24.5.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 185/2

Kursy walutowe euro (1)

23 maja 2016 r.

(2016/C 185/03)

1 euro =

	Waluta	Kurs wymiany
USD	Dolar amerykański	1,1215
JPY	Jen	122,70
DKK	Korona duńska	7,4371
GBP	Funt szterling	0,77443
SEK	Korona szwedzka	9,3440
CHF	Frank szwajcarski	1,1105
ISK	Korona islandzka
NOK	Korona norweska	9,3658
BGN	Lew	1,9558
CZK	Korona czeska	27,033
HUF	Forint węgierski	317,05
PLN	Złoty polski	4,4367
RON	Lej rumuński	4,5210
TRY	Lir turecki	3,3495
AUD	Dolar australijski	1,5542
CAD	Dolar kanadyjski	1,4745
HKD	Dolar Hongkongu	8,7104
NZD	Dolar nowozelandzki	1,6538
SGD	Dolar singapurski	1,5478
KRW	Won	1 329,78
ZAR	Rand	17,5173
CNY	Yuan renminbi	7,3507
HRK	Kuna chorwacka	7,4890
IDR	Rupia indonezyjska	15 232,77
MYR	Ringgit malezyjski	4,5816
PHP	Peso filipińskie	52,481
RUB	Rubel rosyjski	75,2277
THB	Bat tajlandzki	39,993
BRL	Real	3,9832
MXN	Peso meksykańskie	20,6021
INR	Rupia indyjska	75,7263

(1) Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

24.5.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 185/3

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

(2016/C 185/04)

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

JEDNOLITY DOKUMENT

„CULURGIONIS D’OGLIASTRA”

Nr UE: IT-PGI-0005-01307 – 2.2.2015

ChNP ( ) ChOG ( X )

1. Nazwa lub nazwy

„Culurgionis d’Ogliastra”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Typ produktu

Klasa 2.5. Makarony

3.2. Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

„Culurgionis d’Ogliastra” to wyrób z ciasta makaronowego w formie pierożka sklejanego ręcznie, nadzianego farszem, w którego skład wchodzą świeże lub wysuszone ziemniaki w formie płatków, sery, tłuszcze roślinne lub zwierzęce i przyprawy. Złączenie brzegów pierożka przypomina stylizowany kłos.

W momencie wprowadzenia do obrotu „Culurgionis d’Ogliastra” posiadają następujące właściwości fizyczne, chemiczne i organoleptyczne:

Właściwości fizyczne:

—	kształt: produkt ma formę pierożka sklejonego na wypukłym brzegu, a sklejenie przypomina kłos zboża,

—	masa pojedynczego „Culurgionis d’Ogliastra” waha się od minimum 20 g do maksimum 33 g,

—	stosunek masy ciasta do farszu waha się od minimum 0,5 do maksimum 2,0,

—	liczba punktów sklejenia ciasta ≥ 10.

Właściwości chemiczne

— Całkowita zawartość białka: pomiędzy 5,0 a 16,0 %

— Tłuszcz: pomiędzy 5 a 15 %

— Węglowodany: pomiędzy 20 a 40 %

— Skrobia: pomiędzy 2 a 5,0 %

Właściwości organoleptyczne:

— konsystencja: miękka, jednolita,

— barwa: ciasto: białe, nabierające żółtego zabarwienia,

— farsz: intensywnie żółty z zielonymi smugami na skutek obecności mięty lub bazylii.

Smak: kwaskowaty i aromatyczny, mniej lub bardziej intensywny w zależności od wykorzystanych serów, trochę przełamany słodkim smakiem ziemniaków; w posmaku pikantny.

Zapach: intensywny z uwagi na wykorzystane semolinę, mąkę i aromatyczne zioła i przyprawy (mięta, bazylia, czosnek, cebula).

3.3. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) oraz surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

„Culurgionis d’Ogliastra” przygotowuje się w dwóch etapach: oddzielnie przygotowuje się ciasto i oddzielnie farsz. Stosowane są następujące surowce:

1. Składniki ciasta:

—	semolina z pszenicy durum i mąka z pszenicy zwyczajnej w proporcjach wahających się między 15 % a 70 % masy ciasta. Wykorzystana semolina musi mieć co najmniej 11,5 % zawartości białka,

—	smalec: od 0,5 % do 6,0 %, ewentualnie masło lub oliwa z oliwek w proporcji od 3,0 % do 7,0 % masy ciasta,

—	zawartość soli: quantum satis,

—	woda: quantum satis.

2. Składniki farszu:

—	ziemniaki: od 60 % do 80 %, ewentualnie płatki suszonych ziemniaków w proporcji od 15 % do 45 % masy farszu,

—	mieszanka serów: casu axedu (synonimy: casu agedu, fruhe o visidu) lub pecorino [ser owczy], lub ser z mleka owczego i koziego, lub ser z mleka koziego bądź krowiego w proporcjach od 10 % do 50 % masy całkowitej zawartości serów. Mieszanka serów stanowi od 10 % do 25 % całkowitej masy farszu,

—	tłuszcze zwierzęce (łój lub smalec) lub oliwa z oliwek najwyższej jakości z pierwszego tłoczenia w proporcjach od 4 % do 10 % całkowitej zawartości tłuszczów,

—	woda: quantum satis,

—	można stosować następujące składniki: mięta lub czosnek lub bazylia lub cebula.

3.4. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Przygotowanie „Culurgionis d’Ogliastra” dzieli się na etapy: przygotowanie ciasta, przygotowanie farszu i sklejenie nafaszerowanego pierożka, przy czym sklejeniu nadaje się typową formę kłosa. Wszystkie etapy produkcji „Culurgionis d’Ogliastra” muszą mieć miejsce na wyznaczonym obszarze geograficznym.

3.5. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Produkt „Culurgionis d’Ogliastra” można wprowadzać do obrotu w opakowaniach zgodnych z obowiązującymi przepisami lub luzem.

Produkt „Culurgionis d’Ogliastra” można pakować świeży, w atmosferze modyfikowanej lub zamrożony.

Produkt „Culurgionis d’Ogliastra” może być wprowadzany do obrotu luzem jedynie świeży.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Na opakowaniach musi być umieszczone logo produktu „Culurgionis d’Ogliastra” przedstawione poniżej, stanowiące gwarancję pochodzenia i umożliwiające identyfikację produktu. Na opakowaniach obowiązkowo umieszcza się etykiety z czytelnym i wyraźnym nadrukiem, zawierającym, oprócz odpowiednich napisów i informacji zgodnych z wymogami przepisów prawa, następujące informacje:

—	nazwa „CULURGIONIS D’OGLIASTRA”, której towarzyszy skrót IGP (ChOG) drukowany czarną wytłuszczoną czcionką oraz symbol unijny,

—	nazwa, nazwa handlowa i adres producenta. Dozwolone jest stosowanie określeń odnoszących się do nazwisk, nazw handlowych lub prywatnych znaków towarowych, pod warunkiem że nie mają charakteru reklamującego i nie wprowadzają konsumenta w błąd,

—	informacja: „z ziemniakami”, lub „z płatkami ziemniaków”, w zależności od wykorzystanego w farszu składnika.

Nazwa chronionego oznaczenia geograficznego „CULURGIONIS D’OGLIASTRA” musi być wydrukowana na etykiecie literami znacznie większymi, wyraźnymi, nieusuwalnymi, zdecydowanie różniącymi się od wszystkich innych napisów, które powinny być zapisane czcionką o połowę mniejszą od czcionki wykorzystanej w napisie ChOG.

Produkt może być wprowadzany do obrotu luzem, pod warunkiem że jest umieszczany w oddzielnych przegródkach lub w pojemnikach, na których widnieje dobrze widoczna etykieta zawierająca te same informacje, które zawierają etykiety umieszczane na opakowaniach.

Logo produktu „Culurgionis d’Ogliastra” wygląda następująco:

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar produkcji „Culurgionis d’Ogliastra” obejmuje terytorium prowincji Ogliastra, w skład którego wchodzą następujące gminy: Arzana, Bari Sardo, Baunei, Cardedu, Elini, Gairo, Girasole, Ilbono, Jerzu, Lanusei, Loceri, Lotzorai, Osini, Perdasdefogu, Seui, Talana, Tertenia, Tortolì, Triei, Ulassai, Urzulei, Ussassai, Villagrande Strisaili. Tradycyjnie „Culurgionis d’Ogliastra” produkuje się również w gminach sąsiadujących z prowincją Ogliastra: Esterzili, Sadali i Escalaplano, które znajdują się na terytorium prowincji Cagliari.

5. Związek z obszarem geograficznym

„Culurgionis d’Ogliastra”, mające formę pierożka wypełnionego farszem i ze sklejeniem wiernie wyobrażającym kłos zboża, to jeden z najbardziej znanych i rozpowszechnionych na Sardynii rodzajów spożywczego wyrobu makaronowego, o długiej tradycji.

„Culurgionis d’Ogliastra” to potrawa ludzi biednych, wywodząca się z kultury rolniczo-pasterskiej, w której składniki farszu dostosowano do surowców dostępnych na danym obszarze. Ziemniaki są łatwą uprawą i stanowiły zasób żywnościowy łatwo dostępny dla wszystkich. Żeby wzbogacić ich smak dodawano do nich słony ser, tłuszcz zwierzęcy lub roślinny oraz ewentualnie czosnek lub bazylię, miętę czy cebulę oraz sery, wśród których latem wyróżniał się ser casu axedu. Te składniki połączone w jednolitą masę stanowią od dziesiątek lat farsz, którym napełnia się „Culurgionis d’Ogliastra”. Elementem wykazującym najwyraźniej związek z obszarem jest sklejenie w formie kłosa. Ten sposób sklejania pierożków jest charakterystyczny dla tej części Sardynii i tradycyjnie wykonywany jest tylko ręcznie. Wymaga on wielkiej zręczności i precyzji, a jego rezultat przypomina ścieg hafciarski, ponieważ ciasto, w którym zamyka się farsz, jest najpierw sklejane w lewą stronę, a potem w prawą, zaś czynność tę wykonują wyłącznie biegłe w niej kobiety.

Na obszarze produkcji organizuje się szereg festynów ludowych, targów i imprez poświęconych temu produktowi. Na przykład w miesiącach największego napływu turystów organizuje się co roku targi: Sagra di Tortolì w lipcu, Sagra di Barisardo w sierpniu, Sagra di Sadali na przełomie czerwca i lipca oraz Sagra di Loceri we wrześniu.

O produkcie „Culurgionis d’Ogliastra” wspomina się w licznych przewodnikach, książkach kucharskich i publikacjach, które wskazują na renomę produktu i długą tradycję jego produkcji na danym obszarze geograficznym. Zob. następujące publikacje:

—	„Cucine di Sardegna”, Giuseppina Perisi, Muzio editore, 1989,

—	„La Sardegna dei cibi e dei vini”, Riccardo Campanelli, Maggioli editore, 1990,

—	„Buon appetito in Sardegna”, Loredana Cicu Solinas, EDITAR, 1992,

—	„Guida pratica della Sardegna”, Salvatore Colomo, Editrice Archivio Fotografico Sardo, 1993,

—	„I sapori della Sardegna – la cucina”, opracowanie zbiorowe, Zonza Editori, 1999,

—	„Sa Cuchina Sarda”, Salvatore Colomo i Luciana Pala, Collana Guida della Sardegna, Editrice Archivio Fotografico Sardo, 2001,

—	„Sa Cuchina Sarda”, Salvatore Colomo i Luciana Pala, Collana Guida della Sardegna, Editrice Archivio Fotografico Sardo, 2003,

—	„La bella selvaggia”, Lello Caravano, Itinerari speciali Bell’Italia, czerwiec 2003,

—	„Sardegna- Le paste della tradizione”, Regione Autonoma della Sardegna editore, 2006,

—	„Pane e casu- Ricette della tradizione culinaria sarda”, Condaghes editore, 2006,

—	w artykule autorstwa Giacomo Mameliego „Tecnologia nei culurgionis per vendere Sardegna a Manhatan”, opublikowanym w 2007 r. przez centrum studiów miejskich na uniwersytecie w Sassari, oznaczenie „Culurgionis d’Ogliastra” zostało zdefiniowane jako „potrawa godna Nobla gastronomicznego”,

—	artykuł „Culurgionis d’Ogliastra: unici nel contenuto e nella forma”, M. A. Dessì w czasopiśmie „Premiata salumeria italiana n.4/2009,

—	„Itinerari del gusto in Sardegna”, Imago multimedia Editore, 2012.

Odesłanie do publikacji specyfikacji produktu

(art. 6 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia)

Skonsolidowany tekst specyfikacji produkcji jest dostępny w na stronie internetowej: http://www.politicheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/3335

lub

wchodząc na stronę internetową Ministero delle politiche agricole alimentari e forestali (www.politicheagricole.it) po wybraniu zakładki „Prodotti DOP IGP” (z prawej strony na górze ekranu), a następnie „Prodotti DOP IGP STG” (z lewej strony ekranu) i na koniec „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE.

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

24.5.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 185/7

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

(2016/C 185/05)

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

JEDNOLITY DOKUMENT

„PIZZOCCHERI DELLA VALTELLINA”

Nr UE: IT-PGI-0005-01349 – 24.6.2015

ChNP ( ) ChOG ( X )

1. Nazwa

„Pizzoccheri della Valtellina”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Włochy

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Typ produktu

Klasa 2.5. Makarony

3.2. Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

„Pizzoccheri della Valtellina” to wyrób z ciasta makaronowego, w którego skład wchodzi w co najmniej 20 % mąka z gryki zwyczajnej wymieszanej z innego rodzaju mąką.

Nazwa „Pizzoccheri della Valtellina” oznacza makaron suchy lub świeży, który jest w tej postaci wprowadzany do obrotu. Wyróżnia się następujące formy: „tagliatello steso” czyli płaskie wstążki o różnej długości i szerokości, prezentowane w formie płaskiej; „tagliatello avvolto” czyli cienkie, spłaszczone wstążki o różnej długości i szerokości, prezentowane w formie gniazdek; „gnocchetto” charakteryzujące się formą wklęsłą.

Poniższa tabela wskazuje wymiary produktu „Pizzoccheri della Valtellina” wprowadzanego do obrotu w stanie świeżym lub suchym:

Produkt suchy	Długość (mm)	Szerokość (mm)	Grubość (mm)
Tagliatello steso	30–60	7–8	1,1 –1,7
Gnocchetto	16–22	7–11	1,5 –2
Tagliatello avvolto (zwane Tagliatella)	—	3–11	1–2,5
Produkt świeży	Długość (mm)	Szerokość (mm)	Grubość (mm)
Tagliatello	—	5–11	1,3 –5,5

Właściwości fizyczne i chemiczne

Makaron „Pizzoccheri della Valtellina” świeży po obróbce ma konsystencję półtwardą, podczas gdy makaron suchy jest suchy i twardy.

Zawartość wody w produkcie świeżym nie powinna być niższa niż 24 % w masie suchej i nie wyższa niż 12,5 % w produkcie suchym.

Właściwości organoleptyczne

„Pizzoccheri della Valtellina” ma barwę brązową mniej lub bardziej ciemną z częścią zewnętrzną w kolorze orzechowym/szarym, typowym dla ziarna gryczanego.

„Pizzoccheri della Valtellina” po ugotowaniu w osolonej wodzie mają delikatny smak charakterystyczny dla produktów z mąki gryczanej wymieszanej z innego rodzaju mąką.

3.3. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Składniki, z których otrzymuje się „Pizzoccheri della Valtellina” w stanie suchym, są następujące:

—	mieszanka mąki składająca się maksymalnie w 80 % z mąki gruboziarnistej z pszenicy durum samej lub wymieszanej z mąką drobnoziarnistą z pszenicy durum oraz co najmniej w 20 % z mąki gryczanej,

—

woda.

Składniki, z których otrzymuje się „Pizzoccheri della Valtellina” w stanie świeżym. są następujące:

—	mieszanka mąki składająca się maksymalnie w 80 % z mąki z pszenicy miękkiej samej lub wymieszanej z mąką gruboziarnistą z pszenicy durum oraz co najmniej w 20 % z mąki gryczanej,

—

woda.

3.4. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Wszystkie fazy produkcji „Pizzoccheri della Valtellina” muszą mieć miejsce na obszarze geograficznym, o którym mowa w pkt 4.

3.5. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Produkt świeży można sprzedawać luzem w miejscu produkcji lub w sprzedaży detalicznej, o ile informacje, o których mowa w pkt 3.6, są widoczne dla konsumenta. Produkt świeży można sprzedawać na tackach lub w saszetkach, w atmosferze ochronnej.

Produkt suchy można sprzedawać w opakowaniach kartonowych lub torebkach; w razie konieczności przed pakowaniem można go przechowywać w silosach.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Na opakowaniach „Pizzoccheri della Valtellina” muszą być umieszczone, poza informacjami wymaganymi w przepisach dotyczących opakowań produktów żywnościowych, czytelnym i wyraźnym nadrukiem, następujące informacje:

—	nazwa „Pizzoccheri della Valtellina”,

—	termin „Indicazione geografica protetta” (chronione oznaczenie geograficzne) lub jego skrót I.G.P (ChOG),

—	symbol Unii.

Na opakowaniu „Pizzoccheri della Valtellina” można ewentualnie umieścić informację o formie wskazanej w tabeli w pkt 3.2 (dla produktu suchego: „tagliatello steso”, „gnocchetto”, „tagliatella”; dla produktu świeżego „tagliatello”).

Oprócz nazwy „Pizzoccheri della Valtellina” nie należy umieszczać żadnej dodatkowej informacji, która mogłaby wprowadzić konsumenta w błąd.

Nazwa „Pizzoccheri della Valtellina” na opakowaniu musi być zapisana czcionką ITC galliard o wielkości 8–35 mm.

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar geograficzny produkcji „Pizzoccheri della Valtellina” odpowiada terytorium administracyjnemu prowincji Sondrio (Lombardia – Włochy).

5. Związek z obszarem geograficznym

Wniosek o objęcie ChOG makaronu „Pizzoccheri della Valtellina” jest uzasadniony renomą i sławą tego produktu.

W słowniku języka włoskiego (Zingarelli, wydanie z 1970 r.), pod hasłem Pizzocchero jest zapis: „tagliatelle wytwarzane rzemieślniczo z mąki gryczanej, specjalność z Valtellina”.

Tradycja wytwarzania „Pizzoccheri della Valtellina” ma swoje źródło w popularnym już w starożytności wykorzystywaniu ziarna gryki, bardzo rozpowszechnionego na terytorium prowincji Sondrio, gdzie stanowiło ono podstawę lokalnej kuchni.

Jeden z pierwszych dokumentów potwierdzających obecność ziarna gryki w Valtellina został zredagowany w 1616 r. przez gubernatora Valle dell’Adda (stanowiącej część kantonu szwajcarskiego Grigioni); można w nim przeczytać, że: „Grykę uprawiano głównie na zboczach Alp Retyckich, w szczególności w regionie Teglio, który charakteryzuje się łagodniejszym klimatem dzięki większemu nasłonecznieniu”.

Produkcja gryki rozwijała się do 1800 r., zajmując również ziemie o niesprzyjających warunkach i jałowe; rozwój ten nastąpił dzięki szybkiemu dojrzewaniu ziaren, które doskonale przystosowywały się do obszarów alpejskich. Po włączeniu terytorium Valtellina do regionu Lombardo-Veneto popularność zyskały inne, bardziej opłacalne uprawy. W prowincji Sondrio wciąż istnieją uprawy (o powierzchni łącznie ok. 20 ha) prowadzone na potrzeby rodziny lub celem bezpośredniej sprzedaży.

Produkcja „Pizzoccheri della Valtellina” rozpowszechniła się wraz z uprawą gryki w tej dolinie, w następstwie czego związek między nazwą „Pizzoccheri della Valtellina” a terytorium prowincji Sondrio stał się oczywisty. Pierwsze zapiski poświadczające istnienie produkcji „Pizzoccheri della Valtellina” w prowincji Sondrio można znaleźć w testamentach: „…una scarella per li Pizzoccheri e il rodelino per li ravioli” (dokument z 1750 r.) oraz „…le resene per li Pizzoccheri” (1775 r.); można zatem domniemywać, że produkcja i spożycie „Pizzoccheri della Valtellina” istniały już przed połową XVIII w. W następnych stuleciach pojawia się coraz więcej dokumentów poświadczających obecność „Pizzoccheri della Valtellina” na terytorium prowincji.

W książce Emilio Montorfano „Storia e Tradizioni nella Cucina Lariana” (Xenia, 1987) wzmiankuje się Valtellina, a w szczególności region Teglio, jako światową ojczyznę tego makaronu, który wyróżnia się obecnością ziarna gryczanego. Nazwę „Pizzoccheri della Valtellina” przytacza również we wstępie do książki Ady Ferrari, zatytułowanej „Milano e la Rai un incontro mancato?”, Ettore A. Albertoni, odpowiedzialny za kulturę, tożsamość i autonomię regionu Lombardia, oraz w dziele „Luci e ombre di una capitale di transazione (1945–1977)” (Franco Angeli, 2002), w którym, w ramach refleksji nad wiedzą, badaniami, promowaniem i waloryzowaniem lokalnej rzeczywistości, cytuje się „Pizzoccheri della Valtellina” jako przykład typowego produktu uosabiającego region.

Świadectwa historyczne i bibliografia związana z Valtellina udowadniają, jak bardzo produkcja makaronu „Pizzoccheri della Valtellina” jest związana z dziejami tego terytorium, tradycją i kuchnią obszaru geograficznego, w którym powstał ten makaron.

Produkcja „Pizzoccheri della Valtellina” uważana jest przez mieszkańców za tradycyjne zajęcie związane z ich kulturą i historią; wystarczy przypomnieć, że ten szczególny makaron, po ugotowaniu, podaje się z licznymi dodatkami pochodzącymi z upraw i produkcji typowych dla Valtellina (masło, ser, warzywa, takie jak zielona kapusta czy ziemniaki itp.).

W przewodnikach i różnego rodzaju opracowaniach makaron „Pizzoccheri della Valtellina” wymienia się jako typowy makaron tagliatelle wytworzony na bazie gryki (Guida della Valtellina, Ed. Sezione valtellinese del Club Alpino Italiano, 1873; Cucina di valle e di montagna, Cucina di valle e di montagna, in Mondo popolare in Lombardia Sondrio e il suo territorio, Milano 1995).

Makaron „Pizzoccheri della Valtellina” należy do kategorii makaronów spożywczych z prowincji Sondrio i znajduje się w wykazie tradycyjnych produktów regionalnych Lombardii (Bollettino Ufficiale della Regione Lombardia del 21.04.2000 – 5o supplemento straordinario al n.16).

Suchy makaron „Pizzoccheri della Valtellina” można znaleźć na półkach wielu supermarketów spożywczych we Włoszech.

Makaron „Pizzoccheri della Valtellina” jest produktem typowym dla prowincji Sondrio i stanowi wartość nie tylko ekonomiczną, ale i kulturalną, do tego stopnia, że stał się faktycznym i powszechnym odniesieniem do tradycji i przedmiotem licznych festynów, wśród których najpopularniejszy to „Pizzocchero d’Oro” w Teglio.

I tak na przykład podczas 99. edycji targów w Bitto, które odbywały się w dniach 12–15 października 2006 r., makaron „Pizzoccheri della Valtellina” był jednym z głównych produktów typowych dla sektora rolno-spożywczego z Valtellina, obok wina, serów, jabłek i bresaoli.

Makaron „Pizzoccheri della Valtellina” pojawia się zawsze w kontekście promowania przez różnorodne instytucje i podmioty lokalne, turystyczne bądź gospodarcze, wizerunku Valtellina.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 6 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia)

Właściwe władze administracyjne wszczęły krajową procedurę sprzeciwu, publikując propozycję uznania ChOG „Pizzoccheri della Valtellina” w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 50 z dnia 29.2.2012 r.

Skonsolidowany tekst specyfikacji produkcji jest dostępny w na stronie internetowej: http://www.politicheagricole.it/flex/cm/pages/ServeBLOB.php/L/IT/IDPagina/3335

lub

bezpośrednio na stronie głównej Ministero delle politiche agricole alimentari e forestali (ministerstwa polityki rolnej, żywnościowej i leśnej) (www.politicheagricole.it) po wybraniu zakładki „Prodotti DOP IGP” (z prawej strony na górze ekranu), następnie „Prodotti DOP IGP STG” (po lewej stronie ekranu), a na koniec „Disciplinari di Produzione all’esame dell’UE”.

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

24.5.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 185/11

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

(2016/C 185/06)

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

JEDNOLITY DOKUMENT

„PAŠKA JANJETINA”

Nr UE: HR-PDO-0005-01347 – 19.6.2015

ChNP ( X ) ChOG ( )

1. Nazwa lub nazwy

„Paška janjetina”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Chorwacja

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Typ produktu

Klasa 1.1. Mięso świeże (i podroby)

3.2. Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

„Paška janjetina” to świeże mięso uzyskane z uboju młodych samców i samic jagniąt urodzonych na wyspie Pag, które należą do autochtonicznej chorwackiej rasy owiec o tej samej nazwie („Paška ovca”) hodowanej wyłącznie na wyspie Pag.

Młode, lekkie jagnięta poddawane ubojowi do produkcji jagnięciny „Paška janjetina” nie mogą mieć więcej niż 45 dni (licząc od narodzin do daty uboju) i aż do uboju są utrzymywane z owcami na pastwiskach i karmione wyłącznie mlekiem owczym.

Tusze jagnięce wykorzystywane do produkcji „Paška janjetina” należą do kategorii tusz do 13 kg. Mogą one mieć do 62 cm długości i ważyć od 4 kg do 10 kg. Mięso ma kolor bladoróżowy; włókna mięśniowe z pasemkami tłuszczu mają delikatną i miękką konsystencję; występuje mała ilość tkanki tłuszczowej i łącznej, a mięso nie posiada charakterystycznego zapachu baraniny.

Tkanka tłuszczowa jagniąt wykorzystywanych do produkcji „Paška janjetina” (podskórna i brzuszna) musi być koloru białego, bez żółtych lub żółtawych przebarwień. Tusze z uboju jagniąt pokryte są bardzo cienką, niemal przezroczystą warstwą podskórnej tkanki tłuszczowej.

„Paška janjetina” jest wprowadzana do obrotu wyłącznie jako produkt świeży, w formie tusz lub półtusz (otrzymanych poprzez podzielenie tuszy wzdłuż linii podziału, czyli poprzez środek każdego kręgu i głowy oraz przez środek kości krzyżowej, mostka, kości miednicznej) bez narządów układu trawienia, śledziony, skóry i dolnej części nogi. Jednocześnie głowa, nerki wraz z tłuszczem okołonerkowym, płuca, krtań, serce i wątroba, stanowią integralną część tuszy.

„Paška janjetina” jest spożywana jedynie w formie gotowanej. Mięso jest szczególnie soczyste i miękkie, o przyjemnym smaku i delikatnym zapachu, które zawdzięcza się ubojowi młodych jagniąt karmionych mlekiem.

3.3. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Przed ubojem jagnięta wykorzystywane do produkcji „Paška janjetina” karmione są wyłącznie mlekiem owczym.

3.4. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Wszystkie etapy produkcji „Paška janjetina” muszą odbywać się na obszarze geograficznym określonym w pkt 4.

Proces produkcji składa się z następujących etapów:

1.	Hodowla owiec rasy Pag

2.	Krycie i rozród owiec rasy Pag

3.	Hodowla jagniąt rasy Pag

4.	Ubój jagniąt rasy Pag

3.5. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

„Paška janjetina” jest wprowadzana do obrotu jako produkt świeży, w formie półtusz lub całych tusz po oskórowaniu, z głową, bez dolnej części nóg, z podrobami lub organami klatki piersiowej oraz jamy brzusznej (wątroba, płuca z krtanią, serce, nerki z tłuszczem okołonerkowym). W momencie wprowadzenia do obrotu „Paška janjetina” jest zapakowana w przezroczystą, samoprzylepną folię z tworzywa sztucznego.

„Paška janjetina” jest pakowana, tj. zawijana w folię z tworzywa sztucznego, po uboju w rzeźniach na wyspie Pag, przed wprowadzeniem produktu do obrotu, co zapewnia, że mięso jest świeże i zachowuje swoją jakość, a przede wszystkim gwarantuje przestrzeganie zasad higieny. Pakowanie jagnięciny „Paška janjetina” w rzeźniach, bezpośrednio po uboju, stanowi gwarancję, że mięso nie ma kontaktu ze źródłami skażeń mikrobiologiczych podczas przenoszenia lub przewozu. Ponadto pakowanie produktu „Paška janjetina” w folię z tworzywa sztucznego w rzeźniach, gdzie jagnięta są ubijane, pomaga uniknąć kontaktu mięsa z powietrzem, co mogłoby spowodować rozkład białek w mięsie, pojawienie się śluzu na powierzchni mięsa i powstanie nieprzyjemnego zapachu.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

—

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

„Paška janjetina” jest produkowana na wyspie Pag. Linia brzegowa wyspy Pag wyznacza geograficzne granice obszaru produkcji. Wyspa Pag leży między Kanałami Velebit i Kvarner oraz między wyspami Rab, Olib i Vir.

5. Związek z obszarem geograficznym

Specyfika produktu

„Paška janjetina” to mięso uzyskane z młodych, lekkich jagniąt rasy Pag karmionych wyłącznie mlekiem owczym. Zgodnie z ustalonymi średnimi wartościami barw L*, a*, b*, w wyniku mierzenia przy użyciu międzynarodowo uznanych metod, mięso jagniąt rasy Pag jest klasyfikowane jako bladoróżowe. Ubój jagniąt rasy Pag we wczesnych stadium życia pozwala na uzyskanie szczególnych wskaźników mięsa z jagniąt tej rasy (Mioč, B., Vnučec, I., 2010: Paška janjetina, Dani paške ovce i paškog sira [Jagnięcina z Pag, owce rasy Pag i ser z mleka owiec rasy Pag]).

Porównanie składu chemicznego tkanki mięśniowej jagniąt rasy Pag, rasy dalmackiej i rasy istryjskiej wskazuje na znaczne różnice w proporcjach tłuszczu (najwyższe wartości u jagniąt rasy Pag), zawartości białka w suchej masie (najniższe wartości u jagniąt rasy Pag) oraz zawartości tłuszczu w suchej masie (najwyższe wartości u jagniąt rasy Pag), (Vnučec, I. (2011): Odlike trupa i kakvoća mesa janjadi iz različitih sustava uzgoja [Właściwości tusz i jakość mięsa jagniąt z różnych systemów hodowli], praca doktorska, Wydział Rolniczy, Zagrzeb).

„Paška janjetina” wyróżnia się ze względu na wielowiekową, stosowaną przez pasterzy praktykę nierozdzielania jagniąt od owiec oraz ze względu na ubój jagniąt karmionych mlekiem owczym. W ten właśnie sposób produkuje się jagnięcinę. „Paška janjetina” nie posiada specyficznego zapachu, ponieważ mięso pochodzi z bardzo młodych jagniąt (Barać et al., 2008: Paška ovca – hrvatska izvorna pasmina [Owce rasy Pag – chorwacka rasa autochtoniczna], Novalja).

W przeciwieństwie do tradycji na wyspie Pag, gdzie bardzo małe, lekkie jagnięta są poddawane ubojowi w celu umożliwienia produkcji mleka i serów, w sąsiednich regionach o podobnych śródziemnomorskich warunkach (np. na wyspie Cres lub na Półwyspie Istryjskim) ubija się głównie jagnięta o wyższej średniej masie ciała (ok. 20 kg) przeznaczone do produkcji mięsa, tzn. jagnięta o masie tuszy ok. 12 kg, do pieczenia na rożnie.

Pierwsze pisemne wzmianki o jagniętach rasy Pag i ich mięsie pochodzą z bardzo dawnych czasów. Już w 1554 r. historyk Sabollico zauważył, że jagnięta Pag były najsmaczniejsze w całej Ilirii (Karavanić, B., 2006: Građa za povijest grada i otoka Paga [Historyczne zapiski o mieście i wyspie Pag], Stolni kaptol Sv. Stošije).

„Paška janjetina” to nazwa, która była stosowana od zawsze, o czym świadczą liczne wzmianki historyczne, i jest używana do dziś w codziennej mowie i w handlu (dowód na używanie nazwy w codziennej mowie i w handlu).

Wprowadzanie do obrotu jagnięciny „Paška janjetina” podlega dużym wahaniom sezonowym, ponieważ owce, z których pozyskuje się jagnięcinę, kryje się od czerwca do października (zazwyczaj zaplanowane krycie), a większość jagniąt przychodzi na świat od listopada do marca, przy czym szczyt notuje się w styczniu.

Specyfika obszaru geograficznego

Czynniki naturalne

Na wyspie Pag przeważa klimat śródziemnomorski, z suchym i ciepłym latem oraz nieco chłodniejszą zimą. Jedną z cech szczególnych wyspy Pag są jej skaliste pastwiska poddawane działaniu wiatru bora i otoczone siecią murów z kamieni bez zaprawy. Taki krajobraz jest charakterystyczny dla Chorwacji. Żadna inna chorwacka wyspa nie podlega działaniu wiatru bora w takim stopniu jak Pag, co sprawia że jest ona „najbardziej jałową” wyspą w chorwackiej części Morza Adriatyckiego. Większość wyspy składa się ze skalistych pastwisk pokrytych roślinnością z rodzaju Asphodelus i Chrysopogon, których bioprodukcja stanowi podstawę hodowli owiec na wyspie; ponadto na skalistych glebach rośnie tu ostnica i szałwia lekarska – odmiany przystosowane do suszy. Ponad 300 gatunków roślin rośnie na skalistych pastwiskach wyspy Pag, na których wypasa się owce rasy Pag. Są to przeważnie gatunki charakterystyczne dla flory śródziemnomorskiej.

Stożkowaty kształt głowy oraz sprawność szczęk i warg pozwala owcom rasy Pag na dotarcie do trawy między kamieniami, pod kamieniami, na kamieniach i wśród krzewów, a tym samym na przetrwanie w surowych warunkach.

Gleby na wyspie Pag można zasadniczo podzielić na dwie grupy: gleby antropogeniczne (wszystkie grunty orne) oraz pastwiska/łąki/gleby leśne (słabo rozwinięte gleby obejmujące gleby wapienne/dolomitowe i skały, płytkie gleby brunatne i terra rossa), na których wypasa się owce rasy Pag.

Dominuje tu wiatr bora, który często osiąga sztormową siłę. Przynosi ze sobą krople wody morskiej i pokrywa nią całą wyspę, co powoduje powstanie osadu soli, który znacznie zwiększa stężenie soli w glebie i roślinności.

Czynniki ludzkie

Od wieków mieszkańcy wyspy Pag zajmują się rolnictwem. Stara piosenka ludowa potwierdza, że wyspa Pag od dawna kojarzyła się z jagnięciną: „O wyspo Pag! Nasza dumo i radości, dajesz nam liczne bogactwa – sera, wina i jagnięciny wystarczy na wiele lat”.

Każdy region Chorwacji ma inne tradycje w zakresie hodowli owiec, zależnie od zamierzonego wykorzystania produktu i utrwalonych zwyczajów konsumentów. Wiek i masa jagniąt poddawanych ubojowi do produkcji „Paška janjetina” wynikają z tradycji hodowlanych na wyspie Pag, gdzie bardzo młode jagnięta (do 45 dni) poddaje się ubojowi w celu uzyskania lekkich tusz (o masie do 10 kg). Głównym powodem uboju młodych, lekkich jagniąt jest możliwość jak najwcześniejszego rozpoczęcia dojenia i wykorzystywanie szczytu laktacji w celu produkcji mleka przetwarzanego na ser z wyspy Pag.

Związek przyczynowy zachodzący pomiędzy obszarem geograficznym a produktem

Nazwa „Paška janjetina” pochodzi od regionu, w którym hoduje się owce rasy Pag, tj. od wyspy Pag.

Zgodnie z tradycją owce hodowane na wyspie Pag są przeznaczone głównie do produkcji mleka, które z kolei przeznaczone jest do produkcji sera. Wszystkie techniki hodowli zostały dostosowane do tego celu, a hodowcy uzyskują większość swoich dochodów właśnie ze sprzedaży mleka owczego. Z tego powodu, w odróżnieniu od sąsiednich regionów, jagnięta poddawane ubojowi na wyspie Pag są bardzo małe i lekkie oraz są karmione mlekiem owczym, co nadaje jagnięcinie „Paška janjetina” jej bladoróżowy kolor. Silny związek między produktem „Paška janjetina” a obszarem geograficznym jest wynikiem tradycji i różnych okoliczności. Owce rasy Pag należą do autochtonicznej dla wyspy Pag rasy i są hodowane wyłącznie na tej wyspie. Od urodzenia do uboju jagnięta są cały czas utrzymywane przy owcach, co zapewnia, że ssą mleko. Jagnięta poddaje się ubojowi, gdy mają nie więcej niż 45 dni, w zatwierdzonych ubojniach na wyspie Pag, co pozwala na unikanie narażenia młodych jagniąt na stres i ewentualną śmierć w wyniku transportu do innych obszarów. Badania wykazały, że właściwości tusz i jakość mięsa jagniąt rasy Pag różnią się od tusz i mięsa jagniąt podobnych ras przede wszystkim na skutek wczesnego uboju ssących jagniąt, co wynika z tradycji hodowlanych na wyspie Pag. Wysoką zawartość tłuszczu w tkance mięśniowej jagniąt rasy Pag można przypisać tej rasie, ale także faktowi, że jagnięta żywią się mlekiem owczym, które – ze względu na swoją wysoką zawartość tłuszczu –jest bardzo bogate w energię.

Ze względu na łagodny klimat śródziemnomorski owce i jagnięta rasy Pag spędzają całe swoje życie na wolnym powietrzu. Utrzymywanie owiec i jagniąt na zewnątrz zarówno w dzień, jak i w nocy, nasłonecznienie i wiatr bora, niezanieczyszczone pastwiska oraz świeże morskie powietrze również mają wpływ na jakość mięsa, które odróżnia się od mięsa jagniąt utrzymywanych na kontynencie. Skład gatunkowy pastwisk na wyspie Pag przekłada się na jakość mleka owczego i jakość mięsa jagniąt rasy Pag karmionych tym mlekiem (praca naukowa, Ljubičić, I. et al., 2012, Florni sastav ovčarskih pašnjaka otoka Paga [Skład gatunkowy pastwisk dla owiec na wyspie Pag]). Szczególne warunki rolno-klimatyczne, specyfika i różnorodność roślinności oraz liczne odmiany roślin aromatycznych i leczniczych nadają produktowi „Paška janjetina” charakterystycznego, wyraźnie „śródziemnomorskiego” smaku. Wysokie stężenie soli w glebie i częste występowanie „osadów soli” ma bezpośredni wpływ na strukturę i jakość roślinności, co z kolei wpływa na jakość mleka owczego rasy Pag i mięsa „Paška janjetina” (Mioč et al., 2011, Program uzgoja ovaca u Republici Hrvatskoj[Program hodowli owiec w Chorwacji], Zagrzeb).

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 6 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia)

http://www.mps.hr/UserDocsImages/HRANA/PASKA%20JANJETINA/Specifikacija%20Paška%20janjetina0001.pdf

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

		ISSN 1977-1002
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 185

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Tom 59 24 maja 2016

Powiadomienie nr	Spis treśći	Strona
	II Komunikaty
	KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisja Europejska
2016/C 185/01	Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7992 – Starwood Capital Group/Banco Sabadell/JV) ( 1 )	1
2016/C 185/02	Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7985 – Segro/PSPIB/Target Assets) ( 1 )	1

	IV Informacje
	INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisja Europejska
2016/C 185/03	Kursy walutowe euro	2

	V Ogłoszenia
	INNE AKTY
	Komisja Europejska
2016/C 185/04	Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	3
2016/C 185/05	Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	7
2016/C 185/06	Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	11


	(1) Tekst mający znaczenie dla EOG