciążył obowiązek przestrzegania nie tylko zobowiązania nr 1, lecz także wszystkich innych zobowiązań określonych we wspomnianym załączniku”, Sąd potwierdził zasadność zawartego w skardze roszczenia odszkodowawczego;

—

pkt 54–57 i 59–63 dotyczących uchybienia przez Komisję Europejską jej obowiązkowi na podstawie art. 36 aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii do zapewnienia spełnienia ciążącego na Republice Chorwacji zgodnie z załącznikiem VII pkt 3 do aktu dotyczącego przystąpienia zobowiązania do dalszego zwiększania skuteczności wymiaru sprawiedliwości, zważywszy na to, że z załączników do skargi wyraźnie wynika, iż Komisja wprowadziła do tabeli monitorowania za okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia dniu 28 lutego 2013 r. błędne informacje przedstawione przez chorwackie ministerstwo sprawiedliwości dotyczące zmniejszenia liczby postępowań spornych i postępowań egzekucyjnych przed chorwackimi sądami rejonowymi i sądami gospodarczymi bez przeprowadzenia żadnej kontroli technicznej lub arytmetycznej w odniesieniu do dokonanej przez siebie oceny, wykazując tym samym rażące niedochowanie staranności w odniesieniu do znaczenia opracowania tych tabeli;

—

pkt 68, zważywszy na to, że Komisja uchybiwszy wynikającemu z art. 36 ust. 1 i 2 aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii obowiązkowi zapewnienia realizacji przez Republikę Chorwacji zobowiązania do rozpoczęcia działalności chorwackiej służby komorników sądowych w dniu 1 stycznia 2012 r., uchybiła także ciążącemu na niej na podstawie art. 17 TUE obowiązkowi czuwania nad stosowaniem traktatu o przystąpieniu Republiki Chorwacji do Unii, który jest jednym z podstawowych traktatów Unii;

—	pkt 69–82, z tego względu, że późniejsze zgodne i wyraźne działania Komisji nie były konieczne do powstania uzasadnionych oczekiwań wnoszących odwołanie po dniu 9 grudnia 2012 r., gdyż uzasadnione oczekiwani wnoszących odwołanie powstały przed tym dniem.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/14

Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, VedranVidmar i Darko Graf/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 kwietnia 2016 r. przez Darka Grafa

(Sprawa C-241/16 P)

(2016/C 251/16)

Język postępowania: chorwacki

Strony

Wnoszący odwołanie: Darko Graf (przedstawiciel: L. Duvnjak, odvjetnik)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

—

Uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, uwzględnienie żądań sformułowanych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji w skardze z dnia 1 lipca 2014 r. i zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz wnoszącego odwołanie kosztów postępowania odwoławczego.

—	Tytułem ewentualnym, uchylenie w całości wyroku Sądu wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz wnoszącego odwołanie kosztów postępowania odwoławczego.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie kwestionuje następujące części zaskarżonego wyroku:

—

pkt 40, w którym Sąd uznał, że czynne bezprawne zachowanie instytucji Unii Europejskiej stanowi tylko jeden z niezbędnych elementów umożliwiających powstanie pozaumownej odpowiedzialności Unii, zważywszy, iż to stanowisko Sądu jest sprzeczne z art. 340 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 maja 1992 r., Mulder i in./Rada i Komisja, C–104/89 i C–37/90, EU:C:1992:217);

—

pkt 47, w którym z naruszeniem art. 36 i załącznika VII do aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej zobowiązania podjęte przez Republikę Chorwacji wobec Unii podczas negocjacji dotyczących przystąpienia do Unii, Sąd błędnie nazwał „zasadami”, zważywszy, że niniejsza sprawa nie dotyczy zasad, lecz 11 konkretnych zobowiązań Republiki Chorwacji wobec Unii, które weszły w życie w dniu 9 grudnia 2011 r.;

—

pkt 48–52, jako że art. 36 i załącznik VII pkt 1 do aktu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii weszły w życie w dniu 9 grudnia 2011 r., gdy obowiązywały i miały zastosowanie strategia reformy wymiaru sprawiedliwości Republiki Chorwacji na okres 2011–2015 z dnia 15 grudnia 2010 r. i zmieniony plan działania rządu Republiki Chorwacji z dnia 20 maja 2010 r. dotyczący reformy sądownictwa, a w konsekwencji po uchyleniu tych aktów przez Republikę Chorwacji, co uprzednio wyraźnie Komisja zatwierdziła w pkt 3 szczegółowego sprawozdania monitorującego Republikę Chorwacji z dnia 10 października 2012 r., w którym Komisja nakazała Republice Chorwacji przyjęcie nowego ustawodawstwa w dziedzinie wykonywania orzeczeń sądowych, niezgodnie z ogólnymi zasadami ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, zważywszy, że w odniesieniu do wnoszącego odwołanie uchylenie tych aktów miało w oczywisty sposób moc wsteczną, ponieważ po dniu 9 grudnia 2011 r. Republika Chorwacji nie przyjęła żadnej nowej strategii dotyczącej reformy sądownictwa, lecz jedynie strategię na rzecz rozwoju systemu sądowniczego w okresie 2013–2018, a zatem ostatnią przyjętą przez Republikę Chorwacji strategią reformy sądownictwa była faktycznie strategia obowiązująca w dniu 9 grudnia 2011 r. (zob. wyrok Trybunału z dnia 30 stycznia 1974 r., Louwage/Komisja, 148/73, EU:C:1974:7, pkt 12, 28; wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 1998 r., Embassy Limousines & Services/Parlament, T–203/96, EU:T:1998:302, pkt 74–88; wyrok Trybunału z dnia 14 maja 1975 r., CNTA/Komisja, 74/74, EU:C:1975:59, pkt 41–44), przy czym należy zaznaczyć, że Sąd twierdząc w pkt 53 zaskarżonego wyroku, iż „nie można wnioskować, że chorwackie władze miały pełną swobodę zmiany strategii reformy sądownictwa 2011–2015 i planu działania 2010. Mając na względzie przepisy aktu dotyczącego przystąpienia, a w szczególności jego art. 36 i załącznik VII do tego aktu, na władzach tych ciążył obowiązek przestrzegania nie tylko zobowiązania nr 1, lecz także wszystkich innych zobowiązań określonych we wspomnianym załączniku”, Sąd potwierdził zasadność zawartego w skardze roszczenia odszkodowawczego;

—

—	pkt 69–82, z tego względu, że późniejsze zgodne i wyraźne działania Komisji nie były konieczne do powstania uzasadnionych oczekiwań wnoszącego odwołanie po dniu 9 grudnia 2011 r., gdyż uzasadnione oczekiwania wnoszącego odwołanie powstały przed tym dniem.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 27 kwietnia 2016 r. – José Rui Garrett Pontes Pedroso/Netjets Management Limited

(Sprawa C-242/16)

(2016/C 251/17)

Język postępowania: portugalski

Sąd odsyłający

Supremo Tribunal de Justiça

Strony w postępowaniu głównym

Strona powodowa: José Rui Garrett Pontes Pedroso

Strona pozwana: Netjets Management Limited

Pytania prejudycjalne

Czy kontekst faktyczny niniejszego sporu – w którym pracownik jest pilotem lotnictwa cywilnego i jego praca, zgodnie z zawartą umową, jest wykonywana na całej europejskiej przestrzeni powietrznej – ma wpływ na ustalenie „miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy lub ostatnio zazwyczaj świadczył pracę” w rozumieniu art. 19 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r.?

W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej, to znaczy w przypadku, gdy pozostaje to bez wpływu na to ustalenie:

Czy można/należy interpretować jako „miejsce, w którym pracownik zazwyczaj świadczy pracę” w rozumieniu ww. przepisu wspólnotowego port lotniczy, w którym stacjonuje statek powietrzny, do którego załogi należy dany pracownik i w którym rozpoczyna lot, w trakcie którego wykonuje swe obowiązki zawodowe?

Czy też można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce określane przez strony jako gateway airport (port lotniczy wejścia), z którego pracownik był przemieszczany do portu lotniczego, w którym stacjonuje statek powietrzny, do którego załogi należy dany pracownik, i do którego następnie powracał?

Czy też można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce, w którym są zarejestrowane statki powietrzne, do których załogi należy dany pracownik?

Czy też można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce, w którym pracownik ten otrzymywał instrukcje, komunikaty i informacje dotyczące lotów, różnych aspektów stosunków zawodowych łączących go ze stroną pozwaną, a także postępowania prowadzącego do wygaśnięcia tego stosunku pracy?

ii)

Czy można/należy interpretować jako „miejsce, w którym pracownik ostatnio zazwyczaj świadczył pracę” w rozumieniu ww. przepisu wspólnotowego port lotniczy, w którym stacjonował ostatni statek powietrzny, do którego załogi należał pracownik przed wygaśnięciem stosunku pracy?

Czy też właśnie można/należy interpretować jako to „miejsce” miejsce określane przez strony jako gateway airport (port lotniczy wejścia), z którego pracownik, po raz ostatni przed wygaśnięciem stosunku pracy, został przemieszczony do portu lotniczego, w którym stacjonował statek powietrzny, do którego załogi należał dany pracownik, i do którego następnie powrócił?

Czy w kontekście faktycznym niniejszego sporu można interpretować jako „oddział, który pracownika zatrudnił” w rozumieniu art. 19 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r.„ośrodek operacyjny” przedsiębiorstwa określonego w zawartej przez pracownika umowie o pracę jako pracodawca, w którym przeprowadzany jest proces rekrutacyjny pilotów (polegający na przyjmowaniu i rozpatrywaniu odpowiednich kandydatur) i w którym przechodzą oni szkolenie początkowe i uzupełniające, podczas gdy ten „ośrodek operacyjny” znajduje się i ma siedzibę w innym przedsiębiorstwie, mającym odrębną osobowość prawną, chociaż oba należą do tej samej grupy kapitałowej?

Czy w kontekście faktycznym niniejszego sporu jako „główny organ zarządzający” czy też „główne przedsiębiorstwo” w rozumieniu art. 60 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. można interpretować „ośrodek operacyjny” przedsiębiorstwa określonego w zawartej przez pracownika umowie o pracę jako pracodawca, w którym kontrolowane są wszystkie aspekty jego działalności (począwszy od kontroli utrzymania ruchu, poprzez operacje powietrzne i ich programowanie, a kończąc na eksploatacji, obsłudze technicznej i obsadzeniu załogami statków powietrznych oraz operacjach naziemnych i cateringu) i z którego kierowane są do pilotów instrukcje, w którym przechodzą oni szkolenie początkowe i uzupełniające i w którym rozpatrywane są kwestie związane z zasobami ludzkimi oraz kwestie dyscyplinarne i sporne, podczas gdy ten „ośrodek operacyjny” znajduje się i ma siedzibę w innym przedsiębiorstwie, mającym odrębną osobowość prawną, chociaż oba należą do tej samej grupy kapitałowej?

Czy uwzględniając motyw 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r., zgodnie z którym, w sprawach dotyczących ubezpieczenia, umów zawartych pomiędzy konsumentami i z zakresu prawa pracy strona słabsza powinna być chroniona przez przepisy jurysdykcyjne dla niej bardziej korzystne niż przepisy ogólne, ww. art. 19 ust. 2 tego rozporządzenia należy interpretować w sposób bardziej korzystny dla pracownika?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Københavns Byret (Dania) w dniu 2 maja 2016 r., Anklagemyndigheden/Bent Falbert, Poul Madsen, JP/Politikens Hus A/S

(Sprawa C-255/16)

(2016/C 251/18)

Język postępowania: duński

Sąd odsyłający

Københavns Byret

Strony w postępowaniu głównym

Strona skarżąca: Anklagemyndigheden

Oskarżeni: Bent Falbert, Poul Madsen, JP/Politikens Hus A/S

Pytanie prejudycjalne

Czy niniejsza sprawa dotyczy przepisu, który ma podlegać zgłoszeniu [Komisji] zgodnie z art. 8 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 pkt 2, 5 i 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (1), zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającą dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, jeśli należy wziąć pod uwagę, że:

przyjęta nowelizacja dotyczy zmiany ustawy o grach losowych, loteriach i zakładach polegającej na wprowadzeniu przepisu przewidującego sankcję karną za m.in. działania podmiotów, które, nie mając określonego w § 1 zezwolenia, umyślnie lub przez szczególnie rażące niedbalstwo oferują w Danii uczestnictwo w grach losowych, loteriach czy też zakładach oraz tych, które umyślnie lub przez szczególnie rażące niedbalstwo reklamują gry losowe, loterie czy też zakłady, które nie są objęte określonym w § 1 zezwoleniem, a ponadto

z zawartych w pracach przygotowawczych nad tym przepisem uwag wynika, że celem wprowadzenia tych przepisów karnych jest uściślenie czy też wprowadzenie zakazu oferowania w Internecie przez podmioty zagraniczne gier, które są kierowane bezpośrednio na duński rynek, częściowo poprzez wprowadzenie zakazu reklamowania m.in. gier, które są oferowane w Internecie przez podmioty zagraniczne, przy czym z tych samych uwag wynika, że nie ma wątpliwości co do tego, iż, zgodnie z zasadami obowiązującymi przed wprowadzeniem tej nowelizacji, czynności związane z grami są niezgodne z prawem, jeśli dokonujący ich zagraniczny podmiot używa takich kanałów dystrybucyjnych, w ramach których sprzedaż jest dokonywana fizycznie na obszarze Danii; istnieje za to wątpliwość co do tego, czy objęta tym przepisem jest również zagraniczna gra, która jest kierowana do duńskich graczy i fizycznie znajduje się poza Danią; dlatego należy wyjaśnić, czy objęte tym przepisem są gry należące do tej kategorii. Z zawartych w pracach przygotowawczych nad tym przepisem uwag wynika też sugestia, aby wprowadzić zakaz reklamowania gier losowych, loterii i zakładów, które nie są objęte określonym w tej ustawie zezwoleniem, a nowelizacja jest zgodna z obowiązującym zakazem ustanowionym w § 12 ust. 3 hestevæddeløbslovens [duńskiej ustawy o zakładach na wyścigi konne], lecz stanowi wyjaśnienie § 10, ust. 4 tips- og lottolovs [obecnie uchylonej duńskiej ustawy o zakładach i loteriach]. Z uwag tych wynika też, że celem ustanowienia tego zakazu jest zapewnienie ochrony tym podmiotom, które uzyskały zezwolenie od duńskich władz, przed konkurencją ze strony przedsiębiorstw, które nie mają takiego zezwolenia i nie mogą z tego względu legalnie oferować gier w Danii czy też pośredniczyć w ich oferowaniu?

(1) Dz.U. 1994, L 204, s. 37

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/18

Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 lutego 2016 r. w sprawie T-254/12, Kühne + Nagel International AG i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 10 maja 2016 r. przez Kühne + Nagel International AG i in.

(Sprawa C-261/16 P)

(2016/C 251/19)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd (przedstawiciele: U. Denzel, C. von Köckritz i C. Klöppner, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszących odwołanie

Wnoszący odwołanie występują do Trybunału o:

—	uchylenie wyroku Sądu (dziewiąta izba) z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie T-254/12;

—	stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE, art.1 ust. 1 i 2, art. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 28 maja 2012 r. C(2012) 1959 final w sprawie COMP/39462 – Usługi spedycyjne) w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie

—	uchylenie lub znaczne obniżenie kwoty grzywien nałożonych w art. 2 decyzji na wnoszące odwołanie;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania w postępowaniu przed Sądem i Trybunałem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszące odwołanie podnoszą pięć zarzutów na poparcie swojego odwołania.

Po pierwsze, Sąd niesłusznie wyszedł z zasady, że zachowania odnośnie do NES i AMS były sprzeczne z art. 101 TFUE. Tymczasem, art. 101 TFUE nie podlega zastosowaniu względem takich działań, ponieważ nie mogły one mieć wpływu na handel miedzy państwami członkowskimi.

Po drugie, obliczenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie jest błędne. Za niezgodne z prawem konkurencji zostały stwierdzone niektóre zachowania odnośnie do pewnych opłat („wynagrodzenia” lub „dodatkowych opłatach”). Sąd zatem powinien był na tej podstawie ustalić kwotę grzywny wyłącznie na podstawie obrotu uzyskanego dzięki tym opłatom. Tymczasem, Sąd nie uwzględnił faktu, że Komisja włączając inne obroty (w szczególności stawki przewozowe) przy okazji ustalania wysokości grzywny naruszyła pkt 13 wytycznych w sprawie ustalania wysokości grzywien. Sąd, poprzez zastosowanie tej metody w sposób dorozumiany, po dokonaniu kontroli w ramach przysługującego jemu prawa do nieograniczonego orzekania sam dopuścił się błędu w ocenie w ramach tej kontroli.

Po trzecie, Sąd naruszył zasadę równego traktowania. K+N nie pracowała – w odróżnieniu innych spedytorów – według modelu konsolidacyjnego, lecz występowała z punktu widzenia gospodarczego w ponad 90 % transakcji w charakterze klasycznego pośrednika. Z powodu tych istotnych różnic odnośnie do modelu działania Sąd powinien był dokonać rozróżnienia i traktować w identyczny sposób odmiennych sytuacji faktycznych. Sąd w szczególności powinien był stwierdzić nieważność dokonanego przez Komisje obliczenia grzywny nałożyć na wnoszące odwołanie wyłącznie grzywnę opartą na obrotach uzyskanych za pośrednictwem przedmiotowych „wynagrodzeń” lub „dodatkowych opłat”.

Po czwarte, grzywna nałożona przez Sąd jest całkowicie nieproporcjonalna. Grzywna utrzymana w mocy przez Sąd jest oczywiście nadmierna i nie może być uzasadniona względami służącymi celowi odstraszenia.

Po piąte, Sąd nie uwzględnił wyłączenia przewidzianego względem transportu lotniczego a więc niesłusznie wyszedł założenia co do stosowania art. 101 TFUE w odniesieniu do NES i AMS

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/20

Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Francja i IFP Énergies nouvelles/Komisja

(Sprawy połączone T-479/11 i T-157/12) (1)

([Pomoc państwa - Poszukiwanie ropy naftowej - Dorozumiana i nieograniczona gwarancja państwa przyznana na rzecz Institut français du pétrole (IFP) poprzez nadanie statusu przedsiębiorstwa publicznego o charakterze przemysłowo-handlowym (EPIC) - Korzyść - Domniemanie korzyści])

(2016/C 251/20)

Język postępowania: francuski

Strony

Skarżące: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, G. de Bergues, B. Beaupère-Manokha i J. Gstalter, później E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter i S. Menez, następnie G. de Bergues, S. Menez, D. Colas i J. Bousin, i wreszcie G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy) (sprawa T-479/11) oraz IFP Énergies nouvelles (Rueil-Malmaison, Francja) (przedstawiciele: początkowo É. Morgan de Rivery i A. Noël-Baron, następnie É. Morgan de Rivery i E. Lagathu, adwokaci) (sprawa T-157/12)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, D. Grespan i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparty na art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2012/26/UE z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 35/08 (ex NN 11/08) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa publicznego Institut Français du Pétrole (Dz.U. 2012, L 14, s. 1).

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 3–5 oraz art. 2–12 decyzji Komisji 2012/26/UE z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 35/08 (ex NN 11/08) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa publicznego Institut Français du Pétrole.

2)	W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

3)	Komisja Europejska pokrywa dwie trzecie własnych kosztów w sprawach T-479/11 i T-157/12, jak również dwie trzecie kosztów poniesionych przez Republikę Francuską oraz IFP Énergies nouvelles.

4)	Republika Francuska pokrywa jedną trzecią własnych kosztów oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję w sprawie T-479/11.

5)	IFP Énergies nouvelles pokrywa jedną trzecią własnych kosztów oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję w sprawie T-157/12.

(1) Dz.U. C 340 z 19.11.2011.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/21

Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Mega Brands/EUIPO – Diset (MAGNEXT)

(Sprawa T-292/12 RENV) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MAGNEXT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAGNET 4 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2016/C 251/21)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann i M. Maier)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstwiciele: początkowo V. Melgar, następnie H. O’Neill, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Diset, SA (Barcelona, Hiszpania)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 kwietnia 2012 r. (sprawa R 1722/2011-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Diset a Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug.

Sentencja

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 24 kwietnia 2012 r. (sprawa R 1722/2011-4).

2)	EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug.

(1) Dz.U. C 273 z 8.9.2012.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/21

Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Bank Mellat/Rada

(Sprawa T-160/13) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Ograniczenia w zakresie przekazywania środków finansowych z udziałem irańskich instytucji finansowych - Właściwość Sądu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie aktu - Interes prawny - Dopuszczalność - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Gwarancje prawne, o których mowa w art. 215 ust. 3 TFUE - Pewność prawa - Zakaz arbitralnego działania - Naruszenie praw podstawowych))

(2016/C 251/22)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Bank Mellat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: początkowo S. Zaiwalla, P. Reddy, F. Zaiwalla, Z. Burbeza, A. Meskarian, solicitors, D. Wyatt, QC, R. Blakeley i G. Beck, barristers, a następnie S. Zaiwalla, P. Reddy, Z. Burbeza, A. Meskarian, D. Wyatt, R. Blakeley i G. Beck)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer, L. Christie i C. Brodie, a następnie C. Brodie i V. Kaye, pełnomocnicy, wspierani przez S. Lee, barrister)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 34) lub stwierdzenie nieważności wspomnianego przepisu w zakresie, w jakim nie przewiduje on wyjątku mającego zastosowanie do przypadku skarżącej, oraz żądanie uznania niemożności stosowania art. 1 pkt 6 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58).

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Bank Mellat pokryje, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

3)	Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 147 z 25.5.2013.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/22

Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2016 r. – Warimex/EUIPO (STONE)

(Sprawa T-454/14) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego STONE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2016/C 251/23)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Warimex Waren-Import Export Handels-GmbH (Neuried, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Keller i J. Voogd)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: G. Schneider i D. Walicka, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 marca 2014 r. (sprawa R 1599/2013-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego STONE jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Warimex Waren-Import Export Handels-GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

(1) Dz.U. C 292 z 1.9.2014.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/23

Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Staywell Hospitality Group i Sheraton International IP/EUIPO – Sheraton International IP i Staywell Hospitality Group (PARK REGIS)

(Sprawy połączone T-510/14 i T-536/14) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PARK REGIS - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ST. REGIS - Częściowa odmowa rejestracji - Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])

(2016/C 251/24)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Staywell Hospitality Group Pty Ltd (Sydney, Australia) (przedstawiciele: D. Farnsworth, solicitor i A. Bryson, barrister) (sprawa T-510/14) i Sheraton International IP LLC (Stamford, Connecticut, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri) (sprawa T-536/14)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO były również, interwenienci przed Sądem: Sheraton International IP LLC (sprawa T-510/14) i Staywell Hospitality Group Pty Ltd (sprawa T-536/14)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 kwietnia 2014 r. (sprawy połączone R 240/2013-5 i R 303/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sheraton International IP a Staywell Hospitality Group.

Sentencja

1)	Skargi w sprawach T-510/14 i T-536/14 zostają oddalone.

2)	W sprawie T-510/14 Staywell Hospitality Group Pty Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

3)	W sprawie T-536/14 Sheraton International IP LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 303 z 8.9.2014.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/24

Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Revolution/EUIPO (REVOLUTION)

(Sprawa T-654/14) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego REVOLUTION - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2016/C 251/25)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Revolution LLC (Waszyngton D.C., Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, F. Rossi i N. Parrotta)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Geroulakos, następnie D. Gája i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 czerwca 2014 r. (sprawa R 2143/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego REVOLUTION jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Revolution LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 388 z 3.11.2014.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/24

Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Węgry/Komisja

(Sprawa T-662/14) (1)

([Wspólna polityka rolna - Płatności bezpośrednie - Dodatkowe kryteria zalesiania obszarów proekologicznych zagajnikami o krótkiej rotacji - Artykuł 45 ust. 8 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 - Artykuł 46 ust. 9 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 - Nadużycie władzy - Pewność prawa - Niedyskryminacja - Uzasadnione oczekiwania - Prawo własności - Obowiązek uzasadnienia])

(2016/C 251/26)

Język postępowania: węgierski

Strony

Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg, A. Sipos i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności części pierwszego zdania art. 45 ust. 8 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz.U. 2014, L 181, s. 1), która ma następujące brzmienie: „w drodze wyboru z wykazu ustanowionego na podstawie art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 gatunków, które są najbardziej odpowiednie z ekologicznego punktu widzenia, a tym samym z wyłączeniem gatunków, które jednoznacznie nie są rodzime”.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 448 z 15.12.2014.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/25

Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – HX/Rada

(Sprawa T-723/14) (1)

((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Dostosowanie żądań - Błąd w ocenie))

(2016/C 251/27)

Język postępowania: bułgarski

Strony

Strona skarżąca: HX (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: S. Koev, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Gurov i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga wniesiona w trybie art. 263 TFUE i mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/488/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2014, L 217, s. 49), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 793/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2014, L 217, s. 10) i decyzji Rady (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 132, s. 82), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazach osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie środki ograniczające.

Sentencja

Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2014/488/WPZiB z dnia 22 lipca 2014 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 793/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, w zakresie, w jakim akty te dotyczą HX.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez HX.

(1) Dz.U. C 462 z 22.12.2014.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/26

Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Wolf Oil/EUIPO – SCT Lubricants (CHEMPIOIL)

(Sprawa T-34/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy CHEMPIOIL - Wcześniejszy graficzny znak towarowy CHAMPION - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009])

(2016/C 251/28)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Wolf Oil Corp. (Hemiksem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert i J. Muyldermans)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: UAB SCT Lubricants (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciele: adwokat S. Labesius)

Przedmiot

Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 października 2014 r. (sprawa R 1596/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Wolf Oil Corp. a UAB SCT Lubricants.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Wolf Oil Corp. pokrywa koszty, w tym koszty poniesione przez UAB SCT Lubricants w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

(1) Dz.U. C 89 z 16.3.2015.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/26

Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Sfera Joven/EUIPO – Las banderas del Mediterráneo (NOOSFERA)

(Sprawa T-99/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Słowny unijny znak towarowy NOOSFERA - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe SFERA, Sfera colours i sfera CENTROS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2016/C 251/29)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Sfera Joven, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Muñiz Rodríguez i A. Schifko, pełnomocnicy)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Las banderas del Mediterráneo, SL (Cox, Hiszpania)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2014 r. (sprawa R 158/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Sfera Joven a Las banderas del Mediterráneo.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Sfera Joven, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 155 z 11.5.2015.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/27

Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – International Management Group/Komisja

(Sprawa T-110/15) (1)

([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące dochodzenia OLAF-u - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia czy audytu - Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania - Kategoria dokumentów])

(2016/C 251/30)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: International Management Group (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo M. Burgstaller, solicitor i E. Wright, barrister, a następnie adwokaci A. Tymen i L. Levi)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i S. Bartelt, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji THOR/C4/LL/el/(S) (2015) 4287 Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF-u) z dnia 6 lutego 2015 r., odmawiającej skarżącej dostępu do dokumentów dotyczących prowadzonego wobec niej dochodzenia.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	International Management Group zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 138 z 27.4.2015.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/28

Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Grupo Bimbo/EUIPO (Kształt batona z czterema kółkami)

(Sprawa T-240/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt batona z czterema kółkami - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do obrony - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])

(2016/C 251/31)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Grupo Bimbo, SAB de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: A. Muñiz Rodríguez i A. Schifko, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2015 r. (sprawa R 1602/2014-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez baton z czterema kółkami jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

2)	Grupo Bimbo, SAB de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 236 z 20.7.2015.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/28

Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Dyado Liben (Casale Fresco)

(Sprawa T-254/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Casale Fresco - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FREZCO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2016/C 251/32)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Dyado Liben OOD (Sofia, Bułgaria)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 marca 2015 r. (sprawa R 1138/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Casale Fresco jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 245 z 27.7.2015.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/29

Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2016 r. – Jochen Schweizer/EUIPO (Du bist, was du erlebst.)

(Sprawa T-301/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Du bist, was du erlebst. - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

(2016/C 251/33)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Jochen Schweizer GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. González Hähnlein)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: R. Pethke i M. Fischer)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 kwietnia 2015 r. (sprawa R 3114/2014-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Du bist, was du erlebst. jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Jochen Schweizer GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 270 z 17.8.2015.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/30

Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Bimbo/EUIPO (THE SNACK COMPANY)

(Sprawa T-331/15) (1)

([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THE SNACK COMPANY - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])

(2016/C 251/34)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Bimbo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: J. García Murillo i A. Schifko, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 marca 2015 r. (sprawa R 954/2014-2), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego THE SNACK COMPANY jako unijnego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Bimbo, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 262 z 10.8.2015.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/30

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 maja 2016 r. – Efler i in./Komisja

(Sprawa T-754/14 R)

((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Europejska inicjatywa obywatelska - Odmowa rejestracji - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych))

(2016/C 251/35)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Michael Efler (Berlin, Niemcy), Pedro De Birto E. Abreu Krupenski (Lizbona, Portugalia), Susan Vance George (Paryż, Francja), Otto Jaako Kronqvist (Helsinki, Finlandia), Blanche Léonie Denise Weber (Luksemburg, Luksemburg), John Jephson Hilary (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Ileana-Lavinia Andrei (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: profesor B. Kempen)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i F. Erlbacher, pełnomocnicy).

Przedmiot

Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego dotyczący decyzji Komisji C(2014) 6501 z dnia 10 września 2014 r. w sprawie odmowy rejestracji europejskiej inicjatywy obywatelskiej „STOP TTIP”.

Sentencja

1)	Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

2)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/31

Postanowienie Sądu z dnia 11 maja 2016 r. – Grecja/Komisja

(Sprawa T-168/15) (1)

((EFRROW - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania))

(2016/C 251/36)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou i A. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 252 final z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie obniżenia płatności okresowych w związku z programem rozwoju wiejskiego CCI 2007 GR 06 RPO 001Republiki Greckiej za okres programowy 2007–2013 i z kosztami za okresy od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 marca 2014 r. oraz od dnia 1 kwietnia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014 r.

Sentencja

1)	Umarza się postępowanie w sprawie skargi.

2)	Każda ze stron pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 245 z 27.7.2015

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/32

Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – European Union Copper Task Force/Komisja

(Sprawa T-310/15) (1)

([Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 - Ustalenie wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia - Ujęcie w tym wykazie związków miedzi - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność])

(2016/C 251/37)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: European Union Copper Task Force (Essex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Fernández Vicién i I. Moreno-Tapia Rivas)

Strona pozwana: Komisja Europejska: (przedstawiciele: G. von Rintelen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności części rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/408 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wykonania art. 80 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie ustalenia wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia (Dz.U. L 67, s. 18).

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	Postepowanie w przedmiocie wniosków Parlamentu i Rady o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

3)	European Union Copper Task Force zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 294 z 7.9.2015.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/32

Postanowienie Sądu z dnia 13 maja 2016 r. – CEVA/Komisja

(Sprawa T-601/15) (1)

((Klauzula arbitrażowa - Projekt w zakresie badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie zatytułowanej „Algi pochodzące ze zrównoważonej akwakultury jako surowiec na ulegające biodegradacji tworzywa sztuczne pochodzenia biologicznego” - Umowa Seabioplas - Wniosek o zapłatę należnego wkładu finansowego - Rekompensata - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność))

(2016/C 251/38)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) (Pleubian, Francja) (przedstawiciel: E. De Boissieu, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

Przedmiot

Oparty na art. 272 TFUE wniosek o zasądzenie od Komisji zapłaty pierwszej raty dotacji należnej skarżącej w ramach umowy Seabioplas (nr referencyjny FP7-SME-2013–606032-SEABIOPLAS) dotyczącej projektu w zakresie badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie zatytułowanej „Algi pochodzące ze zrównoważonej akwakultury jako surowiec na ulegające biodegradacji tworzywa sztuczne pochodzenia biologicznego”.

Sentencja

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) zostaje obciążone kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 429 z 21.12.2015.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/33

Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro/Komisja

(Sprawa T-191/16)

(2016/C 251/39)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: E. Tzannini, dikigoros)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uwzględnienie niniejszej skargi;

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu, czyli decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 1080 z dnia 16 lutego 2016 r. dotyczącej odzyskania kwoty 109 415,20 EUR, powiększonej o odsetki, od LITO HOSPITAL FOR WOMEN AE;

—	stwierdzenie, że czas pracy jej personelu poświęcony na wykonanie projektu odpowiada czasowi pracy wskazanemu w okolicznościach faktycznych przedstawionych w skardze;

—	wzięcie pod uwagę jej argumentów w przypadku uznania przez Sąd, że należy zwrócić kwoty wskazane w piśmie z dnia 5 listopada 2009 r.;

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu także w części dotyczącej trzeciej transzy, która nie została wypłacona;

—	potrącenie kwot podlegających ewentualnie zwrotowi ze wspomnianą nigdy niewypłaconą trzecią transzą, która pozostaje w zawieszeniu od dziesięciu lat;

—	uznanie niniejszej skargi za zdarzenie, które przerywa przedawnienie uprawnienia do wypłaty trzeciej raty; oraz

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

1.	Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję Europejską przepisu prawa i niemożliwości przyjęcia przez Komisję Europejską aktu podlegającego zaskarżeniu w niniejszym przypadku na podstawie art. 263 TFUE.

2.	Zarzut drugi dotyczący nieuwzględnienia przez Komisję Europejską dowodów, które zostały jej przedstawione.

3.	Zarzut trzeci dotyczący nieuwzględnienia przez Komisję Europejską argumentów dotyczących okoliczności faktycznych, które zostały przedstawione w toku całego postępowania.

4.	Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

5.	Zarzut piąty dotyczący nieuczciwego charakteru postanowienia umownego, które przewiduje jeden jedyny środek dowodowy w celu wykazania wykonanej pracy.

6.	Zarzut szósty dotyczący przedawnienia wierzytelności żądanej przez Komisję.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/34

Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Republika Litewska/Komisja Europejska

(Sprawa T-205/16)

(2016/C 251/40)

Język postępowania: litewski

Strony

Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė i D. Stepanienė)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2016)969 final z dnia 23 lutego 2016 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy z Funduszu Spójności dla realizowanego na Litwie projektu pod tytułem „Pomoc techniczna dla zarządzania Funduszem Spójności w Republice Litewskiej” (2005LT16CPA001) w zakresie, w jakim przewidziano w niej zmniejszenie pomocy w wysokości 137 864,61 EUR;

—	obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi Republika Litewska podnosi zarzut dotyczący naruszania przepisów art. 11 rozporządzenia Komisji nr 16/2003 (1) w związku z zasadą uzasadnionych oczekiwań, gdyż Komisja Europejska, postanawiając zmniejszyć pomoc z Funduszu Spójności Unii Europejskiej na okres 2000–2006:

—

nie wzięła pod uwagę okoliczności, że koszty VAT poniesione w celu wykonania decyzji Komisji C(2005) 5291 (2) zatwierdzającej projekt „Pomoc techniczna dla zarządzania Funduszem Spójności w Republice Litewskiej” (zwany dalej „projektem”) kwalifikowały się do zwrotu zgodnie z wymaganiami art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 16/2003 i innymi wymaganiami;

—

błędnie zinterpretowała art. 11 ust. 3 rozporządzenia nr 16/2003 jako mający zastosowanie do projektu, gdyż nie rozważyła, czy koszty VAT podlegają czy nie podlegają zwrotowi; taka wykładnia jest niespójna z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 16/2003 i jest pozbawiona logiki prawnej oraz możliwości zastosowania praktycznego w związku z finansowaniem projektów z Funduszu Spójności;

—

nie wzięła pod uwagę art. 3 ust. 2 decyzji Komisji nr C(2005)5291, która przewiduje zgodnie z art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1164/94 (3) przyznanie pomocy wspólnotowej w 100 % wartości projektu (to znaczy nie był przewidywany żaden wkład ze strony podmiotu realizującego projekt) i że państwo członkowskie mogło rozsądnie spodziewać się, że projekt będzie finansowany w pełni ze środków z Funduszu Spójności, to znaczy że wszystkie przepisy rozporządzenia nr 16/2003 zostaną zastosowane we właściwy sposób.

(1) Rozporządzenie Komisji (WE) nr 16/2003 z dnia 6 stycznia 2003 r. ustanawiające specjalne szczegółowe zasady dla wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 w zakresie kwalifikowania wydatków w kontekście środków częściowo finansowanych przez Fundusz Spójności (Dz.U. 2003, L 2, s. 7).

(2) Decyzja Komisji nr C(2005) 5291 z dnia 8 grudnia 2005 r. dotycząca udzielania pomocy z Funduszu Spójności dla projektu dotyczącego pomocy technicznej dla zarządzania Funduszem Spójności w Republice Litewskiej (CCI 2005/LT/16/C/PA/001), zmieniona decyzją Komisji nr C(2008) 1566 z dnia 15 kwietnia 2008 r. i decyzją Komisji nr C(2011) 3668 z dnia 20 maja 2011 r.

(3) Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności (Dz.U. 1994, L 130, s. 1), uchylone rozporządzeniem Rady (WE) nr 1084/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającym Fundusz Spójności i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1164/94 (Dz.U. 2006, L 210, s. 79).

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/35

Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. – Bodegas Verdúguez/EUIPO (TRES TOROS 3)

(Sprawa T-206/16)

(2016/C 251/41)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Bodegas Verdúguez, SL (Villanueva de Alcardete, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. García Domínguez)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „TRES TOROS 3” – zgłoszenie nr 12 796 926

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie R 407/2015-5

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

Uwzględnienie skargi na zaskarżoną decyzję, stwierdzenie nieważności tej decyzji i w jej miejsce wydanie innego rozstrzygnięcia, stwierdzającego, że:

1)	do zgłoszonego znaku towarowego nie ma zastosowania zakaz z art. 7 ust. 1 lit. j);

subsydiarnie – i wyłącznie w razie stwierdzenia przez Sąd, że zakaz z art. 7 ust. 1 lit. j) stosuje się do zgłoszonego znaku towarowego – orzeczenie, że powinien on być stosowany jedynie do towarów „wina” i utrzymanie tego zakazu wyłącznie do tych towarów oraz przywrócenie ważności zgłoszonego znaku dla pozostałych towarów z klasy 33 wskazanych w zgłoszeniu

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w stosownym przypadku ze zwrotem opłaty za odwołanie uiszczonej przez skarżącą na rzecz EUIPO

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia nr 207/2009.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/36

Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/Komisja

(Sprawa T-207/16)

(2016/C 251/42)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: B. Christianòs, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji o wykluczeniu skarżącej;

—	stwierdzenie nieważności decyzji o wpisie skarżącej do systemu wczesnego ostrzegania lub systemu wczesnego wykrywania i wykluczania oraz aktywizacji tych systemów; oraz

—	obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji właściwego urzędnika zatwierdzającego lub właściwej instytucji zamawiającej dotyczącej jej wykluczenia, a po drugie, decyzji właściwego urzędnika zatwierdzającego lub właściwej instytucji zamawiającej, na mocy której zażądano wpisania lub dokonano wpisu oraz uruchomienia przez Komisję względem skarżącej ostrzeżenia o wykluczeniu w systemie wczesnego ostrzegania (Early Warning System) lub w systemie wczesnego wykrywania i wykluczenia (Early Detection and Exclusion System), którymi zarządza Komisja Europejska.

Strona skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonych aktów z następujących powodów:

1.	Po pierwsze, z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

2.	Po drugie, z powodu naruszenia przepisów decyzji 2014/792/UE (1) w sprawie systemu wczesnego ostrzegania oraz rozporządzenia 2015/1929 (2) w sprawie systemie wczesnego wykrywania i wykluczania, a także prawa do bycia wysłuchanym i zasady proporcjonalności.

3.	Po trzecie z powodu naruszenia ogólnych zasad dobrej wiary i przejrzystości.

(1) 2014/792/UE Decyzja Komisji z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych (Dz.U. L 329, s. 68).

(2) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. zmieniające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 286, s. 1).

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/37

Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Cop/EUIPO - Conexa (AMPHIBIAN)

(Sprawa T-215/16)

(2016/C 251/43)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Cop Vertriebs-GmbH (Aresing, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hofmann)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Conexa LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Conexa LLC

Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „AMPHIBIAN” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 359 251

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2016 r. w sprawie R 1984/2015-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	uchylenie lub zmiana decyzji Wydziału Unieważnień Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 14 września 2015 r. wydanej w postępowaniu nr 9736 C;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

—	wyznaczenie terminu rozprawy.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i następnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/38

Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Internacional de Productos Metálicos/Komisja

(Sprawa T-217/16)

(2016/C 251/44)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Internacional de Productos Metálicos, S.A. (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania) (przedstawiciele: C. Cañizares Pacheco, E. Tejedor de la Fuente, A. Monreal Lasheras, abogados)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. uchylającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji na podstawie podniesionych podstaw nieważności;

—

uznanie w sposób wyraźny, że art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. uchylającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji ma zastosowanie z mocą wsteczną.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca kwestionuje ważność wskazanego rozporządzenia, ponieważ – jakkolwiek uchyliło ono cła antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej ze względu na decyzje przyjęte przez właściwe organy WTO – w art. 2 tego rozporządzenia ograniczono możliwość zwrotu zapłaconych ceł w związku z brakiem nadania temu uchyleniu charakteru retroaktywnego, co prowadzi do pozostania ceł antydumpingowych sprzecznych z regulacjami WTO w porządku prawnym bez żadnego obiektywnego uzasadnienia tej decyzji ze względów porządku publicznego.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

Zarzut pierwszy dotyczący nieważności art. 2 zaskarżonego rozporządzenia ze względu na naruszenie porozumienia antydumpingowego.

—

W tym względzie skarżąca podnosi, że jak przyznała Komisja w zaskarżonym rozporządzeniu, uchylenie ceł antydumpingowych wynika z naruszenia porozumienia antydumpingowego przez Radę, w związku z czym zgodność z prawem zakwestionowanego artykułu powinna być oceniana przy uwzględnieniu obowiązków Unii ustanowionych przy podpisaniu tego porozumienia.

—

Ponadto, jak wskazuje porozumienie antydumpingowe, Unia jako umawiająca się strona tej umowy może ustanowić cła antydumpingowe jedynie z poszanowaniem procedury ustanowionej w owej umowie międzynarodowej. Mając na uwadze, że Rada naruszyła różne przepisy przy nakładaniu ceł antydumpingowych, jak w sposób wyraźny uznano w rozporządzeniu (UE) 2016/278, Unia Europejska nie miała w ogóle prawa nałożyć uchylonych ceł i nie mogła w związku z tym w żadnym razie ograniczyć skutków tego uchylenia.

Zarzut drugi dotyczący pewności prawa i zasady bezpodstawnego wzbogacenia.

—	W tym zakresie podniesiono, że konieczność uznania retroaktywnego skutku uchylenia ceł antydumpingowych wynika z celu rozpatrywanego rozporządzenia, w którym przyznano, że miało miejsce naruszenie porozumienia antydumpingowego poprzez nałożenie przez Radę uchylonych ceł.

—

Ponadto, podobnie jak państwa członkowskie są wedle ustanowionego przez Trybunał wymogu zobowiązane do zwrotu kwot otrzymanych z naruszeniem prawa wspólnotowego, ta sama zasada dotyczy kwot uzyskanych przez Unię Europejską z naruszeniem jej prawa, jakim jest porozumienie antydumpingowe. Kwestionowanie retroaktywnego zastosowania uchylenia oznaczałoby, że jednostki muszą ponieść skutki nielegalnego działania bez jakiejkolwiek możliwości naprawienia tej sytuacji, względnie musiałyby one bezzasadnie ponieść bezprawne szkody.

Zarzut trzeci dotyczący zasady uzasadnionych oczekiwań.

—

Wedle skarżącej uznanie naruszenia zobowiązań międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską popełnionego poprzez nałożenie ceł antydumpingowych sprzecznych z porozumieniem antydumpingowym skutkowało powstaniem uzasadnionych oczekiwań, że Komisja przyjmie regulację odpowiednią w kontekście przyznanego przez nią naruszenia, bez umożliwienia pozostawania w mocy bezprawnych skutków spowodowanych nałożeniem niezgodnych z prawem ceł antydumpingowych.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/39

Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2016 r. – Massive Bionics/EUIPO — Apple (DriCloud)

(Sprawa T-223/16)

(2016/C 251/45)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Massive Bionics, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Galindo Martens)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Apple, Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone Ameryki)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „DriCloud” – zgłoszenie nr 11 723 509

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie R 339/2015-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/40

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – El Corte Inglés/EUIPO – WE Brand (EW)

(Sprawa T-241/16)

(2016/C 251/46)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Rivas Zurdo)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: WE Brand Sàrl (Luksemburg, Luksemburg)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „EW” – zgłoszenie nr 12 326 468

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2016 r. w sprawie R 426/2015-2

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie strony pozwanej lub innych stron, które sprzeciwią się żądaniom niniejszej skargi, kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/41

Odwołanie wniesione w dniu 23 maja 2016 r. przez Sergia Spadaforę od postanowienia wydanego w dniu 7 kwietnia 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-44/15, Spadafora/Komisja

(Sprawa T-250/16 P)

(2016/C 251/47)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Sergio Spadafora (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

—	uchylenie zaskarżonego wyroku;

—	orzeczenie co do istoty w przedmiocie skargi wniesionej w pierwszej instancji i uwzględnienie wszystkich żądań, które wnoszący odwołanie już sformułował, w tym żądania naprawienia szkody według wyliczenia Sądu na zasadzie słuszności;

—	obciążenie drugiej strony postępowania kosztami obydwu instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko postanowieniu Sądu ds. Służby Publicznej z dnia 7 kwietnia 2016 r., w którym w części odrzucono jako oczywiście niedopuszczalną, a w części oddalono jako oczywiście bezzasadną skargę mającą za przedmiot w istocie, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o nieuwzględnieniu kandydatury wnoszącego odwołanie na stanowisko kierowania wydziału „Doradztwa prawnego”, a po drugie, zasądzenie od pozwanej naprawienia szkody materialnej wynikającej zdaniem wnoszącego odwołanie z utraty szansy na zostanie wybranym na to stanowisko.

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.

Zarzut pierwszy dotyczący pewnych uchybień postępowania przed Sądem ds. Służby Publicznej, przynoszących szkodę interesom wnoszącego odwołanie.

—	Wnoszący odwołanie podnosi w szczególności w tym względzie, że zaskarżone postanowienie nie zawiera żadnej argumentacji dotyczącej rzekomo oczywistego charakteru braku podstawy skargi.

Zarzut drugi dotyczący ustaleń faktycznych rzeczowo nieprawidłowych w stosunku do okoliczności, jakie wynikają z akt sprawy.

—	Wnoszący odwołanie podnosi w szczególności w tym względzie brak doświadczenia kandydata wyznaczonego na rozpatrywane stanowisko i błędną ocenę wymogu równowagi geograficznej oraz równoważności osiągnięć.

3.	Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa Unii w zakresie, w jakim podczas fazy preselekcji kandydatów nie zostały zastosowane zasada niedyskryminacji ze względu na narodowość oraz zasada niedyskryminacji ze względu na język.

4.	Zarzut czwarty dotyczący nieprawidłowej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych.

Zarzut piąty dotyczący nieprawidłowej „kwalifikacji prawnej” żądania wnoszącego odwołanie, w ramach którego domagał się on od Sądu ds. Służby Publicznej stwierdzenia, że zaskarżona decyzja skutkuje nieważnością rozpatrywanego postępowania selekcyjnego od chwili, w której wystąpiła „stwierdzona niezgodność z prawem”.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/42

Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2016 r. – Steel Invest & Finance (Luksemburg)/Komisja

(Sprawa T-254/16)

(2016/C 251/48)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Steel Invest & Finance (Luksemburg) SA (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: E. van den Broucke, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

Tytułem głównym:

—

stwierdzenie, że Komisja Europejska popełniła wielokrotne błędy w ustaleniach i uchybiła obowiązkowi uzasadnienia przy kwalifikacji istnienia korzyści przyznanej w drodze pożyczki udzielonej przez Foreign Strategic Investment Holding à Steel Invest & Finance (Luksemburg), zarówno przy analizie porównywalności pożyczek Sumitomo i Rabobank, jak i przy stosowaniu Komunikatu z2008 r. o stopach referencyjnych;

Pomocniczo:

—

stwierdzenie, że Komisja Europejska popełniła oczywisty błąd w ustaleniach zgodności pożyczki udzielonej przez Foreign Strategic Investment Holding à Steel Invest & Finance (Luksemburg) przyjmując, że komunikat z 2009 r. ustalający tymczasowe wspólnotowe ramy prawne w zakresie pomocy państwa ułatwiające dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego nie miał zastosowania;

w każdym razie i w związku z powyższym:

—	stwierdzenie nieważności art. 1 lit. a) decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 94 z dnia 20 stycznia 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.33926 2013/C udzielonej przez Belgię na rzecz Duferco;

—	stwierdzenie nieważności art. 2-4 decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one pożyczki udzielonej przez Foreign Strategic Investment Holding à Steel Invest & Finance (Luksemburg);

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty s

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty

1.	Zarzut pierwszy dotyczy braku korzyści przyznanej przez Foreign Strategic Investment Holding à Steel Invest & Finance (Luksemburg) oraz błędu w ocenie, który popełniła Komisja przyjmując, że sporna pożyczka stanowiła pomoc państwa.

2.	Zarzut drugi dotyczy oczywistego błędu w ustaleniach, który popełniła Komisja przy stosowaniu Komunikatu Komisji - Tymczasowe wspólnotowe ramy prawne w zakresie pomocy państwa ułatwiające dostęp do finansowania w dobie kryzysu finansowego i gospodarczego (Dz.U. 2009, C 83, p. 1).

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/43

Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2016 r. – NM/Rada Europejska

(Sprawa T-257/16)

(2016/C 251/49)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: NM (Lesbos, Grecja) (przedstawiciele: B. Burns, Solicitor, i P. O’Shea, BL)

Strona pozwana: Rada Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności porozumienia pomiędzy Radą Europejską a Turcją z dnia 18 marca 2016 r., zatytułowanego „Oświadczenie UE-Turcja, 18 marca 2016 r.”;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

1.	Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że porozumienie pomiędzy Radą Europejską a Turcją z dnia 18 marca 2016 r., zatytułowane „Oświadczenie UE-Turcja, 18 marca 2016 r.”, jest niezgodne z prawami podstawowymi Unii, a w szczególności z art. 1, 18 i 19 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że Turcja nie jest bezpiecznym krajem trzecim w rozumieniu art. 36 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, 13.12.2005, s. 13-34).

Zarzut trzeci, w którym skarżąca twierdzi, że dyrektywa Rady 2001/55/WE z dnia 20 lipca 2001 r. w sprawie minimalnych standardów przyznawania tymczasowej ochrony na wypadek masowego napływu wysiedleńców oraz środków wspierających równowagę wysiłków między państwami członkowskimi związanych z przyjęciem takich osób wraz z jego następstwami (Dz.U. L 212, 7.8.2001, s. 12-23) powinna była zostać transponowana.

Zarzut czwarty, w którym skarżąca twierdzi, że podważane porozumienie jest w rzeczywistości wiążącym traktatem lub „aktem” wywierającym skutki prawne w odniesieniu do skarżącej i że uchybienie postanowieniom art. 218 TFUE lub art. 78 ust. 3 TFUE (łącznie lub osobno) prowadzi do nieważności tego porozumienia.

5.	Zarzut piąty, w którym skarżąca twierdzi, że został naruszony zakaz dokonywania wydaleń zbiorowych w rozumieniu art. 19 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/44

Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – Mediterranean Premium Spirits/EUIPO - G-Star Raw (GINRAW)

(Sprawa T-258/16)

(2016/C 251/50)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Mediterranean Premium Spirits, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Mora Granell i J. Romaní Lluch, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: G-Star Raw CV (Amsterdam, Niderlandy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „GINRAW” – zgłoszenie nr 12 431 681

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie R 1583/2015-4

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, odmawiającej rejestracji unijnego znaku towarowego nr 12 431 681 „GINRAW” dla klas 21 i 33, i w konsekwencji dopuszczenie do rejestracji rzeczonego znaku towarowego;

—	obciążenie kosztami postępowania EUIPO oraz interwenientki, jeżeli przystąpi ona do sprawy.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/45

Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2016 r. – Trost Auto Service Technik/EUIPO (AUTOSERVICE.COM)

(Sprawa T-259/16)

(2016/C 251/51)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Trost Auto Service Technik SE (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: P. Kohl, Rechtsanwalt)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne„AUTOSERVICE.COM” – zgłoszenie nr 13 593 678

Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2016 r. w sprawie R 1770/2015-4

Żądanie

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

—	Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/45

Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Pempe/EUIPO - Marshall Amplification (THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS)

(Sprawa T-271/16)

(2016/C 251/52)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Yusuf Pempe (Créteil, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Vivès-Albertini)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Marshall Amplification plc (Milton Keynes, Zjednoczone Królestwo)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Zgłaszający: Strona skarżąca

Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS” – zgłoszenie nr 11 570 264

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2016 r. w sprawie R 376/2015-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

—	oddalenie sprzeciwu w całości;

—	obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie przepisów rozporządzenia nr 207/2009 dotyczących dowodów używania oraz prawdopodobieństwa wprowadzenia przez w błąd.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/46

Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Viridis Pharmaceutical/EUIPO – Hecht-Pharma (Boswelan)

(Sprawa T-276/16)

(2016/C 251/53)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Viridis Pharmaceutical (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig, S. Pietzcker i M. Prasse)

Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hecht-Pharma GmbH (Hollnseth, Niemcy)

Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Boswelan” – unijny znak towarowy nr 3 381 563

Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 lutego 2016 r. w sprawie R 2837/2014-5

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie skarżącej od decyzji unieważniającej unijny znak towarowy nr 003381563 w odniesieniu do „produkty lecznicze wykorzystywane w leczeniu stwardnienia rozsianego”;

—	obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Podniesione zarzuty

—	Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 – rzeczywiste używanie znaku towarowego;

—	Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 – uzasadnione powody nieużywania znaku towarowego;

—	Naruszenie art. 83 rozporządzenia nr 207/2009, w szczególności naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/48

Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. – Bermejo Garde/EKES

(Sprawa F-41/10 RENV) (1)

((Służba publiczna - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Urzędnik będący ofiarą mobbingu - Artykuł 22a regulaminu pracowniczego - Urzędnik będący informatorem - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie - Prawo do ochrony - Przesłanki - Oddalenie - Konsekwencje - Żądanie odszkodowania))

(2016/C 251/54)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Moises Bermejo Garde (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny EKES (przedstawiciele: początkowo U. Schwab i M. Lernhart, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur, następnie K. Gambino, pełnomocnik, adwokat B. Wägenbaur, wreszcie K. Gambino i X. Chamodraka, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

Przedmiot sprawy

Służba publiczna – Żądanie stwierdzenia nieważności kilku decyzji o odebraniu skarżącemu funkcji szefa wydziału służby prawnej ze skutkiem natychmiastowym i przeniesieniu go do dyrekcji do spraw logistycznych i o oddaleniu jego wniosku o udzielenie pomocy oraz żądanie odszkodowania.

Sentencja wyroku

1)	Stwierdza się nieważność decyzji przewodniczącego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie zakończenia poprzednich obowiązków Moisesa Bermeja Gardego jako szefa wydziału służby prawnej oraz z dnia 13 kwietnia 2010 r. dotyczącej jego przeniesienia.

2)	Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny wypłaci M. Bermejowi Gardemu kwotę 25 000 EUR.

3)	Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez M. Bermeja Gradego w sprawach F-41/10, T-530/12 P i F-41/10 RENV.

(1) Dz.U. C 209 z 31.7.2010, s. 55.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/49

Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 maja 2016 r. – GW/Komisja

(Sprawa F-111/15) (1)

((Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Pokrycie kosztów leczenia - Konkretne i szczegółowe rozpatrzenie))

(2016/C 251/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: GW (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T.S. Bohr i F. Simonetti, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie zwrotu skarżącemu i jego małżonce kosztów odnoszących się do trzech faktur za usługi medyczne i leczenie związane z nowotworem, na który ona cierpi.

Sentencja wyroku

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej, w której odmówiono uznania za podlegające zwrotowi koszty świadczeń opieki zdrowotnej na rzecz T., wskazane w arkuszach rozliczeń 67 i 68 z dnia 7 lutego 2014 r. i w arkuszu rozliczeń 72 z dnia 12 marca 2014 r.

2)	Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez GW.

(1) Dz.U. C 354 z dnia 26.10.2015, s. 55.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/49

Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2016 r. – ZZ/Komisja

(Sprawa F-18/16)

(2016/C 251/56)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone i R. Sciaudone)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komisji w sprawie uznania, że skarżący wykonuje szczególne obowiązki kwalifikujące go do zaszeregowania na stanowisku „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” albo „radca lub stanowisko równoważne”, na podstawie art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, jak również stwierdzenie niezgodności z prawem komunikatu Komisji SEC (2013) 691 z dnia 18 grudnia 2013 r., który zmienia zasady dotyczące składu gabinetów członków Komisji oraz rzeczników.

Żądania strony skarżącej

—

Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o uznanie, że wykonuje szczególne obowiązki kwalifikujące go do zaszeregowania na stanowisku „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” albo „radca lub stanowisko równoważne”, na podstawie art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego;

—	pomocniczo, w braku pełnego i pozbawionego znamion dyskryminacji wdrożenia art. 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, stwierdzenie nieważności komunikatu z 2013 r. (oraz komunikatu z 2014 r. w części, która powtarza sformułowania komunikatu z 2013 r.);

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

11.7.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 251/50

Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2016 r. – ZZ/CPVO

(Sprawa F-22/16)

(2016/C 251/58)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze stroną skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego oraz wniosek o odszkodowanie za rzekomo poniesioną przez stronę skarżącą szkodę i doznaną przez nią krzywdę.

Żądania strony skarżącej

—	Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (OUZU) z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego po 31 grudnia 2015 r.;

—	stwierdzenie nieważności decyzji OUZU z dnia 20 stycznia 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 15 września 2015 r. na ww. decyzję;

—	naprawienie w ten sposób poniesionej szkody, oszacowanej tymczasowo ex aequo et bono, na 119 767 EUR;

—	zasądzenie na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w wysokości 30 000 EUR za doznana krzywdę;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

		ISSN 1977-1002
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 251

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Tom 59 11 lipca 2016

Powiadomienie nr	Spis treśći	Strona
	IV Informacje
	INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
2016/C 251/01	Ostatnie publikacje Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej	1
	Sąd
2016/C 251/02	Złożenie ślubowania przez nowych sędziów Sądu	2

	V Ogłoszenia
	POSTĘPOWANIA SĄDOWE
	Trybunał Sprawiedliwości
2016/C 251/03	Sprawa C-578/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-278/14, Dairek Attoumi/OHIM –Diesel, wniesione w dniu 9 listopada 2015 r. przez Mansoura Daireka Attoumiego	3
2016/C 251/04	Sprawa C-160/16: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka	3
2016/C 251/05	Sprawa C-193/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – E/Subdelegación del Gobierno en Álava	4
2016/C 251/06	Sprawa C-196/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włocohy) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – Comune di Corridonia/Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente	5
2016/C 251/07	Sprawa C-197/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 8 kwietnia 2016 r. – Comune di Loro Piceno i in./Provincia di Macerata, Provincia di Macerata Settore 10 – Ambiente	5
2016/C 251/08	Sprawa C-206/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 13 kwietnia 2016 r. – Marco Tronchetti Provera SpA i in./Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)	6
2016/C 251/09	Sprawa C-207/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia provincial de Tarragona, wydział czwarty (Hiszpania) w dniu 14 kwietnia 2016 r. – Ministerio Fiscal	7
2016/C 251/10	Sprawa C-211/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Torino (Włochy) w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Bimotor SpA/Agenzia delle Entrate - Direzione Provinciale di Torino	7
2016/C 251/11	Sprawa C-212/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekammer Südbayern (Niemcy) w dniu 15 kwietnia 2016 r. – DUK Versorgungswerk eV und Gothaer Pensionskasse AG/BG Klinik für Berufskrankheiten Bad Reichenhall gGmbH	8
2016/C 251/12	Sprawa C-223/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 kwietnia 2016 r. – Casertana Costruzioni Srl/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti – Provveditorato Interregionale per le opere pubbliche della Campania e del Molise, Azienda Regionale Campana per la Difesa del Suolo – A.R.CA.DI.S.	9
2016/C 251/13	Sprawa C-226/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 22 kwietnia 2016 r. – – Eni SpA, Eni Gas & Power France SA, Uprigaz - Union professionnelle des industries privées du gaz/Premier ministre, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer.	10
2016/C 251/14	Sprawa C-239/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawach połączonych T-546/13, T-108/14 i T-109/14, Ante Šumelj i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 25 kwietnia 2016 r. przez Antego Šumelja i in.	11
2016/C 251/15	Sprawa C-240/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, Vedran Vidmar i Darko Graf/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 kwietnia 2016 r. przez Vedrana Vidmara i in.	13
2016/C 251/16	Sprawa C-241/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 lutego 2016 r. w sprawie T-507/14, VedranVidmar i Darko Graf/Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 kwietnia 2016 r. przez Darka Grafa	14
2016/C 251/17	Sprawa C-242/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 27 kwietnia 2016 r. – José Rui Garrett Pontes Pedroso/Netjets Management Limited	16
2016/C 251/18	Sprawa C-255/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Københavns Byret (Dania) w dniu 2 maja 2016 r., Anklagemyndigheden/Bent Falbert, Poul Madsen, JP/Politikens Hus A/S	17
2016/C 251/19	Sprawa C-261/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 29 lutego 2016 r. w sprawie T-254/12, Kühne + Nagel International AG i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 10 maja 2016 r. przez Kühne + Nagel International AG i in.	18
	Sąd
2016/C 251/20	Sprawy połączone T-479/11 i T-157/12: Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Francja i IFP Énergies nouvelles/Komisja [Pomoc państwa — Poszukiwanie ropy naftowej — Dorozumiana i nieograniczona gwarancja państwa przyznana na rzecz Institut français du pétrole (IFP) poprzez nadanie statusu przedsiębiorstwa publicznego o charakterze przemysłowo-handlowym (EPIC) — Korzyść — Domniemanie korzyści]	20
2016/C 251/21	Sprawa T-292/12 RENV: Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Mega Brands/EUIPO – Diset (MAGNEXT) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MAGNEXT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MAGNET 4 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]	21
2016/C 251/22	Sprawa T-160/13: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Bank Mellat/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu — Ograniczenia w zakresie przekazywania środków finansowych z udziałem irańskich instytucji finansowych — Właściwość Sądu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt regulacyjny niewymagający przyjęcia środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie aktu — Interes prawny — Dopuszczalność — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia — Gwarancje prawne, o których mowa w art. 215 ust. 3 TFUE — Pewność prawa — Zakaz arbitralnego działania — Naruszenie praw podstawowych)	21
2016/C 251/23	Sprawa T-454/14: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2016 r. – Warimex/EUIPO (STONE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego STONE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]	22
2016/C 251/24	Sprawy połączone T-510/14 i T-536/14: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Staywell Hospitality Group i Sheraton International IP/EUIPO – Sheraton International IP i Staywell Hospitality Group (PARK REGIS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PARK REGIS — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ST. REGIS — Częściowa odmowa rejestracji — Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]	23
2016/C 251/25	Sprawa T-654/14: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Revolution/EUIPO (REVOLUTION) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego REVOLUTION — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]	24
2016/C 251/26	Sprawa T-662/14: Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Węgry/Komisja [Wspólna polityka rolna — Płatności bezpośrednie — Dodatkowe kryteria zalesiania obszarów proekologicznych zagajnikami o krótkiej rotacji — Artykuł 45 ust. 8 rozporządzenia delegowanego (UE) nr 639/2014 — Artykuł 46 ust. 9 lit. a) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 — Nadużycie władzy — Pewność prawa — Niedyskryminacja — Uzasadnione oczekiwania — Prawo własności — Obowiązek uzasadnienia]	24
2016/C 251/27	Sprawa T-723/14: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – HX/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Dostosowanie żądań — Błąd w ocenie)	25
2016/C 251/28	Sprawa T-34/15: Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Wolf Oil/EUIPO – SCT Lubricants (CHEMPIOIL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy CHEMPIOIL — Wcześniejszy graficzny znak towarowy CHAMPION — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009]	26
2016/C 251/29	Sprawa T-99/15: Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Sfera Joven/EUIPO – Las banderas del Mediterráneo (NOOSFERA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Słowny unijny znak towarowy NOOSFERA — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe znaki towarowe SFERA, Sfera colours i sfera CENTROS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]	26
2016/C 251/30	Sprawa T-110/15: Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – International Management Group/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące dochodzenia OLAF-u — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia czy audytu — Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania — Kategoria dokumentów]	27
2016/C 251/31	Sprawa T-240/15: Wyrok Sądu z dnia 1 czerwca 2016 r. – Grupo Bimbo/EUIPO (Kształt batona z czterema kółkami) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego — Kształt batona z czterema kółkami — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do obrony — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]	28
2016/C 251/32	Sprawa T-254/15: Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Aldi Einkauf/EUIPO – Dyado Liben (Casale Fresco) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Casale Fresco — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FREZCO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]	28
2016/C 251/33	Sprawa T-301/15: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2016 r. – Jochen Schweizer/EUIPO (Du bist, was du erlebst.) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Du bist, was du erlebst. — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]	29
2016/C 251/34	Sprawa T-331/15: Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – Bimbo/EUIPO (THE SNACK COMPANY) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego THE SNACK COMPANY — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]	30
2016/C 251/35	Sprawa T-754/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 maja 2016 r. – Efler i in./Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Europejska inicjatywa obywatelska — Odmowa rejestracji — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych)	30
2016/C 251/36	Sprawa T-168/15: Postanowienie Sądu z dnia 11 maja 2016 r. – Grecja/Komisja (EFRROW — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania)	31
2016/C 251/37	Sprawa T-310/15: Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – European Union Copper Task Force/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochrony roślin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 — Ustalenie wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia — Ujęcie w tym wykazie związków miedzi — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Niedopuszczalność]	32
2016/C 251/38	Sprawa T-601/15: Postanowienie Sądu z dnia 13 maja 2016 r. – CEVA/Komisja (Klauzula arbitrażowa — Projekt w zakresie badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie zatytułowanej Algi pochodzące ze zrównoważonej akwakultury jako surowiec na ulegające biodegradacji tworzywa sztuczne pochodzenia biologicznego — Umowa Seabioplas — Wniosek o zapłatę należnego wkładu finansowego — Rekompensata — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)	32
2016/C 251/39	Sprawa T-191/16: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2016 r. – Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro/Komisja	33
2016/C 251/40	Sprawa T-205/16: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Republika Litewska/Komisja Europejska	34
2016/C 251/41	Sprawa T-206/16: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. – Bodegas Verdúguez/EUIPO (TRES TOROS 3)	35
2016/C 251/42	Sprawa T-207/16: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/Komisja	36
2016/C 251/43	Sprawa T-215/16: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2016 r. – Cop/EUIPO - Conexa (AMPHIBIAN)	37
2016/C 251/44	Sprawa T-217/16: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Internacional de Productos Metálicos/Komisja	38
2016/C 251/45	Sprawa T-223/16: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2016 r. – Massive Bionics/EUIPO — Apple (DriCloud)	39
2016/C 251/46	Sprawa T-241/16: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – El Corte Inglés/EUIPO – WE Brand (EW)	40
2016/C 251/47	Sprawa T-250/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 23 maja 2016 r. przez Sergia Spadaforę od postanowienia wydanego w dniu 7 kwietnia 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-44/15, Spadafora/Komisja	41
2016/C 251/48	Sprawa T-254/16: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2016 r. – Steel Invest & Finance (Luksemburg)/Komisja	42
2016/C 251/49	Sprawa T-257/16: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2016 r. – NM/Rada Europejska	43
2016/C 251/50	Sprawa T-258/16: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – Mediterranean Premium Spirits/EUIPO - G-Star Raw (GINRAW)	44
2016/C 251/51	Sprawa T-259/16: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2016 r. – Trost Auto Service Technik/EUIPO (AUTOSERVICE.COM)	45
2016/C 251/52	Sprawa T-271/16: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Pempe/EUIPO - Marshall Amplification (THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS)	45
2016/C 251/53	Sprawa T-276/16: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2016 r. – Viridis Pharmaceutical/EUIPO – Hecht-Pharma (Boswelan)	46
	Sąd do spraw Służby Publicznej
2016/C 251/54	Sprawa F-41/10 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. – Bermejo Garde/EKES (Służba publiczna — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Artykuł 12a regulaminu pracowniczego — Urzędnik będący ofiarą mobbingu — Artykuł 22a regulaminu pracowniczego — Urzędnik będący informatorem — Wniosek o udzielenie wsparcia — Oddalenie — Prawo do ochrony — Przesłanki — Oddalenie — Konsekwencje — Żądanie odszkodowania)	48
2016/C 251/55	Sprawa F-111/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 maja 2016 r. – GW/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Pokrycie kosztów leczenia — Konkretne i szczegółowe rozpatrzenie)	49
2016/C 251/56	Sprawa F-18/16: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2016 r. – ZZ/Komisja	49
2016/C 251/57	Sprawa F-21/16: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2016 r. – ZZ/Frontex	50
2016/C 251/58	Sprawa F-22/16: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2016 r. – ZZ/CPVO	50
2016/C 251/59	Sprawa F-23/16: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. – ZZ/Komisja	51
2016/C 251/60	Sprawa F-24/16: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – ZZ/Komisja	51
2016/C 251/61	Sprawa F-25/16: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2016 r. – ZZ/ESDZ	52