ISSN 1977-1002 |
||
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75 |
|
![]() |
||
Wydanie polskie |
Informacje i zawiadomienia |
Tom 59 |
Powiadomienie nr |
Spis treśći |
Strona |
|
||
|
|
I Rezolucje, zalecenia i opinie |
|
|
REZOLUCJE |
|
|
Parlament Europejski |
|
|
Wtorek, 2 lipca 2013 r. |
|
2016/C 75/01 |
||
2016/C 75/02 |
||
2016/C 75/03 |
||
2016/C 75/04 |
||
2016/C 75/05 |
||
2016/C 75/06 |
||
|
Środa, 3 lipca 2013 r. |
|
2016/C 75/07 |
||
2016/C 75/08 |
||
2016/C 75/09 |
||
2016/C 75/10 |
||
2016/C 75/11 |
||
2016/C 75/12 |
||
2016/C 75/13 |
||
|
Czwartek, 4 lipca 2013 r. |
|
2016/C 75/14 |
||
2016/C 75/15 |
||
2016/C 75/16 |
||
2016/C 75/17 |
||
2016/C 75/18 |
||
2016/C 75/19 |
||
2016/C 75/20 |
||
2016/C 75/21 |
||
2016/C 75/22 |
||
2016/C 75/23 |
||
2016/C 75/24 |
||
2016/C 75/25 |
||
2016/C 75/26 |
|
II Komunikaty |
|
|
KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
|
|
Parlament Europejski |
|
|
Wtorek, 2 lipca 2013 r. |
|
2016/C 75/27 |
|
III Akty przygotowawcze |
|
|
PARLAMENT EUROPEJSKI |
|
|
Wtorek, 2 lipca 2013 r. |
|
2016/C 75/28 |
||
2016/C 75/29 |
||
2016/C 75/30 |
||
2016/C 75/31 |
||
2016/C 75/32 |
||
2016/C 75/33 |
||
2016/C 75/34 |
||
2016/C 75/35 |
||
2016/C 75/36 |
||
|
Środa, 3 lipca 2013 r. |
|
2016/C 75/37 |
||
2016/C 75/38 |
||
2016/C 75/39 |
||
2016/C 75/40 |
||
2016/C 75/41 |
||
2016/C 75/42 |
||
2016/C 75/43 |
||
2016/C 75/44 |
||
2016/C 75/45 |
||
2016/C 75/46 |
||
|
Czwartek, 4 lipca 2013 r. |
|
2016/C 75/47 |
||
2016/C 75/48 |
||
2016/C 75/49 |
Skróty i symbole
(Wskazana procedura opiera się na podstawie prawnej zaproponowanej w projekcie aktu) Poprawki Parlamentu: Nowe fragmenty tekstu zaznacza się wytłuszczonym drukiem i kursywą . Fragmenty tekstu, które zostały skreślone, zaznacza się za pomocą symbolu ▌ lub przekreśla. Zmianę brzmienia zaznacza się przez wyróżnienie nowego tekstu wytłuszczonym drukiem i kursywą i usunięcie lub przekreślenie zastąpionego tekstu. |
PL |
|
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/1 |
PARLAMENT EUROPEJSKI
SESJA 2013–2014
Posiedzenia od 1 do 4 lipca 2013 r.
Protokoły posiedzeń zostały opublikowane w Dz.U. C 319 E z 5.11.2013.
TEKSTY PRZYJĘTE
I Rezolucje, zalecenia i opinie
REZOLUCJE
Parlament Europejski
Wtorek, 2 lipca 2013 r.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/2 |
P7_TA(2013)0290
Polityka w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa – jak sprostać przyszłym wyzwaniom (2012/2299(INI))
(2016/C 075/01)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Unijna polityka w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa – jak sprostać przyszłym wyzwaniom?” (COM(2012)0556), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 7 czerwca 2011 r. w sprawie międzynarodowych umów o ruchu lotniczym na mocy traktatu lizbońskiego (1), |
— |
uwzględniając swoją decyzję z dnia 20 października 2010 r. w sprawie nowelizacji porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim i Komisją Europejską („porozumienie ramowe”) (2), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie Umowy UE–USA o transporcie lotniczym (3), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 25 kwietnia 2007 r. dotyczącą stworzenia Europejskiej Wspólnej Przestrzeni Lotniczej (4), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie rozwoju wspólnotowej polityki zewnętrznej w zakresie lotnictwa (5), |
— |
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 90, art. 100 ust. 2 i art. 218, |
— |
uwzględniając art. 48 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych (A7–0172/2013), |
A. |
mając na uwadze, że lotnictwo to szybko rosnący sektor gospodarki, zarówno w Unii, jak i poza nią, zwłaszcza w Azji i na Bliskim Wschodzie; |
B. |
mając na uwadze, że lotnictwo ma do odegrania istotną rolę w łączeniu ludzi i przedsiębiorstw zarówno wewnątrz Unii, jak i w skali globalnej, zwłaszcza z rynkami rozwijającymi się; |
C. |
mając na uwadze, że liczba miejsc pracy, które zostały zlikwidowane przez europejskie linie lotnicze oraz które są planowane do likwidacji wyniosła od roku 2012 ponad 20 000; |
D. |
mając na uwadze, że europejscy partnerzy społeczni branży lotniczej porozumieli się w dniu 29 stycznia 2013 roku w ramach dialogu na temat skutków wpływu globalnego kryzysu na lotnictwo cywilne co do tego, że konieczne jest skoordynowane i szeroko zakrojone działanie na płaszczyźnie międzynarodowej; |
E. |
mając na uwadze, że opublikowany przez Komisję w 2005 r. komunikat miał istotne znaczenie dla rozwoju unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa; |
F. |
mając na uwadze, że wydarzenia ostatnich siedmiu lat wskazują na potrzebę dalszego przeglądu; |
Uwagi ogólne
1. |
podkreśla postęp, jakiego dokonano w procesie tworzenia jednolitego i otwartego regionalnego rynku Unii, a jednocześnie przy tworzeniu wspólnego podejścia Unii do jej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa; |
2. |
z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji, który zawiera przygotowaną w odpowiednim czasie analizę obecnej sytuacji i postępów osiągniętych w polityce zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa od 2005 r., a także wyzwań stojących przed unijnym sektorem lotnictwa na niezwykle konkurencyjnym światowym rynku lotniczym; |
3. |
podkreśla zasadniczą rolę sektora lotnictwa w gospodarce Unii, zwłaszcza pod względem wzrostu i zatrudnienia, biorąc pod uwagę, że w sektorze tym pracuje ponad 5 mln Europejczyków i wytwarza on 2,4 % PKB Unii, przyczyniając się do tworzenia sieci połączeń Unii z resztą świata; podkreśla potrzebę utrzymania silnego i konkurencyjnego sektora lotnictwa Unii; |
4. |
uważa, że dokonano istotnego postępu w zakresie określania i wdrażania mechanizmów i systemów Unii, takich jak jednolita europejska przestrzeń powietrzna (SES), europejski system zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR), inicjatywa „Czyste niebo”, Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) i globalny system nawigacji satelitarnej (GNSS), celem zwiększenia bezpieczeństwa i spełnienia wymogów pasażerów; uważa, że należy dokonać dalszego postępu w tych obszarach; |
5. |
wyraża jednak zaniepokojenie opóźnieniami we wdrażaniu SES i SESAR, biorąc pod uwagę niepotrzebne koszty, jakie z powodu tych opóźnień ponoszą linie lotnicze i ich klienci; popiera Komisję w odniesieniu do podjęcia działań karnych wobec tych państw członkowskich, które nie dotrzymały terminu ustalonego na grudzień 2012 r. i nie poczyniły żadnych postępów w zakresie funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej; |
6. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyspieszenia prac nad wprowadzeniem w życie SES oraz SESAR; stwierdza, że pełne wprowadzenie w życie SES stworzy istotne bezpośrednie i pośrednie możliwości zatrudnienia; |
7. |
podkreśla znaczenie tych programów unijnych nie tylko dla rynku wewnętrznego, ale również dla polityki zewnętrznej; uważa, że ukończenie i wdrożenie tych instrumentów pomoże we wzmocnieniu pozycji przemysłu Unii na konkurencyjnym rynku światowym; |
8. |
podkreśla znaczenie obecnego przeglądu rozporządzenia w sprawie praw pasażerów linii lotniczych oraz popiera silne i zdecydowanie przyjazne dla konsumentów prawodawstwo europejskie; |
9. |
zdaje sobie sprawę, że skutki kryzysu finansowego różnią się w poszczególnych regionach świata; uważa, że w rezultacie linie lotnicze w Unii stoją w obliczu wyzwań konkurencyjnych, a dwustronne umowy o komunikacji lotniczej nie zawsze są najwłaściwszym rozwiązaniem służącym zwalczaniu ograniczeń rynkowych lub nieuczciwych subsydiów; |
10. |
uważa, że skoro nie udało się stworzyć kompleksowej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa, pomimo wysiłków podejmowanych w okresie ostatnich siedmiu lat, należy możliwie jak najszybciej zastosować ściślej skoordynowane podejście unijne, obejmujące ambitniejsze cele, aby zapewnić uczciwą i otwartą konkurencję; |
11. |
uważa, że europejska spójność regulacyjna jest elementem o kluczowym znaczeniu dla silnej pozycji Europy na ryku światowym i dla interakcji z krajami trzecimi; |
Komunikat z 2005 r. i rezolucja Parlamentu
12. |
przyjmuje z zadowoleniem postęp osiągnięty w zakresie trzech filarów polityki z 2005 r.; obecnie ponad 100 państw trzecich uznaje zasadę wyznaczenia unijnego; ponad 1 000 dwustronnych umów o komunikacji lotniczej dostosowano do prawa Unii, gwarantując w ten sposób pewność prawa; ubolewa, że te zasady nadal wymagają zaakceptowania przez ważnych partnerów, w tym Chiny, Indie i Republikę Południowej Afryki; |
13. |
wskazuje, że wdrożenie unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa umożliwiło maksymalne wykorzystanie możliwości jednolitego rynku w takim zakresie, w jakim ułatwia on konsolidację unijnej branży lotniczej w czasie, gdy w warunkach globalizacji podmioty gospodarcze muszą być silniejsze, aby stawić czoła zagranicznej konkurencji; |
14. |
podkreśla, że wspólnie z krajami sąsiadującymi udało się stworzyć stale rosnący wspólny obszar lotniczy; uważa, że te porozumienia zapewniły ważne korzyści gospodarcze; z zadowoleniem przyjmuje istotne wysiłki podjęte na rzecz dopasowania różnych ram regulacyjnych do prawodawstwa Unii w takich dziedzinach, jak bezpieczeństwo, ochrona, zarządzanie ruchem lotniczym, ochrona środowiska naturalnego, prawa pasażerów, uregulowania ekonomiczne i aspekty socjalne; |
15. |
z zadowoleniem przyjmuje zawarcie szeroko zakrojonej umowy o transporcie lotniczym między UE a Stanami Zjednoczonymi oraz jej pozytywne skutki dla obu gospodarek, a także wygenerowanie dzięki niej szacunkowo 80 000 nowych miejsc pracy w ciągu pierwszych pięciu lat; |
16. |
jest zdania, że silna unijna polityka w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa, nakierowana przede wszystkim na najważniejsze rynki wzrostu w segmencie połączeń długodystansowych, otworzyłaby przed unijnymi przedsiębiorstwami lotniczymi nowe szanse gospodarcze, szczególnie w regionie Azji i Pacyfiku; |
17. |
podkreśla potrzebę doprowadzenia do końca negocjacji z niektórymi kluczowymi partnerami, takimi jak Brazylia, a szerokie umowy o komunikacji lotniczej z takimi krajami mogą przynieść istotne korzyści gospodarcze; |
18. |
podkreśla, że część postulatów zawartych w rezolucji Parlamentu z 2006 r. nadal wymaga spełnienia; podkreśla w szczególności konieczność wspierania właściwych międzynarodowych norm bezpieczeństwa i ochrony, a ponadto konieczność zapewnienia równego traktowania przewoźników lotniczych z Unii i spoza niej oraz konieczność łagodzenia negatywnych skutków dla środowiska naturalnego; |
19. |
podkreśla znaczenie narzędzi takich jak system wspólnych komisji w wypracowywaniu wspólnych podejść do specyficznych zagadnień związanych z lotnictwem; |
20. |
przyjmuje z zadowoleniem realizację innych kwestii poruszonych w rezolucji z 2006 r., na przykład rozszerzenie zakresu zadań EASA; |
Rynek
21. |
zauważa istotny wzrost natężenia ruchu z i do regionu Azji i Pacyfiku, a także w obrębie tego regionu, odzwierciedlający występujący w nim trend wzrostu gospodarczego; wyraża zaniepokojenie ewentualnością utraty przez linie lotnicze i przedsiębiorstwa z Unii zarówno wielkich szans związanych z tą częścią świata, jak i potencjału generowania zysków, jeżeli nie zostaną podjęte żadne działania; |
22. |
zauważa również, że doszło do umocnienia ogólnoświatowej pozycji przewoźników spoza Unii dzięki dotacjom i dużym publicznym inwestycjom w samoloty i infrastrukturę, podjętym w różnych regionach Bliskiego Wschodu, Dalekiego Wschodu i Ameryki Południowej; |
23. |
zwraca uwagę na istotne zmiany, do jakich doszło na rynku wewnętrznym Unii w wyniku wzrostu udziału tanich przewoźników w rynku; uważa, że bez względu na konkurencję te dwa modele działalności gospodarczej mogą znaleźć sposób na wzajemne uzupełnianie się przy stawianiu czoła wyzwaniom rynkowym z zewnątrz; |
24. |
zauważa, że niezwykle niskie ceny biletów oferowane przez niektórych europejskich tanich przewoźników są kompensowane przez te przedsiębiorstwa nieuczciwymi praktykami w zakresie warunków pracy, jak niskie standardy socjalne i standardy praw pracowniczych dla personelu; zauważa też, że do takiej wyceny biletów wydają się przyczyniać minimalne inwestycje w standardy bezpieczeństwa, a także nieuzasadnione dotacje regionalne; |
25. |
zwraca uwagę, że między przedsiębiorstwami lotniczymi istnieje duża konkurencja związana z ofertą przewoźników niskokosztowych – segmentu, który obejmuje 40 % całej oferty w ruchu lotniczym w Unii; podkreśla, że jeżeli dane państwo członkowskie ratyfikowało konwencje MOP nr 87 i 98, przedsiębiorstwa lotnicze muszą przestrzegać zawartych w nich praw podstawowych dotyczących wolności zgromadzeń, a także uznawać mandat przedstawicieli pracowników i przestrzegać porozumień w sprawie wynagrodzeń, przy czym przestrzeganie tych przepisów musi podlegać kontroli, a ich naruszanie – sankcjom; |
26. |
zwraca uwagę na znaczenie węzłów lotniczych, w tym rozwoju węzłów drugorzędnych, węzłów wyspecjalizowanych i wielowęzłowości, a także na pilną potrzebę długoterminowych inwestycji publicznych i prywatnych w infrastrukturę portów lotniczych w celu zwiększenia przepustowości, np. poprzez budowę nowych pasów startowych, a także bardziej efektywnego wykorzystania istniejącej infrastruktury – w tym lotnisk regionalnych, np. w regionie śródziemnomorskim i przy wschodnich granicach Unii – za pomocą lepszego zarządzania przydziałami czasu na start i lądowanie; |
27. |
podkreśla, że konkurencyjność unijnych przewoźników ograniczają na poziomie światowym takie czynniki, jak brak równych warunków działania wynikający np. z różnych podatków krajowych, zatłoczone porty lotnicze, wysokie opłaty z tytułu zarządzania ruchem lotniczym i opłaty lotniskowe, pomoc państwa otrzymywana przez konkurentów, koszt emisji dwutlenku węgla, stosowanie niższych standardów socjalnych oraz różnorodnych reguł dotyczących pomocy publicznej poza granicami Unii; |
28. |
uważa, że te czynniki stanowią potencjalne przeszkody dla wzrostu i zatrudnienia; |
29. |
wzywa Komisję do przeprowadzenia analizy rozbieżnych opłat, składek i podatków z tytułu transportu lotniczego w poszczególnych państwach członkowskich oraz ich wpływu na ceny biletów i zyski linii lotniczych, a także do przeprowadzenia analizy dotyczącej ewentualnej pomocy państwa otrzymywanej przez konkurentów w skali światowej i jej wpływu na linie lotnicze Unii; |
30. |
przyjmuje z zadowoleniem nowe regulacje unijne dotyczące zabezpieczenia społecznego pracowników niestacjonarnych; |
Przyszłe działania
31. |
uważa, że polityka w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa powinna w pełni respektować zasadę wzajemności, w tym dostępu do rynku, otwartości i uczciwej konkurencji, przy równych warunkach działania, oraz powinna kierować się dwoma głównymi celami: korzyściami dla konsumentów i przedsiębiorstw oraz wspieraniem linii i portów lotniczych Unii w ich wysiłkach służących utrzymaniu pozycji światowych liderów; |
32. |
podkreśla w związku z tym, że umowy dotyczące ruchu lotniczego z państwami sąsiadującymi oraz partnerami wyznającymi te same wartości muszą zawierać ramowe warunki prawne gwarantujące uczciwą konkurencję; |
33. |
wzywa do dalszego stosowania procedur negocjowania kompleksowych umów o komunikacji lotniczej na szczeblu Unii, opierających się na jedności europejskiej i zatwierdzonych przez Radę; |
34. |
wzywa Komisję do wspierania i obrony interesów Unii w ramach umów oraz do prezentowania norm, wartości i najlepszych praktyk unijnych oraz dzielenia się nimi; |
35. |
wzywa do nasilonej współpracy i koordynacji między Komisją a państwami członkowskimi podczas negocjowania umów o komunikacji lotniczej z kluczowymi partnerami w celu zwiększenia efektu dźwigni Unii i jej szans na dostęp do nowych rynków; |
36. |
wzywa Komisję do uwzględnienia w kompleksowych umowach warunków regulacyjnych dotyczących bezpieczeństwa, ochrony, praw pasażerów, szkolenia personelu i zezwoleń; |
37. |
wzywa Komisję do zakończenia trwających negocjacji z państwami sąsiadującymi, takimi jak Ukraina, Liban, Tunezja, Azerbejdżan i Algieria; wskazuje, że bliskość geograficzna tych krajów i ich rynków oraz wzrost gospodarczy mający ostatnio miejsce w niektórych z nich mogą stanowić szansę rozwoju dla regionalnych i drugorzędnych portów lotniczych w Unii; uważa, że ze względu na swoją dużą przepustowość regionalne porty lotnicze mogą przyczyniać się do zmniejszenia zatłoczenia głównych węzłów europejskich, czyniąc je bardziej konkurencyjnymi w skali światowej; |
38. |
wzywa Radę do udzielenia Komisji indywidualnych mandatów negocjacyjnych dotyczących pozostałych państw sąsiadujących, mianowicie Turcji, Armenii i Libii; |
39. |
uważa, że zindywidualizowane podejście Unii musi przeważać w jej stosunkach z kluczowymi partnerami i wzywa Komisję do jak najszybszego zakończenia negocjacji kompleksowych umów o ruchu lotniczym, w tym z Australią i Brazylią, a Radę – do udzielenia Komisji mandatu do negocjowania takich umów z szybko rosnącymi gospodarkami, takimi jak Chiny, Indie i państwa rejonu Zatoki Perskiej; |
40. |
jest zdania, że ewentualna przyszła umowa o handlu i inwestycjach między Unią a USA również wpłynęłaby na sektor lotnictwa; w związku z tym uważa, że Komisja powinna przekazać wystarczające informacje, tak aby Parlament mógł dokładnie monitorować zbliżające się negocjacje; |
41. |
podkreśla konieczność pełnego osiągnięcia celów wyznaczonych w umowie o transporcie lotniczym z kluczowymi partnerami, zwłaszcza ze Stanami Zjednoczonymi i Kanadą, w tym usunięcia ograniczeń w zakresie własności linii lotniczych przez podmioty zagraniczne; wzywa do działań mających na celu przezwyciężenie utrzymującego się braku równowagi między możliwościami firm z Unii do świadczenia usług kabotażowych na rynku USA a możliwościami linii lotniczych z USA do świadczenia takich usług w Europie; przypomina, że międzynarodowe inwestycje wzajemne przyczyniają się do ekonomicznej dynamiki sektora lotniczego i w związku z tym zachęca Komisję do propagowania międzynarodowych przepisów prawnych, które sprzyjają rozwojowi i wspieraniu takich inwestycji oraz służą promowaniu aktywnej polityki na rzecz opracowywania norm i najlepszych praktyk dotyczących inwestycji międzynarodowych; |
42. |
uważa, że umowy dwustronne mogą wnieść istotny wkład w rozwój polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa, ale zwraca jednocześnie uwagę na znaczenie wspólnego podejścia Unii; |
43. |
podkreśla istotne znaczenie uczciwej i otwartej konkurencji we wszystkich działaniach związanych z usługami lotniczymi; wzywa do uwzględnienia standardowych klauzul „uczciwej konkurencji” w dwustronnych umowach o komunikacji lotniczej; |
44. |
wzywa Komisję do określenia, a państwa członkowskie do stosowania, minimalnego zestawu standardowych unijnych wymogów prawnych, w szczególności dotyczących współpracy regulacyjnej, norm pracy i ochrony środowiska oraz praw pasażerów, jakie powinny być włączane do umów dwustronnych, z jasnym celem polegającym na tworzeniu szans i usuwaniu barier dla linii lotniczych Unii; |
45. |
wzywa Komisję do przedłożenia wniosku dotyczącego pilnej zmiany lub zastąpienia rozporządzenia (WE) nr 868/2004 dotyczącego ochrony przed subsydiowaniem i nieuczciwymi praktykami cenowymi powodującymi uszczerbek dla przewoźników lotniczych Wspólnoty (6); |
46. |
popiera wniosek Komisji dotyczący zapewnienia wolnej i uczciwej konkurencji w stosunkach i umowach z krajami trzecimi oraz do opracowania nowych instrumentów obrony handlowej, które są lepiej dostosowane i bardziej skuteczne w radzeniu sobie z nieuczciwymi praktykami, takimi jak dyskryminacja, niespójne stosowanie ram prawnych i brak przejrzystości w sprawozdaniach finansowych firm, co może doprowadzić do zakłóceń na rynku; |
47. |
wzywa Komisję do nawiązania dialogu z państwami rejonu Zatoki Perskiej z myślą o zwiększeniu przejrzystości oraz zapewnieniu uczciwej konkurencji; |
48. |
zauważa, że Federacja Rosyjska odmawia przestrzegania porozumienia dotyczącego stopniowej likwidacji opłat za przeloty nad Syberią, osiągniętego w ramach przystąpienia Federacji Rosyjskiej do WTO w 2011 r.; uważa, że ponieważ z powodu tych nielegalnych opłat za tranzyt przewoźnicy Unii działają w długotrwałych dyskryminujących warunkach, Unia powinna mieć możliwość przyjęcia analogicznych środków – poprzez odmowę lub ograniczenie tranzytu przez swoje terytorium lub, bardziej ogólnie, poprzez podjęcie wszelkich środków związanych z korzystaniem z przestrzeni powietrznej Unii przez przewoźników lotniczych Federacji Rosyjskiej – aby skłonić Federację Rosyjską do zniesienia wyżej wspomnianych opłat, które są nielegalne, gdyż naruszają umowy międzynarodowe (konwencję z Chicago); w związku z tym wzywa Komisję i Radę do rozważenia potencjalnych środków mających na celu zapewnienie wzajemności między Federacją Rosyjską a Unią w odniesieniu do korzystania z przestrzeni powietrznej; |
49. |
podkreśla, że ambitna polityka Unii dotycząca ochrony praw pasażerów transportu lotniczego może stanowić element jakościowy wyróżniający przewoźników lotniczych Unii na tle światowej konkurencji; wzywa Komisję do podjęcia dalszych kroków w celu wspierania wysokich standardów Unii w zakresie praw pasażerów transportu lotniczego, a także kontrolowania ich wdrażania i stosowania; |
50. |
wzywa Komisję do jak najszybszego opracowania nowych ram regulacyjnych dotyczących wdrażania SES, w oparciu o podejście odgórne, w tym lepszy mechanizm współpracy między europejskimi instytucjami zapewniającymi służby żeglugi powietrznej, oraz do zapewnienia niezbędnych warunków do rozpoczęcia wdrażania SESAR; |
51. |
wzywa Radę, aby ostatecznie przyjęła stanowisko w sprawie rezolucji ustawodawczej Parlamentu z dnia 5 maja 2010 r. na temat wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie opłat za ochronę lotnictwa (7), która mimo przyjęcia w Parlamencie znaczną większością 96 % głosów, wciąż pozostaje zablokowana w Radzie; |
52. |
uważa, że Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ICAO) ma ważną rolę do odegrania w procesie rozwoju ram regulacyjnych dla globalnego sektora lotniczego, na przykład w zakresie liberalizacji wymogów co do własności i kontroli linii lotniczych oraz zapewnienia globalnej interoperacyjności w zarządzaniu ruchem lotniczym; zachęca ICAO do dalszego rozwijania ogólnoświatowych, rynkowych środków służących redukcji hałasu na lotniskach oraz ograniczeniu wszelkich emisji gazów cieplarnianych; uznaje za istotne, aby na forum ICAO jak najszybciej osiągnąć porozumienie dotyczące podejścia globalnego; |
53. |
wzywa do przyznania Komisji mandatów negocjacyjnych w celu wyjaśnienia kwestii reprezentacji Unii na forum ICAO i wzmocnienia tej reprezentacji; |
o
o o
54. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji. |
(1) Dz.U. C 380 E z 11.12.2012, s. 5.
(2) Dz.U. C 70 E z 8.3.2012, s. 98.
(3) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 121.
(4) Dz.U. C 74 E z 20.3.2008, s. 506.
(5) Dz.U. C 287 E z 24.11.2006, s. 84.
(6) Dz.U. L 162 z 30.4.2004, s. 1.
(7) Dz.U. C 81 E z 15.3.2011, s. 164.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/7 |
P7_TA(2013)0291
Agencje kredytów eksportowych państw członkowskich
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie pierwszego sprawozdania rocznego Komisji dla Parlamentu Europejskiego w sprawie działalności agencji kredytów eksportowych państw członkowskich (2012/2320(INI))
(2016/C 075/02)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 z dnia 16 listopada 2011 r. w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych oraz uchylające decyzje Rady 2001/76/WE i 2001/77/WE (1), |
— |
uwzględniając rozporządzenie delegowane Komisji z dnia 14 marca 2013 r. zmieniającego załącznik II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych (C(2013)1378), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie finansowania handlu i inwestycji unijnych MŚP: łatwiejszy dostęp do kredytu w celu wsparcia internacjonalizacji (2), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 września 2011 r. w sprawie nowej polityki handlowej dla Europy w ramach strategii „Europa 2020” (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie europejskiej polityki inwestycji międzynarodowych (4), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie międzynarodowej polityki handlowej w kontekście nadrzędnych potrzeb związanych ze zmianami klimatu (5), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie praw człowieka oraz norm społecznych i środowiskowych w międzynarodowych umowach handlowych (6), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw w międzynarodowych umowach handlowych (7), |
— |
uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (2010/C 83/02), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji Europejskiej oraz wysokiej przedstawiciel UE do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 12 grudnia 2011 r. (COM(2011)0886), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 19 października 2010 r. zatytułowany „Strategia skutecznego wprowadzania w życie Karty praw podstawowych przez Unię Europejską” (COM(2010)0573), |
— |
uwzględniając oświadczenie Rady Europejskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. pt. Ramy strategiczne i plan działania UE w dziedzinie praw człowieka i demokracji (11855/2012), |
— |
uwzględniając notatkę informacyjną swojego departamentu tematycznego pt. „Punkty odniesienia w zakresie praw człowieka w polityce zagranicznej UE” (EXPO/B/DROI/2011/15), |
— |
uwzględniając wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka z dnia 16 czerwca 2011 r. (HR/PUB/11/04, 2011 ONZ), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji z dnia 16 kwietnia 2013 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG w odniesieniu do ujawniania informacji niefinansowych i informacji dotyczących różnorodności przez niektóre duże spółki oraz grupy (COM(2013)0207), |
— |
uwzględniając art. 48 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego (A7-0193/2013), |
A. |
mając na uwadze, że programy kredytów eksportowych państw członkowskich stanowią dla europejskich przedsiębiorstw ważny instrument służący wzmocnieniu szans rozwoju handlu i działalności gospodarczej; |
B. |
mając na uwadze, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1233/2011 w sprawie zastosowania niektórych wytycznych w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych określa wymogi w zakresie corocznej sprawozdawczości dla państw członkowskich względem Komisji a jednocześnie przewiduje przekazanie Komisji uprawnień, dzięki którym osiągnie się jak najszybszą transpozycję zmian odnośnych przepisów regulujących OECD do prawa UE; |
C. |
mając na uwadze, że na mocy art. 207 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) „wspólna polityka handlowa prowadzona jest zgodnie z zasadami i celami działań zewnętrznych Unii”; |
D. |
mając na uwadze, że zasady przewodnie dotyczące sposobu organizacji przez Unię jej stosunków zewnętrznych oraz zasady przewodnie regulujące działania Unii na arenie międzynarodowej są zawarte w art.3 i 21 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), który stanowi wiążącą umowę między państwami członkowskimi; |
E. |
mając na uwadze, że w komunikacie Komisji oraz wysokiej przedstawiciel UE do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z grudnia 2011 r., stwierdza się, że „należy zachęcać przedsiębiorstwa europejskie do wszelkiej niezbędnej staranności w zapewnianiu zgodności swoich działań z prawami człowieka, bez względu na miejsce prowadzenia działalności”; |
F. |
mając na uwadze, że w przyjętych przez Radę Europejską Ramach strategicznych i planie działania UE w dziedzinie praw człowieka i demokracji stwierdza się, że „UE będzie wspierać prawa człowieka we wszystkich, bez wyjątków, dziedzinach działań zewnętrznych”; |
G. |
mając na uwadze, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej jest prawnie wiążąca dla instytucji UE i państw członkowskich, oprócz tych państw, które posiadają klauzulę opt-out w zakresie wdrażania prawa UE, oraz że strategia Komisji w zakresie skutecznego wprowadzania w życie Karty praw podstawowych wyraźnie przyznaje, że Karta ma zastosowanie do działań zewnętrznych UE; |
H. |
mając na uwadze, że Unia i jej państwa członkowskie z zadowoleniem przyjęły wytyczne ONZ dotyczące biznesu i praw człowieka, a w zasadzie 4 tychże wytycznych dotyczącej relacji państwa i biznesu widnieje jednoznaczne odniesienie do agencji kredytów eksportowych; |
I. |
mając na uwadze, że wsparcie kredytem eksportowym jest często przyznawane dużym projektom doświadczającym problemów w dostępie do kredytów komercyjnych ze względu na wysokie zagrożenia handlowe, polityczne, gospodarcze lub środowiskowe, które muszą zostać odpowiednio ocenione i wycenione przez agencje kredytów eksportowych; |
J. |
mając na uwadze, że w dniu 14 marca 2013 r. Komisja zaproponowała rozporządzenie delegowane zmieniające załącznik II do rozporządzenia (UE) nr 1233/2011; |
1. |
z zadowoleniem przyjmuje podjęte przez Komisję wysiłki na rzecz ustanowienia ram corocznej sprawozdawczości państw członkowskich, dotyczącej ich działalności związanej z kredytami eksportowymi zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1233/2011, w celu zwiększenia przejrzystości na szczeblu UE; podkreśla, że głównym celem niniejszej sprawozdawczości jest monitorowanie zgodności agencji kredytów eksportowych państw członkowskich z międzynarodowymi standardami dotyczącymi kredytów eksportowych i ze zobowiązaniami wynikającymi z traktatu UE; |
2. |
potwierdza nieformalny odbiór dnia 14 grudnia 2012 r. pierwszego rocznego sprawozdania Komisji dotyczącego działalności państw członkowskich w zakresie kredytów eksportowych i oceniającego odpowiedzi 20 z 27 państw członkowskich prowadzących aktywne programy kredytów eksportowych oraz potwierdza odbiór tych sprawozdań państw członkowskich w formie załączników; Komisja od tego czasu zatwierdziła publikację tych dokumentów, aby wypełnić cel rozporządzenia podstawowego w zakresie zwiększenia przejrzystości; |
3. |
pochwala fakt, że sprawozdanie Komisji jasno wskazuje na skalę znaczenia działalności państw członkowskich w zakresie kredytów eksportowych w 2011 r., której całkowita wartość wyniosła ponad 250 miliardów EUR – w tym 260 transakcji, przy których zgłoszono wysoki poziom następstw dla środowiska – i która przekłada się na istotne szanse rozwoju handlu i działalności gospodarczej dla przedsiębiorstw europejskich; |
4. |
przyznaje, że państwa członkowskie udostępniły Komisji w swoich rocznych sprawozdaniach z działalności dane finansowe i operacyjne dotyczące kredytów eksportowych zgodnie z wymogiem zawartym w ust. 1 załącznika I do rozporządzenia (UE) nr 1233/2011; |
5. |
w związku ze skalą działalności państw członkowskich związanej z kredytami eksportowymi, podkreśla znaczenie motywu 4 rozporządzenia (UE) nr 1233/2011, wzywając do zgodności z ogólnymi zasadami Unii w zakresie działań zewnętrznych, takimi jak: umacnianie demokracji, przestrzeganie praw człowieka, spójność polityki na rzecz rozwoju oraz zwalczanie zmiany klimatu; w tym sensie przypomina o znaczeniu określonych wymagań w zakresie sprawozdawczości sformułowanych w załączniku I do rozporządzenia, aby upewnić się, że Komisja i Parlament będą w stanie tą zgodność ocenić; |
6. |
podkreśla, że roczne sprawozdania państw członkowskich i ocena tychże sprawozdań przedstawiona przez Komisję nie odpowiadają jeszcze intencjom Parlamentu, zgodnie z którymi Parlament będzie miał możliwość ocenienia, czy działalność państw członkowskich związana z kredytami eksportowymi jest zgodna z celami polityki zagranicznej Unii przewidzianymi w art. 3 i 21 TUE oraz ze sposobem traktowania zagrożeń środowiskowych w kalkulacjach składek agencji kredytów eksportowych; |
7. |
z zadowoleniem przyjmuje „powszechną wyraźną chęć” ze strony państw członkowskich – przytoczoną przez Komisję w ostatnim rocznym sprawozdaniu – do „stosowania w swoich programach kredytów eksportowych strategii politycznych, których cele są zgodne z ogólnym językiem art. 3 i 21”; pochwala wysiłki niektórych państw członkowskich, w tym Niemiec, Włoch, Belgii i Holandii na rzecz składania bardziej wnikliwych sprawozdań w zakresie zgodności z niektórymi celami działań zewnętrznych Unii; |
8. |
potwierdza, że Komisja musi być w stanie ocenić, czy działalność państw członkowskich związana z kredytami eksportowymi jest zgodna z celami działań zewnętrznych Unii i zaleca w związku z tym, aby test zgodności polegał na sprawdzeniu, czy oficjalnie wspierane agencje kredytów eksportowych stosują strategie polityczne, które skutecznie pozwalają na zagwarantowanie, że ich działania są zgodne z celami polityki zagranicznej Unii; |
Analiza porównawcza zgodności agencji kredytów eksportowych z celami działań zewnętrznych Unii
9. |
podziela wyrażone w sprawozdaniu rocznym spostrzeżenie Komisji na temat trudności zdefiniowania dokładnego poziomu odniesienia umożliwiającego pomiar zgodności z prawem UE; powtarza jednak, że przepisy art. 21 pozostają głównym punktem odniesienia, według którego ocenia się strategie polityczne związane z transakcjami kredytów eksportowych; |
10. |
podkreśla, że Unia będzie godnym zaufania i silnym podmiotem na światowej scenie tylko, jeśli państwa członkowskie i instytucje europejskie będą prowadziły spójną politykę zewnętrzną; |
11. |
zaleca, aby grupa robocza Rady ds. kredytów eksportowych oraz Komisja skonsultowały się z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych (ESDZ) w celu wypracowania metodologii składania wnikliwych sprawozdań dotyczących zgodności z art. 21oraz w celu stosowania w UE części wytycznych OECD w dziedzinie oficjalnie wspieranych kredytów eksportowych przed terminem przedstawienia przyszłorocznego sprawozdania; nalega, aby konsultacje publiczne były częścią tego procesu; |
12. |
za najważniejsze uważa wezwanie państw członkowskich do kontrolowania i składania sprawozdań dotyczących procedur należytej staranności oraz ich rezultatów i efektywności w zakresie kontroli projektów oficjalnie wspieranych przez kredyty eksportowe, z uwzględnieniem ich możliwego wpływu na przestrzeganie praw człowieka; |
13. |
jest świadomy, że agencje kredytów eksportowych zależą od informacji dostarczanych przez ich partnerów projektowych; jest przekonany, że jeśli od agencji kredytów eksportowych będzie wymagane usystematyzowane podejście do kwestii procedur należytej staranności, aby mogły one kwalifikować się do otrzymania wsparcia finansowego na realizację projektów, to partnerzy projektowi będą życzyli sobie samodzielnie wprowadzić te procedury, tym samym obniżając koszty administracyjne agencji kredytów eksportowych; |
14. |
uważa, że postęp w składaniu przez agencje kredytów eksportowych sprawozdań na temat zgodności z prawami człowieka jest zapowiedzią poprawy sprawozdań na temat pozostałych celów europejskich działań zewnętrznych przewidzianych w art. 21, takich jak eliminacja ubóstwa, czy traktowanie zagrożeń środowiskowych; |
Sprawozdawczość w zakresie traktowania zagrożeń środowiskowych przy obliczaniu składek agencji kredytów eksportowych
15. |
sugeruje agencjom kredytów eksportowych państw członkowskich, by w dalszym ciągu składały sprawozdania dotyczące ich oceny zagrożeń środowiskowych i uważa, że składanie takich sprawozdań przez agencje kredytów eksportowych wszystkich państw OECD i państw nienależących do OECD jest konieczne dla zapewnienia równych reguł konkurencji; |
Sprawozdawczość w zakresie zobowiązań warunkowych
16. |
zauważa, że sprawozdania dotyczące narażenia na wystąpienie zobowiązań warunkowych są obecnie składane przez agencje kredytów eksportowych państw członkowskich w różnych trybach; prosi Komisję o dostarczenie jednolitej definicji odzwierciedlającej życzenie Parlamentu, aby być informowanym o ekspozycjach pozabilansowych; |
Wskazówki i ocena Komisji
17. |
wzywa Komisję do dostarczenia państwom członkowskim wskazówek dotyczących składania sprawozdań w kolejnym okresie sprawozdawczym, między innymi na temat występowania i efektywności procedur należytej staranności w odniesieniu do ich strategii politycznych w zakresie ochrony praw człowieka, oraz w sprawie traktowania zagrożeń środowiskowych; |
18. |
oczekuje, że kolejne sprawozdanie roczne Komisji będzie zawierało informację, czy Komisja była w stanie ocenić zgodność państw członkowskich z celami i zobowiązaniami Unii oraz, w przypadku, gdyby odpowiedź była negatywna, przedstawić zalecenia dotyczące sposobu poprawy praktyki sprawozdawczej; |
Sprawozdanie Komisji dotyczące kontaktów z państwami niebędącymi członkami OECD
19. |
pochwala wysiłki podjęte w 2012 r. przez Komisję wspólnie ze Stanami Zjednoczonymi w celu zaangażowania Chin, Brazylii, Rosji i pozostałych głównych wschodzących gospodarek w zakładanie Międzynarodowej grupy roboczej głównych dostawców finansów eksportowych (IWG); |
20. |
sugeruje, aby zbadać zasadność sektorowego podejścia do rozwoju IWG w celu stworzenia w drugiej fazie podstaw pod przepisy horyzontalne, które zapewnią wspólne przyjęcie skutecznych i wysokich standardów oraz nowych międzynarodowych zasad dotyczących agencji kredytów eksportowych przez wszystkie państwa OECD i państwa nienależące do OECD, tak aby zapewnić równe reguły konkurencji; |
o
o o
21. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji przewodniczącemu Rady Europejskiej, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich i sekretariatowi OECD. |
(1) Dz.U. L 326 z 8.12.2011, s. 45.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0469.
(3) Dz.U. C 56 E z 26.2.2013, s. 87.
(4) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 34.
(5) Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 94.
(6) Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 31.
(7) Dz.U. C 99 E z 3.4.2012, s. 101.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/11 |
P7_TA(2013)0293
Statut fundacji europejskiej
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady w sprawie statutu fundacji europejskiej (FE) (COM(2012)0035 – 2012/0022(APP))
(2016/C 075/03)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Rady (COM(2012)0035), |
— |
uwzględniając ocenę skutków dokonaną przez Komisję, stanowiącą dokument towarzyszący wnioskowi dotyczącemu rozporządzenia Rady w sprawie statutu fundacji europejskiej (FE), |
— |
uwzględniając oświadczenie Parlamentu Europejskiego z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie ustanawiania europejskich statutów dla towarzystw wzajemnych, stowarzyszeń i fundacji (1), |
— |
uwzględniając studium wykonalności poświęcone wprowadzeniu statutu fundacji europejskiej, opracowane w 2008 r. przez Instytut Prawa Porównawczego i Prawa Międzynarodowego Prywatnego im. Maxa Plancka oraz Uniwersytet w Heidelbergu, |
— |
uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-386/04, Centro di Musicologia Walter Stauffer przeciwko Finanzamt München für Körperschaften (2), C-318/07, Hein Persche przeciwko Finanzamt Lüdenscheid (3) i C-25/10, Missionswerk Werner Heukelbach eV przeciwko Królestwu Belgii (4), |
— |
uwzględniając dyrektywę 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (obywatelstwo europejskie) (5), |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 18 września 2012 r. (6), |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 29 listopada 2012 r. (7), |
— |
uwzględniając art. 81 ust. 3 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie okresowe Komisji Prawnej oraz opinię Komisji Kultury i Edukacji (A7-0223/2013), |
A. |
mając na uwadze, że w Unii działa ponad 110 tys. fundacji pożytku publicznego, których łączny majątek szacuje się na ok. 350 mld EUR, a suma wydatków wynosi ok. 83 mld EUR i w których zatrudnienie znajduje od 750 tys. do 1 mln obywateli Europy; |
B. |
mając jednak na uwadze, że pewien odsetek osób pracujących w fundacjach to wolontariusze, których zaangażowanie nie jest wynagradzane; |
C. |
mając na uwadze, że istnienie i działalność fundacji pracujących w Unii dla dobra publicznego ma zasadnicze znaczenie w obszarze edukacji, szkolenia, badań naukowych, spraw społecznych i zdrowia, pamięci historycznej i pojednania między narodami, ochrony środowiska naturalnego, młodzieży i sportu, a także sztuki i kultury oraz że oddziaływanie wielu ich projektów wykracza daleko poza granice państwowe; |
D. |
mając na uwadze, że w Unii działalność fundacji reguluje ponad 50 różnych ustaw z zakresu prawa cywilnego i podatkowego oraz szereg złożonych procedur administracyjnych wiążących się z kosztami doradztwa, których wysokość szacuje się na aż 100 mln EUR rocznie, co oznacza zmniejszenie o tę kwotę puli środków na cele pożytku publicznego; |
E. |
mając na uwadze, że przeszkody prawne, podatkowe i administracyjne, powodujące czasochłonne i wiążące się z wysokimi kosztami procedury, oraz brak dostosowanych instrumentów prawnych sprawiają, że fundacje nie podejmują ani nie rozwijają działalności w innych państwach członkowskich lub mają trudności z podejmowaniem takich działań; |
F. |
mając na uwadze, że w czasach napiętych budżetów krajowych, w szczególności na działalność kulturalną i artystyczną, edukację i sport, finansowe i społeczne zaangażowanie fundacji ma zasadnicze znaczenie, chociaż fundacje nie mogą zastąpić działalności państwa na rzecz dobra ogółu, a jedynie ją uzupełniać; |
G. |
mając na uwadze, że w przypadku przepisów podatkowych nie dąży się do ujednolicenia prawa podatkowego, lecz do stosowania zasady niedyskryminacji, zgodnie z którą fundacje europejskie i ich darczyńcy automatycznie i co do zasady objęci są takimi samymi przepisami i korzyściami podatkowymi jak krajowe organizacje pożytku publicznego; |
H. |
mając na uwadze, że wprowadzenie wspólnego statutu fundacji europejskiej może znacznie ułatwić fundacjom łączenie i przepływ zasobów, wiedzy i darowizn, a także realizację działań w całej UE; |
I. |
mając na uwadze, że Parlament Europejski z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji jako znaczący krok w kierunku ułatwienia fundacjom wspierania inicjatyw pożytku publicznego w UE; |
J. |
mając na uwadze, że proponowany statut jest opcjonalną europejską formą prawną, z której będą mogły korzystać fundacje i ich założyciele działający w więcej niż jednym państwie członkowskim, ale nie zastąpi ani nie zharmonizuje istniejących przepisów dotyczących fundacji; |
K. |
mając na uwadze, że w trudnych gospodarczo czasach coraz większe znaczenie ma to, aby fundacje dysponowały właściwymi narzędziami, które umożliwią im realizację celów pożytku publicznego na szczeblu europejskim i gromadzenie zasobów przy jednoczesnym ograniczaniu kosztów i niepewności prawa; |
L. |
mając na uwadze kluczowe znaczenie tego, aby fundacje europejskie (FE) działy w sposób zrównoważony i długoterminowy oraz były rzeczywiście aktywne przynajmniej w dwóch państwach członkowskich, ponieważ w przeciwnym wypadku ich szczególny status byłby nieuzasadniony; |
M. |
mając na uwadze, że niektóre terminy i definicje zawarte we wniosku Komisji wymagają wyjaśnienia; |
N. |
mając na uwadze, że uzupełnienie wniosku Komisji i wprowadzenie w nim poprawek wydaje się konieczne w celu zwiększenia wiarygodności fundacji europejskich, na przykład w odniesieniu do zgodności z przepisami i zasadami etyki, wyłączności celu pożytku publicznego, elementu transgranicznego, minimalnego poziomu aktywów i konieczności utrzymania tego poziomu w okresie istnienia fundacji europejskiej, zasad wydatkowania środków w przewidzianym na to czasie, minimalnego czasu funkcjonowania oraz wypłacania wynagrodzeń członkom rady zarządzającej lub organów FE; |
O. |
mając na uwadze, że ochrona wierzycieli i pracowników ma kluczowe znaczenie i należy o nią dbać przez cały okres istnienia FE; |
P. |
mając na uwadze, że w odniesieniu do reprezentacji pracowników należy bardziej podkreślić odniesienie do dyrektywy 2009/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiej rady zakładowej lub trybu informowania pracowników i konsultowania się z nimi w przedsiębiorstwach lub w grupach przedsiębiorstw o zasięgu wspólnotowym (wersja przekształcona) (8), aby nie było wątpliwości, że przepisy proceduralne wynikające z tej dyrektywy mają zastosowanie; mając ponadto na uwadze, że należy uwzględnić poważniejsze sankcje w przypadku naruszeń, na przykład poprzez uzależnienie rejestracji FE od spełnienia wymogów określonych w dyrektywie 2009/38/WE zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1435/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE) (9); mając poza tym na uwadze, że należy uwzględnić przepisy dotyczące udziału pracowników w organach FE zgodnie z dyrektywą Rady 2001/86/WE z dnia 8 października 2001 r. uzupełniającą statut spółki europejskiej w odniesieniu do uczestnictwa pracowników (10), aby forma FE nie była wykorzystywana do pozbawiania pracowników praw udziału lub zawieszania takich praw; |
Q. |
mając na uwadze, że pożądane jest uwzględnienie przepisu dotyczącego reprezentacji wolontariuszy w FE, zważywszy, że w tym sektorze działa 2,5 mln wolontariuszy; |
R. |
mając na uwadze, że rosnący udział wolontariuszy i ich cenny wkład w pracę fundacji przyczynia się do realizacji celów pożytku publicznego, do których fundacje te dążą; zważywszy szczególnie, że coraz więcej ludzi młodych musi odbywać wolontariat, aby zdobyć pierwsze doświadczenia zawodowe, być może warto, aby fundacje rozważyły formy i instrumenty, które umożliwią im dostęp do informacji potrzebnych do wydajniejszej pracy, np. poprzez europejską radę zakładową; |
S. |
mając na uwadze konieczność doprecyzowania tego, że siedziba statutowa i centralna administracja FE powinny znajdować się w tym samym państwie członkowskim, aby zapobiec rozdzieleniu siedziby statutowej i centralnej administracji lub głównego miejsca prowadzenia działalności oraz aby ułatwić nadzór, zważywszy, że FE będzie nadzorowana przez organ nadzorczy z państwa członkowskiego, w którym FE ma swoją siedzibę prawną; |
T. |
mając na uwadze, że celem FE nie powinno być finansowanie europejskich partii politycznych; |
U. |
mając na uwadze, że w odniesieniu do opodatkowania punktem wyjścia powinna być zasada niedyskryminującego traktowania wypracowana w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; mając na uwadze zgodę sektora co do tego, że zaproponowane automatyczne stosowanie takich samych zasad opodatkowania w odniesieniu do FE zwiększy atrakcyjność statutu FE poprzez znaczące ograniczenie obciążeń fiskalnych i administracyjnych, dzięki czemu nie będzie to tylko instrument prawa cywilnego; mając jednak na uwadze, że podejście to wydaje się budzić duże kontrowersje w Radzie, ponieważ państwa członkowskie niechętnie dopuszczają ingerencję w krajowe przepisy podatkowe; mając w związku z tym na uwadze, że nie należy odrzucać możliwych alternatywnych scenariuszy; |
V. |
mając na uwadze wagę tego, aby negocjacje w sprawie tego istotnego aktu ustawodawczego postępowały szybko w celu udostępnienia tego nowego instrumentu sektorowi fundacji, ponieważ jest on najwyraźniej z niecierpliwością wyczekiwany; |
1. |
zachęca państwa członkowskie do wykorzystania obecnych sprzyjających warunków do prowadzenia prac nad szybkim i powszechnym wdrożeniem statutu, z zachowaniem wszelkich gwarancji przejrzystości, tak aby można było usunąć przeszkody utrudniające fundacjom prowadzenie działalności transgranicznej i tworzyć nowe fundacje pozwalające zaspokajać potrzeby osób zamieszkujących na terenie UE lub realizować zadania pożytku publicznego lub dbać o interesy społeczne; podkreśla, że ustanowienie takiego statutu przyczyni się do urzeczywistnienia obywatelstwa UE i utoruje drogę do prac nad statutem organizacji europejskiej; |
2. |
podkreśla, że FE powinny przyczyniać się do rozwoju prawdziwie europejskiej kultury i tożsamości; |
3. |
wskazuje, że chociaż FE miałaby nową formę prawną, proponuje się, by jej wprowadzanie odbywało się w ramach struktur już istniejących w państwach członkowskich; |
4. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że statut określa minimalne standardy w zakresie przejrzystości, odpowiedzialności, nadzoru i wydatkowania pieniędzy, które to standardy mogą z kolei służyć zarówno obywatelom, jak i darczyńcom jako swego rodzaju wyznacznik jakości, a tym samym zapewnić zaufanie do FE i wspomóc rozwój ich działalności w UE z korzyścią dla wszystkich obywateli; |
5. |
podkreśla potencjał, jaki mają fundacje w zakresie oferowania miejsc pracy ludziom młodym, tj. kategorii, w której bezrobocie osiąga alarmujący poziom; |
6. |
apeluje, aby w rozporządzeniu wyraźnie określić, że państwo członkowskie, które sprawuje nadzór finansowy nad fundacją, jest zobowiązane do kontroli zgodności faktycznego zarządzania ze statutem; |
7. |
zauważa, że dotychczas nie została uregulowana możliwość łączenia istniejących FE; |
8. |
podkreśla, że kluczowymi kryteriami niezbędnymi do wzmocnienia zaufania do FE muszą być trwałość, powaga działalności i zdolność przetrwania fundacji, a także efektywny nadzór nad nimi, i z myślą o tym apeluje, aby Rada uwzględniła następujące zalecenia i zmiany:
Zmiana 1 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 15 a (nowy)
Zmiana 2 Wniosek dotyczący rozporządzenia Motyw 18
Zmiana 3 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – punkt 1
Zmiana 4 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – punkt 2
Zmiana 5 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 2 – punkt 5
Zmiana 6 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 4 – ustęp 2 – litera b a (nowa)
Zmiana 9 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 2 – akapit drugi – wprowadzenie
Zmiana 7 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 2 – litera s a (nowa)
Zmiana 8 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 2 – litera s b (nowa)
Zmiana 10 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 5 – ustęp 2 a (nowy)
Zmiana 11 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 6
Zmiana 12 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 7 – ustęp 2
Zmiana 13 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 7 – ustęp 2 – akapit pierwszy a (nowy)
Zmiana 14 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 12 – ustęp 2
Zmiana 15 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 15 – ustęp 2 – litera d a (nowa)
Zmiana 16 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 15 – ustęp 3
Zmiana 17 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 17 – ustęp 1
Zmiana 18 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 18 – ustęp 3
Zmiana 19 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 20 – ustęp 1
Zmiana 20 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 23 – ustęp 1 – litera g (nowa)
Zmiana 21 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 23 – ustęp 2 a (nowy)
Zmiana 22 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 32 – ustęp 1
Zmiana 23 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 32 – ustęp 3
Zmiana 24 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 34 – ustęp 2
Zmiana 25 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 34 – ustęp 4
Zmiana 26 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 34 – ustęp 5
Zmiana 27 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 35
Zmiana 28 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 37 – ustęp 2 – litera e a (nowa)
Zmiana 29 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 37 – ustęp 5 – akapit drugi
Zmiana 30 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 38 – ustęp 2 – akapity pierwszy i drugi
Zmiana 31 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 38 – ustęp 2 – akapit 3
Zmiana 32 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 38 – ustęp 3
Zmiana 33 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 44 – ustęp 2
Zmiana 34 Wniosek dotyczący rozporządzenia Artykuł 45
|
9. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji. |
(1) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 187.
(2) Zb. Orz.. 2006, s. I-8203.
(3) Zb. Orz. 2009, s. I-359.
(4) Zb Orz. 2011, s. I-497.
(5) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77.
(6) Dz.U. C 351 z 15.11.2012, s. 57.
(7) Dz.U. C 17 z 19.1.2013, s. 81.
(8) Dz.U. L 122 z 16.5.2009, s. 28.
(9) Dz.U. L 207 z 18.8.2003, s. 1.
(10) Dz.U. L 294 z 10.11.2001, s. 22.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/24 |
P7_TA(2013)0300
„Niebieski wzrost” – pobudzanie zrównoważonego wzrostu w unijnym sektorach morskim, transportu morskiego i turystyki
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie „niebieskiego wzrostu” – wspieranie zrównoważonego wzrostu w unijnym sektorze żeglugi, transportu morskiego i turystyki (2012/2297(INI))
(2016/C 075/04)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 września 2012 r. pt. „»Niebieski wzrost« – szanse dla zrównoważonego wzrostu w sektorach morskich” (COM(2012)0494), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 11 września 2012 r. pt. „Postęp w zakresie zintegrowanej polityki morskiej” (COM(2012)0491) oraz towarzyszący mu dokument roboczy służb Komisji (SWD(2012)0255), |
— |
uwzględniając deklarację z Limassol z dnia 8 października 2012 r. o agendzie morskiej na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, |
— |
uwzględniając Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS), która weszła w życie w dniu 16 listopada 1994 r., |
— |
uwzględniając wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej ramy planowania przestrzennego obszarów morskich oraz zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną (COM(2013)0133), |
— |
uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 31 października 2012 r. pt. „Przegląd polityki, ustawodawstwa i inicjatyw UE dotyczących odpadów wyrzucanych do morza” (SWD(2012)0365), |
— |
uwzględniając zieloną księgę Komisji z dnia 29 sierpnia 2012 r. pt. „Wiedza o morzu 2020: od mapowania dna morskiego do prognozowania oceanicznego” (COM(2012)0473), |
— |
uwzględniając białą księgę Komisji z dnia 28 marca 2011 r. pt. „Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu” (COM(2011)0144), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. pt. „Europa – najpopularniejszy kierunek turystyczny na świecie – nowe ramy polityczne dla europejskiego sektora turystycznego” (COM(2010)0352), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 21 stycznia 2009 r. pt. „Komunikat i plan działania dotyczący utworzenia europejskiego obszaru transportu morskiego bez barier” (COM(2009)0010), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 10 października 2007 r. pt. „Zintegrowana polityka morska Unii Europejskiej” (COM(2007)0575), |
— |
uwzględniając zieloną księgę Komisji z dnia 7 czerwca 2006 r. pt. „Przyszła unijna polityka morska: europejska wizja oceanów i mórz” (COM(2006)0275), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 września 2011 r. w sprawie Europy jako najpopularniejszego kierunku turystycznego na świecie – nowe ramy polityczne dla europejskiego sektora turystycznego (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 października 2010 r. w sprawie zintegrowanej polityki morskiej – ocena dokonanych postępów i nowe wyzwania (2), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie strategicznych celów i zaleceń w zakresie polityki transportu morskiego UE do 2018 r. (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie aspektów rozwoju regionalnego związanych z wpływem turystyki w regionach przybrzeżnych (4), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie zintegrowanej polityki morskiej Unii Europejskiej (5), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 lipca 2007 r. w sprawie przyszłej unijnej polityki morskiej: europejska wizja oceanów i mórz (6), |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów pt. „»Niebieski wzrost« – szanse dla zrównoważonego wzrostu w sektorach morskich”, |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 31 stycznia 2013 r. pt. „Niebieski wzrost – szanse dla zrównoważonego wzrostu w sektorach morskich”, |
— |
uwzględniając art. 48 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki oraz opinie Komisji Rozwoju Regionalnego i Komisji Rybołówstwa (A7–0209/2013), |
A. |
mając na uwadze, że 70 % powierzchni Ziemi pokrywają morza i oceany, które mogą odegrać kluczową rolę w podejmowaniu długoterminowych wyzwań, przed jakimi staje UE, np. wyzwania, jakim jest zmiana klimatu i konkurencyjność na skalę światową; |
B. |
mając na uwadze, że terytorium UE obejmuje sześć dużych stref przybrzeżnych (Atlantyku, Morza Północnego, Bałtyku, Morza Czarnego, Morza Śródziemnego i regionów najbardziej oddalonych), które różnią się między sobą co do zasobów terytorialnych i rodzaju prowadzonej działalności; |
C. |
mając na uwadze, że około połowy mieszkańców Europy zamieszkuje europejskie wybrzeże liczące 89 000 kilometrów długości, w związku z czym organy regionalne i lokalne powinny uwzględniać tę presję demograficzną, wdrażając politykę publiczną; |
D. |
mając na uwadze, że oczekuje się, iż rozwój technologiczny i poszukiwania nowych źródeł trwałego rozwoju umożliwią wzrost w gospodarce morskiej, której wartość osiągnie 590 mld EUR do roku 2020, oraz zapewnią łącznie 7 milionów miejsc pracy; |
E. |
mając na uwadze, że oczekiwany wzrost działalności ludzkiej będzie miał miejsce w podatnym na zagrożenia środowisku morskim, gdzie zaledwie 10 % siedlisk i tylko 2 % gatunków jest w dobrym stanie, co pokazuje, że działalność gospodarcza na morzu nie powinna szkodzić trwałości środowiska morskiego; |
F. |
mając na uwadze, że inwestycje w kapitał przyrodniczy i ludzki mają podstawowe znaczenie dla sprostania obecnym wyzwaniom, wśród których na pierwszym miejscu znajdują się zgodność działalności człowieka z zasadami trwałego rozwoju pod względem gospodarczym i społecznym, dobry stan środowiska i dostosowanie do zmiany klimatu w celu zwalczania erozji wybrzeży i zakwaszania mórz oraz ochrony różnorodności biologicznej, przy czym zdrowe i wydajne ekosystemy są niezbędne do rozwoju zrównoważonej i konkurencyjnej niebieskiej gospodarki; |
G. |
mając na uwadze, że nie znamy rozmiaru ani zakresu oddziaływania na środowisko głównych dziedzin niebieskiego wzrostu, potencjalnie szkodliwych ze względu na naszą ograniczoną wiedzę o złożoności ekosystemów morskich, w związku z czym decyzje w tym zakresie należy podejmować w oparciu o zasadę ostrożności przewidzianą w art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE); |
H. |
mając na uwadze, że politykę obszarów przybrzeżnych i morskich należy włączyć w ogólne ramy programowania na lata 2014-2020, również z myślą o osiągnięciu celów wyznaczonych w strategii „Europa 2020”; |
I. |
mając na uwadze, że cel, jakim jest inteligentny, zrównoważony i sprzyjający włączeniu społecznemu rozwój obszarów przybrzeżnych i wyspowych nie może nie uwzględniać dokładnej analizy słabości systemowych i strukturalnych charakteryzujących te obszary; |
J. |
mając na uwadze, że obszary wyspowe UE muszą ponosić znacznie wyższe koszty transportu morskiego niż pozostałe strefy przybrzeżne UE; |
K. |
mając na uwadze, że sezonowy charakter działalności turystycznej wywiera silnie negatywny wpływ na rozwój obszarów przybrzeżnych i wyspowych oraz że należy opracować doraźną strategię przeciwdziałania temu zjawisku; |
L. |
mając na uwadze konieczność koordynacji strategii makroregionalnych oraz odpowiednich planów działania na rzecz unijnych basenów morskich; |
M. |
mając na uwadze, że niniejsze sprawozdanie stanowi plan działań Parlamentu Europejskiego na rzecz wspierania niebieskiego wzrostu; |
Kontekst ogólny
1. |
z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji na temat niebieskiego wzrostu, który stanowi morski wymiar strategii „Europa 2020” oraz wyraźnie wskazuje potencjał gospodarki morskiej w tworzeniu inteligentnego i trwałego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu oraz w tworzeniu możliwości zatrudnienia; |
2. |
z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Komisji dotyczące postępów zintegrowanej polityki morskiej (IMP); potwierdza swoje poparcie dla IMP i podkreśla, że jej propagowanie pozostaje głównym środkiem wsparcia niebieskiego wzrostu; |
3. |
zauważa, że morza i oceany będą w przyszłości odgrywać coraz ważniejszą rolę w globalnym wzroście gospodarczym; uważa, że strategia „błękitnego wzrostu” jako część zintegrowanej polityki morskiej będzie sprzyjać rozwojowi synergii i skoordynowanych strategii politycznych, generując tym samym europejską wartość dodaną i przyczyniając się do tworzenia miejsc pracy w sektorach związanych z morzem; |
4. |
uważa, że w celu podniesienia konkurencyjności unijnych gałęzi gospodarki morskiej na rynku światowym organy lokalne, regionalne, krajowe i europejskie powinny stworzyć konieczne warunki trwałego rozwoju, np. wprowadzić systemy planowania przestrzennego obszarów morskich, zmodernizować infrastrukturę, dać dostęp do kompetencji zawodowych i zapewnić finansowanie; podkreśla wagę wymiany informacji i najlepszych praktyk między poszczególnymi szczeblami organów publicznych dzięki utworzeniu specjalnej platformy na szczeblu UE; |
5. |
zaznacza, że zdobycie wystarczającego finansowania będzie stanowić wyzwanie dla małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), które działają w sektorach niebieskiego wzrostu, i w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje takie inicjatywy, jak nowe regulacje UE dotyczące funduszy venture capital, które ułatwią MŚP dostęp do finansowania; |
6. |
zaznacza, że w dobie ograniczania inwestycji publicznych w państwach członkowskich istnieje pilna potrzeba, aby polityka na rzecz rozwoju, głównie bardzo kosztowne projekty, np. z zakresu infrastruktury transportowej, energetycznej i telekomunikacyjnej, otrzymywały wystarczające finansowanie w okresie programowania 2014-2010 i po tym okresie; wzywa państwa członkowskie do skierowania środków z dostępnych instrumentów finansowych oraz funduszy europejskich na projekty z zakresu niebieskiej gospodarki; |
7. |
podkreśla znaczenie uwzględnienia, zwłaszcza w przyszłych wieloletnich ramach finansowych na lata 2014 — 2020, szczególnych potrzeb państw otrzymujących pomoc finansową, które napotykają szczególne trudności w realizacji kosztownych projektów, a także regionów najbardziej oddalonych i wyspowych, w których ze względu na warunki naturalne występują ograniczenia strukturalne; |
8. |
dostrzega kryzys gospodarczy i trudną sytuację społeczną, które dotyczą licznych terytoriów, w szczególności obszarów wyspowych, przede wszystkim tych leżących w strefie Morza Śródziemnego, a szczególnie tych znacznie oddalonych od kontynentu; podkreśla, że peryferyjne położenie wysp w stosunku do jednolitego rynku naraża je na stagnację gospodarczą i przemysłową oraz na wyludnienie, którym instytucje UE powinny przeciwdziałać, podejmując w tym celu konkretne środki; wzywa w związku z tym Komisję do rozważenia utworzenia stref wolnocłowych jako narzędzia, które przez zmniejszenie obciążeń podatkowych i przyciągnięcie bezpośrednich inwestycji zagranicznych byłoby w stanie zatrzymać spiralę recesji na obszarach wyspiarskich, stymulując ich wzrost i rozwój; |
9. |
podkreśla rolę strategii dotyczących basenów morskich we wspieraniu rozwoju regionalnego, a także spójności gospodarczej, terytorialnej i społecznej, w ożywianiu gospodarki europejskiej, pobudzaniu „niebieskiego” wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu, tworzeniu miejsc pracy oraz ochronie różnorodności biologicznej mórz i wybrzeży; wzywa do skutecznego wprowadzania takich strategii dla wszystkich europejskich basenów morskich, w powiązaniu z aktualnymi i przyszłymi strategiami makroregionalnymi, i do przeznaczenia na ich wdrożenie odpowiednich zasobów finansowych i administracyjnych z UE i z innych źródeł; uważa, że należy zwiększyć rolę regionów w opracowywaniu strategii na rzecz basenów morskich; docenia w tym kontekście wkład współpracy terytorialnej i transgranicznej w rozwiązywanie problemów, jakie stoją przed regionami przybrzeżnymi i morskimi; |
10. |
wyraża zadowolenie z postępów w realizacji strategii UE dla regionu Morza Bałtyckiego i Atlantyku oraz ponawia apel do Komisji o opracowanie strategii UE na rzecz regionu Morza Czarnego; |
11. |
wzywa do intensywnego wsparcia ze strony Unii Europejskiej i państw członkowskich na rzecz utworzenia regionalnych i transgranicznych klastrów morskich; podkreśla ich strategiczne znaczenie jako biegunów doskonałości dla działalności gospodarczej związanej z niebieskim wzrostem; uważa, że ich rozwój stymuluje wymianę wiedzy i dobrych praktyk oraz synergii między poszczególnymi sektorami niebieskiej gospodarki, a także przyciąga inwestycje; |
12. |
podkreśla nierozerwalny związek między niebieskim wzrostem a zmianą klimatu oraz zwraca uwagę, że wszelka działalność morska musi być zgodna ze strategią UE w zakresie dostosowania się do zmiany klimatu, by przyczyniać się do poprawy odporności Europy na zmianę klimatu; |
13. |
podkreśla w szczególności, że zwiększona aktywność gospodarcza związana z niebieskim wzrostem nie może być prowadzona ze szkodą dla ekosystemów morskich i przybrzeżnych, które charakteryzuje wysoka podatność na zagrożenia i które jako jedne z pierwszych odczuwają skutki zmiany klimatu; podkreśla, że niebieski wzrost musi być zgodny z celami środowiskowymi i z ekosystemowym podejściem dyrektywy ramowej w sprawie strategii morskiej oraz dyrektywy w sprawie strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, i przypomina, że w razie niepewności należy przestrzegać zasady ostrożności; podkreśla, że każda aktywność gospodarcza mająca związek z niebieskim wzrostem powinna zapewniać bezpieczeństwo i ochronę obszarów morskich; |
14. |
z niepokojem zauważa wpływ odpadów morskich na środowisko we wszystkich europejskich akwenach morskich i wzywa Komisję oraz państwa członkowskie, aby skoncentrowały się na pełnym wdrożeniu i respektowaniu odpowiednich dyrektyw UE, np. dotyczących zarządzania odpadami, urządzeń portowych do przyjmowania odpadów ze statków, jakości wody i strategii morskiej; |
15. |
podkreśla, że wszelka działalność związana z morzem, w tym działalność wykonywana w ramach zintegrowanej polityki morskiej, musi być realizowana zgodnie z Konwencją Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS); podkreśla konieczność istnienia podejścia UE do poszukiwania, eksploatacji, utrzymywania i zarządzania naturalnymi zasobami morza, które zapewniłoby efektywne i bezpieczne wytyczenie wyłącznych stref ekonomicznych między państwami członkowskimi UE a krajami trzecimi, zgodnie z prawem międzynarodowym; |
16. |
podkreśla w tym kontekście potrzebę zagwarantowania pewności prawa dla wszystkich podmiotów inwestujących na obszarach morskich i popiera nowe środki zachęcające do lepszego wykorzystania wyłącznych stref ekonomicznych państw członkowskich; |
Planowanie przestrzenne obszarów morskich i zintegrowane zarządzanie strefą przybrzeżną
17. |
z zadowoleniem przyjmuje wniosek ustawodawczy Komisji dotyczący planowania przestrzennego obszarów morskich (PPOM) oraz zintegrowanego zarządzania strefą przybrzeżną (ICZM) jako środek konieczny w celu zarządzania rosnącą liczbą działań na morzu i w strefach przybrzeżnych oraz ochrony środowiska morskiego, zapewnienia harmonijnego współistnienia różnych rodzajów działalności i uniknięcia konfliktów związanych z użytkowaniem obszarów przybrzeżnych i morskich; w tym kontekście uważa za konieczne priorytetowe traktowanie podejścia ekosystemowego w zarządzaniu działalnością człowieka w strefach przybrzeżnych i na morzach; |
18. |
zaznacza, że według oczekiwań PPOM przyczyni się do zmniejszenia kosztów przedsiębiorstw oraz polepszenia klimatu inwestycyjnego, podczas gdy ICZM ułatwia koordynację działalności w strefie przybrzeżnej oraz wpływa na ogólną poprawę zarządzania strefą przybrzeżną; |
19. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby zadbały o upowszechnienie najlepszych praktyk oraz o wykorzystanie doświadczeń i wniosków wyciągniętych z działań przygotowawczych w tej dziedzinie, zważywszy na znaczące różnice pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie rozwoju systemów zarządzania obszarami morskimi i strefą przybrzeżną; uważa jednak, że konieczne jest odpowiednie podejście, aby pozostawić państwom członkowskim możliwość wdrożenia europejskich wytycznych w sprawie zagospodarowania obszarów morskich i strefy przybrzeżnej przy uwzględnieniu specyfiki i potrzeb lokalnych we współpracy z władzami lokalnymi; |
20. |
uważa za konieczne poprawę funkcjonowania styku lądu z morzem w planowaniu przestrzennym w celu zapewnienia ciągłości działalności człowieka i łańcucha logistycznego oraz połączenia stref przybrzeżnych z terenami położonymi w głębi lądu; uważa, że pomogłoby to w uniknięciu zjawiska traktowania wybrzeża jak granicy; |
21. |
podkreśla, że luki w wiedzy na temat działalności morskiej oraz środowiska stanowią przeszkodę w planowaniu przestrzennym, i uwypukla znaczenie inicjatywy „Wiedza o morzu 2020” oraz jej szczególnych celów, np. mapowania dna morskiego w Europie do roku 2020; wspomniane mapowanie dna morskiego powinno być jednolite, aby możliwe było zapewnienie dostępu do informacji zainteresowanym podmiotom europejskim, w szczególności ośrodkom badawczym, uniwersytetom czy instytucjom publicznym; |
22. |
zachęca Komisję do wspierania państw członkowskich we wdrażaniu planów tworzenia map i badania wraków i podwodnych stanowisk archeologicznych, ponieważ stanowią one ważną część dziedzictwa historycznego i kulturalnego Unii; podkreśla potrzebę rozpowszechniania wiedzy i sprzyjania badaniom dotyczących takich stanowisk oraz zapobiegania ich plądrowaniu, do czego dochodzi obecnie, by umożliwić ich właściwą ochronę; |
Kompetencje zawodowe i zatrudnienie w sektorze morskim
23. |
uważa, że do roku 2020 łączne zatrudnienie w niebieskiej gospodarce może przekroczyć prognozowaną liczbę 7 mln miejsc pracy, jeśli będzie wspierane przez politykę szkoleń w celu zapewnienia mobilności siły roboczej o odpowiednich kwalifikacjach i doświadczeniu; |
24. |
ponownie wzywa do znaczącej poprawy warunków pracy i bhp w zawodach związanych z morzem; zachęca Komisję oraz państwa członkowskie, aby nasiliły starania w tej dziedzinie w celu poprawy pewności w rozwoju kariery zawodowej i zwiększenia w ten sposób atrakcyjności zawodów związanych z niebieską gospodarką i z powiązanymi z nią sektorami; |
25. |
podkreśla konieczność poprawy warunków pracy marynarzy przy użyciu odpowiednich środków, włączenia do ustawodawstwa unijnego konwencji MOP o pracy na morzu oraz zaproponowania programu na rzecz podnoszenia kwalifikacji i szkoleń marynarzy, a w szczególności zatrudniania młodych ludzi, w tym osób z krajów trzecich; |
26. |
wzywa Komisję, aby intensywnie monitorowała i wpierała działania na poziomie regionalnym w celu oceny umiejętności i zawodów wymaganych w sektorach niebieskiej gospodarki oraz aby zapewniła, że inicjatywy takie jak „unijna panorama umiejętności” (EU Skills Panorama) będą odpowiadały potrzebom niebieskiej gospodarki; |
27. |
uważa, że Komisja wraz z państwami członkowskimi powinna opracować plan działania w celu promocji zawodów bezpośrednio lub pośrednio związanych z niebieską gospodarką, by przyciągnąć do nich obywateli; |
28. |
wzywa Komisję, aby promowała inicjatywy na rzecz mobilności pracowników między różnymi sektorami gospodarki oraz między państwami członkowskimi, np. wieloletnie programy wymiany studentów, wykładowców oraz młodych specjalistów na wzór programu Erasmus; popiera współpracę między przedsiębiorstwami i placówkami szkoleniowymi w celu przygotowania absolwentów do podjęcia pracy na stanowiskach w nowych sektorach; |
29. |
wzywa Komisję do współpracy z przedstawicielami sektorów gospodarki morskiej oraz z placówkami szkoleniowymi w celu ustanowienia i sfinansowania „europejskich sektorowych rad ds. zatrudnienia i umiejętności”, aby rejestrować miejsca pracy, zmiany wymaganych umiejętności oraz związane z nimi potrzeby edukacyjne; |
30. |
wzywa Komisję do opracowania inicjatywy mającej na celu ułatwienie mobilności pracowników naukowych, na wzór programu Erasmus, obejmującej przede wszystkim obszary przybrzeżne, ze szczególnym uwzględnieniem takich dziedzin, jak turystyka, energetyka i biotechnologia, realizowanej głównie w okresach poza sezonem turystycznym, aby w zrównoważony sposób zorganizować przepływ ludzi przez ekosystemy coraz bardziej podatne na zagrożenia, a równocześnie optymalnie wykorzystać infrastrukturę w obszarach przybrzeżnych i wyspowych; |
Badania naukowe i innowacje
31. |
zauważa światowej klasy potencjał badawczy UE w zakresie obszarów morskich i ich znaczenie dla prowadzenia racjonalnej polityki i dla innowacyjnego biznesu, a także trudności, jakie przedsiębiorstwa napotykają przy próbach wprowadzenia na rynek wyników swoich badań; |
32. |
podkreśla, że program „Horyzont 2020”, który przewiduje prostsze procedury i lepsze wsparcie dla innowacji, mógłby znacznie wspomóc badania morskie, by lepiej wprowadzać na rynek ich wyniki, korzystając z doświadczeń zdobytych podczas projektów w ramach programu „Ocean przyszłości”; |
33. |
wzywa Komisję do aktualizacji strategii UE w zakresie badań morza i wybrzeży do 2014 r. i zaproponowania konkretnych środków mających na celu poprawę synergii i rozpowszechniania wiedzy między badaczami w UE; |
34. |
zauważa, że jedynie zdrowe ekosystemy morskie umożliwiają rozwój rozsądnej i zrównoważonej niebieskiej gospodarki; wzywa Komisję do dalszych badań nad skumulowanym wpływem wykorzystywania środowiska morskiego przez ludzi oraz działalności morskiej we wszystkich sektorach; |
35. |
wzywa Komisję do wprowadzenia odpowiedniego, długoterminowego monitoringu środowiska oraz przeprowadzenia badań nad systemami wczesnego ostrzegania; |
36. |
podkreśla znaczenie projektów takich jak europejska sieć informacji i obserwacji środowiska morskiego (EMODnet) dla ułatwiania wymiany i udostępniania danych naukowych; |
Żegluga i przemysł stoczniowy
37. |
z niepokojem zauważa, że żegluga wewnątrz UE jest nadal obciążona nadmiernymi procedurami administracyjnymi i celnymi, które zagrażają wizji europejskiego obszaru transportu morskiego i stanowią przeszkodę w rozwoju tej branży, w szczególności kabotażu morskiego i autostrad morskich; uważa, że konieczne jest opracowanie jednolitych regulacji w zakresie wewnątrzwspólnotowej żeglugi morskiej, niezbędnych do zapewnienia swobodnego przepływu towarów i osób na wodach UE; |
38. |
z zadowoleniem przyjmuje sukces programu pilotażowego „niebieski pas” (Blue Belt) i wzywa Komisję do złożenia w ciągu roku 2013 koniecznych wniosków ustawodawczych w celu utworzenia niebieskiego pasa, w tym dotyczących niezbędnego przeglądu kodeksu celnego Unii Europejskiej; |
39. |
zaznacza, że wspieranie transportu morskiego przyczynia się nie tylko do rozwoju gospodarczego i wzrostu zatrudnienia, ale też do realizacji celu wyznaczonego w białej księdze dotyczącej planu utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu, a dotyczącego przeniesienia 50 % drogowego transportu towarów na transport kolejowy i wodny do roku 2050; |
40. |
podkreśla potrzebę zwiększenia roli autostrad morskich jako głównych korytarzy europejskich i zaznacza, że w celu zapewnienia długoterminowej konkurencyjności żeglugi europejskiej konieczny jest rozwój nieprzerwanych łańcuchów intermodalnych na potrzeby przewozu pasażerów i towarów; apeluje do Komisji o wydanie komunikatu na temat postępów, rozwoju oraz perspektyw autostrad morskich; jest zdania, że w autostrady morskie należy w pełni włączyć większe wyspy w celu poprawy dostępu do nich oraz w celu zwiększenia ich konkurencyjności gospodarczej; |
41. |
podkreśla, że bezpieczeństwo morskie stanowi kluczowy element zrównoważonej promocji transportu morskiego, trwałego rozwoju gospodarczego, zatrudnienia w sektorze morskim oraz przestrzegania norm środowiskowych w tym sektorze; podkreśla, że powinna obowiązywać zasada zapobiegania, by przewidywać nowe zagrożenia i zapobiegać wszelkim rodzajom katastrof w transporcie morskim; zauważa, że działania w tym zakresie należy podjąć zarówno na szczeblu UE, jak i międzynarodowym, a zwłaszcza na szczeblu Międzynarodowej Organizacji Morskiej; |
42. |
podkreśla, że wdrożenie trzeciego pakietu bezpieczeństwa morskiego podnosi jakość bander europejskich, poprawia działania towarzystw klasyfikacyjnych, kontrole portowe, monitorowanie ruchu statków, dochodzenia w sprawie wypadków i ochronę ofiar; wzywa państwa członkowskie do przyspieszenia skutecznego wdrażania tego pakietu ustawodawczego; |
43. |
podkreśla, że polityka transportu morskiego powinna uwzględniać wszystkie stosowne obawy dotyczące gospodarki, środowiska i zdrowia publicznego; wzywa Komisję do ścisłego monitorowania konsekwencji zgodności sektora żeglugowego UE z wymogami ochrony środowiska i zdrowia publicznego, a w stosownych przypadkach do przedstawiania wniosków dotyczących szczególnych środków przeciwdziałających negatywnym skutkom dla jego konkurencyjności; zauważa, że wymogi ustawodawcze dotyczące złomowania statków oraz zawartości siarki w paliwach morskich powinny zapewniać wysoki poziom ochrony środowiska, a zarazem skutecznie chronić cel, jakim jest przenoszenie transportu z dróg na szlaki morskie, zgodnie z celami Unii dotyczącymi zmiany klimatu; |
44. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do znacznego zwiększenia wysiłków mających na celu osiągnięcie międzynarodowego porozumienia w sprawie ograniczenia emisji gazów cieplarnianych pochodzących z transportu morskiego, z uwzględnieniem rosnącego wpływu emisji gazów cieplarnianych przez statki; |
45. |
zaznacza, że przyjazne środowisku paliwa, takie jak LNG, mogą odegrać ważną rolę w osiąganiu celu, jakim jest ograniczenie w UE emisji CO2 z morskich paliw bunkrowych o co najmniej 40 % do roku 2050; |
46. |
podkreśla konieczność wspierania rozwoju wydajnych i zrównoważonych usług i infrastruktury portowej, mogących sprostać wyzwaniom związanym z przewidywanym wzrostem ruchu morskiego, ze zmniejszeniem hałasu i szkodliwych skutków dla środowiska, z przeniesieniem transportu z lądu na morze, z szybkim i intermodalnym transportem osób i towarów; popiera równoległe rozwijanie w europejskich portach działalności stoczniowej oraz związanej ze złomowaniem statków; |
47. |
zwraca uwagę na możliwość tworzenia platform logistycznych ułatwiających transport towarów między Europą a pozostałymi gospodarkami świata; podkreśla strategiczne znaczenie transportu morskiego oraz połączeń między regionami najbardziej oddalonymi a innymi obszarami położonymi na kontynencie; |
48. |
podkreśla, że sektor stoczniowy UE może w większym stopniu przyczynić się do wzrostu gospodarczego i wzrostu zatrudnienia dzięki wykorzystaniu możliwości, jakie wynikają z zapotrzebowania na „czyste ekologicznie statki” (o zwiększonej efektywności energetycznej przy niższym poziomie emisji SOx i NOx), a także statki i struktury odpowiednie do budowy, instalacji i eksploatacji morskich farm wiatrowych; wzywa przemysł stoczniowy w UE do wykorzystania tej możliwości, zwłaszcza przy uwzględnieniu przewidywanego rozwoju żeglugi morskiej bliskiego zasięgu wzdłuż wybrzeży UE; |
49. |
wzywa Radę do osiągnięcia porozumienia z Parlamentem w celu przyjęcia rozporządzenia przewidującego rozbiórkę statków z poszanowaniem środowiska naturalnego oraz warunków pracy, co pozwoli unijnemu przemysłowi stoczniowemu na przeprowadzanie recyklingu materiałów w sposób bardziej konkurencyjny; |
50. |
wzywa Komisję, aby ułatwiła wdrożenie strategii „LeaderSHIP 2020”, wspierając określone działania, w celu sprostania wyzwaniom, przed jakimi staje europejski przemysł stoczniowy, a do których należy dostęp do finansowania, umiejętności i międzynarodowa konkurencyjność; |
Turystyka morska i nadmorska
51. |
wzywa państwa członkowskie, by przy bezpośrednim zaangażowaniu władz lokalnych i regionalnych oraz organizacji społeczeństwa obywatelskiego wspierały inicjatywy rozwoju i modernizacji infrastruktury turystycznej zgodnej z zasadami trwałego rozwoju, ze szczególnym uwzględnieniem potrzeb osób niepełnosprawnych i osób o ograniczonej sprawności ruchowej, oraz by dołożyły wszelkich starań w celu likwidacji biurokracji i braku przejrzystości w tym sektorze, przestrzegając zarazem przepisów ochrony środowiska; |
52. |
wzywa do wspierania turystyki i promowania jej jako siły napędowej wzrostu i czynnika sprzyjającego tworzeniu miejsc pracy na obszarach przybrzeżnych; uważa, że zdrowe środowisko naturalne jest podstawą jakiejkolwiek formy turystyki w regionach przybrzeżnych i dlatego należy dołożyć wszelkich starań w celu zapewnienia jego ochrony; podkreśla potrzebę stworzenia zrównoważonej infrastruktury w celu rozwijania nowych form turystyki, zwłaszcza w sektorach branży turystycznej wykazujących duży potencjał wzrostu, takich jak ekoturystyka, agroturystyka, turystyka wędkarska i zrównoważone sporty wodne; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy na rzecz transgranicznych strategii turystycznych na skalę basenów morskich; |
53. |
podkreśla, że erozja europejskiego wybrzeża, ochrona dziedzictwa ekologicznego i fauny oraz poprawa jakości wody wciąż stanowią wyzwania, z którymi należy się zmierzyć; podkreśla zatem potrzebę właściwego inwestowania w te obszary w celu stworzenia dobrej jakości zrównoważonej turystyki nadmorskiej i podwodnej; |
54. |
podkreśla, że należy zaplanować równolegle środki dotyczące eksploatacji i rozwoju dziedzictwa przybrzeżnego i morskiego oraz środki ich ochrony i odbudowy; |
55. |
podkreśla znaczącą rolę tworzenia lub modernizacji wyspecjalizowanych szkół na wysokim poziomie (w zakresie administracji i ekonomii przedsiębiorstw turystycznych, zawodów turystycznych, szkół morskich, szkół gastronomicznych itp.), jak również polepszenia oferty szkoleń mających na celu podniesienie jakości usług i produktów turystycznych, zwiększenie zastosowania nowych technologii i dostosowanie do zmiany klimatu; |
56. |
podkreśla konieczność uproszczenia procedur wydawania wiz, zmniejszenia związanych z tym kosztów oraz wydawania wiz wielokrotnego wjazdu dla osób z krajów trzecich, zwłaszcza z krajów BRIC; wzywa Komisję, aby przeanalizowała i jak najszybciej wdrożyła nowe, „inteligentne” sposoby wydawania wiz turystycznych w celu zwiększenia ruchu przyjazdowego; |
57. |
podkreśla, że sektor rejsów wycieczkowych jest ważnym zasobem gospodarczym dla portów europejskich i pobliskich lokalnych społeczności, który ma również znaczenie dla budowy i wykorzystywania statków o zwiększonej efektywności energetycznej i mniejszych emisjach; zachęca do stworzenia atrakcyjnych programów turystycznych w celu zwiększenia satysfakcji odwiedzających przy podkreśleniu znaczenia ośrodków portowych z punktu widzenia żeglugi, kultury i historii; |
58. |
wzywa Komisję, aby nasiliła swoje starania w celu zwiększenia konkurencyjności europejskich portów poprzez wspieranie i koordynowanie potencjału infrastruktury portowej oraz podwyższenie poziomu oferowanych usług (np. dostosowanie do wymogów układu z Schengen) w taki sposób, aby porty europejskie stały się bardziej atrakcyjne dla statków wycieczkowych i przynosiły większe korzyści lokalnym i rybackim społecznościom, które w ten sposób będą mogły zdywersyfikować działalność; wzywa Komisję, by uwzględniła specyfikę portów położonych na wyspach i w regionach najbardziej oddalonych; |
59. |
wzywa do wprowadzenia obowiązku ujmowania w projektach modernizacji i powiększania portów wyposażenia terminali i nowych statków pasażerskich w urządzenia dla osób o ograniczonej sprawności ruchowej; |
60. |
przypomina znaczenie przewozu pasażerów podróżujących drogą morską na obszarach przybrzeżnych i morskich, głównie promami i statkami wycieczkowymi, oraz zwraca uwagę na wejście w życie rozporządzenia (UE) nr 1177/2010 o prawach pasażerów podróżujących tą drogą, które ma przyczynić się do wsparcia turystyki morskiej wysokiej jakości; zwraca się w związku z tym do Komisji o rozpoczęcie kampanii na rzecz poprawy jakości przewozu pasażerów i rejsów wycieczkowych w odniesieniu do praw pasażerów. przy jednoczesnym przyjęciu za punkt wyjścia dobrych praktyk operatorów; |
61. |
podkreśla znaczenie sektora gospodarki, jakim jest żegluga niehandlowa (jachtowa), dla turystyki morskiej; wzywa Komisję, aby w kontekście przyszłego komunikatu dotyczącego turystyki morskiej zbadała na poziomie UE uwarunkowania społecznego i gospodarczego tego sektora, możliwości ujednolicenia i uproszczenia zasad wydawania zezwoleń, warunków żeglugi i prowadzenia działalności, wymagania bezpieczeństwa, zasady konserwacji i naprawy jachtów oraz wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych w tym sektorze; |
62. |
podkreśla znaczenie turystyki nadmorskiej jako cechy charakterystycznej niektórych europejskich regionów przybrzeżnych; wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny skutków w celu sprawdzenia, czy dyrektywa 2006/123/WE może mieć negatywny wpływ na MŚP działające we wspomnianym sektorze, a jeżeli uzna to za konieczne – do zaproponowania środków w celu złagodzenia tego wpływu i zagwarantowania, że specyfika tej działalności zawodowej zostanie uwzględniona przy stosowaniu tej dyrektywy; |
63. |
wzywa Komisję, aby zachęciła państwa członkowskie, regiony, wspólnoty autonomiczne i innych interesariuszy obszarów przybrzeżnych i wyspowych do opracowania i systemowego wdrożenia inicjatywy „starożytne szlaki handlowe”, przyjętej przez Parlament w budżecie na 2013 r., zarówno na poziomie basenu Morza Śródziemnego, jak i na poziomie innych basenów europejskich, przede wszystkich w celu dywersyfikacji produktów turystycznych oraz w celu ograniczenia ich sezonowego charakteru; |
64. |
wzywa Komisję do włączenia zrównoważonej turystyki morskiej, wyspowej i nadmorskiej do powiązanych działań i programów, jak program „EDEN – Modelowe Ośrodki Turystyczne Europy” oraz program „Calypso”, oraz do wspierania inicjatyw na rzecz dywersyfikacji turystyki nadmorskiej i morskiej, jak również na rzecz zmniejszenia sezonowego charakteru działalności i zatrudnienia w branży turystycznej i dostosowania do zmiany klimatu; uważa w związku z tym, że zróżnicowanie oferty turystycznej może się przyczynić do zwiększenia atrakcyjności regionów nadmorskich i pozwolić im wyjść poza tradycyjny model oferty, którego głównymi elementami są słońce, plaża i morze; |
65. |
wzywa do promocji ośrodków żeglugi, gdyż mogą one ograniczyć sezonowość i zwiększyć efekt mnożnikowy dla gospodarki lokalnej i regionalnej, integrując społeczności rybackie oraz oferując równowagę między wzrostem gospodarczym a zrównoważonym rozwojem; |
66. |
wzywa Komisję do uwzględnienia wkładu i roli lokalnej kultury i tradycyjnej gastronomii w rozwoju europejskiej turystyki nadmorskiej; uważa, że należy wykorzystywać i koordynować istniejące strategie i instrumenty oraz opracować nowe programy działań w celu pobudzenia synergii, zwłaszcza między MŚP z sektora pierwotnego i sektora usług na obszarach nadmorskich UE; |
67. |
wzywa Komisję, by umieściła w „wirtualnym obserwatorium turystyki” dział poświęcony turystyce morskiej i nadmorskiej, gwarantując w ten sposób powiązania między instytutami badawczymi, przedsiębiorstwami i organami publicznymi, w celu wspierania badań rynku, udzielania przedsiębiorstwom i organom publicznym perspektywicznych informacji na temat zmian podaży i popytu, a także w celu stworzenia sprzyjających warunków dla przedsiębiorstw, a zarazem dostarczając informacji na temat związków między różnorodnością biologiczną, ochroną klimatu a inicjatywami dotyczącymi zrównoważonej turystyki; |
Niebieska energia
68. |
podkreśla, że zmiana klimatu to jedno z głównych zagrożeń dla różnorodności biologicznej mórz na świecie oraz że aspekty energetyczne strategii niebieskiego wzrostu muszą opierać się na energii ze źródeł odnawialnych i efektywności energetycznej; |
69. |
uznaje w tym kontekście znaczenie europejskich mórz i oceanów dla bezpieczeństwa energetycznego UE i dywersyfikacji jej źródeł i szlaków dostaw energii; |
70. |
zauważa, że pozyskiwana na morzu energia wiatrowa, energia pływów, energia fal i energia cieplna wód oceanicznych, a także sektor energii pozyskiwanej na morzu ze źródeł konwencjonalnych mogą przyczynić się do tworzenia trwałych miejsc pracy w regionach przybrzeżnych, zmniejszenia emisji i realizacji średnioterminowych i długofalowych celów UE w zakresie energii; zwraca uwagę na fakt, że w celu wykorzystania tego potencjału konieczne będą znaczne inwestycje przeznaczone na modernizację połączeń sieciowych i zwiększenie zdolności przesyłowej; |
71. |
podkreśla, że niebieska energia to kapitał europejskiej gospodarki morskiej; wzywa Komisję i państwa członkowskie do współudziału w wykorzystywaniu potencjału niebieskiej energii przez stosowanie strategii dotyczących basenów morskich, ze szczególnym uwzględnieniem potencjału regionów najbardziej oddalonych ze względu na ich położenie i warunki naturalne; |
72. |
wzywa Komisję do aktywnego wspierania światowego prymatu UE w tym obszarze poprzez opracowanie europejskiej strategii przemysłowej na rzecz niebieskiej energii, jak zrobiła to już wcześniej w odniesieniu do innych sektorów gospodarki; |
73. |
wzywa Komisję, by w najbliższym komunikacie w tej sprawie przyjęła zintegrowane podejście do rozwoju morskich źródeł energii, wykorzystujące synergię między morskimi źródłami energii wiatrowej i innymi morskimi odnawialnymi źródłami energii; podkreśla, że podejście to powinno pozwalać na uzyskanie pełnego i zrównoważonego koszyka energetycznego, zgodnie z zasadą ostrożności i w sposób zapewniający bezpieczeństwo i ochronę obszarów morskich, oraz aby przewidziano w nim rozwinięcie infrastruktury przystosowanej do przesyłania na ląd energii wytworzonej na morzu oraz połączenie międzysystemowe z konwencjonalną siecią elektroenergetyczną; |
74. |
wzywa państwa członkowskie do współpracy w celu ułatwienia zrównoważonej budowy sieci przybrzeżnej do produkcji energii odnawialnej na Morzu Północnym; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego ram prawnych w tym zakresie; |
Rybołówstwo i akwakultura
75. |
podkreśla, że akwakultura i rybołówstwo powinny przyczyniać się do zrównoważonej produkcji żywności w całej Unii oraz do długoterminowego bezpieczeństwa żywnościowego i ochrony konsumentów; uważa, że należy propagować rozwój i innowacje w zrównoważonym sektorze akwakultury i przetwórstwa rybnego, zmniejszając biurokrację i wspierając zatrudnienie w tych sektorach, by przyczynić się do poprawy jakości życia na obszarach przybrzeżnych i wiejskich; |
76. |
podkreśla znaczenie rozwoju zrównoważonej akwakultury dla zmniejszania przełowienia europejskich zasobów rybnych i uzależnienia od przywozu ryb z krajów trzecich, z których pochodzi 60 % ryb spożywanych w UE; |
77. |
zaznacza, że akwakultura w UE zapewnia już 80 000 miejsc pracy i może w znacznym stopniu przyczynić się do poprawy poziomu gospodarczego społeczności przybrzeżnych, jeśli uwzględnić szacunki ONZ, zgodnie z którymi produkcja ryb hodowlanych przekroczy tradycyjne połowy w roku 2019; |
78. |
wzywa Komisję do wspierania akwakultury na otwartym morzu w wytycznych dotyczących akwakultury UE, gdyż akwakulturę tę można łączyć z infrastrukturą niebieskiej energii w celu zmniejszenia presji, jaką wywiera zbyt intensywna akwakultura na nadbrzeżne ekosystemy i inne rodzaje działalności; zauważa, że w planach zintegrowanego zagospodarowania przestrzennego poszczególnych państw członkowskich należy zmniejszyć obciążenia administracyjne oraz zapewnić dość miejsca na rozwój tej działalności; |
79. |
podkreśla rolę przyszłego Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (EFMR), który po raz pierwszy łączy finansowanie zintegrowanej polityki morskiej i rybołówstwa, a także rolę Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) we wspieraniu trwałego i przyjaznego dla środowiska rozwoju rybołówstwa, akwakultury i przetwórstwa rybnego, a także ich znaczenie dla zróżnicowania źródeł dochodów społeczności rybackich zależnych od tych sektorów, zwłaszcza jeśli chodzi o tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne, a także szkolenie zawodowe kobiet i ludzi młodych oraz przyciąganie nowych przedsiębiorców do tego sektora; |
80. |
uznaje, że ochrona granic morskich UE jest wyzwaniem dla państw członkowskich; uważa, że skuteczna niebieska gospodarka wymaga bezpiecznych granic morskich UE, zapewniających ochronę środowiska morskiego, kontrolę połowów, zwalczanie połowów nielegalnych i egzekwowanie przepisów; zwraca w związku z tym uwagę na znaczenie powołania europejskiej straży przybrzeżnej w celu koordynacji działań i nadzoru morza; podkreśla ponadto znaczenie intensyfikacji i zwiększenia liczby inicjatyw w zakresie współpracy regionalnej dotyczącej rybołówstwa; |
Wydobycie morskich zasobów mineralnych
81. |
uznaje, że istnieją sprzyjające warunki do wydobywania morskich zasobów mineralnych; podkreśla jednak, że środowisko dna morskiego jest powiązane z pozostałymi obszarami planety poprzez wymianę materii, energii i różnorodność biologiczną, których naruszenie może wywołać niemożliwe do przewidzenia zmiany zasobów rybnych i utratę różnorodności biologicznej; |
82. |
wzywa Komisję, aby zwróciła szczególną uwagę na wpływ górnictwa morskiego na środowisko, zwłaszcza w szczególnie podatnych na zagrożenia środowiskach morskich, wspierała odpowiednie projekty badawcze, stosowała zasadę ostrożności oraz współpracowała z władzami krajów trzecich, które współuczestniczą w działaniach w tym sektorze, w celu szybszego uzupełnienia w deficytów wiedzy na ten temat; |
83. |
uznaje, że bardziej wydajne wykorzystywanie zasobów połączone z poprawą polityki recyklingu jest o wiele bardziej opłacalnym i zrównoważonym sposobem na zaspokojenie zapotrzebowania na surowce mineralne niż intensywna eksploatacja zasobów podwodnych; wyraża ubolewanie, że niedostatki recyklingu surowców i pierwiastków ziem rzadkich przyczyniają się do wzrostu ilości odpadów, i wzywa w związku z tym do stosowania środków pobudzających sektor recyklingu, by dać alternatywę dla górnictwa morskiego; odnotowuje długotrwałe możliwości zatrudnienia, jakie daje takie alternatywne podejście; |
Niebieska biotechnologia
84. |
uznaje, ze niebieska biotechnologia może przynieść powstanie wysoce wyspecjalizowanych miejsc pracy oraz może być przydatna dla krytycznych sektorów, takich jak ochrona zdrowia, żywienie i innowacje; z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja zamierza wspierać badania i innowacje, które są potrzebne do wspierania takiej działalności wśród przedsiębiorców; |
85. |
podkreśla potencjał morskiej różnorodności biologicznej dla sektora niebieskiej biotechnologii, zwłaszcza we wciąż jeszcze niezbadanych głębinach morskich, z drugiej jednak strony podkreśla konieczność ostrożnego podejścia do eksploracji ekosystemów tak bardzo podatnych na zagrożenia; |
86. |
wzywa Komisję do jasnego zdefiniowania problemów i wyzwań związanych z niebieską biotechnologią (np. bionanotechnologią, biomateriałami i wprowadzaniem genetycznie modyfikowanych ryb, skorupiaków i mikroorganizmów) oraz do zastosowania racjonalnego podejścia naukowego w oparciu o zasadę ostrożności w celu wskazania i oceny zagrożeń dla środowiska i zdrowia oraz odpowiedniego zarządzania takimi zagrożeniami; |
87. |
wzywa Komisję do wspierania partnerstwa podmiotów sektora prywatnego z instytutami badawczymi oraz partnerstw transgranicznych, takich jak Europejskie Centrum Badań Biologii Morskiej, ponieważ biotechnologia morska i dostęp do morskiej różnorodności biologicznej wymagają wiedzy naukowej oraz zaawansowanego i drogiego sprzętu; |
o
o o
88. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich. |
(1) Dz.U. C 56 E z 26.2.2013, s. 41.
(2) Dz.U. C 70 E z 8.3.2012, s. 70.
(3) Dz.U. C 81 E z 15.3.2011, s. 10.
(4) Dz.U. C 45 E z 23.2.2010, s. 1.
(5) Dz.U. C 279 E z 19.11.2009, s. 30.
(6) Dz.U. C 175 E z 10.7.2008, s. 531.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/34 |
P7_TA(2013)0301
Wkład spółdzielni w przezwyciężenie kryzysu
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wkładu spółdzielni w walkę z kryzysem (2012/2321(INI))
(2016/C 075/05)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), w szczególności jego art. 54, |
— |
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej (TUE), w szczególności jego art. 3 ust. 3, |
— |
uwzględniając swą rezolucję z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie gospodarki społecznej (1), |
— |
uwzględniając swą rezolucję z dnia 13 marca 2012 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników (2), |
— |
uwzględniając swą rezolucję z dnia 15 stycznia 2013 r. zawierającą zalecenia dla Komisji w sprawie informowania pracowników i konsultowania się z nimi, przewidywania restrukturyzacji i zarządzania nimi (3), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1435/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SCE) (4), |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji nr 94/1069/WE z dnia 7 grudnia 1994 r. w sprawie przenoszenia własności małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP) (5), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji w sprawie przenoszenia własności małych i średnich przedsiębiorstw (6), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji w sprawie promowania spółdzielni w Europie (COM(2004)0018), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji w sprawie inicjatywy na rzecz przedsiębiorczości społecznej (COM(2011)0682), |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego na temat spółdzielni i restrukturyzacji (7), |
— |
uwzględniając zalecenie nr 193 MOP dotyczące promowania spółdzielni, które zatwierdziły rządy wszystkich obecnych 27 państw członkowskich UE, uwzględniając również rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ z 2001 r. zatytułowaną „Spółdzielnie w rozwoju ludzkim”, a także fakt, że ONZ ogłosiło rok 2012 Międzynarodowym Rokiem Spółdzielni, |
— |
uwzględniając art. 48 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A7-0222/2013), |
Wprowadzenie
1. |
zwraca uwagę, że spółdzielnie, a także inne przedsiębiorstwa gospodarki społecznej, odgrywają zasadniczą rolę w gospodarce europejskiej, szczególnie w dobie kryzysu, jako że łączą w sobie rentowność z solidarnością, tworzą wysokiej jakości miejsca pracy, wzmacniają spójność społeczną, gospodarczą i regionalną, a także przyczyniają się do budowania kapitału społecznego; uważa ponadto, że bardziej przejrzyste i spójne ramy prawne przyniosłyby korzyści przedsiębiorstwom gospodarki społecznej, biorąc pod uwagę bogactwo różnorodności wśród instytucji gospodarki społecznej, a także ich specyficzne cechy; |
2. |
zwraca uwagę, że przedsiębiorstwa społeczne w UE zyskują coraz bardziej na znaczeniu, a wśród nich istnieje ok. 160 000 przedsiębiorstw spółdzielczych należących do 123 mln członków i oferujących zatrudnienie 5,4 mln osób – w tym ok. 50 000 przedsiębiorstw spółdzielczych w sektorze przemysłu oraz w sektorze usług oferujących zatrudnienie 1,4 mln osób – oraz że spółdzielnie wypracowują średnio ok. 5 % PKB państwa członkowskiego; podkreśla, że w ostatnich latach powstały setki przemysłowych i usługowych przedsiębiorstw spółdzielczych wskutek restrukturyzacji przedsiębiorstw dotkniętych kryzysem lub niemających następców, dzięki czemu utrzymano lub reaktywowano lokalną działalność gospodarczą i miejsca pracy; odnotowuje, że grupy spółdzielni przemysłowych i usługowych miały ogromny wpływ na rozwój regionalny w niektórych najbardziej uprzemysłowionych regionach UE; zwraca uwagę, że tak zwane spółdzielnie socjalne wyspecjalizowane w dziedzinie integracji na rynku pracy oferują zatrudnienie w sektorze przemysłowym i sektorze usług ponad 30 000 osobom upośledzonym i znajdującym się w trudnej sytuacji; zauważa, że spółdzielnie stały się modelem dla osób samozatrudnionych oraz przedstawicieli wolnych zawodów oraz że model ten znacząco rozwinął się w nowych sektorach, takich jak usługi socjalne, usługi opieki zdrowotnej, usługi cyfrowe, usługi wsparcia dla przedsiębiorstw i usługi użyteczności publicznej, które wcześniej były świadczone przez sektor publiczny (np. usługi środowiskowe i gospodarowanie obszarami naturalnymi, oświata i kultura oraz produkcja energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych); podkreśla w związku z tym, że spółdzielnie odgrywają niezwykle ważną rolę w UE pod względem gospodarczym, społecznym, w dziedzinie zrównoważonego rozwoju i zatrudnienia oraz stanowią koło zamachowe dla innowacji społecznych, które mają ogromne znaczenie w strategii „Europa 2020” i programie ramowym „Horyzont 2020”, a także pomagają w realizacji celu osiągnięcia zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego społeczności regionalnych i lokalnych; |
3. |
przypomina, że spółdzielczy model przedsiębiorczości przyczynia się do prawdziwego pluralizmu gospodarczego i stanowi istotny element społecznej gospodarki rynkowej oraz jest w pełni zgodny z wartościami Traktatu UE i z celami strategii „Europa 2020”; |
4. |
podkreśla, że wiele spółdzielni okazało się być znacznie bardziej odpornymi na kryzys niż wiele przedsiębiorstw konwencjonalnych, zarówno pod względem stopy zatrudnienia, jak i zamykania przedsiębiorstw, zwraca uwagę, że pomimo kryzysu powstały spółdzielnie w nowych i innowacyjnych sektorach oraz istnieje wiele dowodów na ich odporność, szczególnie jeżeli chodzi o banki spółdzielcze oraz spółdzielnie przemysłowe i usługowe (spółdzielnie pracy, spółdzielnie socjalne oraz spółdzielnie tworzone przez MŚP); odnotowuje, że jako model, rozwój spółdzielni dowiódł zdolności dostosowania się do nowych potrzeb i do skuteczniejszego stymulowania tworzenia miejsc pracy niż inne modele, dzięki zdolności spółdzielni do przystosowywania się do zmian, podtrzymywania działalności gospodarczej w sytuacji zagrożenia poprzez kontynuowanie realizacji własnej misji; zwraca ponadto uwagę na strategiczną rolę spółdzielni utworzonych przez MŚP, które mogą oferować zbiorowe rozwiązania wspólnych problemów i osiągnięcie istotnych korzyści skali; zauważa również rosnące znaczenie spółdzielni tworzonych przez społeczności, które umożliwiają, w szczególności na obszarach oddalonych i o niekorzystnych warunkach gospodarowania, bezpośredni udział obywateli w zaspokajaniu różnych potrzeb, takich jak na przykład usługi socjalne i usługi opieki zdrowotnej, usługi szkolne, usługi handlowe, komunikacja itp.; |
5. |
uważa, że w czasie kryzysu spółdzielnie mogą skutecznie promować przedsiębiorczość w skali mikroekonomicznej, ponieważ pozwalają one właścicielom małych przedsiębiorstw, często grupom obywateli, na podejmowanie obowiązków dotyczących przedsiębiorczości; w tym zakresie wspiera rozwój spółdzielni w sektorze socjalnym i opieki społecznej, aby zapewnić najsłabszym grupom większe zaangażowanie społeczne; |
6. |
twierdzi, że dzięki swej zdecentralizowanej strukturze model spółdzielczy przyczynia się w znacznym stopniu do realizacji priorytetów na 2020 r. określonych w dyrektywie dotyczącej odnawialnych źródeł energii (2009/28/WE) oraz do przechodzenia z energii kopalnej na energię odnawialną; zwraca w związku z tym uwagę na fakt, że obywatele utworzyli ponad 1 000 spółdzielni energii odnawialnej; jest przekonany, że spółdzielnie energii odnawialnej umożliwiają obywatelom uczestnictwo w lokalnych projektach, a także zachęcają do inwestycji w projekty w zakresie odnawialnych źródeł energii, co z kolei przyczynia się do większej akceptacji społecznej nowych instalacji odnawialnych źródeł energii; uważa, że udział obywateli w produkcji energii może przyczynić się do poprawy ich wiedzy w zakresie zapotrzebowania na zrównoważone i racjonalne zużycie energii, a także ich kontrolę nad jej cenami; zwraca się do Komisji o zwrócenie szczególnej uwagi na rolę, jaką spółdzielnie energetyczne mogą odgrywać w procesie zwiększania wykorzystania energii ze źródeł odnawialnych oraz poprawy efektywności energetycznej; |
7. |
uważa, że większa odporność spółdzielni wynika w głównej mierze ze spółdzielczego modelu zarządzania, który opiera się na wspólnej własności, demokratycznym udziale finansowym i kontroli finansowej, organizacji i zarządzaniu przez zainteresowane podmioty będące członkami spółdzielni, a także zobowiązaniu wobec społeczeństwa; podkreśla, że odporność spółdzielni wynika również z charakterystycznego sposobu gromadzenia kapitału, który jest w mniejszym stopniu uzależniony od rozwoju rynków finansowych i jest powiązany zarówno z przekazywaniem nadwyżek do funduszy rezerw, w miarę możliwości częściowo niepodzielnych (szczególnie w formie aktywów, które ogólnie wspierają ruch spółdzielczy, po zapłaceniu wszelkich niespłaconych długów w postępowaniach likwidacyjnych), jak i z realizacją celów przedsiębiorstwa: zrównoważonych celów społecznych i gospodarczych oraz celu poprawy jego funkcjonowania i prowadzonej przez nie działalności; uważa, że te model ten pozwala spółdzielniom przyjąć długofalowe i wielopokoleniowe podejście oraz zakorzenić się w gospodarce lokalnej, przyczyniając się do zrównoważonego rozwoju regionalnego i gwarantując, że nie przeniosą one swej działalności nawet w przypadku wkroczenia na arenę międzynarodową; |
8. |
zauważa, że przedsiębiorstwa spółdzielcze są w stanie zaspokajać istniejące i nowe potrzeby w skuteczny i efektywny sposób w takich dziedzinach, jak zarządzanie zasobami kultury i kreatywność, zgodność z zasadami zrównoważonego rozwoju z punktu widzenia środowiska w odniesieniu do nowego stylu życia i nowych modeli konsumpcji; podkreśla, że spółdzielnie wprowadziły w życie również takie wartości, jak ochrona legalności; czego przykładem są Włochy, gdzie spółdzielniom powierzane jest zarządzanie majątkiem skonfiskowanym mafii; |
9. |
uważa, że spółdzielnie powinny być w pełni angażowane w cele polityki przemysłowej UE i w działania podejmowane przez UE, również z uwagi na ich zasadniczy wkład w restrukturyzację przemysłu, która jest istotnym elementem nowej unijnej polityki przemysłowej; |
10. |
zwraca ponadto uwagę, że dzięki wzajemnej współpracy spółdzielnie mogą skorzystać z ekonomii skali oraz dzielić się doświadczeniami i wzorcowymi praktykami, a także w miarę konieczności przekazywać sobie zasoby ludzkie i finansowe; twierdzi, że właściwa spółdzielniom elastyczność pozwala im na utrzymanie się nawet w najtrudniejszych czasach; |
11. |
zauważa, że w poszczególnych państwach członkowskich można znaleźć wiele wzorcowych praktyk, które dowodzą znakomitych wyników uzyskiwanych przez przedsiębiorstwa spółdzielcze, jeśli chodzi o wzrost, zatrudnienie, odsetek przedsiębiorstw utrzymujących się na rynku i liczbę nowo powstających przedsiębiorstw, przykładowo system jednej płatności (pago único) w Hiszpanii i ustawa Marcora we Włoszech (które umożliwiają finansowanie tworzenia nowych spółdzielni poprzez zasiłki dla bezrobotnych), „spółdzielnie zatrudnienia i działalności” tworzone we Francji, Szwecji i Belgii; zwraca ponadto uwagę na dobrowolne grupy pojedynczych spółdzielni, które mogą dobrowolnie łączyć się w duże grupy biznesowe działające w takich sektorach jak przemysł, rolnictwo, dystrybucja, finanse, badania naukowe i rozwój oraz szkolnictwo wyższe; zwraca uwagę, że spółdzielnie (wzorowane przykładowo na brytyjskim truście) mogą stać się skutecznym modelem dobrego zarządzania (pół)profesjonalnych organizacji sportowych, co umożliwia jednocześnie ścisłe zaangażowanie najważniejszych zainteresowanych – kibiców – w zarządzanie (profesjonalnym bądź amatorskim) klubem; wzywa Komisję, by dokładnie przyjrzała się tym wzorcowym praktykom i rozważyła uwzględnienie ich przy określaniu unijnych strategii politycznych sprzyjających przedsiębiorstwom; |
12. |
uważa, że wkład spółdzielni w gospodarkę UE i stabilność zatrudnienia jest znaczący, zwłaszcza w czasie kryzysu; |
13. |
podkreśla konieczność rozwijania między innymi modelu spółdzielni pracy i zatrudnienia – w ramach tego modelu przedsiębiorstwa, które tworzy się stopniowo, aby zaspokoić potrzeby przedsiębiorców, i które rozwija się wraz ze wzrostem zakresu ich działalności; |
14. |
zwraca jednak uwagę, że spółdzielnie mogą również upaść; |
15. |
zauważa, że w wielu państwach członkowskich można spotkać się z różnorodnymi sytuacjami wynikającymi z różnic prawnych i pojęciowych; wzywa zatem Komisję Europejską do przeprowadzenia badania obowiązujących przepisów w celu znalezienia wspólnych ram, które umożliwią harmonizację przy jednoczesnym poszanowaniu zasady pomocniczości i które będą stanowić kluczowe elementy służące usunięciu przeszkód na drodze rozwoju spółdzielni; |
16. |
podkreśla, że pracownicy podejmują istotne ryzyko finansowe przy zakładaniu spółdzielni lub przy przenoszeniu własności przedsiębiorstwa na pracowników; zwraca uwagę, że dobry zarządzanie, szczególnie w spółdzielni pracy, jest w dużej mierze uzależnione od wsparcia i kontroli prowadzenia przedsiębiorstwa przez pracowników; |
Ramy regulacyjne
17. |
jest zdania, że tę wewnętrzną odporność spółdzielni należy wzmacniać zwracając na nie szczególną uwagę we wszystkich właściwych unijnych strategiach politycznych, które przyczyniają się do inteligentnego, zrównoważonego i integracyjnego wzrostu, za pośrednictwem odmiennego modelu rozwoju gospodarczego zgodnego z europejskim modelem społecznym, a także usprawniając istniejące ustawodawstwo UE dotyczące spółdzielni; w szczególności uważa, że „Plan działania na rzecz przedsiębiorczości do 2020 r.” powinien uwzględniać ważną rolę spółdzielni; jest przekonany, że należy poczynić niezbędne kroki, aby zapewnić spółdzielniom i przedsiębiorstwom innego rodzaju równe warunki działania przy zachowaniu celów i metod pracy tych pierwszych, jak również ich charakteru społecznego; |
18. |
przypomina, że Unia Europejska powinna uznawać różne formy przedsiębiorstw i traktować je w równy sposób poprzez przepisy ustawowe, aby zapewnić przestrzeganie zasady swobody prowadzenia działalności gospodarczej bez względu na status przedsiębiorstwa; ubolewa, że w „Planie działania na rzecz przedsiębiorczości do 2020 r.” Komisja Europejska nie podkreśla roli przedsiębiorstw gospodarki społecznej, ograniczając się jedynie do wskazania ich wkładu w tworzenie miejsc pracy i innowacje społeczne, oraz stwierdzenia, że napotykają one na większe trudności w kwestii finansowania w porównaniu do MŚP; |
19. |
wzywa więc Komisję, by usprawniła swe służby zajmujące się spółdzielniami poprzez utworzenie działu zajmującego się spółdzielniami oraz innymi organizacjami gospodarki społecznej (takimi jak towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych, fundacje i stowarzyszenia prowadzące działalność gospodarczą i finansową), a także poprzez zwrócenie baczniejszej uwagi na środki mające na celu zapewnienie odpowiedniego poziomu zasobów finansowych, a także na nadzór i rozwój polityki dotyczącej organizacji gospodarki społecznej; apeluje do Komisji o skoncentrowanie uwagi na restrukturyzacji posiadających lub nieposiadających następców przedsiębiorstw przemysłowych i usługowych dotkniętych kryzysem oraz przekształcaniem ich w spółdzielnie; |
20. |
wzywa Komisję do zapewnienia większej elastyczności w zakresie zasad udzielania zamówień publicznych przedsiębiorstwom prowadzonym przez pracowników, np. poprzez wprowadzenie rezerwacji z ograniczeniem czasowym; |
21. |
zwraca się do Komisji, by skoordynowała działania związane z inicjatywą na rzecz przedsiębiorczości społecznej i zredukowała bariery administracyjne między obiema inicjatywami; |
22. |
nalega, by państwa członkowskie, zgodnie z zaleceniem MOP nr 193/2002, dokonały przeglądu swego ustawodawstwa dotyczącego spółdzielni w ogóle, a w szczególności konkretnych typów spółdzielni, takich jak spółdzielnie pracy, spółdzielnie socjalne, spółdzielnie rzemieślnicze i banki spółdzielcze, z myślą o przyjęciu kompleksowej polityki wspierania takiego modelu przedsiębiorstwa i stworzenia środowiska regulacyjnego sprzyjającego uznawaniu roli spółdzielni i ich organizacji zarządzających, a także rozwojowi spółdzielni, szczególnie w dziedzinach i sektorach, w których model ten okazał się źródłem społecznej, ekonomicznej i środowiskowej wartości dodanej; wzywa państwa członkowskie, aby wraz z partnerami społecznymi i innymi zainteresowanymi stronami na poziomie lokalnym i regionalnym wskazały strategiczne sektory odpowiednie dla projektów spółdzielczych; podkreśla, że powinno to obejmować wprowadzenie odpowiednich instrumentów finansowych oraz uznawanie roli spółdzielni w krajowym dialogu społecznym, jak również roli banków spółdzielczych, które zawsze przywiązują szczególną wagę do zrównoważonego i społecznie odpowiedzialnego finansowania oraz są zakorzenione na danym obszarze; postuluje, aby przestrzegać tego zalecenia podczas przeglądu rozporządzeń dotyczących statusu spółdzielni europejskiej (SCE); |
23. |
podkreśla znaczenie opracowania środków regulacyjnych w obrębie solidnych ram prawnych oraz zgodnie przepisami międzynarodowymi, aby uniknąć rozbieżnej interpretacji na szczeblu krajowym czy też ryzyka powstania korzystnej lub niekorzystnej sytuacji w zakresie konkurencji na szczeblu regionalnym, krajowym bądź makroregionalnym; |
24. |
podkreśla znaczenie włączenia spółdzielni w prace na wszystkich etapach przyszłych inicjatyw i przedsięwzięć Unii dotyczących spółdzielni; |
Przenoszenie własności przedsiębiorstw i restrukturyzacje
25. |
uważa, że przenoszenie własności przedsiębiorstw na pracowników w drodze utworzenia spółdzielni oraz innych form własności pracowniczej może być najlepszym sposobem zapewnienia ciągłości ich istnienia; podkreśla, że należy wspierać taki rodzaj przenoszenia własności przedsiębiorstw na pracowników, w szczególności w odniesieniu do spółdzielni pracy i przejęć dokonywanych przez pracowników (worker buy-out), w ramach specjalnej pozycji w budżecie UE, która obejmuje również instrumenty finansowe; wzywa do pilnego utworzenia – przy udziale Europejskiego Banku Inwestycyjnego i partnerów społecznych oraz zainteresowanych podmiotów z sektora spółdzielni – mechanizmu europejskiego mającego na celu promowanie tworzenia spółdzielni, a w szczególności zmiany struktury własności przedsiębiorstw w drodze tworzenia spółdzielni, jak również poprzez instrument funduszy wzajemnych; |
26. |
podkreśla, że korzystanie z rozwiązania worker buy-out staje się coraz powszechniejszą praktyką stosowaną w państwach członkowskich w odpowiedzi na kryzys gospodarczy; wzywa zatem Komisję do wskazania instrumentów finansowych lub do rozszerzenia instrumentów już stosowany w celu wsparcia tej praktyki; |
27. |
podkreśla aktywną rolę spółdzielni socjalnych w restrukturyzacji MŚP, w szczególności poprzez przedsiębiorstwa społeczne typu spin-off wspierające integrację pracowników, których można określić jako osoby znajdujące się w niekorzystnej sytuacji i w krytycznych warunkach zatrudnienia, oraz poprzez solidarne wspieranie rozwijających się umiejętności zaspokajania potrzeb społecznych; |
28. |
zwraca uwagę, że bardzo często problemy, jakie pojawiają się w trakcie przenoszenia własności przedsiębiorstw na pracowników, to nie tylko kwestia czasu trwania odpowiednich procedur, ale również, co znacznie ważniejsze, braku wiedzy o tego rodzaju możliwościach wśród odnośnych specjalistów (np. prawników i księgowych) oraz w systemie prawnym i edukacyjnym; podkreśla, że szkolenia oraz działania z zakresu podnoszenia świadomości wszystkich osób zaangażowanych w tworzenie przedsiębiorstw lub przenoszenie ich własności na pracowników w dużym stopniu przyczyniłyby się do propagowania tej praktyki; zaleca dlatego, aby spółdzielcze formy przedsiębiorczości otrzymały stałe miejsce w odpowiednich programach nauczania uniwersytetów i szkół zarządzania; jest ponadto przekonany, że powinno się propagować i wspierać finansowo szerzenie wiedzy na temat spółdzielni oraz przenoszenia własności przedsiębiorstw na pracowników w formie spółdzielczej, także poprzez celowe i inteligentne wykorzystanie funduszy strukturalnych, również wśród związków zawodowych oraz organów, których zadaniem jest przekazywanie informacji na temat tworzenia przedsiębiorstw lub przekazywania ich własności; zwraca uwagę na specjalistyczną wiedzę nabywaną w procesie tworzenia i przenoszenia własności przedsiębiorstw w formie spółdzielni przez federacje spółdzielni istniejące w niektórych państwach członkowskich, oraz zwraca się do Komisji o wprowadzenie mechanizmów mających na celu ułatwienie współpracy i wymiany wzorcowych praktyk oraz metod dotyczących tej dziedziny wśród przedsiębiorstw, a także sporządzenie sprawozdania z tych działań dla Rady i Komisji. |
29. |
nalega, by państwa członkowskie opracowały ramy ułatwiające przekazywanie pracownikom własności przedsiębiorstw, w tym mechanizmy finansowe, które mają pomóc pracownikom inwestować w przedsiębiorstwa w kryzysie lub nieposiadające następcy, a także preferencyjne prawa dla pracowników, aby stworzyć najlepsze warunki dla przejęcia przedsiębiorstwa, któremu grozi zamknięcie; |
30. |
uważa również, że państwa członkowskie powinny przyjąć strategie ułatwiające pracownikom partycypowanie w kapitale i wynikach przedsiębiorstw, również poprzez konkretne mechanizmy podatkowe w innych formach przedsiębiorstw przemysłowych i usługowych, zapewniające im niezbędną ochronę prawną i odnośny stosunek uczestnictwa w zarządzaniu, nadzorze, podejmowaniu decyzji oraz odpowiedzialności za przedsiębiorstwo; przypomina, że takie działania mogą poprawić konkurencyjność danego sektora jako całości; |
31. |
podkreśla pozytywny charakter mechanizmów typowych dla modelu spółdzielczego takich, jak niepodzielność rezerw, których nie można rozdzielić wśród członków nawet w przypadku likwidacji, ale należy je wykorzystać do rozwoju ruchu spółdzielczego, oraz przepisy prawne zezwalające osobom trzecim na wnoszenie do spółdzielni kapitału ryzyka z prawem głosu lub bez tego prawa, jak na przykład fundusze wzajemne oraz Cooperazione Finanza Impresa (CFI) we Włoszech, Institut de Développement de l'Economie Sociale (ESFIN-IDES) we Francji i struktura inwestycyjna Mondragon Corporation w Hiszpanii; |
32. |
wzywa Komisję do promowania polityki i środków na rzecz utrzymania istniejących miejsc pracy, a nie jedynie na rzecz tworzenia nowych miejsc pracy w przedsiębiorstwach rozpoczynających działalność; zwraca się do Komisji o stworzenie usług dla nowych przedsiębiorstw w celu wspierania spółdzielczych form przedsiębiorczości poprzez podnoszenie świadomości oraz inicjatywy szkoleniowe; |
33. |
podkreśla, że przekształcanie przedsiębiorstw dotkniętych kryzysem w rentowne spółdzielnie wymaga precyzyjnej i postawionej odpowiednio wcześnie diagnozy; wzywa władze wszystkich szczebli do współpracy z partnerami społecznymi i ruchem spółdzielczym w zakresie stawiania takich diagnoz oraz oceny zasadności i wykonalności przekształcania przedsiębiorstw w spółdzielnie; uważa, że w procesie tym powinny uczestniczyć także związki zawodowe i federacje spółdzielni; |
34. |
apeluje, aby Komisja dokonała szczegółowej analizy porównawczej wzorcowych praktyk stosowanych w państwach członkowskich i ustawodawstwa poszczególnych państw faworyzującego przekształcanie przedsiębiorstw w spółdzielnie, a w szczególności przepisów dotyczących przejmowania przedsiębiorstw, upadłości, mechanizmów finansowania, instytucji wspierających przedsiębiorstwa oraz horyzontalnego łączenia przedsiębiorstw spółdzielczych; podkreśla znaczenie udziału spółdzielni w takim badaniu w celu ustalenia priorytetów; w tym celu wzywa Komisję do rozważenia opracowania bazy danych, która w której systematycznie gromadzono by dane o konkretnych przypadkach transformacji i informacje na temat restrukturyzacji w formie spółdzielni w celu umożliwienia przepływu dobrych praktyk i gromadzenia spójnych danych; |
35. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do ułatwiania i wspierania powstawania konglomeratów spółdzielni i przedsiębiorstw społecznych, aby pomóc im w odzyskaniu zasobów niezbędnych do wypełniania bardziej znaczącej roli w łańcuchu produkcji i dystrybucji oraz aby wspierać korzyści skali niezbędne do finansowania działań w zakresie badań naukowych, rozwoju i innowacji; |
Dostęp do środków finansowych i wsparcia dla przedsiębiorstw
36. |
podkreśla, że przemysłowe i usługowe przedsiębiorstwa spółdzielcze (szczególnie MŚP) nie mają dostępu do kapitału ryzyka oraz kredytów na rynkach kapitałowych z różnych przyczyn, w tym z powodu natury tej przedsiębiorczości; zwraca również uwagę, że spółdzielnie pracy w sektorach wymagających dużego kapitału mają zwykle trudności z uzyskaniem większego kapitału od swych członków i że należy w związku z tym stworzyć instrumenty finansowe, które pozwolą na uwzględnienie takich form przedsiębiorczości; |
37. |
przypomina, że kwestia dostępu do kredytu ma szczególne znaczenie dla spółdzielni ze względu na specyfikę ich struktury; wzywa zatem Komisję Europejską, Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego i EBI do opracowania i wykorzystania parametrów jakościowych, także w zakresie udzielania kredytów i finansowania, w celu odróżnienia roli spółdzielni, w tym spółdzielni socjalnych, od innych form przedsiębiorczości; |
38. |
uważa, że konieczne jest wzmocnienie kapitalizacji spółdzielni poprzez lepsze wykorzystanie zasobów możliwych do wniesienia przez ich strukturę własnościową; wzywa Komisję do wspierania inicjatyw na rzecz kapitalizacji, w tym ulg podatkowych, nawet gdyby miały być one dostępne tylko przez pewien czas, po ustanowieniu lub przeprowadzeniu wykupu, oraz do nietraktowania ich jako pomocy państwa; |
39. |
podkreśla, że w niektórych państwach członkowskich podmioty zewnętrzne mogą zapewniać spółdzielniom kapitał wysokiego ryzyka przy ograniczonych prawach do głosu lub bez prawa do głosu, aby szanować własność członków i struktury kontroli oraz że umożliwiło to skuteczniejszy dialog spółdzielni z innymi instytucjami finansowymi; pochwala tego rodzaju strategie i zachęca wszystkie państwa członkowskie, by ułatwiały spółdzielniom dostęp do kredytów; |
40. |
uważa, że Komisja i EBI oraz Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI) powinny dokładać starań, aby umożliwić spółdzielniom dostęp do mechanizmów finansowych na poziomie UE (w odpowiednich przypadkach łącznie z planem działania w zakresie finansowania MŚP zaproponowanym w Akcie o jednolitym rynku) oraz aby wspólnie z sektorem bankowości spółdzielczej podejmowały one aktywniejsze wysiłki, aby rzeczywiście było to możliwe; podkreśla, że takie działania mogą polepszyć funkcjonowanie jednolitego rynku; |
41. |
uważa, że przy regulacji rynków finansowych oraz w wynikających z niej przepisach wykonawczych należy wziąć pod uwagę szczególne cechy banków spółdzielczych; |
42. |
jest zdania, że programy i fundusze tworzone w obrębie wieloletnich ram finansowych (2014-2020) powinny być ważnymi instrumentami wspierania spółdzielni; uważa, że w trakcie opracowywania programów operacyjnych należy zwrócić szczególną uwagę na tworzenie nowych spółdzielni, a także na wspieranie zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw oraz odpowiedzialnej restrukturyzacji, a także uwzględnić szczególnie takie elementy, jak przekazywanie własności przedsiębiorstwa na rzecz pracowników, spółdzielnie socjalne, wpływ przedsiębiorstw gospodarki społecznej na rozwój lokalny i na innowacje społeczne, technologiczne i produkcyjne z wykorzystaniem dotacji globalnych i innych instrumentów finansowych, w tym Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji; |
43. |
uważa, że w ramach planowania finansowego na szczeblu unijnym i krajowym szczególną uwagę należy zwrócić na spółdzielnie (lub należy zarezerwować dla nich procentowy udział), które mają na celu ułatwienie dostępu do rynku pracy osobom znajdującym się w niekorzystnej sytuacji, zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu (WE) nr 2204/2002, w celu skonsolidowania poziomów ochrony socjalnej oraz wprowadzenia większej liczby lepszych poziomów ochrony socjalnej; |
44. |
zwraca się do Komisji, aby w ramach następnego roku budżetowego wspomogła projekt pilotażowy wspierający proces przekazywania zagrożonych przedsiębiorstw pracownikom, aby mogli oni kontynuować działalność, oraz tworzenie nowych spółdzielni, które ożywią zagrożone przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstwa znajdujące się w stanie upadłości; |
45. |
zachęca Komisję do opracowania inicjatyw na rzecz wspierania zatrudnienia młodzieży w sektorze spółdzielni; wzywa Komisję do zachęcenia państw członkowskich do popularyzacji modelu spółdzielczego jako głównego instrumentu tworzenia nowych miejsc pracy; |
46. |
jest również zdania, że państwa członkowskie powinny poczynić kroki, aby ułatwić spółdzielniom uzyskanie dostępu do całego wachlarza usług mających na celu wspieranie przedsiębiorstw, jako że pomoże im to jeszcze bardziej przyczynić się do trwałego rozwoju ich gospodarki; w związku z tym wzywa państwa członkowskie do wprowadzenia środków mających na celu ułatwienie spółdzielniom dostępu do kredytu, w szczególności spółdzielniom pracy, spółdzielniom socjalnym, spółdzielniom rzemieślniczym i spółdzielniom składającym się z mikroprzedsiębiorstw; |
47. |
uważa, że państwa członkowskie powinny podjąć odpowiednie działania mające na celu usunięcie wszelkich przeszkód prawnych, administracyjnych i biurokratycznych, które uniemożliwiają lub ograniczają rozwój spółdzielni; |
48. |
uważa, że w całej Europie powinno się wspierać dostęp małych spółdzielni kredytowych do rynku; |
49. |
uważa ponadto, że należy zachęcać do tworzenia sieci wzajemnej współpracy pomiędzy MŚP, takich jak te obecnie istniejące w UE w ramach formy spółdzielczej (spółdzielnie rzemieślnicze, spółdzielnie MŚP, spółdzielnie zrzeszające konkretne rodzaje działalności, spółdzielnie zatrudnienia itp.), ponieważ takie sieci w znacznym stopniu wzmacniają tworzenie mikro- i małych przedsiębiorstw i ich zrównoważony charakter poprzez wspólny marketing, wspólne zakupy oraz inne usługi, a także stanowią dla tych przedsiębiorstw źródło innowacji; |
50. |
uważa, że w celu wspierania tworzenia nowych spółdzielni należy stworzyć usługi dla nowo powstających spółdzielni; ponadto powinno się wspierać zarówno na poziomie krajowym, jak i unijnym inicjatywy promujące model spółdzielni wśród nowych potencjalnych przedsiębiorców (tj. w uniwersyteckich programach nauczania); |
o
o o
51. |
zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich. |
(1) Dz.U. C 76 E z 25.3.2010, s. 16.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0071.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0005.
(4) Dz.U. L 207 z 18.8.2003, s. 1.
(5) Dz.U. L 385 z 31.12.1994, s. 14.
(6) Dz.U. C 93 z 28.3.1998, s.2.
(7) Dz.U. C 191 z 29.6.2012, s.24.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/41 |
P7_TA(2013)0302
Innowacje w służbie zrównoważonego wzrostu: biogospodarka dla Europy
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie innowacji w służbie zrównoważonego wzrostu: biogospodarka dla Europy (2012/2295(INI))
(2016/C 075/06)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Innowacje w służbie zrównoważonego wzrostu: biogospodarka dla Europy” (COM(2012)0060), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa 2020. Strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 24 maja 2012 r. w sprawie Europy efektywnie korzystającej z zasobów (1), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Stawianie czoła wyzwaniom związanym z rynkami towarowymi i surowcami” (COM(2011)0025) oraz swoją rezolucję z dnia 13 września 2011 r. w sprawie tego komunikatu (2), |
— |
uwzględniając konkluzje prezydencji w Radzie: Zjednoczonego Królestwa z 2005 r. zatytułowane „Europejska biogospodarka oparta na wiedzy” („The Knowledge-Based Bio-Economy in Europe”), Niemiec z 2007 r. zatytułowane „W kierunku biogospodarki opartej na wiedzy” („En route to the Knowledge based Bio-Economy”) i Belgii z 2010 r. zatytułowane „Europejska gospodarka oparta na wiedzy: osiągnięcia i wyzwania” („The Knowledge Based Economy in Europe: achievements and challenges”), |
— |
uwzględniając art. 48 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności, a także opinie Komisji Rozwoju, Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Rozwoju Regionalnego (A7-0201/2013), |
A. |
mając na uwadze, że wedle prognoz liczba ludności na świecie wzrośnie z 7 do 9 mld w 2050 r., co doprowadzi do wzrostu zapotrzebowania na żywność o 70 % i zwiększy nacisk na wykorzystanie rezerw wody; |
B. |
mając na uwadze, że niewielka ilość zasobów naturalnych na świecie, wzrost presji na wykorzystywanie surowców odnawialnych oraz globalne skutki zmiany klimatu wymagają efektywnego gospodarowania zasobami; |
C. |
mając na uwadze, że dalekosiężne, innowacyjne i efektywne podejście zapewni nie tylko większe zrównoważenie, ale również wsparcie rozwoju obszarów wiejskich i regionów, możliwą redukcję emisji gazów cieplarnianych, bardziej zrównoważony cykl produkcji oraz rozpowszechnienie innowacji przemysłowych wzdłuż całego łańcucha wartości; |
D. |
mając na uwadze, że przejście na zrównoważoną gospodarkę umożliwi rozwój konkurencyjności w europejskich sektorach przemysłu i rolnictwa, zwiększenie wzrostu gospodarczego, a dzięki temu zapewnienie bodźca dla znacznego podniesienia poziomu zatrudnienia w Europie; |
E. |
mając na uwadze, że biogospodarka w Europie zależy od dostępności źródeł pożywienia, zarządzanych i pozyskiwanych w sposób zrównoważony (z sektorów rolnictwa, leśnictwa i z odpadów ulegających biodegradacji); |
F. |
mając na uwadze, że obroty biogospodarki w UE wynoszą już prawie 2 bln EUR, a ponadto oczekuje się, że zrównoważona produkcja podstawowa, przetwórstwo spożywcze, biotechnologia przemysłowa i biorafinerie przyniosą znaczny wzrost gospodarczy; |
Uwagi ogólne
1. |
z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji zatytułowany „Innowacje w służbie zrównoważonego wzrostu: biogospodarka dla Europy” oraz plan działań dotyczący wdrożenia strategii dotyczącej biogospodarki zawarty w tym komunikacie; |
2. |
uważa, że biogospodarka umożliwia tańszą produkcję towarów przemysłowych i konsumpcyjnych przy użyciu mniejszej ilości energii oraz mniejszym zanieczyszczeniu środowiska; |
3. |
podziela przekonanie, że proces przechodzenia na inteligentną i zrównoważoną biogospodarkę sprzyjającą włączeniu gospodarczemu powinien opierać się nie tylko na produkcji odnawialnych zasobów naturalnych o niewielkim wpływie na środowisko, ale również na ich zrównoważonym użytkowaniu pod względem ekologicznym, gospodarczym i społecznym, przy jednoczesnym utrzymaniu wykorzystania zasobów biotycznych w granicach odnowy ekosystemów; |
4. |
podkreśla pilną konieczność podjęcia natychmiastowych działań celem wsparcia innowacji i inwestycji w najnowszych technikach i modelach biznesowych oraz celem stworzenia bodźców, które przyniosą długofalowe korzyści dla gospodarki; podkreśla kluczową rolę sektora prywatnego w trwałym wzroście gospodarczym; |
5. |
uważa, że biogospodarka jest warunkiem koniecznym dla osiągnięcia celów strategii „Europa 2020”, w szczególności celów inicjatywy „Unia innowacji” oraz „Europa efektywnie korzystająca z zasobów”; |
6. |
z zadowoleniem przyjmuje poparcie Komisji dla radykalnych zmian w podejściu UE do produkcji, konsumpcji, przetwarzania, przechowywania, recyklingu i unieszkodliwiania zasobów biologicznych; |
7. |
zauważa, że 22 mln osób pracują obecnie w biogospodarce, co stanowi 9 % całkowitego zatrudnienia w UE, a biogospodarka oferuje duże możliwości zatrudnienia kolejnych milionów ludzi; |
8. |
popiera wniosek Komisji dotyczący utworzenia grupy zadaniowej oraz opracowania planu działania obejmującego sektory przemysłu opartego na biotechnologii, w którym zostanie położony nacisk na wkład w zrównoważony rozwój, jaki stanowią zasoby odnawialne i biotechnologie, zaś regiony i podmioty otrzymają wsparcie w celu rozwijania innowacji w sektorze biogospodarki; |
9. |
wzywa państwa członkowskie do opracowania krajowych i regionalnych planów działań na rzecz biogospodarki i wzywa Komisję do przedstawienia Parlamentowi półrocznego raportu z wdrażania biogospodarki; |
10. |
podkreśla, że UE jest światowym liderem w różnych dziedzinach nauk biologicznych i biotechnologii; uważa, że przejście na biogospodarkę umożliwi Europie dokonanie znaczących postępów pod względem gospodarki niskoemisyjnej, innowacji i konkurencyjności oraz przyczyni się do ugruntowania jej roli na arenie międzynarodowej; |
11. |
podkreśla znaczenie i wielki potencjał oszczędnego gospodarowania zasobami i efektywności energetycznej; podkreśla potrzebę produkowania więcej mniejszym nakładem środków, tak aby zachować zrównoważony charakter biogospodarki; |
12. |
jest zdania, że biogospodarka w Europie nie powinna jedynie zastąpić obecnej gospodarki opartej na paliwach kopalnych lub powtórzyć obecnych marnotrawnych zachowań i konsumpcji, ale powinna ewoluować w kierunku bardziej efektywnego i zrównoważonego modelu, uwzględniającego przyjazne społeczeństwu i środowisku gospodarowanie we wszystkich łańcuchach wartości w biogospodarce; |
13. |
z zadowoleniem przyjmuje trwający przegląd prawa Unii w zakresie biopaliw mający na celu łagodzenie negatywnych skutków pośredniej zmiany użytkowania gruntów (ILUC) oraz promowanie rynku i rozwoju bardziej zaawansowanych biopaliw, co powinno umożliwić większe wykorzystanie surowców niespożywczych, takich jak odpady, pozostałości, materiał lignocelulozowy i celulozowy; |
14. |
przypomina, że wskaźniki pośredniej zmiany użytkowania gruntów (ILUC) dotyczące biopaliw i biopłynów, a także wiążące kryteria zrównoważonego rozwoju dotyczące stosowania biomasy stałej i gazowej powinny zostać włączone do dyrektywy w sprawie odnawialnych źródeł energii i dyrektywy w sprawie jakości paliw; wzywa Komisję do zaproponowania dyrektywy ramowej w sprawie biomasy obejmującej wszystkie jej zastosowania (energetyka, paliwa, materiały i chemikalia) i wprowadzającej hierarchię biomasy; |
Inwestycje w badania, innowacje i umiejętności
15. |
zachęca Komisję do kontynuowania działań koordynacyjnych w obszarze badań i rozwoju obejmujących różne państwa członkowskie i sektory; w szczególności podkreśla konieczność prowadzenia badań w zakresie oceny granic zrównoważonego rozwoju zasobów biotycznych, biorąc pod uwagę funkcje ekosystemów i naturalnych łańcuchów pokarmowych, jak również zapotrzebowania na żywność u ludzi; |
16. |
wzywa do dokładniejszego analizy mającej na celu określenie szans społecznych i środowiskowych związanych z biogospodarką, a także jej potencjalnych kosztów, zważywszy na zróżnicowany potencjalny wpływ biogospodarki i możliwe niewłaściwe sposoby jej zastosowania związane z korzystaniem z rzadkich zasobów naturalnych, ryzykiem szkód w środowisku oraz z utratą bioróżnorodności lub możliwością jej ochrony; |
17. |
popiera utworzenie panelu biogospodarczego złożonego z ekspertów, który ma przyczyniać się do zwiększenia synergii i spójności między politykami i inicjatywami, a także obserwatorium biogospodarki, w celu wzajemnego uczenia się, poprzez zapewnienie trwałej wymiany wiedzy i informacji między instytutami badawczymi, przedsiębiorstwami, instytucjami, uniwersytetami, podmiotami regionalnymi, rolnikami i obywatelami w obszarach wiejskich, a także przyspieszenie opracowania ram prawnych w celu zwiększenia i ułatwienia prowadzenia badań i zastosowania ich wyników oraz komercjalizacji innowacji; |
18. |
przypomina o znaczeniu stosowania zasady zapobiegania przy wykorzystaniu biotechnologii, szczególnie w obszarach organizmów zmodyfikowanych genetycznie i biologii syntetycznej; |
19. |
uważa, ze należy opracować interdyscyplinarne i międzysektorowe programy informacyjne i szkoleniowe, aby zapewnić, że wyniki wspomnianych badań są dostępne dla zainteresowanych stron, w tym konsumentów, stwarzając możliwość zwiększenia świadomości i zaangażowania; |
20. |
wzywa do likwidacji istniejących przeszkód dla innowacji w łańcuchu wartości, w szczególności przez szybkie i potwierdzone naukowo unijne procedury zatwierdzania produktów biotechnologicznych i znaczne przyspieszenie dostępu do rynku; |
21. |
wzywa Komisję do zaproponowania praktycznych środków o szerokim zasięgu regionalnym służących wspieraniu produkcji i konsumpcji produktów biogospodarki na szczeblu regionalnym; |
22. |
podkreśla, że biogospodarka wymaga dalszego rozwoju nowych umiejętności, wiedzy i dyscyplin lub ich integracji w celu radzenia sobie ze związanymi z biogospodarką zmianami w społeczeństwie, jak również wspierania konkurencyjności, wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy, zaspokajania potrzeb przemysłu, a także lepszego dopasowania umiejętności do miejsc pracy; |
23. |
podkreśla, że biogospodarka wymaga najwyższej klasy wiedzy fachowej i wykwalifikowanej siły roboczej; przypomina, że niezbędne jest zagwarantowanie edukacji zawodowej i wyższej w regionach Unii Europejskiej, z uwzględnieniem konkretnych właściwości danych regionów; wskazuje, że rozległe systemy kształcenia i szkolenia w regionach korzystnie wpływają też na rozwój przedsiębiorczości; |
24. |
z zadowoleniem przyjmuje udzielenie finansowania w wysokości 4,5 mld EUR zaproponowane przez Komisję w ramach programu ramowego w zakresie badań (Horyzont 2020), mając nadzieję, że środki te zostaną udostępnione wszystkim sektorom i przeznaczone na rzecz wszystkich instrumentów w obszarze biogospodarki i dalszego ulepszania innowacji, w tym badań nad granicami ekosystemów, ponownym wykorzystaniem i recyklingiem biomateriałów; |
25. |
jest zdania, że biorafinerie opierające się o lokalne zrównoważone biomateriały, które nie wypierają żywności lub innych bardziej cennych zastosowań, stanowią zasadnicze narzędzie realizacji modelowych procesów przekształcania przestarzałych zakładów oraz służące ożywieniu obszarów znajdujących się w kryzysowej sytuacji poprzez innowacyjne procesy i inwestycje, zmierzające do gospodarki obiegowej, a także oczekuje utrzymania roli tego narzędzia; |
26. |
podkreśla, że wystarczająca ilość surowców odnawialnych jest wymogiem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania biorafinerii w Europie; wskazuje, że wiąże się to również z koniecznością poprawy infrastruktury do przechowywania i transportu oraz podjęciem niezbędnych działań logistycznych; |
27. |
wskazuje, że w Europie istnieje ograniczona liczba instalacji demonstracyjnych i że w celu utrzymania wiodącej roli europejskiego przemysłu w sektorze biorafinerii konieczne jest zwiększenie inwestycji; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania działań pilotażowych i demonstracyjnych służących rozwojowi produktów i procesów; |
28. |
podkreśla, że strategie polityczne w zakresie biogospodarki muszą być lepiej opracowywane z myślą o zapewnieniu kaskadowego wykorzystania biomasy; w związku z tym apeluje o opracowanie instrumentu prawnego, który utoruję drogę dla bardziej wydajnego i zrównoważonego wykorzystania tego cennego zasobu; podkreśla, że taki instrument powinien ustanowić zasadę kaskadowego wykorzystania w ramach tzw. piramidy biomasy, przy czym należy uwzględnić różne segmenty tej piramidy i wzmocnić jej najwyższe poziomy; zauważa, że takie podejście skutkowałoby hierarchicznym, inteligentnym i efektywnym wykorzystaniem biomasy, zastosowaniami o wartości dodanej i działaniami wspierającymi, takimi jak koordynacja badań wzdłuż całego łańcucha wartości; |
Silniejsza interakcja polityczna i zaangażowanie zainteresowanych stron
29. |
uważa, że należy zapewnić zintegrowane, spójne, międzysektorowe i interdyscyplinarne podejście w dziedzinie biogospodarki oraz oczekuje zharmonizowania różnych odnośnych unijnych strategii politycznych i powiązanych głównych wytycznych – takich jak zasada ostrożności – w poszczególnych sektorach (plan działań na rzecz efektywnej gospodarki zasobami, Unia innowacji, inicjatywy na rzecz surowców, program ramowy „Horyzont 2020”, program działań w zakresie środowiska do 2020 r., polityka spójności, wspólna polityka rolna i wspólna polityka rybołówstwa, dyrektywa w sprawie odnawialnych źródeł energii, dyrektywa ustanawiająca ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, dyrektywa w sprawie odpadów oraz dyrektywa w sprawie opakowań, a także określone środki dotyczące bioodpadów); uważa, że konieczne jest ustanowienie również jednolitych, dalekosiężnych i stabilnych ram prawnych na szczeblu europejskim i krajowym, mających na celu wspieranie i zwiększanie inwestycji w biogospodarkę w Europie; |
30. |
wzywa Komisję do zapewnienia instrumentów finansowych mających na celu wsparcie przedkomercyjnych inwestycji i przełożenie wyników badań naukowych na sukces rynkowy, a także umożliwienie innowacyjnym przedsiębiorstwom, zwłaszcza MŚP, znalezienia finansowych i innych instrumentów wsparcia pobudzających rozwój biogospodarki, na przykład poprzez korzystanie z funduszy regionalnych i strukturalnych oraz mechanizmu finansowania Europejskiego Banku Inwestycyjnego opartego na podziale ryzyka, zwiększenie spójności pomiędzy różnymi funduszami unijnymi na innowacje i badania, a także ustanowienie jednego punktu informacji o wszystkich inicjatywach związanych z biogospodarką, w celu osiągnięcia możliwie jak największego efektu; uznaje trudności i ryzyko finansowe związane z komercjalizacją i wprowadzaniem na rynek innowacji z dziedziny biogospodarki; |
31. |
wzywa do rozwoju infrastruktury przemysłowej i optymalnych łańcuchów dostaw bioproduktów w obszarach wiejskich i przybrzeżnych, tak by tworzyć nowe miejsca pracy w rolnictwie, leśnictwie i akwakulturze; wzywa do przeznaczania na ten cel funduszy UE na rzecz rozwoju obszarów wiejskich oraz do dokonania tego w taki sposób, aby ograniczać, a nie powiększać szkody wyrządzane w środowisku i utratę bioróżnorodności; |
32. |
apeluje o podjęcie ukierunkowanych i konkretnych działań mających na celu uproszczenie i skrócenie biurokratycznych procedur wydawania zezwoleń, które utrudniają proces rozwoju biorafinerii i mogłyby w szczególności spowodować przenoszenie innowacyjnych i zaawansowanych technologii poza granice UE; |
33. |
popiera zastosowanie formuły partnerstwa publiczno-prywatnego (PPP) po wyciągnięciu odpowiednich wniosków z trudności stwierdzonych przy poprzednich zastosowaniach tego samego rozwiązania w innych sektorach; wzywa Komisję Europejską do udostępnienia odpowiednich środków na rozwój i wzrost tych partnerstw, w przekonaniu, że są one zasadniczym narzędziem umożliwiającym tworzenie nowych łańcuchów wartości, zwiększającym potencjał istniejących łańcuchów oraz ułatwiającym inwestowanie w technologie i prototypy pozwalające na wykorzystywanie wyników badań na rynku; |
34. |
zgadza się co do potrzeby przyjęcia wielopoziomowego podejścia i zwraca się o to, by kładziono coraz większy nacisk na regionalny i lokalny wymiar biogospodarki oraz inicjatywy oddolne; z zadowoleniem przyjmuje utworzenie regionalnych, krajowych i europejskich platform biogospodarczych, które umożliwią pomiar postępów osiąganych w danym sektorze oraz wymianę wiedzy fachowej i najlepszych praktyk sprzyjającą wyrównaniu poziomu rozwoju biogospodarki w całej UE; wzywa Komisję również do zaangażowania ekspertów z zainteresowanego sektora i z wszystkich odnośnych dziedzin, jak również przedstawicieli konsumentów i obywateli; przypomina, że gospodarki regionalne odgrywają kluczową rolę w osiągnięciu inteligentnego, zrównoważonego i sprzyjającego włączeniu społecznemu rozwoju; |
35. |
jest zdania, że w procesie tworzenia społeczeństwa opartego na zasobach biologicznych szczególne znaczenie mają inicjatywy oddolne oraz że niezbędne jest tutaj podejście stymulowane przedsiębiorczością i popytem, połączone z podejściem proponowanym przez władze; uważa, że należy zapewnić odpowiednie możliwości inicjatywom regionalnym; wzywa Komisję do wspierania takich sieci i klastrów w celu propagowania wymiany doświadczeń; |
Rozwój rynków i konkurencyjności
36. |
wzywa Komisję do skoncentrowania wsparcia finansowego na tych innowacjach, które są zgodne z priorytetami Unii innowacji i programu „Horyzont 2020”, tak by stymulować wyniki badań służących przygotowaniu do wprowadzenia produktów do obrotu, a tym samym przezwyciężyć tzw. „doliny śmierci” badań w Europie; |
37. |
uważa, że dostępny jest szereg doskonałych instrumentów (takich jak zamówienia publiczne, normalizacja, bodźce podatkowe, określone systemy certyfikacji i etykietowania), umożliwiających zapewnienie wystarczającej podaży produkowanych w zrównoważony sposób i wysokiej jakości bioproduktów, jak również wydajnych i oszczędnych systemów produkcyjnych; uważa, że konieczna jest reforma istniejącego prawodawstwa; wzywa Komisję do opracowania kryteriów zrównoważonego rozwoju dla stosowania biomasy, na których powinny się opierać również narzędzia tworzenia rynku; |
38. |
podkreśla, że gospodarka oparta na biotechnologii, która bazuje na eksploatacji zasobów biologicznych zamiast energii pochodzącej z paliw kopalnych, musi kierować się solidnymi podstawami politycznymi, które uwzględniają nie tylko rentowność gospodarczą, ale także czynniki gwarantujące zrównoważony rozwój w wymiarze społecznym i ekologicznym; |
39. |
jest zdania, że zasadnicze znaczenie ma angażowanie konsumentów oraz informowanie ich o asortymencie bioproduktów i biousług; oczekuje w związku z tym rozwoju normalizacji tego typu produkcji w UE w oparciu o odpowiednie kryteria zrównoważonego rozwoju, uznając ją za narzędzie budowy atrakcyjnego rynku europejskiego tych produktów; |
40. |
uważa, że żywotność bioproduktów nie może być sztucznie skracana; produkt powinien być budowany z założeniem najdłuższego możliwego okresu użytkowania; |
41. |
podkreśla, że biogospodarka wniesie znaczący wkład w rozwój obszarów wiejskich i przybrzeżnych; jest zdania, że synergia i ścisła współpraca w ramach łańcucha wartości, obejmująca lokalnych producentów surowców rolnych i leśnych oraz biorafinerie może przyczynić się do zwiększenia konkurencyjności oraz do wzrostu rentowności tych regionów; podkreśla potrzebę opracowania długoterminowej strategii dla biogospodarki, uwzględniając w należyty sposób konieczność zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego; |
42. |
wymaga, aby opracowane procesy biologiczne i biotechnologiczne znalazły zastosowanie przy wykorzystywaniu biologicznych zasobów odnawialnych pochodzących z odpadów i upraw roślin nieprzeznaczonych do spożycia, a także jako komponenty w istniejących przedsiębiorstwach działających w sektorze rolnictwa i leśnictwa; |
43. |
uważa, że jedną z czołowych zasad biogospodarki jest bardziej efektywne gospodarowanie zasobami oraz zmniejszenie zależności od importu surowców, energii oraz nieodnawialnych zasobów naturalnych; zwraca uwagę na znaczenie sektora leśnictwa i innych gałęzi bioprzemysłu oraz uważa, że możliwe jest zastąpienie nieodnawialnych surowców kopalnych neutralnymi pod względem emisji dwutlenku węgla odnawialnymi zasobami naturalnymi i surowcami takimi jak drewno i włókno drzewne; wskazuje, że przemysł powiązany z biogospodarką wytwarza wiele produktów o wysokiej wartości dodanej, np. chemikalia, produkty lecznicze, tworzywa sztuczne i inne innowacyjne nowe materiały oraz tworzy nowe miejsca pracy; podkreśla potencjał biotechnologii opartych na zasobach morskich; |
44. |
wzywa Komisję Europejską, by promowała działania ukierunkowane na zrównoważone zwiększenie potencjału produkcji żywności, lepsze mobilizowanie takich surowców, gromadzenie odpadów ulegających biodegradacji – unikając nadmiernego transportu – oraz dopilnowała, by wykorzystanie biomasy pozostało w ekologicznych granicach i nie ograniczyło funkcji pochłaniania dwutlenku węgla; w związku z tym uważa, że należy pilnie ustanowić kryteria zrównoważonego rozwoju dla energetycznego wykorzystania biomasy w celu zapewnienia dostępności biomasy do celów bardziej wydajnego użycia zasobów, unikając sytuacji, w której zachęty do przekształcania biomasy w energię powodują zakłócenia rynku i ograniczają dostęp producentów do niego; |
45. |
za ważne uznaje inwestowanie w łańcuchy dostaw biogospodarki, tak aby zagwarantować dostępność surowców; uważa, że w strategiach dotyczących biogospodarki należy zachęcać nie tylko do bardziej efektywnego gospodarowania odpadami z gospodarstw domowych i odpadami komunalnymi, lecz także do odzyskiwania strumieni i pozostałości produktów ubocznych rolnictwa i leśnictwa; wzywa do opracowania lepszych i pomocnych przepisów, które zagwarantują pewność prawa i solidne wsparcie dla zrównoważonego użytkowania zasobów biogospodarki i eksploatacji surowców, oraz do zapewnienia, by polityka w tej dziedzinie opierała się na elastycznym dalekosiężnym podejściu sprzyjającym inwestycjom; |
46. |
uważa, że zgodnie z założeniami nowej strategii dotyczącej europejskiej polityki przemysłowej biogospodarka może zapewnić znaczny wkład w działania mające na celu zapobieżenie dezindustrializacji dotykającej obecnie Europy oraz przyczynić się do odwrócenia tego procesu poprzez nowe strategie pobudzające rynek i przywracające konkurencyjność systemu regionalnego; |
47. |
zdecydowanie wzywa Komisję do określenia dotacji szkodliwych dla środowiska jako „wyniku działania władz publicznych, które przynosi korzyści konsumentom lub producentom, aby zwiększyć ich dochód lub obniżyć ich koszty, ale w ten sposób dyskryminuje dobre praktyki środowiskowe” (3); wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia, bez zwłoki i do 2014 roku, konkretnych planów opartych na tej definicji w celu stopniowego wycofywania wszystkich dotacji szkodliwych dla środowiska do roku 2020, z uwzględnieniem dotacji, które wspierają nieefektywne wykorzystanie zasobów odnawialnych i dotacji do paliw kopalnych, a także do złożenia sprawozdania z postępów w ramach krajowych programów reform; w tym kontekście jest zaniepokojony, że dotacje na stosowanie biomateriałów do celów energetycznych już osłabiły cele w zakresie efektywności wykorzystania zasobów; |
48. |
zauważa z zaniepokojeniem, że rosnący popyt na biomasę, zwłaszcza na drewno, może spowodować powszechne wylesianie w krajach rozwijających się, w których emisje gazów cieplarnianych nie są objęte protokołem z Kioto; zwraca uwagę, że choć może to mieć wpływ na jakość gleby, obieg wody i różnorodność biologiczną, powoduje także większy nacisk na zawieranie globalnych porozumień, takich jak Konwencja o różnorodności biologicznej (CBD) i wspólny program ONZ ds. redukcji emisji wynikających z wylesiania i degradacji lasu w krajach rozwijających się (REDD); obawia się również, że z uwagi na słabość systemów gospodarowania gruntami w wielu krajach rozwijających się rosnący popyt na wyroby z drewna może doprowadzić do nielegalnego wyrębu i osłabić dobrowolne umowy o partnerstwie w ramach planu działań w zakresie egzekwowania prawa, zarządzania i handlu w dziedzinie leśnictwa (FLEGT); |
49. |
podkreśla, że przejście na biogospodarkę przyczyni się do dalszego wdrażania postanowień Rio + 20 do polityk UE; uważa, że UE powinna zintensyfikować swój wkład w inicjatywy, które na szczeblu międzynarodowym ułatwiają przejście na integracyjną gospodarkę ekologiczną; |
50. |
wzywa UE, by stała się bardzo dynamicznym ośrodkiem badań i innowacji na scenie międzynarodowej w dziedzinie badań nad biogospodarką; uważa, że rozwój nowych produktów, procesów i usług opartych na zasobach odnawialnych pozwoli przemysłowi europejskiemu zwiększyć konkurencyjność i stać się światowym liderem; |
51. |
uważa, że kluczowe znaczenie ma opracowanie międzynarodowych prawnie wiążących norm zrównoważonego rozwoju dla wszystkich sektorów stosujących biomasę, a także wiążących kryteriów zrównoważonej gospodarki leśnej; wzywa UE, by dążyła do przyjęcia wielostronnych porozumień i zapewniła, zwłaszcza krajom LDC, powiązaną pomoc instytucjonalną i techniczną w celu zagwarantowania zrównoważonego stosowania biomasy; |
52. |
uważa, że model biogospodarki stworzony w ramach tej strategii umożliwi rozwiązanie mogących się pojawić trudności, a w dłuższej perspektywie wypracowanie bardziej zrównoważonych i efektywnych modeli produkcji, konsumpcji, rozwoju i stylów życia, przy ożywieniu wzrostu gospodarczego w Europie dzięki nowemu połączeniu rozwiązań z zakresu gospodarki, ochrony środowiska i jakości pod względem społecznym; |
o
o o
53. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji. |
(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0223.
(2) Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 21.
(3) za OECD (1998 i 2005) w IEEP i in. 2007, patrz:
http://ec.europa.eu/environment/enveco/taxation/index.htm
Środa, 3 lipca 2013 r.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/47 |
P7_TA(2013)0304
Porozumienie polityczne w sprawie wieloletnich ram finansowych
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie porozumienia politycznego w sprawie wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 (2012/2799(RSP))
(2016/C 075/07)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 310, 311, 312 oraz 323 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 23 października 2012 r. w celu pozytywnego zakończenia procedury zatwierdzania wieloletnich ram finansowych na lata 2014–2020 (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie konkluzji ze szczytu Rady Europejskiej w dniach 7–8 lutego 2013 r. dotyczących wieloletnich ram finansowych (2), |
— |
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej przyjęte w dniu 8 lutego 2013 r., |
— |
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej przyjęte w dniu 28 czerwca 2013 r., |
— |
uwzględniając art. 110 ust. 2 i 4 Regulaminu, |
1. |
z zadowoleniem przyjmuje porozumienie polityczne w sprawie wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2014–2020 osiągnięte w dniu 27 czerwca 2013 r. po długich i żmudnych negocjacjach na najwyższym szczeblu politycznym między Parlamentem, prezydencją Rady i Komisją; uznaje znaczący wkład prezydencji irlandzkiej w osiągnięcie tego porozumienia; |
2. |
podkreśla, że dzięki nieustępliwości Parlamentu w negocjacjach po raz pierwszy przyjęto szereg postanowień, które walnie przyczynią się do tego, że nowe ramy finansowe będą sprawne, spójne, przejrzyste i będą lepiej odpowiadać potrzebom obywateli UE; w szczególności zwraca uwagę na nowe ustalenia dotyczące przeglądu WRF, elastyczności, zasobów własnych oraz jedności i przejrzystości budżetu, które podczas negocjacji miały dla Parlamentu pierwszoplanowe znaczenie; |
3. |
jest przygotowany poddać rozporządzenie w sprawie WRF i nowe porozumienie międzyinstytucjonalne pod głosowanie wczesną jesienią, jak tylko spełnione zostaną niezbędne warunki techniczne i prawne do finalizacji odpowiednich dokumentów, tak by odzwierciedlały one ogólne porozumienie osiągnięte między Radą i Parlamentem; |
4. |
przypomina jednak swoje stanowisko wyrażone we wspomnianej powyżej rezolucji z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie WRF, według którego zgoda na rozporządzenie w sprawie WRF nie zostanie przegłosowana, o ile nie będzie absolutnej gwarancji, że zaległe wnioski o płatności za rok 2013 r. zostaną w pełni pokryte; oczekuje zatem, że Rada podejmie formalną decyzję w sprawie projektu budżetu korygującego nr 2/2013 na kwotę 7,3 mld EUR nie później niż na posiedzeniu Rady ECOFIN, które ma się odbyć w dniu 9 lipca 2013 r.; nalega, aby Rada dotrzymała swojego zobowiązania politycznego do przyjęcia bezzwłocznie kolejnego budżetu korygującego, aby uniknąć niedoboru środków na płatności, który mógłby doprowadzić do deficytu strukturalnego budżetu UE na koniec roku 2013; stwierdza, że Parlament nie wyrazi zgody na rozporządzenie w sprawie WRF albo nie przyjmie budżetu na rok 2014, dopóki Rada nie przyjmie tego nowego budżetu korygującego pokrywającego pozostały deficyt, określony przez Komisję; |
5. |
podkreśla ponadto, że rozporządzenie w sprawie WRF nie może zostać legalnie przyjęte, dopóki nie będzie porozumienia politycznego w sprawie odpowiedniej podstawy prawnej, szczególnie co do punktów odzwierciedlonych także w rozporządzeniu w sprawie WRF; wyraża wolę jak najszybszego zakończenia negocjacji w sprawie podstaw prawnych wszystkich programów wieloletnich i ponownie potwierdza swoją wierność zasadzie, że „nic nie jest uzgodnione, dopóki wszystko nie jest uzgodnione”; nalega na szanowanie w pełni uprawnień ustawodawczych Parlamentu przyznanych mu na mocy Traktatu z Lizbony i wzywa Radę do właściwego wynegocjowania wszystkich, określanych jako „związane z WRF” elementów podstaw prawnych; z zadowoleniem przyjmuje osiągnięte dotychczas porozumienia polityczne w sprawie szeregu nowych wieloletnich programów UE; |
6. |
przyznaje, że państwa członkowskie stoją w obliczu konsolidacji budżetowej; uważa jednak, że ogólny poziom kolejnych WRF ustalony przez Radę Europejską nie spełnia politycznych celów UE i nie zapewnia pomyślnego wdrożenia strategii „Europa 2020”; obawia się, że taki poziom zasobów może nie wystarczyć do wyposażenia UE w środki niezbędne, by wyjść z obecnego kryzysu w skoordynowany sposób i by wzmocnić się; ubolewa z powodu tego, że państwa członkowskie nadal nie doceniają roli budżetu UE i jego wkładu we wzmacnianie zarządzania gospodarczego i koordynacji fiskalnej w całej UE; wyraża ponadto obawę, że tak niskie pułapy WRF znacząco zmniejszą pole manewru Parlamentu podczas rocznych procedur budżetowych; |
7. |
podkreśla znaczenie obowiązkowego przeglądu i wynikającej z niego zmiany kolejnych WRF do końca 2016 r. dla umożliwienia przyszłej Komisji i Parlamentowi ponownej oceny priorytetów politycznych UE, aby dostosować WRF do nowych wyzwań i potrzeb oraz uwzględnić najnowsze prognozy makroekonomiczne; nalega, aby obowiązkowemu przeglądowi zarówno wydatków, jak i dochodów budżetu UE, który przeprowadzi Komisja, towarzyszył wniosek ustawodawczy dotyczący zmiany rozporządzenia w sprawie WRF, zgodnie z oświadczeniem Komisji załączonym do tego rozporządzenia; zamierza uczynić z kwestii obowiązkowej zmiany WRF główne żądanie podczas inwestytury nowego przewodniczącego Komisji; |
8. |
ponownie wskazuje na kluczowe znaczenie zwiększonej elastyczności WRF na lata 2014–2020 z myślą o pełnym wykorzystaniu przewidzianych w WRF odpowiednich pułapów środków na zobowiązania (960 mld EUR) i środków na płatności (908,4 mld EUR), narzuconych przez Radę Europejską; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Rada zatwierdziła dwie kluczowe propozycje wysunięte przez Parlament, tzn. utworzenie łącznego marginesu płatności i łącznego marginesu zobowiązań, co pozwoli na automatyczne przenoszenie niewykorzystanych przydziałów z jednego roku budżetowego na następny; wyraża jednak żal z powodu ograniczeń nałożonych przez Radę (pod względem czasu i wysokości kwot), które mogą uniemożliwić pełne wykorzystywanie tych instrumentów; uważa, że poprawa tych mechanizmów powinna stanowić integralną część zmiany WRF po wyborach, którą ma zaproponować Komisja; |
9. |
podkreśla, że nowe zasady elastyczności zobowiązań powinny doprowadzić w okresie objętym WRF na lata 2014–2020 do dodatkowych przydziałów na programy związane ze wzrostem i zatrudnieniem, a w szczególności na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych, aby zapewnić stałe finansowanie i jak najlepiej wykorzystać uzgodnione pułapy; |
10. |
z zadowoleniem przyjmuje koncentrację przydziałów na Inicjatywę na rzecz zatrudnienia ludzi młodych w latach 2014–2015 oraz utrzymuje, że od 2016 r. potrzebne będą dodatkowe przydziały środków, aby zapewnić trwałość i skuteczność tego programu; |
11. |
podkreśla, że w wyniku nacisku ze strony Parlamentu wydatki na programy „Horyzont 2020”, Erasmus i COSME również skoncentrują się w latach 2014–2015, aby zmniejszyć lukę w finansowaniu między odpowiednimi przydziałami w budżetach na rok 2013 i 2014; utrzymuje ponadto, że zasadnicze znaczenie ma to, by udostępniono też dalsze środki na finansowanie agendy cyfrowej; |
12. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że przewidziano dodatkowy wzrost w wysokości do 1 mld EUR środków przeznaczonych na program dystrybucji żywności dla tych państw członkowskich, które pragną skorzystać z tego wzrostu w celu pomocy osobom najbardziej potrzebującym w Unii; oczekuje, że Rada i Parlament tak szybko jak to możliwe uzgodnią konkretne metody realizacji tego zobowiązania w ramach bieżących negocjacji w sprawie podstawy prawnej przedmiotowego programu; |
13. |
ubolewa z powodu tego, że Radzie nie udało się dokonać żadnych postępów w kwestii reformy systemu zasobów własnych w oparciu o wnioski ustawodawcze przedstawione przez Komisję; podkreśla, że budżet UE powinien być finansowany z rzeczywistych dochodów własnych, jak przewidziano w Traktacie, i ogłasza gotowość do przeprowadzenia reformy, która zmniejszy udział składek opartych na DNB do budżetu UE do poziomu najwyżej 40 %; oczekuje zatem, że wspólna deklaracja w sprawie zasobów własnych uzgodniona przez trzy instytucje UE umożliwi osiągnięcie wymiernych postępów, zwłaszcza w perspektywie średnioterminowego przeglądu/zmiany WRF; w związku z tym apeluje, aby w momencie formalnego przyjęcia rozporządzenia w sprawie WRF powołano grupę wysokiego szczebla ds. zasobów własnych, uprawnioną do zbadania wszystkich aspektów reformy systemu zasobów własnych; |
14. |
z zadowoleniem przyjmuje wyniki negocjacji w sprawie jedności i przejrzystości budżetu UE; uważa, że jakikolwiek ewentualny „budżet strefy euro”, jaki mógłby zostać przewidziany w przyszłości, powinien być włączony albo załączony do budżetu UE; |
15. |
głęboko ubolewa z powodu procedury prowadzącej do niniejszego porozumienia w sprawie WRF na lata 2014–2020, której skutkiem było w rzeczywistości pozbawienie Parlamentu jego faktycznych uprawnień budżetowych przewidzianych w TFUE; uważa, że liczne posiedzenia, które odbywały się na przestrzeni kilku ubiegłych lat między jego delegacjami a kolejnymi prezydencjami Rady na marginesie odpowiednich posiedzeń Rady do Spraw Ogólnych, a także jego udział w nieformalnych posiedzeniach Rady dotyczących WRF nie służyły żadnemu jasnemu celowi, skoro nie miały żadnego wpływu na ducha, harmonogram czy treść negocjacji lub na stanowisko Rady, w tym konieczność rozróżnienia między ustawodawczymi i budżetowymi aspektami porozumienia w sprawie WRF; |
16. |
dlatego też zwraca się do Komisji Budżetowej, aby we współpracy z Komisją Spraw Konstytucyjnych opracowała niezbędne konkluzje i przedstawiła nowe propozycje warunków prowadzenia tego rodzaju negocjacji, aby zapewnić demokratyczny i przejrzysty charakter całej procedury budżetowej; |
17. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz pozostałym zainteresowanym instytucjom i organom. |
(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0360.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0078.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/49 |
P7_TA(2013)0314
Bezpieczeństwo ruchu drogowego
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego w latach 2011–2020 – pierwsze etapy strategii zapobiegania obrażeniom (2013/2670(RSP))
(2016/C 075/08)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 27 września 2011 r. w sprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego w Europie w latach 2011-2020 (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2011 r. w sprawie planu utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu – dążenie do osiągnięcia konkurencyjnego i zasobooszczędnego systemu transportu (2), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „W kierunku europejskiego obszaru bezpieczeństwa ruchu drogowego: kierunki polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego na lata 2011–2020” (COM(2010)0389), |
— |
uwzględniając dokument roboczy służb Komisji dotyczący wdrożenia celu nr 6 kierunków polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego Komisji Europejskiej na lata 2011–2020 – etap pierwszy strategii zapobiegania obrażeniom” (SWD(2013)0094), |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów zatytułowaną „Kierunki polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego na lata 2011–2020” (3), |
— |
uwzględniając „Raport na temat zapobiegania obrażeniom w wypadkach drogowych”, opublikowany wspólnie przez Bank Światowy i WHO w 2004 r., |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 3 lipca 2012 r. w sprawie systemu wzywania pomocy eCall: nowej usługi 112 dla obywateli (4), |
— |
uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego w latach 2011–2020 – pierwsze etapy strategii zapobiegania obrażeniom (O-000061/2013 – B7-0211/2013), |
— |
uwzględniając art. 115 ust. 5 i art. 110 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że w wypadkach drogowych w Unii Europejskiej w 2011 r. śmierć poniosło ponad 30 000 osób, a prawie 1 500 000 zostało rannych (w tym ponad 250 000 ciężko); |
B. |
mając na uwadze, że na jeden wypadek śmiertelny przypadają cztery wypadki prowadzące do trwałej niepełnosprawności, 40 wypadków powodujących lekkie obrażenia, a także 10 wypadków powodujących poważne urazy; |
C. |
mając na uwadze, że ponad połowa wszystkich wypadków powodujących poważne obrażenia występuje na obszarach miejskich i dotyka w szczególności pieszych, motocyklistów, rowerzystów (w tym użytkowników motorowerów) i innych szczególnie narażonych uczestników ruchu drogowego; |
D. |
mając na uwadze, że do głównych przyczyn śmierci lub poważnych obrażeń użytkowników ruchu drogowego należą: wadliwy sprzęt, wykonanie i zła konserwacja dróg oraz zachowania kierowców, w tym zbyt szybka jazda; mając na uwadze, że prędkość w bezpośredni sposób wiąże się ze stopniem odniesionych obrażeń oraz że niektóre państwa członkowskie rozważają zwiększenie ograniczeń prędkości na autostradach; |
E. |
mając na uwadze, że udział w wypadku drogowym to jedna z najczęstszych przyczyn hospitalizacji obywateli UE poniżej 45 roku życia, a wiele z poważnych obrażeń powoduje dożywotnie cierpienie lub trwałą niepełnosprawność; |
F. |
mając na uwadze, że czas reakcji służb ratunkowych (zasada „złotej godziny”), w tym udzielenie ratującej życie pierwszej pomocy, a także jakość opieki medycznej, decydują w dużej mierze o przeżyciu wypadku; |
G. |
mając na uwadze, że koszty społeczno-ekonomiczne wypadków drogowych w 2012 r. (5) oszacowano na 2 % PKB lub na około 250 mld EUR; |
H. |
mając na uwadze, że europejskie działania w tym zakresie przynoszą pozytywne rezultaty; |
1. |
wspiera inicjatywę Komisji, by w działaniach na rzecz bezpieczeństwa ruchu drogowego nadać poważnym obrażeniom wysoki priorytet; |
2. |
z zadowoleniem przyjmuje zatwierdzenie przez Komisję wspólnej unijnej definicji poważnych obrażeń opracowanej w oparciu o światową klasyfikację urazów znaną jako Maksymalna skrócona skala obrażeń (Maximum Abbreviated Injury Scale); |
3. |
wzywa państwa członkowskie do szybkiego wdrożenia wspólnej unijnej definicji poważnych obrażeń powstałych w wypadkach drogowych i na jej podstawie zebrania i przedstawienia danych statystycznych podzielonych ze względu na rodzaj transportu, w tym szczególnie narażonych uczestników ruchu drogowego, a także ze względu na rodzaj infrastruktury drogowej w 2014 r.; |
4. |
wzywa Komisję, aby na podstawie zebranych danych wyznaczyła ambitny cel ograniczenia obrażeń powstałych w wypadkach drogowych o 40 % w latach 2014–2020 oraz by zachowała światową ideę „Wizja Zero” jako cel długoterminowy; |
5. |
uważa, że opracowanie wspólnego mechanizmu gromadzenia danych i prezentowania ich nie powinno wstrzymywać pilnych działań podejmowanych na szczeblu unijnym mających na celu ograniczenie liczby osób odnoszących poważne obrażenia w wypadkach drogowych; |
6. |
z zadowoleniem przyjmuje wyznaczone przez Komisję priorytety dotyczące opracowania jej ogólnej strategii, takie jak zniwelowanie skutków zderzenia, strategia zarządzania podczas wypadku, usługi z zakresu udzielania pierwszej pomocy i ratownictwa oraz procedury w przypadku długoterminowej rehabilitacji, i wzywa do ich niezwłocznego wdrożenia; |
Niezwłoczne zmniejszenie liczby osób odnoszących poważne obrażenia w wypadkach na europejskich drogach
7. |
podkreśla, że należy niezwłocznie i w lepszy sposób wdrożyć wszelkie istniejące przepisy oraz podjąć działania na rzecz zniwelowania skutków zderzenia, zwiększenia bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego oraz ograniczenia poważnych obrażeń; |
8. |
wzywa Komisję do przeglądu swoich przepisów dotyczących biernego i aktywnego bezpieczeństwa pojazdów, aby dostosować je do postępu technicznego, oraz do wsparcia wdrażania technologii samochodowych zapewniających przestrzeganie przepisów; |
9. |
wzywa Komisję do wsparcia rozwoju bezpiecznej i inteligentnej infrastruktury drogowej; |
10. |
wzywa Komisję do przedstawienia szczegółowych informacji dotyczących wdrażania przez państwa członkowskie dyrektywy 2011/82/UE w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego; |
11. |
wzywa państwa członkowskie do podejmowania dalszych wysiłków na rzecz zwalczania jazdy pod wpływem alkoholu i narkotyków oraz wymiany najlepszych praktyk dotyczących oceny i rehabilitacji osób popełniających wykroczenia drogowe; |
Ochrona szczególnie narażonych uczestników ruchu drogowego
12. |
zauważa, że piesi i rowerzyści stanowią łącznie 50 % wszystkich ofiar śmiertelnych w ruchu drogowym na obszarach miejskich, a duża część z nich odnosi poważne obrażenia; |
13. |
popiera monitorowanie i dalszy rozwój standardów technicznych i polityki na rzecz ochrony szczególnie narażonych uczestników ruchu drogowego – osób starszych, małych dzieci, osób niepełnosprawnych oraz rowerzystów, jako część wspólnych starań na rzecz promowania praw szczególnie narażonych uczestników ruchu drogowego w ustawodawstwie i polityce transportu UE; |
14. |
wzywa Komisję do przedstawienia przeglądu obszarów miejskich, na których obowiązuje ograniczenie prędkości do 30 km/h, oraz wpływu takiego ograniczenia prędkości na zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych oraz osób z poważnymi obrażeniami; |
15. |
wzywa państwa członkowskie do podkreślenia znaczenia kampanii informacyjnych i szkoleniowych dotyczących bezpieczniejszej jazdy na rowerze i chodzenia pieszo, a także polityki mającej na celu promowanie jazdy na rowerze i chodzenia pieszo, ponieważ bezpieczeństwo rowerzystów i pieszych w obszarach miejskich zależy w dużej mierze od liczby osób wybierających rower lub chodzenie pieszo jako środek transportu, w stosownym przypadku w połączeniu z mobilnością publiczną i zbiorową; |
16. |
wzywa Komisję do opracowania wytycznych bezpieczeństwa ruchu drogowego na obszarach miejskich, które mogłyby zostać uwzględnione w planach zrównoważonej mobilności w mieście (SUMP), oraz do rozważenia połączenia projektów współfinansowania transportu miejskiego z SUMP, których cele zakładają zmniejszenie liczby ofiar śmiertelnych w wypadkach drogowych oraz osób odnoszących poważne obrażenia; |
Poprawa usług z zakresu udzielania pierwszej pomocy i ratownictwa
17. |
wzywa państwa członkowskie do wsparcia europejskiego numeru alarmowego „112” oraz do spełnienia do 2015 r. wymogów dotyczących pełnej operacyjności centrów powiadamiania ratunkowego, a także do niezwłocznego rozpoczęcia kampanii szerzących wiedzę w tym zakresie; |
18. |
z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący zapewnienia, by we wszystkich nowych homologowanych pojazdach w każdym państwie członkowskim zainstalowany został obowiązkowy system eCall opierający się na publicznym numerze alarmowym „112”, przy zachowaniu przepisów o ochronie danych osobowych; |
19. |
wzywa Komisję, by – uwzględniając najlepsze praktyki stosowane w państwach członkowskich – rozważyła wprowadzenie „jazdy pod nadzorem opiekuna” dla starszych niepełnoletnich kierowców; |
20. |
wzywa państwa członkowskie do systematycznego promowania szkoleń z zakresu udzielania pierwszej pomocy jako sposobu zachęcania świadków wypadku do reagowania i udzielania pomocy ofiarom, zanim na miejsce zdarzenia dotrą służby ratownicze; |
21. |
wzywa państwa członkowskie do wspierania współpracy służb ratowniczych oraz projektantów i producentów pojazdów, aby zapewnić przeprowadzanie skutecznych akcji ratowniczych oraz bezpieczeństwo ratownikom i osobom poszkodowanym; |
22. |
wzywa państwa członkowskie do wsparcia wdrażania systemu e-zdrowie, a zwłaszcza wykorzystania systemów inteligentnej komunikacji w transporcie przez zespoły ratownicze, w tym korzystania z tych systemów w pojazdach ratowniczych; |
Opieka powypadkowa oraz rehabilitacja długoterminowa
23. |
zachęca państwa członkowskie do podkreślania znaczenia opieki powypadkowej w ramach ich opieki medycznej, aby w dalszym ciągu poprawiać długoterminową opiekę szpitalną, poszpitalną i rehabilitacyjną, w tym opiekę pourazową i psychologiczną dla osób ocalałych z wypadków drogowych oraz świadków tych wypadków, poprzez np. zapewnienie punktów wsparcia, które pomogą im poprawić jakość życia; |
24. |
wzywa państwa członkowskie do szerzenia wiedzy na temat wpływu poważnych obrażeń poprzez tworzenie bliższych powiązań z innymi środkami mającymi skutki społeczne, takimi jak stopień upośledzenia, niepełnosprawności i niewydolności czynnościowej, a także do opracowania programów edukacyjnych dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego; |
o
o o
25. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich. |
(1) Dz.U. C 56 E z 26.2.2013, s. 54.
(2) Dz.U. C 168 E z 14.6.2013, s. 72.
(3) Dz.U. C 166 z 7.6.2011, s. 30.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0274.
(5) Dokument roboczy służb Komisji dotyczący wdrożenia celu nr 6 kierunków polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego Komisji Europejskiej na lata 2011–2020 – etap pierwszy strategii zapobiegania obrażeniom.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/52 |
P7_TA(2013)0315
Sytuacja w zakresie praw podstawowych: standardy i praktyka na Węgrzech
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie sytuacji praw podstawowych: standardy i praktyki na Węgrzech (zgodnie z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lutego 2012 r.) (2012/2130(INI))
(2016/C 075/09)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) określający wartości, na których opiera się Unia, |
— |
uwzględniając art. 3, 4, 6 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE), art. 49, 56, 114, 167 i 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejską konwencję praw człowieka (EKPC), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 lutego 2012 r. w sprawie ostatnich wydarzeń politycznych na Węgrzech (1), zobowiązującą Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, aby we współpracy z Komisją Europejską, Radą Europy i Komisją Wenecką kontrolowała sytuację, sprawdzając, czy zalecenia wyszczególnione w tej rezolucji, zostały wdrożone i w jaki sposób je wdrożono, a także by przedstawiła wyniki tej kontroli w sprawozdaniu, |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie ustawy medialnej na Węgrzech (2), jak również rezolucję z dnia 5 lipca 2011 r. w sprawie zmiany węgierskiej konstytucji (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie sytuacji praw podstawowych w Unii Europejskiej (2009) – skuteczne wdrażanie po wejściu w życie Traktatu z Lizbony (4), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie stanu praw podstawowych w Unii Europejskiej (2010–2011) (5), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji w sprawie art. 7 Traktatu o Unii Europejskiej – „Poszanowanie i upowszechnianie wartości, na których opiera się Unia” (COM(2003)0606), |
— |
uwzględniając oświadczenia Rady i Komisji przedstawione podczas debaty plenarnej w Parlamencie Europejskim w dniu 18 stycznia 2012 r. w sprawie ostatnich wydarzeń politycznych na Węgrzech, |
— |
uwzględniając oświadczenia premiera Węgier Viktora Orbána, który zwrócił się do Parlamentu Europejskiego w dniu 18 stycznia 2012 r. podczas debaty plenarnej w sprawie ostatnich wydarzeń politycznych na Węgrzech, |
— |
uwzględniając wysłuchanie w Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lutego 2012 r., |
— |
uwzględniając sprawozdanie delegacji posłów Parlamentu Europejskiego z wizyty w Budapeszcie w dniach 24–26 września 2012 r., |
— |
uwzględniając dokumenty robocze w sprawie stanu praw podstawowych: standardy i praktyki na Węgrzech (zgodnie z rezolucją Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lutego 2012 r.) zawierające następujące dokumenty robocze: nr 1 – niezawisłość sądownictwa, nr 2 – zasady podstawowe i prawa podstawowe, nr 3 – prawo medialne, nr 4 – zasady demokracji i praworządności oraz nr 5 – uwagi końcowe sprawozdawcy, będące przedmiotem dyskusji na kolejnych posiedzeniach Komisji ds. Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w dniach 10 lipca 2012 r., 20 września 2012 r., 22 stycznia 2013 r., 7 marca 2013 r. i 8 kwietnia 2013 r., jak również odnośne uwagi rządu Węgier, |
— |
uwzględniając węgierską ustawę zasadniczą, którą Zgromadzenie Narodowe Republiki Węgierskiej przyjęło w dniu 18 kwietnia 2011 r. i która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. (zwaną dalej „ustawą zasadniczą”), oraz przepisy przejściowe węgierskiej ustawy zasadniczej, które Zgromadzenie Narodowe przyjęło w dniu 30 grudnia 2011 r. i które również weszły w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. (zwane dalej „przepisami przejściowymi”), |
— |
uwzględniając pierwszą poprawkę do ustawy zasadniczej, zgłoszoną przez ministra gospodarki krajowej w dniu 17 kwietnia 2012 r. i przyjętą przez parlament Węgier w dniu 4 czerwca 2012 r., stanowiącą, że przepisy przejściowe są częścią ustawy zasadniczej, |
— |
uwzględniając drugą poprawkę do ustawy zasadniczej, zgłoszoną jako indywidualny poselski projekt ustawy w dniu 18 września 2012 r. i przyjętą przez parlament Węgier w dniu 29 października 2012 r., wprowadzającą do przepisów przejściowych wymóg rejestracji wyborczej, |
— |
uwzględniając trzecią poprawkę do ustawy zasadniczej, zgłoszoną w dniu 7 grudnia 2012 r., przyjętą przez parlament Węgier w dniu 21 grudnia 2012 r. i stanowiącą, że warunki i ograniczenia w zakresie nabywania praw własności do gruntów rolnych i leśnych i wykorzystywania tych gruntów oraz zasady dotyczące organizacji zintegrowanej produkcji rolnej mają zostać określone w ustawie kardynalnej, |
— |
uwzględniając czwartą poprawkę do ustawy zasadniczej, zgłoszoną jako indywidualny poselski projekt ustawy w dniu 8 lutego 2013 r. i przyjętą przez parlament Węgier w dniu 11 marca 2013 r., wprowadzającą do tekstu ustawy zasadniczej między innymi przepisy przejściowe (z pewnymi wyjątkami, w tym z wyjątkiem przepisu zawierającego wymóg rejestracji wyborczej) uchylone przez Trybunał Konstytucyjny Węgier w dniu 28 grudnia 2012 r. ze względów proceduralnych (orzeczenie nr 45/2012) oraz pozostałe przepisy z tego dokumentu, które w rzeczywistości mają charakter przejściowy, |
— |
uwzględniając ustawę nr CXI z 2012 r. w sprawie zmian do ustawy nr CLXI z 2011 r. o organizacji i administracji sądów oraz ustawy CLXII z 2011 r. o statusie prawnym i wynagrodzeniach sędziów na Węgrzech, |
— |
uwzględniając ustawę nr XX z 2013 r. o zmianach legislacyjnych dotyczących górnych granic wieku stosowanych w niektórych stosunkach prawnych w sądownictwie, |
— |
uwzględniając ustawę nr CCVI z 2011 r. o prawie do wolności sumienia i wyznania oraz o statusie prawnym kościołów, wyznań i wspólnot religijnych na Węgrzech (ustawa o kościołach), która została przyjęta w dniu 30 grudnia 2011 r. i weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 r., |
— |
uwzględniając opinie Europejskiej Komisji na rzecz Demokracji przez Prawo (Komisji Weneckiej) nr CDL(2011)016, CDL(2011)001, CDL-AD(2012)001, CDL-AD(2012)009, CDL-AD(2012)020 i CDL-AD(2012)004 w sprawie nowej konstytucji Węgier, w sprawie trzech kwestii prawnych powstałych w związku z procesem sporządzania nowej konstytucji Węgier, w sprawie ustawy nr CLXII z 2011 r. o statusie prawnym i wynagrodzeniach sędziów na Węgrzech oraz ustawy nr CLXI z 2011 r. o organizacji i administracji sądów na Węgrzech, w sprawie ustawy nr CLI z 2011 r. o Trybunale Konstytucyjnym Węgier, w sprawie ustaw kardynalnych o sądownictwie, które znowelizowano po przyjęciu opinii nr CDL-AD(2012)001 w sprawie Węgier, oraz w sprawie ustawy o prawie do wolności sumienia i wyznania oraz o statusie prawnym kościołów, wyznań i wspólnot religijnych na Węgrzech, |
— |
uwzględniając wspólną opinię Komisji Weneckiej, OBWE i ODIHR nr CDL-AD(2012)012 w sprawie ustawy o wyborach posłów do parlamentu Węgier, |
— |
uwzględniając uwagi rządu Węgier nr CDL(2012)072, CDL(2012)046 i CDL(2012)045 dotyczące projektu opinii Komisji Weneckiej w sprawie ustaw kardynalnych o sądownictwie znowelizowanych po przyjęciu opinii nr CDL-AD(2012)001, dotyczące projektu wspólnej opinii w sprawie ustawy o wyborach posłów do parlamentu Węgier oraz dotyczące projektu opinii w sprawie ustawy nr CLI z 2011 r. o Trybunale Konstytucyjnym Węgier, |
— |
uwzględniając inicjatywy sekretarza generalnego Rady Europy Thorbjørna Jaglanda, w tym zalecenia dotyczące sądownictwa, które przedstawił w piśmie z dnia 24 kwietnia 2012 r. skierowanym do wicepremiera Węgier Tibora Navracsicsa, |
— |
uwzględniając pisemne odpowiedzi z dnia 10 maja 2012 r. i z dnia 7 czerwca 2012 r., w których Tibor Navracsics zadeklarował zamiar odniesienia się do zaleceń Thorbjørna Jaglanda przez władze Węgier, |
— |
uwzględniając pismo z dnia 6 marca 2013 r. skierowane przez sekretarza generalnego Rady Europy Thorbjørna Jaglanda do Tibora Navracsicsa, w którym wyraża on swoje zastrzeżenia dotyczące wniosku w sprawie czwartej poprawki do ustawy zasadniczej i wzywa do przełożenia ostatecznego głosowania, oraz pisemną odpowiedź Tibora Navracsicsa z dnia 7 marca 2013 r., |
— |
uwzględniając pismo z dnia 6 marca 2013 r. skierowane przez ministrów spraw zagranicznych Niemiec, Holandii, Danii i Finlandii do przewodniczącego Komisji José Manuela Barroso, w którym apelują o mechanizm wspierający przestrzeganie podstawowych wartości w państwach członkowskich, |
— |
uwzględniając pismo z dnia 8 marca 2013 r. skierowane przez ministra spraw zagranicznych Węgier Jánosa Martonyia do wszystkich ministrów spraw zagranicznych państw członkowskich UE, w którym wyjaśnia on cel czwartej poprawki, |
— |
uwzględniając pismo z dnia 8 marca 2013 r. skierowane przez José Manuela Barroso do Viktora Orbána w sprawie zastrzeżeń Komisji Europejskiej odnośnie do czwartej poprawki do ustawy zasadniczej oraz pisemną odpowiedź Viktora Orbána skierowaną do przewodniczącego Komisji, której kopie zostały wysłane do przewodniczącego Rady Europejskiej Hermana Van Rompuya oraz do przewodniczącego Parlamentu Europejskiego Martina Schulza, |
— |
uwzględniając wspólne oświadczenie przewodniczącego José Manuela Barroso i sekretarza generalnego Thorbjørna Jaglanda z dnia 11 marca 2013 r., w którym ponownie wyrazili oni zastrzeżenia odnośnie do czwartej poprawki do ustawy zasadniczej w świetle zasady praworządności, uwzględniając potwierdzenie pełnego zaangażowania rządu i parlamentu węgierskiego w przestrzeganie norm i wartości europejskich, wyrażone przez premiera Viktora Orbána w piśmie skierowanym do przewodniczącego José Manuela Barroso w dniu 8 marca 2013 r., |
— |
uwzględniając wniosek o wydanie przez Komisję Wenecką opinii w sprawie czwartej poprawki do ustawy zasadniczej Węgier, wystosowany w dniu 13 marca 2013 r. przez Jánosa Martonyia do Thorbjørna Jaglanda, |
— |
uwzględniając oświadczenia Rady i Komisji w sprawie sytuacji konstytucyjnej na Węgrzech przedstawione podczas obrad plenarnych w Parlamencie Europejskim w dniu 17 kwietnia 2013 r., |
— |
uwzględniając pismo z dnia 16 grudnia 2011 r. skierowane przez komisarza praw człowieka Rady Europy Thomasa Hammarberga do Jánosa Martonyia, w którym przedstawione zostały zastrzeżenia odnośnie do nowej węgierskiej ustawy o prawie do wolności sumienia i wyznania oraz o statusie prawnym kościołów, wyznań i wspólnot religijnych, a także uwzględniając odpowiedź Jánosa Martonyia z dnia 12 stycznia 2012 r., |
— |
uwzględniając opinię Komisarza Praw Człowieka nr CommDH(2011)10 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie węgierskiego prawa medialnego w świetle standardów Rady Europy w zakresie wolności mediów, jak również uwzględniając komentarz węgierskiego sekretarza stanu ds. komunikacji rządowej do tej opinii z dnia 30 maja 2011 r., |
— |
uwzględniając oświadczenia Biura Wysokiego Komisarza NZ ds. Praw Człowieka (OHCHR) z dnia 15 lutego 2012 r. i z dnia 11 grudnia 2012 r., wzywające Węgry odpowiednio do ponownego rozważenia przepisów umożliwiających władzom lokalnym wymierzanie kar za bezdomność oraz do podtrzymania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego legalizującego bezdomność, |
— |
uwzględniając oświadczenie OHCHR z dnia 15 marca 2013 r., w którym wyrażone zostały zastrzeżenia odnośnie do przyjęcia czwartej oprawki do ustawy zasadniczej, |
— |
uwzględniając toczące się postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – sprawa nr C-288/12 – wszczęte przez Komisję Europejską przeciwko Węgrom w sprawie zgodności z prawem zakończenia kadencji byłego komisarza ds. ochrony danych, które nadal toczy się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie radykalnego obniżenia wieku emerytalnego węgierskich sędziów oraz uwzględniając późniejsze przyjęcie ustawy nr XX z 2013 r., uchwalonej przez parlament węgierski w dniu 11 marca 2013 r. i zmieniającej ustawę nr CLXII z 2011 r., w celu zastosowania się do orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, |
— |
uwzględniając orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego Węgier z dnia 16 lipca 2012 r. (nr 33/2012) w sprawie obniżenia wieku emerytalnego sędziów węgierskich, orzeczenie z dnia 28 grudnia 2012 r. (nr 45/2012) w sprawie przepisów przejściowych ustawy zasadniczej, orzeczenie z dnia 4 stycznia 2013 r. (nr 1/2013) w sprawie ustawy o procedurze wyborczej oraz orzeczenie z dnia 26 lutego 2013 r. (nr 6/2013) w sprawie ustawy o wolności wyznania i statusie prawnym kościołów, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komitetu Monitorującego Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, |
— |
uwzględniając ustawę LXXII z 2013 r. o ustanowieniu nowych przepisów i regulacji dotyczących nadzoru nad bezpieczeństwem narodowym; uwzględniając pismo z dnia 27 maja 2013 r. skierowane przez dr Andrása Zs. Vargę do dr Andrása Cser-Palkovicsa, przewodniczącego Komisji Spraw Konstytucyjnych, Prawnych i Proceduralnych w parlamencie węgierskim, w którym wyraził on obawy związane z przyjęciem prawa o ustanowieniu nowych przepisów i regulacji dotyczących nadzoru nad bezpieczeństwem narodowym; |
— |
uwzględniając przygotowywaną przez Komisję Europejską ocenę czwartej poprawki do ustawy zasadniczej, |
— |
uwzględniając art. 48 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A7-0229/2013), |
I — kontekst i główne kwestie przedmiotowe<br>
Wspólne wartości europejskie
A. |
mając na uwadze, że Unia Europejska opiera się na wartościach, jakimi są poszanowanie godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego oraz poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości, jak określa art. 2 TUE, na wyraźnym poszanowaniu praw podstawowych i wolności, jak przewiduje Karta praw podstawowych Unii Europejskiej i EKPC, a także na uznaniu mocy prawnej wspomnianych praw, wolności i zasad, co znajduje dalsze potwierdzenie w bliskim przystąpieniu UE do EKPC, zgodnie z art. 6 ust. 2 TUE; |
B. |
mając na uwadze, że wspólne wartości przewidziane w art. 2 TUE stanowią najważniejszą część praw przysługujących osobom zamieszkałym na terenie Unii Europejskiej, a w szczególności jej obywatelom, bez względu na narodowość i niezależnie od przynależności kulturowej lub religijnej, a także mając na uwadze, że osoby te mogą w pełni korzystać z tych praw tylko wtedy, gdy przestrzegane są podstawowe wartości i zasady Unii Europejskiej; |
C. |
mając na uwadze, że wartości, o których mowa w art. 2 TFUE, należy rozpatrywać w wymiarze politycznym oraz prawnym, co stanowi niezbędny fundament naszego demokratycznego społeczeństwa, dlatego wszystkie państwa członkowskie oraz instytucje UE muszą opowiedzieć się za nimi w sposób wyraźny i jednoznaczny; |
D. |
mając na uwadze, że przestrzeganie i promowanie wspomnianych wspólnych wartości jest nie tylko zasadniczym elementem tożsamości Unii Europejskiej, ale również wyraźnym zobowiązaniem wynikającym z art. 3 ust. 1 i 5 TUE, i jako takie warunkiem sine qua non uzyskania statusu państwa członkowskiego UE, jak również warunkiem do pełnego zachowania prerogatyw członkowskich; |
E. |
mając na uwadze, że wynikające z kryteriów kopenhaskich zobowiązania spoczywające na krajach kandydujących mają zastosowanie do państw członkowskich UE na mocy art. 2 TUE i zasady lojalnej współpracy oraz że w związku z tym wszystkie państwa członkowskie powinny podlegać regularnej ocenie stałej zgodności ze wspólnymi wartościami UE; |
F. |
mając na uwadze, że w art. 6 ust. 3 TUE podkreślono fakt, że prawa podstawowe zagwarantowane przez EKPC i wynikające z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim stanowią część prawa Unii jako zasady ogólne prawa oraz mając na uwadze, że prawa te są wspólnym dziedzictwem i siłą demokratycznych państw Europy; |
G. |
mając na uwadze, że po wejściu w życie traktatu lizbońskiego i zgodnie z art. 6 TUE Karta zyskała tę samą moc prawną co Traktaty, przekształcając w ten sposób wartości i zasady w rzeczywiste i wykonalne prawa; |
H. |
mając na uwadze, że art. 7 ust. 1 TUE przyznaje instytucjom UE uprawnienia do oceny, na podstawie określonej procedury, czy istnieje wyraźne ryzyko poważnego naruszenia przez państwo członkowskie wspólnych wartości, o których mowa w art. 2, oraz do zaangażowania się w polityczny dialog z rzeczonym państwem w celu zapobieżenia naruszeniom i naprawienia ich; mając na uwadze, że przed dokonaniem takiego stwierdzenia Rada, stanowiąc zgodnie z tą samą procedurą, wysłuchuje racji danego państwa członkowskiego; |
I. |
mając na uwadze, że zakres art. 2 TUE nie jest ograniczony przez art. 51 ust. 1 Karty, że zakres art. 7 TUE nie jest ograniczony do obszarów polityki objętych prawem UE oraz że w konsekwencji UE może działać również w przypadku naruszenia bądź wyraźnego ryzyka naruszenia wspólnych wartości w obszarach leżących w kompetencjach państw członkowskich; |
J. |
mając na uwadze, że zgodnie z zasadą lojalnej współpracy zapisaną w art. 4 ust. 3 TUE państwa członkowskie ułatwiają wypełniane Unii jej zadań i powstrzymują się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii, takich jak na przykład poszanowanie i promowanie wspólnych wartości Unii; |
K. |
mając na uwadze, że poszanowanie wspólnych wartości Unii idzie w parze z zobowiązaniem UE do poszanowania różnorodności, przekładającym się na zobowiązanie Unii do poszanowania „równości państw członkowskich wobec Traktatów, jak również ich tożsamości narodowej, nierozerwalnie związanej z ich podstawowymi strukturami politycznymi i konstytucyjnymi”, zgodnie z art. 4 ust. 2 TUE; mając na uwadze, że podstawowe wartości europejskie określone w art. 2 TUE wynikają z tradycji konstytucyjnych wspólnych państwom członkowskim i nie mogą zatem stać w sprzeczności z zobowiązaniem ustanowionym w art. 4 TUE, lecz powinny raczej stanowić podstawowe ramy, dzięki którym państwa członkowskie mogą chronić i kultywować swoją tożsamość narodową; |
L. |
mając na uwadze, że w ramach Traktatów poszanowanie „tożsamości narodowej” (art. 4 ust. 2 TUE) oraz „różnych systemów i tradycji prawnych państw członkowskich” (art. 67 TFUE) jest nieodłącznie związane z zasadami lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 TUE) oraz wzajemnym uznawaniem orzeczeń (art. 81 i 82 TFUE), a więc wzajemnym zaufaniem, jak również poszanowaniem różnorodności kulturowej i językowej (art. 3 ust. 3 TUE); |
M. |
mając na uwadze, że naruszenia zasad i wspólnych wartości Unii przez dane państwo członkowskie nie można usprawiedliwić tradycjami narodowymi ani wyrażaniem tożsamości narodowej, kiedy to naruszenie prowadzi do pogorszenia zasad stanowiących istotę integracji europejskiej, takich jak wartości demokratyczne, zasada państwa prawnego i wzajemnego uznawania, wskutek czego odniesienie do art. 4 ust. 2 TUE ma zastosowanie tylko w stopniu, w jakim dane państwo członkowskie szanuje wartości wyrażone w art. 2 TUE; |
N. |
mając na uwadze, że unijny cel umacniania i promowania swoich wartości w stosunkach zewnętrznych, zgodnie z zapisem art. 3 ust. 5 TUE, jest dodatkowo wzmocniony szczególnym zobowiązaniem, by działania Unii na scenie międzynarodowej oparte były na zasadach, które leżą u podstaw jej utworzenia, rozwoju i rozszerzenia: demokracji, państwa prawnego, powszechności i niepodzielności praw człowieka i podstawowych wolności (art. 21 ust. 1 TUE); |
O. |
mając zatem na uwadze, że nie tylko wiarygodność państw członkowskich i UE na arenie międzynarodowej, ale również cele polityki zewnętrznej Unii zostałyby osłabione, gdyby państwa członkowskie nie były w stanie bądź nie chciały sprostać standardom, na które się zgodziły poprzez zawarcie Traktatów i które przyjęły; |
P. |
mając na uwadze, że poszanowanie przez państwa członkowskie tych samych podstawowych wartości stanowi warunek konieczny dla zapewnienia wzajemnego zaufania a w konsekwencji dla prawidłowego działania wzajemnego uznawania, co stanowi podstawę utworzenia i rozwoju rynku wewnętrznego, jak również europejskiego obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; mając na uwadze, że jakiekolwiek przypadki nieposzanowania lub próby osłabienia wspólnych wartości mają negatywny wpływ na cały europejski proces integracji gospodarczej, społecznej i politycznej; |
Q. |
mając na uwadze, że wspólne wartości zapisane w art. 2 TUE i proklamowane w preambułach Traktatów i w Karcie praw podstawowych, do których odnosi się preambuła EKPC i art. 3 Statutu Rady Europy, wymagają podziału uprawnień między niezależnymi instytucjami, który oparty jest na prawidłowo funkcjonującym systemie mechanizmów gwarantujących zachowanie równowagi politycznej, a także że główne cechy tych zasad to: przestrzeganie zgodności z prawem, w tym przejrzystego, odpowiedzialnego i demokratycznego procesu tworzenia prawa; pewność prawa; solidny system demokracji przedstawicielskiej oparty na wolnych wyborach i poszanowaniu praw opozycji; skuteczna kontrola zgodności przepisów prawa z konstytucją; skuteczny, przejrzysty, demokratyczny i odpowiedzialny rząd i administracja; niezależne i bezstronne sądownictwo; niezależne media; oraz poszanowanie praw podstawowych; |
R. |
mając na uwadze, że na mocy art. 17 TUE Komisja czuwa nad stosowaniem Traktatów i nadzoruje stosowanie prawa Unii pod kontrolą Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej; |
Reformy na Węgrzech
S. |
mając na uwadze, że Węgry były pierwszym krajem postkomunistycznym, który przystąpił do EKPC i pierwszym państwem członkowskim UE, które ratyfikowało traktat lizboński w dniu 17 grudnia 2007 r.; mając na uwadze, że Węgry aktywnie uczestniczyły w pracach Konwentu i konferencji międzyrządowej w latach 2003 i 2004, między innymi przy sporządzaniu projektu art. 2 TUE, i wystąpiły z inicjatywą, która skutkowała uwzględnieniem praw osób należących do mniejszości; |
T. |
mając na uwadze kilkusetletnią historię Węgier i pokojowe współżycie różnych narodowości i grup etnicznych, które wywarło pozytywny wpływ na bogactwo kulturowe i dobrobyt narodu; mając na uwadze, że należy przypomnieć Węgrom o konieczności kontynuacji tej tradycji oraz stanowczego przeciwstawiania się wszelkim próbom dyskryminacji poszczególnych grup; |
U. |
mając na uwadze, że Węgry są również stroną Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz innych międzynarodowych instrumentów prawnych, zgodnie z którymi zobowiązane są do poszanowania i wdrażania międzynarodowych zasad demokracji; |
V. |
mając na uwadze, że po wyborach powszechnych na Węgrzech w 2010 r. rządząca większość uzyskała ponad dwie trzecie mandatów w parlamencie, dzięki czemu mogła natychmiast rozpocząć aktywną działalność ustawodawczą w celu ukształtowania na nowo całego porządku konstytucyjnego państwa (do tej pory poprzednia konstytucja była zmieniana dwanaście, a ustawa zasadnicza cztery razy) i istotnej zmiany ram instytucjonalnych i prawnych oraz szeregu zasadniczych aspektów zarówno życia publicznego, jak i prywatnego; |
W. |
mając na uwadze, że każde państwo członkowskie Unii Europejskiej ma pełne prawo do nowelizacji swej konstytucji oraz że zgodnie z samą definicją demokratycznej zmiany powinna ona umożliwiać nowemu rządowi uchwalenie aktów prawnych odzwierciedlających wolę obywateli, ich wartości i zobowiązania polityczne, w granicach poszanowania wartości oraz zasad demokratycznych i państwa prawnego, które panują w Unii Europejskiej; mając na uwadze, że we wszystkich państwach członkowskich istnieją specjalne procedury konstytucyjne, dzięki którym zmiana konstytucji jest dużo trudniejsza niż w przypadku zwykłych aktów prawnych, mianowicie, wymagają one zastosowania systemu większości kwalifikowanej, dodatkowych procesów decyzyjnych, opóźnień w czasie lub referendów; |
X. |
mając na uwadze, że historia tradycji demokratycznych w Europie wskazuje, że z uwagi na to, iż konstytucja stanowi najwyższe prawo kraju, zmiany konstytucji wymagają najwyższej ostrożności i należytego poszanowania procedur i gwarancji, mających na celu między innymi zachowanie praworządności, rozdziału władz i hierarchii norm prawnych; |
Y. |
mając na uwadze, że skala kompleksowych i systematycznych reform konstytucjonalnych i instytucjonalnych, przeprowadzonych przez nowy rząd i parlament Węgier w nadzwyczaj krótkim czasie nie mają precedensu i są powodem, dla którego tak liczne instytucje i organizacje europejskie (Unia Europejska, Rada Europy, OBWE) uznały za niezbędne zbadanie wpływu niektórych reform; mając na uwadze, że w traktowaniu państw członkowskich nie powinny występować podwójne standardy, a zatem należy także obserwować sytuację w innych państwach członkowskich, przy jednoczesnym przestrzeganiu zasady równości państw członkowskich wobec Traktatów; |
Z. |
mając na uwadze, że w ramach przywołanej wspólnoty wartości demokratycznych konieczny jest dialog między instytucjami europejskimi i władzami Węgier, oparty na otwartości, integracji, solidarności i wzajemnym szacunku; |
AA. |
mając na uwadze, że Komisja w ramach swojej funkcji nadzoru nad stosowaniem prawa Unii powinna wykazać się najwyższymi kompetencjami, poszanowaniem niezależności i starannością oraz działać sprawnie i terminowo, zwłaszcza w przypadku podejrzenia poważnego naruszenia wartości Unii przez jedno z państw członkowskich; |
Ustawa zasadnicza i przepisy przejściowe
AB. |
mając na uwadze, że przyjęcie ustawy zasadniczej Węgier, które miało miejsce w dniu 18 kwietnia 2011 r. wyłącznie głosami koalicji rządzącej w oparciu o projekt przygotowany przez przedstawicieli koalicji rządzącej, nastąpiło w krótkim czasie 35 dni kalendarzowych, licząc od dnia przedstawienia wniosku (nr T/2627) parlamentowi, co ograniczyło możliwość przeprowadzenia pogłębionej i rzeczowej debaty na temat projektu z partiami opozycyjnymi i społeczeństwem obywatelskim; |
AC. |
mając na uwadze, że projekt konstytucji przedłożony parlamentowi Węgier dnia 14 marca 2011 r. to projekt przygotowany przez wyłonionych w drodze głosowania przedstawicieli koalicji Fidesz-KDNP, a nie dokument roboczy opracowany na podstawie dyskusji z udziałem komisji parlamentarnej ad hoc, pomimo faktu, że komisję tę ustanowiono specjalnie w celu zredagowania nowej ustawy zasadniczej; mając na uwadze, że sytuacja ta jeszcze bardziej zaakcentowała brak konsultacji z opozycją; |
AD. |
mając na uwadze, że „konsultacje krajowe” na temat opracowywania nowej konstytucji dotyczyły zaledwie dwunastu bardzo szczegółowych zagadnień, które zostały przedstawione przez partię rządzącą w sposób mogący sugerować odpowiedzi; mając na uwadze, że konsultacje nie dotyczyły tekstu projektu ustawy zasadniczej; |
AE. |
mając na uwadze, że na wniosek węgierskiego Komisarza ds. Praw Podstawowych Trybunał Konstytucyjny Węgier uchylił w dniu 28 grudnia 2012 r. (orzeczenie nr 45/2012) ponad dwie trzecie przepisów przejściowych ze względu na brak przejściowego charakteru tych przepisów; |
AF. |
mając na uwadze, że czwarta poprawka do ustawy zasadniczej, przyjęta w dniu 11 marca 2013 r., wprowadza do tekstu ustawy zasadniczej większość przepisów przejściowych uchylonych przez Trybunał Konstytucyjny, jak również inne przepisy wcześniej uznane za niekonstytucyjne; |
Szerokie wykorzystywanie ustaw kardynalnych
AG. |
mając na uwadze, że węgierska ustawa zasadnicza odnosi się do 26 zagadnień będących przedmiotem ustaw kardynalnych (tj. ustaw przyjmowanych większością dwóch trzecich głosów), które obejmują szeroki zakres kwestii związanych z systemem instytucjonalnym Węgier, wykonywaniem praw podstawowych oraz istotnymi ustaleniami społecznymi; |
AH. |
mając na uwadze, że od momentu przyjęcia ustawy zasadniczej parlament uchwalił 49 ustaw kardynalnych (6) (w ciągu półtora roku); |
AI. |
mając na uwadze, że szereg zagadnień, takich jak szczegółowe aspekty prawa rodzinnego, system podatkowy i emerytalny, z reguły podlegających zwykłym uprawnieniom decyzyjnym władzy ustawodawczej, jest regulowany ustawami kardynalnymi; |
Przyspieszony tryb ustawodawczy, praktyka indywidualnych poselskich projektów ustaw, debaty parlamentarne
AJ. |
mając na uwadze, że ważne akty prawne, łącznie z ustawą zasadniczą oraz drugą i czwartą poprawką do niej, przepisy przejściowe ustawy zasadniczej i szereg ustaw kardynalnych uchwalono w oparciu o indywidualne poselskie projekty ustaw, do których nie mają zastosowania reguły zapisane w ustawie nr CXXXI z 2010 r. o udziale społeczeństwa obywatelskiego w tworzeniu prawa oraz w dekrecie nr 24/2011 Ministra Administracji Publicznej i Sprawiedliwości w sprawie wstępnej oceny skutków regulacji i oceny skutków ex post, w wyniku czego akty prawne przyjęte w takim przyspieszonym trybie podlegają ograniczonej debacie publicznej; |
AK. |
mając na uwadze, że przyjęcie dużej liczby ustaw kardynalnych w bardzo krótkim czasie, łącznie z ustawami o statusie prawnym i wynagrodzeniach sędziów na Węgrzech oraz o organizacji i administracji sądów węgierskich, jak również ustaw o wolności wyznania oraz o Narodowym Banku Węgier, nieuchronnie ograniczyło możliwości odpowiedniej konsultacji z partiami opozycyjnymi i społeczeństwem obywatelskim, w tym we właściwych przypadkach, z organizacjami pracodawców, związkami zawodowymi i grupami interesu; |
AL. |
mając na uwadze, że ustawa nr XXXVI z 2012 r. o Zgromadzeniu Narodowym nadała przewodniczącemu parlamentu szeroką swobodę decyzyjną co do ograniczania posłom swobody wyrażania poglądów w parlamencie; |
Osłabianie mechanizmów gwarantujących zachowanie równowagi politycznej: Trybunał Konstytucyjny, parlament, organ odpowiedzialny za ochronę danych
AM. |
mając na uwadze, że zgodnie z ustawą zasadniczą została wprowadzona możliwość wnoszenia dwóch nowych rodzajów skarg do Trybunału Konstytucyjnego, natomiast zniesiono zasadę actio popularis przy badaniu ex post; |
AN. |
mając na uwadze, że ustawa LXXII z 2013 r. o ustanowieniu nowych przepisów i regulacji dotyczących nadzoru nad bezpieczeństwem narodowym została opublikowana w dniu 3 czerwca 2013 r.; mając na uwadze, że ustawa ta wzbudziła zastrzeżenia, wyrażone zwłaszcza przez zastępcę prokuratora generalnego Węgier, dotyczące przestrzegania zasady rozdziału władz, niezawisłości sądownictwa, poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz prawa do skutecznego środka odwoławczego; |
AO. |
mając na uwadze, że zgodnie z ustawą zasadniczą uprawnienia Trybunału Konstytucyjnego do badania ex post konstytucjonalności ustaw okołobudżetowych z merytorycznego punktu widzenia zostały znacząco ograniczone do przypadków pogwałcenia zamkniętej listy praw, utrudniając w ten sposób badanie konstytucyjności w przypadkach naruszenia innych praw podstawowych, takich jak prawo do własności, prawo do rzetelnego procesu sądowego czy prawo do niedyskryminacji; |
AP. |
mając na uwadze, że zgodnie z czwartą poprawką do zasadniczej nienaruszone pozostaje istniejące prawo Trybunału Konstytucyjnego do badania zmian ustawy zasadniczej ze względów proceduralnych oraz że wyłączona zostaje możliwość badania w przyszłości przez Trybunał zmian konstytucyjnych za względów merytorycznych; |
AQ. |
mając na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny we wspomnianym orzeczeniu nr 45/2012 stwierdził, że „Konstytucyjność nie obejmuje wyłącznie wymogów proceduralnych, formalnych czy porządku publicznego, lecz również wymogi merytoryczne. Konstytucyjne kryteria praworządnego państwa demokratycznego są jednocześnie konstytucyjnymi wartościami, zasadami i swobodami demokratycznymi ustanowionymi w traktatach międzynarodowych oraz akceptowanymi i uznanymi przez społeczeństwa praworządnych państw demokratycznych, jak również ius cogens, co częściowo oznacza to samo. W miarę potrzeby Trybunał Konstytucyjny może nawet poddać ocenie wolną egzekucję i konstytucjonalizację znaczących wymogów, gwarancji i wartości praworządnego państwa demokratycznego”; (punkt IV.7 orzeczenia); |
AR. |
mając na uwadze, że czwarta poprawka do ustawy zasadniczej stanowi, że uchyla się orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego przyjęte przed wejściem w życie ustawy zasadniczej, wyraźnie zaprzeczając w ten sposób orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego nr 22/2012, w którym Trybunał stwierdził, że jego stwierdzenia na temat wartości podstawowych, praw człowieka i wolności oraz w sprawach instytucji konstytucyjnych, które nie zostały istotnie zmienione w ustawie zasadniczej, pozostają w mocy; mając na uwadze, że w czwartej poprawce do ustawy zasadniczej ponownie wprowadza szereg przepisów uznanych wcześniej za niekonstytucyjne przez Trybunał Konstytucyjny; |
AS. |
mając na uwadze, że pozaparlamentarna Rada Budżetowa o ograniczonej legitymacji demokratycznej uzyskała prawo weta wobec przyjęcia budżetu ogólnego, co ograniczyło pole działania demokratycznie wybranych władz ustawodawczych i pozwoliło prezydentowi Węgier na rozwiązanie parlamentu; |
AT. |
mając na uwadze, że w nowej ustawie o wolności informacji, przyjętej w lipcu 2011 r., zniesiono instytucję Komisarza ds. Ochrony Danych i Wolności Informacji, przedwcześnie kończąc sześcioletnią kadencję komisarza, a jej uprawnienia przekazano nowo utworzonemu Krajowemu Urzędowi Ochrony Danych; mając na uwadze, że takie zmiany są obecnie badane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej; |
AU. |
mając na uwadze, że w dniu 8 czerwca 2012 r. Komisja wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Węgrom, stwierdzając, że Węgry nie wywiązały się ze swoich zobowiązań wynikających z dyrektywy 95/46/WE poprzez zwolnienie inspektora ochrony danych ze stanowiska przed końcem kadencji, co zagroziło niezależności urzędu; |
Niezawisłość wymiaru sprawiedliwości
AV. |
mając na uwadze, że zgodnie z ustawą zasadniczą i jej przepisami przejściowymi sześcioletnią kadencję byłego przewodniczącego Sądu Najwyższego (którego nazwę zmieniono na „Kúria”) zakończono przedwcześnie po upływie dwóch lat; |
AW. |
mając na uwadze, że 2 lipca 2012 r. Węgry zmieniły ustawy kardynalne dotyczące sądownictwa (ustawa nr CLXI z 2011 r. o organizacji i administracji sądów oraz ustawa nr CLXII z 2011 r. o statusie prawnym i wynagrodzeniach sędziów), częściowo wykonując w ten sposób zalecenia Komisji Weneckiej; |
AX. |
mając na uwadze, że główne czynniki wspierające niezawisłość sędziów, takie jak nieusuwalność, gwarantowana kadencja, struktura i skład organów zarządzających, nie zostały uregulowane w ustawie zasadniczej, ale – wraz ze szczegółowymi przepisami dotyczącymi organizacji i administracji sądownictwa – stanowią przedmiot zmienionych ustaw kardynalnych; |
AY. |
mając na uwadze, że węgierska ustawa zasadnicza nie przewiduje niezawisłości Trybunału Konstytucyjnego ani niezawisłości administracji sądownictwa; |
AZ. |
mając na uwadze, że zmiana ustaw kardynalnych dotyczących sądownictwa w zakresie prawa przewodniczącego Krajowego Biura Sądownictwa do przenoszenia spraw z sądu właściwego do innego sądu celem zapewnienia rozstrzygnięcia spraw w rozsądnym czasie nie określa obiektywnych normatywnych kryteriów wyboru przenoszonych spraw; |
BA. |
mając na uwadze, że w następstwie wejścia w życie ustawy zasadniczej, jej przepisów przejściowych oraz ustawy kardynalnej nr CLXII z 2011 r. o statusie prawnym i wynagrodzeniach sędziów, wiek emerytalny sędziów obniżono z 70 do 62 lat; |
BB. |
mając na uwadze, że zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydanym w dniu 6 listopada 2012 r. radykalne obniżenie wieku emerytalnego węgierskich sędziów oraz prokuratorów i notariuszy z 70 do 62 lat stanowi nieuzasadnioną dyskryminację ze względu na wiek, a także mając na uwadze, że w dniu 20 czerwca 2012 r. do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wpłynęły dwie skargi dwóch grup węgierskich sędziów, wnoszących o wydanie orzeczenia mającego na celu ustalenie, czy węgierskie przepisy obniżające wiek emerytalny sędziów naruszają EKPC; |
BC. |
mając na uwadze, że 11 marca 2013 r. parlament Węgier przyjął ustawę nr XX z 2013 r. częściowo dostosowującą górne granice wieku do wymogów zawartych w orzeczeniach węgierskiego Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 lipca 2012 r. oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 6 listopada 2012 r.; |
Reforma wyborcza
BD. |
mając na uwadze, że rządząca większość w parlamencie zreformowała system wyborczy w sposób jednostronny bez dołożenia starań, by osiągnąć kompromis z opozycją; |
BE. |
mając na uwadze, że w ramach niedawnej reformy wyborczej w dniu 26 listopada 2012 r. parlament Węgier uchwalił, w oparciu o indywidualny poselski projekt ustawy, ustawę o procedurze wyborczej, która miała zastąpić poprzedni system automatycznej rejestracji wyborczej wszystkich obywateli zamieszkałych na Węgrzech systemem rejestracji dobrowolnej będącej warunkiem skorzystania przez daną osobę z jej prawa do głosowania, |
BF. |
mając na uwadze, że druga poprawka do ustawy zasadniczej, przewidująca wymóg rejestracji wyborczej, została przedstawiona w formie indywidualnego projektu poselskiego tego samego dnia co projekt ustawy o procedurze wyborczej, czyli 18 września 2012 r., a przyjęta 29 października 2012 r.; |
BG. |
mając na uwadze, że Komisja Wenecka i OBWE/ODIHR przygotowywały wspólną opinię z dnia 15 i 16 czerwca 2012 r. na temat ustawy o wyborach posłów do parlamentu Węgier; |
BH. |
mając na uwadze, że w odpowiedzi na wniosek Prezydenta Republiki z dnia 6 grudnia 2012 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, że wymóg rejestracyjny stanowi nadmierne ograniczenie praw wyborczych mieszkańców Węgier, a zatem jest niezgodny z konstytucją; |
BI. |
mając na uwadze, że mimo uznania przez Trybunał Konstytucyjny rejestracji wyborczej obywateli mieszkających za granicą za zasadną, w swym orzeczeniu z 4 stycznia 2013 r. Trybunał stwierdził, iż wyłączenie możliwości osobistej rejestracji wyborców mieszkających na Węgrzech, ale nieposiadających żadnego adresu stanowi dyskryminację, a przepisy dopuszczające publikowanie reklam politycznych w trakcie kampanii wyborczej tylko w mediach publicznych oraz zasady zakazujące publikowania sondaży opinii publicznej w ciągu sześciu dni przed wyborami niewspółmiernie ograniczają wolność wypowiedzi oraz wolność prasy, |
Prawo medialne
BJ. |
mając na uwadze, że Unia Europejska opiera się na wartościach, jakimi są demokracja i państwo prawne, a tym samym gwarantuje i propaguje wolność wypowiedzi i swobodny przepływ informacji zapisane w art. 11 Karty i art. 10 EKPC, a także mając na uwadze, że prawa te obejmują swobodę wyrażania opinii oraz swobodę otrzymywania i przekazywania informacji bez kontroli i ingerencji oraz bez nacisków ze strony władz; |
BK. |
mając na uwadze, że zgodnie z orzeczeniem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka państwa członkowskie mają obowiązek zapewnienia pluralizmu mediów w zgodzie z art. 10 EKPC, a także mając na uwadze, że przepisy konwencji są podobne do przepisów art. 11 Karty stanowiącej część wspólnotowego dorobku prawnego; |
BL. |
mając na uwadze, że niezależna i silna przestrzeń publiczna, oparta na niezależnych i pluralistycznych mediach stanowi środowisko niezbędne do prawidłowego rozwoju wspólnych swobód społeczeństwa obywatelskiego, takich jak wolność zgromadzeń i wolność zrzeszania się, a także swobód jednostki, takich jak wolność wypowiedzi i prawo dostępu do informacji, a także mając na uwadze, że dziennikarze nie powinni podlegać naciskom ze strony właścicieli, menedżerów oraz rządów ani padać ofiarą gróźb finansowych; |
BM. |
mając na uwadze, że Rada Europy oraz OBWE poprzez deklaracje, rezolucje, zalecenia, opinie i sprawozdania, których przedmiotem była wolność, pluralizm i koncentracja mediów, utworzyły istotny zbiór podstawowych, ogólnoeuropejskich minimalnych norm obowiązujących w tym zakresie; |
BN. |
mając na uwadze, że państwa członkowskie mają obowiązek ciągłego propagowania i nieustannej ochrony wolności opinii, wypowiedzi, informacji i mediów, a także mając na uwadze, że w przypadku gdy powyższe swobody są poważnie zagrożone lub naruszane w państwie członkowskim, Unia jest zobowiązana do natychmiastowej i skutecznej interwencji, w oparciu o jej kompetencje wynikające z Traktatów i Karty, w celu ochrony demokratycznego i pluralistycznego porządku oraz podstawowych praw w Europie; |
BO. |
mając na uwadze, że Parlament wielokrotnie wyrażał swoje zaniepokojenie problemem wolności, pluralizmu i koncentracji mediów w UE oraz w państwach członkowskich; |
BP. |
mając na uwadze, że część przepisów węgierskiego prawa medialnego stała się obiektem krytyki Parlamentu i Komisji, przedstawiciela OBWE ds. wolności mediów, Komisarza Praw Człowieka Rady Europy, Sekretarza Generalnego Rady Europy, specjalnego sprawozdawcy ONZ ds. promocji prawa do wolności opinii i wypowiedzi, a także wielu międzynarodowych i krajowych organizacji dziennikarskich, redaktorów i wydawców, organizacji pozarządowych zajmujących się ochroną praw człowieka i wolnościami obywatelskimi, oraz państw członkowskich UE; |
BQ. |
mając na uwadze, że krytyka ta dotyczy przede wszystkim przyjęcia aktów prawnych w ramach procedur parlamentarnych w oparciu indywidualne projekty poselskie, bardzo zhierarchizowanej struktury nadzoru nad mediami, kompetencji kierowniczych przewodniczącego organu regulacyjnego, braku przepisów gwarantujących niezależność tego organu, jego znacznych uprawnień kontrolnych i możliwości nakładania sankcji, znaczącego wpływu niektórych zapisów na treści programów, braku regulacji specyficznych dla określonych środków przekazu, braku przejrzystości procedur przetargowych dotyczących udzielania licencji, niejasnego charakteru norm mogących potencjalnie doprowadzić do ich arbitralnego stosowania i egzekwowania; |
BR. |
mając na uwadze, że w swojej rezolucji z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie ustawy medialnej na Węgrzech Parlament podkreślił, że wdrażanie węgierskiej ustawy medialnej należy bezzwłocznie zawiesić i poddać ją przeglądowi na podstawie uwag i wniosków Komisji, OBWE i Rady Europy, a także mając na uwadze, że Parlament zalecił Komisji dalszy, ścisły monitoring oraz ocenę zgodności zmienionej węgierskiej ustawy medialnej z prawodawstwem europejskim, a w szczególności z Kartą; |
BS. |
mając na uwadze, że Komisarz Praw Człowieka Rady Europy podkreślił potrzebę zmiany tej ustawy w celu zwalczania naruszeń wolności mediów, takich jak zalecenia dotyczące rodzaju oraz zakresu informacji, jakie powinny wypływać od wszystkich dostawców usług medialnych, nakładanie sankcji na media, środki ograniczające wolność prasy w postaci wymogów w zakresie rejestracji, wyjątki od ochrony źródeł informacji dziennikarskich, a także mając na uwadze, że w odniesieniu do niezależności i pluralizmu mediów wyraził potrzebę podjęcia działań w zakresie takich kwestii, jak osłabienie gwarancji konstytucyjnych w zakresie pluralizmu, brak niezależności organów regulacyjnych ds. mediów, brak zabezpieczeń mających na celu zagwarantowanie niezależności publicznych nadawców, brak skutecznych krajowych środków odwoławczych dla podmiotów medialnych podlegających decyzjom Rady ds. Mediów; |
BT. |
mając na uwadze, że Komisja wyraziła obawy co do zgodności węgierskiej ustawy medialnej z dyrektywą o audiowizualnych usługach medialnych oraz ogółem wspólnotowych przepisów prawnych, szczególnie w odniesieniu do obowiązku wyważonego przedstawiania wydarzeń, nałożonego na wszystkie podmioty świadczące audiowizualne usługi medialne, kwestionując także zgodność tej ustawy z zasadą proporcjonalności oraz z zasadą poszanowania podstawowych praw do wolności wypowiedzi i informacji, określonych w art. 11 Karty, z zasadą kraju pochodzenia i z wymogami dotyczącymi rejestracji, oraz mając na uwadze, że w marcu 2011 r. po negocjacjach z Komisją parlament Węgier zmienił przedmiotową ustawę z uwzględnieniem uwag Komisji; |
BU. |
mając na uwadze, że OBWE miała poważne zastrzeżenia co do zakresu przedmiotowego i terytorialnego węgierskiej ustawy, politycznie jednorodnego Urzędu ds. Mediów i Rady ds. Mediów, nakładania nieproporcjonalnych sankcji, braku automatycznej procedury zawieszenia sankcji w przypadku odwołania się do sądu od decyzji Urzędu ds. Mediów, naruszenia zasady poufności źródeł dziennikarskich i ochrony wartości rodzinnych; |
BV. |
mając na uwadze, że zalecenia OBWE (7) obejmowały usunięcie z ustaw wymogów prawnych w zakresie wyważonego relacjonowania wydarzeń w mediach oraz innych zaleceń dotyczących treści, ochronę niezależności wydawców, zapewnienie tego, by różne zasady miały zastosowanie do różnych rodzajów mediów (drukowanych, radiowo-telewizyjnych i elektronicznych środków przekazu), usunięcie wymogów w zakresie rejestracji uznanych za nadmierne, zapewnienie niezależności i kompetencji organu regulacyjnego, zapewnienie obiektywności i pluralizmu w procedurze wyznaczania organów regulacyjnych dla branży medialnej, rezygnację z poddania drukowanych środków przekazu jurysdykcji organu regulacyjnego oraz skuteczne zachęcanie do samoregulacji; |
BW. |
mając na uwadze, że pomimo zmiany ustaw w 2011 r. po negocjacjach z Komisją Europejską oraz w maju 2012 r. po orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z grudnia 2011 r. uznającym kilka przepisów za niekonstytucyjne, w odniesieniu do regulacji dotyczących treści w mediach drukowanych, ochrony dziennikarskich źródeł informacji, wymogu przekazywania danych oraz Urzędu Komisarza ds. Komunikacji i Mediów, przedstawiciel OBWE ds. wolności mediów wyraził ubolewanie w związku z faktem, że niektóre poprawki wprowadzono i przyjęto nagle i bez konsultacji z zainteresowanymi stronami oraz że kluczowe elementy ustaw nie zostały zmienione, w szczególności sposób wyznaczania przewodniczącego i członków Urzędu ds. Mediów oraz Rady ds. Mediów, zakres ich uprawnień w odniesieniu do przekazywanych treści medialnych, nakładanie wysokich grzywien oraz brak ochrony niezależności finansowej i redakcyjnej nadawców publicznych; |
BX. |
mając na uwadze, że choć specjalny sprawozdawca ONZ ds. promocji prawa do wolności opinii i wypowiedzi z zadowoleniem przyjął zmiany w ustawie medialnej przyjęte w marcu 2011 r., podkreślił jednocześnie konieczność podjęcia działań mających na celu zwalczanie problemów związanych z regulacją w zakresie treści medialnych, niewystarczającymi gwarancjami mającymi na celu zapewnienie niezależności i bezstronności Urzędu ds. Mediów, zbyt wysokimi grzywnami i innymi sankcjami administracyjnymi, stosowaniem przepisów prawa medialnego do wszystkich rodzajów mediów, łącznie z prasą i internetem, wymogami w zakresie rejestracji oraz brakiem wystarczającej ochrony źródeł informacji dziennikarskich; |
BY. |
mając na uwadze, że eksperci Rady Europy przeprowadzili analizę (8) (która miała na celu ocenę zgodności proponowanych ustaw medialnych z dokumentami normotwórczymi Rady Europy z zakresu mediów i wolności wypowiedzi), na podstawie której zalecili kompleksowy przegląd, szczegółowe wyjaśnienie, a w niektórych przypadkach uchylenie określonych przepisów dotyczących rejestracji i przejrzystości, regulacji w odniesieniu do treści przekazu, obowiązku zachowania określonego zakresu informacji, ochrony źródeł, mediów publicznych oraz organów regulacyjnych; |
BZ. |
mając na uwadze, że w następstwie dialogu prowadzonego z UE oraz z Sekretarzem Generalnym Rady Europy w oparciu o wymianę korespondencji oraz spotkania ekspertów, w lutym 2013 r. złożono kolejne poprawki mające na celu wzmocnienie i zagwarantowanie niezależności organów regulacyjnych ds. mediów, zwłaszcza w odniesieniu do zasad związanych z warunkami mianowania i wybierania przewodniczącego Krajowego Urzędu ds. Mediów i Telekomunikacji oraz Rady ds. Mediów oraz dotyczących odpowiednio procedury mianowania, osoby mianującej i wielokrotnego mianowania; |
CA. |
mając na uwadze, że władze Węgier wyraziły zamiar dokonania przeglądu przepisów dotyczących ograniczeń w zakresie publikowania reklam politycznych w trakcie kampanii wyborczych; mając na uwadze, że rząd Węgier prowadzi konsultacje z Komisją Europejską na temat reklam politycznych; mając jednak na uwadze, że a także czwarta poprawka nakłada obszerny i potencjalnie niejasny zakaz na przemówienia naruszające godność grup, w tym narodu węgierskiego, który może zostać wykorzystany do arbitralnego zakłócania wolności wypowiedzi i może skutkować ograniczeniem działań dziennikarzy, a także artystów i innych osób; |
CB. |
mając na uwadze, że Krajowy Urząd ds. Mediów i Telekomunikacji oraz Rada ds. Mediów nie przeprowadziły oceny wpływu ustawy na jakość dziennikarstwa, poziom swobody redagowania materiałów oraz jakość warunków pracy dziennikarzy; |
Poszanowanie praw osób należących do mniejszości
CC. |
mając na uwadze, że wśród wartości wymienionych w art. 2 TUE wyraźnie uwzględniono poszanowanie praw osób należących do mniejszości, a Unia zobowiązana jest wspierać te wartości i zwalczać wykluczenie społeczne, rasizm, antysemityzm oraz dyskryminację; |
CD. |
mając na uwadze, że niedyskryminacja stanowi prawo podstawowe zapisane w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; |
CE. |
mając na uwadze, że odpowiedzialność państw członkowskich za zapewnienie poszanowania praw podstawowych wszystkich ludzi, bez względu na ich pochodzenie etniczne lub wyznanie, obowiązuje na wszystkich szczeblach administracji publicznej, jak również w odniesieniu do organów ścigania oraz implikuje także aktywne promowanie tolerancji i stanowcze potępianie takich zjawisk jak przemoc na tle rasowym, nawoływanie do nienawiści wobec Żydów lub Romów, szczególnie gdy wyrażane jest to na forum oficjalnym lub publicznym, w tym w parlamencie Węgier; |
CF. |
mając na uwadze, że ze względu na brak reakcji ze strony organów ścigania na przypadki przestępczości na tle rasowym (9) obywatele stracili zaufanie do sił policyjnych; |
CG. |
mając na uwadze, że parlament Węgier uchwalił przepisy w dziedzinie prawa karnego i cywilnego mające na celu zwalczanie nawoływania do rasizmu i nienawiści; |
CH. |
mając na uwadze, że choć nietolerancja wobec członków społeczności romskiej i żydowskiej nie występuje wyłącznie na Węgrzech, a pozostałe państwa członkowskie również zmagają się z tym problemem, ostatnie wydarzenia na Węgrzech budzą obawy co do intensyfikacji nawoływania do nienawiści wymierzonego w społeczność romską i żydowską; |
CI. |
mając na uwadze, że ze względu na przeforsowanie prawa podatkowego oraz emerytalnego działającego wstecz, wśród społeczeństwa szerzy się niepewność i ubóstwo, co prowadzi nie tylko do poważnego wzrostu niepokojów społecznych, ale narusza również prawo do własności prywatnej oraz podważa podstawowe swobody obywatelskie; |
Wolność wyznania i religii i uznawanie kościołów
CJ. |
mając na uwadze, że prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania zapisane w art. 9 EKPC, a art. 10 Karty stanowi jedną z podstaw społeczeństwa demokratycznego, a także mając na uwadze, że w tym zakresie państwo powinno pełnić rolę neutralnego i bezstronnego gwaranta prawa wolności dowolnego wyznania, religii i wiary; |
CK. |
mając na uwadze, że zgodnie z ustawą kościelną wprowadzono nową regulację prawną dotyczącą zrzeszeń wyznaniowych i kościołów na Węgrzech, która nakłada szereg wymogów dotyczących uznawania kościołów, w tym wymóg uprzedniego zatwierdzenia kościoła przez parlament większością dwóch trzecich głosów; |
CL. |
mając na uwadze, że Komisja Wenecka (10) uznała, że ustanowiony w ustawie kościelnej obowiązek uzyskiwania zgody parlamentu na założenie kościoła stanowi ograniczenie prawa do wolności wyznania; |
CM. |
mając na uwadze, że w wyniku wejścia w życie przepisów ustawy kościelnej, które mają moc wsteczną, ponad trzysta zarejestrowanych kościołów straciło status prawny kościoła; |
CN. |
mając na uwadze, że na wniosek kilku wspólnot religijnych i węgierskiego komisarza ds. praw podstawowych Trybunał Konstytucyjny zbadał zgodność przepisów ustawy kościelnej z konstytucją i w swym orzeczeniu nr 6/2013 z dnia 26 lutego 2013 r. uznał niektóre z tych przepisów za niezgodne z konstytucją i uchylił je z mocą wsteczną; |
CO. |
mając na uwadze, że w swym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny uznał, nie kwestionując prawa parlamentu do określania konkretnych warunków uznawania kościołów, że uznawanie kościołów w oparciu o głosowanie parlamentarne może doprowadzić do podejmowania politycznie stronniczych decyzji, a także mając na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ustawa kościelna nie nakłada żadnego obowiązku podawania szczegółowego uzasadnienia decyzji nieuznającej statusu kościoła, że nie określono w niej żadnych wiążących terminów dla działań parlamentu oraz że ustawa nie przewiduje możliwości zastosowania skutecznych prawnych środków odwoławczych w przypadku decyzji odmownej lub braku decyzji; |
CP. |
mając na uwadze, że czwarta poprawka do ustawy zasadniczej, przyjęta dwa tygodnie po ogłoszeniu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, zmienia art. VII ustawy zasadniczej i podnosi do rangi konstytucyjnej prawo parlamentu do uchwalania ustaw kardynalnych mających na celu uznanie określonych organizacji prowadzących działalność religijną za kościoły, uchylając tym samym orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego; |
II — OCENA
Węgierska ustawa zasadnicza i jej wykonywanie
1. |
przypomina, że przestrzeganie zgodności z prawem, w tym stosowanie przejrzystego, odpowiedzialnego i demokratycznego procesu uchwalania prawa, jak też przyjmowania ustawy zasadniczej, oraz solidny system demokracji przedstawicielskiej oparty na wolnych wyborach i poszanowaniu praw opozycji stanowią kluczowe elementy idei demokracji i państwa prawnego zgodnie z art. 2 TUE, który stanowi, że: „Unia opiera się na wartościach poszanowania godności osoby ludzkiej, wolności, demokracji, równości, państwa prawnego, jak również poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości. Wartości te są wspólne Państwom Członkowskim w społeczeństwie opartym na pluralizmie, niedyskryminacji, tolerancji, sprawiedliwości, solidarności oraz na równości kobiet i mężczyzn.” – oraz zgodnie z preambułami Traktatu o Unii Europejskiej i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; ubolewa, że instytucje UE w przeszłości nie zawsze potrafiły sprostać własnym wymaganiom odnośnie do ochrony podstawowych wartości europejskich; podkreśla zatem, że zwłaszcza na tych instytucjach spoczywa odpowiedzialność za ochronę europejskich praw podstawowych w rozumieniu art. 2 TUE na szczeblu unijnym oraz w państwach członkowskich; |
2. |
stanowczo podtrzymuje, że choć sporządzenie projektu nowej konstytucji i jej uchwalenie należy do kompetencji państw członkowskich, to państwa członkowskie oraz UE mają również obowiązek dopilnowania, by procedury konstytucyjne oraz treść konstytucji były zgodne z zobowiązaniami przyjętymi przez każde państwo członkowskie w traktacie o przystąpieniu do Unii Europejskiej, to znaczy ze wspólnymi wartościami Unii, z Kartą i EKPC; |
3. |
ubolewa, że proces sporządzania projektu i przyjęcia węgierskiej ustawy zasadniczej nie opierał się o zasady przejrzystości, otwartości, integracyjności i porozumienia, czego należałoby oczekiwać od współczesnego demokratycznego procesu ustawodawczego, co w konsekwencji zmniejsza prawomocność samej ustawy zasadniczej; |
4. |
odnotowuje wyżej wspomniane orzeczenie z dnia 28 grudnia 2012 r., w którym Trybunał Konstytucyjny uznał, że parlament Węgier przekroczył swoje uprawnienia ustawodawcze w chwili uchwalenia szeregu stałych i ogólnych zasad w przepisach przejściowych ustawy zasadniczej oraz stwierdził między innymi, że „zadaniem i obowiązkiem władz konstytucyjnych jest uporządkowanie sytuacji po częściowym uchyleniu. Parlament jest odpowiedzialny za doprowadzenie do jasnej i przejrzystej sytuacji prawnej.”, a także zawarł wymóg, że nie może to oznaczać automatycznego włączenia uchylonych przepisów do ustawy zasadniczej bez żadnego zróżnicowania, ponieważ parlament „musi dokonać przeglądu tematów regulacyjnych uchylonych postanowień nieprzejściowych oraz musi podjąć decyzję, które z nich wymagają ponownej regulacji, na jakim poziomie źródła prawa. Parlament ma również obowiązek wybrać postanowienia, które należy włączyć do ustawy zasadniczej (w celu ustawicznego ich regulowania), oraz te, które wymagają uregulowania w zwyczajnej ustawie”; |
5. |
zdecydowanie krytykuje przepisy czwartej poprawki do ustawy zasadniczej, które osłabiają nadrzędność ustawy zasadniczej, ponownie wprowadzając do niej wiele przepisów uznanych wcześniej przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z konstytucją, tj. niezgodne z ustawą zasadniczą ze względów proceduralnych lub merytorycznych; |
6. |
przypomina, że w wyżej wspomnianym orzeczeniu z dnia 28 grudnia 2012 r. Trybunał Konstytucyjny wydał jasne postanowienie dotyczące norm konstytucyjnych, zgodnie z którym: „Konstytucje praworządnych państw demokratycznych uwzględniają stałe normy oraz wymogi merytoryczne i proceduralne. Merytoryczne i proceduralne wymogi konstytucyjne nie mogą być ustalone na niższym poziomie w czasie obowiązywania ustawy zasadniczej, niż były w czasie obowiązywania konstytucji. Wymogi praworządnego państwa konstytucyjnego są wymogami stale egzekwowanymi w chwili obecnej i pozostają programami na przyszłość. Praworządne państwo konstytucyjne stanowi system stałych wartości, zasad i gwarancji”; uznaje tę jednoznaczną i poważną deklarację za wiążącą dla Unii Europejskiej i wszystkich państw członkowskich; |
7. |
przypomina, że wyznawane wspólnie przez całą Unię wartości, takie jak demokracja i praworządność, wymagają silnego systemu demokracji przedstawicielskiej opartej na wolnych wyborach oraz poszanowaniu praw opozycji, a także że zgodnie z art. 3 protokołu nr 1 do EKPC wybory należy organizować w sposób gwarantujący „swobodę wyrażania opinii ludności w wyborze ciała ustawodawczego”; |
8. |
uważa, że choć ustawy wymagające większości dwóch trzecich głosów są powszechne w innych państwach członkowskich i są obecne w węgierskim porządku prawnym i konstytucyjnym od 1989 r., to szerokie stosowanie ustaw kardynalnych w celu wprowadzania bardzo szczegółowych przepisów prawnych narusza zasady demokratyczności i praworządności i pozwoliło obecnemu rządowi, cieszącemu się poparciem kwalifikowanej większości, na podjęcie na stałe pewnych decyzji politycznych, skutkiem których kolejne rządy mające tylko zwykłą większość głosów w parlamencie będą miały większe trudności z reagowaniem na zachodzące zmiany społeczne, co potencjalnie zmniejsza tym samym znaczenie nowych wyborów; jest zdania, że takie stosowanie ustaw kardynalnych powinno zostać ponownie ocenione w celu dopilnowania, by przyszłe rządy i większości parlamentarne mogły tworzyć ustawodawstwo w sposób znaczący i kompleksowy; |
9. |
uważa, że wykorzystywania procedury indywidualnych projektów poselskich do wykonywania konstytucji (poprzez ustawy kardynalne) nie można uznać za przejrzysty, odpowiedzialny i demokratyczny proces ustawodawczy, ponieważ brakuje mu gwarancji zapewnienia debaty i konsultacji społecznych i może stać w sprzeczności z samą ustawą zasadniczą, co oznacza, że rząd (a nie poszczególni posłowie) ma obowiązek przedłożenia w parlamencie projektów ustaw umożliwiających wykonanie ustawy zasadniczej; |
10. |
odnotowuje opinię Komisji Weneckiej (nr CDL-AD(2011)016), w której komisja z zadowoleniem przyjęła, że „nowa konstytucja ustanawia porządek konstytucyjny oparty na podstawowych zasadach, jakimi są demokracja, praworządność i ochrona praw podstawowych”; ponadto odnotowuje opinię Komisji Weneckiej (nr CDL-AD(2012)001), zgodnie z którą przyjęcie dużej liczby nowych przepisów prawnych w bardzo krótkim czasie może wyjaśniać niezgodność niektórych nowych przepisów z normami europejskimi; zauważa również opinię Komisji Weneckiej w sprawie czwartej poprawki do węgierskiej ustawy zasadniczej (nr CDL-AD(2013)012), w której stwierdzono, że „czwarta poprawka jako taka powoduje lub utrwala braki w konstytucyjnym systemie Węgier”; |
11. |
przyjmuje z zadowoleniem, że ustawa zasadnicza Węgier podtrzymuje i potwierdza artykuły Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz, że Węgry, jako czwarty kraj w Unii Europejskiej, uznają węgierski język migowy (HSL) za pełnoprawny język i w art. H chronią go jako część kultury węgierskiej; |
12. |
przyjmuje z zadowoleniem, że ustawa zasadnicza Węgier w sposób szczególny zakazuje w art. XV dyskryminacji ze względu na rasę, kolor skóry, płeć, niepełnosprawność, język, wyznanie, poglądy polityczne lub inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, miejsce lub okoliczności urodzenia, oraz że Węgry przyjęły specjalne środki w celu ochrony dzieci, kobiet, osób starszych i żyjących z niepełnosprawnością, zgodnie z art. 20–26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej; |
Demokratyczny system mechanizmów gwarantujących zachowanie równowagi politycznej
13. |
przypomina, że zasady demokratyczności i praworządności wymagają podziału władzy między niezależne instytucje w oparciu o prawidłowo funkcjonujący system mechanizmów gwarantujących zachowanie równowagi politycznej oraz skuteczną kontrolę zgodności przepisów prawa z konstytucją; |
14. |
przypomina, że konstytucyjną większością zwiększono liczbę sędziów konstytucyjnych z 11 do 15 i zniesiono wymóg porozumienia w kwestii wyboru sędziów konstytucyjnych z opozycją; jest zaniepokojony, że z powodu tych środków 8 z 15 obecnie urzędujących sędziów konstytucyjnych zostało wybranych wyłącznie większością 2/3 głosów (z jednym wyjątkiem), w tym dwóch nowych członków zostało mianowanych bezpośrednio z ław poselskich; |
15. |
przyjmuje z zadowoleniem wprowadzenie możliwości składania dwóch nowych rodzajów skarg konstytucyjnych do Trybunału Konstytucyjnego oraz rozumie, że system demokratyczny opiera się na praworządności i do prawidłowego funkcjonowania niekonieczne wymaga istnienia trybunału konstytucyjnego; przywołuje jednak opinię Komisji Weneckiej nr CDL-AD (2011)016, która stwierdza, że w krajach, które zdecydowały się na powołanie trybunałów konstytucyjnych, trybunały te powinny posiadać uprawnienia do dokonywania oceny zgodności wszystkich przepisów z prawami człowieka gwarantowanymi w konstytucji; dlatego uważa, że ograniczenie kompetencji konstytucyjnych w zakresie przepisów dotyczących budżetu centralnego i podatków osłabia gwarancje instytucjonalne i proceduralne służące ochronie niektórych praw konstytucyjnych oraz umożliwiające kontrolę uprawnień parlamentu i rządu w zakresie budżetu; |
16. |
przypomina, że zgodnie z decyzją Trybunału Konstytucyjnego nr 45/2012 „konstytucyjna zgodność z prawem nie generuje wyłącznie wymogów proceduralnych, formalnych czy zgodności z prawem publicznym, lecz również wymogi merytoryczne […]. W miarę potrzeby Trybunał Konstytucyjny może nawet poddać ocenie wolną egzekucję i konstytucjonalizację znaczących wymogów, gwarancji i wartości praworządnego państwa demokratycznego”; |
17. |
uważa, że w świetle wynikających z woli politycznej systematycznych poprawek do ustawy zasadniczej Trybunał Konstytucyjny nie może już pełnić roli nadrzędnego organu ochrony konstytucyjnej, szczególnie ze względu na to, że czwarta poprawka do ustawy zasadniczej wyraźnie zabrania Trybunałowi badania, czy poprawki do konstytucji są sprzeczne z innymi wymogami i zasadami konstytucyjnymi; |
18. |
uwzględniając prawo demokratycznie wybranego parlamentu do uchwalenia ustawy zgodnej z prawami podstawowymi, z poszanowaniem mniejszości politycznych, oraz w demokratycznej i przejrzystej procedurze, a także ciążący na sądach powszechnych i trybunale konstytucyjnym obowiązek zagwarantowania zgodności ustaw z konstytucją, podkreśla znaczenie zasady podziału władz i należycie funkcjonującego systemu kontroli i równowagi; jest zaniepokojony taką zmianą uprawnień w sprawach konstytucyjnych na korzyść parlamentu kosztem Trybunału Konstytucyjnego, która poważnie narusza zasadę podziału władzy oraz zaburza prawidłowo funkcjonujący system mechanizmów gwarantujących zachowanie równowagi politycznej, stanowiących kluczowe wyznaczniki praworządności; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje wspólne oświadczenie prezesów węgierskiego i rumuńskiego Trybunału Konstytucyjnego, Pétera Paczolaya i Augustina Zegreana, złożone w dniu 16 maja 2013 r. w Eger, w którym podkreślili szczególną odpowiedzialność trybunałów konstytucyjnych w krajach, gdzie rządy sprawowane są przez większość 2/3; |
19. |
jest również wyjątkowo zaniepokojony tymi przepisami czwartej poprawki, które uchylają 20 lat prawodawstwa konstytucyjnego i obejmują cały system podstawowych zasad i wymogów konstytucyjnych, w tym wszelkie potencjalne orzecznictwo mające związek ze stosowaniem prawa UE oraz europejskich regulacji dotyczących ochrony praw człowieka; zauważa, że Trybunał wykorzystywał już swoje poprzednie postanowienia jako źródło interpretacji; jest jednak zaniepokojony, że pozostałe sądy mogą nie być w stanie oprzeć swoich rozstrzygnięć na poprzednim orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego; |
20. |
wyraża również obawy co do zgodności z prawem UE przepisu czwartej poprawki, który uprawnia rząd węgierski do nakładania na obywateli specjalnego podatku celem wykonania wyroków Trybunału Sprawiedliwości UE pociągających za sobą zobowiązania płatnicze, w sytuacji gdy rząd nie jest w stanie ich wypełnić ze środków dostępnych w budżecie oraz gdy dług publiczny przekracza 50 % produktu krajowego brutto; odnotowuje toczące się rozmowy pomiędzy rządem Węgier a Komisją Europejską w tej sprawie; |
21. |
krytycznie odnosi się do przyspieszonego procesu uchwalania ważnych ustaw, który ogranicza prawo partii opozycyjnych do aktywnego uczestniczenia w procesie legislacyjnym, a tym samym ich możliwość nadzorowania działań większości parlamentarnej i rządu, co w konsekwencji negatywnie wpływa na system mechanizmów gwarantujących zachowanie równowagi politycznej; |
22. |
wyraża zaniepokojenie niektórymi przepisami ustawy LXXII z 2013 r. o ustanowieniu nowych przepisów i regulacji dotyczących nadzoru nad bezpieczeństwem narodowym, ponieważ mogą one mieć negatywny wpływ na rozdział władz, niezawisłość sądownictwa, poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego oraz prawo do skutecznego środka odwoławczego; |
23. |
przypomina, że art. 16 TFUE i art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej gwarantują niezależność organów ochrony danych; |
24. |
podkreśla, że ochrona przed usunięciem ze stanowiska w trakcie trwania kadencji stanowi kluczowy element wymogu niezależności krajowych organów ochrony danych zgodnie z prawem UE; |
25. |
zauważa, że Komisja wszczęła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przez Węgry w zakresie legalności zakończenia kadencji byłego komisarza ds. ochrony danych w związku z odpowiednim stopniem niezależności tego organu, którego sprawa jest obecnie przedmiotem postępowania przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości; |
26. |
ubolewa, że powyższe zmiany instytucjonalne doprowadziły do wyraźnego osłabienia systemów mechanizmów gwarantujących zachowanie równowagi politycznej wymaganych zgodnie z zasadami praworządności i demokratycznego podziału władzy; |
Niezawisłość wymiaru sprawiedliwości
27. |
przypomina, że art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przewiduje niezawisłość wymiaru sprawiedliwości, która stanowi jeden z zasadniczych wymogów demokratycznej zasady podziału władzy zgodnie z art. 2 TUE; |
28. |
przypomina, że Trybunał Konstytucyjny w powyższym orzeczeniu nr 33/2012 uznał niezawisłość wymiaru sprawiedliwości i sędziów za osiągnięcie historycznej konstytucji Węgier, stwierdzając, że „zasada niezawisłości wymiaru sprawiedliwości wraz ze wszystkimi jej elementami stanowi ponad wszelką wątpliwość osiągnięcie. Dlatego Trybunał Konstytucyjny uznaje, że niezawisłość wymiaru sprawiedliwości, a także wynikająca z niej zasada nieusuwalności stanowi nie tylko normatywną zasadę ustawy zasadniczej, ale też osiągnięcie historycznej konstytucji. W związku z tym uznaje się ją za obowiązującą wszystkich zasadę interpretacji, w oparciu o przepisy ustawy zasadniczej, którą należy stosować również w przypadku analizowania innych potencjalnych treści ustawy zasadniczej” (11); |
29. |
podkreśla, że skuteczna ochrona niezawisłości sądownictwa stanowi podstawę demokracji europejskiej i jest warunkiem wzajemnego zaufania władz sądowniczych poszczególnych państw członkowskich, a w konsekwencji sprawnej współpracy transgranicznej we wspólnej przestrzeni sprawiedliwości w oparciu o zasadę wzajemnego uznawania przewidzianą w art. 81 TFUE (sprawy cywilne) i art. 82 TFUE (sprawy karne); |
30. |
ubolewa, że wiele z zastosowanych środków – a także niektóre trwające obecnie reformy – nie zapewnia wystarczającej ochrony konstytucyjnej niezawisłości wymiaru sprawiedliwości i niezawisłości węgierskiego Trybunału Konstytucyjnego; |
31. |
uważa, że przedwczesne zakończenie kadencji prezesa Sądu Najwyższego narusza gwarancję bezpieczeństwa kadencji, która jest podstawowym składnikiem niezawisłości wymiaru sprawiedliwości; |
32. |
z zadowoleniem przyjmuje wyżej wspomnianą decyzję Trybunału Konstytucyjnego nr 33/2012, w której obowiązkowe zakończenie pracy sędziów w wieku 62 lat zostało uznane za niezgodne z konstytucją oraz wyżej wspomnianą decyzję Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 6 listopada 2012 r., zgodnie z którą radykalne obniżenie wieku emerytalnego węgierskich sędziów stanowi nieuzasadnioną dyskryminację ze względu na wiek, a zatem naruszenie dyrektywy Rady 2000/78/WE; |
33. |
z zadowoleniem przyjmuje zmiany ustawy nr CLXI z 2011 r. o organizacji i administracji sądów na Węgrzech oraz ustawy nr CLXII z 2011 r. o statusie prawnym i wynagrodzeniach sędziów na Węgrzech, przyjęte przez parlament węgierski dnia 2 lipca 2012 r., które wyjaśniają wiele zastrzeżeń zawartych w rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lutego 2012 r. oraz w opinii Komisji Weneckiej; |
34. |
ubolewa jednak, że nie zastosowano wszystkich zaleceń Komisji Weneckiej, zwłaszcza zaleceń dotyczących ograniczenia swobody decyzyjnej przewodniczącego Krajowego Biura Sądownictwa w kontekście przenoszenia spraw sądowych, co może naruszać prawo do rzetelnego procesu, prowadzonego przez właściwego sędziego; zauważa, że rząd węgierski zgłosił zamiar dokonania przeglądu systemu przekazywania spraw; sądzi, że w tej kwestii należy wdrożyć zalecenia Komisji Weneckiej; |
35. |
z zadowoleniem przyjmuje przyjęcie ustawy nr XX z 2013 r. w sprawie zmian legislacyjnych związanych z górną granicą wieku stosowaną w niektórych stosunkach prawnych w sądownictwie, zgodnie z którą sędziowie mają przechodzić na emeryturę w wieku 65 lat, po zakończeniu dziesięcioletniego okresu przejściowego, a sędziowie zwolnieni niezgodnie z prawem zostaną przywróceni na swoje stanowiska; |
36. |
wyraża jednak ubolewanie, że ustawa nr XX z 2013 r. przewiduje przywrócenie prezesów sądów na ich pierwotne stanowiska wyższego szczebla pod warunkiem, że są one wolne, co oznacza, że tylko niektórzy zwolnieni niezgodnie z prawem sędziowie zostaną przywróceni na te same stanowiska, które zajmowali przed zwolnieniem, i z tym samym zakresem obowiązków; |
37. |
z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji przedstawiony przez wiceprzewodniczącą Viviane Reding w sprawie wprowadzenia stałej tablicy wyników dotyczącej wymiaru sprawiedliwości we wszystkich 27 państwach członkowskich UE, co pokazuje, że kwestia ochrony niezawisłości wymiaru sprawiedliwości jest przedmiotem zainteresowania całej UE; podkreśla, że w niektórych państwach członkowskich kwestie te mogą budzić poważne obawy; wzywa do poszerzenia tablicy wyników dotyczącej wymiaru sprawiedliwości, tak by objęła ona również sądownictwo karne, prawa podstawowe, praworządność i demokrację, zgodnie ze zgłoszonymi już postulatami; |
38. |
uznaje profesjonalizm i poświęcenie węgierskiego środowiska sądowniczego oraz jego zaangażowanie w egzekwowanie praworządności oraz przypomina, że od początku trwania procesu demokratycznego na Węgrzech Trybunał Konstytucyjny uznawano w Europie i na całym świecie za wyjątkowy organ konstytucyjny; |
Reforma wyborcza
39. |
przypomina, że zmiana granic okręgów wyborczych, przyjęcie ustawy o wyborach posłów do parlamentu Węgier i wyborczego prawa procesowego znacznie zmieniło ramy prawne i instytucjonalne dla następnych wyborów przewidzianych na 2014 r.; wyraża w związku z tym ubolewanie, że przepisy te zostały przyjęte jednostronnie przez partie rządzące, bez szerokiej konsultacji z opozycją; |
40. |
obawia się, że w obecnej sytuacji politycznej obowiązujące przepisy procedury nominacji członków Krajowej Komisji Wyborczej nie gwarantują odpowiednio zrównoważonej reprezentacji i niezależności tej komisji; |
41. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w dniu 20 stycznia 2012 r. władze węgierskie zasięgnęły opinii Komisji Weneckiej w sprawie ustawy o wyborach posłów do parlamentu Węgier; uważa jednak, że dla oceny zasadniczo zmienionego krajobrazu wyborczego konieczna jest kompleksowa analiza; |
42. |
przyjmuje z zadowoleniem, że ustawa nr XXXVI z 2013 r. o procedurze wyborczej na Węgrzech, konkretnie w art. 42, przewiduje dostarczanie na prośbę osoby niepełnosprawnej wezwań napisanych alfabetem Braille'a, odpowiednich informacji w formatach łatwych do odczytania, kart do głosowania napisanych alfabetem Braille'a oraz pełną dostępność lokali wyborczych, w tym zwracanie szczególnej uwagi na potrzeby osób na wózkach; dodatkowo na podstawie art. 50 wyżej wspomnianej ustawy niepełnosprawni wyborcy mogą poprosić o zarejestrowanie w innym, łatwiej dostępnym lokalu wyborczym w swoim okręgu, gdzie mogą oddać głos – zgodnie z obowiązkiem z art. 81 dotyczącym stworzenia przynajmniej jednego w pełni dostępnego dla osób niepełnosprawnych lokalu wyborczego w każdym okręgu wyborczym; |
Pluralizm mediów
43. |
wyraża uznanie dla starań władz węgierskich, które doprowadziły do zmian legislacyjnych w celu rozwiązania szeregu stwierdzonych problemów, a tym samym poprawy ustawodawstwa dotyczącego mediów oraz jego dostosowania do norm Unii Europejskiej i Rady Europy; |
44. |
z zadowoleniem przyjmuje dalszy konstruktywny dialog z podmiotami międzynarodowymi oraz podkreśla, że współpraca między Radą Europy a rządem węgierskim przyniosła wymierne rezultaty, co zostało odzwierciedlone w ustawie nr XXXIII z 2013 r., w postaci rozwiązania niektórych problemów, na których występowanie zwrócono uwagę w ocenie prawnej ustawodawstwa dotyczącego mediów, zwłaszcza w odniesieniu do procedur mianowania i wyboru prezesa Urzędu ds. Mediów oraz Rady ds. Mediów; przypomina jednak, że wciąż utrzymują się wątpliwości dotyczące niezależności urzędu ds. mediów; |
45. |
wyraża zaniepokojenie skutkami czwartej poprawki, która zakazuje reklamy politycznej w mediach komercyjnych, ze względu na fakt, że choć deklarowanym celem tego przepisu jest zmniejszenie kosztów kampanii politycznej i zapewnienie równych szans partiom, zagraża on równowadze podawanych w mediach informacji; przyjmuje do wiadomości, że rząd węgierski konsultuje się z Komisją Europejską sprawie przepisów dotyczących reklamy politycznej; zauważa, że w innych krajach europejskich także istnieją ograniczenia w tym zakresie; odnotowuje opinię Komisji Weneckiej w sprawie czwartej poprawki do węgierskiej ustawy zasadniczej (nr CDL-AD(2013) 012), w której stwierdzono, że „ograniczenia reklamy politycznej należy rozpatrywać na tle przepisów prawa konkretnego państwa członkowskiego” oraz że „całkowity zakaz reklamy politycznej w mediach komercyjnych, z których korzysta się na Węgrzech powszechniej niż z mediów publicznych, pozbawi opozycję istotnej szansy skutecznego wyrażania swoich poglądów, a przez to zrównoważyć dominującą pozycję rządu w doniesieniach medialnych”; |
46. |
ponownie wzywa władze węgierskie do podjęcia działań w celu aktywnego dokonywania lub zlecania dokonywania regularnych ocen wpływu ustawodawstwa na środowisko medialne (obniżenie jakości dziennikarstwa, przypadki autocenzury, ograniczenie wolności wydawniczej oraz stopniowe pogarszanie się warunków i bezpieczeństwa pracy dziennikarzy); |
47. |
ubolewa, że ustanowienie państwowej Węgierskiej Agencji Informacyjnej (MTI) w charakterze jedynego dostawcy informacji dla nadawców publicznych, podczas gdy od wszystkich głównych nadawców prywatnych oczekuje się, że będą oni mieli swój własny serwis informacyjny, oznacza, że agencja ta jest na rynku monopolistą, jako że większość publikowanych przez nią informacji jest powszechnie udostępniana; przypomina zalecenie Rady Europy dotyczące usunięcia obowiązku korzystania przez nadawców publicznych z usług krajowej agencji informacyjnej, ponieważ stanowi on nieuzasadnione i niesprawiedliwe ograniczenie w zakresie pluralizmu dostawców informacji; |
48. |
zauważa, że krajowy organ ochrony konkurencji musi dokonywać regularnej oceny środowiska i rynku mediów, w której zwraca uwagę na potencjalne zagrożenia dla ich pluralizmu; |
49. |
zaznacza, że działań na rzecz regulacji dostępu mediów do rynku poprzez stosowanie procedur przyznawania licencji i wydawania zezwoleń na nadawanie, przepisów dotyczących ochrony państwa, bezpieczeństwa narodowego lub wojskowego, porządku publicznego oraz moralności publicznej nie należy nadużywać do celów objęcia mediów polityczną lub stronniczą kontrolą lub nałożenia na nie cenzury oraz podkreśla, że w tym zakresie konieczne jest zapewnienie właściwej równowagi; |
50. |
wyraża zaniepokojenie faktem, że radiofonia i telewizja publiczna podlegają kontroli niezwykle scentralizowanego systemu instytucjonalnego, który podejmuje rzeczywiste decyzje operacyjne, nie podlegając przy tym kontroli społecznej; podkreśla, że stronniczość i brak przejrzystości praktyk przetargowych oraz stronniczość przekazywanych przez radiofonię i telewizję publiczną informacji, które docierają do szerokiego grona odbiorców, zakłócają rynek mediów; podkreśla, że zgodnie z protokołem nr 29 załączonym do traktatu lizbońskiego (o systemie publicznego nadawania w państwach członkowskich), system publicznego nadawania w państwach członkowskich jest bezpośrednio związany z potrzebami demokratycznymi, społecznymi i kulturowymi każdego społeczeństwa oraz z koniecznością zachowania pluralizmu w mediach; |
51. |
przypomina, że przepisy dotyczące treści informacji powinny być przejrzyste oraz umożliwiać obywatelom i koncernom medialnym określanie przypadków, w których może dojść do naruszenia przez nie prawa, i poznanie skutków prawnych ewentualnego naruszenia; zauważa z zaniepokojeniem, że mimo istnienia tak szczegółowych przepisów dotyczących treści informacji, węgierski urząd ds. mediów nie zastosował sankcji wobec niedawnych publicznych przejawów negatywnego stosunku do Romów, oraz wzywa do zrównoważonego stosowania prawa; |
Prawa osób należących do mniejszości
52. |
zauważa, że parlament węgierski uchwalił ustawodawstwo w obszarach prawa karnego i cywilnego, którego celem jest zwalczanie przypadków nawoływania do rasizmu i nienawiści; uważa, że środki legislacyjne stanowią istotny pierwszy krok do osiągnięcia celu, jakim jest stworzenie w całej Europie społeczeństwa tolerancyjnego i wolnego od dyskryminacji, ponieważ konkretne środki mogą być oparte tylko na stabilnym ustawodawstwie; zaznacza jednak, że należy aktywnie wdrażać prawodawstwo; |
53. |
podkreśla, że władze wszystkich państw członkowskich mają obowiązek pozytywny podejmowania działań mających na celu niedopuszczenie do naruszenia praw osób należących do mniejszości i nie mogą przyjmować neutralnego stanowiska w obliczu ich łamania oraz powinny podjąć odpowiednie działania prawne, edukacyjne i polityczne; w związku z powyższym z zadowoleniem przyjmuje uchwaloną w 2011 r. nowelizację kodeksu karnego, zapobiegającą kampaniom skrajnych grup, mającym na celu zastraszenie społeczności Romów, przewidującą karę pozbawienia wolności do trzech lat za „prowokacyjne zachowanie aspołeczne”, które wywołuje strach u członków mniejszości narodowej, etnicznej, rasowej lub religijnej; dostrzega rolę rządu węgierskiego w uruchomieniu europejskich ram krajowych strategii integracji Romów podczas węgierskiej Prezydencji w UE w 2011 r.; |
54. |
z niepokojem zauważa powtarzające się zmiany porządku prawnego, ograniczające prawa lesbijek, gejów, osób biseksualnych i transpłciowych (LGBT), na przykład poprzez dążenie do wykluczenia par tej samej płci i ich dzieci, ale także innych, zróżnicowanych struktur rodzinnych, z definicji „rodziny” w ustawie zasadniczej; podkreśla, że jest to działanie sprzeczne z niedawnym orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i wzmacnia atmosferę nietolerancji wobec osób LGBT; |
55. |
z zadowoleniem przyjmuje zamieszczenie w węgierskiej konstytucji na mocy czwartej poprawki przepisów, w których stwierdzono, że „Węgry dążą do zapewnienia każdemu godnych warunków mieszkaniowych i dostępu do usług publicznych” oraz że „państwo i samorządy lokalne przyczyniają się do tworzenia godnych warunków mieszkaniowych, dążąc do zapewnienia zakwaterowania osobom bezdomnym”; wyraża jednak zaniepokojenie, że na mocy ustawy parlamentu lub lokalnego rozporządzenia można uznać za niezgodne z prawem przebywanie w miejscu publicznym, którego określona część służy za stałe miejsce zamieszkania, w celu zapewnienia porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego i wartości kulturalnych”, co może prowadzić do obejmowania bezdomności przepisami karnymi; przypomina, że węgierski Trybunał Konstytucyjny orzekł, że podobne środki przewidziane w ustawie o drobnych wykroczeniach są niezgodne z konstytucją i uwłaczają godności ludzkiej; |
Wolność wyznania i religii i uznawanie kościołów
56. |
z niepokojem zauważa, że zmiany wprowadzone w ustawie zasadniczej w ramach czwartej poprawki przyznają parlamentowi prawo do uznawania statusu kościoła w odniesieniu do niektórych organizacji prowadzących działalność religijną w drodze ustaw kardynalnych oraz bez konstytucyjnego obowiązku uzasadnienia decyzji nieuznającej takiego statusu, co może wywierać negatywny wpływ na realizację przez państwo obowiązku neutralności i bezstronności w stosunku do różnych religii i przekonań; |
Wniosek
57. |
ponownie potwierdza, że przywiązuje najwyższą wagę do poszanowania zasady równości wszystkich państw członkowskich oraz odmawia stosowania podwójnych standardów w traktowaniu państw członkowskich; podkreśla, że podobne okoliczności lub ramy i przepisy prawne należy oceniać w taki sam sposób; jest zdania, że samego faktu zmiany i uchwalania ustaw nie można uznać za niezgodny za wartościami zawartymi w traktatach; wzywa Komisję Europejską do ustalania przypadków niezgodności z prawem UE oraz przekazywania ich wszystkich Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości w celu wydania orzeczenia; |
58. |
stwierdza – z powodów wyszczególnionych powyżej – że systemowa i ogólna tendencja do wielokrotnego wprowadzania zmian do ram konstytucyjnych i prawnych w bardzo krótkich terminach oraz treść takich zmian stoją w sprzeczności z wartościami, o których mowa w art. 2 TUE, art. 3 ust. 1 TUE oraz art. 6 TUE, oraz są niezgodne z zasadami, o których mowa w art. 4 ust. 3 TUE; jest zdania, że – o ile tendencja ta nie zostanie natychmiast i w sposób wyczerpujący skorygowana – spowoduje ona powstanie wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia wartości, o których mowa w art. 2 TUE; |
III— zalecenia
Preambuła
59. |
potwierdza, że jego obecna rezolucja nie dotyczy wyłącznie Węgier, ale nierozerwalnie dotyczy Unii Europejskiej jako całości oraz jej demokratycznej odbudowy i rozwoju po upadku systemów totalitarnych, który nastąpił w XX w.; dotyczy ona europejskiej rodziny, jej wspólnych wartości i standardów, włączenia społecznego oraz zdolności do zaangażowania się w dialog; dotyczy ona potrzeby wykonania traktatów, do których przystąpiły na zasadzie dobrowolności wszystkie państwa członkowskie; dotyczy ona pomocy wzajemnej i wzajemnego zaufania, jakie musi przejawiać Unia, jej obywatele i państwa członkowskie, jeżeli wspomniane traktaty mają stanowić podstawy prawne prawdziwej, sprawiedliwej i otwartej Europy, szanującej prawa podstawowe, a nie tylko być słowami zapisanymi na papierze; |
60. |
podziela założenia Unii, która nie jest jedynie „unią krajów demokratycznych”, ale także „unią demokracji”, opartą na społeczeństwach pluralistycznych, w których panuje poszanowanie praw człowieka i praworządność; |
61. |
potwierdza, że o ile w czasach kryzysu gospodarczego i społecznego można ulec pokusie zlekceważenia zasad konstytucyjnych, wiarygodność i solidność instytucji konstytucyjnych odgrywają zasadniczą rolę w procesie wspierania instrumentów polityki gospodarczej, budżetowej i społecznej oraz w spójności społecznej; |
Apel do wszystkich państw członkowskich
62. |
wzywa państwa członkowskie do natychmiastowego wypełnienia swoich zobowiązań wynikających z Traktatu w zakresie poszanowania, gwarantowania, ochrony i wspierania wspólnych wartości Unii, co jest niezbędnym warunkiem poszanowania demokracji, a więc istoty obywatelstwa Unii Europejskiej oraz budowania kultury wzajemnego zaufania, umożliwiającej skuteczną współpracę transgraniczną, oraz realnej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości w Unii; |
63. |
uważa, że obrona wartości europejskich określonych w Traktatach, Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, której sygnatariuszami są wszystkie państwa członkowskie, i do której Unia Europejska ma wkrótce przystąpić, stanowi moralny i prawny obowiązek wszystkich państw członkowskich, jak również instytucji Unii Europejskiej; |
64. |
wzywa parlamenty krajowe do wzmocnienia ich roli w zakresie kontroli przestrzegania wartości podstawowych oraz zgłaszania wszelkich przypadków zaistnienia ryzyka osłabienia tych wartości, które to przypadki mogą wystąpić w obrębie granic Unii Europejskiej, w celu utrzymania wiarygodności Unii w oczach państw trzecich, opartej na poważnym podejściu Unii i jej państw członkowskich do wartości wybranych przez nie jako podstawowe; |
65. |
oczekuje, że wszystkie państwa członkowskie podejmą niezbędne działania, w szczególności w ramach Rady Unii Europejskiej, w celu przyczynienia się do lojalnego wspierania wartości Unii Europejskiej oraz współpracy z Parlamentem i Komisją w zakresie kontroli ich przestrzegania, w szczególności w ramach „Posiedzenia trójstronnego ds. przestrzegania art. 2”, o którym jest mowa w ust. 85; |
Apel do Rady Europejskiej
66. |
przypomina Radzie Europejskiej o jej obowiązkach w zakresie przestrzeni wolności, swobody, bezpieczeństwa i sprawiedliwości; |
67. |
stwierdza z rozczarowaniem, że Rada Europejska jest jedyną instytucją polityczną Unii Europejskiej, która nie zabrała głosu w sprawie sytuacji panującej na Węgrzech, podczas gdy Komisja, Parlament, Rada Europy, OBWE, a nawet administracja Stanów Zjednoczonych wyraziły zaniepokojenie tą sytuacją; |
68. |
uważa, że Rada Europejska nie może pozostawać bierna w sytuacji, gdy jedno z państw członkowskich narusza prawa podstawowe lub wprowadza zmiany, które mogą wywrzeć negatywny wpływ na praworządność w tym kraju, a tym samym na praworządność w Unii Europejskiej jako całości, w szczególności w przypadku, gdy może być zagrożone wzajemne zaufanie do systemu prawnego i współpracy sądowej, ponieważ wpływa to negatywnie na samą Unię; |
69. |
zwraca się do przewodniczącego Rady Europejskiej o poinformowanie Parlamentu o jego ocenie sytuacji; |
Zalecenia dla Komisji
70. |
wzywa Komisję jako strażnika Traktatów i nadzorcę stosowania prawa UE pod kontrolą Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej:
|
71. |
przypomina Komisji, że Karta praw podstawowych Unii Europejskiej oraz przystąpienie Unii do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, które ma wkrótce nastąpić, wprowadzają nowy układ prawa Unii Europejskiej, gwarantując prawom człowieka centralne miejsce, w stopniu nigdy wcześniej niespotykanym, co nakłada na Komisję – strażnika Traktatów – zwiększony zakres obowiązków w tej dziedzinie; |
Zalecenia dla władz węgierskich
72. |
wzywa władze węgierskie, by jak najszybciej wdrożyły wszelkie środki, które Komisja Europejska jako strażniczka traktatów uważa za konieczne do pełnej zgodności z prawem unijnym, w pełni zastosowały się do orzeczeń węgierskiego Trybunału Konstytucyjnego oraz jak najszybciej wdrożyły poniższe zalecenia, zgodnie z zaleceniami Komisji Weneckiej, Rady Europy i innych instytucji międzynarodowych służących ochronie praworządności i praw podstawowych, w celu pełnego poszanowania praworządności oraz jej głównych wymogów dotyczących porządku konstytucyjnego, systemu mechanizmów gwarantujących zachowanie niezawisłości wymiaru sprawiedliwości, jak również silnych gwarancji praw podstawowych, w tym wolności słowa, mediów, religii i wyznania, ochrony mniejszości, walki z dyskryminacją oraz prawa własności; |
W odniesieniu do ustawy zasadniczej:
— |
do pełnego przywrócenia nadrzędnego charakteru ustawy zasadniczej poprzez usunięcie z niej tych przepisów, które zostały wcześniej uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z konstytucją; |
— |
do zmniejszenia okresowego wykorzystanie ustaw kardynalnych, w celu odstąpienia od regulowania takich obszarów, jak rodzina, sprawy społeczne, podatkowe i budżetowe do ustawodawstwa zwykłego i większości; |
— |
do wdrożenia zaleceń Komisji Weneckiej, a w szczególności do dokonania przeglądu wykazu obszarów polityki, które wymagają kwalifikowanej większości głosów, zgodnie z zaleceniami Komisji Weneckiej i w celu zapewnienia w przyszłości możliwości przeprowadzenia konstruktywnych wyborów; |
— |
do zapewnienia żywego systemu parlamentarnego, w ramach którego szanuje się także siły opozycyjne, przeznaczając rozsądną ilość czasu na autentyczną debatę między większością a opozycją oraz umożliwiając uczestnictwo ogółu społeczeństwa w procedurze ustawodawczej; |
— |
do zapewnienia jak najszerszego udziału wszystkich partii parlamentarnych w procesie konstytucyjnym, mimo iż koalicja rządząca samodzielnie posiada odpowiednią specjalną większość; |
W odniesieniu do systemu mechanizmów gwarantujących zachowanie równowagi politycznej
— |
do pełnego przywrócenia prerogatyw Trybunału Konstytucyjnego jako najwyższego organu ochrony konstytucyjnej, a tym samym pierwszeństwa ustawy zasadniczej, poprzez usunięcie z jej treści ograniczeń dotyczących uprawnień Trybunału Konstytucyjnego do dokonywania oceny konstytucyjności wszelkich zmian w ustawie zasadniczej, jak również odwołanie zniesienia orzecznictwa konstytucyjnego funkcjonującego na Węgrzech przez ostatnie dwie dekady; do przywrócenia prawa Trybunału Konstytucyjnego do dokonywania przeglądu wszystkich aktów prawnych bez wyjątku w celu zrównoważenia działań organów parlamentarnych i wykonawczych oraz zagwarantowania pełnej kontroli sądowej; taka kontrola sądowa i konstytucyjna może być sprawowana na różne sposoby w różnych państwach członkowskich, w zależności od konkretnych uwarunkowań historii konstytucyjnej danego kraju, jednak po ustanowieniu trybunał konstytucyjny – jak trybunał węgierski, który po upadku komunizmu szybko wypracował sobie reputację wśród sądów najwyższych w Europie – nie powinien podlegać środkom, które zmierzają do ograniczenia jego właściwości i w ten sposób podważenia praworządności; |
— |
do przywrócenia możliwości powołania się w systemie sądownictwa na orzecznictwo orzecznictwa wydane przed wejściem w życie ustawy zasadniczej, w szczególności w obszarze praw podstawowych (12); |
— |
do dążenia do konsensusu przy wyborze członków Trybunału Konstytucyjnego ze znaczącym zaangażowaniem opozycji i zapewnienia, że członkowie sądu nie podlegają politycznym naciskom; |
— |
do przywrócenia prerogatyw parlamentu w dziedzinie budżetowej, a tym samym zagwarantowania pełnej legitymacji demokratycznej decyzji budżetowych poprzez zaprzestanie ograniczania uprawnień parlamentarnych przez nieskładającą się z posłów do parlamentu Radę ds. Budżetu; |
— |
do współpracy z instytucjami europejskimi w celu dopilnowania, by przepisy nowej ustawy o bezpieczeństwie narodowym były zgodne z podstawowymi zasadami rozdziału władz, niezawisłości sądownictwa, poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz prawa do skutecznego środka odwoławczego; |
— |
do przedstawienia wyjaśnień co do sposobu, w jaki władze węgierskie zamierzają rozwiązać problem przedwczesnego wygasania kadencji urzędników wyższego szczebla, w celu zagwarantowania niezależności instytucjonalnej organu ds. ochrony danych; |
W odniesieniu do niezawisłości wymiaru sprawiedliwości:
— |
do pełnego zagwarantowania niezawisłości wymiaru sprawiedliwości poprzez zapewnienie uwzględnienia w treści ustawy zasadniczej zasad nieusuwalności i gwarantowanego okresu kadencji sędziów, zasad dotyczących struktury i składu organów zarządczych wymiaru sprawiedliwości, jak również środków ochrony niezawisłości Trybunału Konstytucyjnego; |
— |
do szybkiego i prawidłowego wdrożenia wspomnianych powyżej orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 6 listopada 2012 r. oraz węgierskiego Trybunału Konstytucyjnego poprzez umożliwienie odwołanym sędziom, zgodnie z ich wolą, powrotu na uprzednio zajmowane przez nich stanowiska, w tym także sędziom przewodniczącym, których pierwotne stanowiska nie są już wolne; |
— |
do ustanowienia obiektywnych kryteriów wyboru lub zlecenia Krajowej Radzie Sądownictwa ustalenia takich kryteriów w celu zagwarantowania zgodności reguł dotyczących przekazywania spraw z prawem do sprawiedliwego procesu, prowadzonego przez właściwego sędziego; |
— |
do realizacji pozostałych zaleceń określonych w treści opinii Komisji Weneckiej nr CDL-AD(2012)020 w sprawie ustaw kardynalnych o sądownictwie, które znowelizowano po przyjęciu opinii CDL-AD(2012)001; |
W odniesieniu do reformy wyborczej
— |
do zwrócenia się do Komisji Weneckiej, OBWE i ODIHR w celu przeprowadzenia wspólnej analizy kompleksowo zmienionych prawnych i instytucjonalnych ram wyborów i zwrócenia się do ODIHR o misję oceny potrzeb i długoterminową i krótkoterminową obserwację wyborów; |
— |
do zagwarantowania zrównoważonej reprezentacji w Krajowej Komisji Wyborczej; |
W odniesieniu do mediów i pluralizmu:
— |
do realizacji zobowiązania do dalszych rozmów na szczeblu eksperckim dotyczących działań na rzecz współpracy w zakresie długoterminowej wolności mediów, w oparciu o pozostałe najważniejsze zalecenia zawarte w ekspertyzie prawnej Rady Europy z 2012 r.; |
— |
do zapewnienia niezwłocznego i ścisłego zaangażowania wszystkich zainteresowanych podmiotów, w tym przedstawicieli mediów, partii opozycyjnych i społeczeństwa obywatelskiego, w proces dalszego przeglądu ustawodawstwa, które reguluje ten istotny aspekt funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego, oraz jego wprowadzania w życie; |
— |
do przestrzegania wynikającego z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, na podstawie art. 10 EKPC, obowiązku pozytywnego w zakresie ochrony wolności słowa jako jednego z warunków koniecznych do funkcjonowania demokracji; |
— |
do poszanowania, zagwarantowania, ochrony i wspierania prawa podstawowego do wolności słowa i informacji, jak również do wolności i pluralizmu mediów oraz do powstrzymania się od tworzenia lub wspierania mechanizmów, które zagrażają wolności mediów i niezależności dziennikarskiej i redakcyjnej; |
— |
do zapewnienia obowiązywania obiektywnych, wiążących prawnie procedur i mechanizmów wyboru i mianowania osób na stanowiska kierownicze w mediach publicznych, w zarządach, radach i organach regulacyjnych ds. mediów, zgodnie z zasadami niezależności, uczciwości, doświadczenia i profesjonalizmu, reprezentowania wszystkich opcji politycznych i grup społecznych oraz pewności i ciągłości prawa; |
— |
do zapewnienia gwarancji prawnych dotyczących pełnej ochrony przestrzegania zasady poufności źródeł informacji oraz do ścisłego stosowania odpowiedniego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka; |
— |
do dopilnowania, by przepisy odnoszące się do informacji politycznych w całym sektorze mediów audiowizualnych gwarantowały sprawiedliwy dostęp do różnych konkurentów politycznych, opinii i poglądów, w szczególności w związku z wyborami i referendami, umożliwiając obywatelom wyrobienie sobie własnego zdania bez podlegania niepożądanemu wpływowi jednej dominującej siły opiniotwórczej; |
W odniesieniu do poszanowania praw podstawowych, w tym praw osób należących do mniejszości
— |
do podejmowania i kontynuowania pozytywnych działań i skutecznych środków w celu zapewnienia przestrzegania podstawowych praw wszystkich osób, w tym osób należących do mniejszości i bezdomnych, oraz do zagwarantowania, by te działania zostały zrealizowane przez wszystkie właściwe instytucje publiczne; do uwzględnienia w przeglądzie definicji pojęcia „rodzina” prawodawczego trendu w Europie, który zmierza do poszerzania zakresu definicji rodziny, oraz do wzięcia pod uwagę negatywnego wpływu zawężonej definicji rodziny na prawa podstawowe tych osób, które zostaną wykluczone wskutek nowej i zawężonej definicji; |
— |
do przyjęcia innej strategii, aby ostatecznie zrealizować swoje zobowiązania wobec osób szczególnie podatnych na zagrożenia, jakimi są osoby bezdomne, jak zostało to określone w międzynarodowych Traktatach dotyczących praw człowieka, których Węgry są sygnatariuszami, takich jak Europejska Konwencja Praw Człowieka oraz Karta praw podstawowych Unii Europejskiej oraz do promowania praw podstawowych, a nie ich łamania poprzez przepisy zawarte w ustawie zasadniczej dotyczące kryminalizacji osób bezdomnych; |
— |
wzywa rząd węgierski, aby podjął wszelkie starania na rzecz wzmocnienia mechanizmu dialogu społecznego i szerokich konsultacji w celu zagwarantowania związanych z nimi praw; |
— |
wzywa rząd węgierski, aby zintensyfikował swoje działania mające na celu integrację Romów i podjął odpowiednie kroki w celu ochrony tej grupy społecznej; konieczna jest wyraźna i zdecydowana obrona przed groźbami o charakterze rasistowskim kierowanymi wobec społeczności Romów; |
W sprawie wolności wyznania i religii oraz uznawania kościołów
— |
do ustanowienia jasnych, neutralnych i bezstronnych wymogów oraz procedur instytucjonalnych dotyczących uznawania organizacji religijnych za kościoły, zapewniających przestrzeganie obowiązku państwa do zachowania neutralności i bezstronności w odniesieniu do różnych religii i przekonań, oraz do zapewnienia skutecznych środków odwoławczych w przypadku nieuznania danej organizacji lub niewydania decyzji w zgodzie z wymogami konstytucyjnymi określonymi we wspomnianej wyżej decyzji Trybunału Konstytucyjnego nr 6/2013; |
Zalecenia dla instytucji Unii Europejskiej dotyczące utworzenia nowego mechanizmu skutecznego egzekwowania art. 2 TUE
73. |
ponownie podkreśla pilną potrzebę rozwiązania tzw. „dylematu kopenhaskiego”, który polega na tym, że podejście Unii Europejskiej do przestrzegania przez kraje kandydujące wspólnych wartości i norm jest nadal bardzo surowe, podczas gdy nie dysponuje ona skutecznymi narzędziami monitorowania i sankcjonowania, możliwymi do stosowania po przystąpieniu tych krajów do UE; |
74. |
stanowczo domaga się, aby państwa członkowskie poddawano regularnej ocenie w zakresie trwałego przestrzegania wartości podstawowych Unii oraz wymogów demokracji i praworządności, unikając jakichkolwiek podwójnych standardów oraz pamiętając, że taka ocena musi opierać się na powszechnie przyjętym rozumieniu europejskich standardów konstytucyjnych i prawnych; ponadto stanowczo domaga się, aby podobne sytuacje w państwach członkowskich były monitorowane wedle tego samego wzoru, w przeciwnym razie zasada równości państw członkowskich wobec Traktatów nie będzie przestrzegana; |
75. |
wzywa do ściślejszej współpracy instytucji Unii Europejskiej z innymi organami międzynarodowymi, w szczególności z Radą Europy i Komisją Wenecką, oraz do korzystania z ich wiedzy fachowej w zakresie stania na straży zasad demokracji, praw człowieka i praworządności; |
76. |
uznaje i z zadowoleniem przyjmuje inicjatywy podjęte, analizy dokonane i zalecenia wydane przez Radę Europy, w szczególności przez jej sekretarza generalnego, Zgromadzenie Parlamentarne, Komisarza Praw Człowieka i Komisję Wenecką; |
77. |
wzywa wszystkie instytucje Unii Europejskiej do rozpoczęcia procesu wspólnej analizy oraz debaty – również zgodnie z wnioskiem złożonym przez ministrów spraw zagranicznych Niemiec, Niderlandów, Danii i Finlandii w wyżej wspomnianym piśmie do przewodniczącego Komisji – dotyczącej sposobu zapewnienia Unii narzędzi niezbędnych do wypełniania przez nią wynikających z Traktatu obowiązków w zakresie demokracji, praworządności i praw podstawowych, przy unikaniu wszelkiego ryzyka związanego ze stosowaniem wobec jej państw członkowskich podwójnych standardów; |
78. |
uważa, że przyszłe zmiany Traktatów powinny prowadzić do lepszego rozróżnienia między etapem początkowym, którego celem jest ocena wszelkiego ryzyka poważnego naruszenia wartości, o których jest mowa w art. 2 TUE, a bardziej skuteczną procedurą w ramach kolejnego etapu, wymagającą podejmowania działań w celu doprowadzenia do zaprzestania faktycznego poważnego i uporczywego naruszania tych wartości; |
79. |
biorąc pod uwagę obecny mechanizm instytucjonalny określony w art. 7 TUE, ponawia zawarte w swojej rezolucji z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie stanu praw podstawowych w Unii Europejskiej w latach 2010–2011 wezwanie do stworzenia nowego mechanizmu w celu zapewnienia przestrzegania przez wszystkie państwa członkowskie wspólnych wartości, o których mowa w art. 2 TUE oraz trwałości „kryteriów kopenhaskich”; mechanizm ten mógłby przyjąć postać „komisji kopenhaskiej” lub grupy wysokiego szczebla, „grupy mędrców” lub oceny art. 70 TFUE oraz opierać się na reformie i wzmocnieniu mandatu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz na procesie wzmocnionego dialogu między Komisją, Radą, Parlamentem Europejskim i państwami członkowskimi na temat potrzebnych do podjęcia działań; |
80. |
przypomina, że ustanowienie takiego mechanizmu może wymagać ponownej analizy mandatu Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej, który to mandat należy wzmocnić w celu uwzględnienia w jego ramach regularnej kontroli przestrzegania przez państwa członkowskie postanowień art. 2 TUE; zaleca, by taka „kopenhaska grupa wysokiego szczebla” lub jakikolwiek mechanizm tego rodzaju opierał się na istniejących mechanizmach i strukturach oraz z nimi współdziałał; przypomina, że Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej pełni rolę, dzięki której można połączyć wysoce wartościową pracę rozmaitych istniejących organów monitorujących Rady Europy oraz własne dane i analizy agencji, by przeprowadzać niezależne, porównawcze i regularne oceny zastosowywania się państw członkowskich do art. 2 TUE; |
81. |
zaleca, aby mechanizm ten:
|
82. |
zobowiązuje swoją komisję odpowiedzialną za ochronę praw obywateli, praw człowieka i praw podstawowych na terytorium Unii oraz za wskazywanie przypadków występowania wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia przez państwo członkowskie wspólnych zasad do przedłożenia Konferencji Przewodniczących oraz na posiedzeniu plenarnym szczegółowego wniosku w formie sprawozdania; |
83. |
zobowiązuje swoją komisję odpowiedzialną za ochronę na terytorium Unii praw obywatelskich, praw człowieka i praw podstawowych oraz za określenie wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia przez państwo członkowskie wspólnych zasad, jak również swoją komisję odpowiedzialną za ustalenie istnienia poważnego i trwałego naruszenia przez państwo członkowskie zasad wspólnych dla państw członkowskich, do śledzenia rozwoju sytuacji na Węgrzech; |
84. |
zamierza przed końcem 2013 r. zwołać w tej sprawie konferencję, skupiającą przedstawicieli państw członkowskich, instytucji Unii Europejskiej, Rady Europy, krajowych trybunałów konstytucyjnych i sądów najwyższych, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka; |
IV— działania następcze
85. |
wzywa władze węgierskie do przekazania Parlamentowi, Komisji, prezydencji Rady i Rady Europejskiej oraz Radzie Europy informacji na temat realizacji środków z ust. 72; |
86. |
wzywa Komisję i Radę, aby każda z nich wyznaczyła przedstawiciela, który wraz ze sprawozdawcą i kontrsprawozdawcami Parlamentu („Posiedzenie trójstronne ds. przestrzegania art. 2”) dokona oceny informacji przesłanych przez władze węgierskie, dotyczących realizacji zaleceń zawartych w ust. 72, a także śledziła przyszłe możliwe zmiany, gwarantując ich zgodność z art. 2 TUE; |
87. |
zwraca się do Konferencji Przewodniczących, by rozważyła stosowność uruchomienia mechanizmów określonych w Traktacie, w tym art. 7 ust. 1 TUE, w przypadku gdy uzyskane od władz węgierskich odpowiedzi na powyższe zalecenia nie będą zgodne z wymogami zawartymi w art. 2 TUE; |
o
o o
88. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji parlamentowi, prezydentowi i rządowi Węgier, prezesom Trybunału Konstytucyjnego i Kúrii, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich i krajów kandydujących, Agencji Praw Podstawowych, Radzie Europy i OBWE. |
(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0053.
(2) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 154.
(3) Dz.U. C 33 E z 5.2.2013, s. 17.
(4) Dz.U. C 169 E z 15.6.2012, s. 49.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0500.
(6) Ustawy te obejmują zapisy ogólne ustaw kardynalnych wymagające większości dwóch trzecich głosów, zapisy szczegółowe ustaw kardynalnych, do przyjęcia których wymagana jest zwykła większość, oraz zapisy szczegółowe ustaw wymagające większości dwóch trzecich głosów posłów obecnych na głosowaniu.
(7) Analiza prawna wystosowana do rządu Węgier dnia 28 lutego 2011 r.: http://www.osce.org/fom/75990.
Zob. również analiza i ocena z września 2010 r.: http://www.osce.org/fom/71218.
(8) Raport ekspertów Rady Europy na temat węgierskiego prawa medialnego: ustawa nr CIV z 2010 r. o wolności prasy oraz podstawowych zasadach dotyczących treści przekazów medialnych oraz ustawa nr CLXXXV z 2010 r. o usługach medialnych i środkach masowego przekazu, z dnia 11 maja 2012 r.
(9) Sprawozdanie specjalnego sprawozdawcy ONZ na temat współczesnych form rasizmu, dyskryminacji rasowej, ksenofobii i powiązanej z nią nietolerancji (A/HRC/20/33/Add. 1).
(10) Opinia Komisji Weneckiej nr 664/2012 z dnia 19 marca 2012 r. w sprawie ustawy nr CCVI z 2011 r. dotyczącej prawa do wolności sumienia i wyznania oraz statusu prawnego kościołów, związków wyznaniowych i wspólnot religijnych na Węgrzech (CDL-AD(2012)004).
(11) Punkt 80 orzeczenia.
(12) Zobacz dokument roboczy nr 5.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/78 |
P7_TA(2013)0316
Niedawne powodzie w Europie
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie powodzi w Europie (2013/2683(RSP))
(2016/C 075/10)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 191 i 196 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2012/2002 z dnia 11 listopada 2002 r. ustanawiające Fundusz Solidarności Unii Europejskiej, komunikat Komisji w sprawie przyszłości Funduszu Solidarności Unii Europejskiej (COM(2011)0613) oraz swą rezolucję z dnia 15 stycznia 2013 r. w sprawie Funduszu Solidarności Unii Europejskiej – wdrożenia i stosowania (1), |
— |
uwzględniając następujące rezolucje: z dnia 5 września 2002 r. w sprawie powodzi w Europie (2), z dnia 8 września 2005 r. w sprawie katastrof naturalnych (pożarów i powodzi) w Europie (3), z dnia 18 maja 2006 r. w sprawie klęsk żywiołowych (pożary, susze i powodzie) – aspekty związane z rolnictwem (4), aspekty związane z rozwojem regionalnym (5) i aspekty związane z ochroną środowiska naturalnego (6), z dnia 7 września 2006 r. w sprawie pożarów lasów oraz powodzi (7), z dnia 17 czerwca 2010 r. w sprawie powodzi w krajach Europy Środkowej, a w szczególności w Polsce, w Republice Czeskiej, na Słowacji, na Węgrzech, w Rumunii i we Francji (8) z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie rozległych klęsk żywiołowych w autonomicznym regionie Madery oraz w sprawie skutków nawałnicy „Xynthia” w Europie (9), |
— |
uwzględniając białą księgę Komisji zatytułowaną „Adaptacja do zmian klimatu: europejskie ramy działania” (COM(2009)0147) oraz komunikat Komisji w sprawie wspólnotowego podejścia do zapobiegania klęskom żywiołowym oraz katastrofom spowodowanym przez człowieka (COM(2009)0082), a także komunikat Komisji zatytułowany „Wzmacnianie europejskiej zdolności reagowania w przypadku klęsk i katastrof: rola ochrony ludności i pomocy humanitarnej” (COM(2010)0600), |
— |
uwzględniając dokument roboczy służb Komisji zatytułowany „Regiony 2020 – ocena przyszłych wyzwań dla regionów UE” (SEC(2008)2868), |
— |
uwzględniając art. 110 ust. 2 i ust. 4 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że w krajach Europy Środkowej miała miejsce rozległa klęska żywiołowa w postaci powodzi, która szczególnie dotknęła Austrię, Czechy, Niemcy, Węgry, Polskę, Słowację, Francję i Hiszpanię; |
B. |
mając na uwadze, że częstotliwość występowania klęsk żywiołowych i katastrof spowodowanych przez człowieka, ich dotkliwość, złożoność i rozmiary ich skutków gwałtownie wzrosły w ostatnich latach w całej Europie; |
C. |
mając na uwadze, że powodzie wyrządziły ogromne szkody w dużych i małych miastach oraz na wsiach, zniszczeniu uległa infrastruktura, przedsiębiorstwa, a także gospodarstwa rolne i obszary wiejskie, mając również na uwadze, że powodzie zniszczyły elementy dziedzictwa naturalnego i kulturowego, a także spowodowały śmierć lub obrażenia i zmusiły tysiące ludzi do opuszczenia swych domów; |
D. |
mając na uwadze, że Fundusz Solidarności Unii Europejskiej (FSUE) utworzono w celu reakcji na poważne klęski żywiołowe, aby udzielać pomocy finansowej państwom dotkniętym tymi klęskami; |
E. |
mając na uwadze, że konieczna jest zrównoważona odbudowa zniszczonych lub uszkodzonych przez klęski obszarów, aby nadrobić straty ekonomiczne, społeczne i środowiskowe; |
F. |
mając na uwadze, że należy poprawić zdolność Unii Europejskiej do zapobiegania wszelkiego rodzaju klęskom żywiołowym; należy również poprawić operacyjność poszczególnych instrumentów wspólnotowych i skoordynować je wzajemnie, tak aby uzyskać trwałą zdolność zapobiegania klęskom żywiołowym; |
G. |
mając na uwadze, że w wyniku niezrównoważonego wylesiania, intensywnego rolnictwa, dużych obiektów infrastruktury, urbanizacji i zasklepiania gleby wzdłuż koryt rzek i w dolinach, obszary górskie oraz obszary wzdłuż rzek i dolin straciły część zdolności absorpcyjnych; |
1. |
wyraża współczucie dla mieszkańców wszystkich krajów członkowskich, regionów i gmin dotkniętych klęską i solidaryzuje się z nimi; ma na uwadze jej poważne skutki gospodarcze i wyraża żal oraz składa kondolencje rodzinom ofiar; |
2. |
docenia niesłabnący wysiłek jednostek bezpieczeństwa i obrony cywilnej, ekip ratunkowych i wolontariuszy w zakresie ratowania życia i minimalizowania szkód na dotkniętych klęską obszarach; |
3. |
pochwala działania podjęte przez państwa członkowskie w celu zapewnienia pomocy obszarom dotkniętym klęską, gdyż udzielanie sobie wzajemnej pomocy w trudnych sytuacjach jest przykładem solidarności europejskiej; |
4. |
podkreśla, że degradacja gleby, będąca wynikiem działalności ludzkiej (takiej jak niewłaściwe praktyki rolnicze i leśne) lub przez nią pogłębiona narusza zdolność gleby do dalszego pełnego spełniania podstawowej funkcji zapobiegania klęskom żywiołowym; |
5. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, by zwróciły szczególną uwagę na planowanie i przegląd polityki zrównoważonego gospodarowania gruntami, zdolności absorpcyjnych ekosystemów i godnych naśladowania praktyk, a także na poprawę zdolności kontroli powodziowej i infrastruktury do osuszania; |
6. |
podkreśla, że zapobieganie powodziom – aby było skuteczne – musi odbywać się na szczeblu międzyregionalnym, dzięki transgranicznym strategiom zarządzania ryzykiem, w ten sposób powstaje ogromny potencjał koordynacyjny oraz jest możliwa wzmocniona reakcja w sytuacji nadzwyczajnej; |
7. |
uznaje, że mechanizm ochrony ludności UE pomógł państwom członkowskim współpracować ze sobą i minimalizować skutki tej katastrofy; wzywa Komisję i państwa członkowskie do dalszego uproszczenia zasad i procedur uruchamiania mechanizmu; |
8. |
podkreśla, że w ramach celu europejskiej współpracy terytorialnej państwa członkowskie i zainteresowane regiony mają możliwość priorytetowo potraktować zarządzanie ryzykiem w kolejnym okresie programowania, który jest właśnie przedmiotem negocjacji, i wzywa je do tego; |
9. |
podkreśla, że państwa członkowskie muszą wprowadzić programy przeciwpowodziowe za pomocą kompleksowych strategii prewencyjnych; podkreśla, że polityka ratownictwa, w tym zapobieganie sytuacjom nadzwyczajnym i działanie w tych sytuacjach, wymaga większego zaangażowania regionów, miast i społeczności lokalnych, które powinno się zachęcać do włączania polityki ratownictwa do swych strategii; |
10. |
wzywa Radę i Komisję, by – jak tylko otrzymają niezbędne wnioski od państw członkowskich – podjęły niezbędne kroki w kierunku szybkiego zapewnienia odpowiedniej pomocy finansowej z FSUE; podkreśla pilny charakter wypłaty pomocy finansowej poprzez FSUE krajom dotkniętym tą klęską żywiołową; |
11. |
wzywa Komisję, by sporządziła projekt nowego, uproszczonego rozporządzenia w sprawie FSUE, które między innymi umożliwi Komisji dokonywanie wypłat zaliczek zaraz po tym, jak państwa członkowskie dotknięte klęską żywiołową zwrócą się o pomoc; |
12. |
podkreśla, że inwestycje w zapobieganie powodziom w ramach odnośnych krajowych programów wymagają odpowiednich zasobów finansowych, jako że stanowią one ważne narzędzie pozwalające rządom państw członkowskich rozwijać i wdrażać strategie przeciwpowodziowe; podkreśla, że inwestycji w działania na rzecz zapobiegania klęskom żywiołowym powinno się dokonywać zgodnie z podejściem ekosystemowym; |
13. |
wyraża pogląd, że skutki katastrof negatywnie wpływają na korzystanie z funduszy UE; domaga się niezbędnej elastyczności jeżeli chodzi o przeprogramowanie w państwach członkowskich w celu wsparcia odbudowy obszarów dotkniętych powodzią i doboru najodpowiedniejszych przedsięwzięć; |
14. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom państw członkowskich oraz władzom regionalnym i lokalnym na obszarach dotkniętych klęską. |
(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0003.
(2) Dz.U. C 272 E z 13.11.2003, s. 471.
(3) Dz.U. C 193 E z 17.8.2006, s. 322.
(4) Dz.U. C 297 E z 7.12.2006, s. 363.
(5) Dz.U. C 297 E z 7.12.2006, s. 369.
(6) Dz.U. C 297 E z 7.12.2006, s. 375.
(7) Dz.U. C 305 E z 14.12.2006, s. 240.
(8) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 128.
(9) Dz.U. C 349 E z 22.12.2010, s. 88.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/80 |
P7_TA(2013)0317
Reforma struktury unijnego sektora bankowego
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie reformy struktury unijnego sektora bankowego (2013/2021(INI))
(2016/C 075/11)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 120 Regulaminu, |
— |
uwzględniając dyrektywę 2010/76/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 listopada 2010 r. zmieniającą dyrektywy 2006/48/WE i 2006/49/WE w zakresie wymogów kapitałowych dotyczących portfela handlowego i resekurytyzacji oraz przeglądu nadzorczego polityki wynagrodzeń, |
— |
uwzględniając sprawozdanie grupy ekspertów wysokiego szczebla (HLEG) w sprawie reformy struktury unijnego sektora bankowego z dnia 2 października 2012 r. (1), |
— |
uwzględniając wnioski ze spotkań G-20, które odbyły się w Londynie w 2009 r., w Cannes w 2011 r. oraz w Moskwie w 2013 r., |
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/111/WE z dnia 16 września 2009 r. zmieniającą dyrektywy 2006/48/WE, 2006/49/WE i 2007/64/WE w odniesieniu do banków powiązanych z centralnymi instytucjami, niektórych pozycji funduszy własnych, dużych ekspozycji, uzgodnień w zakresie nadzoru oraz zarządzania w sytuacji kryzysowej, a także odpowiednio wniosek z dnia 20 lipca 2011 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi (COM(2011)0453) oraz wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (COM(2011)0452), |
— |
uwzględniając wniosek z dnia 6 czerwca 2012 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywy Rady 77/91/EWG i 82/891/EWG, dyrektywy 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE i 2011/35/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (COM(2012)0280), |
— |
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z posiedzenia w dniach 13–14 grudnia 2012 r., |
— |
uwzględniając zalecenia Rady Stabilności Finansowej z października 2011 r. zatytułowane „Kluczowe właściwości skutecznych systemów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji finansowych” oraz z listopada 2010 r. zatytułowane „Intensywność i skuteczność nadzoru nad instytucjami finansowymi o znaczeniu systemowym”, |
— |
uwzględniając dokument konsultacyjny Bazylejskiego Komitetu Nadzoru Bankowego z listopada 2011 r. zatytułowany „Banki o ogólnoświatowym znaczeniu systemowym: metodyka oceny i dodatkowy wymóg w zakresie pokrywania strat”, |
— |
uwzględniając inicjatywy na szczeblu państw członkowskich oraz międzynarodowym na rzecz strukturalnej reformy sektora bankowego, w tym francuską ustawę „Loi de séparation et de régulation des activités bancaires” [ustawę o rozdzieleniu i uregulowaniu działalności banków], niemiecką ustawę „Trennbankengesetz” [ustawę o rozdzielonych bankach], sprawozdanie Niezależnej Komisji ds. Bankowości oraz reformy Vickersa w Wielkiej Brytanii, a także ustawę Volckera w Stanach Zjednoczonych, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) z 2012 r. zatytułowane „Dorozumiane gwarancje dla zadłużenia banków: jaki jest stan obecny?” (2) oraz sprawozdanie OECD z 2009 r. zatytułowane „Król jest nagi: potrzeba zapanowania nad działalnością banków” (3),; |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie równoległego systemu bankowego (4), |
— |
uwzględniając oświadczenie Eurogrupy z dnia 25 marca 2013 r. w sprawie kryzysu na Cyprze (5), |
— |
uwzględniając art. 48 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0231/2013), |
A. |
mając na uwadze, że włącznie z dokapitalizowaniem Northern Rock w roku 2007 od początku kryzysu między rokiem 2008 a końcem roku 2011 do sektora finansowego wpłynęła pomoc państwa w wysokości przekraczającej 1,6 biliona EUR (12,8 % PKB UE), w tym około 1080 mld EUR na gwarancje, 320 mld EUR na środki służące dokapitalizowaniu, 120 mld EUR na środki na rzecz ratowania aktywów oraz 90 mld EUR na środki wsparcia płynności (6); mając na uwadze, że Komisja nałożyła obowiązek przeprowadzenia gruntownej restrukturyzacji banków otrzymujących pomoc, w tym powstrzymania się od wykonywania niektórych czynności w celu zapewnienia ich rentowności w przyszłości bez dalszego wsparcia środkami publicznymi, a także zminimalizowania zakłócenia konkurencji spowodowanego otrzymaniem dotacji; |
B. |
mając na uwadze, że wsparcie finansowe pochodzące od państwa prowadzi do gigantycznego wzrostu długu publicznego w państwach członkowskich; |
C. |
mając na uwadze, że w ciągu pięciu lat od wybuchu światowego kryzysu gospodarczego i finansowego w 2008 r. w gospodarce UE nadal utrzymuje się recesja, a państwa członkowskie udzielają bankom dotacji i dorozumianych gwarancji, częściowo ze względu na nieodpowiednie wdrożenie ram ekonomicznych i fiskalnych; |
D. |
mając na uwadze, że w swoim sprawozdaniu z roku 2012 OECD oszacowała, że wartość dorozumianych gwarancji państwowych udzielonych bankom państw członkowskich w ramach oszczędności kosztów w roku 2012 wyniosła ok. 100 miliardów USD, przy uwzględnieniu znacznych różnic pomiędzy poszczególnymi bankami i państwami członkowskimi, przy czym największe korzyści uzyskały największe banki, w szczególności będące w trudnej sytuacji, oraz banki z siedzibą w państwach członkowskich o najwyższych ratingach kredytowych; Ponadto w sprawozdaniu tym stwierdzono, że gwarancje zostały rozszerzone na banki sklasyfikowane jako instytucje finansowe o znaczeniu systemowym przy zastosowaniu metodologii opracowanej przez Radę Stabilności Finansowej; |
E. |
mając na uwadze, że do przyczyn kryzysu finansowego należy zaliczyć niedostateczne europejskie ramy regulacyjne, w tym podejmowanie nadmiernego ryzyka, nadmierne stosowanie dźwigni finansowej, niewystarczające wymogi w odniesieniu do kapitału własnego i w zakresie pokrycia płynności, nadmierny stopień złożoności całego systemu bankowego, nadmierną wielkość sektora bankowego w niewielkich gospodarkach narodowych, brak kontroli i nadzoru, nadmierne rozprzestrzenienie się handlu instrumentami pochodnymi, błędne oceny ratingowe, nieodpowiednie systemy wypłacania nagród oraz nieodpowiednie zarządzanie ryzykiem, do czego w znaczącym stopniu przyczyniły się raczej nadmierne ekspozycje zabezpieczone nieruchomościami oraz niewystarczający nadzór niż działalność na rynku kapitałowym; |
F. |
mając na uwadze, że utrata ostrożności przewidzianej w standardach rachunkowości na skutek przyjęcia międzynarodowych standardów sprawozdawczości finansowej odgrywała i wciąż odgrywa główną rolę w umożliwianiu bankom sporządzania sprawozdań rachunkowych nie zawsze przedstawiających prawdziwy i rzetelny obraz ich działalności, w szczególności w odniesieniu do MSR 39 dotyczącego tworzenia rezerw na straty kredytowe; |
G. |
mając na uwadze, że ryzyko finansowe w Europie zostało zwiększone także przez banki komercyjne, które udzielały kredytów w sektorze nieruchomości w oparciu o krótkowzroczne i błędne systemy zarządzania ryzykiem; |
H. |
mając na uwadze, że według analizy przeprowadzonej przez grupę ekspertów wysokiego szczebla w okresie kryzysu finansowego żaden model biznesowy nie wypadł szczególnie dobrze ani szczególnie źle; |
I. |
mając na uwadze, że w sektorze finansowym często dochodziło do prywatyzowania zysków, podczas gdy ryzyko i straty były upaństwowione; mając na uwadze, że w społecznej gospodarce rynkowej ryzyko i odpowiedzialność muszą iść w parze; |
J. |
mając na uwadze, że obecna, wynikająca z kryzysu słabość europejskiego systemu bankowego potwierdza konieczność wzmocnienia konstrukcji europejskiego nadzoru finansowego i zarządzania kryzysowego, w tym przeprowadzenia reform strukturalnych w niektórych bankach, aby zaspokoić szersze potrzeby gospodarki; |
K. |
mając na uwadze, że banki nie powinny mieć przewagi nad interesem publicznym; |
L. |
mając na uwadze, że do wyjścia z największego światowego kryzysu finansowego poprzedzającego obecny kryzys przyczyniło się wprowadzenie w 1933 r. w Stanach Zjednoczonych ustawy Glass-Steagall o rozdzieleniu działalności bankowej oraz że po uchyleniu tego aktu w 1999 r. znacznie wzrosły bankowe inwestycje spekulacyjne oraz trudności finansowe; |
M. |
mając na uwadze, że wiele ważnych inicjatyw unijnych zostało podjętych w celu uniknięcia nowego kryzysu w sektorze bankowym, zwiększenia ochrony podatników i klientów detalicznych oraz stworzenia niezawodnych i zrównoważonych systemów płatności; |
N. |
mając na uwadze, że z przygotowanej przez Komisję ósmej edycji tablicy wyników dla rynków konsumenckich (opublikowanej w grudniu 2012 r.) jasno wynika, że zaufanie konsumentów do usług bankowych w UE znajduje się na najniższym poziomie w historii; |
O. |
mając na uwadze, że ostatni pakiet pomocy dla Cypru początkowo obejmował podatek od wszystkich depozytów bankowych, co doprowadziło do nadszarpnięcia zaufania do systemu gwarantowania depozytów w tym kraju; |
P. |
mając na uwadze, że z badania przeprowadzonego przez Bank Rozrachunków Międzynarodowych wynika, zbyt wielki sektor finansowy może wywierać negatywny wpływ na wzrost wydajności produkcji, kiedy wartość kredytów prywatnych jako miara wielkości sektora finansowego przekracza PKB kraju, zaś względne zatrudnienie w sektorze finansowym rośnie dynamicznie, ponieważ zaczyna on odbierać zasoby ludzkie i finansowe innym obszarom aktywności gospodarczej (7); |
Q. |
mając na uwadze, że w odniesieniu do kryzysu na Cyprze Eurogrupa potwierdziła zasadę, zgodnie z którą należy zmniejszyć wielkość sektora bankowego w stosunku do PKB państwa członkowskiego, aby rozwiązać kwestię nierówności istniejących w sektorze bankowym oraz wesprzeć stabilność finansową, z której to zasady wynika, że – w przypadku braku znaczących funduszy unijnych na restrukturyzację i uporządkowaną likwidację – zmniejszenie wielkości, stopnia złożoności oraz wzajemnych powiązań między bankami jest korzystne dla stabilności systemowej; |
R. |
mając na uwadze, że samo rozdzielenie działalności instytucji finansowych na działalność inwestycyjną i detaliczną nie rozwiązuje problemu instytucji finansowych o znaczeniu systemowym oraz kwestii związku pomiędzy funduszem na działania naprawcze i cele restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji z jednej strony, a równowagą instytucji o znaczeniu systemowym ze względu na kredyty, płatności i depozyty z drugiej strony; |
S. |
mając na uwadze, że proces transformacji zmierzający do stworzenia bardziej zrównoważonego, mniej systemowego, ale rentownego sektora bankowego wydają się przebiegać różnie w poszczególnych państwach członkowskich; |
T. |
mając na uwadze, że grupa ekspertów wysokiego szczebla uznała, iż kryzys finansowy dowiódł, że w europejskim sektorze bankowym żaden model biznesowy nie wypadł szczególnie dobrze ani szczególnie źle; mając na uwadze, że w swojej analizie grupa ekspertów wysokiego szczebla ujawniła podejmowanie nadmiernego ryzyka, nierzadko przy dokonywaniu transakcji na wysoce złożonych instrumentach lub przy pożyczkach na zakup nieruchomości bez odpowiedniej ochrony kapitału, a także nadmierne poleganie na krótkoterminowym finansowaniu oraz silne powiązania między instytucjami finansowymi stwarzające wysokie ryzyko systemowe w okresie poprzedzającym kryzys finansowy; |
U. |
mając na uwadze, że grupa ekspertów wysokiego szczebla podkreśla, że proste określenia, takie jak bankowość detaliczna czy inwestycyjna, nie oddają dokładnego modelu biznesowego banku, jego działalności ani skłonności do podejmowania ryzyka; mając na uwadze, że modele biznesowe są zróżnicowane pod względem kluczowych wskaźników, takich jak wielkość, formy działalności, model zysku, struktura kapitału i finansowania, struktura własnościowa, korporacyjna, a także zakres terytorialny, oraz że z czasem ewoluowały one w istotny sposób; |
V. |
mając na uwadze, że stało się jasne, iż ryzyko może wynikać zarówno z działalności detalicznej, jak i inwestycyjnej banku; |
W. |
mając na uwadze, że wniosek Komisji powinien zapewnić istnienie opartego na zasadach podejścia do reform strukturalnych europejskiego sektora bankowego, zgodnego z już obowiązującymi i przyszłymi przepisami UE dotyczącymi usług finansowych i uzupełniającego te przepisy; mając na uwadze, że Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) powinien odgrywać kluczową rolę w opracowywaniu odpowiednich standardów technicznych, aby zapewnić w całej Unii ich spójne stosowanie i egzekwowanie przez właściwe organy, w tym Europejski Bank Centralny (EBC); |
X. |
mając na uwadze, że wewnątrz sektorów bankowych w państwach członkowskich stabilne i korzystne dla finansowania gospodarki realnej okazały się zdecentralizowane instytucje, zorientowane na działalność lokalną i regionalną; |
Y. |
mając na uwadze, że banki powinny mieć wyższy poziom kapitału o lepszej jakości oraz dysponować lepszymi zabezpieczeniami przed utratą płynności oraz finansowaniem o dłuższym terminie; |
Z. |
mając na uwadze, że prowadzenie podziału banku po jego upadłości nie jest ani możliwe, ani pożądane, potrzebny jest skuteczny system prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, aby zapewnić władzom rzetelny zestaw narzędzi, w tym bank pomostowy, umożliwiający im podejmowanie dostatecznie wcześnie i szybko interwencji wobec banku mającego problemy finansowe lub będącego na progu upadłości, aby mógł on w dalszym ciągu pełnić swoje podstawowe funkcje finansowe i ekonomiczne, przy jednoczesnym jak największym ograniczeniu wpływu na stabilność finansową i zapewnieniem poniesienia odpowiednich strat przez akcjonariuszy i wierzycieli, którzy ponosili ryzyko inwestycji w przedmiotową instytucję, a nie przez podatników lub deponentów; mając na uwadze, że takie plany prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji nie są niezbędne w odniesieniu do innych rodzajów spółek prywatnych, w związku z czym należy zwrócić uwagę na szczególny problem związany z rynkiem usług finansowych; mając na uwadze, że gdyby rynek funkcjonował prawidłowo, instytucje finansowe zostałyby dopuszczone do upadłości bez konieczności wdrażania planu prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, co oznacza, że przyczyna problemu tkwi w strukturze instytucji finansowych i wzajemnych powiązaniach między nimi; |
AA. |
mając na uwadze, że organy nadzoru i organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji muszą posiadać niezbędne kompetencje umożliwiające im efektywne usuwanie przeszkód w przeprowadzeniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych; mając także na uwadze, że na same banki należy nałożyć obowiązek udowodnienia, że są w stanie przeprowadzić restrukturyzację i uporządkowaną likwidację; mając na uwadze, że wprowadzenie obowiązku tworzenia planów działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji stanowi jeden ze sposobów wpływania na strukturę banków, zmniejszenie stopnia złożoności instytucji, ograniczenia lub likwidacji niektórych sektorów działalności i produktów; |
AB. |
mając na uwadze, że w związku z wygaśnięciem dorozumianej gwarancji, jaką cieszą się liczne banki, jednym z najważniejszych narzędzi systemu prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji proponowanego przez Komisję jest uprawnienie władz do podejmowania wczesnej interwencji, na długo przed utratą rentowności przez bank, polegającej na zażądaniu zmiany strategii biznesowych, wielkości lub profilu ryzyka w taki sposób, aby możliwe było przeprowadzenie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji bez konieczności sięgania po nadzwyczajne wsparcie w postaci środków publicznych; |
AC. |
mając na uwadze, że nie należy już nigdy dopuścić do tego, by banki były tak duże, aby ich upadek pociągał za sobą ryzyko systemowe dla całej gospodarki, co nakłada na rządy i podatników obowiązek ich ratowania, by w ten sposób rozwiązać problem „zbyt duży, by upaść”; |
AD. |
mając na uwadze, że w żadnym z państw członkowskich banki nie mogą rozrastać się do tego stopnia, by stały się zagrożeniem systemowym dla państwa narodowego oraz by za szkody przez nie spowodowane musieli płacić podatnicy; |
AE. |
mając na uwadze, że unijny sektor bankowy nadal wykazuje wysoki poziom koncentracji: czternaście europejskich grup bankowych jest instytucjami finansowymi o globalnym znaczeniu systemowym, a piętnaście banków europejskich – właścicielami 43 % rynku (pod względem wielkości aktywów) i reprezentuje 150 % PKB UE–27, osiągając w poszczególnych państwach członkowskich jeszcze wyższe wskaźniki; mając na uwadze, że wskaźnik wielkości sektora bankowego do PKB uległ od 2000 r. potrojeniu; mając na uwadze, że wskaźnik wielkości sektora bankowego w stosunku do PKB w Luksemburgu, Irlandii, na Cyprze, na Malcie i w Wielkiej Brytanii wzrósł czterokrotnie; mając na uwadze, że w europejskim sektorze bankowym występuje olbrzymi stopień zróżnicowania pod względem wielkości i modeli biznesowych; |
AF. |
mając na uwadze, że nie istnieją żadne dowody z przeszłości, które wskazywałyby na to, że rozdzielenie mogłoby przyczynić się do uniknięcia kryzysu finansowego w przyszłości lub zmniejszyć ryzyko jego wystąpienia; |
AG. |
mając na uwadze, że obecnie państwo gwarantuje cały system finansowy i w sposób dorozumiany wspomaga go poprzez wspieranie płynności, zapewnienie systemów gwarantowania depozytów oraz programów nacjonalizacji; mając na uwadze, że państwo powinno gwarantować wyłącznie podstawowe usługi zapewniające płynne funkcjonowanie gospodarki realnej, na przykład systemy płatności oraz kredyty w rachunku bieżącym; mając na uwadze, że reforma strukturalna polega po prostu na tym, że państwo zapewnia jedynie podstawowe usługi, a usługi inne niż podstawowe są wyceniane przez rynek; |
AH. |
mając na uwadze, że rynki kapitałowe muszą być zdolne do zaspokajania potrzeb finansowych Europy w okresie znacznych ograniczeń w udzielaniu kredytów przez banki; mając na uwadze, że należy zwiększyć w Europie dostępność alternatywnych źródeł finansowania, w szczególności poprzez rozwój alternatyw dla rynku kapitałowego, aby obniżyć stopień zależności od finansowania przez banki, jak stwierdzono w zielonej księdze Komisji dotyczącej długoterminowego finansowania gospodarki europejskiej; |
AI. |
mając na uwadze, że w większości państw członkowskich finansowanie gospodarki realnej przez banki kształtuje się na o wiele wyższym poziomie niż w Wielkiej Brytanii czy Stanach Zjednoczonych; |
AJ. |
mając na uwadze, że wzmocniona konkurencja w europejskim sektorze bankowym jest wysoce pożądana; mając na uwadze, że łączna liczba przepisów ustawodawczych i wykonawczych dotyczących banków, chociaż z wielu przyczyn uzasadniona, stwarza ryzyko powstania barier w dostępie do rynku, przez co ułatwia utrwalenie dominującej pozycji obecnych grup banków; |
AK. |
mając na uwadze, że unijny sektor bankowy stoi w obliczu głębokich zmian strukturalnych wynikających ze zmieniającej się sytuacji rynkowej oraz z szeroko zakrojonych reform regulacyjnych, jak choćby realizacji pakietu Bazylea III; |
AL. |
mając na uwadze, że w sprawozdaniu Niezależnej Komisji ds. Bankowości oraz w reformach Vickersa w Wielkiej Brytanii wielokrotnie stwierdzono, że zalecenia Niezależnej Komisji ds. Bankowości kształtują strategię polityczną banków w Wielkiej Brytanii; |
1. |
przyjmuje z zadowoleniem sporządzoną przez grupę ekspertów wysokiego szczebla analizę i zalecenia dotyczące reformy sektora bankowego i uznaje je za rzetelny wkład w rozpoczęcie reformy; |
2. |
z zadowoleniem przyjmuje przeprowadzone przez Komisję dnia 16 maja 2013 r. konsultacje w sprawie reformy strukturalnej sektora bankowego w UE; |
3. |
uważa, że krajowe inicjatywy w zakresie reform strukturalnych wymagają ram unijnych, aby ochronić jednolity rynek UE i zapobiec jego fragmentacji, przy jednoczesnym poszanowaniu różnorodności krajowych modeli bankowości; |
4. |
uważa, że obecne reformy unijnego sektora bankowego (w tym dyrektywa i rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych, dyrektywa w sprawie działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, jednolity mechanizm nadzorczy, dyrektywa w sprawie systemów gwarantowania depozytów, dyrektywa i rozporządzenie w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz inicjatywy dotyczące równoległego systemu bankowego) maja kluczowe znaczenie; wyraża zadowolenie z faktu, że Komisja zamierza przedstawić wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie reformy strukturalnej sektora bankowego UE, aby uregulować kwestie związane z istnieniem banków „zbyt dużych, żeby upaść”; podkreśla również, że przepisy te muszą uzupełniać wspomniane wyżej reformy; |
5. |
nalega, by w prowadzonej przez Komisję ocenie skutków uwzględnić ocenę propozycji reform strukturalnych grupy ekspertów wysokiego szczebla, a także reform Volkera i Vickersa oraz propozycji francuskiej i niemieckiej, aby wskazać koszty tak dla finansów publicznych, jak i stabilności finansowej, związane z upadłością jednego z banków mających siedzibę w UE podczas obecnego kryzysu, jak również potencjalne koszty dla sektora bankowego UE oraz możliwy dodatni i ujemny wpływ na gospodarkę realną, a także by zawrzeć w tej ocenie informacje o charakterze obecnego unijnego modelu bankowości uniwersalnej, w tym informację dotyczącą wielkości i bilansów związanych z działalnością detaliczną i inwestycyjną odnośnych banków uniwersalnych prowadzących działalność w UE, jak również możliwych dorozumianych gwarancji udzielanych bankom przez państwa członkowskie; domaga się, by Komisja w miarę możliwości uzupełniła tę ocenę analizą ilościową, przy uwzględnieniu różnorodności krajowych systemów bankowych; |
6. |
przypomina Komisji o ostrzeżeniu udzielonym przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego i Europejski Bank Centralny, iż innowacje finansowe mogą osłabić cele reform strukturalnych, oraz nalega, by reformy strukturalne poddawano przeglądowi okresowemu (8); |
7. |
nawołuje Komisję do przedstawienia wniosku ustawodawczego dotyczącego rozporządzenia w sprawie równoległego systemu bankowego, który to wniosek uwzględni zasady stosowane przy obecnej reformie struktury sektora bankowego; |
8. |
uważa, że celem wszelkiej reformy systemu bankowego musi być zapewnienie bezpiecznego, stabilnego, skutecznego i wydajnego systemu bankowego, funkcjonującego w ramach konkurencyjnej gospodarki rynkowej oraz spełniającego potrzeby gospodarki realnej, klientów i konsumentów w ramach cyklu gospodarczego; uważa, że reforma strukturalna musi pobudzać wzrost gospodarczy poprzez wsparcie udostępniania kredytów w gospodarce, zwłaszcza MŚP i przedsiębiorstwom rozpoczynającym działalność, zapewnienie większej odporności na potencjalne kryzysy finansowe, przywrócenie wiarygodności i zaufania do banków oraz likwidację zagrożenia dla finansów publicznych oraz zmianę kultury bankowej; |
A. Zasady reformy strukturalnej
9. |
uważa, że reforma strukturalna powinna opierać się na następujących zasadach:
|
10. |
wzywa Komisję do wzięcia pod uwagę zgłoszonej przez EBC propozycji ustanowienia jasnych i możliwych do wyegzekwowania kryteriów rozdzielenia; podkreśla, że rozdzielenie to powinno ochronić jednolity rynek UE i zapobiec jego fragmentacji, przy jednoczesnym poszanowaniu różnorodności krajowych modeli bankowości (9); |
11. |
podkreśla konieczność dokonania oceny ryzyka systemowego stwarzanego zarówno przez rozdzielone działy, jak i przez całą grupę, z pełnym uwzględnieniem ekspozycji pozabilansowych; |
12. |
nawołuje Komisję i państwa członkowskie do upewnienia się, że dyrektywa w sprawie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jest w pełni stosowana; wzywa Komisję, EUNB i państwa członkowskie do zapewnienia tego, by banki posiadały jasne i wiarygodne ramy zarządzania kryzysowego, które obejmują wystarczający kapitał z przeznaczeniem na kredyty, płatności i depozyty, zobowiązania podlegające umorzeniu oraz aktywa płynne, które w przypadku upadłości umożliwią im utrzymanie dostępu deponentów do środków finansowych, ochronę podstawowych usług – w szczególności związanych z kredytami, płatnościami i depozytami – przed ryzykiem nieuporządkowanej likwidacji oraz nadanie priorytetu terminowym wypłatom dla deponentów, a także uniknięcie negatywnych skutków dla stabilności finansowej; |
13. |
wzywa Komisję, EUNB oraz właściwe organy do zapewnienia, zgodnie z ramami prawnymi dotyczącymi wymogów kapitałowych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, by między rozdzielonymi działami istniało odpowiednie rozróżnienie wymogów w zakresie kapitału, mechanizmu dźwigni oraz zobowiązań mogących podlegać umorzeniu lub konwersji, z naciskiem na wyższe wymogi kapitałowe wobec działań innych niż podstawowe związanych z wysokim ryzykiem; |
B. Ład korporacyjny
14. |
wzywa Komisję do rozważenia propozycji określonych w sprawozdaniu grupy roboczej wysokiego szczebla w zakresie ładu korporacyjnego w ramach gruntownej oceny skutków potencjalnego rozdzielenia oraz rozwiązań alternatywnych, w tym: a) mechanizmów zarządzania i kontroli; b) zarządzania ryzykiem, c) systemów zachęt; d) ujawniania ryzyka oraz e) sankcji; |
15. |
wzywa Komisję do wdrożenia propozycji i zaleceń określonych w rezolucji Parlamentu z dnia 11 maja 2011 r. w sprawie ładu korporacyjnego w instytucjach finansowych (10); |
16. |
uważa, że przyjęta w ostatnim czasie dyrektywa w sprawie nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi zawiera odpowiednie ramowe wymogi dotyczące zarządzania bankami, w tym odnoszące się do ich wykonawczych i niewykonawczych członków zarządu; |
17. |
wzywa Komisję do uczestnictwa w procesie wypracowywania porozumienia nad wnioskiem dotyczącym dyrektywy w sprawie systemów gwarantowania depozytów oraz do zwiększenia poziomu ochrony konsumentów poprzez wprowadzenie zasady uprzywilejowania roszczeń deponentów; |
18. |
wzywa Komisję do uwzględnienia postanowień stanowiących zobowiązanie, by wszyscy wykonawczy członkowie zarządu danego działu w banku ponosili odpowiedzialność jako wykonawczy członkowie zarządu tylko za ten dział; |
19. |
zwraca się do Komisji o włączenie przepisów dotyczących zwiększenia osobistej odpowiedzialności członków zarządu; proponuje w tym kontekście, by Komisja przeanalizowała możliwości zachęty do powrotu do partnerskiego modelu kierowania przedsiębiorstwem, zwłaszcza w obszarze bankowości inwestycyjnej; |
20. |
wzywa Komisję i EUNB do zapewnienia pełnego i wszechstronnego stosowania ram ustawodawczych dotyczących wymogów kapitałowych, a w szczególności przepisów dotyczących kompensacji i wynagradzania; wzywa EUNB i Komisję do przedłożenia Parlamentowi i Radzie rocznego sprawozdania dotyczącego wdrażania i wykonywania przez państwa członkowskie odpowiednich przepisów; wzywa Komisję do dalszego reformowania kultury kompensacyjnej i płacowej banków, poprzez nadanie priorytetu długoterminowym zachętom do stosowania zmiennego wynagrodzenia, przy dłuższych okresach odroczenia sięgających emerytury, a także do promowania przejrzystości przejawiającej się w udzielaniu wyjaśnień i przedstawianiu analiz dotyczących wewnętrznej rozpiętości wynagrodzeń, istotnych zmian i porównawczych odchyleń sektorowych, choć nie ograniczającej się do tych kwestii; |
21. |
wzywa Komisję, EUNB i właściwe organy do dopilnowania, by w systemach wynagradzania nadawano priorytet korzystaniu z takich instrumentów, jak obligacje podlegające umorzeniu oraz akcje, a nie wynagrodzeniu pieniężnemu, prowizjom czy aktywom opartym na wartości, zgodnie z przepisami dyrektywy w sprawie wymogów kapitałowych; |
22. |
wzywa Komisję, EUNB i właściwe organy do zapewnienia, by systemy kompensacji i wynagradzania na wszystkich szczeblach banku odzwierciedlały jego ogólne wyniki i koncentrowały się na wysokiej jakości obsługi klienta oraz długoterminowej stabilności finansowej, a nie na zyskach krótkoterminowych, zgodnie z przepisami ram ustawodawczych dotyczących wymogów kapitałowych; |
23. |
wzywa Komisję do zagwarantowania skutecznych, odstraszających i proporcjonalnych systemów sankcji wobec osób fizycznych i prawnych, a także ujawniania wysokości sankcji i informacji o osobach naruszających prawo; |
24. |
domaga się, by Komisja przedstawiła właściwym organom przepisy, a także jednolity mechanizm nadzorczy – tam, gdzie ma on zastosowanie – aby zapewnić zgodność z zasadami reformy strukturalnej; |
25. |
zwraca się do Komisji o zaproponowanie, by właściwym organom nadzoru, w tym jednolitemu mechanizmowi nadzorczemu, przyznano odpowiednie zasoby i uprawnienia; |
26. |
wzywa Komisję do zbadania czy standardy rachunkowości stosowane przez instytucje finansowe umożliwiają prawdziwe i rzetelne przedstawienie kondycji finansowej banków; podkreśla, że sprawozdania finansowe stanowią dla inwestorów główne źródło informacji pozwalające na stwierdzenie, czy dane przedsiębiorstwo jest zdolne do kontynuowania działalności; zauważa, że biegli rewidenci mogą zatwierdzić sprawozdanie finansowe tylko wówczas gdy jest ono prawdziwe, rzetelne i niezależne od standardów finansowych stosowanych przez jednostki sporządzające sprawozdanie; jest przekonany, że w przypadku gdy biegli rewidenci będą mieli wątpliwości co do tego, czy dane przedsiębiorstwo jest zdolne do kontynuowania działalności, powinni oni odmówić zatwierdzenia sprawozdania finansowego, nawet jeżeli zostało sporządzone zgodnie ze standardami rachunkowości; zaznacza, że powinno to jednak stanowić siłę napędową lepszego zarządzania danym przedsiębiorstwem; wskazuje, że Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej nie zawsze odzwierciedlają w sposób prawdziwy i rzetelny stan ksiąg rachunkowych, co potwierdzają liczne przypadki upadłości banków, których sprawozdania finansowe zostały zatwierdzone przez biegłych rewidentów; |
C. Wzmocnienie uczciwej i trwałej konkurencji
27. |
podkreśla, że skuteczna, uczciwa i zrównoważona konkurencja jest niezbędna dla utrzymania dobrze funkcjonującego i wydajnego sektora bankowego, pozwalającego finansować gospodarkę realną poprzez zapewnienie powszechnego dostępu do usług bankowych i zmniejszanie ich kosztów; podkreśla w tym kontekście, że zasady nadzoru, wraz z innymi przepisami, powinny uwzględniać profil ryzyka, zasięg regionalny i model biznesowy konkretnych instytucji; |
28. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do współpracy na rzecz promowania większej dywersyfikacji unijnego sektora bankowego poprzez wspieranie i ułatwianie bankowości lepiej zorientowanej na klienta, na przykład za pomocą modeli spółdzielni, towarzystw budowlanych, mechanizmów pożyczek wzajemnych, finansowania społecznościowego oraz banków oszczędnościowych, przy zagwarantowaniu przejrzystego ujawnienia różnych poziomów ryzyka, na które narażony jest konsument; |
29. |
zwraca uwagę, że dla zwiększenia konkurencyjności i stabilności europejskiego systemu bankowego kluczowe jest skuteczne rozwiązanie kwestii podmiotów o znaczeniu systemowym (np. banki „zbyt duże, żeby upaść”), których problemy doprowadziły do eskalacji negatywnych skutków kryzysu finansowego, a należy tego dokonać poprzez racjonalizację rozmiarów działalności grup bankowych oraz zmniejszanie wzajemnych zależności w ramach grupy; |
30. |
wzywa Komisję do zidentyfikowania sposobów umożliwiających rozpowszechnianie i promowanie w ramach inicjatyw ustawodawczych idei „bankowości relacyjnej” i „bankowości opartej na wiedzy”; ich celem byłoby uniknięcie podejścia tzw. „odhaczania” oraz skupienie się na promowaniu szkoleń zawodowych i etycznych wśród podmiotów pośredniczących i udzielających kredytów przedsiębiorstwom; |
31. |
wzywa państwa członkowskie, Komisję i właściwe organy do uznania za wyraźny cel wspierania i zapewnienia skutecznej konkurencji oraz dążenia do większej różnorodności i ukierunkowania działań na potrzeby klienta w sektorze bankowym UE; |
32. |
zwraca się do Komisji o przedstawienie środków umożliwiających przenoszenie konta bankowego oraz promujących dostępne witryny internetowe umożliwiające konsumentom porównywanie zarówno cen oferowanych przez banki, jak i ich siły finansowej, zwiększając tym samym poziom zdyscyplinowania dzięki świadomemu przenoszeniu się konsumentów między bankami, a także oraz środków pomagających zwiększyć wybór oferowany klientom w sektorze bankowym poprzez ograniczenie barier wejścia i wyjścia oraz stosowanie proporcjonalnych przepisów wobec nowych podmiotów wchodzących na rynek; |
33. |
wzywa Komisję do zaproponowania niezbędnej reformy strukturalnej, nakreślonej w niniejszym sprawozdaniu, która – utrzymując integralność rynku wewnętrznego – zapewniłaby jednocześnie poszanowanie różnorodności krajowych systemów bankowych oraz zagwarantowałaby silną rolę EUNB w zapewnieniu prawidłowego jej stosowania na obszarze całej Unii; |
o
o o
34. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji. |
(1) http://ec.europa.eu/internal_market/bank/docs/high-level_expert_group/report_en.pdf
(2) http://www.oecd.org/finance/financial-markets/Implicit-Guarantees-for-bank-debt.pdf
(3) http://www.oecd.org/daf/fin/financial-markets/44357464.pdf
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0427.
(5) http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cms_data/docs/pressdata/en/ecofin/136487.pdf
(6) COM(2012)0778
(7) Reassessing the impact of finance on growth” [„Ponowna ocena wpływu sektora finansowego na wzrost”], Stephen G. Cecchetti i Enisse Kharroubi, Departament Walutowy i Gospodarczy Banku Rozrachunków Międzynarodowych, lipiec 2012: http://www.bis.org/publ/work381.pdf
(8) http://www.eba.europa.eu/cebs/media/Publications/Other%20Publications/Opinions/EBA-BS-2012-219--opinion-on-HLG-Liikanen-report---2-.pdf oraz http://www.ecb.int/pub/pdf/other/120128_eurosystem_contributionen.pdf
(9) http://www.ecb.int/pub/pdf/other/120128_eurosystem_contributionen.pdf
(10) Dz.U. C 377 E z 7.12.2012, s. 7.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/88 |
P7_TA(2013)0318
Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – zwalczanie nadużyć finansowych
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie Sprawozdania rocznego za rok 2011 dotyczącego ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej – Zwalczanie nadużyć finansowych (2012/2285(INI))
(2016/C 075/12)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając swoje rezolucje w sprawie wcześniejszych sprawozdań rocznych Komisji i Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowane „Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Zwalczanie nadużyć finansowych Sprawozdanie roczne – 2011 r.” (COM(2012)0408) wraz z załącznikami (SWD(2012)0227 final, SWD(2012)0228, SWD(2012)0229 oraz SWD(2012)0230) (1), |
— |
uwzględniając sprawozdanie OLAF-u – sprawozdanie roczne za 2011 r. (2), |
— |
uwzględniając sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami instytucji (3), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, Komitetu Regionów i Trybunału Obrachunkowego dotyczący strategii Komisji w zakresie zwalczania nadużyć finansowych (COM(2011)0376), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwalczania nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego (COM(2012)0363), |
— |
uwzględniając wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego programu Herkules III na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej (COM(2011)0914), |
— |
uwzględniając art. 325 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (4), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 10 maja 2012 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej – Zwalczanie nadużyć finansowych – Sprawozdanie roczne za 2010 r. (2), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 września 2011 r. w sprawie wysiłków UE w walce z korupcją (3), swoje oświadczenie pisemne z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie działań Unii na rzecz walki z korupcją (4) oraz komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zatytułowany „Zwalczanie korupcji w UE” (COM(2011)0308), |
— |
uwzględniając roczne sprawozdanie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych za rok 2012 oraz sprawozdanie Komitetu Nadzoru OLAF za ten sam rok, |
— |
uwzględniając art. 48 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej i opinie Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (A7-0197/2013), |
A. |
mając na uwadze, że UE i państwa członkowskie ponoszą wspólnie odpowiedzialność za ochronę interesów finansowych Unii i zwalczanie nadużyć finansowych, oraz mając na uwadze, że ścisła współpraca między Komisją a państwami członkowskimi ma podstawowe znaczenie; |
B. |
mając na uwadze, że państwa członkowskie ponoszą główną odpowiedzialność za wykonanie około 80 % budżetu Unii oraz za gromadzenie zasobów własnych, m.in. w formie podatku VAT i ceł; |
C. |
mając na uwadze, że Komisja podjęła ostatnio szereg istotnych inicjatyw dotyczących środków na rzecz zwalczania nadużyć finansowych; |
Uwagi ogólne
1. |
podkreśla, że zwalczanie nadużyć finansowych i wszelkich innych bezprawnych czynów na szkodę interesów finansowych Unii należy do obowiązku Komisji i państw członkowskich wynikającego z Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
2. |
przypomina, że zapewnienie ochrony tych interesów finansowych jest równie istotne zarówno w odniesieniu do gromadzenia zasobów UE, jak i wydatków; |
3. |
z zadowoleniem przyjmuje sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowane „Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Zwalczanie nadużyć finansowych – Sprawozdanie roczne za 2011 r. („sprawozdanie roczne Komisji”); jednakże ubolewa, że sprawozdanie to zawiera jedynie informacje przekazane przez państwa członkowskie; wskazuje, że państwa członkowskie wykorzystują różne definicje podobnych rodzajów przestępstw oraz nie zbierają podobnych i szczegółowych danych statystycznych w oparciu o wspólne kryteria, przez co trudno jest zebrać rzetelne i porównywalne statystyki na szczeblu UE; dlatego też ubolewa, że nie można dokonać ogólnej oceny faktycznej skali nieprawidłowości i nadużyć finansowych w poszczególnych państwach członkowskich ani zidentyfikować i zdyscyplinować państw członkowskich o największym poziomie nieprawidłowości i nadużyć finansowych, do czego Parlament wielokrotnie wzywał; apeluje w związku z tym o ustanowienie we wszystkich państwach członkowskich standardowych kryteriów oceny nieprawidłowości i nadużyć finansowych oraz o powiązanie ich z odpowiednimi sankcjami dla państw winnych naruszeń; |
4. |
podkreśla, że nadużycie finansowe jest przykładem niezgodnego z prawem, dobrowolnego działania i stanowi przestępstwo, a nieprawidłowość oznacza nieprzestrzeganie danej zasady, oraz ubolewa nad tym, że w sprawozdaniu Komisji nie omówiono szczegółowo kwestii nadużyć finansowych, a poświęcono bardzo dużo uwagi nieprawidłowościom; podkreśla, że art. 325 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) odnosi się do nadużyć, a nie do nieprawidłowości, i wzywa do dokonywania rozróżnienia między nadużyciem finansowym a błędami czy nieprawidłowościami; |
5. |
zauważa, że – jak wynika ze sprawozdania rocznego Komisji – w 2011 r. zgłoszono jako nadużycia 1 230 nieprawidłowości, a ich finansowe skutki spadły o 37 % w porównaniu z rokiem 2010 i wyniosły 404 mln EUR; potwierdza, że polityka spójności i rolnictwo nadal są dwoma podstawowymi obszarami, w których występuje najwyższy poziom nadużyć finansowych, o szacowanych skutkach finansowych w wysokości, odpowiednio, 204 mln EUR i 77 mln EUR; zastanawia się jednak, czy powyższy spadek odzwierciedla aktualny stan rzeczy w odniesieniu do nadużyć finansowych, czy raczej wskazuje, że systemy nadzoru i kontroli w państwach członkowskich są nieskuteczne; |
6. |
wzywa Komisję do ścisłego monitorowania skuteczności systemów nadzoru i kontroli stosowanych w państwach członkowskich oraz do zapewnienia, że informacje dotyczące poziomu nieprawidłowości w poszczególnych państwach członkowskich odzwierciedlają prawdziwy obraz sytuacji; |
7. |
zwraca uwagę, że sytuacja, gdy państwa członkowskie nie przekazują informacji w określonym terminie lub przekazywane przez nie informacje są nieścisłe, powtarza się od wielu lat; podkreśla, że niemożliwe jest porównywanie tych informacji ani obiektywna ocena skali nadużyć finansowych w poszczególnych państwach członkowskich Unii Europejskiej; podkreśla, że Parlament Europejski, Komisja i OLAF nie mogą właściwie wypełniać swoich zadań związanych z oceną sytuacji i skladaniem wniosków, i powtarza, że sytuacja taka nie może być tolerowana; wzywa Komisję do przyjęcia pełnej odpowiedzialności za zwrot do budżetu UE nienależnie wypłaconych kwot; zachęca Komisję do wprowadzenia jednolitych zasad sprawozdawczości we wszystkich państwach członkowskich i do zapewnienia pozyskiwania porównywalnych, rzetelnych i właściwych informacji; |
8. |
podkreśla, że Unia Europejska powinna nasilić starania o ustalenie bardziej rygorystycznych zasad funkcjonowania e-administracji, co stworzyłoby warunki dla większej przejrzystości finansów publicznych; zwraca uwagę, że transakcje elektroniczne – w odróżnieniu od transakcji gotówkowych – są rejestrowane, co utrudnia nadużycia finansowe i ułatwia wykrywanie przypadków potencjalnych nadużyć; zachęca państwa członkowskie do obniżenia progów ustalonych dla obowiązkowych płatności bezgotówkowych; |
9. |
wzywa Komisję do rozważenia związku pomiędzy przekazywaniem przez państwo członkowskie danych o nadużyciach finansowanych a brakiem zharmonizowanego prawa karnego, które zawierałoby wspólną definicję oszukańczych praktyk i przestępstw w dziedzinie objętej ochroną interesów finansowych Unii; podkreśla, że systemy prawa karnego państw członkowskich zharmonizowano jedynie w ograniczonym stopniu; |
10. |
podkreśla, że opublikowano 233 raporty dochodzeniowe na temat spraw dotyczących nadużyć finansowych związanych z nieprawidłowym użyciem środków unijnych w okresie 5 lat w 27 państwach członkowskich, przy czym Zjednoczone Królestwo, Słowacja, Niemcy, Bułgaria, Hiszpania, Rumunia i Estonia były najbardziej aktywne w przekazywaniu raportów (5); jest zdania, że główną rolę w ujawnianiu nadużyć finansowych negatywnie wpływających na interesy finansowe Unii odegrało dziennikarstwo śledcze i że stanowi ono wartościowe źródło informacji, które powinno być brane pod uwagę przez OLAF i organy ścigania lub inne właściwe organy państw członkowskich; |
11. |
przypomina, że w swojej rezolucji z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot – Zwalczanie nadużyć finansowych – Sprawozdanie roczne za 2009 r. (6) Parlament wzywał do wprowadzenia obowiązkowych krajowych deklaracji w sprawie zarządzania, należycie sprawdzonych przez krajowe izby kontroli i ujednoliconych przez Trybunał Obrachunkowy; ubolewa nad tym, że nie podjęto żadnych dalszych kroków w tym kierunku; |
12. |
uważa za niezwykle ważne, aby oszukańcze praktyki prowadziły do odpowiednich działań następczych na poziomie UE; jest zdumiony, że dyrektor generalny OLAF-u wprowadził do priorytetów polityki dochodzeniowej na lata 2012 i 2013 zróżnicowane progi prawdopodobnych skutków finansowych dla poszczególnych sektorów, przez co przypadki o prawdopodobnych skutkach finansowych niższych niż ten próg są traktowane jako drugorzędne i prawdopodobnie w ogóle nie będą podlegały dochodzeniom; zwraca uwagę, że wspomniany próg w sektorze celnym wynosi 1 000 000 EUR, w przypadku środków SAPARD – 100 000 EUR, funduszy rolniczych – 250 000 EUR, funduszy strukturalnych – 500 000 EUR, EFRR – 1 000 000 EUR, a dla wydatków scentralizowanych i pomocy dla państw trzecich – 50 000 EUR, zaś w sektorze personelu UE 10 000 EUR; jest zdania, że taki stan rzeczy jest nie do zaakceptowania; domaga się, aby dyrektor generalny zmienił obecne praktyki i natychmiast porzucił metodę stosowania progów do decydowania o priorytecie rozpatrywanych spraw; |
13. |
wnioskuje, aby korupcja wpływająca na interesy finansowe Unii Europejskiej była traktowana jako nadużycie finansowe w zakresie stosowania art. 325 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz aby została włączona do raportu rocznego Komisji zatytułowanego „Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Zwalczanie nadużyć finansowych”; |
14. |
wskazuje, że procent osób skazanych w sprawach dotyczących przestępstw przeciwko budżetowi Unii znacząco różni się pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej i stanowi od 14 % do 80 %; podkreśla, że stopień zharmonizowania systemów prawa karnego w państawch członkowskich jest nadal ograniczony, a współpraca sądowa musi mieć odpowiednie wsparcie; domaga się ambitnych przepisów europejskich oraz lepszej współpracy wszystkich państw członkowskich i koordynacji ich działań w celu zapewnienia, że na oszustów nałożone zostaną poważne sankcje, oraz w celu zniechęcania do oszukańczych praktyk; |
15. |
przyznaje, że sumy, które należy odzyskać w związku z nieprawidłowościami wykrytymi w 2011 r. osiągnęły 321 mln EUR, z czego państwa członkowskie odzyskały już 166 mln EUR; zauważa w tym kontekście, że stopa odzysku tradycyjnych zasobów własnych (TOR) poprawiła się w 2011 r. do poziomu 52 %, w porównaniu z 46 % w 2010 r.; |
16. |
bierze pod uwagę sprawozdanie roczne OLAF-u z 2011 r. i zawarty w nim przegląd sytuacji w zakresie postępowań sądowych w sprawach wszczętych w latach 2006-2011, zgodnie z którym ponad połowa spraw oczekuje na orzeczenie sądowe (7); jest zdania, że należy poświęcić wyjątkowo dużo uwagi sprawom związanym z nadużyciami finansowymi dotyczącymi ceł, t.j. obszarowi o jednym z najwyższych wskaźników korupcji systemowej w Europie; |
17. |
zauważa z niepokojem, że w związku z obecnym kryzysem gospodarczym Komisja nie bierze pod uwagę zwiększenia środków unijnych przeznaczonych na organy egzekwowania prawa w państwach członkowskich z myślą o lepszej ochronie interesów finansowych UE w kontekście nowej kompleksowej strategii UE; uważa, że strategia ta powinna zapewnić spójną i kompleksową reakcję mającą na celu ograniczenie przemytu oraz zwiększenie uzyskiwanych dochodów, a tym samym zapewnić zwrócenie się takiej inwestycji w przyszłości; |
Dochody – środki własne
18. |
przypomina, że właściwe pobieranie podatku VAT i ceł wywiera bezpośredni wpływ zarówno na gospodarki państw członkowskich, jak i na budżet UE, oraz podkreśla, że poprawa systemów poboru dochodów oraz zapewnienie, że wszystkie transakcje będą formalnie zaksięgowane i usunięte z szarej strefy, powinny mieć priorytetowe znaczenie dla wszystkich państw członkowskich; |
19. |
w tym kontekście podkreśla, że uchylanie się od opodatkowania i unikanie go stanowią główne zagrożenie dla finansów publicznych UE; podkreśla, że corocznie w wyniku oszustw podatkowych i unikania opodatkowania UE traci około 1 bln EUR środków publicznych, co stanowi około 2000 EUR na obywatela UE w skali roku; wskazuje, że obecnie w Europie średnia kwota strat podatkowych przekracza całkowitą sumę, którą państwa członkowskie przeznaczają na opiekę zdrowotną, i że wynosi ona więcej niż czterokrotność kwoty przeznaczanej w UE na edukację; |
20. |
podkreśla, że dzięki mechanizmowi polegającemu na zbilansowaniu budżetu UE z przychodami opartymi na dochodzie narodowym brutto (DNB) stratę każdego euro na skutek nadużyć finansowych związanych z cłami i podatkiem VAT muszą pokrywać obywatele UE; za niedopuszczalny uznaje fakt, że podmioty gospodarcze zaangażowane w działania mające charakter nadużyć są w rzeczywistości subsydiowane przez podatników europejskich; podkreśla, że walka z uchylaniem się od opodatkowania powinna mieć priorytetowe znaczenie zarówno dla Komisji, jak i dla państw członkowskich; wzywa państwa członkowskie do uproszczenia i poprawy przejrzystości ich systemów podatkowych, ponieważ skomplikowane i nieprzejrzyste systemy podatkowe zbyt często sprzyjają oszustwom podatkowym; |
21. |
wzywa Komisję do zacieśnienia współpracy z państwami członkowskimi w celu gromadzenia rzetelnych informacji dotyczących ubytku ceł i podatku VAT w poszczególnych krajach oraz do regularnego sporządzania sprawozdań dla Parlamentu w tym zakresie; |
22. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że 98 % TOR jest odzyskiwanych bez szczególnych problemów, lecz zwraca uwagę na niejednolite wyniki państw członkowskich w odzyskiwaniu pozostałych 2 % (8); |
Cła
23. |
podkreśla, że w zakresie TOR przychody z ceł są ważnym źródłem przychodu rządów państw członkowskich, które zatrzymują 25 % tego przychodu z przeznaczeniem na pokrycie kosztów poboru ceł; ponownie podkreśla, że skuteczne zapobieganie nieprawidłowościom i nadużyciom finansowym w tym obszarze sprzyja ochronie interesów finansowych Unii oraz wywiera istotny wpływ na rynek wewnętrzny, eliminując niesprawiedliwą przewagę podmiotów gospodarczych unikających ceł nad podmiotami wywiązującymi się ze swoich zobowiązań w tym zakresie; podkreśla, że sedno problemu tkwi w przywozach niezgłoszonych lub pominiętych w ramach dozoru celnego; |
24. |
jest głęboko zaniepokojony wnioskiem Trybunału Obrachunkowego, który stwierdził istotne niedociągnięcia w dziedzinie krajowego dozoru celnego (9); |
25. |
podkreśla, że unia celna jest obszarem wyłącznych kompetencji UE, a zatem na Komisji ciąży obowiązek opracowania wszelkich środków niezbędnych do zapewnienia, że organy celne państw członkowskich będą działały w sposób jednolity, jak również monitorowania ich wykonania; |
26. |
proponuje zbadanie możliwości utworzenia organu europejskich funkcjonariuszy celnych wyspecjalizowanych w walce z nadużyciami finansowymi, który wspierałby pracę krajowych służb celnych; |
27. |
przypomina, że 70 % procedur celnych w UE jest uproszczonych; jest głęboko zaniepokojony ustaleniami Trybunału Obrachunkowego zawartymi w jego specjalnym sprawozdaniu nr 1/2010, które wykazało istotne niedociągnięcia w tym obszarze polegające na niskiej jakości kontrolach lub ich niedostatecznym udokumentowaniu, niewielkim wykorzystaniu technik automatycznego przetwarzania danych, nadmiernym korzystaniu z praktyk uproszczonych oraz niskiej jakości kontrolach ex post; |
28. |
podkreśla, że nowoczesne rozwiązania IT oraz bezpośredni dostęp do danych mają istotne znaczenie dla efektywnego funkcjonowania unii celnej; uznaje dotychczasowe rozwiązania za niezadowalające; jest głęboko zaniepokojony w szczególności tym, że według pierwszego sprawozdania z działalności Eurofisc (10) za rok 2011 opublikowanego w maju 2012 r. w większości państw członkowskich organy podatkowe nie mają bezpośredniego dostępu do informacji celnych i z tego względu zautomatyzowana kontrola krzyżowa z informacjami podatkowymi nie jest możliwa; |
29. |
ubolewa nad faktem, że Komisja i państwa członkowskie nie były w stanie zapewnić terminowego wprowadzenia w życie zmodernizowanego kodeksu celnego; podkreśla, że szacowane korzyści finansowe utracone w wyniku opóźnienia we wprowadzaniu nowego kodeksu celnego wynoszą ok. 2,5 mld EUR w postaci rocznych oszczędności operacyjnych w kosztach przestrzegania przepisów przy pełnym działaniu mechanizmu oraz aż 50 mld EUR na rozszerzonym międzynarodowym rynku handlowym (11); wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny kosztów odroczenia pełnego stosowania zmodernizowanego kodeksu celnego, ujmującej ilościowo skutki budżetowe takiego odroczenia; |
30. |
podkreśla konieczność bardziej intensywnego zwalczania nadużyć finansowych związanych z cłami i z zadowoleniem przyjmuje utworzenie systemu informacji o nadużyciach w tranzycie (ATIS), czyli centralnego repozytorium przezanczonego do informowania wszystkich odpowiednich organów o przemieszczaniu się towarów w tranzycie na terytorium UE; |
31. |
uwzględniając pomyślne wyniki przeprowadzonych w 2011 r. wspólnych operacji celnych UE i państw członkowskich oraz niektórych państw nienależących do UE, zachęca do regularnego przeprowadzania takich operacji mających na celu zwalczanie przemytu towarów wrażliwych oraz nadużyć finansowych w pewnych obszarach obarczonych wysokim ryzykiem; przypomina, że podczas przeprowadzonych w 2011 r. wspólnych operacji celnych skonfiskowano 1,2 miliona sztuk papierosów, a wykryta kwota niezapłaconych podatków i ceł wyniosła ponad 1,7 mln EUR; |
VAT
32. |
przypomina, że prawidłowe działanie procedur celnych ma bezpośrednie skutki dla obliczania podatku VAT; ubolewa nad ujawnionymi przez Trybunał Obrachunkowy niedociągnięciami w tym obszarze; w szczególności jest głęboko zaniepokojony tym, że w sprawozdaniu specjalnym nr 13/2011 Trybunał ustalił, iż samo stosowanie procedury celnej 42 (12) przyczyniło się w 2009 r. do obliczonych na zasadzie ekstrapolacji strat wynoszących 2 200 mln EUR (13) w siedmiu kontrolowanych państwach członkowskich, co stanowi 29 % teoretycznie należnego podatku VAT od podstawy opodatkowania dla wszystkich przywozów dokonanych w ramach procedury celnej 42 w 2009 r. w tych siedmiu państwach członkowskich; |
33. |
jest głęboko zaniepokojony tym, że nadużycia finansowe związane z podatkiem VAT są szeroko rozpowszechnione; wskazuje, że od momentu wprowadzenia modelu poboru podatku VAT pozostaje on niezmieniony; podkreśla, że model ten jest przestarzały, zważywszy na liczne zmiany, jakie w międzyczasie zaszły w środowisku technologicznym i gospodarczym; podkreśla, że inicjatywy w zakresie opodatkowania bezpośredniego wymagają jednomyślnej decyzji Rady; ubolewa nad faktem, że nadal pozostają zablokowane w Radzie dwie ważne inicjatywy zmierzające do zwalczania nadużyć finansowych związanych z podatkiem VAT, t.j. wniosek dotyczący dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w odniesieniu do mechanizmu szybkiego reagowania na nadużycia związane z podatkiem VAT (COM(2012)0428) oraz wniosek dotyczący dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę 2006/112/WE w zakresie fakultatywnego i tymczasowego stosowania mechanizmu odwrotnego obciążenia w związku z dostawami niektórych towarów i usług podatnych na oszustwa (COM(2009)0511) (14); |
34. |
wskazuje, że w uchylanie się od opodatkowania wymaga połączenia transakcji biznesowych z organami podatkowymi w czasie rzeczywistym; |
35. |
jest przekonany, że eliminacja nieudokumentowanych transakcji może przyczynić się do zmniejszenia kwot niepobranego podatku VAT; |
Przemyt papierosów
36. |
stwierdza, że przemyt wysoko opodatkowanych towarów przyczynia się do utraty znaczącej ilości przychodów do budżetów UE i jej państw członkowskich oraz że szacowana bezpośrednia utrata przychodów z należności celnych tylko w wyniku przemytu papierosów wynosi ponad 10 mld EUR rocznie; |
37. |
podkreśla, że przemyt papierosów jest istotnym źródłem finansowania organizacji przestępczych o strukturze międzynarodowej, i w związku z tym podkreśla, jak ważne jest wzmocnienie zewnętrznego wymiaru przygotowanego przez Komisję Planu działania na rzecz zwalczania przemytu papierosów i alkoholu przez wschodnią granicę UE, który to plan przewiduje wspieranie zdolności w zakresie egzekwowania prawa w państwach ościennych, zapewnianie pomocy technicznej i szkoleń, zwiększanie świadomości, zacieśnianie współpracy operacyjnej, np. w ramach wspólnych operacji celnych, a także wymianę informacji wywiadowczych oraz ściślejszą współpracę międzynarodową; w szczególności podkreśla znaczenie współpracy państw członkowskich, Rosji i państw Partnerstwa Wschodniego (Armenii, Azerbejdżanu, Białorusi, Gruzji, Mołdawii i Ukrainy) we wdrażaniu ukierunkowanych działań zaproponowanych w tym planie działania; |
38. |
stwierdza, że w tym kontekście wschodnia granica stanowi szczególnie wrażliwy obszar geograficzny; popiera opublikowany przez Komisję Plan działania na rzecz zwalczania przemytu papierosów i alkoholu przez wschodnią granicę UE; |
39. |
popiera działania OLAF-u zmierzające do wdrożenia powyższego planu działania; z zadowoleniem przyjmuje w szczególności sukces operacji „Barrel” przy współpracy 24 państw członkowskich, Norwegii, Szwajcarii, Chorwacji i Turcji, a także przy czynnym udziale Dyrekcji Generalnej ds. Podatków i Unii Celnej, Europolu, Frontexu oraz Światowej Organizacji Ceł, w wyniku której to operacji przejęto 1,2 mln sztuk papierosów; |
40. |
z zadowoleniem przyjmuje Protokół w sprawie likwidacji nielegalnego handlu wyrobami tytoniowymi uchwalony w dniu 12 listopada 2012 r. podczas 5. Konferencji Stron Ramowej Konwencji WHO ds. Ograniczenia Użycia Tytoniu; |
Wydatki
41. |
przypomina, że 94 % budżetu UE jest inwestowanych w państwach członkowskich oraz że w obecnej trudnej sytuacji gospodarczej rozsądne wydatkowanie wszystkich środków ma ogromne znaczenie; uważa zatem, że zwalczanie nadużyć finansowych popełnianych na szkodę budżetu UE przy pomocy wszelkich programów finansowania w celu ułatwienia odzyskiwania utraconych środków musi mieć priorytetowe znaczenie, aby zapewnić, że środki z budżetu UE są przeznaczane na jego główne cele, takie jak tworzenie nowych miejsc pracy oraz rozwój gospodarczy; |
42. |
ubolewa, że do większości nieprawidłowości w wydawaniu środków unijnych dochodzi na poziomie krajowym; |
43. |
podkreśla, że większa przejrzystość uwzględniająca odpowiednią kontrolę jest kluczowa dla wykrywania oszustw; przypomina, że w poprzednich latach Parlament zalecał Komisji podjęcie działań, które doprowadziłyby do kompleksowej przejrzystości w zakresie beneficjentów środków unijnych; żałuje, że nie wdrożono tego środka; ponawia zatem apel do Komisji o opracowanie środków na rzecz zwiększenia przejrzystości ustaleń prawnych oraz systemu podawania informacji o wszystkich beneficjentach środków unijnych na tej samej stronie internetowej, niezależnie od podmiotu zarządzającego środkami i odpowiednio do standardowych kategorii informacji, jakie zobowiązane są przekazywać wszystkie państwa członkowskie w co najmniej jednym języku roboczym Unii; zwraca się do państw członkowskich o współpracę z Komisją i przekazywanie jej pełnych i wiarygodnych informacji dotyczących beneficjentów funduszy UE zarządzanych przez państwa członkowskie; wzywa Komisję do oceny systemu „wspólnego zarządzania” i do pilnego przedstawienia sprawozdania Parlamentowi; |
Rolnictwo
44. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Niderlandy, Polska i Finlandia poprawiły spełnianie wymogów dotyczących spójnej sprawozdawczości, oraz że ogólny wskaźnik przestrzegania dla państw UE-27 wynosi około 93 %, co oznacza wzrost w porównaniu z odnotowanym w 2010 r. wskaźnikiem wynoszącym 90 %; |
45. |
podkreśla jednak, że skoro w sektorze publicznym UE zgłoszono co najmniej 20 milionów przypadków drobnej korupcji, oczywiste jest, że zjawisko to ma także skutki uboczne w innych obszarach administracji publicznej państw członkowskich (oraz w odniesieniu do odnośnych polityków) odpowiedzialnych za zarządzanie środkami unijnymi i innymi interesami finansowymi (15); wskazuje, że liczba zgłoszonych przypadków nieprawidłowości określonych jako nadużycia finansowe w 2011 r. w rolnictwie wyniosła łącznie 139 i nie odzwierciedla stanu faktycznego; podkreśla, że Komisja zwróciła się do państw członkowskich i wyraziła zaniepokojenie, że dane sprawozdawcze o nadużyciach mogą nie być w pełni rzetelne, co przyznała sama Komisja, zwracając uwagę na niską liczbę nadużyć zgłoszonych w niektórych państwach członkowskich; nawołuje do dalszej współpracy i wymiany najlepszych praktyk w państwach członkowskich, tak by odpowiednio reagować na przypadki nadużyć i zgłaszać je Komisji; |
46. |
pozostaje zaniepokojony faktem, że Francja, Niemcy, Hiszpania i Zjednoczone Królestwo zgłosiły podejrzanie niską liczbę przypadków nadużyć finansowych, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wielkość tych państw i otrzymane kwoty wsparcia finansowego; żałuje, że sprawozdanie roczne Komisji nie zawiera definitywnej odpowiedzi na pytanie, czy niska liczba domniemanych przypadków nadużyć finansowych zgłoszonych przez Francję, Niemcy, Hiszpanię i Wielką Brytanię wynika z nieprzestrzegania zasad sprawozdawczości, czy też jest efektem skutecznego działania systemów kontrolnych wykrywających nadużycia finansowe w tych państwach członkowskich; wzywa wymienione państwa członkowskie do niezwłocznego przedstawienia szczegółowych i rzetelnych wyjaśnień dotyczących niskiej liczby zgłoszonych domniemywanych przypadków nadużyć finansowych; |
47. |
zauważa, że niską liczbę nadużyć zgłoszonych w niektórych państwach członkowskich można wyjaśnić tym, iż przypadki uznawane za nadużycia finansowe w jednym państwie członkowskim nie muszą być koniecznie uznawane za nielegalne w innym państwie członkowskim, i dlatego wzywa Komisję, aby zidentyfikowała takie okoliczności i przedstawiła odnośne wyjaśnienia, a także by ujednoliciła kryteria definiujące nadużycia finansowe oraz przekazała je wszystkim państwom członkowskim; |
48. |
wzywa Komisję do zweryfikowania systemu sprawozdawczego dotyczącego nadużyć finansowych oraz ujednolicenia procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odpowiedzi na nadużycia i podczas ich zgłaszania Komisji; uważa, że celem jest poprawa skuteczności prowadzonych postępowań dochodzeniowych, a jednocześnie doprecyzowanie praw procesowych osób, których dotyczy dane postępowanie; |
49. |
wskazuje, że w celu przeciwdziałania w przyszłości nadużyciom w wykorzystywaniu funduszy WPR należy nie tylko zastosować statystyczne podejście do tego problemu, ale także dokonać analizy mechanizmów nadużyć finansowych, zwłaszcza w poważnych przypadkach; uważa również, że państwa członkowskie powinny informować Komisję o wszelkich stwierdzonych przez siebie nieprawidłowościach oraz że nieprawidłowości zgłoszone jako nadużycia powinny stanowić przedmiot szczegółowej analizy; |
50. |
zaznacza, że zgodnie ze zmienionym art. 43 uaktualnionego rozporządzenia horyzontalnego Komisja powinna być uprawniona do zmniejszenia lub zawieszenia płatności miesięcznych lub płatności okresowych na rzecz danego państwa członkowskiego, jeżeli co najmniej jeden kluczowy element przedmiotowego krajowego systemu kontroli nie istnieje lub działa nieskutecznie ze względu na wagę lub trwałość stwierdzonych nieprawidłowości, lub też nieprawidłowe płatności nie są odzyskiwane z zachowaniem należytej staranności, oraz jeżeli:
|
51. |
wyraża zaniepokojenie, że na koniec roku budżetowego 2011 łączna pozostała kwota w ramach EFRG pozostała do odzyskania od beneficjentów wyniosła 1,2 mld EUR; |
52. |
wzywa Komisję do przyjęcia wszelkich środków niezbędnych do wprowadzenia skutecznego systemu odzyskiwania, przy uwzględnieniu zmian wynikających z przeprowadzanej obecnie reformy, a także do poinformowania Parlamentu o poczynionych postępach w przyszłorocznym sprawozdaniu na temat ochrony interesów finansowych UE; |
53. |
podkreśla, że należy przywrócić procedurę dotyczącą „drobnych przestępstw” oraz że nie ma potrzeby przeprowadzania procedury odzyskiwania na mocy art. 56 ust. 3 uaktualnionego rozporządzenia horyzontalnego, jeżeli już poniesione koszty w połączeniu z przypuszczalnymi kosztami odzysku przekraczają kwotę, która ma zostać odzyskana; nawołuje Komisję, by w celu uproszczenia procedur administracyjnych na szczeblu lokalnym uznała ten warunek za spełniony, jeżeli kwota, którą należy odzyskać od beneficjenta w ramach płatności jednolitej, nie przekracza 300 EUR; podkreśla, że zmniejszenie obciążenia administracyjnego poprzez odstąpienie od odzyskiwania małych lub bardzo małych kwot umożliwi władzom krajowym i regionalnym skuteczniejsze badanie poważniejszych nieprawidłowości i podjęcie właściwych działań przeciwko takim nieprawidłowościom; |
54. |
zwraca uwagę, że w odpowiedzi na audyty dotyczące procedur w zakresie kontroli zgodności rozliczeń przeprowadzone w dziedzinie rolnictwa Komisja dokonała korekt finansowych na całkowitą kwotę 822 mln EUR; ponadto zauważa, że łączna wartość ustalonych korekt wyniosła 1 068 mln EUR; z niepokojem zauważa, że stopa odzysku w obszarze rolnictwa i rozwoju wsi spadła w 2011 r. do poziomu 77 % w porównaniu z 85 % w 2010 r.; |
55. |
podkreśla, że należy zwrócić uwagę na sposoby optymalizacji procedur zwrotu, które nadal zabierają stosunkowo dużo czasu; |
Polityka spójności
56. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że w 2011 r. Komisja dokonała korekt finansowych w wysokości 624 mln EUR z 673 mln EUR oraz że stopa odzysku środków w obszarze polityki spójności poprawiła się i wyniosła 93 % w porównaniu z 69 % w 2010 r.; niemniej jednak podkreśla, że łączna stopa realizacji korekt finansowych wynosi jedynie 72 % oraz że pozostaje jeszcze do odzyskania 2,5 mld EUR; |
57. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do uproszczenia odpowiednich przepisów dotyczących udzielania zamówień publicznych oraz przepisów proceduralnych dotyczących zarządzania funduszami strukturalnymi; |
58. |
zauważa, że w roku 2011 niektóre duże państwa członkowskie, takie jak Francja, nie zgłosiły żadnego przypadku nadużycia finansowego w dziedzinie polityki spójności; wzywa Komisję do zbadania przyczyn oraz ustalenia, czy systemy nadzoru i kontroli w państwach członkowskich, które nie zgłaszają żadnych przypadków nadużyć, są skuteczne; |
59. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Francja zdołała zakończyć proces wdrażania systemu zarządzania nieprawidłowościami (IMS); |
Stosunki zewnętrzne, pomoc i rozszerzenie
60. |
zauważa z niepokojem, że w rozdziale 7 sprawozdania rocznego Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w sprawie wykonania budżetu za rok budżetowy 2011 („Stosunki zewnętrzne, pomoc i rozszerzenie”) Trybunał wskazał błędy w płatnościach końcowych, które nie zostały wykryte w ramach kontroli Komisji, oraz stwierdził, iż kontrole prowadzone przez Komisję nie są w pełni skuteczne; wzywa Komisję do zastosowania się do zaleceń Trybunału Obrachunkowego oraz do opinii w sprawie absolutorium z myślą o ulepszeniu mechanizmów monitorowania w celu zapewnienia skutecznego i właściwego wydatkowania funduszy; |
61. |
sugeruje, by ustalenia i zalecenia Trybunału Obrachunkowego związane z działaniami zewnętrznymi UE, a zwłaszcza z misjami UE, były uwzględniane przy dokonywaniu przeglądu tych działań pod kątem postępów w realizacji ustalonych celów lub przy rozpatrywaniu rozszerzenia mandatu odnoszącego się do tych działań, tak aby zapewnić skuteczne i właściwe wykorzystanie udostępnionych środków; odnotowuje uwagę dotyczącą pewnych słabych punktów związanych z procedurami zamówień publicznych i składania ofert w związku z działaniami Europejskiej Służby Działan Zewnętrznych (ESDZ) i wzywa ESDZ do usunięcia tych niedociągnięć w odpowiednim terminie; |
62. |
z zadowoleniem przyjmuje strategie polityczne zapobiegania nadużyciom finansowym na szczeblu UE, które obejmują ściślejszą współpracę z państwami trzecimi, np. w postaci systemu informacji o nadużyciach w tranzycie (dostępnego dla państw Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu), wzajemnej pomocy administracyjnej i powiązanych postanowień dotyczących zwalczania nadużyć finansowych obejmujących państwa trzecie, wspólnych operacji celnych zorganizowanych w 2011 r., jak Fireblade (przeprowadzona z Chorwacją, Ukrainą i Mołdawią) oraz Barrel (przeprowadzona z Chorwacją, Turcją, Norwegią i Szwajcarią); z zadowoleniem przyjmuje wyniki tych działań i ich efekty finansowe; |
63. |
mając na uwadze, że w dobie globalizacji nadużyć finansowych dokonuje się coraz częściej na skalę międzynarodową, podkreśla wagę dysponowania solidnymi ramami prawnymi oraz konieczność wyraźnych zobowiązań ze strony krajów partnerskich, a także z zadowoleniem przyjmuje włączenie przepisów dotyczących zwalczania nadużyć finansowych do nowych lub ponownie negocjowanych umów dwustronnych, w tym projektów umów z Afganistanem, Kazachstanem, Armenią, Azerbejdżanem i Gruzją oraz – w bardziej udoskonalonej wersji umowy – z Australią, a także wzywa Komisję i ESDZ do opracowania standardowej klauzuli wymagającej włączenia tych przepisów do wszystkich nowych lub ponownie negocjowanych umów dwustronnych i wielostronnych zawieranych z państwami trzecimi; |
64. |
zwraca uwagę na zmniejszenie się liczby nieprawidłowości wykrytych w odniesieniu do funduszy przedakcesyjnych zbadanych w sprawozdaniu za 2011 r. oraz zmniejszenie się finansowych skutków tych nieprawidłowości; z zadowoleniem przyjmuje znaczną poprawę stopy odzysku nienależnie wypłaconych środków unijnych w ramach pomocy przedakcesyjnej, zauważa jednak, stopa ta w dalszym ciągu osiąga jedynie 60 %; uznaje jednocześnie, że między poszczególnymi beneficjentami występują istotne różnice w zakresie zgłoszonych nieprawidłowości, co zależy głównie od etapu, na którym znajduje się przyjmowanie i wdrażanie systemu zarządzania nieprawidłowościami (IMS); w związku z tym wzywa Komisję do dalszego ścisłego monitorowania wdrażania IMS we wszystkich krajach korzystających z omawianego instrumentu; popiera skierowany szczególnie do Chorwacji apel Komisji o pełne wdrożenie IMS, gdyż pomimo zapewnienia szkoleń i wsparcia apel ten pozostał na razie bez echa, popiera również ten sam apel o wdrożenie systemu skierowany do byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii; zauważa, że tytułem spraw zgłoszonych w 2011 r. odzyskano 26 mln EUR; |
65. |
z zadowoleniem przyjmuje cel Komisji, jakim jest wspieranie Chorwacji i byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii w ich wysiłkach na rzecz wdrożenia systemu IMS; |
OLAF
66. |
przypomina, że konieczne jest dalsze zwiększanie niezależności, sprawności i skuteczności OLAF-u, w tym niezależności i sprawności Komitetu Nadzoru OLAF-u; wzywa OLAF i Komitet Nadzoru do podjęcia kroków mających na celu poprawę ich współpracy, która została opisana w sprawozdaniu sporządzonym przez Komisję ds. UE Izby Lordów Zjednoczonego Królestwa jako cechująca się otwartą wrogością, szczególnie ze względu na brak porozumienia między tymi stronami co do tego, jaką rolę powinien odgrywać Komitet Nadzoru; wzywa Komisję do zbadania sposobów zapewnienia konstruktywnego wkładu w zakresie poprawy komunikacji i współpracy pomiędzy OLAF-em a Komitetem Nadzoru; |
67. |
z zadowoleniem przyjmuje postęp w negocjacjach dotyczących wniosku w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) i uchylającego rozporządzenie (Euratom) nr 1074/1999 (COM(2011)0135); uważa, że rozporządzenie to musi zostać niezwłocznie przyjęte; jednakże jest przekonany, że w świetle obecnego rozwoju sytuacji dotyczącej OLAF-u i sposobu przeprowadzania przezeń dochodzeń należy wziąć pod uwagę rekomendacje Komitetu Nadzoru OLAF-u ujęte w załączniku III do jego rocznego sprawozdania z działalnosci za rok 2012; uważa za niedopuszczalne, że Komitet Nadzoru jako organ nadzorujący stosowanie gwarancji proceduralnych, przestrzeganie praw podstawowych oraz stosowanie się przez pracowników OLAF do wewnętrznych przepisów dotyczących procedur dochodzeniowych w szeregu przypadków nie uzyskał bezpośredniego dostępu do akt spraw w zamkniętych dochodzeniach, w tym do końcowych sprawozdań z dochodzeń, przekazanych krajowym organom sądowym; |
68. |
zauważa, że wyżej wspomniana przyszła reforma między innymi umożliwi OLAF-owi poczynienie ustaleń administracyjnych z właściwymi organami w państwach trzecich oraz z organizacjami międzynarodowymi, co zwiększy zdolność OLAF-u do zwalczania nadużyć finansowych w obszarach dotyczących zewnętrznego wymiaru polityki UE; z zadowoleniem przyjmuje strategię w zakresie zwalczania nadużyć finansowych (COM(2011)0376) między innymi w odniesieniu do włączenia – do programów wydatków w nowych wieloletnich ramach finansowych na lata 2014-2020 – ulepszonych przepisów dotyczących zwalczania nadużyć finansowych; z niepokojem przyjmuje jednak do wiadomości konkluzję Komisji, iż dotychczasowe czynniki odstraszające nie są wystarczające, aby chronić budżet UE przed nadużyciami o charakterze przestępczym, do których dochodzi w państwach członkowskich; z zadowoleniem przyjmuje wnioski Komisji mające na celu rozwiązanie tego problemu i zaleca, by państwa trzecie będące beneficjentami były również angażowane w jak największym stopniu; |
69. |
zwraca uwagę na obawy wyrażone przez Komitet Nadzoru OLAF-u w sprawozdaniu z działalności za rok 2012, szczególnie w odniesieniu do sprawy przekazanej w październiku 2012 r. do krajowych organów sądowych i prowadzącej do ustąpienia członka Komisji Europejskiej, co stwierdzono w ust. 29 wyżej wymienionego sprawozdania; uważa, że te obawy powinny zostać szczegółowo zbadane przez odpowiedzialne władze sądowe; podkreśla zasadę poszanowania poufności i znaczenia niepodejmowania ingerencji politycznych w toczące się postępowania prawne; |
70. |
jest głęboko zaniepokojony sprawozdaniem Komitetu Nadzoru OLAF-u; uznaje, że nie można zaakceptować faktu, iż OLAF przyjął środki dochodzeniowe wykraczające poza środki wyraźnie wymienione w art. 3 i 4 obowiązującego rozporządzenia ((WE) nr 1073/1999) dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez OLAF, a także poza środki opisane w tekście planowanej reformy; stwierdza, że powyższe środki dochodzeniowe obejmują: przygotowanie treści przyszłej rozmowy telefonicznej osoby trzeciej z osobą objętą dochodzeniem; obecność funkcjonariusza OLAF-u podczas takiej rozmowy i jej nagrywanie; a także występowanie do krajowych organów administracji o przekazanie OLAF-owi informacji, które nie znajdują się w bezpośrednim posiadaniu tych organów i które można uznać za dotyczące prawa do poszanowania życia prywatnego i do komunikacji lub o późniejsze użycie, zbieranie i przechowywanie przez OLAF takich informacji; |
71. |
jest głęboko poruszony takimi działaniami, ponieważ zgodnie z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka wykorzystywanie takich metod można uznać za „ingerencję władz publicznych” w prawo do poszanowania „życia prywatnego”, prawo do „korespondencji” i/lub „komunikacji”, które powinno odbywać się „zgodnie z prawem” (art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odpowiadający art. 8 Europejskiej konwencji praw człowieka); |
72. |
przypomina, że jakiekolwiek naruszenie praw podstawowych przez OLAF lub wszelkie inne służby Komisji nie może być akceptowane; w związku z tym nawiązuje do opinii Komitetu Nadzoru OLAF-u, zawartej w załączniku 3 do jego sprawozdania z działalności za rok 2012, że OLAF być może posłużył się środkami dochodzeniowymi, które przekraczają środki wyraźnie wymienione w art. 3 i 4 obowiązującego aktualnie rozporządzenia, m.in. w odniesieniu do przygotowania treści rozmowy telefonicznej dla strony trzeciej z osobą, której dotyczyło dochodzenie i która to strona była obecna podczas powyższej, nagranej rozmowy; oczekuje, że OLAF przedstawi zadowalające wyjaśnienie podstawy prawnej dla swoich środków dochodzeniowych, takich jak nagrywanie rozmów telefonicznych; |
73. |
z zadowoleniem przyjmuje oświadczenie w sprawozdaniu z działalności za rok 2012 Komitetu Nadzoru (ustęp 53), że wszystkie działania w zakresie anulowania decyzji OLAF-u zostały odrzucone przez Trybunał Sprawiedliwości jako niedopuszczalne, podczas gdy Rzecznik Praw Obywatelskich nie stwierdził żadnego przypadku niewłaściwego administrowania; zwraca ponadto uwagę, że Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) stwierdził, iż OLAF zasadniczo przestrzegał przepisów dotyczących ochrony danych, z wyjątkiem jednej sprawy, w przypadku której EIOD uważa, że OLAF naruszył prawo do ochrony danych osobowych poprzez niepotrzebne ujawnienie tożsamości osoby zgłaszającej przypadki naruszenia jej instytucji; |
74. |
jest głęboko zaniepokojony wynikami sprawozdania Komitetu Nadzoru OLAF-u, według których OLAF nie sprawdził w odpowiedni sposób legalności środków dochodzeniowych innych niż te, które są wyszczególnione w przygotowanych przez OLAF dla pracowników wytycznych w sprawie procedur dochodzeniowych; stwierdza, że zagraża to poszanowaniu podstawowych praw i gwarancji procesowych dotyczących osób objętych dochodzeniem; |
75. |
wzywa OLAF-a do poinformowania właściwej komisji Parlamentu o podstawie prawnej, która upoważnia go do pomagania w nagrywaniu rozmów telefonicznych osób prywatnych bez ich uprzedniej zgody i do przygotowywania takich nagrań, a także do wykorzystywania treści tych rozmów do celów dochodzeń administracyjnych; ponawia swój apel do OLAF-a o udostępnienie Parlamentowi – zgodnie z podobnym wezwaniem ze strony Rady – analizy prawnej dotyczącej legalności takich nagrań prowadzonych w państwach członkowskich; |
76. |
zauważa, że łamanie podstawowych wymogów procesowych w trakcie dochodzeń przygotowawczych może podważyć legalność ostatecznej decyzji podjętej na podstawie dochodzeń prowadzonych przez OLAF; ocenia, że może to stanowić duże ryzyko, ponieważ łamanie tych wymogów mogłoby narazić Komisję na odpowiedzialność prawną; wzywa OLAF do natychmiastowego naprawienia tych niedociągnięć poprzez wyznaczenie ekspertów ds. sądownictwa o odpowiednich kwalifikacjach, których zadaniem będzie przeprowadzanie w odpowiednim terminie wstępnej weryfikacji działań; |
77. |
uznaje za niedopuszczalny bezpośredni udział dyrektora generalnego OLAF-u w niektórych działaniach dochodzeniowych, m.in. w przesłuchaniach świadków; podkreśla, że w ten sposób dyrektor generalny wchodzi w konflikt interesów, ponieważ – zgodnie z art. 90a regulaminu pracowniczego oraz art. 23 ust. 1 przygotowanych przez OLAF dla pracowników wytycznych w sprawie procedur dochodzeniowych – jest on organem przyjmującym skargi na dochodzenia OLAF-u i podejmującym decyzje o odpowiednich działaniach w sprawie ewentualnych zaniedbań dotyczących przestrzegania gwarancji procesowych; wzywa dyrektora generalnego OLAF-u do zaprzestania bezpośredniego udziału w jakichkolwiek działaniach dochodzeniowych w przyszłości; |
78. |
jest zaniepokojony faktem, że OLAF nie zawsze przeprowadzał dokładną ocenę otrzymywanych informacji w związku z pojęciem dostatecznie poważnego podejrzenia; uważa, że taka ocena jest niezbędna do ochrony i konsolidacji niezawisłości OLAF-u względem instytucji, organów, biur i agencji oraz rządów w sytuacji, kiedy jedno z nich wniosło o wyjaśnienie sprawy; |
79. |
jest zdania, że Komitet Nadzoru powinien zawsze być informowany przez OLAF o sytuacjach, gdy OLAF otrzymuje skargi dotyczące praw podstawowych i gwarancji procesowych; |
80. |
oczekuje dalszych informacji dotyczących kwestii opisanych w sprawozdaniu rocznym Komitetu Nadzoru; domaga się pełnej przejrzystości we wszystkich wymienionych kwestiach; |
81. |
wyraża ubolewanie, że w latach 2006-2011 państwa członkowskie wszczęły postępowanie sądowe w następstwie dochodzeń OLAF-u jedynie w 46 % spraw; jest zdania, że ten odsetek jest niewystarczający, i ponownie wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia skutecznej i terminowej realizacji zaleceń OLAF-u przedstawionych w wyniku przeprowadzonego przezeń dochodzenia; |
82. |
uważa, że państwa członkowskie powinny być zobowiązane do składania corocznych sprawozdań na temat działań następczych w związku ze sprawami przekazywanymi przez OLAF ich organom sądowym, uwzględniających sankcje karne i finansowe nakładane w takich sprawach; |
83. |
wyraża zaniepokojenie uwagami zawartymi wsprawozdaniu rocznego Komitetu Nadzoru OLAF-u o braku danych dotyczących wdrażania zaleceń OLAF-u w państwach członkowskich; sytuację tę uważa za niezadowalającą i zachęca OLAF do zapewnienia, że państwa członkowskie będą przekazywać właściwe i wyczerpujące informacje dotyczące wdrażania zaleceń OLAF-u, oraz do informowania o tym Parlamentu Europejskiego; |
84. |
przyznaje, że w następstwie działań dochodzeniowych OLAF-u odzyskano w 2011 r. 691,4 mln EUR, z czego 389 mln EUR dotyczy pojedynczego przypadku z włoskiego regionu Kalabria z udziałem programów dotyczących funduszy strukturalnych przeznaczonych na finansowanie robót drogowych; |
85. |
wzywa, aby potencjalne nadużycia finansowe lub nieprawidłowości, których wpływ finansowy jest mniejszy – w dziedzinach takich jak cła (gdzie próg, poniżej którego OLAF nie podejmuje działań, wynosi 1 mln EUR) i fundusze strukturalne (gdzie ten próg wynosi 500 000 EUR) – były zgłaszane państwom członkowskim, przy czym państwom tym powinny być udostępiane informacje i dawana możliwość stosowania krajowych procedur zwalczania nadużyć finansowych; |
86. |
jest głęboko zaniepokojony skutecznością i wewnętrznym funkcjonowaniem Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, a jednocześnie uważa, że silny i dobrze zarządzany OLAF ma decydujące znaczenie w walce z oszustwami i korupcją tam, gdzie w grę wchodzą pieniądze europejskich podatników; wobec tego wzywa Komisję do tego, aby we współpracy z właściwą komisją Parlamentu i przy okazji udzielania odpowiedzi na jej pytania dokonała analizy legalności operacji Urzędu, podjęła wszelkie niezbędne środki w celu usprawnienia zarządzania OLAF-em oraz przedstawiła praktyczne rozwiązania z myślą o usunięciu niedociągnięć do końca 2013 r.; wzywa Komisję i Radę do wstrzymania w międzyczasie wszelkich dyskusji i decyzji dotyczących utworzenia prokuratury europejskiej; |
Inicjatywy Komisji w zakresie działań mających na celu zwalczanie nadużyć finansowych
87. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że na wniosek Parlamentu Komisja opracowuje obecnie metodykę mierzenia kosztów korupcji w zamówieniach publicznych związanych z funduszami UE; |
88. |
pozytywnie ocenia inicjatywę zawartą w programie prac Komisji na rok 2012 dotyczącą lepszej ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej oraz wydany w związku z tym komunikat w sprawie ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej przez prawo karne i w drodze dochodzeń administracyjnych; podkreśla, że inicjatywa ta ma na celu zaostrzenie sankcji za przestępstwa, w tym za korupcję, oraz lepszą ochronę finansową Unii Europejskiej; |
89. |
z zadowoleniem przyjmuje nową strategię Komisji w zakresie zwalczania nadużyć finansowych (COM(2011)0376) oraz wewnętrzny plan działania (SEC(2011)0787) dotyczący wdrożenia tej strategii, przyjęte w czerwcu 2011 r. i mające na celu lepsze zapobieganie nadużyciom finansowym i wykrywanie ich na szczeblu UE; w związku z tym wzywa Komisję do informowania go na temat strategii zwalczania nadużyć finansowych w każdej dyrekcji generalnej oraz do ich oceny; |
90. |
z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zwalczania nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii za pośrednictwem prawa karnego (COM(2012)0363) – wniosek dotyczący dyrektywy PIF, która ma zastąpić Konwencję w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich wraz z protokołami dodatkowymi; |
91. |
z zadowoleniem przyjmuje w szczególności fakt, że definicja interesów finansowych Unii we wniosku dotyczącym dyrektywy PIF obejmuje podatek VAT zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który potwierdził (16), że istnieje bezpośredni związek między poborem zgodnie z obowiązującym prawem Unii należności z tytułu podatku VAT a wpłatą do budżetu Unii odpowiednich środków pochodzących z tego podatku, ponieważ wszelkie braki w poborze owych należności mogą powodować uszczuplenie wskazanych środków budżetowych; |
92. |
z zadowoleniem przyjmuje wniosek dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie programu Herkules III na rzecz wspierania działalności w dziedzinie ochrony interesów finansowych UE (COM(2011)0914), który będzie następcą programu Herkules II o wartości dodanej potwierdzonej w ocenie śródokresowej; |
93. |
zauważa, że choć Komisja podejmuje wszystkie te pozytywne inicjatywy, obecnie większość antykorupcyjnych strategii politycznych jest pasywna; wzywa dyrekcje generalne Komisji do bardziej zdecydowanego zapobiegania nadużyciom finnasowym w przydzielonych im obszarach kompetencji; |
94. |
z niecierpliwością oczekuje przedłożenia przez Komisję wniosku ustawodawczego dotyczącego ustanowienia Prokuratury Europejskiej, do której zadań należeć będzie dochodzenie, ściganie oraz wnoszenie do sądów spraw o przestępstwa przeciwko składnikom majątkowym zarządzanym przez UE lub w jej imieniu, co ma nastąpić, jak zapowiedziała Komisja, w czerwcu 2013 r.; |
o
o o
95. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu, Komitetowi Nadzoru OLAF-u i OLAF-owi. |
(1) http://ec.europa.eu/anti_fraud/documents/reports-commission/2011/report_pl.pdf
(2) http://ec.europa.eu/anti_fraud/documents/reports-olaf/2011/olaf_report_2011_en.pdf
(3) Dz.U. C 344 z 12.11.2012, s. 1.
(4) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(1) Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0196.
(3) Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 121.
(4) Dz.U. C 161 E z 31.5.2011, s. 62.
(5) Parlament Europejski, badanie dotyczące „Powstrzymywania nadużyć finansowych związanych ze środkami UE przez dziennikarstwo śledcze w 27 państwach członkowskich”, 2012 r., s. 71.
(6) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 40.
(7) Sprawozdanie roczne OLAF-u z 2011 r., tabela 6, s. 22.
(8) Badanie zlecone przez Parlament Europejski pt. „Różnice administracyjne pomiędzy państwami członkowskimi w odzyskiwaniu tradycyjnych zasobów własnych Unii Europejskiej”.
(9) Sprawozdanie roczne Trybunału Obrachunkowego dotyczące wykonania budżetu za rok budżetowy 2011 wraz z odpowiedziami instytucji.
(10) Sieć służąca sprawnej wymianie ukierunkowanych informacji między państwami członkowskimi ustanowiona na mocy rozporządzenia (UE) nr 904/2010.
(11) Analiza przygotowana przez Parlament Europejski: „Strategia jednolitego rynku cyfrowego” dostępna pod adresem: http://www.europarl.europa.eu/document/activities/cont/201209/20120914ATT51402/20120914ATT51402EN.pdf
(12) Mechanizm wykorzystywany przez importera w celu uzyskania zwolnienia z podatku VAT, gdy przywożone towary mają zostać przewiezione do innego państwa członkowskiego, a podatek VAT jest należny w państwie członkowskim przeznaczenia.
(13) Z czego straty w wysokości 1800 mln EUR poniosło siedem wybranych do kontroli państw członkowskich, zaś straty w wysokości 400 mln EUR – 21 państw członkowskich będących krajami przeznaczenia dla przywiezionych towarów w zbadanej próbie.
(14) Odpowiedzi komisarza Algirdasa Šemety w kwestionariuszu przedłożonym przez komisję opiniodawczą CONT – dostępne pod adresem: http://www.europarl.europa.eu/committees/en/cont/publications.html?id=CONT00004#menuzone
(15) Komisja Specjalna ds. Przestępczości Zorganizowanej, Korupcji i Prania Pieniędzy (CRIM) 2012-2013, Dokument tematyczny dotyczący korupcji, obszarów korupcji systemowej w administracji publicznej państw członkowskich i środków, które należy podjąć w celu zwalczania negatywnych skutków tych zjawisk w UE, listopad 2012 r., s. 2.
(16) Wyrok z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie C-539/09, Komisja przeciwko Niemcom (Dz.U. C 25 z 28.1.2012, s. 5).
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/100 |
P7_TA(2013)0319
Zintegrowane ramy kontroli wewnętrznej
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (2012/2291(INI))
(2016/C 075/13)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), |
— |
uwzględniając opinię nr 2/2004 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w sprawie modelu pojedynczej kontroli (single audit) oraz projektu wspólnotowych ram wewnętrznej kontroli dla Komisji (1), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji na temat harmonogramu działań dotyczących zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2005)0252), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji w sprawie planu działania na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2006)0009), |
— |
uwzględniając pierwsze sprawozdanie półroczne w sprawie harmonogramu wdrażania planu działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej opublikowane w dniu 19 lipca 2006 r. (SEC(2006)1009), zgodnie z wnioskiem Parlamentu zawartym w rezolucji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2004 (2), |
— |
uwzględniając opublikowane w marcu 2007 r. tymczasowe sprawozdanie z postępów w realizacji planu działania Komisji (COM(2007)0086), opisujące postępy i zapowiadające dodatkowe działania, |
— |
uwzględniając komunikat przedstawiony przez Komisję w lutym 2008 r. (COM(2008)0110) oraz załączony do niego dokument roboczy Komisji (SEC(2008)0259), |
— |
uwzględniając przedstawiony przez Komisję w lutym 2009 r. komunikat w sprawie sprawozdania z oceny skutków planu działania Komisji na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej (COM(2009)0043), |
— |
uwzględniając art.48 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Kontroli Budżetowej (A7-0189/2013), |
A. |
mając na uwadze, że na mocy z art. 317 Traktatu TFUE, Komisja wykonuje budżet na własną odpowiedzialność, zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, we współpracy z państwami członkowskimi; |
B. |
mając na uwadze, że zgodnie z traktatem Komisja ponosi ostateczną odpowiedzialność za wykonanie budżetu Unii, chociaż ogromna odpowiedzialność spoczywa na państwach członkowskich, ponieważ 80 % budżetu Unii jest wydawane przez państwa członkowskie w ramach systemu zarządzania dzielonego; |
C. |
mając na uwadze, że zasada efektywnej kontroli wewnętrznej została włączona jako jedna z zasad budżetowych do rozporządzenia finansowego w wyniku jego zmiany na mocy rozporządzenia (WE, Euratom) nr 1995/2006, zgodnie z propozycją Komisji zawartą we wymienionym wyżej planie działania; |
D. |
mając na uwadze, że dla Komisji najbardziej wyrazistym sposobem wykazania, że podjęła rzeczywiste zobowiązanie do przestrzegania zasad przejrzystości i należytego zarządzania finansami jest dołożenie wszelkich starań i jak najmocniejsze wsparcie inicjatyw na rzecz poprawy jakości zarządzania finansami w celu otrzymania pozytywnego poświadczenia wiarygodności (DAS (3)) od Europejskiego Trybunału Obrachunkowego (ETO); |
E. |
mając na uwadze, że wszystkie instytucje oraz wszystkie państwa członkowskie są zobowiązane do współpracy, aby odbudować zaufanie obywateli europejskich do sektora finansowego Unii; |
F. |
mając na uwadze strategiczny cel, jakim jest uzyskanie pozytywnego poświadczenia wiarygodności od Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, Komisja przyjęła w styczniu 2006 r. plan działania na rzecz zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej („plan działania”), opierając się na zaleceniach ETO (4), rezolucji Parlamentu w sprawie absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2003 (5) oraz konkluzjach ECOFIN z dnia 8 listopada 2005 r.; |
G. |
mając na uwadze, że plan działania miał na celu uzupełnienie „luk”, jakie istniały wówczas w strukturach kontroli Komisji i określał 16 obszarów działań, jakie należało podjąć do końca 2007 r., uwzględniając jednocześnie, że poprawa zarządzania finansami w Unii powinna być wspierana ścisłym monitorowaniem kontroli w Komisji i w państwach członkowskich; |
Realizacja planu działania
1. |
zwraca uwagę, że postępy w realizacji planu działania należy mierzyć nie tylko liczbą zrealizowanych działań, lecz także wpływem poszczególnych działań na zmniejszenie liczby błędów występujących w transakcjach; |
2. |
zauważa, że na początku 2009 r. Komisja uznała plan działania za w pełni zrealizowany, mimo że 3 z 16 pierwotnie założonych działań nie można było zrealizować wcale lub nie w sposób określony w planie; |
3. |
zwraca w szczególności uwagę na to, że art. 32 nowego rozporządzenia finansowego ustanawia zasadę skutecznej i wydajnej kontroli wewnętrznej, a zgodnie z art. 33 tego rozporządzenia, przedstawiając nowe lub zmienione wnioski w sprawie wydatkowania środków, Komisja powinna oszacować koszty i korzyści wiążące się z danym systemem kontroli, a także ryzyko błędu; |
4. |
stwierdza również, że w odniesieniu do pojęcia „dopuszczalnego poziomu ryzyka” postanowiono uzupełnić to działanie o definicję pojęcia „rezydualnego ryzyka błędu”; |
5. |
wyraża ubolewanie, że ustawodawstwo na okres 2007-2013 nie zostało uproszczone w oczekiwanym zakresie; |
6. |
wyraża ubolewanie, że Komisja nie spełniła swojego zobowiązania dotyczącego uzyskania w pełni pozytywnego poświadczenia wiarygodności (DAS) i zwraca w szczególności uwagę na to, że w sprawozdaniu z poświadczenia wiarygodności z 2011 r. Trybunał uznał, że w płatnościach ogółem wystąpił istotny poziom błędu, a zbadane systemy nadzoru i kontroli były w ujęciu ogólnym częściowo skuteczne; |
7. |
stwierdza, że łączna liczba błędów przy wykonanych operacjach wzrosła w roku 2010 z 3,3 % do 3,7 %, natomiast w roku 2011 wzrosła do 3,9 %; wyraża ubolewanie, że doszło do odwrócenia pierwotnego, pozytywnego trendu, który stwierdzono w minionych latach, i obawia się, że trend do wzrostu liczby błędów utrzyma się w kolejnych latach; |
8. |
zauważa, że Komisja wciąż stara się osiągnąć cel, jakim jest uzyskanie pozytywnego poświadczenia wiarygodności (DAS), natomiast Parlament w swej rezolucji w sprawie absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2011 wyraził głębokie ubolewanie, że w płatnościach nadal występuje istotny poziom błędu; |
9. |
wzywa Komisję do podjęcia koniecznych działań w celu przywrócenia stałej tendencji do spadkau odsetka błędów; |
W czym tkwi problem?
10. |
podziela zdanie Trybunału Obrachunkowego i Komisji (6), według którego system jednolitej kontroli nie działa, a systemy kontroli wprowadzone przez państwa członkowskie nie wykorzystują obecnie w pełni swojego potencjału; |
11. |
przypomina w związku z tym, że w 2011 r. w polityce regionalnej w przypadku ponad 60 % błędów zidentyfikowanych przez Trybunał Obrachunkowy władze państw członkowskich miały wystarczające informacje, by zidentyfikować i poprawić niektóre błędy, zanim zwróciły się do Komisji o zwrot kosztów; |
12. |
podziela zdanie Trybunału Obrachunkowego, który uważa, że kontrole pierwszego szczebla, a w szczególności system zarządzania i kontroli w państwach członkowskich, są niewystarczające, co bardzo utrudnia zmniejszenie poziomu błędów; |
13. |
stwierdza, że złożone i nieprzejrzyste zasady utrudniają realizację programów, a następnie ich kontrolę; obawia się, że może to prowadzić do powstania licznych błędów, a także dawać sposobność do popełniania oszustw; dlatego jest zaniepokojony faktem, że rosnąca złożoność przepisów na szczeblu krajowym i regionalnym (tzw. „pozłacanie”) powoduje problemy związane z prawnym wykonaniem budżetu Unii oraz niepotrzebnie zwiększa poziom błędów; |
14. |
zauważa, że Komisja nie może w pełni polegać na wynikach uzyskanych przez organy kontrolne poszczególnych państw członkowskich; |
15. |
zauważa, że istnieje zasadnicza sprzeczność pomiędzy Trybunałem Obrachunkowym, który w kontrolach poświadczeń wiarygodności stosuje podejście roczne, a Komisją, która przy realizacji budżetu stosuje podejście wieloletnie; |
Co należy zrobić?
16. |
wzywa Komisję do rygorystycznego stosowania art. 32 ust. 5 nowego rozporządzenia finansowego, jeżeli poziom błędów będzie się nadal utrzymywał na wysokim poziomie, oraz do zidentyfikowania wad systemów kontroli, przeanalizowania kosztów i korzyści wynikających z zastosowania ewentualnych środków naprawczych oraz do podjęcia lub zaproponowania odpowiednich działań, aby uprościć i ulepszyć systemy kontroli oraz ponownie opracować programy lub systemy realizacji; |
17. |
wzywa państwa członkowskie do wzmocnienia systemów nadzoru i kontroli, a zwłaszcza do zapewnienia wiarygodności wskaźników i statystyk; |
18. |
zauważa z niepokojem, że w 2010 i 2011 r. Trybunał Obrachunkowy ustalił, że w przypadku polityki regionalnej Komisja nie może w pełni polegać na pracach krajowych organów kontroli, w związku z czym wzywa państwa członkowskie do poprawy tej sytuacji; |
19. |
wzywa państwa członkowskie do przyjęcia pełnej odpowiedzialności za swoje rachunki i do przedkładania Komisji wiarygodnych danych w formie krajowych poświadczeń dotyczących zarządzania, podpisanych na odpowiednim szczeblu politycznym; |
20. |
wzywa Komisję, aby motywowała państwa członkowskie do współpracy, tak aby środki finansowe podatników były wykorzystywane zgodnie z zasadami należytego zarządzania finansami poprzez odpowiedni system preferencji lub surowe sankcje lub wstrzymanie napływu środków finansowych, zwłaszcza po to, aby odbudować zaufanie obywateli UE do jej instytucji; |
21. |
wzywa Komisję do ujednolicenia wszystkich procedur kontrolnych w ramach swoich służb; |
22. |
zauważa z niepokojem, że wykryte przez Trybunał Obrachunkowy słabe strony działań organów krajowych mogą mieć też związek z „pewnymi uchybieniami i konfliktem interesów, które wynikają z natury samego systemu zarządzania dzielonego” (7), ponieważ aby uzyskać od Komisji status jednolitej kontroli, krajowe organy kontroli muszą działać skutecznie, a odsetek błędów nie powinien przekraczać 2 %, co może stanowić zachętę do fałszowania liczby zgłaszanych nieprawidłowości; |
23. |
w związku z tym wzywa Komisję do zaostrzenia wymogów, jakie muszą spełnić krajowe organy kontroli i organy zarządzania, aby uzyskać stosowne poświadczenie, a także do wdrożenia właściwych środków zachęcających i skutecznego systemu kar; |
24. |
w związku z tym zwraca się, zgodnie z art. 287 ust. 3 TFUE o nasilenie współpracy między krajowymi organami kontroli a Europejskim Trybunałem Obrachunkowym w zakresie kontroli nad zarządzaniem dzielonym; |
25. |
wzywa odpowiedzialne instytucje UE, aby oceniły, czy dwuprocentowy próg błędów jest adekwatnie ustawioną i osiągalną granicą we wszystkich obszarach polityki UE; |
26. |
w tym kontekście wyraża wątpliwości co do użyteczności poświadczeń wiarygodności, ponieważ ze względu na złożoność wykonania budżetu w zakresie zarządzania dzielonego wspólna odpowiedzialność za zgodność z prawem i regularność zarządzania budżetem spoczywa na Komisji i państwach członkowskich, a także na Komisji i regionalnych organach administracji, chociaż odpowiedzialność polityczną ponosi wyłącznie Komisja; |
27. |
dlatego też uważa, że przy okazji przyszłego przeglądu Traktatu o Unii Europejskiej należy ponownie zastanowić się nad pojęciem poświadczenia wiarygodności; |
Działania następcze w związku z udzieleniem Komisji absolutorium z wykonania budżetu za rok budżetowy 2011
28. |
po raz kolejny wzywa państwa członkowskie do wydania na odpowiednim szczeblu politycznym krajowych poświadczeń dotyczących zarządzania, a także zwraca się do Komisji z prośbą o opracowanie jednolitego szablonu takich poświadczeń; |
29. |
uważa, że obowiązek posiadania krajowego poświadczenia dotyczącego zarządzania powinien być włączony w zakres porozumienia międzyinstytucjonalnego towarzyszącego decyzji w sprawie wieloletnich ram finansowych; |
30. |
zwraca uwagę, że „ciągły brak wiarygodnego systemu krajowych poświadczeń negatywnie wpływa na zaufanie obywateli do polityki makroekonomicznej UE, unijnych funduszy oraz jednostek zarządzających tymi funduszami” (8); |
31. |
przypomina, że trzy pierwsze działania priorytetowe, do których Parlament zobowiązał Komisję, udzielając jej absolutorium z wykonania budżetu za rok 2011, mają za zadanie utorować drogę do dalszego postępu w zakresie ubiegania się o poświadczenie wiarygodności; |
32. |
w szczególności przypomina, że Komisja powinna przyjmować co roku, a po raz pierwszy we wrześniu 2013 r., komunikat dla Parlamentu Europejskiego, Rady i Trybunału Obrachunkowego z myślą o upublicznieniu wszystkich kwot (w wartościach nominalnych) odzyskanych w poprzednim roku w drodze korekt finansowych oraz zwrotów w przypadku wszystkich trybów zarządzania na szczeblu Unii i z podziałem na państwa członkowskie (9); |
33. |
nalega, aby powyższy komunikat był przedstawiany w odpowiednim terminie, tak by Europejski Trybunał Obrachunkowy miał czas na jego przeanalizowanie przed opublikowaniem swojego sprawozdania rocznego; |
34. |
po raz kolejny zachęca Komisję do dalszego ujawniania dokładniejszych i bardziej wiarygodnych danych dotyczących zwrotów i korekt finansowych oraz do przedstawiania zestawień informacji na temat roku, w którym dokonano danej płatności, roku, w którym wykryto związany z nią błąd, oraz roku, w którym odpowiednia korekta finansowa jest przedstawiana w informacji dodatkowej do sprawozdania finansowego (10); |
35. |
zwraca uwagę, że wszystkie działania mające na celu zmniejszenie odsetka błędów powinny być podejmowane w oparciu o nową kulturę wyników; służby Komisji powinny określić w planie zarządzania szereg celów i wskaźników zgodnych z wymogami Trybunału Obrachunkowego pod względem odpowiedniości, porównywalności i wiarygodności; w sprawozdaniach rocznych z działalności służby powinny mierzyć wykonane zadania, przedstawiając podsumowanie wyników osiągniętych w ramach głównych obszarów polityki realizowanej przez Komisję; tę ocenę wykonania zadań na szczeblu departamentów powinna uzupełniać ogólna ocena wyników Komisji zawarta w sprawozdaniu z oceny przewidzianym w art. 318 TFUE (11); |
36. |
przypomina, że Komisja powinna tak zmodyfikować strukturę wyżej wymienionego sprawozdania z oceny, aby odróżnić politykę wewnętrzną od zewnętrznej i skoncentrować się, w części związanej z polityką wewnętrzną, na strategii „Europa 2020”, która stanowi gospodarczą i społeczną politykę Unii; Komisja powinna kłaść nacisk na postęp w realizacji kluczowych inicjatyw; |
37. |
podkreśla ponadto, że wskaźniki wydajności powinny być w pełni zawarte we wszystkich wnioskach dotyczących nowych programów i strategii politycznych; |
38. |
domaga się, aby wytyczne Parlamentu dla Komisji zawarte w ust. 1 rezolucji towarzyszącej decyzji o udzieleniu Komisji absolutorium z wykonania budżetu na rok 2011 i dotyczące sporządzania projektu sprawozdania z oceny zgodnie z art. 318 TFUE zostały włączone do porozumienia międzyinstytucjonalnego towarzyszącego decyzji w sprawie wieloletnich ram finansowych; |
Budżet oparty na wynikach
39. |
podziela zdanie Europejskiego Trybunału Obrachunkowego, który uważa, że wszelkie próby pomiaru wyników nie mają sensu, jeżeli budżet nie opiera się na wskaźnikach wydajności (12) i wzywa do ustanowienia modelu budżetu publicznego opartego na wynikach, w którym każda pozycja budżetowa zawierałaby cele i wyniki mierzone przy pomocy wskaźników wydajności; |
40. |
zwraca się do Komisji z prośbą o utworzenie grupy roboczej złożonej z przedstawicieli Komisji, Parlamentu, Rady i Trybunału Obrachunkowego, której zadaniem byłoby opracowanie środków potrzebnych, aby wprowadzić taki budżet oparty na wynikach, sporządzenie planu działań i harmonogramu w tym zakresie; |
Uproszczenie
41. |
wzywa strony zaangażowane w proces podejmowania decyzji dotyczących ustawodawstwa i programów po 2013 r., aby uwzględniły absolutną konieczność uproszczenia, ograniczając liczbę programów oraz opracowując proporcjonalne i opłacalne kontrole, uproszczone reguły kwalifikowalności i uproszczone metody określania kosztów; |
o
o o
42. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu oraz rządom i parlamentom państw członkowskich. |
(1) Dz.U. C 107 z 30.4.2004, s. 1.
(2) Dz.U. L 340 z 6.12.2006, s. 3.
(3) Skrót od francuskiego terminu „Déclaration d'assurance”.
(4) Opinia nr 2/2004 (Opinia w sprawie modelu pojedynczej kontroli).
(5) Dz.U. L 196 z 27.7.2005, s. 4.
(6) Uwagi przedstawione przez Kersti KALJULAID i Manfreda KRAFFA podczas posiedzenia w sprawie zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej zorganizowanego w dniu 22 kwietnia 2013 r. przez Komisję Kontroli Budżetowej.
(7) Uwagi przedstawione przez Kersti KALJULAID podczas posiedzenia w sprawie zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej zorganizowanego przez Komisję Kontroli Budżetowej w dniu 22 kwietnia 2013 r.
(8) Uwaga Julesa MUISA zgłoszona na tym samym posiedzeniu.
(9) Rezolucja towarzysząca decyzji o udzieleniu Komisji absolutorium z wykonania budżetu na rok 2011, ust. 1 lit. a).(Dz.U. L 308 z 16.11.2013, s. 27.)
(10) Rezolucja towarzysząca decyzji o udzieleniu Komisji absolutorium z wykonania budżetu na rok 2011, ust. 61.
(11) Rezolucja towarzysząca decyzji o udzieleniu Komisji absolutorium z wykonania budżetu na rok 2011, ust. 1 lit. ab), ae) i af).
(12) Uwaga Kersti KALJULAID podczas posiedzenia w sprawie zintegrowanych ram kontroli wewnętrznej zorganizowanego przez Komisję Kontroli Budżetowej 22 kwietnia 2013 r.
Czwartek, 4 lipca 2013 r.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/105 |
P7_TA(2013)0322
Program inwigilacji amerykańskiej NSA, służby wywiadowcze w różnych państwach członkowskich i wpływ na prywatność obywateli UE
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie programu inwigilacji amerykańskiej Agencji Bezpieczeństwa Narodowego, służb wywiadowczych w różnych państwach członkowskich i wpływu na prywatność obywateli UE (2013/2682(RSP))
(2016/C 075/14)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 2, 3, 6 i 7 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) oraz art. 16 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), |
— |
uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej oraz europejską Konwencję w sprawie ochrony praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), |
— |
uwzględniając Konwencję nr 108 Rady Europy z dnia 28 stycznia 1981 r. o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych wraz z późniejszym protokołem do niej z dnia 8 listopada 2001 r., |
— |
uwzględniając ustawodawstwo UE w sprawie prawa do prywatności i ochrony danych, zwłaszcza dyrektywę 95/46/WE w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych oraz swobodnego przepływu takich danych, decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW w sprawie ochrony danych osobowych przetwarzanych w ramach współpracy policyjnej i sądowej w sprawach karnych, dyrektywę 2002/58/WE w sprawie prywatności i łączności elektronicznej oraz rozporządzenie (WE) nr 45/2001 o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie tych danych, |
— |
uwzględniając wnioski Komisji w sprawie rozporządzenia i dyrektywy w związku z reformą systemu ochrony danych w UE, |
— |
uwzględniając umowę między UE a USA w sprawie wzajemnej pomocy prawnej, umożliwiającą wymianę danych do celów zapobiegania działalności przestępczej i prowadzenia dochodzeń, konwencję w sprawie cyberprzestępczości (CETS nr 185), umowę „bezpiecznej przystani” między UE a USA (2000/520/WE), a także obecny przegląd systemu „bezpiecznej przystani”, |
— |
uwzględniając amerykańską ustawę Patriot Act oraz ustawę o nadzorze nad wywiadem obcym (FISA), w tym sekcję 702 aktu zmieniającego FISA (FISAAA) z 2008 r., |
— |
uwzględniając trwające negocjacje nad umową ramową UE-USA o ochronie danych osobowych przekazywanych i przetwarzanych do celów współpracy policyjnej i współpracy między wymiarami sprawiedliwości, |
— |
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie prawa do prywatności i ochrony danych, zwłaszcza rezolucję z dnia 5 września 2001 r. w sprawie istnienia globalnego systemu przechwytywania prywatnych i handlowych wiadomości (system podsłuchu Echelon) (1), |
— |
uwzględniając oświadczenia przewodniczącego Rady Europejskiej Hermana van Rompuya, przewodniczącego Parlamentu Europejskiego Martina Schulza, wiceprzewodniczącej Komisji/komisarz ds. sprawiedliwości, praw podstawowych i obywatelstwa Viviane Reding oraz wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton, |
— |
uwzględniając art. 110 ust. 2 i 4 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że partnerstwo transatlantyckie między UE i USA musi opierać się na wzajemnym zaufaniu i szacunku, lojalnej i wzajemnej współpracy, poszanowaniu podstawowych praw i praworządności; |
B. |
mając na uwadze, że państwa członkowskie są zobowiązane do poszanowania podstawowych praw i wartości ujętych w art. 2 TUE oraz w Karcie praw podstawowych; |
C. |
mając na uwadze, że przestrzeganie tych zasad zostało obecnie poddane w wątpliwość po tym, jak w czerwcu 2013 r. w doniesieniach prasy międzynarodowej ujawniono dowody na to, że poprzez takie programy jak PRISM władze USA uzyskują dostęp do danych osobowych obywateli UE korzystających z amerykańskich dostawców usług internetowych i przetwarzają je na szeroką skalę; |
D. |
mając na uwadze, że wątpliwości te dotyczą nie tylko działań władz USA, lecz także szeregu państw członkowskich UE, które według międzynarodowej prasy współpracowały z PRISM i innymi podobnymi programami lub uzyskiwały dostęp do utworzonych baz danych; |
E. |
mając ponadto na uwadze, że szereg państw członkowskich posiada programy inwigilacji podobne do PRISM lub rozważa ustanowienie takich programów; |
F. |
mając na uwadze, że pojawiły się szczególne pytania dotyczące zgodności z prawem UE praktyk Centralnej Agencji Rządowej (GCHQ, brytyjska agencja wywiadowcza), która w ramach programu o kryptonimie Tempora zakładała podsłuch bezpośrednio na kablach transatlantyckich przewodzących komunikację elektroniczną; mając na uwadze, że inne państwa członkowskie mają rzekomo dostęp do ponadnarodowej komunikacji elektronicznej bez formalnego nakazu, lecz w oparciu o specjalne sądy, przekazują dane innym krajom (Szwecja), a także mogą zwiększyć swój potencjał inwigilacji (Holandia, Niemcy); mając na uwadze, że w innych państwach członkowskich wyrażono zaniepokojenie uprawnieniami tajnych służb w zakresie przechwytywania informacji (Polska); |
G. |
mając na uwadze, że istnieją przesłanki świadczące o tym, iż przedmiotem inwigilacji i działalności szpiegowskiej USA stały się instytucje UE oraz ambasady UE i państw członkowskich; |
H. |
mając na uwadze, że komisarz V. Reding wystosowała pismo do amerykańskiego prokuratora generalnego Erica Holdera, przywołując obawy Europejczyków i zwracając się o wyjaśnienia i uściślenia odnośnie do programu PRISM i innych podobnych programów wiążących się z gromadzeniem i wyszukiwaniem danych oraz do przepisów, na podstawie których można udzielić zezwolenia na takie programy; mając na uwadze, że pomimo dyskusji, które miały miejsce na posiedzeniu ministrów sprawiedliwości UE i USA w dniu 14 czerwca 2013 r. w Dublinie, nadal nie otrzymano pełnej odpowiedzi władz amerykańskich; |
I. |
mając na uwadze, że na mocy umowy „bezpiecznej przystani” państwom członkowskim i Komisji powierza się obowiązek zagwarantowania bezpieczeństwa i integralności danych osobowych; mając na uwadze, że wszystkie przedsiębiorstwa zaangażowane w sprawę PRISM, o których donosi prasa międzynarodowa, są stronami umowy „bezpiecznej przystani”; mając na uwadze, że na mocy art. 3 tej umowy Komisja ma obowiązek ją uchylić lub zawiesić w sytuacji, gdyby nie przestrzegano któregoś z jej postanowień; |
J. |
mając na uwadze, że porozumienie między UE a USA o wzajemnej pomocy prawnej, ratyfikowane przez Unię i Kongres Stanów Zjednoczonych, określa tryb gromadzenia i wymiany informacji oraz zwracania się o pomoc i świadczenia jej w zakresie pozyskiwania dowodów znajdujących się w jednym kraju w celu wsparcia dochodzenia w sprawie karnej w innym kraju; |
K. |
mając na uwadze, że byłoby niefortunne, gdyby z powodu niedawnych doniesień miały ucierpieć starania na rzecz zawarcia transatlantyckiego partnerstwa w zakresie handlu i inwestycji (TTIP), będące wyrazem zaangażowania na rzecz dalszego zacieśniania partnerstwa między UE a USA; |
L. |
mając na uwadze, że w dniu 14 czerwca 2013 r. komisarz C. Malmström ogłosiła powołanie transatlantyckiej grupy ekspertów; |
M. |
mając na uwadze, że komisarz V. Reding wystosowała do władz Wielkiej Brytanii pismo, w którym wyraziła zaniepokojenie doniesieniami mediów w sprawie programu Tempora i zwróciła się o wyjaśnienia na temat jego zakresu i działania; mając na uwadze, że władze Wielkiej Brytanii bronią działalności wywiadowczej GCHQ i twierdzą, iż działają zgodnie z surowymi i legalnymi wytycznymi; |
N. |
mając na uwadze, że na szczeblu UE zbliża się reforma związana z ochroną danych w postaci przeglądu dyrektywy 95/46/WE i jej zastąpienia przez proponowane ogólne rozporządzenie w sprawie ochrony danych i dyrektywę dotyczącą ochrony danych w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy na potrzeby zapobiegania przestępstwom, prowadzenia dochodzeń w ich sprawie, wykrywania ich i ścigania albo wykonywania sankcji karnych oraz swobodnego przepływu takich danych; |
1. |
potwierdzając nieustanne poparcie dla transatlantyckich wysiłków w walce z terroryzmem i zorganizowaną przestępczością, wyraża poważne zaniepokojenie w związku z programem PRISM i innymi podobnymi programami, ponieważ – o ile dotychczas dostępne informacje się potwierdzą – może to oznaczać poważne naruszenie podstawowego prawa obywateli i rezydentów UE do prywatności i ochrony danych, a także życia prywatnego i rodzinnego, poufności komunikowania się, domniemania niewinności, swobody wypowiedzi, swobody informowania oraz swobody prowadzenia interesów; |
2. |
stanowczo potępia szpiegowanie przedstawicielstw UE, ponieważ – o ile dotychczas dostępne informacje potwierdzą się – oznaczałoby to poważne naruszenie Konwencji wiedeńskiej o stosunkach dyplomatycznych i mogłoby wpłynąć na stosunki transatlantyckie; domaga się od władz USA natychmiastowych wyjaśnień w tej sprawie; |
3. |
wzywa władze USA, aby dostarczyły UE – bez nieuzasadnionej zwłoki – pełne informacje na temat programu PRISM i innych podobnych programów wiążących się z gromadzeniem danych – w tym na temat ich podstawy prawnej, koniecznego i proporcjonalnego charakteru oraz wdrożonych zabezpieczeń w celu ochrony podstawowych praw obywateli UE, takich jak ograniczenie zakresu i czasu trwania, warunków dostępu oraz niezależnego nadzoru, jak określono w konwencji w sprawie cyberprzestępczości – o co wystąpiła komisarz V. Reding w piśmie z dnia 10 czerwca 2013 r. skierowanym do prokuratora generalnego Erica Holdera; wzywa władze USA do zawieszenia i dokonania przeglądu wszelkich przepisów i programów inwigilacji, które naruszają podstawowe prawo obywateli UE do prywatności i ochrony danych, suwerenność i jurysdykcję UE i jej państw członkowskich, a także konwencję w sprawie cyberprzestępczości; |
4. |
wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do rozważenia wszystkich instrumentów, jakimi dysponują w dyskusjach i negocjacjach z USA, zarówno na szczeblu politycznym, jak i eksperckim, aby osiągnąć powyższe cele, w tym ewentualnego zawieszenia porozumienia w sprawie rejestrów nazwisk pasażerów (PNR) oraz umowy w sprawie programu śledzenia środków finansowych należących do terrorystów (TFTP); |
5. |
domaga się, aby zapowiedzianej przez komisarz C. Malmström transatlantyckiej grupie ekspertów, w której weźmie udział Parlament, zagwarantowano odpowiedni poziom poświadczenia bezpieczeństwa i dostępu do wszystkich odnośnych dokumentów, tak aby mogła ona przeprowadzić swoje prace w należyty sposób i w określonych granicach czasowych; domaga się ponadto, aby Parlament był odpowiednio reprezentowany w tej grupie ekspertów; |
6. |
wzywa Komisję i władze USA do niezwłocznego wznowienia negocjacji nad umową ramową o ochronie danych osobowych przekazywanych i przetwarzanych do celów współpracy policyjnej i współpracy między wymiarami sprawiedliwości; wzywa Komisję do dopilnowania w trakcie tych negocjacji, aby umowa spełniała co najmniej następujące kryteria:
|
7. |
wzywa Komisję do dopilnowania, aby w wyniku transatlantyckiego partnerstwa w zakresie handlu i inwestycji (TTIP) z USA nie ucierpiały standardy UE w zakresie ochrony danych oraz negocjacje nad obecnym pakietem dotyczącym ochrony danych; |
8. |
wzywa Komisję, aby w świetle ostatnich doniesień przeprowadziła pełny przegląd umowy „bezpiecznej przystani” zgodnie z art. 3 tej umowy; |
9. |
wyraża poważne zaniepokojenie ujawnionymi informacjami dotyczącymi domniemanych programów inwigilacji realizowanych przez państwa członkowskie – zarówno z pomocą Agencji Bezpieczeństwa Narodowego USA, jak i jednostronnie; wzywa wszystkie państwa członkowskie do zbadania zgodności takich programów z prawem pierwotnym i wtórnym UE, zwłaszcza z art. 16 TFUE dotyczącym ochrony danych, oraz z zobowiązaniami UE w zakresie praw podstawowych wynikającymi z europejskiej konwencji praw człowieka oraz tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich; |
10. |
podkreśla, że wszystkie przedsiębiorstwa świadczące usługi w UE muszą bez wyjątku przestrzegać prawa UE i ponoszą odpowiedzialność za wszelkie naruszenia; |
11. |
podkreśla, że przedsiębiorstwa podlegające systemowi prawnemu państw trzecich powinny w jasny i widoczny sposób ostrzegać użytkowników znajdujących się w UE o możliwości przetwarzania danych osobowych przez organy ścigania i agencje wywiadowcze w następstwie tajnych rozkazów lub nakazów sądowych; |
12. |
ubolewa nad faktem, że Komisja zrezygnowała z dawnego art. 42 projektu rozporządzenia w sprawie ochrony danych w wersji, która wyciekła; wzywa Komisję, aby wyjaśniła przyczyny tej decyzji; wzywa Radę, aby wzorując się na podejściu Parlamentu, przywróciła ten przepis; |
13. |
podkreśla, że w demokratycznych, otwartych i praworządnych krajach obywatele mają prawo wiedzieć o poważnych naruszeniach swoich praw podstawowych, a także donieść o nich, również gdy bierze w nich udział rząd ich kraju; podkreśla, że potrzebne są procedury pozwalające informatorom na ujawnianie poważnych naruszeń praw podstawowych oraz trzeba zapewnić takim osobom konieczną ochronę, w tym na szczeblu międzynarodowym; wyraża stałe wsparcie dla dziennikarstwa śledczego i wolności środków przekazu; |
14. |
wzywa Radę, aby w trybie pilnym przyspieszyła prace nad całym pakietem dotyczącym ochrony danych, a zwłaszcza nad proponowaną dyrektywą w sprawie ochrony danych; |
15. |
podkreśla konieczność ustanowienia europejskiego odpowiednika mieszanych, parlamentarno-sądowniczych komisji kontrolno-śledczych ds. służb wywiadowczych, jakie obecnie działają w niektórych państwach członkowskich; |
16. |
zobowiązuje swoją Komisję Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, aby dogłębnie zbadała tę sprawę we współpracy z parlamentami państw członkowskich i grupą ekspertów UE-USA powołaną przez Komisję oraz aby złożyła sprawozdanie do końca roku:
|
17. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, Radzie Europy, parlamentom państw członkowskich, prezydentowi Stanów Zjednoczonych, Senatowi i Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych oraz sekretarzowi bezpieczeństwa krajowego i sekretarzowi sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych. |
(1) Dz.U. C 72 E z 21.3.2002, s. 221.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/109 |
P7_TA(2013)0323
Praktyczne aspekty organizacji wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2014 r.
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie poprawy organizacji wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2014 r. (2013/2102(INI))
(2016/C 075/15)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 10 i art. 17 ust. 7 Traktatu o Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 22 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 11, 12 ust. 2 i art. 39 Karty praw podstawowych, |
— |
uwzględniając Akt dotyczący wyborów członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich dołączony do decyzji Rady z dnia 20 września 1976 r. wraz ze zmianami (1), |
— |
uwzględniając deklarację 11 załączoną do Traktatu o Unii Europejskiej i dotyczącą artykułu 17 ustęp 6 i 7 tegoż traktatu, |
— |
uwzględniając dyrektywę 93/109/WE oraz zmieniającą ją dyrektywę 2013/1/UE, które ustanawiają szczegółowe warunki wykonywania prawa głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego przez obywateli Unii mających miejsce zamieszkania w państwie członkowskim, którego nie są obywatelami, |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z 12 marca 2013 r. zatytułowany „Przygotowanie do wyborów europejskich w 2014 r.: dalsze usprawnienie demokratycznego i skutecznego sposobu przeprowadzania wyborów” (COM(2013)0126), |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 12 marca 2013 r. dotyczące usprawnienia demokratycznego i skutecznego przeprowadzania wyborów do Parlamentu Europejskiego, skierowane do państw członkowskich oraz europejskich i krajowych partii politycznych (C(2013)1303), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawie wyborów do Parlamentu Europejskiego w 2014 r. (2), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie składu Parlamentu Europejskiego w perspektywie wyborów w 2014 r. (3), |
— |
uwzględniając art. 41, art. 48 i art. 105 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A7-0219/2013), |
A. |
mając na uwadze, iż uzgodniono przeniesienie terminu wyborów na 22–25 maja 2014 r. oraz że w związku z tym posiedzenie inauguracyjne nowego Parlamentu odbędzie się w dniu 1 lipca 2014 r.; |
B. |
mając na uwadze, że w Parlamencie Europejskim obywatele są bezpośrednio reprezentowani na poziomie Unii; |
C. |
mając na uwadze, że każdy obywatel ma prawo uczestniczyć w życiu demokratycznym Unii; |
D. |
mając na uwadze, że partie polityczne na poziomie europejskim działają w europejskiej przestrzeni politycznej oraz przyczyniają się do kształtowania europejskiej świadomości politycznej i do wyrażania woli obywateli Unii; |
E. |
mając na uwadze, że wybory europejskie w 2014 r. będą pierwszymi wyborami po wejściu w życie Traktatu z Lizbony – na mocy którego uprawnienia Parlamentu Europejskiego zostały znaczenie poszerzone, w tym jego rola w wyborze przewodniczącego Komisji – i dlatego też będą doskonałą okazją do przyjęcia środków zmierzających do zwiększenia przejrzystości i wzmocnienia europejskiego wymiaru tych wyborów; |
F. |
mając na uwadze, że większość europejskich partii politycznych wydaje się gotowa do mianowania własnych kandydatów na przewodniczącego Komisji licząc na to, że ci kandydaci odegrają wiodącą rolę w kampanii wyborczej do Parlamentu, w szczególności przez osobiste przedstawianie swoich programów politycznych we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej; |
G. |
mając na uwadze, że wewnętrzna demokracja partyjna i wysokie normy w zakresie otwartości i integralności ze strony partii politycznych stanowią podstawowy warunek podnoszenia zaufania publicznego do systemu politycznego; |
H. |
mając na uwadze, że rozwiązanie obecnego kryzysu rządów w UE wymaga pełniejszej demokratycznej legitymizacji procesu integracji; |
I. |
mając na uwadze, że obywatele Unii mają czynne i bierne prawo do udziału w wyborach do Parlamentu Europejskiego również wtedy, kiedy nie mieszkają w państwie członkowskim pochodzenia; |
J. |
mając na uwadze, że kampanie wyborcze nadal skupiają się głównie na tematach krajowych, odsuwając na dalszy plan debatę nad kwestiami specyficznie europejskimi, oraz że fakt ten negatywnie wpływa na frekwencję w wyborach do Parlamentu Europejskiego; |
K. |
mając na uwadze, że frekwencję wyborczą może podnieść żywa kampania polityczna, w której partie polityczne oraz ich kandydaci rywalizują o głosy i miejsca w oparciu o alternatywne programy, które podejmują zagadnienie europejskiego wymiaru polityki; |
L. |
mając na uwadze powtarzające się wyniki badań opinii publicznej sugerujące, że przeważająca większość obywateli byłaby skłonna wziąć udział w głosowaniu, jeśli byłaby lepiej poinformowana o działalności Parlamentu Europejskiego, partiach politycznych, ich programach i kandydatach; mając na uwadze zatem, że wszystkie środki przekazu wzywa się do poświęcenia wyborom jak największej uwagi; |
M. |
mając na uwadze, że przewodniczący Komisji Europejskiej jest wybierany przez Parlament Europejski na wniosek Rady Europejskiej, która musi uwzględnić wyniki wyborów do Parlamentu Europejskiego i skonsultować się z Parlamentem w nowym składzie, zanim zaproponuje kandydata lub kandydatów; |
N. |
mając na uwadze, że szczegółowe ustalenia dotyczące konsultacji między Parlamentem i Radą Europejską w sprawie wyboru przewodniczącego Komisji zgodnie z deklaracją 11 załączoną do Traktatu z Lizbony mogą zostać ustalone „za wspólnym porozumieniem”; |
1. |
wzywa partie polityczne do zapewnienia, by nazwiska osób wybranych do kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego zostały podane do wiadomości publicznej przynajmniej na sześć tygodni przed rozpoczęciem wyborów; |
2. |
oczekuje, że kandydaci zobowiążą się, że – jeśli zostaną wybrani – przyjmą mandat posła do Parlamentu Europejskiego, chyba że zostaną mianowani na stanowisko niepołączalne z mandatem do PE zgodnie z art. 7 Aktu o wyborze Parlamentu Europejskiego w wyborach bezpośrednich (1976); |
3. |
apeluje do państw członkowskich i partii politycznych o domaganie się większego udziału kobiet na listach wyborczych, a w miarę możliwości o zachęcanie do sporządzania list zapewniających równą reprezentację płci; |
4. |
wzywa państwa członkowskie i partie polityczne do dopilnowania, by na kartach do głosowania pojawiły się nazwy i, jeśli to właściwe, symbole europejskich partii politycznych; |
5. |
wzywa europejskie partie polityczne do mianowania swych kandydatów na przewodniczącego Komisji odpowiednio wcześnie przed wyborami, by umożliwić im przeprowadzenie znaczącej – ogólnoeuropejskiej – kampanii, która skupiałaby się na zagadnieniach europejskich w oparciu o platformę partii i o program ich kandydata proponowanego na przewodniczącego Komisji; |
6. |
nalega, by partie polityczne na wszystkich szczeblach przyjęły demokratyczne i przejrzyste procedury wyboru swoich kandydatów na posłów do Parlamentu Europejskiego i na przewodniczącego Komisji; |
7. |
wzywa krajowe partie polityczne do informowania obywateli przed kampanią wyborczą oraz w jej trakcie o ich przynależności do europejskiej partii politycznej i o poparciu dla kandydatów tych partii na przewodniczącego Komisji oraz dla programów politycznych kandydatów; |
8. |
zachęca państwa członkowskie do zezwolenia na emitowanie politycznych programów informacyjnych przez europejskie partie polityczne; |
9. |
zachęca europejskie partie polityczne do organizowania licznych debat publicznych między mianowanymi kandydatami na przewodniczącego Komisji; |
10. |
zaleca, by państwa członkowskie podjęły wszelkie konieczne kroki, by dokonać skutecznego wdrożenia uzgodnionych środków wspierających obywateli, którzy pragną głosować lub kandydować w wyborach w państwach innych niż ich kraje pochodzenia; |
11. |
wzywa państwa członkowskie do przeprowadzenia publicznej kampanii zachęcającej obywateli do wzięcia udziału w głosowaniu, by zapobiec spadkowi frekwencji wyborczej; |
12. |
zachęca krajowe partie polityczne do wciągania na swe listy kandydatów obywateli UE zamieszkujących inne państwa członkowskie niż ich kraj pochodzenia; |
13. |
nalega, by zgodnie z art. 10 ust. 2 Aktu o wyborze Parlamentu Europejskiego w wyborach bezpośrednich w niedzielę 25 maja 2014 r. w żadnym z państw członkowskich nie publikowano wyników wyborów aż do zakończenia głosowania w państwie członkowskim, w którym wyborcy zagłosują jako ostatni; |
14. |
proponuje, by odpowiednio wcześniej przed wyborami zatwierdzić za wspólnym porozumieniem szczegółowe ustalenia dotyczące konsultacji między Parlamentem a Radą Europejską w sprawie wyboru nowego przewodniczącego Komisji; |
15. |
oczekuje, że w ramach tego procesu kandydatura osoby zaproponowanej na przewodniczącego Komisji przez europejską partię polityczną, która uzyskała najwięcej miejsc w Parlamencie, zostanie uwzględniona w pierwszej kolejności w celu ustalenia, na ile ten kandydat lub ta kandydatka jest w stanie zapewnić sobie poparcie niezbędnej absolutnej większości w Parlamencie; |
16. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji i parlamentom państw członkowskich, jak również europejskim partiom politycznym. |
(1) Decyzja Rady 76/787/EWWiS, EWG, Euratom (Dz.U. L 278 z 8.10.1976, s. 1.) zmieniona decyzją Rady 93/81/Euratom, EWWiS, EWG (Dz.U. L 33 z 9.2.1993, s. 15.) i decyzją Rady 2002/772/WE, Euratom (Dz.U. L 283 z 21.10.2002, s. 1).
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0462.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0082.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/111 |
P7_TA(2013)0324
Wywóz broni: wdrażanie wspólnego stanowiska Rady 2008/944/WPZiB
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie wywozu broni: realizacja wspólnego stanowiska Rady 2008/944/WPZiB (2013/2657(RSP))
(2016/C 075/16)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wspólne stanowisko Rady 2008/944/WPZiB z dnia 8 grudnia 2008 r. określające wspólne zasady kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego (1), |
— |
uwzględniając toczący się obecnie w Grupie Roboczej Rady ds. Wywozu Broni Konwencjonalnej (COARM) proces przeglądu wspólnego stanowiska, które – zgodnie z jego art. 15 – podlega przeglądowi trzy lata po jego przyjęciu, |
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/43/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie uproszczenia warunków transferów produktów związanych z obronnością we Wspólnocie (2), |
— |
uwzględniając wspólne działanie Rady 2002/589/WPZiB z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej oraz uchylające wspólne działanie 1999/34/WPZiB (3), a także strategię UE w zakresie zwalczania nielegalnego gromadzenia broni strzeleckiej i lekkiej i amunicji do tych rodzajów broni oraz nielegalnego handlu nimi, przyjętą przez Radę Europejską w dniach 15–16 grudnia 2005 r. (4), |
— |
uwzględniając trzynaste (5) i czternaste (6) sprawozdanie roczne Grupy Roboczej Rady ds. Wywozu Broni Konwencjonalnej, |
— |
uwzględniając międzynarodowy traktat ONZ o handlu bronią określający wiążące wspólne standardy światowego handlu bronią konwencjonalną, |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie negocjacji dotyczących traktatu ONZ o handlu bronią (7), |
— |
uwzględniając art. 42 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 346 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając artykuł 110 ust. 2 i 4 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że wywóz uzbrojenia może wpływać nie tylko na bezpieczeństwo, ale również rozwój, przez co ważne jest wzmocnienie unijnej polityki kontroli wywozu technologii wojskowych i sprzętu wojskowego; |
B. |
mając na uwadze, że wspólne stanowisko 2008/944/WPZiB stanowi prawnie wiążące ramy, w których ustanowiono osiem kryteriów, których naruszenie powinno powodować odebranie (kryteria 1–4) lub przynajmniej rozważenie odebrania (kryteria 5–8) pozwolenia na wywóz; |
C. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 3 wspólnego stanowiska osiem kryteriów określa jedynie standardy minimalne, nie naruszając prawa państw członkowskich do stosowania bardziej restrykcyjnych środków polityki kontroli broni; mając na uwadze, że decyzja o wydaniu pozwolenia na wywóz broni zgodnie z tymi kryteriami każdorazowo należy do danego państwa członkowskiego; |
D. |
mając na uwadze, że w art. 10 wspólnego stanowiska jednoznacznie stwierdzono, że państwa członkowskie, w odpowiednich przypadkach, mogą także uwzględnić wpływ proponowanego wywozu na ich interesy ekonomiczne, socjalne, handlowe i przemysłowe, a także mając na uwadze, że czynniki te nie mogą wpływać na stosowanie powyższych ośmiu kryteriów; |
E. |
mając na uwadze, że według Sztokholmskiego Międzynarodowego Instytutu Badań nad Pokojem (SIPRI) państwa członkowskie Unii Europejskiej zajmują wspólnie drugie miejsce na świecie, tuż za Stanami Zjednoczonymi, pod względem wywozu broni, oraz że coraz większa część uzbrojenia dostarczana jest do krajów spoza UE; |
F. |
mając na uwadze, że broń pochodząca z państw członkowskich trafia głównie do takich regionów leżących poza UE jak Bliski Wschód, Ameryka Północna i Azja; mając na uwadze, że największymi odbiorcami broni są Arabia Saudyjska, Stany Zjednoczone oraz Zjednoczone Emiraty Arabskie; |
G. |
mając na uwadze, że europejski przemysł próbuje rekompensować zmniejszający się w Europie popyt na zbrojenia, poszukując dostępu do rynków krajów trzecich oraz że starania te są popierane przez dużą część środowisk politycznych jako wkład sprzyjający wzmocnieniu europejskiego sektora obrony, wiedzy technicznej, bezpieczeństwa dostaw i gotowości; mając na uwadze, że wyniki badań i rozwoju w przemyśle obronnym są w dużym stopniu upowszechniane w innych dziedzinach i wykorzystywane w licznych zastosowaniach cywilnych; |
H. |
mając na uwadze znaczące postępy w dążeniu do osiągnięcia porozumienia między państwami członkowskimi co do stosowania i interpretacji ośmiu kryteriów zawartych we wspólnym stanowisku, dokonane głównie dzięki przewodnikowi do wspólnego stanowiska, sporządzonemu przez COARM, który podaje szczegółowe definicje najlepszych praktyk w odniesieniu do stosowania kryteriów; |
1. |
z zadowoleniem przyjmuje, że UE dysponuje wyjątkowymi w skali światowej prawnie wiążącymi ramami, usprawniającymi kontrolę nad wywozem broni, m.in. do regionów objętych kryzysem i do krajów o budzącej wątpliwości historii przestrzegania praw człowieka, i w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje przyłączenie się europejskich i pozaeuropejskich państw trzecich do systemu kontroli wywozu broni w oparciu o wspólne stanowisko; zauważa jednak, że pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi UE występują różnice w zakresie ścisłego stosowania i interpretacji ośmiu kryteriów; z tego względu wzywa do bardziej jednolitego interpretowania i stosowania wspólnego stanowiska, wraz ze wszystkimi zawartymi w nim zobowiązaniami, oraz ubolewa, że UE nadal nie posiada wspólnej strategii politycznej dotyczącej transferu broni do krajów trzecich; |
2. |
utrzymuje, że wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa UE oraz wspólne stanowisko nie powinny być sprzeczne; uważa, że za zapewnienie spójności wspólnego stanowiska oraz polityki zagranicznej odpowiadają państwa członkowskie oraz wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa; |
3. |
podkreśla prawo państw członkowskich do postępowania zgodnie z krajową polityką, przy pełnym poszanowaniu prawa międzynarodowego i porozumień międzynarodowych oraz powszechnie uzgodnionych zasad i kryteriów, przy czym zgodność ta podlega kontroli na podstawie uregulowań krajowych; |
4. |
jest zdania, że Parlament Europejski, parlamenty narodowe lub specjalne organy parlamentarne muszą zapewniać skuteczną kontrolę stosowania i egzekwowania standardów uzgodnionych we wspólnym stanowisku na szczeblu krajowym i unijnym, a także ustanowienia przejrzystego, podlegającego rozliczeniu systemu kontroli; |
5. |
stoi na stanowisku, że język przyjęty w przewodniku do wspólnego stanowiska powinien być bardziej precyzyjny i pozostawiać mniej swobody do interpretacji, oraz że, jeśli zajdzie taka konieczność, przewodnik powinien nadal być aktualizowany; |
6. |
postuluje, aby polepszyć stosowanie kryteriów zawartych we wspólnym stanowisku, zanim zostaną zaproponowane nowe; |
7. |
dostrzega spójną i konsekwentną rolę, jaką państwa członkowskie UE odegrały przy wspieraniu międzynarodowych dążeń do ustanowienia wiążących przepisów regulujących międzynarodowy handel bronią; wzywa UE i jej państwa członkowskie, by skupiły swoje wysiłki na krajach, które nie przystąpiły do międzynarodowych porozumień; |
8. |
zauważa, że sprawozdania roczne Grupy Roboczej Rady ds. Wywozu Broni Konwencjonalnej sprawiły, że wywóz broni stał się bardziej przejrzysty; wyraża jednak ubolewanie, że zbiory danych są niepełne i różnią się w zależności od procedur zbierania i przekazywania danych obowiązujących w poszczególnych państwach członkowskich; przypomina państwom członkowskim o corocznym przekazywaniu COARM pełnych informacji dotyczących realizowanych przez nie transferów broni, zgodnie z ustaleniami wspólnego stanowiska; |
9. |
wzywa do przeanalizowania sposobu, w jaki wspólne stanowisko jest wdrażane do systemów krajowych; wyraża opinię, że należy wzmocnić możliwości Grupy Roboczej ds. Wywozu Broni Konwencjonalnej analizowania kontroli wywozu broni; |
10. |
uważa, że należy uzupełnić wspólne stanowisko o stale aktualizowany i publicznie dostępny wykaz określający, w jakim stopniu wywóz do poszczególnych państw odbiorców jest zgodny lub niezgodny z ośmioma kryteriami; |
11. |
uważa, że należy stworzyć ulepszony system regularnej i aktualnej wymiany informacji między państwami członkowskimi na temat transferów broni do krajów objętych w przeszłości embargiem; |
12. |
wzywa do zorganizowania corocznej debaty w Parlamencie oraz zaprezentowania sprawozdania rocznego w sprawie wdrożenia wspólnego stanowiska, aby zapewnić odpowiednią kontrolę parlamentarną i przejrzystość na szczeblu europejskim; |
13. |
z zadowoleniem przyjmuje zawarcie pod auspicjami Narodów Zjednoczonych prawnie wiążącego traktatu o handlu bronią, który dotyczy międzynarodowego handlu bronią konwencjonalną i tworzy skuteczny międzynarodowy system kontroli broni dzięki zwiększeniu przejrzystości i rozliczalności oraz ustanawia najwyższe normy międzynarodowe, a tym samym jeszcze bardziej utrudnia nieodpowiedzialne i nielegalne używanie broni konwencjonalnej; dostrzega spójną i konsekwentną rolę, jaką UE i jej państwa członkowskie odegrały przy wspieraniu międzynarodowych dążeń do ustanowienia wiążących przepisów regulujących międzynarodowy handel bronią; |
14. |
podkreśla znaczenie skutecznego i wiarygodnego wprowadzania w życie traktatu o handlu bronią oraz zachęca państwa członkowskie, by skoncentrowały swoje międzynarodowe wysiłki na doprowadzeniu do powszechnego podpisania traktatu i jego szybkiego wdrożenia; |
15. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz sekretarzowi generalnemu Narodów Zjednoczonych. |
(1) Dz.U. L 335 z 13.12.2008, s. 99.
(2) Dz.U. L 146 z 10.6.2009, s. 1.
(3) Dz.U. L 191 z 19.7.2002, s. 1.
(4) Rada Unii Europejskiej, 05319/2006 z 13.1.2006.
(5) Dz.U. C 382 z 30.12.2011, s. 1.
(6) Dz.U. C 386 z 14.12.2012, s. 1.
(7) P7_TA(2012)0251.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/114 |
P7_TA(2013)0325
Otwarcie negocjacji na temat wielostronnej umowy w sprawie usług
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie rozpoczęcia negocjacji nad wielostronną umową o usługach (2013/2583(RSP))
(2016/C 075/17)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając swoje poprzednie sprawozdanie na temat usług, a w szczególności swoją rezolucję z dnia 4 września 2008 r. w sprawie handlu usługami (1), |
— |
uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie stanu zaawansowania dauhańskiej agendy rozwoju i w sprawie przyszłości Światowej Organizacji Handlu (WTO), w szczególności rezolucję z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie perspektyw dauhańskiej agendy rozwoju w następstwie siódmej konferencji ministerialnej WTO (2) oraz z dnia 14 września 2011 r. w sprawie stanu negocjacji w sprawie dauhańskiej agendy rozwoju (3), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie barier w handlu i inwestycjach (4), |
— |
uwzględniając Protokół (nr 26) w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym, załączony do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oraz Kartę praw podstawowych, |
— |
uwzględniając Układ ogólny w sprawie handlu usługami (GATS), który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 1995 r.; uwzględniając swoją rezolucję z dnia 12 marca 2003 r. w sprawie Układu ogólnego o handlu usługami (GATS) w ramach Światowej Organizacji Handlu, w tym różnorodności kulturowej (5), |
— |
uwzględniając projekt wytycznych negocjacyjnych dotyczących wielostronnej umowy w sprawie handlu usługami, przedłożony przez Komisję w dniu 15 lutego 2013 r., |
— |
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Handel, wzrost i polityka światowa – polityka handlowa jako kluczowy element strategii »Europa 2020«” (6), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji dla Rady Europejskiej zatytułowane „Sprawozdanie w sprawie barier w handlu i inwestycjach – 2012 r.” (7), |
— |
uwzględniając sprawozdanie z dnia 21 kwietnia 2011 r. dotyczące specjalnej sesji negocjacyjnej w sprawie handlu usługami, przedstawione w komitecie ds. negocjacji handlowych WTO przez przewodniczącego Rady ds. Handlu Usługami WTO, ambasadora Fernanda de Mateo (8), |
— |
uwzględniając oświadczenie grupy „prawdziwych przyjaciół umowy o handlu usługami” (RGF) z dnia 5 lipca 2012 r., |
— |
uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że usługi stanowią niemal trzy czwarte unijnego PKB i zatrudnienia oraz mają zasadnicze znaczenie dla utrzymania i podniesienia konkurencyjności UE; |
B. |
mając na uwadze, że w 2011 r. usługi stanowiły 28 % eksportu UE oraz ponad połowę jej bezpośrednich inwestycji zagranicznych w krajach trzecich; |
C. |
mając na uwadze, że UE odgrywa istotną rolę w handlu usługami jako największy eksporter usług na świecie, którego udział w całkowitym światowym eksporcie usług w 2011 r. wyniósł 25,65 %; |
D. |
mając na uwadze, że wszystkie kraje powinny mieć możliwość rozwoju, utrzymywania i regulowania sektora usług publicznych świadczonych w interesie ogólnym; |
E. |
mając na uwadze, że 129 członków WTO przyjęło zobowiązania na mocy GATS, jednak większość z nich nie podjęła zobowiązań we wszystkich branżach; |
F. |
mając na uwadze, że obecna sytuacja gospodarcza i finansowa jak nigdy dotąd uwypukliła zasadniczą rolę usług publicznych w Unii Europejskiej; mając na uwadze, że w takich dziedzinach jak opieka zdrowotna, opieka nad dziećmi lub opieka nad osobami starszymi, pomoc osobom niepełnosprawnym czy mieszkalnictwo socjalne usługi takie stanowią istotną siatkę bezpieczeństwa dla obywateli i wspierają propagowanie spójności społecznej; mając na uwadze, że usługi publiczne w dziedzinie edukacji, szkoleń i zatrudnienia odgrywają kluczową rolę w programie na rzecz wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy; |
G. |
mając na uwadze, że do czasu szóstej konferencji ministerialnej WTO, która odbyła się w 2005 r. w Hong Kongu, zaledwie 30 krajów zgłosiło nowe propozycje dotyczące usług, a także mając na uwadze, że od lipca 2008 r. w wielostronnych negocjacjach w sprawie usług poczyniono znikome postępy; |
H. |
mając na uwadze, że w wyniku kryzysu gospodarczego z lat 2008-2009 wprowadzono nowe środki protekcjonistyczne w celu ograniczenia handlu usługami; |
I. |
mając na uwadze, że członkowie grupy RGF przeprowadzili w 2012 r. wstępne rozmowy o formie i strukturze umowy o handlu usługami (TISA); |
J. |
mając na uwadze, że 21 członków WTO (1) negocjujących z UE to głównie państwa należące do OECD, które reprezentują 70 % światowego transgranicznego handlu usługami (z wyłączeniem wewnątrzunijnego handlu usługami) i 58 % unijnego handlu usługami komercyjnymi; mając na uwadze, że stroną w tych negocjacjach nie jest jak dotąd żaden kraj z grupy BRICS, członek Stowarzyszenia Krajów Azji Południowej-Wschodniej (ASEAN) ani kraj leżący w Afryce, na Karaibach czy na Pacyfiku; |
K. |
mając na uwadze, że w dniu 15 lutego 2013 r. Komisja przedstawiła Radzie projekt wytycznych negocjacyjnych, a w dniu 18 marca 2013 r. uzyskała upoważnienie do udziału w negocjacjach dotyczących TISA; |
1. |
jest zdania, że wielostronny system handlu ustanowiony przez WTO stanowi zdecydowanie najskuteczniejsze ramy osiągnięcia wolnego i sprawiedliwego handlu na skalę światową; zgadza się jednak, że z uwagi na impas, jaki odnotowano na ósmej konferencji ministerialnej WTO w grudniu 2011 r., potrzebne okazały się nowe inicjatywy dwu- i wielostronne, żeby nadać impuls negocjacjom handlowym w Genewie; podkreśla jednak, że wszystkie nowe inicjatywy powinny nadal być zakotwiczone w ramach WTO; |
2. |
ubolewa, że od rozpoczęcia rundy dauhańskiej handlowi usługami poświęcono niewiele uwagi; podkreśla, że usługi stanowią podstawę gospodarki i handlu w XXI wieku, gdyż od świadczenia usług zależy powstanie globalnych łańcuchów wartości; podkreśla znaczenie usług świadczonych w interesie ogólnym dla tworzenia podstawowych siatek bezpieczeństwa dla obywateli i dla wspierania spójności społecznej na szczeblu gminnym, regionalnym, krajowym oraz unijnym; |
3. |
ubolewa, że listy zobowiązań stron GATS dotyczące członkostwa w WTO zdezaktualizowały się i nie odzwierciedlają rzeczywistego poziomu ograniczeń w handlu usługami w tych krajach, zwłaszcza zaś w krajach, które przeprowadziły zasadniczą niezależną liberalizację, a członkostwo w WTO wciąż cechuje bardzo zróżnicowany i niejasny poziom liberalizacji i dyscypliny, jeśli chodzi o zobowiązania w zakresie handlu usługami; |
4. |
z zadowoleniem przyjmuje rozpoczęcie negocjacji w sprawie TISA i fakt, że UE uczestniczy w tych rozmowach od początku, by bronić swoich interesów UE i opinii na temat formy i struktury umowy; uważa, że udział UE może zwiększyć spójność między TISA a systemem wielostronnym oraz przyczynić się do zachowania odpowiedniej kontroli parlamentarnej nad procesem negocjacyjnym; |
5. |
ubolewa, że Rada przyznała mandat negocjacyjny, nie uwzględniając opinii Parlamentu; |
6. |
przypomina Komisji, że ma ona obowiązek niezwłocznego i pełnego informowania Parlamentu na wszystkich etapach negocjacji, zarówno przed poszczególnymi rundami negocjacji, jak i po ich zakończeniu; |
7. |
wzywa Komisję do zapewnienia, aby negocjacje dotyczące TISA były prowadzone zgodnie z zasadami WTO w zakresie przejrzystości i aby wszyscy członkowie WHO otrzymali terminowo pełne informacje na ich temat; |
8. |
jest zdania, że nie osiągnięto masy krytycznej pozwalającej na rozszerzenie korzyści przyszłej TISA na wszystkich członków WTO, a zatem nie powinno się do TISA stosować klauzuli państwa najbardziej uprzywilejowanego zapisanej w GATS (2); |
9. |
zauważa jednak z niepokojem, że negocjujące strony nie obejmują rynków wschodzących (z wyjątkiem Turcji), zwłaszcza BRICS, które mają zasadnicze znaczenie dla wzrostu handlu usługami i inwestycji w usługi, lecz tam właśnie istnieją największe przeszkody, w szczególności dla inwestycji zagranicznych; w związku z tym zwraca się do Chin i innych krajów wschodzących, by przyłączyły się do negocjacji; |
10. |
uważa, że zachowanie dla innych krajów, w tym krajów wschodzących, możliwości udziału w tych negocjacjach nie powinno obniżyć poziomu ambitnych celów tej umowy, gdyż tylko wysoki poziom liberalizacji i zbieżności dyscypliny może przekonać te kraje do przyłączenia się do negocjacji; |
11. |
zaleca, by w celu zachowania możliwości „uwielostronnienia” przyszłej TISA jej model opierał się na formie i strukturze GATS, w tym na koncepcji pozytywnych list zobowiązań oraz na podstawowych definicjach i zasadach ustalonych w GATS, a także na przepisach dotyczących traktowania narodowego, dostępu do rynku i dyscypliny; |
12. |
wzywa Komisję, by sformułowała propozycję wyjściową zbliżoną do jej ostatniej propozycji w sprawie list zobowiązań w GATS oraz by dążyła do następujących celów, negocjując zobowiązania dotyczące dostępu do rynku:
|
13. |
zauważa, że UE już zawarła lub negocjuje właśnie dwustronne umowy handlowe z niektórymi partnerami uczestniczącymi w negocjacjach dotyczących TISA (w tym z Japonią, a wkrótce z USA), a umowy te zawierają zdecydowanie sformułowane rozdziały o usługach, w których lepiej uregulowano dwustronne kwestie specyficzne dla danych krajów; jest zdania, że jeśli chodzi o dostęp do rynku, stawką w tych negocjacjach są dla UE stosunki z innymi partnerami (np. Australią, Nową Zelandią, Meksykiem, Tajwanem i Turcją); |
14. |
podkreśla, że włączenie do list zobowiązań zasad „standstill” i „ratchet” powinno umożliwić ustalenie zobowiązań partnerów na obecnych poziomach i zmierzanie do dalszego, stopniowego otwarcia; |
15. |
uważa, że TISA powinna ustanawiać większą dyscyplinę regulacyjną w odniesieniu do przejrzystości, konkurencji, wymogów licencyjnych i przepisów sektorowych, z zastrzeżeniem prawa krajów do przyjmowania przepisów należycie uzasadnionych względami porządku publicznego (3); |
16. |
uważa, że UE i państwa członkowskie powinny utrzymywać możliwość ochrony i rozwoju polityki kulturalnej i audiowizualnej w ramach ich obowiązujących przepisów, norm i umów; z zadowoleniem przyjmuje zatem fakt, że Rada wyłączyła usługi kulturalne i audiowizualne z mandatu negocjacyjnego; |
17. |
podkreśla, że przedmiotowe negocjacje stanowią okazję do udoskonalenia przepisów o zamówieniach publicznych (4) i dotacjach (5) w sektorze usług, w której to sprawie doszło do impasu w negocjacjach w sprawie GATS; |
18. |
uważa, że TISA powinna zawierać klauzulę o przystąpieniu, postanowienia określające warunki i procedury „uwielostronnienia” umowy przez rozszerzenie jej na wszystkich członków WTO, a także specjalny mechanizm rozstrzygania sporów, bez uszczerbku dla możliwości skorzystania z ogólnego mechanizmu rozstrzygania sporów w WTO; |
19. |
zauważa, że Komisja zaproponowała mandat negocjacyjny UE, a Rada przyjęła go bez przeprowadzenia oceny skutków; nalega, by Komisja zrealizowała zamiar przygotowania oceny wpływu na zrównoważony rozwój, i zauważa, że ocena ta wymaga konsultacji z odpowiednimi zainteresowanymi stronami, jeśli chodzi o kwestie społeczne, środowiskowe i inne; domaga się, by Komisja opublikowała ocenę wpływu na zrównoważony rozwój z myślą o uwzględnieniu wniosków z oceny w negocjacjach; |
20. |
uważa, że dwuletni okres na sfinalizowanie takich negocjacji jest bardzo ambitny,; podkreśla, że jakość powinna być nadrzędna w stosunku do czasu i nalega, by negocjacje były przejrzyste i zapewniały niezbędną przestrzeń i czas dla świadomej debaty publicznej i parlamentarnej; |
21. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji. |
(1) Dz.U. C 295 E z 4.12.2009, s. 67.
(2) Dz.U. C 286 E z 22.10.2010, s. 1.
(3) Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 84.
(4) Dz.U. C 168 E z 14.6.2013, s. 1.
(5) Dz.U. C 61 E z 10.3.2004, s. 289.
(6) COM(2010)0612.
(7) COM(2012)0070.
(8) TN/S/36.
(1) Australia, Chile, Chiny, Hong Kong, Izrael, Japonia, Kanada, Kolumbia, Korea, Kostaryka, Meksyk, Nowa Zelandia, Norwegia, Pakistan, Panama, Paragwaj, Peru, Szwajcaria, Tajwan, Turcja i USA.
(2) Art. II GATS.
(3) Art. XIV i XIVa GATS.
(4) Art. XIII GATS.
(5) Art. XV GATS.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/118 |
P7_TA(2013)0326
Podwyżka norweskich ceł na produkty rolne
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie podwyżki norweskich ceł na produkty rolne (2013/2547(RSP))
(2016/C 075/18)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (porozumienie EOG), |
— |
uwzględniając Porozumienie w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczące dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (umowa dwustronna) (1), |
— |
uwzględniając swoje stanowisko z dnia 13 września 2011 r. w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Norwegii dotyczącego dodatkowych preferencji w handlu produktami rolnymi na podstawie art. 19 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2), |
— |
uwzględniając pismo z dnia 9 marca 2011 r. od norweskiego ministra handlu i przemysłu do komisarza ds. rynku wewnętrznego i usług w sprawie Aktu o jednolitym rynku, |
— |
uwzględniając konkluzje z 38. posiedzenia Rady EOG z dnia 26 listopada 2012 r., |
— |
uwzględniając pytanie do Komisji w sprawie „znacznej podwyżki norweskich ceł na produkty rolne” (O-000048/2013 – B7-0210/2013), |
— |
uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 19 porozumienia EOG „umawiające się strony zobowiązują się do dalszych wysiłków nad osiągnięciem stopniowej liberalizacji handlu produktami rolnymi”; |
B. |
mając na uwadze, że porozumienie EOG zapewnia podstawę dla równego dostępu Norwegii do rynku wewnętrznego oraz że strony porozumienia uznały porozumienie za korzystne dla obu stron; |
C. |
mając na uwadze, że zasadniczo stosunki gospodarcze i polityczne między UE i Norwegią są doskonałe; mając na uwadze, że pojawiające się różnice między partnerami powinny być rozstrzygane w drodze dialogu; |
D. |
mając na uwadze, że porozumienie dwustronne pozostające w mocy od stycznia 2012 r. odnowiło preferencyjne, wzajemne i korzystne dla obu stron ramy prawne dotyczące preferencji dla handlu produktami rolnymi, m.in. mięsem i produktami mlecznymi; |
E. |
mając na uwadze, że w drodze takiego porozumienia UE i Królestwo Norwegii rozszerzyły zakres wzajemnej liberalizacji handlu produktami rolnymi, przyznając bezcłowy dostęp, ustanawiając kontyngenty taryfowe i obniżając należności przywozowe dla szerokiej gamy produktów rolnych; |
F. |
mając na uwadze, że od 1 stycznia 2013 r. europejscy eksporterzy niektórych serów, jagnięciny i wołowiny borykają się na rynku norweskim z należnościami ad valorem w wysokości 277 %, 429 % i 344 %; mając na uwadze, że przed tym środkiem nałożono na kwiaty hydrangea (hortensje) nowe opłaty przywozowe w wysokości 72 %; |
G. |
mając na uwadze, że te środki – mimo że dopuszczalne w norweskim harmonogramie Światowej Organizacji Handlu – sprzeciwiają się literze i duchowi umowy dwustronnej, zwłaszcza jej art. 10, który stwierdza, że „strony będą podejmowały działania dla zapewnienia, że przyznawane wzajemnie korzyści nie zostaną naruszone przez inne ograniczające środki przywozowe”; |
H. |
mając na uwadze, że wzrost gospodarczy, zatrudnienie i stopa inflacji nie sygnalizują żadnego negatywnego wpływu światowego kryzysu gospodarczego i finansowego na gospodarkę norweską; |
1. |
ubolewa nad niedawnymi środkami nałożonymi przez rząd norweski, które uznaje za protekcjonistyczne i ograniczające handel, co wyraźnie narusza literę i ducha umowy dwustronnej; |
2. |
podkreśla, że rząd Norwegii zaproponował te środki, nie skonsultowawszy ich wcześniej z partnerami z UE, co byłoby właściwe przy bliskich stosunkach dwustronnych istniejących między UE i Norwegią; |
3. |
kwestionuje ekonomiczną logikę stojącą za tymi środkami, które w konsekwencji mogą ograniczyć handel, co zaszkodzi wszystkim zainteresowanym stronom, a zwłaszcza norweskim konsumentom, a w dalszej perspektywie także norweskim rolnikom; wzywa Komisję, by oceniła potencjalne negatywne skutki zwiększenia taryf dla unijnych eksporterów i rolników; |
4. |
wzywa rząd i parlament Norwegii do wycofania tych środków; |
5. |
wzywa rząd norweski i Komisję, by odnotowały ostatnie ambitne działania Islandii na rzecz liberalizacji handlu produktami rolnymi z Unią; nalega na rząd norweski, by poszedł za jej przykładem; |
6. |
wzywa rząd Norwegii, by zaakceptował zmianę protokołu 3 do porozumienia EOG, który dotyczy handlu przetworzonymi produktami rolnymi, aby ocenić, czy cła na ww. produkty można uznać za sprawiedliwe i uzasadnione; |
7. |
wzywa Komisję, by kontynuowała negocjacje z władzami norweskimi, żeby opracować wzajemnie zadowalające rozwiązanie w kwestii importu/eksportu produktów rolnych; |
8. |
zwraca się do Komisji, by określiła, jakie działania zamierza podjąć, w razie gdyby Norwegia odmówiła uchylenia swojej decyzji, w szczególności w odniesieniu do ochrony miejsc pracy i produkcji unijnego rolnictwa, gdyby zaistniały potrzeby w tym względzie; |
9. |
wzywa Komisję, by w razie braku współpracy rozważyła możliwość zaproponowania dalszych działań w celu wycofania przedmiotowych środków; |
10. |
przypomina o dużym zaangażowaniu Norwegii na rzecz rynku wewnętrznego, zwłaszcza w ramach niedawnych inicjatyw, takich jak Akt o jednolitym rynku I i II; podkreśla, że norweski rząd sam przyznał, że skuteczny jednolity rynek jest podstawą przyszłego wzrostu i zatrudnienia oraz że obecny kryzys nie powinien być wykorzystywany jako pretekst do powrotu do protekcjonizmu i prowadzenia działań zakłócających handel; |
11. |
wyraża nadzieję, że Norwegia pozostanie integralnym elementem rynku wewnętrznego i nie zastosuje dalszych dezintegrujących i jednostronnych środków; |
12. |
zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji, Radzie, rządowi i parlamentowi Norwegii oraz instytucjom Europejskiego Obszaru Gospodarczego. |
(1) Dz.U. L 327 z 9.12.2011, s. 2.
(2) Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 168.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/120 |
P7_TA(2013)0327
Zakończenie tworzenia jednolitego rynku cyfrowego
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie stworzenia jednolitego rynku cyfrowego (2013/2655(RSP))
(2016/C 075/19)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 3 ust. 3 oraz art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 9, 12, 14, 26, 114 ust. 3 i art. 169 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów zatytułowane „Nowy europejski program na rzecz konsumentów” i przyjęte dnia 25 kwietnia 2013 r. (A7-0163/2013), |
— |
uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 23 kwietnia 2013 r. zatytułowany „Plan działania na rzecz e-handlu na lata 2012-2015 – sytuacja w 2013 r.” (SWD(2013)0153), |
— |
uwzględniając 26. tabelę wyników rynku wewnętrznego Komisji z dnia 18 lutego 2013 r., |
— |
uwzględniając dokument roboczy służb Komisji z dnia 7 grudnia 2012 r. zatytułowany „Tabela wyników rynków konsumenckich: wykorzystanie rynków na rzecz konsumentów – ósme wydanie, część druga – listopad 2012 r.” (SWD(2012)0432), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie treści na jednolitym rynku cyfrowym (COM(2012)0789), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 18 kwietnia 2013 r. dla Parlamentu Europejskiego i Rady na temat funkcjonowania protokołu ustaleń w sprawie sprzedaży podrobionych towarów w internecie (COM(2013)0209), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie stworzenia jednolitego rynku cyfrowego (1), |
— |
uwzględniając swoje rezolucje z dnia 6 kwietnia 2011 r. w sprawie jednolitego rynku dla Europejczyków (2), w sprawie jednolitego rynku sprzyjającego przedsiębiorstwom i wzrostowi gospodarczemu (3) oraz w sprawie zarządzania i partnerstwa na jednolitym rynku (4), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 27 października 2010 r. do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów zatytułowany „W kierunku Aktu o jednolitym rynku: w stronę społecznej gospodarki rynkowej o wysokiej konkurencyjności – 50 propozycji na rzecz wspólnej poprawy rynku pracy, przedsiębiorczości i wymiany”, COM(2010)0608, |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 października 2012 r. skierowany do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów zatytułowany „Akt o jednolitym rynku II” (COM(2012)0573), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 13 kwietnia 2011 r. do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów zatytułowany „Akt o jednolitym rynku: Dwanaście dźwigni na rzecz pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia zaufania” (COM(2011)0206), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji z dnia 4 czerwca 2012 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług powierniczych w transakcjach elektronicznych na rynku wewnętrznym (COM(2012)0238), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie strategii na rzecz wzmocnienia praw szczególnie wrażliwych konsumentów (5), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 22 maja 2012 r. do Parlamentu Europejskiego, Rady, Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów zatytułowany „Europejski program na rzecz konsumentów: zwiększanie zaufania i pobudzanie wzrostu gospodarczego” (COM(2012)0225), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 maja 2012 r. zatytułowany „Europejska strategia na rzecz lepszego internetu dla dzieci” (COM(2012)0196), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 kwietnia 2012 r. zatytułowany „Strategia na rzecz e-zamówień” (COM(2012)0179), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji z dnia 25 stycznia 2012 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (COM(2012)0011), |
— |
uwzględniając zieloną księgę Komisji z dnia 29 listopada 2012 r. na temat zintegrowanego rynku usług dostawy paczek jako impulsu rozwoju handlu elektronicznego w UE (COM(2012)0698), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 11 stycznia 2012 r. zatytułowany „Spójne ramy na rzecz wzmocnienia zaufania na jednolitym rynku cyfrowym handlu elektronicznego i usług online” (COM(2011)0942), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie nowej strategii dla polityki ochrony konsumentów (6), |
— |
uwzględniając dyrektywę 2011/83/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającą dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającą dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji z dnia 9 listopada 2011 r. dotyczący rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie programu ochrony konsumentów na lata 2014–2020 (COM(2011)0707) i towarzyszące mu dokumenty (SEC(2011)1320 i SEC(2011)1321), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji z dnia 3 grudnia 2012 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dostępności stron internetowych instytucji sektora publicznego (COM(2012)0721), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 25 października 2011 r. w sprawie mobilności i integracji osób niepełnosprawnych oraz europejskiej strategii na rzecz osób niepełnosprawnych 2010–2020 (8), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji z dnia 7 lutego 2013 r. dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków mających na celu zapewnienie wspólnego wysokiego poziomu bezpieczeństwa sieci i informacji w obrębie Unii (COM(2013)0048), |
— |
uwzględniając wspólny komunikat Komisji i wysokiej przedstawiciel Unii Europejskiej do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa z dnia 7 lutego 2013 r. zatytułowany „Strategia bezpieczeństwa cybernetycznego Unii Europejskiej: otwarta, bezpieczna i chroniona cyberprzestrzeń” (JOIN(2013)0001), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 27 września 2012 r. zatytułowany „Wykorzystanie potencjału chmury obliczeniowej w Europie” (COM(2012)0529), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji z dnia 14 listopada 2011 r. w sprawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego instrument „Łącząc Europę” (COM(2011)0665), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie wpływu reklamy na zachowania konsumentów (9), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 21 września 2010 r. w sprawie pełnego ukształtowania rynku wewnętrznego w handlu elektronicznym (10), |
— |
uwzględniając dyrektywę Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r. zmieniającą dyrektywę 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w odniesieniu do przepisów dotyczących fakturowania (11), |
— |
uwzględniając wyroki Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Google (sprawy połączone od C-236/08 do C-238/08, wyrok z dnia 23 marca 2010 r.) oraz BergSpechte (sprawa C-278/08, wyrok z dnia 25 marca 2010 r.), które definiują typowego konsumenta w internecie jako „właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego internautę”, |
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (12), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 3 marca 2010 r. zatytułowany „Europa 2020: strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020), |
— |
uwzględniając sprawozdanie M. Montiego z dnia 9 maja 2010 r. w sprawie nowej strategii na rzecz jednolitego rynku, |
— |
uwzględniając sprawozdanie analityczne zatytułowane „Postawy wobec sprzedaży transgranicznej i ochrony konsumentów” opublikowane przez Komisję w marcu 2010 r. (w wydaniu Eurobarometru Flash nr 282), |
— |
uwzględniając analizę zatytułowaną „Ocena tzw. tajemniczego klienta (mystery shopping) transgranicznego handlu elektronicznego w UE” przeprowadzoną w imieniu Komisji Europejskiej (DG SANCO) przez YouGovPsychonomics i opublikowaną dnia 20 października 2009 r., |
— |
uwzględniając komunikat Komisji z dnia 2 lipca 2009 r. w sprawie egzekwowania dorobku wspólnotowego w dziedzinie praw konsumenta (COM(2009)0330), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 2 lipca 2009 r. dotyczące stosowania rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie współpracy między organami krajowymi odpowiedzialnymi za egzekwowanie przepisów prawa w zakresie ochrony konsumentów („rozporządzenie w sprawie współpracy w dziedzinie ochrony konsumentów”) (COM(2009)0336), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 stycznia 2009 r. w sprawie transpozycji, wdrażania i egzekwowania dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz dyrektywy 2006/114/WE dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (13), |
— |
uwzględniając dyrektywę 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (14), |
— |
uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że uwolnienie pełnego potencjału jednolitego rynku cyfrowego jest kluczowe dla uczynienia z UE bardziej konkurencyjnej i dynamicznej gospodarki opartej na wiedzy z korzyścią zarówno dla jej obywateli, jak i dla przedsiębiorstw; mając na uwadze, że UE musi działać już teraz, aby zachować swoją konkurencyjną przewagę na szczeblu globalnym, w szczególności w szybko rozwijających się sektorach, takich jak platforma internetowa czy przemysł tworzący aplikacje; |
B. |
mając na uwadze, że wszechobecna łączność – opierająca się na nieograniczonym dostępie do szybkich sieci szerokopasmowego internetu, na powszechnym i równym dostępie do usług internetowych dla wszystkich obywateli oraz na dostępności widma dla bezprzewodowych usług szerokopasmowych – jest kluczowym warunkiem rozwoju jednolitego rynku cyfrowego; mając na uwadze, że nowe rozwiązania technologiczne, takie jak urządzenia i aplikacje mobilne oraz nowe generacje mobilnych standardów, wymagają niezawodnej i szybkiej infrastruktury sieciowej, aby przynosić korzyść obywatelom i przedsiębiorstwom; |
C. |
mając ma uwadze, że aplikacje przetwarzające duże ilości danych („big data” applications) mają coraz większe znaczenie dla konkurencyjności gospodarki unijnej oraz, jak się oczekuje, przyniosą globalne przychody w wysokości 16 mld EUR i przyczynią się do powstania 4,4 mln nowych miejsc pracy na całym świecie do 2016 r.; |
D. |
mając na uwadze, że stosowanie chmur obliczeniowych charakteryzuje się dużym potencjałem gospodarczym, społecznym i kulturowym w zakresie oszczędności kosztów, wymiany treści i informacji, zwiększenia konkurencyjności, dostępu do informacji, innowacji i tworzenia miejsc pracy; mając na uwadze, że w tym kontekście szczególnie ważne jest tworzenie sprawnych usług e-administracji, dostępnych za pośrednictwem różnorodnych urządzeń; |
E. |
mając na uwadze, że gospodarka UE przechodzi znaczące zmiany strukturalne, które mają wpływ na jej konkurencyjność na świecie i na jej rynki pracy; mając na uwadze, że w rocznej analizie wzrostu gospodarczego w 2013 r. wezwano do zdecydowanych działań na rzecz tworzenia większej liczby miejsc pracy; mając na uwadze, że dynamiczne i sprzyjające integracji rynki pracy są niezbędne dla ożywienia i konkurencyjności gospodarki UE; |
F. |
mając na uwadze, że media społecznościowe, treści generowane przez użytkowników, kultura „remiksowania” i współpraca użytkowników odgrywają coraz ważniejszą rolę w gospodarce cyfrowej; mając na uwadze, że konsumenci są coraz bardziej skłonni płacić za wysokiej jakości profesjonalne treści cyfrowej pod warunkiem, że są one tanie, dostępne za pośrednictwem różnorodnych urządzeń i można je przenosić ponad granicami; |
G. |
mając na uwadze, że dostęp do treści w przystępnych cenach, za pośrednictwem zabezpieczonych i niezawodnie działających usług płatniczych, powinien zwiększyć zaufanie konsumentów przy dostępie do usług transgranicznych; |
H. |
mając na uwadze, że 99 % wszystkich unijnych przedsiębiorstw to małe lub średnie przedsiębiorstwa (MŚP), które tworzą 85 % miejsc pracy w UE; mając na uwadze, że MŚP stanowią wobec tego silę napędową gospodarki unijnej, przez co ponoszą nadrzędną odpowiedzialność za tworzenie dobrobytu, miejsc pracy i wzrostu, a także za innowacyjność oraz badania i rozwój; |
I. |
mając na uwadze, że w osiągnięciu celów strategii „Europa 2020” w postaci inteligentnego, trwałego wzrostu gospodarczego sprzyjającego włączeniu społecznemu obywatele UE – jako konsumenci – mają do odegrania kluczową rolę, oraz mając na uwadze, że rola konsumentów powinna zatem zostać uznana za część polityki gospodarczej UE; mając na uwadze, że konieczne jest znalezienie właściwej równowagi, zwiększenie konkurencyjności unijnych przedsiębiorstw i jednocześnie chronienie interesów konsumentów; |
J. |
mając na uwadze, że rozczłonkowanie jednolitego rynku cyfrowego stanowi zagrożenie dla wyboru dokonywanego przez konsumentów; mając na uwadze, że należy zwiększać zaufanie konsumentów, ich bezpieczeństwo na rynku oraz znajomość przysługujących im praw, ze szczególnym uwzględnieniem konsumentów znajdujących się w sytuacji zagrożenia; mając na uwadze, że kluczowe jest, aby zaoferować konsumentom w Unii lepszą ochronę przed towarami i usługami, które mogą zagrażać ich zdrowiu lub bezpieczeństwu; |
K. |
mając na uwadze, że przeprowadzony przez Komisję ogólnounijny przegląd witryn internetowych sprzedających treści cyfrowe, takie jak gry, filmy czy muzyka do pobrania, pokazuje, że ponad 75 % tych stron nie wydaje się być zgodnych z przepisami dotyczącymi ochrony konsumentów; mając na uwadze, że dyrektywa o prawach konsumentów (2011/83/UE) po raz pierwszy określiła szczegółowe przepisy dotyczące treści cyfrowych; mając na uwadze, że należy zachęcać Komisję, aby kontynuowała integrację takich przepisów podczas dokonywania przeglądu istniejącego prawodawstwa UE dotyczącego praw konsumentów lub by zaproponowała nowe przepisy prawa w tej dziedzinie; |
L. |
mając na uwadze, że 15 % mieszkańców UE w wieku produkcyjnym (tj. 80 mln osób) posiada ograniczenia funkcjonalne lub niepełnosprawności; mając na uwadze, że liczba stron internetowych dostarczających usługi e-administracji oraz liczba stron internetowych należących do sektora publicznego szybko rośnie; mając na uwadze, że wartość unijnego rynku produktów i usług związanych z dostępnością sieci szacuje się na 2 mld EUR; mając na uwadze, że rynek ten wciąż pozostaje w dużej części rozdrobniony i niedostatecznie rozwinięty ze szkodą nie tylko dla potencjalnych klientów, ale także dla całej gospodarki; |
M. |
mając na uwadze, że konsumenci nie są jednorodną grupą, lecz charakteryzują się znacznymi różnicami w zakresie opanowania technologii cyfrowych, świadomości praw konsumentów, asertywności i gotowości do ubiegania się o zadośćuczynienie; mając na uwadze, że w celu przezwyciężenia rozłamu cyfrowego uwzględnić należy również niedyskryminację i dostępność; |
Wykorzystanie pełnego potencjału jednolitego rynku cyfrowego
1. |
podkreśla, że uwolnienie rynku wewnętrznego dzięki przepisom dyrektywy usługowej i jednolitemu rynkowi cyfrowego mogłoby przynieść dodatkowe 800 mld EUR (15) dla gospodarki UE, co jest równoznaczne z prawie 4 200 EUR na każde gospodarstwo domowe (16); wzywa państwa członkowskie i Komisję do zaangażowania się w rozwój jednolitego rynku cyfrowego jako nadrzędnego priorytetu politycznego oraz do przedstawienia całościowego podejścia i ambitnej strategii obejmującej zarówno inicjatywy legislacyjne, jak i polityczne w celu uwzględnienia nowych i nadchodzących zmian, co pozwoli na urzeczywistnienie jednolitego rynku cyfrowego; podkreśla, że będzie to wymagało przywództwa politycznego, zdecydowania, określenia priorytetów i finansowania publicznego na szczeblu unijnym, krajowym i regionalnym; podkreśla w szczególności, że silne przywództwo ze strony wszystkich instytucji unijnych i jasna odpowiedzialność polityczna państw członkowskich są konieczne dla pełnego i skutecznego wdrożenia i egzekwowania dyrektyw i przepisów odnoszących się do jednolitego rynku; |
2. |
wzywa Komisję do zlikwidowania w trybie pilnym istniejących barier na drodze ku jednolitemu rynkowi cyfrowemu, w tym poprzez uproszczenie ram prawnych odnoszących się do podatku VAT, przy zapewnieniu dostępu do zabezpieczonego paneuropejskiego systemu usług e-płatności, e-fakturowania i dostawy oraz przy zapewnieniu przeglądu praw własności intelektualnej w celu wspierania dostępu do cyfrowych treści prawnych w całej UE; podkreśla znaczenie ustanowienia równych zasad dla fizycznego i cyfrowego swobodnego przepływu towarów i usług; |
3. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia zarządzania jednolitym rynkiem cyfrowym przy zapewnieniu neutralności oraz sprawnego i inteligentnego wykorzystania technologii informacyjno-komunikacyjnych w celu zmniejszenia obciążeń administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorstw; wzywa Komisję do wzmocnienia istniejących narzędzi zarządzania oraz do przedstawienia spójnego podejścia służącego promowaniu ich stosowania, w tym systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym (IMI), sieci Solvit, Twoja Europa i pojedynczych punktów kontaktowych (PPK) ustanowionych na mocy dyrektywy usługowej; |
4. |
podkreśla znaczenie europejskiej strategii dotyczącej chmury obliczeniowej, zważywszy na jej potencjał dla unijnej konkurencyjności, wzrostu i tworzenia miejsc pracy; podkreśla, że chmura obliczeniowa, dzięki minimalnym kosztom początkowym i niewielkim wymogom w zakresie infrastruktury, to okazja dla unijnej branży informatycznej, a zwłaszcza dla MŚP, do objęcia pozycji lidera w obszarach takich jak outsourcing, nowe usługi cyfrowe i centra danych; |
5. |
uznaje, że programy wykorzystujące duże ilości danych i wiedza są „paliwem” unijnej gospodarki przyszłości; z zadowoleniem przyjmuje proponowany pakiet dotyczący ochrony danych jako sposób na zwiększenie zaufania i przejrzystości; podkreśla, że należy mieć na uwadze wyzwania wynikające z globalizacji i wykorzystania nowych technologii oraz znaczenie dopilnowania, by zmodernizowany unijny system ochrony danych umacniał prawa obywateli, czyniąc z UE prekursora w dziedzinie ochrony danych przy jednoczesnym umocnieniu rynku wewnętrznego i tworzeniu równych warunków dla wszystkich przedsiębiorstw działających w UE; |
6. |
podkreśla potrzebę wspierania nowych, wysokiej jakości usług e-administracji poprzez przyjęcie innowacyjnych rozwiązań technologicznych takich jak e-zamówienia, co ułatwi płynne dostarczanie informacji i usług; podkreśla znaczenie projektu rozporządzenia zaproponowanego przez Komisję w sprawie identyfikacji elektronicznej i elektronicznych usług powierniczych ze względu na jego wkład w jednolity rynek cyfrowy dzięki stworzeniu odpowiednich warunków dla wzajemnego uznawania i wysokiego poziomu bezpieczeństwa głównych aktywatorów transgranicznych, takich jak elektroniczna identyfikacja, dokumenty elektroniczne, podpisy elektroniczne i elektroniczne usługi przesyłowe, oraz dla interoperacyjności usług e-administracji w całej UE; |
7. |
uważa, że potrzebne są dodatkowe wysiłki w zakresie ponownego wykorzystywania informacji pochodzących z sektora publicznego i promowania e-administracji; |
8. |
podkreśla znaczenie zachęcania do innowacyjności i inwestowania w e-umiejętności; podkreśla kluczową rolę MŚP w zwalczaniu bezrobocia, szczególnie bezrobocia wśród ludzi młodych; wzywa do lepszego dostępu do finansowania w ramach programów finansowania takich jak Horyzont 2020 i Cosme oraz do rozwoju nowych instrumentów inwestycyjnych i gwarancji; zauważa w szczególności, że UE powinna odzyskać rolę globalnego lidera w dziedzinach takich jak technologia mobilna i inteligentne urządzenia; |
9. |
podkreśla konieczność wspierania dużych inwestycji w sieci stacjonarne i komórkowe, dzięki czemu UE znajdzie się w czołówce światowego rozwoju technologicznego, co pozwoli jej obywatelom i przedsiębiorstwom na pełne korzystanie z możliwości oferowanych przez rewolucję cyfrową; |
10. |
głęboko ubolewa nad faktem, że wielu państwom członkowskim nie udało się dotrzymać terminu 1 stycznia 2013 r. jako daty alokacji „dywidendy cyfrowej” widma w paśmie 800 MHz do mobilnych usług szerokopasmowych, co przewidziano w programie dotyczącym polityki w zakresie widma radiowego; podkreśla, że opóźnienie to utrudniło rozszerzenie sieci 4G w UE; wzywa zatem państwa członkowskie do podjęcia niezbędnych kroków w celu dopilnowania, aby pasmo 800 MHz stało się dostępne dla mobilnych usług szerokopasmowych, a Komisję do wykorzystania pełni przyznanych jej uprawnień do zapewnienia szybkiego wdrożenia; |
11. |
z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji dotyczący przedstawienia nowego pakietu telekomunikacyjnego w celu rozwiązania problemu rozczłonkowania rynku telekomunikacyjnego, w tym środków na rzecz zniesienia w najbliższej przyszłości taryf roamingowych; podkreśla potrzebę przyjęcia proaktywnego podejścia do opłat roamingowych w celu stworzenia prawdziwego jednolitego rynku cyfrowego, który obejmowałby również urządzenia przenośne; |
Inwestowanie w kapitał ludzki – rozwiązywanie problemu niedoboru umiejętności
12. |
zauważa z niepokojem, że stopa zatrudnienia w UE spada; wzywa do ponownego skoncentrowania się na polityce tworzenia miejsc pracy w obszarach o wysokim potencjale wzrostu, takich jak gospodarka ekologiczna, służba zdrowia i sektor technologii informacyjno-komunikacyjnych; uważa, że stworzenie jednolitego rynku cyfrowego może pomóc przezwyciężyć rozbieżności między państwami członkowskimi i regionami w zakresie zatrudnienia, integracji społecznej i walki z ubóstwem; |
13. |
podkreśla, że jednolity rynek cyfrowy powinien pomagać ludziom w pozostaniu aktywnymi i zdrowymi w pracy w miarę, jak się starzeją, przy jednoczesnej poprawie równowagi między życiem zawodowym a prywatnym; podkreśla, ze narzędzia ICT mogą także zapewniać zrównoważone i skutecznie działające systemy opieki zdrowotnej; |
14. |
przyznaje, że europejski rynek pracy zmienia się radykalnie i że nowe umiejętności będą potrzebne dla miejsc pracy przyszłości; wzywa państwa członkowskie do dokonania niezbędnych inwestycji w kapitał ludzki oraz tworzenie trwałych miejsc pracy, między innymi poprzez właściwe wykorzystanie funduszy unijnych takich jak Europejski Fundusz Społeczny; wzywa Komisję i państwa członkowskie do priorytetowego potraktowania umiejętności cyfrowych i e-umiejętności w ramach projektu przewodniego „Nowe umiejętności w nowych miejscach pracy”; |
15. |
podkreśla konieczność poprawy umiejętności w zakresie mediów i umiejętności cyfrowych, szczególnie wśród dzieci i młodzieży, w celu osiągnięcia prawdziwego jednolitego rynku cyfrowego i wykorzystania potencjału wzrostu tego dynamicznego sektora; zauważa w szczególności znaczenie rozwiązania problemu spodziewanego niedoboru specjalistów ICT; z zadowoleniem przyjmuje powstanie „wielkiej koalicji na rzecz miejsc pracy w sektorze cyfrowym” i podkreśla znaczenie dopasowania szkoleń ICT do potrzeb przedsiębiorstw; |
16. |
podkreśla potrzebę dalszego wykorzystywania europejskiego portalu mobilności zawodowej (EURES); popiera korzystanie z sieci EURES przez państwa członkowskie zarówno jako sposób prowadzenia doradztwa dla pracowników i osób poszukujących pracy w zakresie ich prawa do swobodnego przemieszczania się, jak i jako instrument sprzyjający zatrudnieniu, ze szczególnym uwzględnieniem miejsca pracy i potrzeb pracodawców, w celu skutecznego przyczyniania się do ożywienia gospodarczego i osiągnięcia długoterminowego wzrostu; |
Zaufanie, bezpieczeństwo i zaufanie konsumentów
17. |
z zadowoleniem odnosi się do przyjęcia kodeksu praw internetowych UE; wzywa Komisję i państwa członkowskie do szerokiego rozpowszechniania tego kodeksu, aby osiągnął on zamierzony cel; |
18. |
podkreśla, że coraz szybszy rozwój handlu elektronicznego ma kluczowe znaczenie dla konsumentów, gdyż oferuje im szerszy wybór, zwłaszcza w przypadku osób mieszkających na obszarach trudno dostępnych i oddalonych, jak również w przypadku osób o ograniczonej sprawności ruchowej, które w przeciwnym wypadku nie miałyby dostępu do szerokiej gamy towarów i usług; |
19. |
podkreśla znaczenie zapewnienia konsumentom pełnego dostępu do jednolitego rynku cyfrowego, niezależnie od ich miejsca zamieszkania lub ich narodowości; wzywa Komisję do podjęcia działań w celu zwalczania nierównego traktowania konsumentów na jednolitym rynku związanego z ograniczeniami transgranicznymi stosowanymi obecnie przez firmy zajmujące się internetową sprzedażą wysyłkową; |
20. |
podkreśla, że w handlu elektronicznym, zarówno krajowym, jak i transgranicznym, niezbędne jest zaufanie konsumentów; zwraca uwagę na konieczność zapewnienia produktów wysokiej jakości, bezpiecznych, identyfikowalnych i autentycznych, konieczność zapobiegania przestępczym i nieuczciwym praktykom oraz przestrzegania przepisów dotyczących ochrony danych osobowych; |
21. |
podkreśla rolę jednolitego rynku cyfrowego w tworzeniu bezpiecznego i prawidłowo funkcjonującego jednolitego rynku towarów i usług; podkreśla w związku z tym znaczenie promowania skutecznych i skoordynowanych systemów zarządzania ryzykiem w kontekście wniosków dotyczących ogólnego bezpieczeństwa produktów i nadzoru nad rynkiem; |
22. |
podkreśla znaczenie wczesnego wdrożenia przepisów dyrektywy dotyczącej internetowego rozstrzygania sporów, tak aby konsumenci mieli łatwy dostęp do skutecznych metod rozwiązywania problemów przez internet; wzywa Komisję do zagwarantowania prawidłowego finansowania platformy internetowego rozstrzygania sporów; |
23. |
podkreśla znaczenie, jakie z punktu widzenia zarówno przedsiębiorstw, jak i konsumentów mają znaki zaufania dla skutecznego funkcjonowania jednolitego rynku cyfrowego; apeluje o przyjęcie europejskiej normy usługowej dla znaków zaufania – w oparciu o zaostrzone normy jakości – w celu wsparcia konsolidacji rynku UE w tej dziedzinie; |
24. |
wzywa Komisję do przyjęcia wytycznych w sprawie minimalnych norm dotyczących stron internetowych porównujących ceny, które to wytyczne opierałyby się na podstawowych zasadach przejrzystości, bezstronności, zapewniania informacji o wysokiej jakości, skutecznych środków odwoławczych, kompleksowości i łatwości w obsłudze; proponuje, by wytycznym tym towarzyszył ogólnounijny system akredytacji oraz środki zapewniające skuteczny nadzór i egzekwowanie; |
25. |
oczekuje, że Komisja w ramach przeglądu dyrektywy w sprawie zorganizowanych podróży gruntownie zbada wpływ handlu elektronicznego i rynków cyfrowych na zachowanie konsumentów w branży turystycznej UE oraz że zintensyfikuje wysiłki w celu poprawy jakości i wiarygodności informacji przedstawianych turystom; |
26. |
podkreśla, że pasażerowie muszą być w stanie wyraźnie rozróżnić w skomputeryzowanych systemach rezerwacji obowiązkowe koszty operacyjne zawarte w taryfach i elementy opcjonalne na zamówienie, tak aby ceny wyświetlane przy rezerwacji biletów przez internet były bardziej przejrzyste dla pasażerów; |
27. |
apeluje do Komisji o ścisłe monitorowanie oraz o dołożenie wszelkich starań leżących w jej kompetencjach w celu zagwarantowania właściwego wdrażania i stosowania kluczowych przepisów dyrektywy w sprawie nieuczciwych praktyk handlowych dotyczących zmodernizowanych zasad zwalczania nieuczciwych praktyk handlowych, w tym internetowych, zwłaszcza potencjalnego nadużywania pozycji rynkowej w dziedzinach takich jak reklama behawioralna, spersonalizowana polityka cenowa i usługi wyszukiwania internetowego; z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji zatytułowany „Ochrona przedsiębiorstw przed wprowadzającymi w błąd praktykami marketingowymi i zapewnienie skutecznego wykonania: przegląd dyrektywy 2006/114/WE dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej” (COM(2012)0702); |
28. |
wzywa Komisję do zajęcia się niesprawiedliwymi warunkami umów przewozu lotniczego, do zapewnienia ściślejszego monitorowania stron internetowych i zgłaszania krajowym organom ścigania przypadków niewłaściwego stosowania istniejących przepisów; |
29. |
wzywa Komisję do opracowania standardowych formularzy elektronicznych służących do składania przez pasażerów skarg dotyczących wszystkich środków transportu oraz do promowania wytycznych w zakresie sprawnego rozpatrywania takich skarg w ramach procedur uproszczonych; |
30. |
podkreśla konieczność prowadzenia prac nad wiarygodnymi usługami chmur obliczeniowych; apeluje o przyjęcie jasnych i przejrzystych modelów umów obejmujących kwestie, takie jak zachowanie danych po zakończeniu okresu umowy, ujawnianie i integralność danych, lokalizacja i przekazywanie danych, własność danych i bezpośrednia/pośrednia odpowiedzialność; |
31. |
zwraca uwagę na wielość kwestii prawnych i wyzwań związanych z chmurami obliczeniowymi, takich jak trudności we wskazaniu mającego zastosowanie prawa, kwestie zgodności i odpowiedzialności, środki gwarantujące ochronę danych (w tym prawa do prywatności), prawo przenoszenia danych oraz egzekwowanie prawa autorskiego i innych praw własności intelektualnej; jest zdania, że konsekwencje stosowania chmur obliczeniowych muszą być wyraźne i przewidywalne we wszystkich właściwych dziedzinach prawa; |
32. |
podkreśla zasadnicze znaczenie egzekwowania praw konsumenckich w transakcjach internetowych; zauważa, że akcje kontrolne UE koordynowane przez Komisję i przeprowadzane jednocześnie przez właściwe władze krajowe okazały się użytecznym narzędziem monitorowania stosowania w państwach członkowskich obowiązującego prawodawstwa dotyczącego jednolitego rynku za pomocą wspólnych działań oraz zachęca Komisję do zaoferowania szerszej możliwości stosowania akcji kontrolnych UE oraz do rozważenia koordynacji takich działań również w innych, pozainternetowych dziedzinach; wzywa Komisję do wzmocnienia sieci współpracy na rzecz ochrony konsumentów; |
33. |
wskazuje, że dostępne usługi o wysokiej jakości i za przystępną cenę są niezbędnym elementem zakupów internetowych i najlepiej je promować dzięki uczciwej i sprawiedliwej konkurencji; zauważa jednak, że wielu konsumentów z niechęcią podchodzi do zakupów internetowych, zwłaszcza transgranicznych, z powodu niepewności co do ostatecznej dostawy, kosztów lub wiarygodności; z zadowoleniem przyjmuje zatem konsultacje publiczne uruchomione przez Komisję z myślą o zidentyfikowaniu ewentualnych uchybień i podjęciu właściwych działań w celu ich wyeliminowania w sposób, który umożliwi zarówno przedsiębiorcom, jak i konsumentom możliwość pełnego korzystania z jednolitego rynku cyfrowego; |
34. |
wzywa Komisję do przedstawienia zmienionego wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie usług płatniczych oraz wniosku ustawodawczego w sprawie wielostronnych opłat interchange, aby dążyć do normalizacji i interoperacyjności w oferowaniu płatności kartą, przez internet i przez telefon komórkowy w UE oraz aby rozwiązać problem nieprzejrzystych i nadmiernych prowizji za transakcje; |
35. |
podkreśla, że wysoki poziom bezpieczeństwa sieci i informacji jest niezbędny dla zagwarantowania funkcjonowania jednolitego rynku i zaufania konsumentów do jednolitego rynku cyfrowego; zauważa nierównomierny rozwój umiejętności komputerowych i zdolności reagowania na zagrożenia i ataki, jak też brak zharmonizowanego podejścia do bezpieczeństwa cybernetycznego w Unii; apeluje o wspólne wysiłki i ściślejszą współpracę, z uwagi na globalny charakter internetu oraz wysoki poziom wzajemnego powiązania sieci i systemów informatycznych w Unii; |
36. |
podkreśla, że dostępność stron internetowych organów publicznych jest ważnym elementem agendy cyfrowej, który służy zarówno niedyskryminacji, jak i tworzeniu możliwości biznesowych; wzywa Komisję do przyjęcia bardziej ambitnego podejścia w toczących się negocjacjach w tej sprawie oraz do wystąpienia wreszcie z zaległą inicjatywą ustawodawczą w formie europejskiego aktu w sprawie dostępności, którego zasięg wykraczałby poza sektor publiczny; |
Tworzenie środowiska sprzyjającego przedsiębiorczości
37. |
podkreśla znaczenie utworzenia ogólnego środowiska cyfrowego sprzyjającego przedsiębiorczości; zauważa konieczność uproszczenia ram prawnych podatku VAT i unikania podwójnego opodatkowania; wzywa państwa członkowskie do sprawnego wdrożenia minisystemu pojedynczego punktu kontaktowego w sektorze telekomunikacji, telewizji i usług elektronicznych do 2015 r.; zwraca się do Komisji o jak najszybsze rozszerzenie zakresu pojedynczych punktów kontaktowych o inne towary i usługi; |
38. |
wzywa Komisję do objaśnienia stosowania art. 20 ust. 2 dyrektywy usługowej, który dotyczy dyskryminacji konsumentów UE ze względu na miejsce zamieszkania lub narodowość, a w szczególności rodzajów działalności gospodarczej, które na mocy tej dyrektywy są uznawane za nieuzasadnioną dyskryminację; podkreśla konieczność likwidacji podstawowych barier – w tym utrzymującej się fragmentacji prawnej i wynikającego z niej braku pewności prawnej w kontekście stosowania ustawodawstwa dotyczącego praw konsumenckich – które utrudniają przedsiębiorstwom rozwój na jednolitym rynku cyfrowym; |
39. |
uznaje zaproponowane wspólne europejskie przepisy dotyczące sprzedaży za innowacyjną inicjatywę o kluczowym znaczeniu dla konsumentów i przedsiębiorców na rynku wewnętrznym; jest zdania, że jednolity opcjonalny zestaw ogólnounijnych przepisów przyniósłby szczególne korzyści gwałtownie rozwijającemu się sektorowi internetowemu; jest zdania, że wniosek ma również interesujący potencjał, jeśli chodzi o chmury obliczeniowe i treści cyfrowe; |
40. |
zwraca się do Komisji o kontynuowanie prac nad dostosowaniem ram prawnych dotyczących prawa umów do nowych wyzwań, jakie niesie ze sobą jednolity rynek cyfrowy; jest w szczególności zdania, że zasadnicze znaczenie w tym obszarze mają prace towarzyszące nad ogólnounijnymi standardowymi warunkami umów, które byłyby dostępne od ręki dla przedsiębiorców i konsumentów; |
41. |
wzywa Komisję do dokładnego monitorowania stanu konkurencyjności na jednolitym rynku cyfrowym oraz do niezwłocznego podejmowania działań w przypadku stwierdzenia nadużycia pozycji dominującej; podkreśla w szczególności konieczność monitorowania właściwego stosowania wytycznych w sprawie umów o selektywnej dystrybucji oraz dopilnowania, by były one wciąż możliwe do zastosowania w kontekście cyfrowym; |
42. |
wzywa Komisję do promowania dostępu do kapitału wysokiego ryzyka oraz klastrów ICT, aby wspierać innowacyjne projekty przedkomercyjne i dbać o wczesne innowacje na rynkach ICT; kładzie nacisk na potencjał partnerstw publiczno-prywatnych i nowych przepisów w dziedzinie zamówień publicznych dotyczących ustanawiania partnerstw innowacyjnych, które to przepisy mają niedługo zostać wprowadzone; zachęca do wczesnego przyjęcia narzędzi dotyczących internetowych zamówień publicznych, jako że umożliwią one czerpanie korzyści z nadchodzących reform w dziedzinie zamówień publicznych; |
43. |
podkreśla znaczenie neutralności sieci oraz zasady swobodnego dostępu do rynku dla unijnych MŚP działających w sektorze ICT; wzywa Komisję do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu poprawy tej sytuacji; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku ustawodawczego najszybciej, jak to możliwe, aby jeszcze ograniczyć opłaty roamingowe w telefonii komórkowej w UE; |
Atrakcyjne oferty prawne w dziedzinie treści cyfrowych
44. |
zachęca Komisję do kontynuowania prac w dziedzinie prawa własności intelektualnej, z myślą o utworzeniu nowoczesnych ram dotyczących prawa autorskiego na jednolitym rynku cyfrowym; wzywa Komisję do podjęcia niezbędnych środków w celu zachęcania do rozwoju treści cyfrowych, które byłyby dostępne na całym jednolitym rynku cyfrowym; podkreśla, że założeniem zmienionych ram dotyczących prawa własności intelektualnej powinno być sprzyjanie innowacyjności, nowym modelom usług oraz tworzeniu wspólnych treści przez użytkowników, aby wspierać rozwój konkurencyjnego unijnego rynku ICT, zapewniając jednocześnie posiadaczom praw ochronę i możliwość uzyskania odpowiedniego wynagrodzenia; |
45. |
zauważa, że Unia już poczyniła pewne postępy w dziedzinie ograniczania wpływu terytorialności praw autorskich, zwłaszcza za pomocą wniosku Komisji dotyczącego dyrektywy w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i licencji wieloterytorialnych w internetowej branży muzycznej, który jest obecnie rozpatrywany przez prawodawcę; uważa, że konieczna jest większa przejrzystość i większa rozliczalność spółek zbiorowego zarządzania prawami autorskimi oraz lepsze zarządzanie nimi; jest zdania, że proponowana dyrektywa zachęcałaby do udzielania licencji wieloterytorialnych i ułatwiałaby udzielanie licencji na użytek internetowy; |
46. |
podkreśla, że do toczącego się obecnie dialogu Komisji na temat licencji w Europie oraz do przeglądu ram prawnych dotyczących praw własności intelektualnej należy włączyć wszystkie odnośne segmenty społeczeństwa; wzywa Komisję do podjęcia wszystkich niezbędnych działań, aby zapewnić odpowiednią reprezentację organizacji społeczeństwa obywatelskiego i organizacji zajmujących się prawami człowieka; wzywa Komisję do przedstawienia w odpowiedzi ambitnej strategii w 2014 r., która obejmie zarówno praktyczne rozwiązania rynkowe, jak i odpowiedzi polityczne i – w wymaganych przypadkach – ustawodawcze; zwraca się do Komisji o poinformowanie Parlamentu o wyniku tego procesu; |
47. |
wzywa Komisję do zaproponowania środków pobudzających transgraniczny obieg i przenoszenie treści audiowizualnych, w tym za pośrednictwem platform „wideo na żądanie”; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zaproponowania środków wspierających unijny przemysł audiowizualny, aby pokonać aktualne przeszkody, z jakimi boryka się jednolity rynek cyfrowy w tym sektorze; uważa, że środki takie powinny mieć na celu stworzenie większego popytu konsumentów na zagraniczne filmy europejskie, ułatwienie transgranicznej dystrybucji, w tym dzięki wsparciu tłumaczenia dzieł audiowizualnych w formie napisów lub dubbingu, a także ograniczenie powiązanych kosztów transakcji ponoszonych z tytułu zarządzania prawami; |
48. |
uważa, że w celu podniesienia uczestnictwa obywateli w życiu społecznym i kulturalnym Unii konieczne jest zwiększenie dostępności w Unii, szczególnie dla osób starszych i niepełnosprawnych, usług udostępniania treści kulturalnych i kreatywnych, zwłaszcza dzieł audiowizualnych i nowych transgranicznych platform oferujących treści; |
49. |
podkreśla, że UE i inne usługi lub platformy odgrywają istotną rolę w rozwoju digitalizacji dziedzictwa i treści kulturowych UE oraz w zwiększaniu dostępu internetowego do nich; |
50. |
z zadowoleniem przyjmuje rozwój rynku książek elektronicznych w Europie i uważa, że może on przynieść istotne korzyści zarówno konsumentom, jak i przedsiębiorcom; podkreśla, że należy koniecznie dopilnować, by konsumenci, którzy pragną zakupić książki elektroniczne za granicą, za pośrednictwem transgranicznych platform lub urządzeń, nie napotykali żadnych barier; podkreśla, że istotne jest zapewnienie interoperacyjności między różnymi czytnikami książek elektronicznych i systemami je obsługującymi; |
51. |
wzywa Komisję do przedstawienia wniosku służącego ujednoliceniu stawek podatku VAT mających zastosowanie do towarów i usług o podobnym charakterze; w świetle wprowadzenia w 2015 r. zasady kraju pochodzenia konsumenta apeluje o przedstawienie dynamicznej definicji książek elektronicznych na szczeblu UE, aby zagwarantować pewność prawa; |
52. |
wzywa Komisję do zaproponowania wniosku, przewidującego, że stawki podatku VAT stosowane do treści kreatywnych, kulturalnych, naukowych i edukacyjnych będą sprawiedliwe, niezależnie od rodzaju kanału dostępu do nich przez użytkownika; uważa, że zmniejszone stawki podatku VAT, które mają zastosowanie do treści rozpowszechnianych w formie fizycznej, powinny być również stosowane do ich odpowiedników cyfrowych, przez co wzrosłaby atrakcyjność platform cyfrowych i pobudzony zostałby rozwój innowacyjnych usług udostępniania treści oraz nowych sposobów zapewniania użytkownikom internetowego dostępu do treści; |
53. |
z zadowoleniem przyjmuje plany Komisji, która zamierza przedstawić konkretny wniosek w celu sprecyzowania funkcjonowania procedur zgłaszania i usuwania nielegalnych treści, w celu zapewnienia jasnej interpretacji tych procedur i zaoferowania wytycznych w tym zakresie; |
Dążenie do inteligentnych i interoperacyjnych usług ułatwiających mobilność w UE
54. |
apeluje o dalsze ustanawianie inteligentnych systemów mobilności rozwijanych dzięki badaniom naukowym współfinansowanym przez UE, takich jak system zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR), europejski system zarządzania ruchem kolejowym (ERTMS) i systemy informacji kolejowej, systemy nadzoru morskiego (SafeSeaNet), usługi informacji rzecznej (RIS), inteligentne systemy transportowe (ITS) oraz interoperacyjne połączone rozwiązania dla systemów zarządzania transportem multimodalnym następnej generacji; |
55. |
podkreśla, że narzędzia technologii informacyjnej powinny być szeroko stosowane w sieci TEN-T, aby uprościć procedury administracyjne, zapewnić śledzenie ruchu i pochodzenia ładunków oraz zoptymalizować rozkłady i płynność ruchu; |
Międzynarodowy wymiar jednolitego rynku cyfrowego
56. |
uważa, że potrzebna jest ściślejsza współpraca w wymiarze globalnym, aby można było utrzymać w mocy i zmodernizować prawa własności intelektualnej w przyszłości, co ma podstawowe znaczenie dla innowacyjności, zatrudnienia i otwartego handlu światowego; |
57. |
z zadowoleniem przyjmuje niedawne inicjatywy Komisji, ale podkreśla konieczność ukończenia procesu tworzenia ram regulacyjnych na rzecz egzekwowania prawa autorskiego w środowisku cyfrowym, które muszą być dostosowane do aktualnych wymogów, tak aby można było zawierać umowy z naszymi partnerami handlowymi w oparciu o nowoczesne europejskie prawodawstwo; |
58. |
zauważa, że handel elektroniczny rozwinął się poza tradycyjnymi i standardowymi ramami regulacyjnymi w dziedzinie handlu; podkreśla znaczenie zwiększonej współpracy międzynarodowej w ramach Światowej Organizacji Handlu (WTO) i Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) w celu ochrony i zapewnienia rozwoju światowego rynku cyfrowego; wzywa do przeglądu i aktualizacji bieżącej Umowy o technologii informacyjnej (ITA) w ramach WTO i apeluje do UE o rozważenie możliwości zawarcia międzynarodowego porozumienia w sprawie gospodarki cyfrowej (IDEA); |
59. |
uważa, że ograniczony dostęp przedsiębiorstw z UE do rynków cyfrowych i konsumentów w internecie z powodu m.in. masowej cenzury państwa lub ograniczony dostęp do rynku dla europejskich dostawców usług internetowych w krajach trzecich stanowią bariery w handlu; wzywa Komisję i Radę do wprowadzenia mechanizmu ochronnego we wszystkich przyszłych umowach handlowych – a w szczególności tych zawierających postanowienia dotyczące usług internetowych lub internetowych społeczności użytkowników, którzy dzielą się informacjami – w celu dopilnowania, aby osoby trzecie nie wymagały od przedsiębiorstw z UE zajmujących się technologiami informacyjno-komunikacyjnymi ograniczania dostępu do stron internetowych, usuwania treści stworzonych przez użytkowników czy podawania informacji osobowych takich jak osobiste adresy IP w sposób, który jest sprzeczny z podstawowymi prawami i wolnościami; wzywa ponadto Radę i Komisję do opracowania strategii, która przeciwstawi się środkom państw trzecich ograniczającym dostęp przedsiębiorstw z UE do światowych rynków internetowych; |
o
o o
60. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji. |
(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0468.
(2) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 59.
(3) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 70.
(4) Dz.U. C 296 E z 2.10.2012, s. 51.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0209.
(6) Dz.U. C 153 E z 31.5.2013, s. 25.
(7) Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 64.
(8) Dz.U. C 131 E z 8.5.2013, s. 9.
(9) Dz.U. C 169 E z 15.6.2012, s. 58.
(10) Dz.U. C 50 E z 21.2.2012, s. 1.
(11) Dz.U. L 189 z 22.7.2010, s. 1.
(12) Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1.
(13) Dz.U. C 46 E z 24.2.2010, s. 26.
(14) Dz.U. L 281 z 23.11.1995, s. 31.
(15) Brytyjski Departament ds. Innowacyjności i Umiejętności w Biznesie, dokument gospodarczy nr 11: „Gospodarcze skutki stworzenia jednolitego rynku dla Wielkiej Brytanii i Unii Europejskiej”, luty 2011 r.
(16) Brytyjski Departament ds. Innowacyjności i Umiejętności w Biznesie, dokument gospodarczy nr 11: „Gospodarcze skutki stworzenia jednolitego rynku dla Wielkiej Brytanii i Unii Europejskiej”, luty 2011 r. oraz dane Eurostatu na temat produktu krajowego brutto w UE i liczby gospodarst domowych w UE.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/130 |
P7_TA(2013)0328
Wpływ kryzysu na dostęp słabszych grup społecznych do opieki
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. Wpływ kryzysu na dostęp słabszych grup społecznych do usług opieki (2013/2044(INI))
(2016/C 075/20)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 3 ust. 3, oraz Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 9, 151, 153 i 168, |
— |
uwzględniając Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 1, 21, 23, 24, 25, 34 i 35, |
— |
uwzględniając zrewidowaną Europejską kartę społeczną, w szczególności jej art. 30 (prawo do ochrony przed ubóstwem i marginalizacją społeczną) i art. 16 (prawo rodziny do ochrony społecznej, prawnej i ekonomicznej), |
— |
uwzględniając Europejską konwencję o ochronie praw człowieka, |
— |
uwzględniając konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, |
— |
uwzględniając konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka, |
— |
uwzględniając dyrektywę Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1081/2006 z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1784/1999 (2), |
— |
uwzględniając wniosek Komisji z dnia 6 października 2011 r. dotyczący rozporządzenia w sprawie Europejskiego Funduszu Społecznego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1081/2006 (COM(2011)0607), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Solidarność w zdrowiu: zmniejszanie nierówności zdrowotnych w UE” (COM(2009)0567), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europa 2020: strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu” (COM(2010)2020), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europejska strategia w sprawie niepełnosprawności 2010–2020: odnowione zobowiązanie do budowania Europy bez barier (COM(2010)0636), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Europejska platforma współpracy w zakresie walki z ubóstwem i wykluczeniem społecznym: europejskie ramy na rzecz spójności społecznej i terytorialnej” (COM(2010)0758), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Unijne ramy dotyczące krajowych strategii integracji Romów do 2020 r.” (COM(2011)0173), |
— |
uwzględniając komunikat Komisji pt. „Działania w ramach strategicznego planu realizacji europejskiego partnerstwa na rzecz innowacji sprzyjającej aktywnemu starzeniu się w dobrym zdrowiu” (COM(2012)0083), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji zatytułowane „Zatrudnienie i rozwój sytuacji społecznej w Europie 2012”, |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 9 października 2008 r. w sprawie propagowania integracji społecznej i walki z ubóstwem, w tym ubóstwem dzieci, w Unii Europejskiej (3), |
— |
uwzględniając własną rezolucję z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie aktywnej integracji osób wykluczonych z rynku pracy (4), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie gospodarki społecznej (5), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie strategii „Europa 2020” (6), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 czerwca 2010 r. na temat aspektu płci w spadku koniunktury i kryzysie finansowym (7), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 6 lipca 2010 r. w sprawie wspierania dostępu młodzieży do rynków pracy, poprawy statusu osób odbywających staże i praktyki zawodowe (8), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 20 października 2010 r. w sprawie kryzysu finansowego, gospodarczego i społecznego: zalecenia dotyczące działań i inicjatyw do podjęcia (sprawozdanie śródokresowe) (9), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie programu dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących w Unii (10), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie strategii UE w dziedzinie integracji Romów (11), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie zmniejszania nierówności zdrowotnych w UE (12), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 14 września 2011 r. w sprawie strategii UE na rzecz przeciwdziałania bezdomności (13), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 25 października 2011 r. w sprawie mobilności i integracji osób niepełnosprawnych oraz europejskiej strategii na rzecz osób niepełnosprawnych 2010–2020 (14), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 lutego 2013 r. w sprawie europejskiego okresu oceny koordynacji polityki gospodarczej: zatrudnienie i aspekty społeczne w rocznej analizie wzrostu gospodarczego 2013 (15), |
— |
uwzględniając swoje oświadczenia z dnia 22 kwietnia 2008 r. w sprawie rozwiązania kwestii bezdomności ulicznej (16) oraz z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie strategii UE na rzecz przeciwdziałania bezdomności (17), |
— |
uwzględniając raporty Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej za 2011 r. zatytułowane „Migranci o nieuregulowanym statusie: dostęp do opieki zdrowotnej w 10 państwach członkowskich Unii Europejskiej” (18) oraz „Prawa podstawowe migrantów o nieuregulowanym statusie w Unii Europejskiej”, |
— |
uwzględniając opublikowane w marcu 2012 r. trzecie sprawozdanie Komitetu Ochrony Socjalnej zatytułowane „Wpływ kryzysu gospodarczego i prowadzonej konsolidacji budżetowej na społeczeństwo”, |
— |
uwzględniając raport organizacji Lekarze Świata zatytułowany „Dostęp słabszych grup społecznych do opieki zdrowotnej w Unii Europejskiej w 2012 r.”, |
— |
uwzględniając sprawozdanie z przeprowadzonego przez Eurofound trzeciego Europejskiego badania jakości życia – Jakość życia w Europie: Wpływ kryzysu (19), |
— |
uwzględniając sporządzone przez Eurofound sprawozdanie z badań pt. „Zadłużenie gospodarstw domowych – usługi doradcze w Unii Europejskiej” (20), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Eurofound zatytułowane „Warunki życia Romów: warunki mieszkaniowe i zdrowotne poniżej standardu” (21), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Eurofound zatytułowane „Aktywne włączenie młodzieży z problemami zdrowotnymi lub młodzieży niepełnosprawnej” (22), |
— |
uwzględniając raport OECD zatytułowany „Zdrowie i opieka zdrowotna w zarysie – Europa 2012”, |
— |
uwzględniając publikację MOP „Zabezpieczenie społeczne dla wszystkich obywateli – Eliminowanie nierówności w dostępie słabszych grup społecznych do opieki zdrowotnej w krajach Europy i Azji Środkowej”, |
— |
uwzględniając art. 48 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinię Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0221/2013), |
A. |
mając na uwadze, że wszyscy ludzie rodzą się wolni, mają taką samą godność i równe prawa oraz że do odpowiedzialności państw członkowskich należy sprzyjanie tym prawom i gwarantowanie ich w swoich konstytucjach oraz w ramach publicznych systemów opieki zdrowotnej; mając na uwadze, że nierówności ze względu na płeć w dostępie do opieki zdrowotnej i w zakresie warunków zdrowotnych istnieją w całej UE; |
B. |
mając na uwadze, że podstawowych wartości UE należy przestrzegać nawet w sytuacji kryzysowej oraz że dostęp do opieki, opieki zdrowotnej i pomocy społecznej powinien być postrzegany jako podstawowe prawo przysługujące wszystkim w UE; mając na uwadze, że w większości państw członkowskich usługi zdrowotne, opiekuńcze i socjalne zostały – wprost przeciwnie – ograniczone w związku z wdrożeniem polityki oszczędnościowej, co doprowadziło do osłabienia powszechnego dostępu i obniżenia jakości usług; |
C. |
mając na uwadze, że systemy opieki zdrowotnej w UE stoją wobec poważnych wyzwań, w tym wobec utrzymującego się kryzysu zadłużenia publicznego w strefie euro, który wywołuje napięcia w finansach publicznych, starzenia się społeczeństwa, zmieniającego się charakteru usług zdrowotnych oraz wzrostu kosztów opieki zdrowotnej, co wyraźnie wskazuje na pilną potrzebę reformy; |
D. |
mając na uwadze, że UE ma najbardziej zaawansowany system opieki socjalnej na świecie, z najwyższymi składkami na świadczenia socjalne dla obywateli; podkreśla, że utrzymanie i dalszy rozwój europejskiego modelu społecznego muszą być priorytetem politycznym; |
E. |
mając na uwadze, że Światowa Organizacja Zdrowia stwierdziła w Karcie Tallińskiej, że zdrowie jest najważniejszym czynnikiem warunkującym rozwój gospodarczy i bogactwo; |
F. |
mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich nierówności stają się coraz większe, ponieważ osoby najuboższe i najbardziej potrzebujące, żyjące w tych państwach, stają się jeszcze biedniejsze; mając na uwadze, że w 2011 r. około 24,2 % mieszkańców UE było zagrożonych ubóstwem lub wykluczeniem; mając ponadto na uwadze, że pogorszyła się samoocena zdrowia wśród osób o niskich dochodach, czemu towarzyszy nasilanie się istotnych różnic zdrowotnych, w porównaniu do 25 % społeczeństwa o najwyższych dochodach; |
G. |
mając na uwadze, że stopy bezrobocia długotrwałego stale się zwiększają, w związku z czym wielu obywateli jest pozbawionych ochrony ubezpieczeniowej, co z kolei ogranicza ich dostęp do usług zdrowotnych; |
H. |
mając na uwadze, że trwający kryzys ma nieproporcjonalny negatywny wpływ na słabsze grupy społeczne, ponieważ borykają się one zarówno z utratą dochodu, jak i z ograniczeniem usług opiekuńczych; |
I. |
mając na uwadze, że „chroniczne ubóstwo”, osoby często długotrwale bezrobotne lub osoby otrzymujące niskie wynagrodzenie, osoby samotnie wychowujące dzieci i niepracujące lub pracujące w niewielkim wymiarze godzin oraz osoby starsze w Europie Środkowej i Wschodniej są stale zaliczane do najsłabszych grup społecznych; |
J. |
mając na uwadze, że najnowsze badania potwierdzają powstanie nowej grupy osób o słabszej pozycji, które wcześniej były stosunkowo dobrze sytuowane, lecz obecnie znajdują się w potrzebie ze względu na zadłużenie prywatne: nowa grupa osób „w potrzebie” może nie być w stanie wiązać końca z końcem, może przestać regulować rachunki i płatności związane ze spłatą zadłużenia lub może nie być w stanie opłacać niezbędnych usług opiekuńczych oraz może obawiać się konieczności opuszczenia swojego mieszkania; |
K. |
mając na uwadze, że usługi publiczne – będące własnością publiczną i publicznie zarządzane przy demokratycznym udziale ich użytkowników – odgrywają ważną rolę w dziedzinach kluczowych dla dobrobytu, takich jak zdrowie, edukacja, wymiar sprawiedliwości, woda, mieszkalnictwo, transport, opieka nad dziećmi i osobami starszymi; |
L. |
mając na uwadze, że rozdrobnienie systemów opieki zdrowotnej może prowadzić do sytuacji, w której wielu pacjentów nie będzie otrzymywać niezbędnej opieki medycznej, podczas gdy inne osoby będą otrzymywać opiekę, która może być niepotrzebna lub nawet szkodliwa; |
M. |
mając na uwadze, że kryzys zwiększył ryzyko długotrwałego wykluczenia z rynku pracy w szczególności osób młodych, które są najbardziej narażone na jego konsekwencje w odniesieniu do przyszłego udziału w rynku pracy i przyszłych dochodów; |
N. |
mając na uwadze, że w UE coraz więcej osób pracuje po osiągnięciu ustawowego wieku emerytalnego, częściowo ze względu na potrzebę finansową wynikającą z tego, że inne źródła dochodów emerytalnych gospodarstwa domowego znalazły się pod presją; |
O. |
mając na uwadze, że koszty usług dla usługobiorców zwiększają się w niektórych państwach członkowskich, co oznacza, iż wielu osób nie stać już na korzystanie z odpowiedniego poziomu usług zaspokajających ich określone potrzeby, co w rezultacie prowadzi do utraty samodzielności, dodatkowego stresu w środowisku domowym lub zawodowym bądź potencjalnych negatywnych skutków dla ich zdrowia, co prowadzi do ich wykluczenia społecznego; |
P. |
mając na uwadze, że systemy opieki zdrowotnej mogą (mimowolnie) tworzyć przeszkody w dostępie do opieki zdrowotnej lub oferować opiekę zdrowotną innej jakości osobom, które posiadają co najmniej jedną cechę chronioną, na przykład płeć, wiek lub przynależność do grupy mniejszościowej; |
Q. |
mając na uwadze, że w wielu systemach zabezpieczenia społecznego wprowadza się zmiany mające na celu zlikwidowanie lub ograniczenie dostępu określonym grupom do opieki zdrowotnej i do zwrotu kosztów niektórych rodzajów leczenia i leków (23), co powoduje dodatkowe zagrożenie dla zdrowia osobistego i publicznego oraz dla długotrwałej stabilności tych systemów; |
R. |
mając na uwadze, że szacuje się, iż w UE większość usług opiekuńczych świadczą obecnie opiekunowie nieformalni, którzy nie pobierają wynagrodzenia; mając na uwadze, że ten ogromny zasób jest zagrożony ze względu na liczne zmiany demograficzne oraz rosnące obciążenie związane z opieką; |
S. |
mając na uwadze, że w art. 19 i art. 26 Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych określono prawo dostępu do szerokiego zakresu usług wspierających funkcjonowanie w środowisku domowym, lokalnym i innym, w tym do opieki indywidualnej; |
T. |
mając na uwadze, że powody umieszczania dzieci w alternatywnych ośrodkach opiekuńczych są złożone i wielowymiarowe, lecz często wydają się być bezpośrednio lub pośrednio powiązane z ubóstwem i wykluczeniem społecznym; |
U. |
mając na uwadze, że brak dokładnych i dostępnych informacji może doprowadzić do sytuacji, w której słabsze grupy społeczne nie będą w stanie uzyskać dostępu do niezbędnej opieki, do której są uprawnione; |
V. |
mając na uwadze doniesienia wskazujące na coraz większe trudności napotykane przez niektórych obywateli UE i inne osoby w korzystaniu z przysługującego im prawa do opieki w kontekście transgranicznym; |
W. |
mając na uwadze, że problemy związane z demografią medyczną (niskie poziomy świadczenia usług opiekuńczych w określonych obszarach geograficznych), występujące w wielu państwach członkowskich, utrudniają słabszym grupom społecznym dostęp do opieki; |
X. |
mając na uwadze doniesienia wskazujące na pogłębiające się podziały społeczne i wzrost poziomu agresji prowadzący do słownych i fizycznych ataków na przedstawicieli mniejszości i słabsze grupy społeczne; mając na uwadze, że należy przekazywać szczegółowe informacje o takich incydentach; |
Y. |
mając na uwadze, że widoczne w niektórych państwach członkowskich obniżanie jakości polityki wobec osób niepełnosprawnych, osób z trudnościami w nauce lub osób chorych psychicznie skutkuje odchodzeniem od podejścia opartego na prawach do integracji, ukierunkowanego na pełne włączenie do społeczeństwa, i przechodzeniem na bardziej instytucjonalne i wykluczające podejście znane z przeszłości; |
Z. |
podkreśla duży potencjał zatrudnienia sektora opieki zdrowotnej i społecznej w UE; |
AA. |
mając na uwadze, że wiele stanowisk pracy w sektorze opieki zdrowotnej i usług opiekuńczych w niektórych państwach członkowskich nadal oferuje niewielkie wynagrodzenie, często nie zapewnia formalnych umów o pracę i innych podstawowych praw pracowniczych i jest mało atrakcyjnych z powodu wysokiego ryzyka związanego z obciążeniem fizycznym i emocjonalnym, zagrożenia wczesnym wypaleniem zawodowym oraz braku możliwości rozwoju kariery; mając na uwadze, że sektor ten oferuje niewiele możliwości w zakresie szkoleń, a zatrudnienie znajdują w nim głównie osoby starsze, kobiety i pracownicy migrujący; mając na uwadze, że w UE usługi opiekuńcze często świadczą nieformalni opiekunowie, którzy nie pobierają wynagrodzenia i których samych można uznać za słabszą grupę społeczną ze względu na rosnącą presję, by świadczyli bardziej zaawansowane usługi opiekuńcze na wyższym poziomie technicznym; mając na uwadze, że w wielu państwach członkowskich brakuje usług opiekuńczych wysokiej jakości, dostępnych dla wszystkich, niezależnie od dochodów; |
AB. |
mając na uwadze, że przejście z instytucjonalnych form opieki na formy środowiskowe wymaga większego wsparcia mieszkaniowego, aby umożliwić niezależne życie słabszym grupom społecznym; |
AC. |
mając na uwadze, że młodzi ludzie opuszczający ośrodki opiekuńcze i rozpoczynający samodzielne życie są szczególnie narażeni na ubóstwo i wykluczenie społeczne; |
AD. |
mając na uwadze, że coraz więcej osób starszych musi być klasyfikowanych jako słabsze grupy społeczne; |
AE. |
mając na uwadze, że ubodzy obywatele UE, którzy są obywatelami innych państw członkowskich i obywatelami państw trzecich podlegającymi systemowi zabezpieczenia społecznego innego państwa członkowskiego, również mogą doświadczać poważnych trudności z uzyskaniem dostępu do opieki; |
AF. |
mając na uwadze, że każdy człowiek ma prawo do odpowiedniego poziomu życia zapewniającego jemu i jego rodzinie opiekę zdrowotną i dobrobyt; |
AG. |
mając na uwadze, że należy podkreślić znaczenie społeczeństwa obywatelskiego i jego organizacji, które odgrywają kluczową rolę w docieraniu do wykluczonych grup społecznych; |
AH. |
mając na uwadze, że ochrona zdrowia ma znaczący wpływ na jakość, długość i godność ludzkiego życia; |
AI. |
mając na uwadze, że w danym roku w UE około 10 % noworodków rodzi się przedwcześnie (przed 37 tygodniem ciąży) oraz że matki wcześniaków często nie mają dostępu do usług zdrowotnych wysokiej jakości, co ma jeszcze większe konsekwencje dla godzenia życia rodzinnego i zawodowego; |
AJ. |
mając na uwadze, że ubóstwo, nieodpowiednie wykształcenie oraz niski poziom integracji społecznej skutkują słabymi wynikami w dziedzinie zdrowia; mając na uwadze, że głównymi przeszkodami, jakie napotykają słabsze grupy społeczne w dostępie do opieki zdrowotnej są brak wiedzy i zrozumienia systemu opieki zdrowotnej, a także trudności administracyjne, brak wiedzy na temat zapobiegania chorobom oraz brak fizycznego dostępu do usług; |
1. |
wzywa Komisję do tego, by zobowiązała państwa członkowskie do dostarczania informacji dotyczących wdrażanych środków oszczędnościowych oraz do przeprowadzenia ocen społecznych skutków środków oszczędnościowych, a także do włączenia zaleceń dotyczących przeciwdziałania średnio- i długoterminowym społecznym i gospodarczym skutkom tego rodzaju środków do zaleceń dla poszczególnych krajów; wzywa Komisję do sporządzania regularnych sprawozdań podsumowujących takie oceny oraz do przekazywania ich Parlamentowi; domaga się, by proces europejskiego semestru nie skupiał się wyłącznie na stabilności finansowej systemów zabezpieczenia społecznego, lecz także by uwzględniał ewentualne wpływy na dostępność i jakość usług opiekuńczych; |
2. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania i zachęcania do inwestycji społecznych w usługi socjalne, w takich sektorach jak sektor zdrowotny, opiekuńczy i socjalny, które są kluczowe z uwagi na zmiany demograficzne i społeczne skutki kryzysu oraz które mają ogromny potencjał w zakresie tworzenia miejsc pracy; |
3. |
jest przekonany, że niezbędne reformy powinny uwzględniać jakość i skuteczność opieki zdrowotnej, a także powinny prowadzić do poprawy dostępu do odpowiedniej opieki, w odpowiednim czasie i w odpowiednim otoczeniu, oraz powinny sprzyjać zachowaniu zdrowia i gwarantować zapobieganie powszechnym, możliwym do uniknięcia powikłaniom chorobowym w możliwie najszerszym zakresie; |
4. |
przypomina, że państwa członkowskie zgodziły się na przyjęcie podejścia polegającego na rezygnowaniu ze środków „uzdrawiających” objawy wykluczenia i problemów zdrowotnych na rzecz środków profilaktycznych w ramach strategii poprawy jakości życia i ograniczenia obciążenia, jakim są choroby przewlekłe, niedomagania i niepełnosprawność (24); podkreśla w związku z tym długoterminowe koszty niepodejmowania działań; |
5. |
jest zdania, że pozbawianie osób ze słabszych grup społecznych dostępu do opieki zdrowotnej lub usług opiekuńczych jest pozorną oszczędnością, ponieważ może mieć długoterminowe negatywne skutki zarówno dla kosztów opieki zdrowotnej, jak i dla zdrowia poszczególnych osób i zdrowia publicznego; |
6. |
jest zdania, że wiele z obecnie podejmowanych krótkoterminowych działań na rzecz ograniczania kosztów, takich jak wprowadzenie bezpośredniego dostępu do opłat obowiązujących w opiece zdrowotnej, zwiększenie bieżących wydatków lub pozbawienie słabszych grup społecznych, dostępu do opieki, nie zostało poddanych pełnej ocenie pod względem ich szerszych konsekwencji społecznych lub potencjalnie dyskryminującego wpływu i skutków długoterminowych, w tym zagrożenia dla zdrowia publicznego i możliwego wpływu na oczekiwaną długość życia; podkreśla fakt, że takie działania wywierają nieproporcjonalnie negatywny wpływ na słabsze grupy społeczne; |
7. |
wyraża ubolewanie, że piętno społeczne wiążące się z niektórymi schorzeniami powstrzymuje osoby chore przed zwróceniem się o niezbędną opiekę, co może również skutkować tym, że na przykład choroby zakaźne nie są leczone, a to z kolei stanowi zagrożenie dla zdrowia publicznego; |
8. |
ubolewa z powodu nieproporcjonalnego wpływu stosowanych przez państwa praktyk zatrzymywania i obowiązków sprawozdawczych związanych z egzekwowaniem prawa imigracyjnego na nieudokumentowaną zdolność migrantów do korzystania z opieki lekarskiej (25); |
9. |
uznaje, że istnieje ścisły związek pomiędzy szeregiem słabości, doświadczeniem opieki instytucjonalnej, brakiem dostępu do wysokiej jakości opieki środowiskowej i wynikającą z tego bezdomnością; przypomina, że usługi zdrowotne i opiekuńcze mogą odgrywać ważną rolę w zapobieganiu i zaradzaniu ubóstwu i wyłączeniu społecznemu, w tym ich ekstremalnym formom takim jak bezdomność; podkreśla, że grupy, które znajdują się w trudnej sytuacji z różnych powodów, takie jak Romowie, osoby bez ważnego zezwolenia na pobyt lub osoby bezdomne, są nawet jeszcze bardziej zagrożone wykluczeniem z kampanii na rzecz zapobiegania ryzyku, badań przesiewowych i leczenia; |
10. |
podkreśla długoterminowe negatywne skutki ograniczeń dokonywanych w czasie kryzysu w zakresie środków profilaktycznych; jest zdania, że środki profilaktyczne – jeśli muszą zostać ograniczone – powinny przynajmniej zostać zwiększone do poprzedniego poziomu, aby zachować ciągłość i nie zniszczyć infrastruktury; podkreśla, że kryzys gospodarczy i finansowy oraz tak zwana polityka oszczędnościowa nałożona na niektóre państwa członkowskie nie powinny prowadzić do braku inwestycji w krajowe usługi zdrowotne, lecz że, biorąc pod uwagę ich znaczenie i podstawowy charakter, należy – wręcz przeciwnie – podjąć wysiłki mające na celu konsolidację tych usług w celu zaspokojenia potrzeb społeczeństwa, a zwłaszcza jego najsłabszych grup społecznych; |
11. |
uważa, że środki oszczędnościowe w żadnym wypadku nie powinny pozbawiać obywateli dostępu do podstawowych usług socjalnych i zdrowotnych lub do innowacyjności i jakości w zakresie usług socjalnych oraz że nie powinny odwracać pozytywnych tendencji obecnych w procesie rozwoju polityki; |
12. |
wzywa państwa członkowskie do wspierania zatrudnienia w sektorze socjalnych usług opiekuńczych oraz działań mających na celu zwiększenie atrakcyjności tego sektora jako opłacalnej opcji kariery dla młodych ludzi; |
13. |
podkreśla, że coraz więcej obywateli UE mieszkających w państwie UE innym niż ich własne nie ma żadnego ubezpieczenia zdrowotnego, na przykład z powodu braku pracy lub utraty zezwolenia na pobyt; podkreśla, fakt, że obywatele UE objęci ubezpieczeniem zdrowotnym w innym państwie UE często mają trudności z dostępem do opieki, ponieważ muszą zapłacić za nią z wyprzedzeniem; |
14. |
wyraża zaniepokojenie tym, że ograniczenia wydatków publicznych mają nieproporcjonalny wpływ na osoby niepełnosprawne w całej UE, przez co pozbawia się je usług wspierających, które umożliwiają im samodzielne życie w społeczeństwie; |
15. |
jest zdania, że prowadzi to do zwiększenia liczby osób długoterminowo przebywających w ośrodkach opiekuńczych i do pogłębienia wykluczenia społecznego osób niepełnosprawnych w UE, co stanowi bezpośrednie naruszenie zobowiązań UE podjętych na mocy Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych oraz europejskiej strategii w sprawie niepełnosprawności 2010–2020; |
16. |
podkreśla, że usługi opiekuńcze skierowane do osób niepełnosprawnych powinny być świadczone w sposób przystępny, nie tylko pod względem infrastruktury, lecz także komunikacji, co jest szczególnie ważne w przypadku osób niepełnosprawnych umysłowo (mających trudności z uczeniem się); podkreśla potrzebę zachęcania do organizowania szkoleń dla podmiotów świadczących usługi opiekuńcze i lekarzy ogólnych w celu zapewnienia oferowania usług opiekuńczych w przystępny sposób; |
17. |
jest zdania, że wszelkie ograniczenia w zakresie usług opiekuńczych i wspierających świadczonych osobom młodym lub innym słabszym grupom społecznym utrudniają realizację istniejących unijnych strategii politycznych dotyczących aktywnego włączenia; podkreśla, że wysokie stopy bezrobocia osób młodych wywierają dodatkową presję na wszystkie rodzaje usług socjalnych i że pomocne mogłyby okazać się celowe działania; |
18. |
zauważa, że ze względu na rosnące bezrobocie i bezrobocie długotrwałe wywołane kryzysem dużej części naszych współobywateli – długotrwale bezrobotnym i osobom pozostającym na ich utrzymaniu – odmawia się dostępu do publicznej służby zdrowia, zabezpieczenia społecznego i opieki zdrowotnej; apeluje do państw członkowskich, a zwłaszcza do tych z najwyższymi stopami bezrobocia, o skuteczne i niezwłoczne rozwiązanie tego poważnego problemu poprzez przyjęcie niezbędnych środków; |
19. |
z zadowoleniem przyjmuje zalecenie Komisji z dnia 20 lutego 2013 r. zatytułowane „Inwestowanie w dzieci: przerwanie cyklu defaworyzacji”; uznaje znaczenie i opłacalność inwestowania w dzieci od ich najmłodszych lat z myślą o umożliwieniu im rozwoju ich pełnego potencjału; uznaje, że inwestowanie w usługi socjalne o wysokiej jakości ma podstawowe znaczenie dla stworzenia odpowiednich i skutecznych usług z zakresu ochrony dzieci oraz dla opracowania kompleksowych strategii zapobiegawczych; przypomina o znaczeniu przyjęcia perspektywy zgodnej z cyklem życia oraz o promowaniu zdrowia, profilaktyki i wczesnej diagnostyki; podkreśla, że ostatnia pandemia odry pokazała, jak ważne dla zdrowia publicznego są bezpłatne szczepienia dzieci; |
20. |
uznaje znaczący wkład społeczny i gospodarczy członków rodzin pełniących funkcję opiekunów i wolontariuszy (opieka nieformalna) oraz coraz większą liczbę obowiązków, jakimi są oni obarczani w wyniku ograniczeń wprowadzanych w odniesieniu do świadczenia usług lub w wyniku wzrostu kosztów tych usług; jest zdania, że środki oszczędnościowe nie powinny prowadzić do dalszego nadmiernego obciążenia nieformalnych opiekunów; podkreśla znaczenie uznania wiedzy i umiejętności opiekunów oraz zapewnienia wysokiej jakości pracy; apeluje o odpowiednie wsparcie członków rodzin pełniących funkcję opiekunów oraz udzielenie im pomocy w kontekście łączenia opieki i kariery oraz uważa, że czas poświęcony na opiekę musi zostać uwzględniony przy obliczaniu wieku uprawniającego do świadczeń emerytalnych; podkreśla, że większość usług opiekuńczych jest świadczonych w UE w sposób nieformalny, tj. przez członków rodzin i wolontariuszy, oraz wzywa Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do zwiększenia uznania tego wkładu oraz przyznawania za niego nagród finansowych; |
21. |
uznaje, że coraz więcej kobiet wykonuje płatną pracę (chociaż ich wynagrodzenie jest o 18 % niższe niż wynagrodzenie mężczyzn), przy czym kobiety nadal są stosunkowo często opiekunami (78 % wszystkich opiekunów to kobiety), co stanowi wyzwanie, aby osiągnąć zadowalającą równowagę między życiem zawodowym a prywatnym; uważa, że – ogólnie rzecz biorąc – elastyczne możliwości pracy mają istotne znaczenie dla łączenia pracy z opieką; jest zaniepokojony negatywnym wpływem ograniczeń w świadczeniu usług czy ich rosnących kosztów na poziom zatrudnienia kobiet, równowagę między życiem zawodowym a prywatnym, równość płci i starzenie się w dobrym zdrowiu; |
22. |
przypomina, że sektor opieki został określony przez UE jako obszar o potencjale zwiększenia zatrudnienia i że Parlament określił potrzebę zwiększenia wynagrodzenia i poprawy szkoleń w tym obszarze, aby uczynić go atrakcyjną opcją wyboru kariery oraz poprawić jakość usług; zwraca uwagę na zauważalny niedobór pracowników w części sektora usług zdrowotnych i opiekuńczych oraz wzywa państwa członkowskie do propagowania szkoleń poświęconych tematyce opiekuńczej wśród młodych ludzi, a także środków szkoleniowych mających na celu pomoc osobom sprawującym opiekę i dostawcom usług opiekuńczych w lepszym zrozumieniu potrzeb osób korzystających z opieki; |
23. |
podkreśla rosnące znaczenie świadczenia usług mobilnych na rzecz osób wymagających takich usług, zarówno na obszarach miejskich, jak i wiejskich; |
24. |
podkreśla cenny wkład sektora wolontariatu w opiekę nad osobami starszymi wymagającymi opieki oraz, w razie potrzeby, nad osobami odizolowanymi, żyjącymi samotnie; |
25. |
uznaje fakt, że Europejskie partnerstwo na rzecz innowacji sprzyjającej aktywnemu starzeniu się w dobrym zdrowiu zostało wybrane w celu sprostania wyzwaniom związanym ze starzeniem się społeczeństwa; wyzwania te obejmują cel polegający na wydłużeniu życia obywateli UE w zdrowiu o dwa lata do 2020 r.; ponadto prowadzą one do osiągnięcia w Europie potrójnie korzystnej sytuacji poprzez:
|
26. |
uznaje działania podejmowane przez organizacje z trzeciego sektora i organizacje wolontariackie, ale jest zdania, że nie powinny one zwalniać państwa z odpowiedzialności za zapewnianie wysokiej jakości, skutecznych, solidnych i przystępnych usług dostępnych dla wszystkich jako dobro publiczne, wspieranych finansowo ze środków publicznych; |
27. |
zwraca uwagę na Europejskie ramy odniesienia na rzecz zapewnienia jakości opieki długoterminowej, w których określone są zasady i wytyczne dotyczące godności i dobrobytu osób starszych wymagających opieki i które to ramy zostały opublikowane w ramach projektu WeDo Komisji (26); |
28. |
wzywa państwa członkowskie do poprawy kompetencji zdrowotnych oraz do udzielania odpowiednich informacji na temat usług dostępnych słabszym grupom społecznym, które często mają trudności z uzyskaniem dostępu do usług, których potrzebują; równie ważne jest zaangażowanie osób korzystających z usług opiekuńczych i opiekunów w procesy decyzyjne, które ich dotyczą; |
Zalecenia
29. |
wzywa Komisję do uzyskania porównywalnych i aktualnych danych dotyczących dostępu do opieki w formie podstawowej analizy; |
30. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie, we współpracy z właściwymi zainteresowanymi stronami, do określania w ich krajowych planach reform i usuwania z nich tych krajowych strategii politycznych, które są sprzeczne z celem dotyczącym ograniczenia ubóstwa do 2020 r.; wzywa państwa członkowskie do zwracania szczególnej uwagi na słabsze grupy społeczne, do zlikwidowania przeszkód w dostępie, do usprawnienia i umocnienia stosowania środków zapobiegawczych i korzystania z nich na wczesnym etapie, aby przywrócić podejście oparte na prawach i uniknąć długoterminowych szkód i kosztów wynikających z niepodjęcia działań; |
31. |
wzywa Komisję, partnerów społecznych i państwa członkowskie do podjęcia działań na podstawie wniosków przedstawionych w analizie mocnych i słabych stron Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej (rok 2012); |
32. |
zaleca, by państwa członkowskie współpracowały przy realizacji jak największej liczby programów na rzecz poprawy stanu zdrowia grup najsłabszych, zwłaszcza dzieci i młodzieży, w kontekście mobilności, uznanej w UE za prawo podstawowe; |
33. |
wzywa Komisję do przeanalizowania napięć, jakie mogą pojawiać się w związku ze stosowaniem praw dotyczących zabezpieczenia społecznego określonych na mocy rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (27) i ze stosowaniem dyrektywy 2004/38/WE (28) w celu zaproponowania zmian, które mogą być konieczne do tego, by zlikwidować luki w zakresie prawodawstwa; |
34. |
nalega na Komisję i na wszystkie państwa członkowskie, aby ustalały priorytety, by wyrównywały szanse kobiet i mężczyzn oraz zapewniały im sprawny dostęp do usług zdrowotnych i planowania rodziny, a także by poświęcały szczególną uwagę innym słabszym i znajdującym się w trudnej sytuacji grupom społecznym, które potrzebują ochrony społecznej i opieki zdrowotnej; |
35. |
wzywa Komisję do uwzględniania zabezpieczeń społecznych ochraniających usługi opiekuńcze i usługi socjalne oraz systemy zabezpieczenia społecznego w umowach zawieranych z państwami otrzymującymi pomoc finansową; wzywa Komisję i państwa członkowskie do rozwijania wykorzystania nowych technologii takich jak telemedycyna w celu ułatwiania dostępu do opieki; |
36. |
wzywa Komisję do propagowania równego dostępu do wczesnej edukacji i opieki nad dzieckiem oraz do zapewnienia odpowiedniego wsparcia finansowego na rzecz tych usług; |
37. |
apeluje do państw członkowskich o zapewnienie dzieciom niepełnosprawnym usług środowiskowych; |
38. |
wzywa państwa członkowskie do zidentyfikowania i zlikwidowania przeszkód i barier w dostępie osób niepełnosprawnych do transportu publicznego, usług i informacji; |
39. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do określenia priorytetów w celu zlikwidowania luk i zapewnienia skutecznego dostępu do usług zdrowotnych dla słabszych grup społecznych, w tym ubogich kobiet, migrantów i Romów, w zakresie ochrony zdrowia społecznego poprzez zapewnienie przystępności, dostępności i jakości opieki zdrowotnej oraz ich skutecznej i efektywnej organizacji, a także odpowiedniego finansowania na wszystkich obszarach geograficznych; |
40. |
wzywa państwa członkowskie do przyjęcia polityki promującej ochronę zdrowia i zapobieganie chorobom poprzez zagwarantowanie grupom znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji bezpłatnej i powszechnej opieki zdrowotnej dobrej jakości przy zwróceniu szczególnej uwagi na zapewnienie podstawowej opieki zdrowotnej, profilaktyki, dostępu do diagnozy, leczenia i rehabilitacji; wzywa do udostępnienia środków koniecznych do zwalczania głównych problemów zdrowia publicznego, z którymi borykają się kobiety, oraz do zagwarantowania prawa do zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego, do usług zdrowotnych dla kobiet będących ofiarami przemocy oraz do opieki zdrowotnej dla małych dzieci; |
41. |
wzywa państwa członkowskie, we współpracy z Komisją, do obszerniejszego rozważenia związku pomiędzy zdrowiem fizycznym i psychicznym a bezrobociem i niestabilnością zatrudnienia – które w trakcie kryzysu okazały się poważnymi problemami – w celu wprowadzenia właściwego planowania, aby zapobiec i zaradzić szkodliwym konsekwencjom tego rodzaju; |
42. |
zdecydowanie zaleca, aby państwa członkowskie rozszerzyły usługi zdrowotne związane z profilaktyką i podstawową opieką medyczną, koncentrując się na poprawieniu stanu zdrowia kobiet i ułatwianiu dostępu do opieki, ze szczególnym uwzględnieniem kobiet żyjących z dala od ośrodków miejskich, a także na środkach przeznaczonych dla grup w najtrudniejszej sytuacji: dzieci i młodzieży, osób starszych, osób niepełnosprawnych, bezrobotnych i bezdomnych, które to środki zapewnią prawo do regularnych badań lekarskich dla wszystkich; |
43. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do uznania opieki ginekologiczno-położniczej i neonatologicznej, w szczególności w przypadku przedwczesnych porodów, za jeden z priorytetów zdrowia publicznego i do zapisania go w europejskich i krajowych strategiach dotyczących zdrowia publicznego; |
44. |
zwraca się do Komisji i do państw członkowskich o zorganizowanie niezbędnego kształcenia i szkoleń ustawicznych dla wszystkich pracowników służby zdrowia, którzy zajmują się zapłodnieniem, pracują na oddziałach ginekologiczno-położniczych i neonatologicznych, w celu zapobiegania przedwczesnym porodom i zmniejszania liczby przewlekłych chorób, na które zapadają wcześniaki; |
45. |
nalega, by państwa członkowskie zagwarantowały kobietom odpowiednią pomoc w trakcie i po ciąży oraz w okresie laktacji, oferując w razie potrzeby bezpłatne usługi opieki i konsultacje, a także odpowiednie wyżywienie, szczególnie tym kobietom, które są zagrożone ubóstwem i wykluczeniem społecznym z powodu niedawnego kryzysu gospodarczego; |
46. |
apeluje do państw członkowskich o opracowanie odpowiednich struktur oferowania wizyt lekarsko-społecznych w celu lepszego uwzględnienia warunków życia najuboższych; |
47. |
wzywa państwa członkowskie do przedstawiania dostępnych i jasnych informacji na temat praw migrantów we wszystkich właściwych językach, w tym w języku romskim; |
48. |
apeluje do państw członkowskich o podjęcie działań przeciwko przestępczości opartej na nienawiści oraz o propagowanie antydyskryminacyjnych strategii politycznych, w razie konieczności poprzez udzielanie wsparcia ich krajowym organom odpowiedzialnym za przeciwdziałanie dyskryminacji i poprzez propagowanie szkoleń w organach publicznych; |
49. |
apeluje do państw członkowskich o wdrożenie art. 19 TFUE oraz o przyjęcie dyrektywy w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania osób bez względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną w celu zakazania dyskryminacji ze względu na religię lub światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną (29) oraz wprowadzenia w życie zasady równego traktowania w dziedzinie ochrony socjalnej, w tym zabezpieczenia społecznego i opieki zdrowotnej, edukacji i dostępu do towarów i usług, które są powszechnie dostępne na rynku, w tym mieszkalnictwa, oraz dostarczania takich towarów i usług; |
50. |
wzywa państwa członkowskie do przeprowadzenia ocen skutków w celu dopilnowania, aby przedsiębrane środki, które mogą mieć wpływ na najsłabsze grupy społeczne, były zgodne z zasadami określonymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz z dyrektywą 2000/43/WE wprowadzającą w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe i etniczne (30); |
51. |
apeluje do państw członkowskich o zapobieganie bezdomności, zapewnianie niezbędnej opieki osobom bezdomnym oraz niekryminalizowanie bezdomności w ustawodawstwach krajowych; |
52. |
apeluje do Komisji i państw członkowskich o dopilnowanie, by wszystkie strategie polityczne lub programy finansowania tworzone w celu wspierania innowacji społecznych lub usług związanych z sektorem opieki były ukierunkowane na takie usługi, które w największym stopniu zaspokajają potrzeby społeczne i poprawiają jakość życia ludzi, oraz by były opracowywane w ścisłej współpracy i w porozumieniu z organizacjami stającymi w obronie słabszych grup społecznych i je reprezentującymi; |
53. |
zwraca uwagę na zakres prowadzonej przez Parlament Inicjatywy na rzecz przedsiębiorczości społecznej oraz podkreśla znaczenie gospodarki społecznej, która może – wspólnie z przedsiębiorstwami społecznymi – skutecznie wzmocnić szybko rozwijający się obszar opieki zdrowotnej i społecznej; |
54. |
apeluje do Komisji i Rady o podjęcie wspólnie z Parlamentem działań mających na celu zwiększenie finansowania dla programów ukierunkowanych na słabsze grupy społeczne; apeluje do Komisji o podjęcie wszelkich dostępnych jej środków niezbędnych do tego, by zapewnić pełne wykorzystanie Europejskiego Funduszu Społecznego, Europejskiego Funduszu Pomocy Najbardziej Potrzebującym i innych stosownych instrumentów zaspokajających potrzeby osób ze słabszych grup społecznych lub zagrożonych wykluczeniem, a także do wspierania wysiłków państw członkowskich ukierunkowanych na zrealizowanie określonego w strategii „Europa 2020” celu dotyczącego ograniczenia ubóstwa oraz do promowania innowacyjności i jakości w sektorach usług zdrowotnych i opiekuńczych; podkreśla znaczenie związanych z nimi instrumentów finansowania takich jak Programu Unii Europejskiej na rzecz przemian i innowacji społecznych oraz Europejski fundusz na rzecz przedsiębiorczości społecznej; |
55. |
wzywa Komisję do opracowania pakietu obiektywnych i subiektywnych wskaźników służących do pomiaru i regularnego publikowania materialnych i niematerialnych składników dobrobytu, w tym wskaźników społecznych, w celu uzupełnienia europejskich i krajowych wskaźników PKB i bezrobocia, a przez to dla pomiaru postępu społecznego, a nie tylko rozwoju gospodarczego; |
56. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do wyraźnego uznania nieocenionego wkładu wnoszonego przez nieformalnych opiekunów; apeluje do państw członkowskich o wdrożenie i utrzymanie środków ukierunkowanego wsparcia przeznaczonych dla opiekunów i sektora wolontariatu z myślą o świadczeniu usług w większym stopniu ukierunkowanych na jednostkę, o wyższej jakości i bardziej oszczędnych, na przykład środków umożliwiających godzenie pracy z życiem rodzinnym, ułatwiających lepszą współpracę i koordynację między opiekunami nieformalnymi i formalnymi oraz zapewniających odpowiednią politykę zabezpieczenia społecznego oraz szkolenia dla opiekunów; wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania spójnych ram dla wszystkich rodzajów urlopów dla osób sprawujących opiekę; wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie urlopu dla osób sprawujących opiekę zgodnej z zasadą pomocniczości i w zgodzie z zapisami w traktatach; |
57. |
wzywa państwa członkowskie do dostarczania dokładnych i łatwo zrozumiałych informacji w odpowiednich językach i formatach, dotyczących uprawnień do opieki, oraz do ich udostępniania na szeroką skalę; |
58. |
wzywa Komisję, państwa członkowskie i partnerów społecznych do opracowania jasnych definicji profilów zawodowych w sektorze opiekuńczym, umożliwiających dokładne określenie praw i obowiązków; |
59. |
wzywa państwa członkowskie do zaangażowania wszystkich potencjalnych podmiotów na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym, w tym partnerów społecznych, w inicjatywy ukierunkowane na profilaktykę, zdrowie i usługi socjalne; |
60. |
apeluje do państw członkowskich o promowanie programów szkoleń wymaganych w sektorach usług opiekuńczych i usług wsparcia oraz o oferowanie stypendiów osobom podejmującym odpowiednie studia; |
61. |
apeluje do Komisji o promowanie kampanii, aby osiągnąć cel polegający na pozyskiwaniu młodych ludzi oraz na poprawie publicznego wizerunku sektora opieki jako pracodawcy; |
62. |
apeluje o poszanowanie praw pracowniczych osób pracujących w sektorze usług opiekuńczych, w tym prawa do godnego dochodu i godnych warunków oraz prawa do wstępowania do związków zawodowych i tworzenia związków zawodowych, które mają prawa do rokowań zbiorowych; |
63. |
apeluje do państw członkowskich o wspieranie krajowych, regionalnych i lokalnych organów w ustanawianiu trwałych systemów finansowania usług opiekuńczych oraz w opracowywaniu programów szkolenia i przekwalifikowania przeznaczonych dla pracowników, finansowanych ze środków EFS; |
64. |
apeluje do partnerów społecznych o zainicjowanie formalnego dialogu społecznego dotyczącego sektora opieki; |
o
o o
65. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji i rządom państw członkowskich. |
(1) Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22.
(2) Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 12.
(3) Dz.U. C 9 E z 15.1.2010, s. 11.
(4) Dz.U. C 212 E z 5.8.2010, s. 23.
(5) Dz.U. C 76 E z 25.3.2013, s. 16.
(6) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 57.
(7) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 79.
(8) Dz.U. C 351 E z 2.12.2011, s. 29.
(9) Dz.U. C 70 E z 8.3.2012, s. 19.
(10) Dz.U. C 33 E z 5.2.2013, s. 188.
(11) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 112.
(12) Dz.U. C 199 E z 7.7.2012, s. 25.
(13) Dz.U. C 51 E z 22.2.2013, s. 101.
(14) Dz.U. C 131 E z 8.5.2013, s. 9.
(15) Teksty przyjęte P7_TA(2013)0053.
(16) Dz.U. C 259 E z 29.10.2009, s. 19.
(17) Dz.U. C 169 E z 15.6.2012, s. 139.
(18) FRA: „Migranci o nieuregulowanym statusie: dostęp do opieki zdrowotnej w 10 państwach członkowskich Unii Europejskiej”, październik 2011 r. http://fra.europa.eu/en/publication/2012/migrants-irregular-situation-access-healthcare-10-european-union-member-states
(19) Eurofound (2012 r.), Trzecie europejskie badanie jakości życia – Jakość życia w Europie: Wpływ kryzysu, Urząd Publikacji Unii Europejskiej, Luksemburg (http://www.eurofound.europa.eu/publications/htmlfiles/ef1264.htm)
(20) Eurofound (2012 r.) Zadłużenie gospodarstw domowych – usługi doradcze w Unii Europejskiej, Urząd Publikacji Unii Europejskiej, Luksemburg (http://www.eurofound.europa.eu/publications/htmlfiles/ef1189.htm).
(21) Eurofound (2012 r.): Warunki życia Romów: warunki mieszkaniowe i zdrowotne poniżej standardu, Urząd Publikacji Unii Europejskiej, Luksemburg (http://www.eurofound.europa.eu/pubdocs/2012/02/en/1/EF1202EN.pdf).
(22) Eurofound (2012 r.) Aktywne włączenie młodzieży z problemami zdrowotnymi lub młodzieży niepełnosprawnej, Urząd Publikacji Unii Europejskiej, Luksemburg (http://www.eurofound.europa.eu/areas/socialcohesion/illnessdisabilityyoung.htm).
(23) Na przykład art. 5 hiszpańskiego dekretu królewskiego nr 16/2012 z dnia 20 kwietnia 2012 r., który wszedł w życie dnia 28 grudnia 2012 r. Dokument dostępny na stronie: http://noticias.juridicas.com/base_datos/Admin/rdl16-2012.html#a5.
(24) Konkluzje Rady w sprawie zdrowego i godnego starzenia się, 2 980. posiedzenie Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów, listopad 2009 r.
(25) W wytycznych Agencji Praw Podstawowych pt. „Zatrzymywanie migrantów w nielegalnej sytuacji – rozważania na temat praw podstawowych” zaproponowano państwom członkowskim najważniejsze zasady w zakresie praktyk ścigania i zgłaszania obowiązujące w ośrodkach medycznych i w ich pobliżu: http://fra.europa.eu/sites/default/files/document-on-apprehensions_1.pdf
(26) Wspierany przez Komisję Europejską projekt WeDO (2010-2012) był zarządzany przez zespół kierujący, w którego skład wchodziło 18 organizacji partnerskich w 12 państwach członkowskich. Wspólny interes wszystkich organizacji partnerskich polegał i nadal polega na poprawie jakości życia osób starszych wymagających opieki.
(27) Dz.U. L 166 z 30.4.2004, s. 1.
(28) Dz.U. L 158 z 30.4.2004, s. 77.
(29) COM(2008)0426.
(30) Dz.U. L 180 z 19.7.2000, s. 22.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/141 |
P7_TA(2013)0329
Telewizja hybrydowa
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie telewizji hybrydowej (2012/2300(INI))
(2016/C 075/21)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 167 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 10 ust. 1 europejskiej konwencji praw człowieka, |
— |
uwzględniając art. 11 oraz art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając Protokół w sprawie systemu publicznego nadawania w państwach członkowskich, dołączony do Traktatu z Amsterdamu zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej, traktaty ustanawiające Wspólnoty Europejskie i niektóre związane z nimi akty, |
— |
uwzględniając Konwencję w sprawie ochrony i promowania różnorodności form wyrazu kulturowego, przyjętą przez Organizację Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) w dniu 20 października 2005 r., |
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (1), |
— |
uwzględniając dyrektywę 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (2), zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r. (3), |
— |
uwzględniając dyrektywę 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (4), zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r. (5), |
— |
uwzględniając dyrektywę 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (6), zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., |
— |
uwzględniając dyrektywę 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (7), zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., |
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (8), |
— |
uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (9), |
— |
uwzględniając dyrektywę 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (10), zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., |
— |
uwzględniając komunikat Komisji w sprawie stosowania zasad pomocy państwa wobec radiofonii i telewizji publicznej (11), |
— |
uwzględniając zalecenie Rady 98/560/WE z dnia 24 września 1998 r. w sprawie rozwoju konkurencyjności europejskiego przemysłu usług audiowizualnych i informacyjnych poprzez wspieranie ram krajowych mających na celu osiągnięcie porównywalnego i efektywnego poziomu ochrony nieletnich i godności ludzkiej (12), |
— |
uwzględniając rezolucję z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie internetu przedmiotów (13), |
— |
uwzględniając art. 48 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Kultury i Edukacji (A7-0212/2013), |
A. |
mając na uwadze, że telewizory były pierwotnie zaprojektowane do odbioru linearnych sygnałów nadawczych, że treści audiowizualne z uwagi na swoją siłę sugestii również w środowisku cyfrowym cieszą się wśród społeczeństwa bardzo istotną uwagą na tle innej oferty mediów elektronicznych i że dlatego nadal utrzymuje się ich wyróżniające się znaczenie dla kształtowania opinii indywidualnych i opinii publicznej; |
B. |
mając na uwadze, że audiowizualne usługi medialne, które są usługami o charakterze zarówno kulturalnym, jak i gospodarczym, mają nadzwyczajne znaczenie dla społeczeństwa i demokracji jako nośniki tożsamości, wartości i opinii, a zatem również w świecie podlegającym coraz większej konwergencji wymagają specjalnej regulacji; |
C. |
mając na uwadze, że od dawna zapowiadana technologiczna konwergencja mediów stała się w międzyczasie rzeczywistością szczególnie w przypadku systemu radiofonii i telewizji oraz internetu, a europejska polityka w zakresie mediów, kultury i internetu musi dostosować ramy regulacyjne do nowych okoliczności, a przy tym zapewnić możliwość ustanowienia i wdrożenia jednolitego poziomu regulacji również w odniesieniu do nowych uczestników rynku z Unii Europejskiej oraz z państw trzecich; |
D. |
mając na uwadze szybki rozwój internetu w ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat oraz pojawienie się inteligentnych urządzeń, które zmieniają nawyki i sposób oglądania telewizji; |
E. |
mając na uwadze, że chociaż popyt na urządzenia połączone z internetem wzrasta, najpopularniejsze jednak wciąż pozostają tradycyjne usługi; |
F. |
mając na uwadze, że z linearnych i nielinearnych audiowizualnych usług medialnych oraz licznych innych usług komunikacyjnych już można korzystać na tym samym ekranie, można je płynnie łączyć i jednocześnie odbierać; |
G. |
mając na uwadze, że ze względu na szczególne znaczenie linearnych usług telewizyjnych i medialnych dla społeczeństwa również w przyszłości konieczne będą odrębne ramy regulacyjne w dziedzinie mediów, ponieważ tylko w ten sposób można odpowiednio uwzględnić to znaczenie oraz kwestię zagwarantowania pluralizmu opinii i mediów w państwach członkowskich; |
H. |
mając na uwadze, że pojawienie się telewizji hybrydowej zakłóca tradycyjny łańcuch wartości i wymaga opracowania nowej strategii; |
I. |
mając na uwadze, że powstawanie nowinek technologicznych nieuchronnie prowadzi do częściowo tylko pozornego zwiększenia autonomii użytkownika oraz że w związku z tym istnieje rosnąca potrzeba zapewnienia ochrony praw wyłącznych i integralności treści; |
J. |
mając na uwadze, że zwiększają się możliwości rozpowszechniania (interaktywnej) oferty internetowej, która korzysta z zasięgu ofert telewizyjnych, oraz że powszechny dostęp do łączności szerokopasmowej stanowi podstawowy warunek wzrostu zainteresowania konsumentów hybrydowymi systemami odbioru; |
K. |
mając na uwadze, że w świetle postępującej konwergencji mediów pojęcie telewizji hybrydowej podlega dynamicznej, neutralnej pod względem technologii i szerokiej interpretacji, która obejmuje wszelkie, również przenośne urządzenia umożliwiające dostęp do linearnych i nielinearnych treści medialnych, oferty telewizji internetowej (ang. OTT) i innych aplikacji na tym samym urządzeniu lub ekranie, łącząc przez to świat radiofonii i telewizji ze światem internetu; |
L. |
mając na uwadze, że w świecie mediów podlegającym konwergencji będzie się konkurować nie tyle o zdolność przesyłową co w coraz większym stopniu o uwagę użytkowników, że przy wzrastającej liczbie ofert coraz trudniej będzie dotrzeć do użytkownika, a o sukcesie oferty decydować będą najprawdopodobniej takie czynniki jak dostęp do niej, szybka znajdowalność, a także zamieszczenie jej w odpowiednim wykazie i zarekomendowanie jej; |
M. |
mając na uwadze, że obecne przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych) opierają się na zasadzie neutralności technologicznej, że nie odzwierciedlają jeszcze postępującej konwergencji technologicznej, a w szczególności odrębne uregulowania, wprowadzające rozróżnienie między programem telewizyjnym (w tym nadawaniem w internecie i transmisją strumieniową na żywo) oraz audiowizualnymi usługami medialnymi na żądanie, mogą w obecnej formie tracić na znaczeniu, chociaż odmiennie uregulowane usługi informacyjne i komunikacyjne – również takie, które nie należą do zakresu dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, lecz wchodzą w zakres dyrektywy o handlu elektronicznym, lub które w przypadku ofert spoza Europy w ogóle nie podlegają unijnym przepisom w zakresie mediów – są dostępne na tym samym urządzeniu, co może prowadzić zarówno do nierównych warunków konkurowania i niedopuszczalnych rozbieżności w zakresie ochrony użytkowników, jak również porusza nowe kwestie związane z dostępem, sposobem rozpowszechniania oraz znajdowalności treści niezależnie od rodzaju mediów; |
N. |
mając na uwadze, że nowe podmioty wchodzące na rynek staną się czołowymi konkurentami tradycyjnych podmiotów z tego sektora, ponieważ z jednej strony będą nabywać wyłączne treści, w tym na rynku europejskim, a z drugiej strony – same proponować nowe usługi; |
O. |
mając na uwadze, że cele regulacyjne dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, w szczególności zagwarantowanie i wspieranie pluralizmu opinii i mediów, ochrona godności ludzkiej i nieletnich, zachęcanie dostawców usług medialnych do zapewnienia dostępu osobom niedosłyszącym i niedowidzącym, zapewnienie uczciwej konkurencji oraz określenie zasad emisji reklam, zasadniczo zachowują swoje znaczenie społeczne i uzasadnienie regulacyjne, ale jednocześnie skuteczność i możliwość egzekwowania tych przepisów ochronnych coraz częściej są ograniczone ze względu na możliwości korzystania wynikające z hybrydowych systemów odbioru; |
P. |
mając na uwadze, że dystrybucja usług telewizji hybrydowej wysokiej jakości zakłada udostępnienie przez operatorów telekomunikacyjnych wystarczającej prędkości transmisji między abonentami a serwerami przekazującymi sygnał; |
Q. |
mając na uwadze, że możliwe zastosowania odbiorników hybrydowych podważają główne zasady dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, takie jak konieczność oddzielenia reklamy od programu i przepisy dotyczące umieszczania reklam; |
R. |
mając na uwadze, że sama przypadkowa dostępność dużej liczby ofert nie prowadzi automatycznie do zagwarantowania wymienionych celów regulacyjnych oraz że należy zatem przeprowadzić ocenę, czy osiągnięcie celów wymaga nadal szczególnych ram regulacyjnych i czy ramy te mogą z góry zapobiec ewentualnym błędom; |
S. |
mając na uwadze, że w miarę ewoluowania telewizji hybrydowej telewizja tradycyjna może połączyć się z internetem w taki sam sposób, jak stało się to z telefonią komórkową i internetem kilka lat temu; |
T. |
mając na uwadze, że pożądane jest wspieranie każdego działania umożliwiającego dostosowanie rynku w celu sprzyjania twórczości i innowacyjności w Europie; |
U. |
mając na uwadze, że rozwój systemów hybrydowych łączących telewizję i internet ma pozwolić użytkownikom na niezróżnicowane nawigowanie między kanałami telewizyjnymi a usługami internetowymi, w tym nielegalnymi stronami zawierającymi treści audiowizualne; |
V. |
mając na uwadze, że udowodniono, iż zasady dotyczące przejrzystości i konkurencji niedostatecznie chronią neutralność sieci; |
W. |
mając na uwadze, że zasada kraju nadawcy, zgodnie z pierwotną dyrektywą „Telewizja bez granic”, stanowi podstawę dla wolności informacji i rozwoju wspólnego rynku w dziedzinie świadczenia usług dzięki temu, że państwa członkowskie zobowiązały się przestrzegać minimalnych norm jakościowych, a z kolei zapewniły skuteczność stosowania zasady kraju pochodzenia w postaci zasady kraju nadawcy; |
1. |
wzywa Komisję do przeprowadzenia oceny, jak dalece niezbędne jest dokonanie przeglądu dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych i innych obowiązujących wymogów pochodzących z uregulowań w zakresie sieci i mediów (np. pakiet telekomunikacyjny) w odniesieniu do przepisów dotyczących znajdowalności oraz niedyskryminującego dostępu do platform dla dostawców treści, podmiotów opracowujących treści i użytkowników, przy jednoczesnym rozszerzeniu definicji platformy, w celu dostosowania istniejących instrumentów do nowej konfiguracji; mając na uwadze, że dzięki temu należy zapewnić, by konsumenci mogli czerpać korzyści ze zwiększonego wyboru i dostępu do audiowizualnych usług medialnych a dostawcy treści z większego wyboru sposobów rozpowszechniania swoich treści przy jednoczesnym utrzymaniu kontaktów ze swoimi odbiorcami; |
2. |
jest zdania, że w odniesieniu do środków regulacyjnych dotyczących operatorów platform należy zwrócić uwagę na zapewnienie niedyskryminującego dostępu do platform, aby umożliwić nadawcom, a także innym, nierzadko mniejszym, dostawcom udział w rynku na równych warunkach; |
3. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do takiego stosowania definicji usługi medialnej, znajdującej się w art. 1 dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, by konieczność dokonywania regulacji przez państwa członkowskie była w większym stopniu powiązana ze społeczno-polityczną specyfiką i potencjałem działania oferty, w szczególności z jej znaczeniem dla kształtowania opinii i ich różnorodności, a także z odpowiedzialnością redakcyjną; |
4. |
wzywa Komisję, by w związku z różnymi zadaniami, jakie mają do wypełnienia oferty mediów oparte na odpowiedzialności redakcyjnej oraz inne treści, ustaliła, czy surowsze uregulowania dotyczące platform telewizyjnych są nadal odpowiednie i konieczne lub czy nie wystarczy wprowadzenie ogólnego zakazu dyskryminacji; |
5. |
wzywa Komisję do kontynuowania działań na rzecz poszanowania wolności prasy w kontekście ewentualnego przeglądu dyrektywy 2010/13/UE czy opracowywania jakichkolwiek przyszłych przepisów; |
6. |
apeluje do Komisji, aby – w oparciu o wyniki konsultacji zawarte w zielonej księdze pt. „Przygotowanie do nadejścia w pełni zintegrowanych mediów audiowizualnych: wzrost gospodarczy, twórczość i wartości” – ustaliła, które mechanizmy regulacyjne są nadal konieczne i przydatne z punktu widzenia konwergencji, a jakie należałoby stworzyć, aby zapewnić jednakowe warunki konkurowania dla wszystkich dostawców treści i dostawców usług, przy uwzględnieniu poniższych wymogów minimalnych oraz dotychczasowych szeroko zakrojonych celów regulacyjnych, aby zagwarantować uczciwą konkurencję między dostawcami treści, a także zapewnić użytkownikom jak największe korzyści i wybór z różnorodnej oferty o wysokiej jakości, oparty na równości szans, pełnej przejrzystości i niedyskryminacji, przy czym należy dopilnować w szczególności, by nadal dostępne były darmowe oferty i oferty nadawców publicznych; |
7. |
wzywa Komisję do zapewnienia w kontekście przeglądu dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych równych warunków konkurencji pomiędzy wszystkimi dostawcami treści; |
8. |
podkreśla, że strategia rozwoju tych nowych podmiotów pociągnie za sobą zwiększenie oferty obejmującej zarówno treści dostępne za pośrednictwem tradycyjnych kanałów, jak i ofertę internetową; |
9. |
podkreśla w związku z tym ryzyko braku równowagi w przypadku tej nowej konkurencji z pożytkiem dla nowych podmiotów i ze szkodą dla tradycyjnych podmiotów europejskich, ze względu na ich znaczenie ekonomiczne i międzynarodowy rozwój; |
10. |
podkreśla, że warte rozpatrzenia wydaje się utrzymanie regulacji stopniowalnej dla usług medialnych, jednak stopniowalności tej nie należy uzależniać od rozróżnienia między usługami nielinearnymi a linearnymi, lecz przede wszystkim powiązać z potencjałem działania danej usługi medialnej oraz z odpowiedzialnością redakcyjną za tę usługę, przy jednoczesnym przyznaniu państwom członkowskim odpowiedniego zakresu uznania; |
11. |
poddaje pod rozwagę, czy określone w komunikacie Komisji w sprawie stosowania zasad pomocy państwa wobec radiofonii i telewizji publicznej zasady dotyczące pracochłonnej procedury oceny i kontroli usług audiowizualnych dostarczanych przez nadawców publicznych, które wychodzą poza zakres zwykłych usług nadawczych i które oferowane są na nowych platformach dystrybucyjnych, są nadal właściwe w czasach postępującej konwergencji technologii, zwłaszcza że użytkownicy coraz częściej nie są już w stanie odróżnić, czy mają do czynienia z klasyczną linearną ofertą nadawców, z usługą na żądanie czy też z inną ofertą audiowizualną; |
12. |
wzywa Komisję do śledzenia przyszłych wyzwań związanych z telewizją hybrydową pod kątem konkurencyjności sektora poprzez zapewnianie większej elastyczności ilościowych wytycznych dotyczących reklam oraz do przedstawienia aspektów pozytywnych i negatywnych; |
13. |
podkreśla, że w celu zapewnienia na szczeblu europejskim jednolitej ochrony użytkowników, dzieci i młodzieży oraz mniejszości należy zbadać jakościowe ograniczenia audiowizualnych usług medialnych i dostosować je, zapewniając wysoki poziom dla wszystkich form rozpowszechniania; |
14. |
wzywa do zastosowania w równej mierze do wszystkich treści medialnych zakazu naruszania godności ludzkiej, zakazu nawoływania do nienawiści, ochrony przed dyskryminacją, a także wymogu dostępności; |
15. |
poddaje przy tym pod rozwagę, czy zasada oddzielenia reklamy od treści programu może być utrzymana we wszystkich rodzajach mediów czy też poprzez zapewnienie wyraźniejszej rozpoznawalności i lepszego odróżnienia reklamy i treści programu wymóg taki lepiej wypełnia swój cel ochrony we wszystkich rodzajach mediów; |
16. |
jest zdania, że należy zapobiegać wdrażaniu nowych lub rozszerzaniu istniejących zakazów reklamy oraz innym formom ingerencji w instrument finansowania, jakim jest reklama, aby umożliwić wprowadzanie nowych modeli biznesowych również w świecie telewizji cyfrowej; |
17. |
podkreśla, że zasadnicze znaczenie ma to, aby sektor publiczny nie był w celu zachowania niezależności zależny wyłącznie od finansowania z reklam, i wzywa państwa członkowskie do wspierania działań na rzecz finansowania tego sektora; |
18. |
podkreśla, że nowe strategie reklamowe opierające się na nowych technologiach zwiększających ich skuteczność (zrzuty ekranu, tworzenie profili konsumentów, strategie wieloekranowe) wiążą się z problemem ochrony konsumentów, ich życia prywatnego i ich danych osobowych; w związku z tym zwraca uwagę na to, że trzeba się zastanowić nad stworzeniem spójnych zasad regulujących stosowanie tych strategii; |
19. |
wzywa europejskie podmioty z sektora audiowizualnego do kontynuowania rozwijania spójnych i atrakcyjnych ofert, zwłaszcza internetowych, aby wzbogacić europejską ofertę treści audiowizualnych; |
20. |
wzywa Komisję do zbadania, czy i w jaki sposób można przyznać odpowiednie pierwszeństwo w zakresie znajdowalności na urządzeniach pierwszego ekranu, takich jak zestawy telewizyjne podłączone do internetu, tym dostawcom treści, którym państwa członkowskie zlecają misję służby publicznej lub którzy wnoszą wkład we wspieranie celów leżących we wspólnym interesie, w szczególności służącym zapewnieniu pluralizmu mediów i różnorodności kulturowej, lub którzy w możliwy do weryfikacji sposób dobrowolnie i długoterminowo zobowiązują się do realizacji takich obowiązków leżących we wspólnym interesie, które sprzyjają jakości i niezależności informowania oraz wspieraniu pluralizmu opinii; |
21. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do zbadania, uzupełniająco wobec tak zwanych „przepisów dotyczących obowiązku znalezienia”, w jakim stopniu – dzięki zmianie podejścia do regulacji mediów na rzecz systemów zachęt i certyfikacji oraz wzmocnienia podejścia samo- i współregulacyjnego – możliwe byłoby trwałe zagwarantowanie wymienionych celów regulacyjnych dyrektywy o audiowizualnych usługach medialnych, w szczególności odnośnie do ochrony nieletnich i ochrony godności ludzkiej, oraz w jaki sposób zapewnić jednocześnie elastyczność niezbędną do uczciwej konkurencji między dostawcami usług medialnych; podkreśla, że ewentualne środki samo- i współregulacyjne mogą stanowić uzupełnienie przepisów prawa, a ich zgodność i ocena muszą podlegać niezależnemu nadzorowi; |
22. |
w celu uniknięcia wszelkich przypadków zakłócenia konkurencji zaleca zatem zastosowanie takich samych przepisów do takich samych usług, bez względu na ich nośnik; |
23. |
w tym kontekście wyraża też zaniepokojenie z powodu wzrostu konkurencji ze strony podmiotów międzynarodowych, które nie podlegają europejskim zasadom ani obowiązkom; |
24. |
wzywa Komisję do zapewnienia tego, żeby te platformy funkcjonowały z uwzględnieniem warunków rynkowych, w interesie ogólnym i w ramach uczciwej konkurencji, zgodnie z zapotrzebowaniem ze strony użytkowników i na podstawie otwartych, interoperacyjnych standardów, oraz w sposób zapobiegający wykorzystywaniu przez dostawcę lub dostawców nadrzędnej pozycji; |
25. |
podkreśla w tym kontekście konieczność zastanowienia się nad zmianami przepisów, sposobami regulacji w odniesieniu do telewizji hybrydowej i systemami pozycjonowania treści; |
26. |
wzywa do przyjęcia przepisów regulujących działanie platform telewizji hybrydowej, zapewniających dostęp do treści rozpowszechnianych przez nadawców i ich integralność, przejrzystość na użytek konsumentów i stosowanie podstawowych zasad etycznych (ochrona nieletnich i życia prywatnego); |
27. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększania umiejętności korzystania z mediów wśród wszystkich obywateli UE, przede wszystkim za sprawą inicjatyw i skoordynowanych działań ukierunkowanych na zwiększenie zrozumienia linearnych i nielinearnych audiowizualnych usług medialnych; |
28. |
wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia podjęcia działań przede wszystkim przez producentów odbiorników i dostawców usług w celu zwiększenia dostępności linearnych i nielinearnych audiowizualnych usług medialnych dla osób starszych i osób niepełnosprawnych, takich jak osoby słabo słyszące oraz niedowidzące; |
29. |
jest zdania, że usługi platform i portali powinny być projektowane w sposób interoperacyjny, by umożliwić podmiotom trzecim tworzenie własnych zastosowań i korzystanie z nich niezależnie od sposobu przekazywania, z zapewnieniem niedyskryminacji; |
30. |
wzywa Komisję do zapewnienia w sposób prawnie wiążący tego, żeby w sieciach i na platformach zasadniczo wszystkie treści były udostępniane w jednakowej jakości; |
31. |
wzywa Komisję do zapewnienia w sposób prawnie wiążący zasadniczo jednakowego traktowania pakietów danych przez operatora sieci podczas ich przesyłania od nadawcy do odbiorcy, co oznacza, że operator sieci nie może sam określać priorytetów, np. według pochodzenia, treści, rodzaju zastosowania lub opłat wnoszonych przez użytkowników, ponieważ mogłoby to podważyć cel sprawiedliwego i powszechnego dostępu do usług, przepisy o ochronie danych, zakaz manipulacji danymi, zasadę integralności treści, a także cel stworzenia uczciwych warunków konkurencji; |
32. |
podkreśla konsekwencje rozbieżności między systemami VAT na szczeblu europejskim, którą jeszcze bardziej zwiększy pojawienie się telewizji hybrydowej; |
33. |
wzywa Komisję do złożenia wniosku w sprawie prawodawstwa Unii gwarantującego neutralność sieci; |
34. |
wzywa Komisję do ustawowego zagwarantowania integralności linearnej i nielinearnej oferty na platformach hybrydowych, a w szczególności zakazania stosowania techniki płynnego przechodzenia lub skalowania tej oferty przez dostawców platformy lub podmioty trzecie przy użyciu treści lub innych usług, o ile nie zostanie to jednoznacznie zainicjowane przez użytkownika, a w przypadku treści, których nie można zaliczyć do komunikacji indywidualnej, zatwierdzone przez dostawcę treści; zwraca uwagę, że konieczne jest również wyeliminowanie nieupoważnionego dostępu do treści lub nadawanego sygnału dostawcy przez podmioty trzecie, a także nieupoważnionego dekodowania tych treści lub sygnału, korzystania z nich lub ich rozpowszechniania; |
35. |
wzywa Komisję do zastanowienia się nad środkami polegającymi na uwzględnieniu ryzyka pozycjonowania niezatwierdzonych stron w portalach i wyszukiwarkach; |
36. |
wzywa Komisję do dopilnowania, aby poziom ochrony w ramach audiowizualnych usług medialnych osiągnięty szczególnymi wymogi regulacyjnymi zawartymi w dyrektywie o audiowizualnych usługach medialnych nie był naruszany poprzez nieupoważnione udostępnianie na innych platformach; |
37. |
wzywa Komisję do dopilnowania, aby uruchamianie aplikacji dostępnych na portalach nigdy nie następowało automatycznie, lecz wiązało się zawsze z koniecznością zainicjowania przez użytkownika, aby powrót do usługi, z której wcześniej korzystano, był zawsze łatwy i możliwy jednym naciśnięciem przycisku (np. funkcja „czerwonego przycisku”) oraz wyraźnie komunikowany, a także aby po opuszczeniu danej aplikacji znów był w pełni dostępny obraz i dźwięk usługi, z której wcześniej korzystano; |
38. |
wzywa Komisję do zapewnienia dostawcy treści możliwości wszczęcia postępowania sądowego w przypadku udostępniania na platformach hybrydowych takich aplikacji, które sprzyjają nieupoważnionemu rozpowszechnianiu dostarczanych przez niego treści lub umożliwiają taką praktykę; |
39. |
wzywa Komisję, aby w przypadkach istotnych z punktu widzenia praw autorskich, dążyła do stworzenia przystępnych systemów udostępniania praw, które umożliwią niezmienione i pełne odzwierciedlenie nielinearnych ofert dostawców usług medialnych na platformach podmiotów trzecich; |
40. |
wzywa Komisję do zapewnienia tego, żeby co do zasady zagwarantować anonimowe korzystanie z usług telewizyjnych i internetowych za pomocą odbiorników hybrydowych znajdujących się w obrocie lub importowanych na terytorium UE oraz by było ono całkowicie zgodne z przepisami UE o ochronie prywatności i ochronie danych; |
41. |
wzywa Komisję do wyłączenia audiowizualnych usług medialnych z procesu liberalizacji w ramach negocjacji w sprawie międzynarodowych porozumień handlowych ze względu na dwojaką naturę tych usług i ich znaczenie dla społeczeństwa, a jednocześnie – z uwagi na postępującą cyfryzację i konwergencję mediów – do zapewnienia dynamicznego rozwinięcia koncepcji „audiowizualnej usługi medialnej”; |
42. |
wzywa Komisję do zapewnienia również w przyszłej ofercie telewizji hybrydowej przestrzegania obowiązujących obecnie norm dotyczących: ochrony nieletnich, zakazu emitowania niektórych reklam ze względu na ochronę zdrowia, zakazu podżegania do nienawiści na tle rasowym, rozdzielenia serwisów informacyjnych od reklam, przejrzystości w obszarze własności, ochrony prywatności itp., tj. norm wchodzących obecnie w zakres wspólnotowego dorobku prawnego, których nie można obejść pod pretekstem postępu technologicznego; w szczególności wzywa się do poinformowania dostawców usług z zakresu telewizji hybrydowej i dostawców hybrydowych odbiorników telewizyjnych spoza państw UE o tym, że zastosowanie mają nadal przepisy państwa świadczenia usługi, a nie państwa, w którym dostawca ma swoją siedzibę statutową; |
43. |
wzywa państwa członkowskie, aby podczas negocjacji w sprawie wieloletnich ram finansowych przemyślały ponownie ograniczenie środków Dyrekcji Generalnej ds. Sieci Komunikacyjnych, Treści i Technologii (CNECT) przeznaczonych na dalszy rozwój infrastruktury telekomunikacyjnej z wcześniej proponowanej kwoty 9,2 miliarda euro do 1 miliarda euro; |
44. |
wzywa Komisję do zwrócenia należytej uwagi na istotne kwestie związane z ochroną odbiorców, takie jak ochrona niepełnoletnich, oraz uważa, że elektroniczne przewodniki po programach mogą stać się platformą pozwalającą na rozwiązanie tych problemów; |
45. |
wyraża ubolewanie w związku z faktem, że na ogromnych obszarach Europy infrastruktura internetowa wciąż jest niedostateczna, oraz przypomina Komisji, że w celu pełnego uwolnienia potencjału telewizji hybrydowej niezbędne jest zapewnienie konsumentom dostępu do szybkich połączeń internetowych; |
46. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji, a także rządom i parlamentom państw członkowskich. |
(1) Dz.U. L 95 z 15.4.2010, s. 1.
(2) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 33.
(3) Dz.U. L 337 z 18.12.2009, s. 37.
(4) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 51.
(5) Dz.U. L 337 z 18.12.2009, s. 11.
(6) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 7.
(7) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, s. 21.
(8) Dz.U. L 204 z 21.7.1998, s. 37.
(9) Dz.U. L 178 z 17.7.2000, s. 1.
(10) Dz.U. L 201 z 31.7.2002, s. 37.
(11) Dz.U. C 257 z 27.10.2009, s. 1.
(12) Dz.U. L 270 z 7.10.1998, s. 48.
(13) Dz.U. C 236 E z 12.8.2011, s. 24.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/148 |
P7_TA(2013)0331
Wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami w odniesieniu do wieloletnich ram finansowych w celu uwzględnienia potrzeb w zakresie wydatków wynikających z przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami w odniesieniu do wieloletnich ram finansowych w celu uwzględnienia potrzeb w zakresie wydatków wynikających z przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej (COM(2013)0157 – C7-0074/2013 – 2013/2055(ACI))
(2016/C 075/22)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0157), |
— |
uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (1) (porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r.), w szczególności jego pkt 29, |
— |
uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013, przyjęty w dniu 12 grudnia 2012 r. (2), |
— |
uwzględniając projekt budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 1/2013 na rok budżetowy 2013, przyjęty przez Komisję dnia 18 marca 2013 r. (COM(2013)0156), |
— |
uwzględniając stanowisko Rady w sprawie projektu budżetu korygującego nr 1/2013, przyjęte przez Radę dnia 26 czerwca 2013 r. (11607/2013 – C7-0199/2013), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0247/2013), |
A. |
mając na uwadze, że zgodnie z pkt 29 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. Komisja równocześnie z budżetem korygującym nr 1/2013 przedłożyła władzy budżetowej wniosek mający na celu dostosowanie wieloletnich ram finansowych polegające na uwzględnieniu w budżecie na rok 2013 środków na zobowiązania i środków na płatności niezbędnych do pokrycia wydatków związanych z przystąpieniem Chorwacji do Unii z dniem 1 lipca 2013 r., |
B. |
mając na uwadze, że proponowany wzrost o 666 milionów EUR środków na zobowiązania oraz wzrost o 374 miliony EUR środków na płatności odzwierciedla pakiet finansowy uzgodniony podczas konferencji w sprawie przystąpienia w dniu 30 czerwca 2011 r., z wyłączeniem działu 5, ponieważ wydatki administracyjne związane z przystąpieniem Chorwacji zostały już ujęte w budżecie na rok 2013, |
1. |
przyjmuje do wiadomości wniosek dotyczący decyzji zmieniającej porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. przedłożony przez Komisję oraz stanowisko Rady w sprawie tego wniosku; |
2. |
podkreśla czysto techniczny charakter tej zmiany, która jest po prostu konsekwencją jednogłośnego porozumienia w sprawie traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej (traktat o przystąpieniu) jako 28 państwa członkowskiego Unii; podkreśla, że z tego powodu sprawę zmiany porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. związanej z budżetem korygującym nr 1/2013 oddzielono od toczącej się międzyinstytucjonalnej debaty politycznej na temat sposobu rozwiązania kwestii zaległych płatności z 2012 r. oraz negocjacji w sprawie budżetu korygującego nr 2/2013; |
3. |
przypomina, że zgodnie z pkt 29 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. środki na sfinansowanie wydatków związanych z przystąpieniem nowego państwa członkowskiego do Unii należy pokryć w drodze dostosowania ram finansowych, tzn. przez zmianę pułapów środków na zobowiązania i środków na płatności na rok 2013; |
4. |
przypomina swoje stanowisko, że ośmiotygodniowy termin na poinformowanie parlamentów narodowych o każdym projekcie aktu ustawodawczego, ustalony w art. 4 Protokołu nr 1 w sprawie roli parlamentów narodowych w Unii Europejskiej, nie ma zastosowania do kwestii budżetowych; ubolewa w związku z tym, że mimo bardzo napiętych terminów wejścia w życie tego dostosowania i budżetu korygującego nr 1/2013 Rada mimo wszystko dopuściła do upływu tego terminu, zanim przyjęła swoje stanowisko, a tym samym skróciła czas na przyjęcie przez Parlament przewidziany w Traktacie; |
5. |
ubolewa ponadto z powodu trudności, jakie miała Rada – nawet po upływie ośmiotygodniowego terminu – by osiągnąć porozumienie w sprawie tej zmiany, co doprowadziło do opóźnienia dostępności środków dla Chorwacji należnych od dnia 1 lipca 2013 r.; ostrzega, że nie może to stać się precedensem w przypadku kolejnych rozszerzeń; |
6. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Radzie w końcu udało się uzgodnić zmianę – bez jakichkolwiek kompensat – pułapów środków na płatności na rok 2013 o wymaganą kwotę 374 milionów EUR; uważa, że z uwagi na ograniczoną wysokość tej kwoty i obecny niedobór środków na płatności w budżecie na rok 2013 jest to właściwy sposób wypełnienia zobowiązania podjętego przez państwa członkowskie przy podpisywaniu traktatu o przystąpieniu i przestrzegania przepisów pkt 29 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r.; |
7. |
wyraża jednak ubolewanie, że jeśli chodzi o zmianę zobowiązań Rada postanowiła zignorować polityczne znaczenie, jakie ma przyjęcie wniosku Komisji jako takiego, a zamiast tego opowiedziała się za kompensowaniem wymaganych środków; stwierdza, że jest to sprzeczne z duchem jednomyślnej decyzji podjętej przy podpisywaniu traktatu o przystąpieniu, a także z duchem porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r.; podkreśla, że taka decyzja wysyła niewłaściwy sygnał polityczny nie tylko w stronę Chorwacji, ale również innych krajów kandydujących; podkreśla, że decyzja Rady zostaje zatwierdzona jedynie dlatego, że dotyczy ona ostatnich sześciu miesięcy WRF (2007–2013); wskazuje, że nie powinno to stanowić precedensu w przypadku przyszłych rozszerzeń, które mogą mieć miejsce w okresie objętym kolejnymi WRF (2014–2020); |
8. |
ubolewa z powodu tego, że dział 5 został określony jako główne źródło kompensowania środków na zobowiązania, ponieważ może to doprowadzić do braku niezbędnych zasobów na pokrycie zakwestionowanej indeksacji wynagrodzeń, w przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości wydał orzeczenie jeszcze w 2013 r.; |
9. |
niemniej jednak z uwagi na polityczne znaczenie i pilny pod względem prawnym charakter sprawy, jaką jest zapewnienie niezbędnych środków dla Chorwacji, postanawia zatwierdzić decyzję załączoną do niniejszej rezolucji po zmianach wprowadzonych przez Radę; |
10. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; |
11. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji, wraz z załącznikami, Radzie i Komisji. |
(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
ZAŁĄCZNIK
DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
zmieniająca porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami w odniesieniu do wieloletnich ram finansowych w celu uwzględnienia potrzeb w zakresie wydatków wynikających z przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej
(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2013/419/UE.)
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/150 |
P7_TA(2013)0332
Przygotowanie programu prac Komisji na rok 2014
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie priorytetów Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do programu prac Komisji na rok 2014 (2013/2679(RSP))
(2016/C 075/23)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając komunikat Komisji pt. „Program prac Komisji na rok 2013” (COM(2012)0629), |
— |
uwzględniając strategię „Europa 2020”, |
— |
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 27 i 28 czerwca 2013 r., |
— |
uwzględniając ostatnie porozumienie ramowe dotyczące stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją (1), w szczególności załącznik IV do tego porozumienia, |
— |
uwzględniając art. 35 ust. 3 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że długotrwałego kryzysu nie można przezwyciężyć bez istotnego dalszego pogłębiania integracji europejskiej, a kryzys finansowy i gospodarczy oraz kryzys zadłużenia unaocznił potrzebę zaostrzenia kontroli i zwiększenia odpowiedzialności demokratycznej; |
B. |
mając na uwadze, że Komisja powinna przedstawić wnioski dotyczące środków mających chronić i umacniać europejskie modele społecznej gospodarki rynkowej w celu naprawienia szkód wynikających z długotrwałej recesji oraz przywrócenia pełnego zatrudnienia i trwałego wzrostu; |
C. |
mając na uwadze, że spowodowane przez zapaść gospodarczą kruchość systemu bankowego, utrzymujący się kryzys zadłużenia i problemy państw członkowskich w postaci deficytu budżetowego, utrata przez Europę konkurencyjności na tle gospodarki światowej, wysoka stopa bezrobocia wśród ludzi młodych oraz trudna sytuacja społeczna stanowią dla UE niespotykane dotychczas wyzwania; |
D. |
mając na uwadze, że decyzje budżetowe na szczeblu Unii muszą odpowiadać priorytetom politycznym UE nie tylko pod względem wielkości środków, ale także pod względem ich elastyczności i równowagi; |
E. |
mając na uwadze, że rolą Komisji jest obrona ogólnych interesów Unii, podejmowanie w tym celu właściwych inicjatyw, zapewnianie stosowania traktatów, nadzorowanie wdrażania prawa Unii, pełnienie funkcji koordynacyjnych, wykonawczych i zarządczych oraz występowanie z inicjatywą ustawodawczą; |
F. |
mając na uwadze, że wraz z końcem bieżącego mandatu wyborczego wszystkie niedokończone działania zostaną zarzucone, chyba że Parlament, Rada lub Komisja wystąpią z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie przez nowo wybrany Parlament określonych spraw znajdujących się na zaawansowanych etapach zwykłej procedury ustawodawczej; |
CZĘŚĆ 1
1. |
wzywa do pogłębienia procesu demokratycznego w dziedzinie zarządzania gospodarczego, przy większym udziale Parlamentu, co przyczyni się do podniesienia zaufania obywateli do zarządzania kryzysowego na szczeblu UE; uważa w związku z tym, że Komisja powinna wypełniać rolę przypisaną jej w Traktacie, co jest nie do pogodzenia z przekazywaniem funkcji decyzyjnych w dziedzinie zarządzania gospodarczego w UE organom niepodlegającym demokratycznej kontroli; jest szczególnie zainteresowany podniesieniem stopnia demokratycznej odpowiedzialności Komisji działającej w charakterze członka trojki; |
2. |
uważa, że po zakończeniu negocjacji politycznych w sprawie wieloletnich ram finansowych (WRF) na lata 2014-2020 Komisja powinna przede wszystkim zapewnić sprawne funkcjonowanie nowych ram finansowych, w tym nowych zasad dotyczących elastyczności uzgodnionych w wyniku wspomnianych negocjacji; oczekuje, że nowa Komisja z chwilą rozpoczęcia kadencji oficjalnie zobowiąże się do przeprowadzenia przeglądu WRF przed końcem 2016 r., co umożliwi również nowemu Parlamentowi ponowną ocenę priorytetów UE; |
3. |
jest szczególnie zaniepokojony stanem płatności w 2014 r. i apeluje do Komisji o przedstawienie w ciągu roku budżetów korygujących, jeżeli zajdzie taka potrzeba; |
4. |
podkreśla, że przywiązuje dużą wagę do kwestii reformy systemu zasobów własnych UE; wzywa Komisję, by zapewniła jak najszybsze powołanie i rozpoczęcie prac grupy wysokiego szczebla ds. zasobów własnych, by pierwsze ustalenia mogły być dostępne przed końcem 2014 r., jak przewidziano we wspólnej deklaracji w sprawie zasobów własnych, uzgodnionej w ramach porozumienia dotyczącego WRF; |
5. |
przypomina, że budżet UE musi odzwierciedlać priorytety polityczne UE; podkreśla, że jest to budżet inwestycyjny o znacznym efekcie dźwigni; wzywa Komisję do obrony budżetu UE z myślą o pobudzaniu strategicznych inwestycji dzięki europejskiej wartości dodanej oraz o przywróceniu dobrego stanu gospodarki europejskiej; |
6. |
jest zdania, że absolutnym priorytetem są miejsca pracy i że należy wykorzystać wszystkie zasoby dostępne na szczeblu europejskim do zachowania istniejących miejsc pracy i do tworzenia nowych, dla ludzi młodych, zwłaszcza w dziedzinie usług, przemysłu i gospodarki cyfrowej; uważa zatem, że inwestycje mające na celu zwiększenie konkurencyjności UE będą odgrywać kluczową rolę w przyszłym roku i w latach kolejnych; |
7. |
z zadowoleniem przyjmuje podjęte przez Radę Europejską w dniu 27 i 28 czerwca 2013 r. zobowiązanie do ukończenia tworzenia autentycznej unii gospodarczej i walutowej (UGW) obejmującej wszystkie elementy unii bankowej, skuteczniejszą koordynację polityki gospodarczej, rozwój mechanizmów solidarności finansowej oraz umacnianie aspektów społecznych, ubolewa jednak, że nie uzyskano szybszych postępów w tej kwestii; wzywa Komisję do przedstawienia komunikatu w sprawie społecznego wymiaru UGW; |
8. |
podkreśla z naciskiem, że należy przyjmować na wczesnym etapie wszelkie akty ustawodawcze niezbędne do wprowadzenia jednolitego mechanizmu nadzorczego bazującego na Europejskim Banku Centralnym; |
9. |
popiera strategię na rzecz wzrostu gospodarczego „Europa 2020”, która ma na celu wdrożenie właściwych ram politycznych sprzyjających przedsiębiorczości, tworzeniu miejsc pracy, podnoszeniu poziomu życia i rozwojowi gospodarki zgodnej z zasadami trwałego rozwoju; |
10. |
podkreśla potrzebę poprawy otoczenia makroekonomicznego dla przemysłu przez zwiększenie dostępności kapitału, zapewnienie lepszej infrastruktury, ochronę praw własności, a także wspieranie przedsiębiorstw, zwłaszcza MŚP, z myślą o poprawie ich konkurencyjności i dostępu do nowych rynków; |
11. |
wzywa do działań zmierzających do zrealizowania obecnego programu prac Komisji przed końcem jej kadencji, zwłaszcza jeśli chodzi o jednolity rynek usług, agendę cyfrową, wewnętrzny rynek energii oraz rozszerzenie kompleksowych umów o wolnym i sprawiedliwym handlu; |
12. |
wzywa Komisję do bardziej intensywnych działań na rzecz ochrony interesów finansowych UE, do przedstawienia wniosku w sprawie ustanowienia prokuratury europejskiej i do ukończenia opóźniającej się reformy Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych; |
13. |
proponuje, że przed końcem kadencji podejmie intensywne negocjacje z Radą i Komisją, by dokończyć jak najwięcej spraw przy pełnym poszanowaniu procedur ustawodawczych określonych w Traktacie z Lizbony; przypomina, że nie może się zgodzić na jakiekolwiek dalsze elementy międzyrządowe w UGW; |
14. |
wzywa Komisję do należytego odnotowania stanowiska Parlamentu dotyczącego poszczególnych sektorów, przedstawionego w części 2 niniejszej rezolucji; |
CZĘŚĆ 2
Wdrażanie przepisów
15. |
wzywa Komisję do poprawy spójności jej programu działalności legislacyjnej, do podniesienia jakości procesu sporządzania aktów prawnych, do prezentowania lepszych ocen skutków proponowanych przepisów, do proponowania w stosownych przypadkach korzystania z tabel korelacji z myślą o lepszej transpozycji prawa UE oraz do wspierania Parlamentu w negocjacjach z Radą w sprawie stosowania aktów delegowanych i wykonawczych, gdyż sprawa ta może doprowadzić do poważnych impasów w procesie legislacyjnym; |
16. |
wzywa Komisję, by zaproponowała wprowadzenie odpowiednich krajowych poświadczeń dotyczących zarządzania, podpisywanych na odpowiednim szczeblu politycznym i dotyczących funduszy UE objętych zarządzaniem dzielonym; podkreśla konieczność sprawowania ścisłej i wiarygodnej kontroli nad środkami finansowymi, a także monitorowania efektywności finansowania i administracji UE pod względem kosztów w celu zapewnienia istotnych korzyści ekonomicznych z działań UE, ale również zbierania przychodów zgodnie z obowiązującymi przepisami; |
17. |
uważa, że współpraca między instytucjami UE wymaga poprawy i modernizacji, by stała się bardziej wydajna i umożliwiła głębszą demokratyczną kontrolę władzy wykonawczej na szczeblu UE; zauważa konieczność przeprowadzenia przeglądu porozumienia międzyinstytucjonalnego z 2010 r.; wzywa do ściślejszej koordynacji z Radą, zgodnie z Traktatem z Lizbony; podkreśla, że zawsze należy preferować metodę wspólnotową, która umożliwia debatę publiczną dzięki demokratycznemu udziałowi Parlamentu; uważa ponadto, że skomplikowane ustawodawstwo, zwłaszcza w dziedzinie usług finansowych, wymaga dostatecznie szerokiej debaty publicznej i parlamentarnej; |
18. |
ubolewa, że pomimo kolejnych obietnic ze strony Komisji części zapowiedzianych celów nie zrealizowano ani pod względem ilościowym, ani jakościowym; zachęca Komisję do zaangażowania się w intensywny dialog z oboma prawodawcami na temat przygotowania i przyjęcia pozostałych zapowiedzianych wniosków ustawodawczych; |
19. |
wzywa Komisję, by ułatwiła szybkie zakończenie rozmów trójstronnych w sprawie statutu partii politycznych – przed wyborami do Parlamentu Europejskiego; |
Jednolity rynek
20. |
przypomina, że jednolity rynek odgrywa kluczową rolę jako siła napędowa integracji w UE, wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz jako filar gospodarki realnej w UE; dlatego też wzywa Komisję do skupienia się na zarządzaniu jednolitym rykiem, by w ramach europejskiego semestru usprawnić przyjmowanie i egzekwowanie priorytetów ustawodawczych i politycznych oraz rozwijać systematyczną ocenę integracji jednolitego rynku na podstawie sprawozdania na temat stopnia integracji jednolitego rynku, załączanego do dorocznych analiz wzrostu gospodarczego, oraz na podstawie zaleceń dla poszczególnych krajów; |
21. |
apeluje do Komisji, aby nadal skupiała się na usprawnianiu zarządzania jednolitym rynkiem, wznowiła działania na rzecz upraszczania administracji, przywiązywała należną wagę do uwzględniania proporcjonalności proponowanych środków i monitorowała postępy w celu pełnego wdrożenia dorobku prawnego w zakresie jednolitego rynku, zwłaszcza w sektorze usług; |
22. |
z zadowoleniem przyjmuje propozycje Komisji dotyczące Aktu o jednolitym rynku II, obejmujące priorytetowe działania na rzecz pobudzania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia oraz zwiększenia zaufania do jednolitego rynku; |
23. |
apeluje o pełne stosowanie dyrektywy w sprawie usług; wzywa Komisję, aby pomagała państwom członkowskim we wspieraniu dostępu do jednolitego rynku usług; zwraca się do Komisji o dokonanie przeglądu stosowanych restrykcyjnych praktyk, takich jak „test potrzeb ekonomicznych”; |
24. |
wzywa Komisję, by uważnie i rygorystycznie nadzorowała wdrażanie i egzekwowanie programu na rzecz konsumentów, a także ochronę konsumentów i ich zaufanie do jednolitego rynku; ponieważ zaufanie i pewność konsumentów to podstawa dobrze funkcjonującego jednolitego rynku, zwraca się do Komisji o aktywne działanie we współpracy z państwami członkowskim na rzecz szybkiego wdrożenia dyrektywy w sprawie praw konsumentów, dyrektywy w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów oraz rozporządzenia w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów, a także o przeprowadzenie przeglądu funkcjonowania dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych; |
25. |
pozytywnie ocenia nowe rozporządzenie w sprawie bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych, które gwarantuje zdrowie i bezpieczeństwo konsumentów oraz ułatwia handel towarami, zwłaszcza w przypadku MŚP; |
26. |
wzywa Komisję do wdrożenia zmodernizowanego kodeksu celnego dzięki pełnemu opracowaniu ujednoliconych praktyk w zakresie elektronicznych procedur celnych; |
27. |
wzywa Komisję do systematyczniejszego oceniania wpływu jej wniosków legislacyjnych na MŚP, które są dla Europy podstawowym źródłem wielu nowych miejsc pracy; nalega w związku z tym, by Komisja czynnie zniechęcała do nadmiernie rygorystycznego wdrażania prawa UE na szczeblu krajowym, prowadzącego do naruszania równych warunków konkurencji na jednolitym rynku; |
28. |
podkreśla znaczenie przyjmowania środków służących poprawie dostępu MŚP do finansowania; wzywa Komisję do doskonalenia i wdrażania środków przewidzianych w planie działania na rzecz przedsiębiorczości oraz do przyspieszenia przyjmowania inicjatywy na rzecz przedsiębiorczości; wzywa do sprawnego uruchomienia instrumentu finansowego dla MŚP w ramach przyszłego programu COSME i „Horyzont 2020”, z udziałem EFI i EBI, by ułatwiać publiczne i prywatne inwestycje w innowacyjne nowe przedsiębiorstwa przestrzegające zasad trwałego rozwoju, w tym MŚP zorientowane na rozwój; |
29. |
zwraca się do Komisji o egzekwowanie porozumienia między trzema instytucjami dotyczącego wywiązywania się ze zobowiązania do lepszego stanowienia prawa, w tym w odniesieniu do państw członkowskich, które Komisja powinna zachęcać do prowadzenia własnych testów MŚP i jednolitego rynku; zauważa w tej kwestii, że Rada powinna utworzyć własną jednostkę ds. oceny skutków, aby opracowywać oceny skutków własnych poprawek; podkreśla znaczenie „testów przydatności” w programie lepszego stanowienia prawa; |
30. |
apeluje do Komisji o wspieranie interesów MŚP oraz mikroprzedsiębiorstw przez zapewnianie im łatwiejszego dostępu do europejskiego jednolitego rynku; z zadowoleniem przyjmuje działania podjęte już przez Komisję w celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych spoczywających na MŚP i mikroprzedsiębiorstwach, a wynikających z prawodawstwa UE; |
31. |
wzywa Komisję do przedstawienia – na podstawie sprawozdania z odnośnej inicjatywy ustawodawczej – wniosku ustawodawczego w sprawie lepszego zarządzania jednolitym rynkiem, z uwagi na zasadniczy wkład, jaki jednolity rynek może wnieść we wzrost gospodarczy w Unii Europejskiej; |
32. |
z zadowoleniem przyjmuje porozumienie polityczne w sprawie pakietu dotyczącego zamówień publicznych i koncesji; wzywa Komisję i państwa członkowskie, by rozpoczęły szybkie i całościowe wdrażanie nowych przepisów; apeluje w szczególności o opracowanie strategii komunikacji i szkoleń mającej wspierać nowe umiejętności i zdolności w innowacyjnych zamówieniach nastawionych na wyniki; |
33. |
odnotowuje potwierdzone już porozumienie z Radą dotyczące zreformowania dyrektywy w sprawie uznawanie kwalifikacji zawodowych; apeluje o wczesne przyjęcie nowych przepisów oraz o zachęcanie kolejnych zawodów do określania europejskich ram kwalifikacji; |
34. |
z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący ujawniania informacji niefinansowych i apeluje do Komisji o ścisłą współpracę z Parlamentem i Radą w celu dokończenia prac nad tym wnioskiem na początku 2014 r.; |
35. |
ponownie apeluje o przedstawienie wniosku w sprawie czternastej dyrektywy w sprawie prawa spółek dotyczącej transgranicznego przenoszenia siedziby spółki; |
36. |
wzywa do ożywienia europejskiego przemysłu z myślą o tworzeniu nowych miejsc pracy, wspieraniu trwałego wzrostu i zapewnieniu dobrych warunków pracy wszystkim Europejczykom; |
37. |
zwraca się do Komisji, by wsparła kolejną inicjatywę na rzecz jednolitego rynku, przedstawiając wnioski dotyczące opracowania, dokończenia i wdrożenia jednolitego rynku cyfrowego, np. w sprawie nowych strategicznych ram obejmujących dostępność i transgraniczne przenoszenie treści cyfrowych w UE, oraz w szczególności inicjatyw podnoszących zaufanie konsumentów, w tym środków ułatwiających płatności online oraz ulepszających świadczenie usług cyfrowych i infrastrukturę cyfrową; |
38. |
apeluje, by Komisja kontynuowała reformę przepisów dotyczących praw autorskich w celu zagwarantowania dostosowania ich do środowiska internetowego; przypomina o potrzebie dokończenia reformy praw własności przemysłowej, aby pobudzić wzrost i tworzenie miejsc pracy w Europie; |
39. |
uważa, że zasadnicze znaczenie dla stabilności gospodarki UE oraz dla przywrócenia trwałego wzrostu gospodarczego ma skuteczne wprowadzenie unii bankowej dzięki ustanowieniu jednolitego mechanizmu nadzoru wraz z jednolitym mechanizmem restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków oraz unijnymi ramami krajowych systemów gwarantowania depozytów; zwraca się w związku z tym do Komisji, by niezwłocznie przedstawiła wszelkie niezbędne wnioski wraz z regulacyjnymi standardami technicznymi niezbędnymi do prawidłowego wdrożenia pakietu CRD IV/CRR; |
40. |
podkreśla, że aby dalej jak najszybciej podnosić skuteczność i solidność rynków finansowych Unii, należy sprawnie przyjąć bieżące wnioski Komisji dotyczące usług finansowych, by uniknąć opóźnionego wchodzenia w życie stosownych przepisów; |
41. |
wzywa Komisję, by jak najszybciej przyjęła wnioski dotyczące projektu rozporządzenia ustanawiającego jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków oraz działań następczych wobec zaleceń w sprawie bankowych reform strukturalnych; podkreśla, jak ważne dla współprawodawców jest sprawne zakończenie prac nad tymi wnioskami, by umożliwić ich szybkie wejście w życie; |
42. |
zwraca uwagę, że badania naukowe i innowacyjność będą miały kluczowe znaczenie dla konkurencyjności UE dzięki ustanowieniu programów badań naukowych i innowacji, uproszczeniu procedur, łączeniu i koordynacji środków finansowych na wszystkich stosownych szczeblach (UE/państwo członkowskie/region) oraz ustanowieniu synergii między programami europejskimi, a także wzywa Komisję do wdrożenia tych elementów; |
43. |
odnotowuje porozumienie w sprawie inicjatywy „Horyzont 2020”, umożliwiające bezproblemowe przejście od siódmego programu ramowego do nowego programu oraz zapewniające ciągłość głównej polityki UE w dziedzinie badań i innowacji, która ucierpiała we wcześniejszych programach, gdyż porozumienia między Radą a Parlamentem były zawierane w ostatniej chwili; |
44. |
wzywa Komisję, aby przedstawiła odpowiedni wnioskiem w sprawie wspólnej unijnej definicji rajów podatkowych oraz aby wprowadziła czarną listę państw trzecich i jurysdykcji niechętnych współpracy; wzywa państwa członkowskie, by wywiązywały się ze zobowiązań do wdrażania zaleceń Komisji w sprawie środków mających zachęcać państwa trzecie do stosowania minimalnych norm dobrego sprawowania rządów w sprawach podatkowych i agresywnego planowania podatkowego, a także by przyjęły środki niezbędne do nasilenia walki z oszustwami podatkowymi i uchylaniem się od płacenia podatków; |
Klimat, środowisko naturalne, energia i transport
45. |
podkreśla potrzebę wprowadzenia w życie „Planu działania na rzecz zasobooszczędnej Europy” w celu stworzenia zachęt do rozwoju ekologicznej gospodarki, wspierania różnorodności biologicznej i przeciwdziałania zmianie klimatu, w tym włączenia środków efektywnej gospodarki zasobami do zagadnień omawianych w ramach europejskiego semestru, jak przewidziano w strategii „Europa 2020”; |
46. |
wzywa Komisję, by niezwłocznie przedłożyła wnioski służące naprawie strukturalnych słabości obecnego systemu handlu emisjami; |
47. |
oczekuje, że Komisja przedstawi bez dalszej zwłoki wnioski ustawodawcze mające na celu przegląd dyrektywy w sprawie jakości powietrza, aby zapewnić lepszą ochronę zdrowia ludzkiego przed negatywnymi skutkami zanieczyszczenia powietrza; |
48. |
podkreśla, że osiągnięcie w 2015 r. na forum ONZ całościowego porozumienia w sprawie klimatu, zgodnie z unijnym celem 2 oC, ma niezwykle priorytetowe znaczenie, i przyznaje, że w 2014 r. konieczne będzie podjęcie decyzji dotyczących unijnych ram polityki w zakresie klimatu i energii w celu nadania rozpędu międzynarodowym negocjacjom dotyczącym osiągnięcia tego celu; |
49. |
apeluje do Komisji o przyspieszenie prac nad przeglądem pakietu sanitarnego ze względu na niedawne wydarzenia dotyczące oszukańczych praktyk w sektorze produktów mięsnych w UE; |
50. |
zwraca się do Komisji o przedstawienie ogólnego przeglądu polityki i przepisów UE w zakresie odpadów, w tym celów dorobku prawnego dotyczącego odpadów oraz celów dotyczących odchodzenia od składowania odpadów, zawartych w dyrektywie w sprawie składowania odpadów; |
51. |
apeluje do Komisji o przedstawienie szczegółowego planu działania dotyczącego środków służących stworzeniu w pełni zintegrowanego i wzajemnie połączonego jednolitego rynku energii; podkreśla konieczność zapewnienia konsumentom przejrzystych i porównywalnych cen energii; |
52. |
ponownie podkreśla, że efektywność energetyczna i oszczędności energii to najtańsze sposoby zmniejszenia kosztów energii i ograniczenia przywozu paliw kopalnych, dlatego powinny być centralnym elementem każdego środka proponowanego w ramach polityki energetycznej; |
53. |
podkreśla potrzebę ukończenia tworzenia jednolitego rynku wszystkich rodzajów transportu, w tym dalszej liberalizacji rynku drogowego transportu towarów, by zagwarantować swobodny przepływ towarów i usług, a także jasne i dające się łatwo egzekwować przepisy w zakresie wolnej i uczciwej konkurencji oraz mniejsze obciążenia administracyjne dla MŚP; wzywa jednakże Komisję, by do końca 2013 r. opracowała sprawozdanie na temat stanu rynku transportu drogowego w UE i ukończyła wszelkie niezbędne analizy, zanim przedstawi wnioski ustawodawcze; |
54. |
uważa zaprojektowaną ponad 10 lat temu jednolitą europejską przestrzeń powietrzną za bardzo ważne przedsięwzięcie; wyraża obawę, że jeśli w najbliższych latach Unia Europejska nie podejmie żadnych działań, to centralna przestrzeń powietrzna w Europie osiągnie taki poziom nasycenia, że dalszy wzrost stanie się niemożliwy; dlatego też wzywa do reformy przestrzeni powietrznej, zważywszy że państwa członkowskie przyjęły już tę koncepcję, reformując istniejące systemy kontroli ruchu lotniczego oraz wprowadzając funkcjonalne bloki przestrzeni powietrznej; z zadowoleniem przyjmuje rozwój europejskiego systemu zarządzania ruchem lotniczym nowej generacji (SESAR), będącego elementem technologii jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej; podkreśla, że nowy system będzie korzystny dla wszystkich, w szczególności dla europejskich linii lotniczych; wzywa Komisję do uruchomienia wszystkich funkcjonalnych bloków przestrzeni powietrznej; apeluje, by zachęcać do znaczniejszego wykorzystywania lotnisk regionalnych; |
55. |
apeluje do Komisji, by wywiązała się ze zobowiązania do zagwarantowania całkowitej realizacji jednolitego europejskiego obszaru kolejowego oraz by rozszerzyła kompetencje Europejskiej Agencji Kolejowej w zakresie certyfikacji i bezpieczeństwa, a także homologacji taboru kolejowego; |
56. |
apeluje o przedstawienie wniosków mających na celu ukończenie tworzenia jednolitego europejskiego rynku telekomunikacyjnego, w tym środków na rzecz zniesienia opłat roamingowych, najpóźniej w 2015 r.; |
Spójne i sprzyjające integracji społeczeństwa – Europa obywateli
57. |
podkreśla, że polityka spójności Unii Europejskiej zapewnia inwestycje na rzecz trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, a także zwiększenia konkurencyjności w Europie, zgodnie z celami gospodarczej, społecznej i terytorialnej spójności w UE; przypomina, że polityka spójności to główne narzędzie inwestycji służące osiąganiu celów strategii Europa 2020; apeluje zatem do Komisji o niezwłoczne podjęcie odpowiednich działań, by zagwarantować terminowe rozpoczęcie oraz by określić jasne warunki umożliwiające wdrażanie programów operacyjnych na lata 2014-2020 w państwach członkowskich; nalega, by Komisja niezwłocznie przedstawiła zmieniony projekt rozporządzenia (WE) nr 2012/2002 w sprawie Europejskiego Funduszu Solidarności; |
58. |
podkreśla, że właściwa realizacja wieloletniego budżetu wymaga kompleksowego pakietu ustawodawczego zawierającego rozporządzenia w sprawie polityki spójności w wieloletnich ramach finansowych na lata 2014-2020; zauważa, że przepisy te musi uzupełnić przyjęcie aktów wykonawczych i delegowanych; |
59. |
apeluje do Komisji, by wspierała takie środki, jak reforma rynków pracy, na których problemy strukturalne utrudniają dostęp ludzi młodych, oraz by wpierała państwa członkowskie we wdrażaniu gwarancji dla młodzieży w celu ułatwiania młodym ludziom znalezienia pracy lub kształcenia się; |
60. |
odnotowuje istotne niezaspokojone zapotrzebowanie na wykwalifikowany personel w sektorze rozwoju technologii i systemów informacyjnych; jest zdania, że sektor ten powinien znaleźć się wśród priorytetów wsparcia szkoleń i rozwoju w europejskiej inicjatywie na rzecz zatrudnienia ludzi młodych; |
61. |
wzywa Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego związanych z wykonywaną pracą oraz przeglądu dyrektywy 2004/37/WE w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniami związanymi z działaniem czynników rakotwórczych i mutagenów w pracy; |
62. |
wzywa Komisję, by dzięki przeglądowi wytycznych dotyczących zatrudnienia zapewniła w 2014 r. czynną rolę zatrudnienia i polityki społecznej w przeciwdziałaniu skutkom kryzysu; wzywa w związku z tym Komisję, aby wsparła państwom członkowskim w opracowaniu strategii mających na celu rozwijanie nowych umiejętności oraz pomaganie bezrobotnym w jak najszybszym znalezieniu się na rynku pracy; podkreśla jednak, że w ramach inicjatywy na rzecz zatrudnienia ludzi młodych należy podjąć zdecydowane działania, aby zapewnić wsparcie grupom podatnym na zagrożenia w regionach Unii najpoważniej dotkniętych bezrobociem, a także nieaktywnej zawodowo lub bezrobotnej młodzieży niekształcącej się, niepracującej ani nieszkolącej się (NEET), przez przyspieszenie realizacji działań wspieranych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego; |
63. |
wzywa Komisję do opracowania sprawozdania rocznego w sprawie reformy systemów szkolenia zawodowego w państwach członkowskich, co będzie stanowiło długofalowy wkład strukturalny w poprawę perspektyw zatrudnienia młodych ludzi; |
64. |
popiera inicjatywy podejmowane na szczeblu unijnym w celu dopełnienia krajowych działań na rzecz większej dostępności mikrokredytów i pobudzania przedsiębiorczości społecznej w sektorze usług, których sektor publiczny ani prywatny nie świadczy w wystarczającym stopniu; |
65. |
ponownie wzywa Komisję do przeprowadzenia przeglądu dyrektywy w sprawie stosowania zasady równego wynagradzania pracowników i pracownic za taką samą pracę i pracę o równej wartości; apeluje do Komisji o dalsze wysiłki na rzecz wyjścia z impasu w sprawie dyrektywy o urlopie macierzyńskim oraz o kontynuowanie prac na analizą kosztów i korzyści wprowadzenia urlopu ojcowskiego; |
66. |
wzywa z naciskiem Komisję do przedstawienia strategii na rzecz wykorzenienia przemocy wobec kobiet, o co Parlament apelował w niejednej rezolucji, oraz zaznacza z mocą, że UE powinna przystąpić do Konwencji Rady Europy w sprawie zapobiegania i zwalczania przemocy wobec kobiet i przemocy domowej, co byłoby silnym bodźcem dla 26 państw członkowskich, które nadal nie podpisały i nie ratyfikowały tej konwencji; |
67. |
przypomina, że polityka antydyskryminacyjna odgrywa kluczową rolę we wspieraniu włączenia społecznego, i wzywa Komisję do opracowania unijnego planu przeciwdziałania homofobii i dyskryminacji; wzywa Komisję, by zapewniła opracowanie i skuteczne wdrożenie krajowych strategii na rzecz integracji Romów w państwach członkowskich, a także potępienie dyskryminacji i rozpoczęcie dialogów na ten temat z państwami trzecimi oraz włączenie walki z dyskryminacją do programów współpracy; |
68. |
podkreśla, że należy przykładać dużą wagę do sektorów edukacji, kultury, usług audiowizualnych, młodzieży, sportu i obywatelstwa oraz zapewniać im wystarczający i wydajny budżet; |
69. |
wzywa Komisję do zbadania źródeł niepełnego uznawania na macierzystych uniwersytetach zaliczonych kursów i punktów ECTS (europejski system transferu i akumulacji punktów) zebranych przez studentów, którzy część studiów odbywają na innym uniwersytecie w ramach programu Erasmus; |
70. |
wzywa do zawarcia kompleksowego porozumienia w sprawie pakietu dotyczącego ochrony danych, które zapewni jednolitą i zaawansowaną ochronę podmiotów danych, a także równe warunki działania przedsiębiorstw; |
71. |
uważa, że z punktu widzenia bezpieczeństwa obywateli Europy sprawą najwyższej wagi jest dla Unii Europejskiej kontynuowanie walki z terroryzmem, i zdecydowanie wzywa do przeglądu przepisów UE w sprawie zatrzymywania danych; |
72. |
wzywa Komisję do kontynuowania w trybie pilnym prac nad porozumieniem między UE a USA w sprawie ochrony danych osobowych oraz ponownie zwraca uwagę na pilną potrzebę szybkiego zawarcia tego porozumienia; |
73. |
sugeruje, że wnioski dotyczące wzajemnego uznawania skutków niektórych aktów stanu cywilnego wraz z minimalnymi standardami dotyczącymi postępowania cywilnego oznaczałyby ważny krok naprzód w tworzeniu obszaru sprawiedliwości o prostszych, przejrzystszych i bardziej dostępnych dla obywateli procedurach, wzbudzającego większe zaufanie do wzajemnego uznawania cywilnych środków wymiaru sprawiedliwości; |
74. |
wzywa Komisję, by optymalnie wykorzystała strategię UE na rzecz wyeliminowania handlu ludźmi na lata 2012–2016 do rozwiązywania problemu handlu ludźmi; |
75. |
apeluje do Komisji o zaproponowanie rozszerzenia tabeli wyników dotyczącej sprawiedliwości, tak aby uwzględniała ona również praworządność, zasady demokracji i prawa podstawowe; |
76. |
podkreśla znaczenie rozwiązania problemu zorganizowanej przestępczości, prania pieniędzy, oszustw i korupcji sprzecznych z interesami finansowymi UE na szczeblu transgranicznym; |
77. |
wzywa Komisję do ukończenia prac nad programem działań dotyczącym praw procesowych oraz do monitorowania transpozycji przyjętych dyrektyw, aby zagwarantować odpowiednią ochronę praw osób podejrzanych i oskarżonych dzięki wspólnym minimalnym standardom praw procesowych w postępowaniach karnych oraz aby zapewnić stosowanie zasady wzajemnego uznawania; |
78. |
popiera prace Komisji na rzecz praw ofiar i zwraca się do niej o wsparcie państw członkowskich w celu zapewnienia pełnego i prawidłowego wdrożenia we wszystkich państwach członkowskich, do dnia 16 listopada 2015 r., dyrektywy ustanawiającej normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw; |
79. |
z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie warunków wjazdu i pobytu naukowców, studentów, uczniów na wymianach szkolnych, stażystów i woluntariuszy; wzywa do przedstawienia kolejnych konkretnych wniosków w sprawie legalnej migracji; |
80. |
wzywa Komisję do wydania wytycznych, które zapewnią właściwe wdrażanie przepisów Schengen przez państwa członkowskie, z myślą o pełnym przestrzeganiu swobody przepływu osób i o zapobieganiu wszelkiemu nadużywaniu możliwości przywrócenia kontroli na granicach wewnętrznych; |
81. |
wzywa Komisję do zapewnienia właściwego wdrożenia w całej UE wspólnego europejskiego systemu azylu, zgodnie ze zobowiązaniem zapisanym w traktacie; |
82. |
oczekuje, że Komisja przedstawi nowe wnioski dotyczące prawa materialnego i procesowego lub ponownie rozważy przegląd obowiązującego ustawodawstwa (w szczególności rozporządzeń Rzym II, Bruksela II); |
83. |
wzywa Komisję do dokonania oceny wdrożenia rozporządzenia w sprawie europejskiej inicjatywy obywatelskiej i do zmiany tego rozporządzenia w stosownych przypadkach; |
Rolnictwo i rybołówstwo
84. |
wzywa Komisję do zagwarantowania sprawnego i prawidłowego wdrażania reformy wspólnej polityki rolnej (WPR), które zaowocuje silną, zrównoważoną i sprawiedliwą WPR służącą interesom europejskich rolników i konsumentów, wspierającą rozwój obszarów wiejskich i zapewniającą ochronę środowiska naturalnego; |
85. |
przyznaje, że wdrożenie tej reformy będzie jednym z najważniejszych przedmiotem prac w 2014 r.; dlatego też wzywa Komisję do zapewnienia rzeczywistego wdrożenia końcowych porozumień w sprawie reformy WPR, które ograniczają do minimum obciążenie rolników i organów administracji państw członkowskich, zapewniając jednocześnie, że nowe zasady będą efektywnie, rygorystycznie i przejrzyście wdrażane; |
86. |
odnotowuje fakt, że Komisja zamierza przedstawić wniosek ustawodawczy w sprawie wykorzystywania technik klonowania zwierząt do produkcji żywności; wzywa Komisję, by opracowując wniosek, uwzględniła niedawne obawy dotyczące etykietowania i jednolitego stosowania przepisów dotyczących łańcucha dostaw żywności w UE, a zarazem najnowsze odkrycia naukowe i nowe technologie w tej dziedzinie; |
87. |
z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji w sprawie nowej strategii w zakresie zdrowia zwierząt, jak również jej zobowiązanie do zapewnienia spójności między horyzontalnymi zasadami prawodawstwa w dziedzinie zdrowia zwierząt, dobrostanu zwierząt i bezpieczeństwa żywności; wzywa do ścisłego dostosowania strategii na rzecz zdrowia zwierząt do strategii „Europa 2020” w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego zwierząt i produktów zwierzęcych przy jednoczesnym podniesieniu zrównoważonego charakteru i konkurencyjności europejskiego rolnictwa; |
88. |
wzywa Komisję do podjęcia działań niezbędnych, by pomóc państwom członkowskim we wdrożeniu nowo przyjętej wspólnej polityki rybołówstwa zgodnie z zasadami przyszłego Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego; Oczekuje, że Komisja zapewni wskazanie art. 43 ust 2 TFUE jako podstawy prawnej jej wniosków i ograniczy wykorzystywanie art. 43 ust. 3 do wniosków ściśle związanych z ustanawianiem i przyznawaniem uprawnień połowowych; w tym celu oczekuje, że Komisja pomoże utworzyć międzyinstytucjonalną grupę zadaniową złożoną z przedstawicieli wszystkich trzech instytucji i mającą wskazać najwłaściwsze kierunki działania; |
89. |
podkreśla, że nowy Europejski Fundusz Morski i Rybacki musi spowodować usprawnienie środków mających na celu zmniejszenie zdolności połowowych floty; podkreśla z naciskiem, że nowa wspólna polityka rybołówstwa musi bazować na zaostrzonych środkach kontroli, |
90. |
wzywa Komisję do dalszego nasilania walki z nielegalnymi, nieraportowanymi i nieuregulowanymi połowami (połowy NNN); |
Polityka zagraniczna i polityka na rzecz rozwoju
91. |
oczekuje, że Komisja będzie nadal popierać dotychczasową politykę rozszerzania UE; uważa, że Unii utraciłaby wiarygodność polityczną w świecie, gdyby zamykała drzwi swoim sąsiadom; |
92. |
przypomina, że sąsiedztwo wschodnie i południowe nadal są priorytetami, i podkreśla, że nowa strategia UE oraz zasada „więcej za więcej” wymaga jeszcze dookreślenia i wdrożenia; |
93. |
podkreśla znaczenie potwierdzania z większą determinacją perspektyw rozszerzenia UE na kraje Bałkanów Zachodnich i przyłącza się do zalecenia Komisji, by rozpocząć rozmowy w sprawie przystąpienia do Unii z Serbią i Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii; wzywa Komisję, by podeszła do Turcji jak do kraju kandydującego, a ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje otwarcie 22. rozdziału negocjacyjnego, dotyczącego polityki regionalnej; |
94. |
wzywa Komisję do intensyfikacji działań ukierunkowanych na rozwój partnerstwa wschodniego, zwłaszcza jeśli chodzi o współpracę w dziedzinie mobilności i edukacji; |
95. |
wzywa Komisję, aby wniosła konstruktywny wkład w przegląd Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z myślą o współpracy z Radą i Parlamentem na rzecz wspierania dobrze skoordynowanych inicjatyw w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa; apeluje o większą elastyczność w udzielaniu pomocy finansowej w sytuacjach kryzysowych; |
96. |
przypomina Komisji, że musi lepiej oceniać wdrażanie konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej oraz jej komplementarność z działaniami państw członkowskich i darczyńców, a także dokonać przeglądu rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1996; |
97. |
wzywa ESDZ do dalszego propagowania i wdrażania koncepcji „obowiązku ochrony” (R2P), zgodnie z zaleceniem Parlamentu dla Rady z dnia 18 kwietnia 2013 r. (2) dotyczącym tej zasady ONZ, w celu ustanowienia „europejskiego konsensusu w sprawie R2P”; |
98. |
wzywa Komisję do zwiększenia zakresu i poprawy efektywności unijnej pomocy humanitarnej i świadczenia pomocy osobom potrzebującym podstawowych dóbr i usług w Syrii oraz uchodźcom z Syrii w krajach sąsiadujących; |
99. |
wzywa Komisję do przedstawienia wniosku w sprawie utworzenia mechanizmu finansowanego z odpowiedniego instrumentu finansowego na rzecz działań zewnętrznych UE, obejmującego zespół krajowych i międzynarodowych śledczych, prokuratorów, adwokatów i innych ekspertów z państw członkowskich UE i innych zainteresowanych krajów (Szwajcarii, Kanady i Stanów Zjednoczonych), którego celem byłoby świadczenie doradztwa oraz pomocy prawnej i technicznej władzom krajów arabskiej wiosny w odzyskaniu sprzeniewierzonych dóbr skradzionych przez byłych dyktatorów, ich rodziny i reżimy; |
100. |
wzywa Komisję do skoncentrowania się nie na dominującej polityce rozwoju ukierunkowanej na wkład, lecz na polityce rozwoju ukierunkowanej na wyniki, uzupełnianej corocznie o ścisłe dane liczbowe dotyczące osiągnięć w zakresie rozwoju, oraz do zapewnienia, by starania UE na rzecz rozwoju trwale przyczyniały się do zwalczania ubóstwa; |
101. |
wzywa Komisję do pragmatycznego podejścia do kwestii praw własności w krajach rozwijających się i do opracowania spójnego podejścia we współpracy z pozostałymi partnerami działającymi na arenie międzynarodowej na rzecz rozwoju, aby z rozmachem rozpocząć proces umacniania pozycji lokalnych społeczności i pojedynczych osób w krajach rozwijających się; zwraca uwagę, że proces ten to jeden z fundamentów rozwoju i że dzięki niemu można by podźwignąć całe narody z ubóstwa i zintensyfikować działalność gospodarczą w krajach rozwijających się; |
102. |
zwraca uwagę, że aby zwiększyć efektywność pomocy, trzeba też zagwarantować większą spójność polityki, przez co wszystkie obszary polityki UE, zwłaszcza te, które mają znaczny wpływ na kraje rozwijające się, będą przyczyniać się do tworzenia dobrobytu w krajach rozwijających się; zwraca ponadto uwagę na konieczność poprawy koordynacji między państwami członkowskimi UE; |
103. |
zauważa, że do istotnych priorytetów należy nadal rozwiązanie kwestii niedożywienia dzieci i bezpieczeństwa żywności, zwalczanie zabójstw ze względu na płeć – czyli uporczywego, stosowanego na ogromną skalę preferowania chłopców – oraz wspieranie ubezpieczeń zdrowotnych i świadczeń emerytalnych w krajach rozwijających się; |
104. |
podkreśla, że ograniczanie ryzyka katastrof jest również ważną strategią, która wymaga usprawnienia; |
105. |
wzywa do poprawy skuteczności pomocy rozwojowej dzięki lepszej koordynacji i zwiększonej komplementarności, a także regularnej ocenie produktów, wyników i skutków takiej pomocy; |
Handel
106. |
utrzymuje swoje zaangażowanie na rzecz wielostronnego podejścia do handlu międzynarodowego i apeluje do Komisji, by wspierała bieżące inicjatywy WTO; wzywa do ułatwienia przystąpienia Chin do Porozumienia w sprawie zamówień publicznych; dostrzega konieczność dalszych postępów w zawieraniu dwustronnych umów o wolnym handlu z ważnymi partnerami, zwłaszcza z USA; w związku z tym zwraca się do Komisji, aby skoncentrowała zasoby ludzkie i działania polityczne na trwających negocjacjach handlowych z państwami trzecimi, zwłaszcza z partnerami strategicznymi, by uzyskać istotne postępy w dążeniu do wyważonego porozumienia końcowego; apeluje do Komisji o pełne wdrożenie Parlamentu w ten proces, zgodnie z odpowiednimi postanowieniami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
107. |
wzywa Komisję, by z udziałem Parlamentu zainicjowała proces głębokiej refleksji nad przyszłą strategią handlu międzynarodowego, obejmującą ewentualną reformę funkcjonowania WTO; podkreśla, że w ocenie tej należy w pełni uwzględnić wpływ niedawnej strategii handlu międzynarodowego na gospodarkę UE; |
o
o o
108. |
zobowiązuje swego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich. |
(1) Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0180.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/159 |
P7_TA(2013)0333
Sytuacja w Egipcie
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie kryzysu w Egipcie (2013/2697(RSP))
(2016/C 075/24)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając oświadczenie generała Abdula Fataha Khalila Al-Sisiego, przewodniczącego Rady Najwyższej Sił Zbrojnych, z dnia 4 lipca 2013 r., |
— |
uwzględniając art. 110 ust. 2 i 4 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że w swym oświadczeniu z dnia 4 lipca 2013 r. Rada Najwyższa Sił Zbrojnych ogłosiła zawieszenie konstytucji, przekazanie władzy przewodniczącemu Wysokiego Trybunału Konstytucyjnego do czasu przeprowadzenia przyspieszonych wyborów prezydenta, a następnie wyborów do parlamentu, oraz utworzenie narodowego rządu koalicyjnego i komisji do spraw zmian w konstytucji; mając na uwadze, że Adly Mansour został zaprzysiężony na tymczasowego prezydenta; |
1. |
wyraża głębokie zaniepokojenie sytuacją panującą w Egipcie po interwencji wojskowej; podkreśla, że władza powinna zostać jak najszybciej przekazana demokratycznie wybranym organom cywilnym; wyraża fundamentalną solidarność ze wszystkimi Egipcjanami, którzy żywią demokratyczne aspiracje dla swojego kraju i wzywa do szybkiego powrotu do procesu demokratycznego obejmującego wolne i sprawiedliwe wybory prezydenta i parlamentu w ramach całkowicie otwartego procesu z udziałem wszystkich demokratycznych uczestników; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, parlamentom i rządom państw członkowskich oraz parlamentowi i rządowi Egiptu. |
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/160 |
P7_TA(2013)0334
Sytuacja w Dżibuti
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie sytuacji w Dżibuti (2013/2690(RSP))
(2016/C 075/25)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wcześniejsze rezolucje z 15 stycznia 2009 r (1). w sprawie sytuacji w Rogu Afryki i z 18 grudnia 1997 r. w sprawie stanu praw człowieka w Dżibuti (2), |
— |
uwzględniając wspólną deklarację z Dżibuti z 24 lutego 2013 r., złożoną przez międzynarodowe misje obserwacyjne (z Unii Afrykańskiej (UA), Ligi Arabskiej, Organizacji Współpracy Islamskiej (OIC) oraz Międzyrządowego Organu ds. Rozwoju (IGAD)), które monitorowały wybory parlamentarne przeprowadzone w Republice Dżibuti w dniu 22 lutego 2013 r., |
— |
uwzględniając ratyfikowaną przez Dżibuti Afrykańską kartę praw człowieka i ludów, |
— |
uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r., |
— |
uwzględniając umowę z Kotonu podpisaną w dniu 23 czerwca 2000 r. i zmienioną 22 czerwca 2010 r., |
— |
uwzględniając oświadczenie rzecznika wysokiej przedstawiciel UE Catherine Ashton z dnia 12 marca 2013 r. w sprawie sytuacji po wyborach parlamentarnych w Dżibuti, |
— |
uwzględniając art. 122 ust. 5 i art. 110 ust. 4 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że z uwagi na usytuowanie na wierzchołku Rogu Afryki i dostęp do Morza Czerwonego Dżibuti i jego strategiczna infrastruktura (porty i wolne strefy) są ważne dla całego regionu; |
B. |
mając na uwadze, że Dżibuti odgrywa kluczową rolę w zwalczaniu piractwa i terroryzmu w regionie; |
C. |
mając na uwadze, że Dżibuti miało system jednopartyjny od czasu odzyskania niepodległości w 1977 r. do 2003 r.; |
D. |
mając na uwadze, że kraj ten tkwi w poważnym kryzysie politycznym od wyborów parlamentarnych z 22 lutego 2013 r.; |
E. |
mając na uwadze, że Ismail Omar Guelleh, który przejął władzę w 1999 r., został ponownie wybrany w 2005 r. 100 % głosów oraz ogłosił, że ponownie nie weźmie udziału w wyborach w 2016 r.; mając na uwadze, że prezydenta Guelleha wybrano znowu w kwietniu 2011 r. większością 80 % głosów w wyborach, które zbojkotowała duża część opozycji, po tym jak parlament Dżibuti zmienił konstytucję, żeby umożliwić prezydentowi Guellehowi ubieganie się o kolejną kadencję; |
F. |
mając na uwadze, że po raz pierwszy od czasu dojścia prezydenta Guelleha do władzy partie opozycyjne, w nadziei zwycięstwa demokratycznego pluralizmu, postanowiły wziąć udział w wyborach parlamentarnych 22 lutego 2013 r. po wprowadzeniu nowego, częściowo proporcjonalnego systemu głosowania, który umożliwił partiom mniejszościowym zdobycie mandatów parlamentarnych; |
G. |
mając na uwadze, że te wybory monitorowali obserwatorzy z ramienia UA, Ligi Arabskiej, OIC i IGAD, którzy nadzorowali operacje w 154 punktach wyborczych i w 12 ośrodkach przeliczania głosów oraz donosili, że wybory miały przejrzysty charakter i że nie wykryto przypadków oszustw czy podrzucania fałszywych kart do głosowania; |
H. |
mając na uwadze, że zgodnie z wynikami ogłoszonymi przez Radę Konstytucyjną wygrała Unia na rzecz Większości Prezydenckiej (UMP), która uzyskała 68 % głosów; |
I. |
mając na uwadze, że opozycja, która po raz pierwszy od uzyskania przez ten kraj niepodległości zdobyła mandaty parlamentarne, stwierdziła, że dopuszczono się oszustw na masową skalę, oraz ogłosiła zwycięstwo w wyborach; mając na uwadze, że Rada Konstytucyjna oddaliła odwołanie wniesione przez opozycję przeciwko wynikom wyborów; |
J. |
mając na uwadze, że opozycja bojkotuje parlament wyłoniony w ostatnich wyborach; mając na uwadze, że władze potępiły ustanowienie przez część opozycji Legalnego Zgromadzenia Narodowego (ANL), działającego równolegle do parlamentu narodowego, po spornych wyborach z lutego 2013 r.; mając na uwadze, że ANL przewodniczy lider listy kandydatów w okręgu Miasto Dżibuti z ramienia Unii na rzecz Ocalenia Narodowego (USN) Ismail Guedi Hared; |
K. |
mając na uwadze, że wbrew naleganiom ze strony UE wciąż nie ogłoszono wyników wyborów parlamentarnych z 22 lutego 2013 r. w poszczególnych punktach wyborczych, co rodzi podejrzenie oszustw; |
L. |
mając na uwadze, że liczba uprawnionych do głosowania zarejestrowanych w okręgu Miasto Dżibuti zmieniała się za każdym razem, kiedy ogłaszano oficjalne dane; |
M. |
mając na uwadze, że wedle doniesień tłumienie z nieproporcjonalnym użyciem siły demonstracji partii opozycyjnych, które negują prawidłowy przebieg wyborów parlamentarnych, spowodowało śmierć co najmniej 10 osób w wyniku postrzelenia przez siły porządkowe; |
N. |
mając na uwadze masowe aresztowania demonstrantów opozycji; mając na uwadze, że organizacje pozarządowe alarmują o podejrzeniach dotyczących morderstw, tortur i uprowadzeń; |
O. |
mając na uwadze, że wedle doniesień od wyborów z 22 lutego 2013 r. ponad tysiąc członków opozycji zostało zatrzymanych na dłuższy lub krótszy okres; |
P. |
mając na uwadze, że wedle doniesień przetrzymuje się obecnie ok. 60 więźniów politycznych; mając na uwadze ciągłe prześladowanie działaczy politycznych opozycji ze strony władz; |
Q. |
mając na uwadze śledztwa wszczynane przeciwko większości liderów opozycji i wielu dziennikarzom; |
R. |
mając na uwadze, że dziennikarz Mydaneh Abdallah Okieh, odpowiedzialny również za politykę komunikacyjną opozycyjnej koalicji USN, został oskarżony o „znieważenie policji” za umieszczenie na portalu społecznościowym Facebook zdjęcia demonstrantów, którzy padli ofiarą represji; mając na uwadze, że w dniu 26 czerwca 2013 r. sąd apelacyjny zaostrzył wyrok w jego sprawie, wydłużając karę zatrzymania z 45 dni do 5 miesięcy; |
S. |
mając na uwadze skazanie w kwietniu 2013 r. trzech liderów opozycyjnej koalicji USN na dwa lata więzienia i pozbawienie praw publicznych i cywilnych; mając na uwadze, że rozprawę w sprawie ich odwołania odroczono do 25 listopada 2013 r.; |
T. |
mając w związku z tym na uwadze aresztowanie w dniu 4 marca 2013 r. rzecznika opozycji USN Dahera Ahmeda Faraha; mając na uwadze, że został on uznany winnym nawoływania do rebelii po wyborach parlamentarnych w lutym 2013 r.; mając na uwadze, że w tej samej sprawie oskarżono inne dwie osoby, z których jedna dostała wyrok więzienia w zawieszeniu, a drugą uniewinniono; mając na uwadze, że w dniu 26 czerwca 2013 r. sąd apelacyjny ponownie skazał Dahera Ahmeda Faraha na dwa miesiące bezwarunkowego pozbawienia wolności; |
U. |
mając na uwadze skrajnie niepokojące warunki zatrzymania w więzieniach w Dżibuti; |
V. |
mając na uwadze, że konstytucja z 1992 r. uznaje podstawowe swobody i zasady dobrych rządów; |
W. |
mając na uwadze, że art. 10 konstytucji stwierdza, że „prawo do obrony, w tym prawo do skorzystania z pomocy wybranego prawnika, gwarantuje się na wszystkich etapach postępowania”; |
X. |
mając na uwadze, że Dżibuti jest sygnatariuszem Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych; |
Y. |
mając na uwadze, że kobiety w Dżibuti borykają się z rozmaitymi formami przemocy – m.in. gwałtem, okaleczaniem narządów płciowych, przemocą w domu, molestowaniem seksualnym i wczesnym zawieraniem małżeństw – które mają daleko idące, negatywne skutki dla fizycznego i psychologicznego zdrowia kobiet; |
Z. |
mając na uwadze, że Dżibuti zajmuje 167. miejsce na świecie pod względem wolności prasy (spośród 179 krajów) w 2013 r. w rankingu opracowywanym przez Reporterów bez Granic; mając na uwadze zakaz wjazdu do Dżibuti dla zagranicznych dziennikarzy oraz trudności, jakie stąd wynikają dla uzyskiwania rzetelnych informacji o wydarzeniach w tym kraju; |
AA. |
mając na uwadze, że w marcu 2012 r. Organizacja Narodów Zjednoczonych ds. Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) szacowała, że 180 000 ludzi w Dżibuti potrzebowało pomocy żywnościowej; |
AB. |
mając na uwadze, że w ciągu ostatnich 20 lat Unia Europejska i jej państwa członkowskie były głównymi podmiotami udzielającymi Dżibuti pomocy finansowej; mając na uwadze, że opłaty uiszczane przez USA, Japonię i Francję za zajmowanie baz wojskowych stanowią źródło dochodów zapewniające Dżibuti stały wzrost; |
AC. |
mając na uwadze, że poszanowanie praw człowieka, zasad demokratycznych i praworządności leżą u podstaw partnerstwa UE-AKP i stanowią zasadnicze elementy umowy z Kotonu; |
1. |
wyraża głębokie zaniepokojenie sytuacją w Dżibuti od czasu wyborów parlamentarnych z 22 lutego 2013 r. oraz napiętą atmosferą polityczną w tym kraju; jest zwłaszcza zaniepokojony doniesieniami o masowych aresztowaniach członków opozycji, tłumieniem demonstracji, na których protestuje się przeciw nieprawidłowościom w wyborach, oraz o zamachach na wolność mediów; |
2. |
wzywa władze Dżibuti, by położyły kres represjom wobec przeciwników politycznych i zwolniły z więzień wszystkich zatrzymanych z powodów politycznych; |
3. |
wzywa władze Dżibuti, by zagwarantowały poszanowanie praw człowieka uznanych w krajowych i międzynarodowych umowach, które podpisało Dżibuti, oraz by zawarowały swobody i prawa obywatelskie i polityczne, m.in. prawo do pokojowych demonstracji i wolność prasy; |
4. |
stanowczo potępia akty przemocy seksualnej wobec kobiet oraz zaznacza, że rząd Dżibuti ma obowiązek położyć kres bezkarności i postawić sprawców przemocy na tle seksualnym przed sądem; |
5. |
wzywa do poszanowania prawa do obrony, w szczególności prawa osób oskarżonych do dostępu do prawnika wedle ich wyboru na wszystkich etapach toczonego przeciw nim postępowania; wzywa władze, by umożliwiły rodzinom zatrzymanych udzielenie im pomocy materialnej, w szczególności dostarczenie leków; |
6. |
wzywa rząd Dżibuti, by przy pomocy instytucji, które zatwierdziły wyniki wyborów, w szczególności Unii Afrykańskiej, rozpoczął proces dialogu politycznego z opozycją zgodnie z oświadczeniem głowy państwa z 27 czerwca 2013 r. z okazji rocznicy uzyskania przez Dżibuti niepodległości; wzywa Unię Europejską, by wspierała pracę organizacji regionalnych i uczestniczyła w wysiłkach nad znalezieniem politycznego rozwiązania obecnego kryzysu; |
7. |
wzywa do wszczęcia natychmiastowego śledztwa w celu wyjaśnienia działań policji i wojska w czasie demonstracji oraz ukarania sprawców naruszeń praw człowieka; |
8. |
z zadowoleniem przyjmuje, że wybory 22 lutego 2013 r. przebiegły pokojowo, jak podkreślali to różni przedstawiciele wspólnoty międzynarodowej, m.in. wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel oraz przewodniczący czterech misji obserwacji wyborów wysłanych do Dżibuti; z zadowoleniem przyjmuje zaangażowanie w przyszłość kraju, jakim wykazali się obywatele Dżibuti i wszystkie partie polityczne poprzez udział w wyborach; |
9. |
z zadowoleniem przyjmuje, że w wyborach z 22 lutego 2013 r. po raz pierwszy od uzyskania niepodległości przez Dżibuti w 1977 r. uczestniczyły siły opozycyjne, tzn. Unia na rzecz Ocalenia Narodowego (USN); |
10. |
ponawia wezwanie Unii Europejskiej do opublikowania wyników głosowania z każdego punktu wyborczego czynnego w wyborach w dniu 22 lutego 2013 r.; |
11. |
wzywa wszystkie siły polityczne w Dżibuti, by szanowały praworządność, m.in. prawo do pokojowej demonstracji, i nie angażowały się przemoc i działania represyjne; |
12. |
zgłasza gotowość ścisłego monitorowania sytuacji w Dżibuti oraz zaproponowania restrykcyjnych środków w razie naruszenia umowy z Kotonu (2000 r.), zwłaszcza jej art. 8 i 9; podobnie wzywa Komisję do ścisłego monitorowania sytuacji; |
13. |
nalega na ESDZ, Komisję i ich partnerów, by wraz z obywatelami Dżibuti pracowali nad długoterminową reformą polityczną, którą powinny szczególnie ułatwiać istniejące już bliskie stosunki, jako że Dżibuti było kluczowym podmiotem w walce z terroryzmem, w regionie i jako państwo przyjmujące bazy wojskowe; |
14. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji rządowi Dżibuti, instytucjom Unii Afrykańskiej, Międzyrządowemu Organowi ds. Rozwoju, Lidze Arabskiej, Organizacji Współpracy Islamskiej, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa oraz współprzewodniczącym Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE. |
(1) Dz.U. C 46 E z 24.2.2010, s. 102.
(2) Dz.U. C 14 z 19.1.1998, s. 207.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/163 |
P7_TA(2013)0335
Sytuacja w Nigerii
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie sytuacji w Nigerii (2013/2691(RSP))
(2016/C 075/26)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając swoje rezolucje: z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie wolności prasy i mediów na świecie (1), z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie strategii wolności cyfrowej w polityce zagranicznej UE (2), z dnia 5 lipca 2012 r. w sprawie przemocy wobec lesbijek i praw lesbijek, gejów, biseksualistów, osób transpłciowych i interseksualnych (LGBTI) w Afryce (3) oraz z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie sytuacji w Nigerii (4), |
— |
uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa Catherine Ashton: z dnia 22 stycznia 2012 r. w sprawie ataków bombowych w Kano, z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie zabójstw zakładników, z dnia 2 czerwca 2013 r. w sprawie nigeryjskiej ustawy przewidującej sankcje karne za małżeństwa i związki osób tej samej płci, a także z dnia 25 czerwca 2013 r. w sprawie egzekucji w Nigerii, |
— |
uwzględniając dialog UE-Nigeria dotyczący praw człowieka, który miał miejsce w Abudży w marcu 2013 r., a także posiedzenie ministerialne Nigeria-UE z dnia 16 maja 2013 r. w Brukseli, w trakcie których stwierdzono, że istnieje potrzeba rozważania działań antyterrorystycznych w kontekście niebezpieczeństwa utraty życia przez osoby cywilne i zniszczeń infrastruktury publicznej, |
— |
uwzględniając rezolucję Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE, które zebrało się w maju 2013 r. w Horsens (Dania), w sprawie sytuacji w Nigerii, |
— |
uwzględniając przygotowane przez Radę Unii Europejskiej wytyczne dotyczące promowania i ochrony wszystkich praw człowieka przysługujących lesbijkom, gejom, biseksualistom, osobom transpłciowym i interseksualnym (LGBTI), |
— |
uwzględniając zawartą w 2000 r. umowę z Kotonu wraz ze zmianami wprowadzonymi w 2005 r. i 2010 r. (te ostatnie ratyfikowane przez Nigerię 27 września 2010 r.), a w szczególności artykuły 8 i 9 tej umowy, dotyczące dialogu politycznego i praw człowieka, demokracji i praworządności, |
— |
uwzględniając oświadczenia sekretarza generalnego ONZ Ban Ki-moona: oświadczenie z dnia 16 maja 2013 r. w sprawie nieustającej przemocy i coraz bardziej niebezpiecznej sytuacji w północno-wschodniej Nigerii oraz oświadczenie z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie śmierci dużej liczby cywilów i zniszczenia wielu domów w Nigerii wskutek starć między siłami wojskowymi a rebelianckim ugrupowaniem Boko Haram, |
— |
uwzględniając oświadczenia Wysokiej Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka Navi Pillay: oświadczenie z dnia 3 maja 2013 r. wydane w reakcji na brutalne starcia, jakie miały miejsce w kwietniu 2013 r., i przypominające siłom bezpieczeństwa w Nigerii, aby w swoich działaniach przestrzegały praw człowieka i unikały nadmiernego użycia siły, a także oświadczenie z dnia 17 maja 2013 r. dotyczące możliwości oskarżenia członków Boko Haram o zbrodnie wojenne, |
— |
uwzględniając oświadczenie Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie ataków dokonanych przez sektę terrorystyczną Boko Haram w Nigerii, |
— |
uwzględniając deklarację ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji ze względu na wyznanie lub przekonania z 1981 r., |
— |
uwzględniając oświadczenie ministrów spraw zagranicznych G8 z dnia 12 kwietnia 2012 r. w sprawie trwającej przemocy w Nigerii, |
— |
uwzględniając konwencję Unii Afrykańskiej w sprawie zapobiegania terroryzmowi i walki z terroryzmem, ratyfikowaną przez Nigerię w dniu 16 maja 2003 r., a także protokół dodatkowy do tej konwencji, ratyfikowany przez Nigerię 22 grudnia 2008 r., |
— |
uwzględniając oświadczenie, które wydał komisarz Unii Afrykańskiej ds. pokoju i bezpieczeństwa Lamamra Ramtane w dniu 14 lipca 2012 r. i w którym potępił on działania Boko Haram i naruszenia praw człowieka, jakich dopuściło się to ugrupowanie, a także wezwał wspólnotę międzynarodową do udzielenia Nigerii pomocy w walce z tą sektą terrorystyczną, podkreślając zagrożenia, jakie ugrupowanie to stanowi dla bezpieczeństwa regionalnego i międzynarodowego, |
— |
uwzględniając szczyt szefów państw i rządów krajów Zatoki Gwinejskiej na temat ochrony i bezpieczeństwa na morzu, który odbył się w Yaounde (Kamerun) w dniu 24 czerwca 2013 r., |
— |
uwzględniając konstytucję Republiki Federalnej Nigerii, przyjętą 29 maja 1999 r., a w szczególności przepisy rozdziału IV dotyczące ochrony praw podstawowych, w tym prawa do życia, prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy, prawa do poszanowania godności ludzkiej, a także ochrony wolności słowa, wolności prasy, wolności myśli, sumienia i religii, |
— |
uwzględniając artykuł 3 konwencji genewskich, ratyfikowanych przez Nigerię w dniu 20 czerwca 1961 r., oraz protokół II do tych konwencji, ratyfikowany przez Nigerię w dniu 10 października 1988 r., które to dokumenty ustanawiają prawo międzynarodowe w odniesieniu do zbrojnych konfliktów wewnątrzkrajowych, |
— |
uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów z 1981 r., ratyfikowaną przez Nigerię w dniu 22 czerwca 1983 r., |
— |
uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., ratyfikowany przez Nigerię w dniu 29 października 1993 r., |
— |
uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r., |
— |
uwzględniając art.122 ust. 5 i art. 110 ust. 4 Regulaminu, |
A. |
mając na uwadze, że prezydent Nigerii Goodluck Jonathan w odpowiedzi na działania Boko Haram wprowadził stan wyjątkowy w stanach Borno, Yobe i Adamawa w dniach 14 i 15 maja 2013 r., mobilizując dodatkowe siły wojskowe; |
B. |
mając na uwadze, że w kwietniu 2013 r. w wyniku walk między nigeryjskimi siłami wojskowymi a bojownikami Boko Haram zniszczone zostało miasto Baga – według przywódców lokalnych zniszczono tysiące domów i zabito setki cywilów; mając na uwadze, że do końca lipca nigeryjska Komisja Praw Człowieka ma zakończyć niezależne śledztwo w sprawie zabójstw w mieście Baga; |
C. |
mając na uwadze, że rząd federalny objął Boko Haram ustawą o przeciwdziałaniu terroryzmowi z 2011 r., co umożliwia ściganie każdej osoby powiązanej z tym ugrupowaniem lub wspierającej je; |
D. |
mając na uwadze, że Boko Haram odpowiada za śmierć 4 000 osób od 2009 r.; mając na uwadze, że tylko w tym roku w ponad 80 atakach przypisywanych Boko Haram zginęło już ponad 700 Nigeryjczyków, a Stany Zjednoczone w jednym z ostatnich raportów umieściły Boko Haram na drugim miejscu na liście grup terrorystycznych zabijających najwięcej osób na świecie; mając na uwadze, że powiązania Boko Haram z AQIM (Al-Kaida w islamskim Maghrebie) stwarzają poważne zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa w regionie Sahelu oraz ogólnie w Afryce Zachodniej; mając na uwadze, że celem ataków Boko Haram są nadal funkcjonariusze państwowi i funkcjonariusze sił bezpieczeństwa, o czym świadczy atak z 7 maja 2013 r. na więzienie w miejscowości Bama, w trakcie którego zginęło 55 osób i uwolniono około 105 osadzonych; |
E. |
mając na uwadze, że Human Rights Watch, Amnesty International, Freedom House i inne organizacje praw człowieka zgromadziły dowody na udział Boko Haram w atakach na komisariaty policji, budynki wojskowe, kościoły, szkoły, gospodarstwa rolne i banki; mając na uwadze, że celem ataków Boko Haram jest obecnie również ludność cywilna, na przykład w przypadku napadów na dwie szkoły średnie w stanach Borno i Yobe w dniach 16 i 17 czerwca 2013 r., w których zginęło 16 uczniów i 2 nauczycieli; mając na uwadze, że ataki te zmusiły kilka tysięcy uczniów do rezygnacji z formalnej edukacji; mając na uwadze, że groźby wobec ludności cywilnej spowodowały, że 19 000 rolników opuściło swoje gospodarstwa, porzucając swoje uprawy, co doprowadziło do strat w produkcji rolnej i przyczyniło się do niedostatku żywności; |
F. |
podkreślając swoje rosnące zaniepokojenie decyzją Boko Haram o porywaniu kobiet i dzieci w ramach brutalnych działań partyzanckich; mając na uwadze, że buntownicy porywali, atakowali i zabijali również zagranicznych pracowników zatrudnionych w Nigerii; |
G. |
mając na uwadze, że Biuro Wysokiego Komisarza ONZ ds. Uchodźców ostrzegło przed kryzysem związanym z nową falą uchodźców; mając na uwadze, że w ostatnich tygodniach około 6 000 Nigeryjczyków wyjechało do Nigru, a w dniach 11–13 czerwca 2013 r. około 3 000 Nigeryjczyków przekroczyło granicę z Kamerunem; mając na uwadze, że uchodźcy kierują się również do Czadu; mając na uwadze, że takie przesiedlenia obciążają i tak już niewielkie lokalne zasoby żywności i wody, szczególnie w Nigrze, który sam zmaga się z niedoborami żywności ze względu na długoletnią suszę; mając na uwadze fakt, że żaden z sąsiadów Nigerii nie będzie w stanie przyjąć dużej liczby uchodźców, jeżeli w wyniku masowej przemocy dojdzie do całkowitej klęski humanitarnej; |
H. |
mając na uwadze, że celem ataków Boko Haram są wciąż chrześcijanie, umiarkowani muzułmanie i członkowie innych grup religijnych, którzy są wypychani z północy kraju, zamieszkałej w większości przez muzułmanów; |
I. |
mając na uwadze, że w reakcji na przemoc stosowaną przez Boko Haram nigeryjska policja i wojsko dokonały egzekucji pozasądowych na szeregu osób podejrzanych o członkostwo w tym ugrupowaniu, przede wszystkim na młodych mężczyznach zatrzymywanych we wsiach na północy kraju; mając na uwadze, że wiele zatrzymanych osób przetrzymywano w odosobnieniu, bez postawienia im zarzutów i bez procesu, a w niektórych przypadkach w nieludzkich warunkach, a także mając na uwadze, że niektórzy z nich byli maltretowani fizycznie, inni natomiast zniknęli lub zmarli w więzieniu; mając na uwadze, że rząd nigeryjski i oficerowie armii przekazywali niewiarygodne szacunkowe dane dotyczące ofiar cywilnych i szkód w budynkach mieszkalnych; mając na uwadze, że Human Rights Watch, Freedom House i inne organizacje praw człowieka opisały reakcję sił nigeryjskich w ostatnich miesiącach jako coraz bardziej brutalną i nieobliczalną, w wyniku czego ludność cywilna w sposób niewspółmierny doznaje krzywd wskutek brutalnych walk między obiema grupami; |
J. |
mając na uwadze, że wolność słowa i wolność prasy są zagrożone z powodu zastraszania, przemocy, gróźb aresztowania, a nawet śmierci wobec osób zdających relację z wydarzeń w sposób krytykujący władze nigeryjskie; mając na uwadze, że ugrupowanie Boko Haram wielokrotnie groziło, że zaatakuje siedziby mediów, które publikują o nim negatywne informacje; |
K. |
mając na uwadze, że wskutek wprowadzenia stanu wyjątkowego duże obszary północno-wschodnich stanów stały się niedostępne dla agencji pomocowych, dziennikarzy i reporterów; mając na uwadze, że rząd wyłączył usługi telefonii komórkowej na niektórych obszarach w celu uniemożliwienia komunikacji bojownikom; |
L. |
mając na uwadze, że rząd nigeryjski niedawno złamał swoje siedmioletnie moratorium na wykonywanie kary śmierci, dokonując egzekucji czterech więźniów w stanie Edo, skazanych jeszcze w czasach, kiedy Nigerią rządziła dyktatura wojskowa; mając na uwadze, że w dniu 26 czerwca 2013 r. specjalny sprawozdawca ONZ ds. egzekucji prowadzonych w trybie pozasądowym, przyśpieszonym i arbitralnym Christof Heyns wezwał władze nigeryjskie do wstrzymania się z egzekucją piątego więźnia; mając na uwadze, że według raportów organizacji praw człowieka w 2012 r. w Nigerii skazano na śmierć 56 osób, a na wykonanie wyroków śmierci w całym kraju czeka około 1 000 osób; |
M. |
mając na uwadze, że w dniu 30 maja 2013 r. nigeryjska Izba Reprezentantów przyjęła ustawę zakazującą małżeństw osób tej samej płci, wprowadzającą karę w wysokości 14 lat pozbawienia wolności dla każdej osoby, która zawiera związek małżeński z osobą tej samej płci lub żyje w takim związku, co ma zastosowanie nie tylko do Nigeryjczyków, ale również do turystów, pracowników zagranicznych i dyplomatów, a także wyznaczającą karę w wysokości 10 lat pozbawienia wolności za zarejestrowanie lub prowadzenie punktów pomocy społecznej lub organizacji pozarządowych wspierających prawa człowieka przysługujące osobom LGBTI; |
N. |
mając na uwadze, że problemy w Nigerii są następstwem braku rozwoju gospodarczego, a napięcia wynikają z ciągnących się od dziesięcioleci konfliktów między grupami ludności tubylczej, głównie chrześcijanami lub animistami, rywalizującymi o kontrolę nad żyznymi obszarami uprawnymi z migrantami i osadnikami z mówiącej językiem hausa muzułmańskiej północy; mając na uwadze, że konflikty nasilają się wskutek zmiany klimatu i rozprzestrzeniania się obszarów pustynnych; mając na uwadze, że eskalujący konflikt zbrojny oraz utrzymujące się wyzwania społeczne i gospodarcze są prawdopodobną siłą napędową radykalizacji nastrojów, co obejmuje manipulacje i rekrutacje prowadzone przez fundamentalistyczne grupy islamskie, takie jak Boko Haram; |
O. |
mając na uwadze, że UE jest największym dawcą pomocy dla Nigerii; mając na uwadze, że w dniu 12 listopada 2009 r. Komisja Europejska i rząd federalny Nigerii podpisały krajowy dokument strategiczny i krajowy program orientacyjny między Wspólnotą Europejską a Nigerią na lata 2008-2013, zgodnie z którymi UE ma finansować projekty dotyczące m.in. pokoju, bezpieczeństwa i praw człowieka; mając na uwadze, że pomoc UE dla Nigerii w tym okresie wyniosła w sumie 700 mln EUR, z czego część została przekierowana na zaradzenie coraz bardziej problematycznej sytuacji w zakresie bezpieczeństwa w północnej Nigerii; |
P. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 i art. 9 zmienionej umowy z Kotonu UE prowadzi regularny dialog polityczny z Nigerią w kwestiach związanych z prawami człowieka i zasadami demokracji, w tym na temat dyskryminacji na tle etnicznym, religijnym i rasowym; |
Q. |
mając na uwadze, że Wysoka Komisarz ONZ ds. Praw Człowieka Navi Pillay ostrzegła, że ataki Boko Haram mogą stanowić zbrodnie przeciwko ludzkości; mając na uwadze, że prokurator Międzynarodowego Trybunału Karnego Fatou Bensouda odwiedziła Abudżę w lipcu 2012 r.; mając też na uwadze, że jej Biuro wydało w listopadzie 2012 r. sprawozdanie stwierdzające, że istnieją poważne powody, by przypuszczać, iż ugrupowanie Boko Haram popełniło akty stanowiące zbrodnie przeciwko ludzkości; |
R. |
mając na uwadze, że mimo iż Nigeria jest jednym z największych na świecie producentów ropy naftowej, blisko 60 % Nigeryjczyków żyje za mniej niż jednego dolara dziennie; mając na uwadze, że pokojowe rozwiązanie konfliktów oznacza również sprawiedliwy dostęp do zasobów i sprawiedliwy podział dochodów poprzez budżet państwowy; |
1. |
stanowczo potępia eskalację przemocy ze strony Boko Haram i fakt spowodowania tragicznych ofiar śmiertelnych w zagrożonych regionach Nigerii oraz solidaryzuje się z pogrążonymi w smutku rodzinami ofiar i rannymi; wyraża zaniepokojenie trwającymi napięciami, w których lokalne społeczności pełnią zarówno rolę sprawców, jak i ofiar; |
2. |
apeluje do rządu Nigerii o zagwarantowanie bezpieczeństwa i ochrony ludności przed przemocą ze strony Boko Haram oraz o powstrzymanie się od dalszych ataków lub działań odwetowych, przy jednoczesnym utrzymaniu w mocy podjętych zobowiązań w zakresie międzynarodowo uznanych standardów dotyczących praw człowieka oraz działając zgodnie z prawem; |
3. |
potępia użycie nieproporcjonalnej siły przez nigeryjskie siły zbrojne w starciach z Boko Haram, szczególnie w ramach ataków na miasto Baga w dniach 16–17 kwietnia 2013 r.; |
4. |
wzywa zarówno rząd, jak i podmioty lokalne do zachowania powściągliwości i poszukiwania pokojowych środków rozwiązania sporów między grupami religijnymi i etnicznymi w Nigerii; podkreśla w tym kontekście znaczenie funkcjonującego, niezależnego, bezstronnego i dostępnego systemu sądowniczego, w szczególności w sytuacji konfliktów zbrojnych, w celu ukrócenia bezkarności, zapewnienia większego poszanowania praworządności oraz ochrony podstawowych praw ludności; |
5. |
wzywa rząd Nigerii do uniknięcia dalszej eskalacji konfliktu, ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa i dobrobytu cywilów, przypominając, że zniszczenia i szkody wyrządzone podczas konfliktu w gospodarce mieszkaniowej, infrastrukturze publicznej i na obszarach uprawnych mają negatywny wpływ na ludność; |
6. |
nakłania zarówno rząd Nigerii, jak i Boko Haram do uznania i respektowania wolności prasy i środków przekazu oraz do umożliwienia dziennikarzom i reporterom wstępu na linię frontu, ponieważ prasa i środki przekazu mogą odegrać istotną rolę we wzmacnianiu odpowiedzialności i dokumentowaniu naruszeń praw człowieka; |
7. |
potępia wykonaną przez nigeryjskie władze egzekucję Daniela Nsofora jako karę za przestępstwa popełnione przez niego przed ukończeniem 18. roku życia; zaleca władzom podjęcie niezbędnych kroków wprowadzających w życie Konwencję ONZ o prawach dziecka oraz wnioski końcowe dotyczące Nigerii za rok 2010, w szczególności poprzez zagwarantowanie pełnej zgodności definicji dziecka w prawie krajowym oraz na szczeblu państwa z definicją zawartą w tej konwencji, a także zaleca dokonanie przeglądu kartotek wszystkich więźniów oczekujących na wykonanie kary śmierci za przestępstwa popełnione przed ukończeniem 18. roku życia oraz wprowadzenie do prawodawstwa krajowego zakazu wykonywania kary śmierci na wszystkich osobach, które nie ukończyły 18. roku życia; |
8. |
stanowczo potępia egzekucję czterech więźniów w Nigerii w czerwcu 2013 r.; wzywa władze Nigerii do respektowania ich niedawnych zobowiązań, wyrażonych w ramach dialogu na temat praw człowieka UE-Nigeria, w zakresie utrzymania faktycznego moratorium na egzekucje oraz wzywa ten kraj do zniesienia kary śmierci w drodze zmiany przepisów prawnych; |
9. |
zachęca władze Nigerii, aby przy wsparciu Komisji Europejskiej i Unicef przyspieszyły reformatorskie starania zgodnie z Konwencją ONZ o prawach dziecka, zwłaszcza w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości dla dzieci i systemów rejestracji narodzin; zaleca, aby Nigeria kontynuowała i wzmagała wysiłki dla zapewnienia darmowej i obowiązkowej rejestracji narodzin wszystkich dzieci oraz szerzenia publicznej świadomości znaczenia rejestracji narodzin i istniejących przepisów; |
10. |
przyznaje, że telefony komórkowe stanowią ważną formę komunikacji dla rebeliantów, ale wzywa rząd Nigerii, aby nie posuwał się do blokowania całej sieci, ponieważ uniemożliwia to również komunikację obywatelom; |
11. |
podkreśla znaczenie współpracy regionalnej dla zajęcia się zagrożeniem wynikającym z powiązań między sektą Boko Haram a AQMI; zachęca kraje z tego regionu do pogłębienia współpracy, w tym z krajami Sahelu, w celu zapobieżenia dalszej synergii między sektą Boko Haram, AQIM i Ruchem na rzecz Jedności i Dżihadu w Afryce Zachodniej (MUJAO); wzywa instytucje i państwa członkowskie UE, a także ONZ, Unię Afrykańską i Wspólnotę Gospodarczą Państw Afryki Zachodniej (Ecowas), aby poparły te regionalne starania i zajęły się zagrożeniami, jakie stanowią terroryzm, rozprzestrzenianie się lekkiej broni i przestępczość transgraniczna; |
12. |
z zaniepokojeniem odnotowuje rosnące zagrożenie piractwem w Zatoce Gwinejskiej oraz potrzebę bardziej skoordynowanego działania; w związku z tym przyjmuje z zadowoleniem regionalne starania na rzecz walki z wyzwaniem, jakie stanowi piractwo, uzgodnione na szczycie szefów państw i rządów Zatoki Gwinejskiej w sprawie bezpieczeństwa i ochrony na morzu, który odbył się w dniu 24 czerwca 2013 r. w Jaunde (Kamerun); |
13. |
wzywa do pełniejszego zbadania podstawowych przyczyn konfliktu, w tym napięć na tle społecznym, gospodarczym i etnicznym, oraz do unikania zbyt ogólnych i uproszczonych wyjaśnień opartych jedynie na religii, ponieważ nie może to stanowić podstawy długofalowego i trwałego rozwiązania problemów regionu; wzywa rząd Nigerii do wypracowania pokojowego rozwiązania przez zajęcie się głównymi przyczynami konfliktu oraz do zapewnienia sprawiedliwego dostępu do zasobów, zrównoważonego rozwoju na szczeblu regionalnym i redystrybucji dochodów za pomocą budżetu państwa; |
14. |
apeluje o przeprowadzenie niezależnego dochodzenia w sprawie naruszeń praw człowieka i wzywa do pociągnięcia winnych do odpowiedzialności zgodnie z międzynarodowymi normami dotyczącymi sprawiedliwego procesu; |
15. |
wyraża zaniepokojenie, że eskalacja konfliktu w Nigerii pogłębi kryzys uchodźców w sąsiednim Nigrze i Kamerunie; zachęca urzędników rządu Nigerii do nawiązania kontaktów z przywódcami sąsiednich krajów w celu skoordynowania reakcji na napływ uchodźców; |
16. |
zwraca się do wiceprzewodniczącej/wysokiej przedstawiciel Catherine Ashton, aby wezwała rząd Nigerii do poszanowania praw człowieka w jego działaniach antyterrorystycznych; wyraża gotowość do bliskiego śledzenia rozwoju sytuacji w Nigerii i proponuje środki ograniczające w razie nieprzestrzegania umowy z Kotonu, zwłaszcza jej art. 8 i 9; zwraca się do Komisji, aby również monitorowała sytuację; |
17. |
wyraża głębokie ubolewanie z powodu przyjęcia ustawy zakazującej małżeństw osób tej samej płci, która uznaje za przestępstwo pozostawanie w związku jednopłciowym, wspieranie praw osób LGBT, prowadzenie miejsc przyjaznych dla gejów lub okazywanie czułości między dwiema osobami tej samej płci; w związku z tym wzywa prezydenta Nigerii, aby nie podpisywał ustawy przyjętej przez Izbę Reprezentantów, która poważnie narażałaby osoby LGBT – tak Nigeryjczyków, jak obcokrajowców – na przemoc i aresztowania; |
18. |
zachęca nigeryjskie władze do dekryminalizacji homoseksualizmu i ochrony osób LGBTI oraz obrońców ich praw człowieka; |
19. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi federalnemu Nigerii, instytucjom Unii Afrykańskiej i ECOWAS, sekretarzowi generalnemu ONZ, Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ, współprzewodniczącym Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE oraz Parlamentowi Panafrykańskiemu. |
(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0274.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0470.
(3) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0299.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0090.
II Komunikaty
KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
Parlament Europejski
Wtorek, 2 lipca 2013 r.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/169 |
P7_TA(2013)0292
Wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Marine Le Pen
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Marine Le Pen (2012/2325(IMM))
(2016/C 075/27)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Marine Le Pen skierowany dnia 26 listopada 2012 r. przez Ministra Sprawiedliwości Republiki Francuskiej w związku z wnioskiem z dnia 7 listopada 2012 r. złożonym przez prokuratora generalnego Sądu Apelacyjnego w Lyonie oraz ogłoszonym na posiedzeniu plenarnym dnia 10 grudnia 2012 r., |
— |
po wysłuchaniu wyjaśnień posła do Parlamentu Europejskiego Bruno Gollnischa w imieniu Marine Le Pen, zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu, |
— |
uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, jak również art. 6 ust. 2 Aktu z dnia 20 września 1976 r. dotyczącego wyborów przedstawicieli do Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, |
— |
uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dni: 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r., 15 i 21 października 2008 r., 19 marca 2010 r., 6 września 2011 r. i 17 stycznia 2013 r. (1), |
— |
uwzględniając art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej, |
— |
uwzględniając art. 6 ust. 2 oraz art. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A7-0236/2013), |
A. |
mając na uwadze, że prokurator generalny Sądu Apelacyjnego w Lyonie zwrócił się o uchylenie immunitetu poselskiego posłanki do Parlamentu Europejskiego Marine Le Pen w związku z postępowaniem dotyczącym domniemanego przestępstwa; |
B. |
mając na uwadze art. 9 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, który stanowi, że posłowie korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa; |
C. |
mając na uwadze art. 26 Konstytucji Republiki Francuskiej, który stanowi, że żaden członek parlamentu nie może być ścigany z powodu wyrażonych poglądów w związku z wykonywaniem swych funkcji lub z powodu głosowania; |
D. |
mając na uwadze, że Marine Le Pen jest oskarżona o nawoływanie do nienawiści, dyskryminacji i przemocy wobec grupy osób na tle wyznaniowym – przestępstwo przewidziane w prawie francuskim w art. 24 ust. 8, art. 23 ust. 1 oraz art. 42 ustawy z dnia 29 lipca 1881 r. oraz art. 93-3 ustawy 82-652 z dnia 29 lipca 1982 r., za które kary przewiduje art. 24 ust. 8, 10, 11 i 12 ustawy z dnia 29 lipca 1881 r. oraz art. 131-26 ust. 2 i 3 kodeksu karnego; |
E. |
mając na uwadze, że zarzucany czyn nie ma bezpośredniego i oczywistego związku z wykonywaniem przez Marine Le Pen mandatu posła do Parlamentu Europejskiego, ani nie określa wyrażonych przez nią poglądów oraz oddanych głosów w czasie wykonywania obowiązków służbowych posła do Parlamentu Europejskiego do celów zastosowania art. 8 Protokołu nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej; |
F. |
mając na uwadze, że zarzuty nie pozostają w związku ze statusem Marine Le Pen jako posłanki do Parlamentu Europejskiego; |
G. |
mając na uwadze, że nie ma powodu podejrzewać zaistnienia fumus persecutionis; |
1. |
podejmuje decyzję o uchyleniu immunitetu Marine Le Pen; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do niezwłocznego przekazania niniejszej decyzji oraz sprawozdania właściwej komisji Ministrowi Sprawiedliwości Republiki Francuskiej oraz Marine Le Pen. |
(1) Wyrok z dnia 12 maja 1964 r. w sprawie 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier (Zbiór 1964, s. 387); wyrok z dnia 10 lipca 1986 r. w sprawie 149/85, Wybot/Faure i inni (Zbiór 1964, s. 2391); wyrok z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-345/05, Mote/Parlament (Zbiór 2008, s. II-2849); wyrok z dnia 21 października 2008 r. w połączonych sprawach C-200/07 i C-201/07, Marra/De Gregorio i Clemente (Zbiór 2008, s. I-7929); wyrok z dnia 19 marca 2010 r. w sprawie T-42/06, Gollnisch/Parlament (Zbiór 2010, s. II-1135); wyrok z dnia 6 września 2011 r. w sprawie C-163/10, Patriciello (Zbiór 2011, s. I-7565); wyrok z dnia 17 września 2013 r. w połączonych sprawach T-346/11 i T-347/11, Gollnisch/Parlament (dotychczas nieopublikowane w Zbiorze).
III Akty przygotowawcze
PARLAMENT EUROPEJSKI
Wtorek, 2 lipca 2013 r.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/171 |
P7_TA(2013)0287
Regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników UE ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego Regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (COM(2011)0890 – C7-0507/2011 – 2011/0455(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2016/C 075/28)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0890), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 336 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0507/2011), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 marca 2012 r. (1), |
— |
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego z dnia 14 czerwca 2012 r. (2), |
— |
uwzględniając zobowiązanie do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu przekazane przez przedstawiciela Rady pismem z dnia 28 czerwca 2013 r. zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 55 Regulaminu PE, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinie Komisji Budżetowej, Komisji Kontroli Budżetowej oraz Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A7-0156/2012), |
1. |
przyjmuje w pierwszym czytaniu stanowisko określone poniżej; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego projektu lub zastąpienie go innym tekstem; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom krajowym. |
(1) Dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym.
(2) Dz.U. C 205 z 12.7.2012, s. 1.
P7_TC1-COD(2011)0455
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 lipca 2013 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr …/2011 zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 1023/2013.)
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/172 |
P7_TA(2013)0288
Konwencja wiedeńska o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady upoważniającej niektóre państwa członkowskie do ratyfikowania protokołu zmieniającego Konwencję wiedeńską o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową z dnia 21 maja 1963 r. lub do przystąpienia do niego, w interesie Unii Europejskiej, a także do złożenia oświadczenia w sprawie stosowania odpowiednich wewnętrznych przepisów prawa Unii (06206/2013 – C7-0063/2013 – 2012/0262(NLE))
(Zgoda)
(2016/C 075/29)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (06206/2013), |
— |
uwzględniając protokół z dnia 12 września 1997 r. zmieniający Konwencję wiedeńską o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową z dnia 21 maja 1963 r. (06658/2013), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 81 ust. 2 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0063/2013), |
— |
uwzględniając art. 81 oraz art. 90 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Prawnej (A7-0198/2013), |
1. |
wyraża zgodę na projekt decyzji Rady; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich. |
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/172 |
P7_TA(2013)0289
Stosowania artykułu 93 Traktatu WE *
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 659/1999 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (COM(2012)0725 – C7-0004/2013 – 2012/0342(NLE))
(Konsultacja)
(2016/C 075/30)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2012)0725), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie unowocześnienia polityki w dziedzinie pomocy państwa (1), |
— |
uwzględniając art. 109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0004/2013), |
— |
uwzględniając art.55 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0180/2013), |
1. |
zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji; |
2. |
zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
3. |
zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament; |
4. |
zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji; |
5. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji. |
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia Rady
Motyw 1 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 6 a – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Po wszczęciu formalnej procedury dochodzenia przewidzianej w art. 6 Komisja może, jeżeli uzna to za stosowne, zażądać od przedsiębiorstwa, związku przedsiębiorstw lub innego państwa członkowskiego przekazania wszelkich informacji, jakie są jej niezbędne do dokończenia oceny danego środka, jeżeli informacje znajdujące się w jej posiadaniu są niewystarczające. |
1. Po wszczęciu formalnej procedury dochodzenia przewidzianej w art. 6 Komisja może, jeżeli uzna to za stosowne i współmierne , zażądać od przedsiębiorstwa, związku przedsiębiorstw lub innego państwa członkowskiego przekazania wszelkich informacji, jakie są jej niezbędne do dokończenia oceny danego środka, jeżeli informacje znajdujące się w jej posiadaniu są niewystarczające. |
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 6 a – ustęp 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
5. Komisja informuje zainteresowane państwo członkowskie o treści wniosku o udzielenie informacji przesłanego na mocy ust. 1–4. |
5. Przesyłając wniosek, Komisja dostarcza jednocześnie zainteresowanemu państwu członkowskiemu kopię wniosku o udzielenie informacji przesłanego na mocy ust. 1–4. |
|
Ponadto Komisja dostarcza także zainteresowanemu państwu członkowskiemu – w przeciągu jednego miesiąca od ich otrzymania – kopie wszystkich dokumentów otrzymanych w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji, o ile nie są w nich zawarte informacje poufne, których nie można opracować ani w inny sposób dostosować w celu ochrony tożsamości informatora. Komisja umożliwia zainteresowanemu państwu członkowskiemu przedstawienie uwag odnośnie do tych dokumentów w przeciągu jednego miesiąca od ich otrzymania. |
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 6 b – ustęp 1 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 6 b – ustęp 1 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 6 b – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||||
3. Ustalając wysokość grzywny lub okresowej kary pieniężnej, uwzględnia się charakter, wagę i czas trwania naruszenia. |
3. Ustalając wysokość grzywny lub okresowej kary pieniężnej, uwzględnia się następujące czynniki: |
||||||
|
|
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 4
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 10 – ustęp 1 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Komisja bada bez zbędnej zwłoki wszelkie skargi złożone przez zainteresowane strony zgodnie z art. 20 ust. 2. |
Komisja bada bez zbędnej zwłoki wszelkie skargi złożone przez zainteresowane strony zgodnie z art. 20 ust. 2. Komisja rozważy zbadanie skargi złożonej przez stronę trzecią, jeżeli istnieją wystarczające dowody wskazujące na zakłócenie konkurencji na rynku wewnętrznym wskutek domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie lub domniemanej pomocy wykorzystywanej niezgodnie z przeznaczeniem. |
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 4 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 14 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
4a) w art. 14 dodaje się ustęp w brzmieniu: |
|
„1a. W przypadku gdy przyznana bezprawnie pomoc została wcześniej zgłoszona Komisji i wdrożona po upływie [sześciu miesięcy] od zgłoszenia wskutek niepodjęcia w tym czasie przez Komisję decyzji zgodnie z art. 4, Komisja wykazuje w decyzji, o której mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, że zgłoszenie było niekompletne, a dane państwo członkowskie nie dostarczyło we właściwym czasie wszystkich niezbędnych informacji wymaganych przez Komisję.” |
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 9
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 20 – ustęp 2 – akapit pierwszy
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Każda z zainteresowanych stron może złożyć skargę w celu poinformowania Komisji o wszelkiej domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie oraz wszelkiej domniemanej pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem. W tym celu zainteresowana strona należycie wypełnia formularz, który Komisja powinna móc określić w przepisach wykonawczych, oraz przekazuje wszystkie żądane w nim obowiązkowe informacje. |
2. Każda z zainteresowanych stron może złożyć skargę w celu poinformowania Komisji o wszelkiej domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie oraz wszelkiej domniemanej pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem. W tym celu zainteresowana strona należycie wypełnia formularz, który Komisja powinna móc określić w przepisach wykonawczych, oraz przekazuje wszystkie żądane w nim obowiązkowe informacje. Komisja rozważy przeprowadzenie dochodzenia w przypadku, gdy strona trzecia przedstawi wystarczające dowody domniemanej pomocy przyznanej bezprawnie lub domniemanej pomocy wykorzystywanej niezgodnie z przeznaczeniem. |
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 9
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 20 – ustęp 2 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Jeżeli Komisja uważa, że okoliczności faktyczne i prawne przedstawione przez zainteresowaną stronę nie zapewniają wystarczających podstaw, by wykazać – na podstawie pierwszego badania – istnienie pomocy przyznanej bezprawnie lub pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem, informuje o tym zainteresowane strony i wzywa je do przekazania uwag w wyznaczonym terminie, który zwykle nie przekracza jednego miesiąca. Jeżeli zainteresowana strona nie przekaże swoich uwag w wyznaczonym terminie, skargę uznaje się za wycofaną. |
Niezależnie od przepisów art. 13 jeżeli Komisja uważa, że okoliczności faktyczne i prawne przedstawione przez zainteresowaną stronę nie zapewniają wystarczających podstaw, by wykazać – na podstawie pierwszego badania – istnienie pomocy przyznanej bezprawnie lub pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem, która potencjalnie może zakłócić konkurencję na rynku wewnętrznym, informuje o tym zainteresowane strony i wzywa je do przekazania uwag. Uwagi te należy przedstawić w wyznaczonym terminie, który zwykle nie przekracza jednego miesiąca , chyba że istnieje uzasadnienie oparte na proporcjonalności, a także na ilości lub złożoności informacji wymaganych do wsparcia danego przypadku argumentami . Jeżeli zainteresowana strona nie przekaże swoich uwag w wyznaczonym terminie ani nie przekaże dodatkowych informacji wskazujących na istnienie pomocy przyznanej bezprawnie lub pomocy świadczonej niezgodnie z przeznaczeniem, która potencjalnie może zakłócić konkurencję na rynku wewnętrznym , skargę uznaje się za wycofaną. |
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 10
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 20 a – ustęp 1 – akapit pierwszy
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Jeżeli dostępne informacje wskazują, że środki pomocy państwa stosowane w danym sektorze lub oparte na określonym instrumencie pomocy mogą ograniczać lub zakłócać konkurencję na rynku wewnętrznym w kilku państwach członkowskich, bądź też że istniejące środki pomocy stosowane w danym sektorze lub oparte na określonym instrumencie pomocy w kilku państwach członkowskich nie są, bądź też przestały być, zgodne z rynkiem wewnętrznym, Komisja może przeprowadzić dochodzenie w odniesieniu do tego sektora gospodarki lub wykorzystania danego instrumentu pomocy w różnych państwach członkowskich. W toku dochodzenia Komisja może wystąpić do zainteresowanych państw członkowskich lub przedsiębiorstw bądź związków przedsiębiorstw o przekazanie informacji niezbędnych do stosowania art. 107 i 108 Traktatu, z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności. |
1. Jeżeli informacje dostępne Komisji wskazują, że środki pomocy państwa stosowane w danym sektorze lub oparte na określonym instrumencie pomocy mogą ograniczać lub zakłócać konkurencję na rynku wewnętrznym w kilku państwach członkowskich, bądź też że istniejące środki pomocy stosowane w danym sektorze lub oparte na określonym instrumencie pomocy w kilku państwach członkowskich nie są, bądź też przestały być zgodne z rynkiem wewnętrznym, bądź też po otrzymaniu od Parlamentu Europejskiego wniosku sporządzonego w oparciu o podobne informacje, Komisja może przeprowadzić dochodzenie w odniesieniu do tego sektora gospodarki lub wykorzystania danego instrumentu pomocy w różnych państwach członkowskich. W toku dochodzenia Komisja może wystąpić do zainteresowanych państw członkowskich lub przedsiębiorstw bądź związków przedsiębiorstw o przekazanie informacji niezbędnych do stosowania art. 107 i 108 Traktatu, z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności. |
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 10
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 20 a – ustęp 1 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Komisja może opublikować wyniki dochodzenia w odniesieniu do określonych sektorów gospodarki lub instrumentów pomocy w różnych państwach członkowskich i zwrócić się do zainteresowanych państw członkowskich lub przedsiębiorstw bądź związków przedsiębiorstw o przekazanie uwag. |
Komisja publikuje na swojej stronie internetowej wyniki dochodzenia w odniesieniu do określonych sektorów gospodarki lub instrumentów pomocy w różnych państwach członkowskich i zwraca się do zainteresowanych państw członkowskich lub przedsiębiorstw bądź związków przedsiębiorstw o przekazanie uwag. W przypadku gdy to Parlament Europejski wnioskuje o przeprowadzenie dochodzenia, Komisja przedkłada swoje sprawozdanie okresowe Parlamentowi Europejskiemu. Komisja przy publikowaniu swoich sprawozdań przestrzega zasad dotyczących tajemnicy zawodowej zgodnie z art. 339 traktatu. |
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 11
Rozporządzenie (WE) nr 659/1999
Artykuł 23 a – ustęp 2 – akapit pierwszy
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Jeżeli spójne stosowanie art. 107 ust. 1 i art. 108 Traktatu tego wymaga, Komisja może, działając z własnej inicjatywy, przedstawiać pisemne uwagi sądom państw członkowskich. Za zgodą właściwego sądu Komisja może również przedstawiać ustne uwagi. |
2. Jeżeli spójne stosowanie art. 107 ust. 1 i art. 108 Traktatu tego wymaga, Komisja może, działając z własnej inicjatywy, przedstawiać pisemne uwagi sądom państw członkowskich. Za zgodą właściwego sądu Komisja może również przedstawiać ustne uwagi. Uwagi przedstawiane przez Komisję sądom państw członkowskich nie są wiążące. Komisja może podejmować działanie na mocy tego przepisu jedynie w interesie publicznym Unii (jako amicus curiae), a nie w celu wsparcia którejkolwiek ze stron. |
(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0026.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/186 |
P7_TA(2013)0294
Kontrola przeprowadzana przez państwo portu ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2009/16/WE w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu (COM(2012)0129 – C7-0081/2012 – 2012/0062(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2016/C 075/31)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2012)0129), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 100 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7–0081/2012), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 11 lipca 2012 r. (1), |
— |
po konsultacji z Komitetem Regionów, |
— |
uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 55 Regulaminu PE, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A7–0394/2012), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego projektu lub zastąpienie go innym tekstem; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom krajowym. |
(1) Dz.U. C 299 z 4.10.2012, s. 153.
P7_TC1-COD(2012)0062
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 lipca 2013 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/…/UE zmieniającej dyrektywę 2009/16/WE w sprawie kontroli przeprowadzanej przez państwo portu
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2013/38/UE.)
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/187 |
P7_TA(2013)0295
Dokumenty rejestracyjne pojazdów ***I
Poprawki przyjete przez Parlament Europejski w dniu 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 1999/37/WE w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (COM(2012)0381 – C7-0187/2012 – 2012/0185(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2016/C 075/32)
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – punkt 2
Dyrektywa 1999/37/WE
Artykuł 2 – litery e i f
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
(Zgodnie z tą poprawką w całym tekście termin „cofnięcie” zastępuje się terminem „zawieszenie”) |
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – punkt 3
Dyrektywa 1999/37/WE
Artykuł 3 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Państwa członkowskie przechowują dane dotyczące wszystkich pojazdów poddanych rejestracji na ich terytorium w elektronicznym rejestrze. Dane zawarte w rejestrze obejmują wszystkie elementy zgodnie z załącznikiem I oraz wynikające z przeprowadzenia obowiązkowych badań przydatności do ruchu drogowego zgodnie z rozporządzeniem XX/XX/XX [w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego]. Państwa członkowskie udostępniają dane techniczne dotyczące pojazdów właściwym organom lub stacjom kontroli pojazdów przeprowadzającym badania przydatności do ruchu drogowego.”; |
4. Państwa członkowskie przechowują dane dotyczące wszystkich pojazdów poddanych rejestracji na ich terytorium w elektronicznym rejestrze. Dane zawarte w rejestrze obejmują dane przewidziane w punktach II.4–II.7 załącznika I oraz wynikające z przeprowadzenia okresowych lub innych obowiązkowych badań przydatności do ruchu drogowego zgodnie z rozporządzeniem XX/XX/XX [w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego]. Państwa członkowskie udostępniają dane techniczne dotyczące pojazdów właściwym organom lub stacjom kontroli pojazdów przeprowadzającym badania przydatności do ruchu drogowego.”; |
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – punkt 3
Dyrektywa 1999/37/WE
Artykuł 3 a – ustęp 1 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Cofnięcie jest ważne do momentu przeprowadzenia nowego badania przydatności do ruchu drogowego z pozytywnym skutkiem. Po przeprowadzeniu badania przydatności do ruchu drogowego z pozytywnym skutkiem organ dokonujący rejestracji bezzwłocznie ponownie dopuszcza pojazd do ruchu drogowego. |
Cofnięcie jest ważne do momentu przeprowadzenia nowego badania przydatności do ruchu drogowego z pozytywnym skutkiem. Po przeprowadzeniu badania przydatności do ruchu drogowego z pozytywnym skutkiem organ dokonujący rejestracji bezzwłocznie i bez konieczności kolejnej rejestracji ponownie dopuszcza pojazd do ruchu drogowego. |
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – punkt 3
Dyrektywa 1999/37/WE
Artykuł 3 a – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Jeżeli organ państwa członkowskiego dokonujący rejestracji otrzymał zgłoszenie o uznaniu pojazdu za wycofany z eksploatacji zgodnie z dyrektywą 2000/53/WE, rejestracja zostaje anulowana, zaś informacja o tym fakcie wprowadzona do elektronicznego rejestru. |
2. Jeżeli organ państwa członkowskiego dokonujący rejestracji otrzymał zgłoszenie o uznaniu pojazdu za wycofany z eksploatacji zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji , rejestracja zostaje anulowana, zaś informacja o tym fakcie wprowadzona do elektronicznego rejestru. Takie anulowanie nie może wiązać się z nową procedurą rejestracji. |
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – punkt 4
Dyrektywa 1999/37/WE
Artykuł 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
||||
„3. Jeżeli organ państwa członkowskiego dokonujący rejestracji otrzymał zgłoszenie o ponownej rejestracji pojazdu w innym państwie członkowskim, anuluje on rejestrację tego pojazdu na swoim terytorium.”; |
„3. Jeżeli organ państwa członkowskiego dokonujący rejestracji otrzymał zgłoszenie o ponownej rejestracji pojazdu w innym państwie członkowskim, anuluje on rejestrację tego pojazdu na swoim terytorium. 3a. Jeżeli pojazd jest ponownie rejestrowany w innym państwie członkowskim a dowód ostatniego badania przydatności do ruchu drogowego i data kolejnego badania znajdują się w dowodzie rejestracyjnym, państwo członkowskie, w którym pojazd jest ponownie rejestrowany, przy wydawaniu nowego dowodu rejestracyjnego uznaje ważność świadectwa przydatności do ruchu drogowego oraz – pod warunkiem że świadectwo jest ważne, jeśli chodzi o odstępy czasowe między badaniami stosowane w państwie członkowskim ponownej rejestracji – zamieszcza odpowiednią informację na ten temat w nowym dowodzie rejestracyjnym. 3b. Jeżeli pojazd zmienia właściciela a dowód ostatniego badania przydatności do ruchu drogowego i data kolejnego badania znajdują się w dowodzie rejestracyjnym, zainteresowane państwo członkowskie przy wydawaniu nowego dowodu rejestracyjnego nowemu właścicielowi uznaje ważność świadectwa przydatności do ruchu drogowego i zamieszcza odpowiednią informację na ten temat w nowym dowodzie rejestracyjnym. ” |
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – punkt 5
Dyrektywa 1999/37/WE
Artykuł 7 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – punkt 6 a (nowy)
Dyrektywa 1999/37/WE
Artykuł 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
6a. art. 9 otrzymuje brzmienie: |
|
„Państwa członkowskie wspierają się nawzajem w wykonywaniu niniejszej dyrektywy. Mogą wymieniać informacje na poziomie dwu- lub wielostronnym, w szczególności w celu kontroli, przed jakąkolwiek rejestracją pojazdu, jego statusu prawnego, w miarę potrzeb, w państwie członkowskim, w którym był on wcześniej zarejestrowany. Taka kontrola może obejmować w szczególności wykorzystanie sieci elektronicznej i udostępnienie krajowych elektronicznych baz danych pozostałym państwom członkowskim.” |
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 1 – punkt 6 b (nowy)
Dyrektywa 1999/37/WE
Załącznik I – punkt II.5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
||
|
|
(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi regulaminu(A7-0199/2013).
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/192 |
P7_TA(2013)0296
Drogowa kontrola techniczna dotycząca przydatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych ***I
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej przydatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylającego dyrektywę 2000/30/WE (COM(2012)0382 – C7-0188/2012– 2012/0186(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2016/C 075/33)
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 7 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 16
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Niniejsze rozporządzenie ustanawia system kontroli drogowych pojazdów użytkowych poruszających się po terytorium państw członkowskich. |
1. Niniejsze rozporządzenie ustanawia system drogowych kontroli technicznych dotyczących przydatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się po terytorium państw członkowskich. |
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1a. Drogowe kontrole techniczne należy przeprowadzać bez dyskryminowania ze względu na narodowość kierowcy, państwo rejestracji lub państwo dopuszczenia do ruchu danego pojazdu użytkowego. |
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pojazdów użytkowych osiągających maksymalną prędkość przekraczającą 25 km/h i należących do następujących kategorii, zgodnie z definicjami zawartymi w dyrektywie 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady: |
1. Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pojazdów użytkowych osiągających maksymalną prędkość przekraczającą 25 km/h i należących do następujących kategorii, zgodnie z definicjami zawartymi w dyrektywie 2007/46/WE i w dyrektywie 2003/37/WE : |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 10
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 11
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 12 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 14 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 14 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – ustęp 1 – punkt 14 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 37
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
Łączna liczba wstępnych kontroli drogowych przeprowadzanych przez każde państwo członkowskie w każdym roku kalendarzowym odpowiada co najmniej 5 % łącznej liczby pojazdów, o których mowa w art. 3 ust. 1 i które są zarejestrowane na terytorium danego państwa członkowskiego. |
Każde państwo członkowskie przeprowadza w każdym roku kalendarzowym odpowiednią liczbę wstępnych kontroli drogowych. |
||
|
Łączna liczba wstępnych kontroli drogowych powinna odpowiadać co najmniej 5 % łącznej liczby następujących pojazdów użytkowych, o których mowa w art. 2 ust. 1, zarejestrowanych na terytorium danego państwa członkowskiego: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
Należy proporcjonalnie skontrolować przynajmniej 5 % pojazdów użytkowych, które nie są zarejestrowane na terytorium danego państwa członkowskiego, ale są na nim eksploatowane. |
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
1. Na szczeblu krajowym wprowadza się system oceny ryzyka do celów kontroli drogowych oparty na liczbie i wadze usterek wykrytych w przypadku pojazdów eksploatowanych przez poszczególne przedsiębiorstwa . Systemem oceny ryzyka zarządza właściwy organ państwa członkowskiego . |
1. Aby zwiększyć skuteczność drogowych kontroli technicznych, na szczeblu unijnym wprowadza się system oceny ryzyka do celów kontroli drogowych oparty na liczbie i wadze usterek wykrytych w przypadku pojazdów użytkowych podczas okresowych badań przydatności do ruchu drogowego i drogowych kontroli technicznych . System oceny ryzyka opiera się na połączonych ze sobą w całej Unii krajowych rejestrach elektronicznych i jest zarządzany przez właściwy organ w każdym państwie członkowskim . |
||||
|
Trzy lata po wejściu w życie rozporządzenia XX Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylającego dyrektywę 2009/40/WE świadectwa przydatności do ruchu drogowego i sprawozdania z kontroli drogowych będą przygotowywane według jednolitego unijnego formularza. |
||||
2. Każdemu z przedsiębiorstw przypisuje się profil ryzyka określony w ramach systemu oceny ryzyka do celów kontroli drogowych przy użyciu kryteriów określonych w załączniku I. |
2. Po dacie określonej w ust. 1 każdemu z przedsiębiorstw przypisuje się profil ryzyka określony w ramach systemu oceny ryzyka przy użyciu następujących kryteriów zgodnie z załącznikiem I: |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
Przedsiębiorstwa klasyfikuje się zgodnie z następującymi profilami ryzyka: |
Przedsiębiorstwa klasyfikuje się zgodnie z następującymi profilami ryzyka: |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
Aby umożliwić przedsiębiorstwom poprawę ich profili ryzyka, przy dokonywaniu oceny ryzyka dla danego przedsiębiorstwa należy uwzględniać informacje na temat przestrzegania wymogów dotyczących przydatności do ruchu drogowego uzyskane na podstawie dobrowolnych regularnych ocen bezpieczeństwa pojazdu prowadzonych przez przedsiębiorstwa z następującą częstością: |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
3. W celu wdrożenia systemu oceny ryzyka do celów kontroli drogowych państwa członkowskie mogą stosować system oceny ryzyka ustanowiony zgodnie z art. 9 dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady . |
3. W celu wdrożenia systemu oceny ryzyka do celów kontroli drogowych państwa członkowskie stosują system oceny ryzyka ustanowiony w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009. |
||||
|
System oceny ryzyka obejmuje informacje na temat przydatności do ruchu drogowego pojazdów, o których mowa w art. 2, cztery lata po wejściu w życie niniejszego rozporządzenia. |
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Kierowcy pojazdu zarejestrowanego w państwie członkowskim posiadają w pojeździe świadectwo przydatności do ruchu drogowego odpowiadające ostatniemu badaniu przydatności do ruchu drogowego oraz sprawozdanie z ostatniej kontroli drogowej, jeżeli są one dostępne. |
1. Kierowcy pojazdu zarejestrowanego w państwie członkowskim posiadają w pojeździe świadectwo przydatności do ruchu drogowego odpowiadające ostatniemu badaniu przydatności do ruchu drogowego oraz sprawozdanie z ostatniej kontroli drogowej, jeżeli są one dostępne. Jeżeli świadectwo oraz sprawozdanie są dostępne w formie elektronicznej w państwie członkowskim, w którym dany pojazd jest zarejestrowany, władze nie mogą wymagać, aby wersje papierowe tych dokumentów były przechowywane w pojeździe. |
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Poszczególne przedsiębiorstwa dbają o to, by eksploatowane przez nie pojazdy były przez cały czas w dobrym stanie przydatności do ruchu drogowego. |
3. Przedsiębiorstwa eksploatujące pojazdy objęte zakresem niniejszego rozporządzenia dbają o to, by eksploatowane przez nie pojazdy były przez cały czas w dobrym stanie przydatności do ruchu drogowego oraz aby w pojeździe przechowywano oryginał lub poświadczoną kopię świadectwa przydatności do ruchu drogowego oraz poświadczenie przeprowadzenia badania wydane zgodnie z art . 10 rozporządzenia XX [w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego] w odniesieniu do najnowszego badania przydatności do ruchu drogowego. |
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 7 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Poszczególne przedsiębiorstwa dbają o to, by eksploatowane przez nie pojazdy były przez cały czas w dobrym stanie przydatności do ruchu drogowego. |
3. Poszczególne przedsiębiorstwa dbają o to, by eksploatowane przez nie pojazdy były przez cały czas w prawidłowym stanie przydatności do ruchu drogowego. |
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Określając pojazdy, które mają zostać poddane kontroli drogowej, inspektorzy wybierają jako priorytet pojazdy eksploatowane przez przedsiębiorstwa o wysokim profilu ryzyka, o którym mowa w art. 6 ust. 2. Inne pojazdy mogą zostać wybrane do kontroli, gdy zachodzi podejrzenie, że pojazd stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego |
Jeśli państwo członkowskie tak zdecyduje, określając pojazdy, które mają zostać poddane kontroli drogowej, inspektorzy mogą wybrać jako priorytet pojazdy eksploatowane przez przedsiębiorstwa o wysokim profilu ryzyka, o którym mowa w art. 6 ust. 2. Inne pojazdy mogą zostać wybrane do kontroli, gdy zachodzi podejrzenie, że pojazd stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego |
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 1 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
Podczas każdej wstępnej kontroli drogowej pojazdu inspektor: |
Podczas każdej wstępnej kontroli drogowej pojazdu inspektor: |
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 1 – akapit drugi – litera b a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 3 – akapit drugi – tiret drugie a (nowe)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit drugi – tiret trzecie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit drugi – tiret trzecie a (nowe)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit drugi – tiret czwarte
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 49
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit trzeci
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Kontrola każdego z tych obszarów obejmuje jedną pozycję, kilka pozycji lub wszystkie pozycje spośród pozycji wymienionych w załączniku II i odnoszących się do tych obszarów. |
Kontrola każdego z tych obszarów obejmuje wszystkie pozycje wymienione w załączniku II uznane za konieczne i odnoszące się do tych obszarów. |
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit czwarty
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Ponadto inspektor może sprawdzić inne obszary kontroli wymienione w załączniku II pkt 1 oraz obejmujące jedną pozycję, kilka pozycji lub wszystkie pozycje spośród pozycji wymienionych w tym załączniku. |
Ponadto jeśli zajdzie taka konieczność w związku z potencjalnym zagrożeniem bezpieczeństwa, inspektor może sprawdzić inne obszary kontroli wymienione w części pierwszej załącznika II obejmujące wszystkie pozycje wymienione w tym załączniku , uznane za konieczne i odnoszące się do tych obszarów . |
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2 – akapit piąty
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W przypadku gdy świadectwo przydatności do ruchu drogowego lub sprawozdanie z kontroli drogowej wskazuje, że w trakcie poprzedniego miesiąca przeprowadzono kontrolę jednej z pozycji wymienionych w załączniku II, inspektor nie sprawdza tej pozycji, chyba że jest to uzasadnione istnieniem oczywistej usterki. |
W przypadku gdy świadectwo przydatności do ruchu drogowego odpowiadające ostatniemu badaniu przydatności do ruchu drogowego, dobrowolna regularna ocena bezpieczeństwa pojazdu lub sprawozdanie z kontroli drogowej wskazuje, że w trakcie poprzednich trzech miesięcy przeprowadzono kontrolę jednej z pozycji wymienionych w załączniku II, inspektor nie sprawdza tej pozycji, chyba że taka kontrola jest uzasadniona istnieniem oczywistej usterki. |
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. W przypadku gdy kontrole mają być przeprowadzane w stacji kontroli pojazdów, miejsce wstępnej kontroli drogowej znajduje się nie dalej niż 10 km od stacji kontroli. |
2. W przypadku gdy kontrole mają być przeprowadzane w stacji kontroli pojazdów, powinny one odbyć się jak najszybciej i w najbliższej stacji kontroli. |
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Mobilne jednostki kontroli drogowej posiadają odpowiednie przyrządy do przeprowadzania kontroli drogowej, w tym co najmniej przyrządy niezbędne do oceny stanu hamulców, układu kierowniczego, zawieszenia i emisji spalin z pojazdu. |
3. Mobilne jednostki kontroli drogowej posiadają odpowiednie przyrządy do przeprowadzania kontroli drogowej, w tym co najmniej przyrządy niezbędne do oceny stanu hamulców, układu kierowniczego, zawieszenia i emisji spalin z pojazdu oraz do ważenia pojazdu . |
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 2 – tiret trzecie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Artykuł 13 |
Artykuł 13 |
Przepisy szczegółowe dotyczące kontroli zabezpieczenia ładunku |
Kontrola zabezpieczenia ładunku |
Inspektor może poddać pojazd kontroli pod względem zabezpieczenia ładunku zgodnie z załącznikiem IV. Działania następcze, o których mowa w art. 14, stosuje się również w przypadku niebezpiecznych usterek związanych z zabezpieczeniem ładunku. |
Inspektorzy mogą poddać pojazd kontroli pod względem zabezpieczenia ładunku zgodnie z istniejącymi normami. Wynik takiej kontroli nie powinien być wprowadzany do systemu oceny ryzyka do czasu zharmonizowania zasad zabezpieczania ładunku na szczeblu unijnym. |
|
Do dnia … [dostosować do daty w art. 18a wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego] Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie o stopniu harmonizacji w dziedzinie zabezpieczania ładunku w transporcie drogowym, o sprawdzaniu zabezpieczenia ładunku na poboczu drogi oraz wyniku analizy metod zapewniających przestrzeganie wymogów dotyczących zabezpieczenia ładunku przez przedsiębiorstwa eksploatujące pojazd, wysyłających, spedytorów, załadowców i inne odpowiednie podmioty gospodarcze operujące ładunkiem. |
|
Sprawozdanie przedkłada się w razie potrzeby wraz z wnioskiem ustawodawczym. |
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Każda poważna usterka wykryta w trakcie kontroli wstępnej lub bardziej szczegółowej jest bezzwłocznie usuwana w pobliżu miejsca kontroli. |
1. Każda poważna usterka wykryta w trakcie kontroli wstępnej lub bardziej szczegółowej jest bezzwłocznie usuwana w odpowiednio wyposażonym technicznie punkcie położonym najbliżej miejsca kontroli wstępnej lub bardziej szczegółowej . |
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 3 – akapit pierwszy
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Inspektor nie zezwala na użytkowanie pojazdu wykazującego niebezpieczne usterki, dopóki usterki te nie zostaną usunięte w miejscu kontroli. Inspektor może zezwolić na użytkowanie takiego pojazdu w celu doprowadzenia go do najbliższego warsztatu, w którym usterki te mogą zostać usunięte, pod warunkiem że niebezpieczne usterki zostały naprawione w sposób umożliwiający pojazdowi dojazd do warsztatu i że nie zachodzi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa jego pasażerów lub innych użytkowników dróg. |
3. Inspektor nie zezwala na użytkowanie pojazdu wykazującego niebezpieczne usterki, dopóki usterki te nie zostaną usunięte w miejscu , w którym przeprowadzono kontrolę, lub w jednym z najbliższych warsztatów. Jeżeli wykryto usterki w obszarach pojazdu wymienionych w art. 10 ust. 2, inspektor zezwala na użytkowanie pojazdu w celu doprowadzenia go do najbliższego warsztatu, w którym usterki te mogą zostać usunięte, pod warunkiem że niebezpieczne usterki zostały naprawione w sposób umożliwiający pojazdowi dojazd do warsztatu i że nie zachodzi bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa pasażerów pojazdu lub innych użytkowników dróg. |
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 14 – ustęp 3 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Inspektor może zezwolić na przetransportowanie pojazdu wykazującego niebezpieczne usterki do najbliższego miejsca, w którym pojazd ten może zostać naprawiony lub zatrzymany. |
Inspektor może zezwolić na przetransportowanie pojazdu wykazującego niebezpieczne usterki do najbliższego miejsca, w którym może on zostać naprawiony lub zatrzymany. |
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Inspektor przekazuje właściwemu organowi wyniki bardziej szczegółowych kontroli drogowych w rozsądnym terminie po przeprowadzeniu tych kontroli. Właściwy organ przechowuje te informacje przez okres 36 miesięcy od daty ich otrzymania. |
2. Inspektor przekazuje właściwemu organowi drogą elektroniczną wyniki bardziej szczegółowych kontroli drogowych w rozsądnym terminie po przeprowadzeniu tych kontroli. Właściwy organ wprowadza te informacje do krajowego rejestru, o którym mowa w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009 oraz przechowuje je przez okres 36 miesięcy od daty ich otrzymania. |
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 16 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Wyniki kontroli drogowej przekazywane są organowi, który zarejestrował pojazd. |
3. Wyniki kontroli drogowej przekazywane są drogą elektroniczną organowi, który zarejestrował pojazd , właścicielowi pojazdu oraz – w przypadku pojazdów zarejestrowanych w innym państwie członkowskim – do europejskiego rejestru przedsiębiorców transportu drogowego przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009 . |
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. W przypadku stwierdzenia poważnych lub niebezpiecznych usterek w przypadku pojazdu niezarejestrowanego w państwie członkowskim kontroli, w szczególności usterek prowadzących do zakazu użytkowania pojazdu, punkt kontaktowy informuje o wynikach kontroli właściwy organ państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany. |
1. W przypadku stwierdzenia poważnych lub niebezpiecznych usterek w przypadku pojazdu niezarejestrowanego w państwie członkowskim kontroli, w szczególności usterek prowadzących do zakazu użytkowania pojazdu, punkt kontaktowy informuje o wynikach kontroli właściwy organ państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany. |
|
Państwo członkowskie rejestracji uwzględnia te informacje przy klasyfikacji przedsiębiorstw zgodnie z art. 6 ust. 2. |
Informacja ta obejmuje elementy sprawozdania z kontroli drogowej określone w załączniku VI. |
Informacja ta obejmuje elementy sprawozdania z kontroli drogowej określone w załączniku VI , podawana jest w standardowym formacie i przekazywana za pośrednictwem krajowego rejestru elektronicznego przewidzianego w art . 16 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. |
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące procedur zgłaszania pojazdów wykazujących poważne lub niebezpieczne usterki właściwemu organowi państwa członkowskiego rejestracji, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2. |
Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące procedur zgłaszania pojazdów wykazujących poważne lub niebezpieczne usterki właściwemu organowi państwa członkowskiego rejestracji, zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2. |
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 2 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany, informuje o podjętych działaniach państwo członkowskie , w którym przeprowadzono kontrolę. |
Właściwy organ państwa członkowskiego, w którym pojazd jest zarejestrowany, informuje o podjętych działaniach właściwy organ państwa członkowskiego , w którym przeprowadzono kontrolę , oraz wprowadza informacje do europejskiego rejestru przedsiębiorców transportu drogowego . |
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. Jeżeli zostaną stwierdzone poważne lub niebezpieczne usterki, należy przekazać nazwę podmiotu gospodarczego do punku kontaktowego zgodnie z art. 16. |
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 2 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2b. Państwo członkowskie rejestracji przekazuje organowi przeprowadzającemu drogową kontrolę techniczną informacje na temat profilu ryzyka przedsiębiorstwa, którego pojazd podlega kontroli. Informacje te przekazywane są w formie elektronicznej w rozsądnym terminie. Komisja przyjmuje akty wykonawcze określające szczegółowe zasady dotyczące procedur przekazywania tych informacji takim organom. |
|
Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 23 ust. 2. |
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 20 – ustęp 2 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Komisja przekazuje zebrane dane Parlamentowi Europejskiemu. |
Komisja przekazuje Parlamentowi Europejskiemu sprawozdanie zawierające syntezę zgromadzonych danych . |
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 22 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 21, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. |
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 21, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia [wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu. |
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 24 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Zasady określone zgodnie z ust. 1 obejmują kary za niepodjęcie przez kierowcę lub podmiot gospodarczy współpracy z inspektorem i za nieusunięcie usterek stwierdzonych w trakcie kontroli . |
2. Zasady określone zgodnie z ust. 1 obejmują kary za niepodjęcie przez kierowcę lub podmiot gospodarczy współpracy z inspektorem i za eksploatowanie pojazdu bez uprawnienia, wypływające z niedotrzymania przepisów art . 14. |
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 2 – punkt 5.2.2 – litera d a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
||||
|
Kontrola wzrokowa obu stron każdego koła pojazdu. |
|
Poprawka Parlamentu |
||||||
|
Kontrola wzrokowa obu stron każdego koła pojazdu. |
|
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 2 – punkt 5.2.3 – kolumna 2: Metoda
Tekst proponowany przez Komisję |
|
Opony |
Kontrola wzrokowa całej opony poprzez przemieszczanie pojazdu do przodu i do tyłu. |
Poprawka Parlamentu |
|
Opony |
Kontrola wzrokowa całej opony poprzez przemieszczanie pojazdu do przodu i do tyłu. |
|
Użycie manometru do sprawdzenia ciśnienia powietrza w oponach i porównanie go z wartościami podanymi przez producenta. |
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – część 1 – nagłówek: Niebezpieczne usterki – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego . Dalsza eksploatacja pojazdu na drodze jest zabroniona , chociaż w niektórych przypadkach można wydać zezwolenie na kierowanie pojazdem przy zachowaniu określonych warunków bezpośrednio na wyznaczone miejsce, np. w celu naprawy lub zajęcia pojazdu. |
Usterki stanowiące bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i uzasadniające wydanie przez dane państwo członkowskie lub jego właściwe organy zakazu użytkowania pojazdu na drodze, chociaż w niektórych przypadkach można wydać zezwolenie na kierowanie pojazdem przy zachowaniu określonych warunków bezpośrednio na wyznaczone miejsce, np. w celu bezzwłocznej naprawy lub zajęcia pojazdu. |
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – część 2 – punkt 5.2.3 – litera e
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||||
|
|
|
X |
X |
||||
|
|
|
|
|
Poprawka Parlamentu |
||||||||
|
|
|
X |
X |
||||
|
|
|
|
|
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – część 2 – punkt 5.2.3 – litera g a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||
|
|
|
|
|
Poprawka Parlamentu |
||||||||
|
|
|
X |
X |
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
[…] |
skreślony |
(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi regulaminu(A7-0207/2013).
(2) Dz.U. L 102 z 11.4.2006, s. 1.
(3) Dz.U. L 370 z 31.12.1985, s. 8.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/214 |
P7_TA(2013)0297
Badania przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep ***I
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie okresowych badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylającego dyrektywę 2009/40/WE (COM(2012)0380 – C7-0186/2012 – 2012/0184(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2016/C 075/34)
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawki 4 i 115
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 5
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 5 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 6
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 8
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 17
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 19
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 20 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 21
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 22 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 23
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 26
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 27
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 25 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 28
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 26
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 29
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 29
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 30
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Niniejsze rozporządzenie ustanawia system okresowych badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów. |
Niniejsze rozporządzenie ustanawia system okresowych badań przydatności pojazdów do ruchu drogowego , przeprowadzanych na podstawie minimalnych standardów technicznych i wymogów w celu zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego i ochrony środowiska . |
Poprawka 31
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret pierwsze
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 32
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret drugie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 33
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret trzecie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 34
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret czwarte
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 35
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret piąte
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 36
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret szóste
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 117/1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret siódme
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 38
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 – tiret ósme
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 39
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1a. Państwa członkowskie mogą rozszerzyć obowiązkowe okresowe badania przydatności do ruchu drogowego na inne kategorie pojazdów. Państwa członkowskie informują Komisję o wszelkich podjętych decyzjach dotyczących rozszerzenia badań i podają przyczyny tych decyzji. |
Poprawka 117/2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 1 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
1b. Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2018 r. w odniesieniu do następujących kategorii pojazdów, chyba że w sprawozdaniu sporządzanym na podstawie art. 18a Komisja wykaże, iż środki takie byłyby nieskuteczne: |
||
|
|
Poprawka 40
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 2 – tiret drugie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 41
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2 – ustęp 2 – tiret czwarte a (nowe)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 42
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreślony |
Poprawka 43
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 –punkt 7
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
|
||||||||
|
|
Poprawka 44
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 – punkt 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 45
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 3 –punkt 13
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 46
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Badania przydatności do ruchu drogowego przeprowadzane są jedynie przez właściwy organ państwa członkowskiego lub przez stacje kontroli pojazdów zatwierdzone przez państwa członkowskie . |
2. Badania przydatności do ruchu drogowego przeprowadzane są z zasady w państwie członkowskim, w którym pojazd został zarejestrowany przez właściwy organ tego państwa członkowskiego lub przez organ publiczny, któremu państwo powierzyło to zadanie, lub przez organy bądź przedsiębiorstwa poświadczone i nadzorowane przez państwo, w tym upoważnione organy prywatne . |
Poprawka 47
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 4 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Producenci pojazdów zapewniają stacjom kontroli pojazdów lub – w stosownych przypadkach – właściwemu organowi dostęp do informacji technicznych niezbędnych do przeprowadzenia badań przydatności do ruchu drogowego, zgodnie z załącznikiem I. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące procedur dostępu do informacji technicznych określonych w załączniku I zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2. |
3. Producenci pojazdów zapewniają stacjom kontroli pojazdów i producentom przyrządów do przeprowadzania badań lub – w stosownych przypadkach – właściwemu organowi bezpłatny dostęp do informacji technicznych niezbędnych do przeprowadzenia badań przydatności do ruchu drogowego, zgodnie z załącznikiem I. W odniesieniu do producentów przyrządów do przeprowadzania badań informacje te obejmują informacje wymagane w celu umożliwienia dokonania pozytywnej lub negatywnej oceny sprawności elektronicznych układów kontroli pojazdów przy użyciu przyrządów do przeprowadzania badań. Komisja przyjmuje szczegółowe przepisy dotyczące procedur dostępu do informacji technicznych określonych w załączniku I oraz bada możliwość zapewnienia jednego punktu dostępu zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 16 ust. 2. |
Poprawka 48
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Rozdział 3 – tytuł
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
WYMOGI DOTYCZĄCE BADAŃ PRZYDATNOŚCI DO RUCHU DROGOWEGO |
MINIMALNE WYMOGI DOTYCZĄCE BADAŃ PRZYDATNOŚCI DO RUCHU DROGOWEGO |
Poprawka 50
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 1 – tiret drugie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 51
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 1 – tiret trzecie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 52
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 1 – tiret trzecie a (nowe)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 53
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 1 – tiret trzecie b (nowe)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 54
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1a. Każde państwo członkowskie może zapewnić wsparcie finansowe na rzecz badań przydatności do ruchu drogowego, jeżeli posiadacz pojazdu zdecyduje się na skrócenie okresu przeglądu do jednego roku. Okres wsparcia zaczyna się najwcześniej w chwili, gdy pojazd osiąga wiek dziesięciu lat po pierwszej rejestracji. |
Poprawka 55
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 1 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1b. Państwo członkowskie może wymagać, by pojazdy jakiejkolwiek kategorii zarejestrowane na jego terytorium podlegały częstszym okresowym badaniom przydatności do ruchu drogowego. |
Poprawka 56
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. W przypadku gdy pojazd kategorii M1 lub N1 osiągnął przebieg 160 000 km w chwili wykonania pierwszego badania przydatności do ruchu drogowego od pierwszej rejestracji pojazdu, kolejne badania przydatności do ruchu drogowego tego pojazdu wykonuje się co rok. |
skreślony |
Poprawka 57
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Posiadacz dowodu rejestracyjnego może zwrócić się do stacji kontroli pojazdów, lub w stosownym przypadku do właściwego organu, o przeprowadzenie badań przydatności do ruchu drogowego w okresie od początku miesiąca poprzedzającego miesiąc, na który przypada rocznica daty, o której mowa w ust. 1, do końca drugiego miesiąca przypadającego po tej dacie, przy czym nie wpływa to na termin kolejnego badania przydatności do ruchu drogowego. |
3. Posiadacz dowodu rejestracyjnego może zwrócić się do stacji kontroli pojazdów, lub w stosownym przypadku do właściwego organu lub organów bądź przedsiębiorstw poświadczonych i nadzorowanych przez państwo , o przeprowadzenie badań przydatności do ruchu drogowego w okresie od początku miesiąca poprzedzającego miesiąc, na który przypada rocznica daty, o której mowa w ust. 1, do końca drugiego miesiąca przypadającego po tej dacie, przy czym nie wpływa to na termin kolejnego badania przydatności do ruchu drogowego. |
Poprawka 58
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 4 – tiret trzecie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreślone |
Poprawka 59
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 5 – ustęp 4 – tiret trzecie a (nowe)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 60
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Badanie przydatności do ruchu drogowego obejmuje obszary, o których mowa w załączniku II pkt 2. |
1. Badanie przydatności do ruchu drogowego obejmuje co najmniej obszary, o których mowa w załączniku II pkt 2. |
Poprawka 61
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 6 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Właściwy organ państwa członkowskiego lub stacja kontroli pojazdów przeprowadza badanie przydatności do ruchu drogowego w odniesieniu do każdego obszaru, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając przynajmniej te elementy, które zostały określone w załączniku II pkt 3, oraz stosując obowiązujące metody badań tych elementów wymienione w tym załączniku. |
2. Właściwy organ państwa członkowskiego lub stacja kontroli pojazdów przeprowadza badanie przydatności do ruchu drogowego w odniesieniu do każdego obszaru, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając przynajmniej te elementy, które zostały określone w załączniku II pkt 3, oraz stosując obowiązujące metody badań tych elementów wymienione w tym załączniku lub równoważną metodę alternatywną zatwierdzoną przez właściwy organ . |
Poprawka 62
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Stacja kontroli pojazdów lub – w stosownych przypadkach – właściwy organ, który przeprowadził badanie przydatności do ruchu drogowego danego pojazdu, wydaje dla tego pojazdu świadectwo przydatności do ruchu drogowego, w którym znajdują się co najmniej informacje określone w załączniku IV. |
1. Stacja kontroli pojazdów lub – w stosownych przypadkach – właściwy organ, który przeprowadził badanie przydatności do ruchu drogowego danego pojazdu, wydaje dla tego pojazdu świadectwo przydatności do ruchu drogowego dostępne również w formacie elektronicznym , i w którym znajdują się co najmniej informacje określone w załączniku IV. W tym celu Komisja sporządza standardowy ogólnounijny formularz na potrzeby badania przydatności do ruchu drogowego. |
Poprawka 63
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Stacja kontroli pojazdów lub – w stosownych przypadkach – właściwy organ wydaje osobie, która przekazała pojazd do badania, świadectwo przydatności do ruchu drogowego lub – w przypadku ustanowienia elektronicznego systemu świadectw przydatności do ruchu drogowego – należycie uwierzytelniony wydruk takiego świadectwa . |
2. Niezwłocznie po pomyślnym zakończeniu badania stacja kontroli pojazdów lub – w stosownych przypadkach – właściwy organ wydaje osobie, która przekazała pojazd do badania, świadectwo przydatności do ruchu drogowego lub – w przypadku gdy świadectwo jest w formacie elektronicznym – udostępnia wydruk wyników badania . |
Poprawka 64
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. W przypadku otrzymania wniosku o ponowną rejestrację pojazdu, który pochodzi z innego państwa członkowskiego, organy właściwe do rejestracji pojazdów uznają świadectwo przydatności do ruchu drogowego tego pojazdu po stwierdzeniu ważności świadectwa w momencie ponownej rejestracji. Przydatność do ruchu drogowego jest uznawana na taki sam okres jak na oryginalnym świadectwie, chyba że okres ważności oryginalnego świadectwa przekracza maksymalny uznany prawnie okres ważności świadectwa w państwie członkowskim, w którym pojazd ma być ponownie zarejestrowany. W takim przypadku ważność świadectwa jest wyrównywana w dół i obliczana od dnia, w którym pojazd otrzymał oryginalne świadectwo przydatności do ruchu drogowego. Przed datą wprowadzenia w życie niniejszego rozporządzenia państwa członkowskie powiadamiają się nawzajem o uznawanym przez ich właściwe organy formacie świadectwa przydatności do ruchu drogowego, a także przekazują instrukcje dotyczące weryfikacji autentyczności. |
Poprawka 65
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Aby sprawdzić odczyt z licznika kilometrów, w przypadku gdy informacja ta nie została przekazana w formie elektronicznej po poprzednim badaniu przydatności do ruchu drogowego, diagnosta żąda od osoby, która przekazała pojazd do badania, przedstawienia świadectwa wydanego po poprzednim badaniu przydatności do ruchu drogowego. |
4. Aby sprawdzić odczyt z licznika kilometrów, jeśli jest on zamontowany, oraz w przypadku gdy informacja o odczycie nie została przekazana w formie elektronicznej po poprzednim badaniu przydatności do ruchu drogowego, diagnosta żąda od osoby, która przekazała pojazd do badania, przedstawienia świadectwa wydanego po poprzednim badaniu przydatności do ruchu drogowego , jeżeli świadectwo nie zostało wydane w formie elektronicznej . |
Poprawka 66
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 8 – ustęp 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
5. O wynikach badania przydatności do ruchu drogowego informowany jest organ rejestracji pojazdu. W ramach tego powiadomienia przekazuje się informacje wymienione w świadectwie przydatności do ruchu drogowego. |
5. O wynikach badania przydatności do ruchu drogowego informowany jest niezwłocznie drogą elektroniczną organ rejestracji pojazdu. W ramach tego powiadomienia przekazuje się informacje wymienione w świadectwie przydatności do ruchu drogowego. |
Poprawka 67
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. W przypadku stwierdzenia poważnych usterek, właściwy organ podejmuje decyzję o warunkach, zgodnie z którymi możliwa jest eksploatacja pojazdu zanim przejdzie on ponowne badanie przydatności do ruchu drogowego. Ponowne badanie przeprowadza się w ciągu sześciu tygodni od pierwotnego badania. |
2. W przypadku stwierdzenia poważnych usterek, właściwy organ krajowy może podjąć decyzję o warunkach, zgodnie z którymi możliwa jest eksploatacja pojazdu zanim przejdzie on ponowne badanie przydatności do ruchu drogowego. Ponowne badanie przeprowadza się w ciągu sześciu tygodni od pierwotnego badania. |
Poprawka 68
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 9 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. W przypadku stwierdzenia niebezpiecznych usterek, pojazd nie może być eksploatowany na drogach publicznych , a jego rejestracja zostaje cofnięta zgodnie z art. 3a dyrektywy XXX Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę Rady 1999/37/WE w sprawie dokumentów rejestracyjnych dla pojazdów do czasu usunięcia usterek i wydania nowego świadectwa przydatności do ruchu drogowego, które potwierdzi przydatność do ruchu drogowego pojazdu . |
3. W przypadku stwierdzenia niebezpiecznych usterek, państwo członkowskie lub właściwy organ mogą uniemożliwić lub ograniczyć eksploatację pojazdu na drogach publicznych do czasu usunięcia usterek. |
Poprawka 69
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Stacja kontroli pojazdów lub – w stosownym przypadku – właściwy organ państwa członkowskiego, które przeprowadziły badania przydatności do ruchu drogowego pojazdu zarejestrowanego na ich terytorium, wydają poświadczenie każdemu pojazdowi, który przeszedł badanie z pozytywnym skutkiem. Na poświadczeniu tym widnieje data następnego badania przydatności do ruchu drogowego. |
Stacja kontroli pojazdów lub – w stosownym przypadku – właściwy organ państwa członkowskiego, które przeprowadziły badania przydatności do ruchu drogowego pojazdu zarejestrowanego na ich terytorium, wydają poświadczenie każdemu pojazdowi, który przeszedł badanie z pozytywnym skutkiem. Na poświadczeniu tym widnieje data następnego badania przydatności do ruchu drogowego. Nie jest konieczne wydanie poświadczenia o przydatności do ruchu drogowego, jeżeli można wykazać w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, że przeprowadzono badanie przydatności do ruchu drogowego, a także wskazać termin kolejnego badania. |
Poprawka 70
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
W przypadku gdy pojazd będący przedmiotem badania należy do kategorii pojazdów, które nie podlegają rejestracji w państwie członkowskim, w którym dopuszczono go do ruchu, poświadczenie przeprowadzenia badania należy umieścić w widocznym miejscu na pojeździe. |
Poprawka 71
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 10 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Każde państwo członkowskie uznaje poświadczenie wydane zgodnie z ust. 1. |
Każde państwo członkowskie uznaje poświadczenie wydane przez inne państwa członkowskie zgodnie z ust. 1 lub odpowiadający mu wpis w dokumencie rejestracyjnym pojazdu, pod warunkiem że poświadczenie to wydano dla pojazdu zarejestrowanego w tym państwie członkowskim . |
Poprawka 72
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Wyposażenie i przyrządy wykorzystywane do przeprowadzania badań przydatności do ruchu drogowego muszą być zgodne z minimalnymi wymogami technicznymi ustanowionymi w załączniku V. |
1. Wyposażenie i przyrządy wykorzystywane do przeprowadzania badań przydatności do ruchu drogowego muszą być zgodne przynajmniej z minimalnymi wymogami technicznymi ustanowionymi w załączniku V. |
Poprawka 73
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1a. Stacje kontroli pojazdów, w których diagności przeprowadzają badania przydatności do ruchu drogowego, są autoryzowane przez państwo członkowskie lub jego właściwy organ. |
Poprawka 74
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 1 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1b. Stacje kontroli pojazdów, które zostały już autoryzowane przez państwa członkowskie przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, podlegają ponownej kontroli pod względem spełniania minimalnych norm po upływie co najmniej pięciu lat od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. |
Poprawka 75
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 11 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a. Aby spełnić minimalne wymogi zarządzania jakością, stacje kontroli pojazdów są zgodne z wymogami autoryzującego państwa członkowskiego. Stacje kontroli pojazdów zapewniają obiektywność i wysoką jakość badań pojazdów. |
Poprawka 76
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
1. Badania przydatności do ruchu drogowego prowadzone są przez diagnostów spełniających minimalne wymogi w zakresie kompetencji i wyszkolenia ustanowione w załączniku VI. |
1. Badania przydatności do ruchu drogowego prowadzone są przez diagnostów spełniających minimalne wymogi w zakresie kompetencji i wyszkolenia ustanowione w załączniku VI. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe wymogi w zakresie kompetencji i wyszkolenia. |
Poprawka 77
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1a. Państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie szkolenia diagnostów zgodnie z wymogami kwalifikacyjnymi. |
Poprawka 78
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Diagności spełniający minimalne wymogi w zakresie kompetencji i wyszkolenia otrzymują od państwa członkowskiego odpowiednie świadectwo . Świadectwo to zawiera co najmniej informacje wymienione w załączniku VI pkt 3. |
2. Diagności spełniający minimalne wymogi w zakresie kompetencji i wyszkolenia otrzymują świadectwo od właściwych organów lub, w odpowiednich przypadkach, od zatwierdzonych ośrodków szkoleniowych . Świadectwo to zawiera co najmniej informacje wymienione w załączniku VI pkt 3. |
Poprawka 79
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Diagności zatrudniani przez właściwe organy państw członkowskich lub stacje kontroli pojazdów w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia zostają zwolnieni z wymogów ustanowionych w załączniku VI pkt 1. Otrzymują oni od państw członkowskich świadectwo równoważności. |
3. Diagności zatrudniani lub zatwierdzeni przez właściwe organy państw członkowskich lub stacje kontroli pojazdów w dniu rozpoczęcia stosowania niniejszego rozporządzenia zostają zwolnieni z wymogów ustanowionych w załączniku VI pkt 1. Otrzymują oni od państw członkowskich świadectwo równoważności. |
Poprawka 80
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
4a. Osoba, która wykonała naprawy lub przeprowadziła konserwację pojazdu, nie może pełnić funkcji diagnosty przy późniejszym przeprowadzaniu okresowego badania przydatności do ruchu drogowego tego samego pojazdu, chyba że organ nadzorczy ustalił w sposób zadowalający, że można zagwarantować wysoki poziom obiektywności badania. Państwa członkowskie mogą wprowadzać ostrzejsze wymogi dotyczące rozdziału działalności. |
Poprawka 81
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 12 – ustęp 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
5. Stacja kontroli pojazdów informuje osobę, która przekazała pojazd do badania, o naprawach , które muszą zostać przeprowadzone , i nie zmienia wyników badań do celów komercyjnych. |
5. Stacja kontroli pojazdów informuje osobę lub warsztat naprawy , które przekazały pojazd do badania, o usterkach , które stwierdzono w pojeździe , i nie zmienia wyników badań do celów komercyjnych. |
Poprawka 82
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 1 – akapit pierwszy a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Każde państwo członkowskie zapewnia nadzór nad stacjami kontroli pojazdów na swoim terytorium. |
Poprawka 83
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 13 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Stacje kontroli pojazdów prowadzone bezpośrednio przez właściwy organ są zwolnione z wymogów dotyczących zatwierdzania i nadzoru. |
2. Stacje kontroli pojazdów prowadzone bezpośrednio przez właściwy organ państwa członkowskiego są zwolnione z wymogów dotyczących zatwierdzania i nadzoru. |
Poprawka 84
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 15
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Komisja przeanalizuje wykonalność, koszty i korzyści związane ze stworzeniem elektronicznej platformy wymiany informacji o pojazdach, której celem byłaby wymiana informacji na temat danych dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego między właściwymi organami państw członkowskich odpowiadającymi za badania, rejestrację i homologację pojazdów, stacjami kontroli pojazdów i producentami pojazdów. |
Komisja przeanalizuje najbardziej skuteczny i efektywny sposób utworzenia elektronicznej platformy wymiany informacji o pojazdach dzięki wykorzystaniu istniejących i wdrożonych już rozwiązań informatycznych w odniesieniu do międzynarodowej wymiany danych , tak by zminimalizować koszty i uniknąć powielania. W analizie rozważone zostaną najbardziej odpowiednie sposoby połączenia istniejących systemów krajowych w celu wymiany informacji na temat danych dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego i odczytów liczników kilometrów między właściwymi organami państw członkowskich odpowiadającymi za badania, rejestrację i homologację pojazdów, stacjami kontroli pojazdów , producentami przyrządów do przeprowadzania badań i producentami pojazdów. |
|
Komisja przeanalizuje także gromadzenie i rejestrowanie już dostępnych i istotnych dla bezpieczeństwa danych o pojazdach, które uczestniczyły w poważnych wypadkach. Dane te powinny obejmować przynajmniej informacje o istotnych dla bezpieczeństwa elementach pojazdu, które zostały wymienione i naprawione. |
|
Informacje dotyczące historii pojazdu należy udostępnić diagnostom do celów kontroli danego pojazdu oraz w formie anonimowej – państwom członkowskim do celów planowania i realizacji środków zwiększających bezpieczeństwo ruchu drogowego, jak również posiadaczowi dowodu rejestracyjnego pojazdu lub właścicielowi pojazdu. |
Na podstawie tej analizy Komisja przedstawi różne warianty strategiczne i dokona ich oceny, w tym w odniesieniu do możliwości zniesienia wymogu wydawania poświadczenia przeprowadzenia badania przewidzianego w art. 10. Te zanonimizowane dane związane wyłącznie z pojazdem powinny być dostępne dla diagnostów na potrzeby kontroli przedstawionego pojazdu oraz dla posiadaczy pojazdu do celów wydania karty pojazdu. |
Na podstawie tej analizy Komisja przedstawia różne warianty strategiczne i dokona ich oceny, w tym w odniesieniu do możliwości zniesienia wymogu wydawania poświadczenia przeprowadzenia badania przewidzianego w art. 10. oraz utworzenia systemu wymiany informacji między państwami członkowskimi, w razie sprzedaży transgranicznej pojazdów, o stanie liczników kilometrów tych pojazdów oraz o poważnych wypadkach, w których uczestniczyły te pojazdy w całym okresie ich użytkowania. Te zanonimizowane dane związane wyłącznie z pojazdem powinny być dostępne dla diagnostów na potrzeby kontroli przedstawionego pojazdu oraz dla posiadaczy pojazdu do celów wydania karty pojazdu. |
Poprawka 85
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 17
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 19 w celu: |
Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 18 w celu aktualizacji : |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 86
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 17, powierza się Komisji na czas nieokreślony od dnia [wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. |
2. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 17, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia [wejścia w życie niniejszego rozporządzenia]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień najpóźniej w terminie dziewięciu miesięcy przed końcem tego pięcioletniego okresu. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na okresy o tej samej długości, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed zakończeniem każdego okresu. |
Poprawka 87
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Artykuł 18a |
|
Sprawozdawczość w zakresie pojazdów dwu- lub trzykołowych |
|
Nie później niż [trzy lata od daty publikacji niniejszego rozporządzenia] Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z objęcia pojazdów dwu- i trzykołowych zakresem niniejszego rozporządzenia. W sprawozdaniu ocenia się sytuację dotyczącą bezpieczeństwa ruchu drogowego w Unii w odniesieniu do tej kategorii pojazdów. W szczególności Komisja porównuje wyniki w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego tej kategorii pojazdów w państwach członkowskich, które przeprowadzają badania przydatności do ruchu drogowego tej kategorii pojazdów, z wynikami uzyskanymi w państwach członkowskich, w których ta kategoria pojazdów nie podlega badaniom, w celu oceny, czy badanie pojazdów dwu- i trzykołowych jest współmierne do ustanowionych celów dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego. W odpowiednich przypadkach sprawozdaniu towarzyszą wnioski ustawodawcze. |
Poprawka 110
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 18 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Artykuł 18b |
|
Składanie sprawozdań |
|
Nie później niż [pięć lat od daty publikacji niniejszego rozporządzenia] Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie z wdrożenia i skutków niniejszego rozporządzenia, w szczególności w odniesieniu do częstotliwości badań, stopnia harmonizacji okresowych badań przydatności do ruchu drogowego oraz skuteczności przepisów dotyczących wzajemnego uznawania świadectw przydatności do ruchu drogowego w przypadku powtórnej rejestracji pojazdów pochodzących z innego państwa członkowskiego. Sprawozdanie to obejmuje również analizę tego, czy istnieje wystarczający poziom harmonizacji, umożliwiający pełne wzajemne uznawanie świadectw przydatności do ruchu drogowego w całej Unii oraz czy istnieje potrzeba wyższych norm europejskich dla osiągnięcia tego celu. W odpowiednich przypadkach sprawozdaniu towarzyszą wnioski ustawodawcze. |
Poprawka 88
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 19 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu dopilnowania, aby manipulacje lub ingerencje w stan licznika kilometrów uznane zostały za przestępstwo i podlegały skutecznej, proporcjonalnej, odstraszającej i niedyskryminacyjnej karze. |
2. Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu dopilnowania, aby manipulacje lub ingerencje w części lub systemy pojazdu istotne dla zachowania zgodności z wymogami dotyczącymi bezpieczeństwa i ochrony środowiska, lub w stan licznika kilometrów uznane zostały za przestępstwo i podlegały skutecznej, proporcjonalnej, odstraszającej i niedyskryminacyjnej karze , a także w celu zapewnienia dokładności odczytów licznika kilometrów przez cały okres użytkowania pojazdu . |
Poprawka 89
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – część 5 – punkt 5.3 – tiret ósme a (nowe)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 90
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 1 – ustęp 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
W przypadku gdy nie można przeprowadzić badania pojazdu za pomocą zalecanej metody określonej w niniejszym załączniku, stacja kontroli może przeprowadzić badanie zgodnie z alternatywną metodą zatwierdzoną na piśmie przez odpowiedni właściwy organ. Właściwy organ musi mieć pewność, że normy bezpieczeństwa i ochrony środowiska zostaną utrzymane. |
Poprawka 91
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 3 – punkt 1.8 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||
|
Pomiar temperatury wrzenia lub zawartości wody |
|
Poprawka Parlamentu |
||||||
|
Pomiar temperatury wrzenia lub zawartości wody |
|
Poprawka 92
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 3 – punkt 3.3 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||
|
Kontrola wzrokowa. |
|
Poprawka Parlamentu |
||||||
|
Kontrola wzrokowa. |
|
Poprawka 93
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 3 – punkt 4.1.2
Tekst proponowany przez Komisję |
||||
|
Sprawdzić ustawienie poziome strumienia świetlnego każdego reflektora światła mijania za pomocą urządzenia do sprawdzania ustawienia świateł lub ekranu . |
Ustawienie reflektorów niezgodne z zakresem wskazanym w wymogach. |
Poprawka Parlamentu |
||||
|
Sprawdzić ustawienie poziome i pionowe strumienia świetlnego każdego reflektora światła mijania za pomocą urządzenia do sprawdzania ustawienia świateł oraz elektronicznego urządzenia kontrolnego w celu sprawdzenia w odpowiednich przypadkach funkcji dynamicznego oświetlenia . |
Ustawienie reflektorów niezgodne z zakresem wskazanym w wymogach. |
Poprawka 94
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 3 – punkt 4.1.3
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||
|
Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. |
|
||||
|
|
|
Poprawka Parlamentu |
||||||
|
Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania , w odpowiednich przypadkach za pomocą elektronicznego urządzenia kontrolnego . |
|
||||
|
|
|
Poprawka 95
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 3 – punkt 4.1.5
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||
|
Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania , jeżeli istnieje taka możliwość . |
|
||||
|
|
|
Poprawka Parlamentu |
||||||
|
Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania , w odpowiednich przypadkach za pomocą elektronicznego urządzenia kontrolnego . |
|
||||
|
|
|
Poprawka 96
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 3 – punkt 4.3.2
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||
|
Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania. |
|
||||
|
|
|
Poprawka Parlamentu |
||||||
|
Kontrola wzrokowa i sprawdzenie działania za pomocą elektronicznego urządzenia sterującego w celu zmiany wartości wejściowej czujnika pedału hamulca oraz sprawdzenie przez obserwację działania światła hamulca awaryjnego . |
|
||||
|
|
|
||||
|
|
|
Poprawka 97
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 3 – punkt 4.5.2
Tekst proponowany przez Komisję |
||||
|
Kontrola poprzez włączenie i sprawdzenie za pomocą urządzenia do sprawdzania ustawienia świateł. |
Niewłaściwe ustawienie granicy światła i cienia przedniego światła przeciwmgłowego w płaszczyźnie poziomej. |
Poprawka Parlamentu |
||||
|
Kontrola poprzez włączenie i sprawdzenie za pomocą urządzenia do sprawdzania ustawienia świateł. |
Niewłaściwe ustawienie granicy światła i cienia przedniego światła przeciwmgłowego w płaszczyźnie poziomej i pionowej . |
Poprawka 98
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 3 – punkt 5.2.2. – litera d a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||
|
Kontrola wzrokowa obu stron każdego koła pojazdu na kanale diagnostycznym lub dźwigniku. |
|
||||
|
|
(…) |
Poprawka Parlamentu |
||||||
|
Kontrola wzrokowa obu stron każdego koła pojazdu na kanale diagnostycznym lub dźwigniku. |
|
||||
|
|
(…) |
||||
|
|
|
Poprawka 99
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 3 – punkt 5.2.3. – kolumna 2
Tekst proponowany przez Komisję |
|||
|
Kontrola wzrokowa całej opony poprzez obrót koła w powietrzu przy pojeździe na kanale diagnostycznym lub na dźwigniku, lub poprzez przemieszczanie pojazdu do przodu i do tyłu na kanale diagnostycznym. |
Poprawka Parlamentu |
|||
|
Kontrola wzrokowa całej opony poprzez obrót koła w powietrzu przy pojeździe na kanale diagnostycznym lub na dźwigniku, lub poprzez przemieszczanie pojazdu do przodu i do tyłu na kanale diagnostycznym. |
||
|
Zastosowanie manometru do pomiaru ciśnienia w oponie i porównanie z wartościami podanymi przez producenta. |
Poprawka 100
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 3 – punkt 8.2.1.2.
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||||
|
Pomiar z użyciem analizatora spalin zgodnie z wymogami(1) . W przypadku pojazdów wyposażonych w odpowiednie pokładowe układy diagnostyczne (OBD), zamiast pomiaru emisji, prawidłowe działanie układu wydechowego można sprawdzić poprzez odpowiedni odczyt z urządzenia OBD, przy jednoczesnym sprawdzeniu prawidłowego działania układu OBD, przy silniku pracującym na biegu jałowym i zgodnie z zaleceniami producenta dotyczącymi kondycjonowania oraz zgodnie z innymi wymogami (1). |
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
Poprawka Parlamentu |
||||||||
|
Pomiar z użyciem analizatora spalin zgodnie z wymogami(1). Nawet w połączeniu z OBD badanie emisji z rury wydechowej zawsze jest domyślną metodą stosowaną przy ocenie emisji spalin. |
|
||||||
|
W przypadku pojazdów wyposażonych w OBD zgodnie z wymogami(1), odczyt z urządzenia OBD, przy jednoczesnym sprawdzeniu prawidłowego działania układu OBD, przy silniku pracującym na biegu jałowym i zgodnie z zaleceniami producenta dotyczącymi kondycjonowania oraz zgodnie z innymi wymogami(1). |
|
||||||
|
Pomiar poziomów NOx za pomocą odpowiedniego sprzętu/odpowiednio wyposażonego analizatora spalin przy wykorzystaniu istniejących metod badania emisji z rury wydechowej. |
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
|
||||||
|
|
Poziom NOx nie odpowiada wymogom lub przekracza poszczególne poziomy podane przez producenta. |
Poprawka 101
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik II – część 3 – punkt 8.2.2.2.
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||||||
|
|
|
||||||||
Niniejszego wymogu nie stosuje się do pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu przed dniem 1 stycznia 1980 r. |
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
Poprawka Parlamentu |
||||||||||
|
|
|
||||||||
Niniejszego wymogu nie stosuje się do pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu przed dniem 1 stycznia 1980 r. |
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
||||||||
|
|
|
Poprawka 102
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – punkt 1.8 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
|||||
|
|
Poprawka Parlamentu |
|||||
|
|
Poprawka 103
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – punkt 5.2.2. – litera d a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||||
|
|
Ocena usterek |
drobne |
poważne |
||||
|
|
|
|
x |
||||
|
(…) |
|
Poprawka Parlamentu |
||||||||
|
|
Ocena usterek |
drobne |
poważne |
||||
|
|
|
|
x |
||||
|
(…) |
|
||||||
|
|
|
x |
|
Poprawka 104
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – punkt 5.2.3
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||||
|
|
Ocena usterek |
drobne |
poważne |
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
|
x |
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
|
x |
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
|
x |
||||
|
|
x |
|
|
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
|
x |
||||
|
|
x |
|
|
||||
|
|
|
x |
|
Poprawka Parlamentu |
||||||||
|
|
Ocena usterek |
drobne |
poważne |
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
|
x |
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
|
x |
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
|
x |
||||
|
|
x |
|
|
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
|
x |
||||
|
|
x |
|
|
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
|
|
|
x |
Poprawka 105
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – punkt 8.2.1.2 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||||
|
|
Ocena usterek |
drobne |
poważne |
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
(…) |
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
Poprawka Parlamentu |
||||||||
|
|
Ocena usterek |
drobne |
poważne |
||||
|
|
|
x |
|
||||
|
(…) |
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
||||
|
|
|
|
|
Poprawka 106
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik III – punkt 8.2.2.2 – litera b
Tekst proponowany przez Komisję |
||||||
|
|
Ocena usterek |
drobne |
poważne |
||
|
|
|
|
|
||
Niniejszego wymogu nie stosuje się do pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu przed dniem 1 stycznia 1980 r. |
W przypadku braku danych lub gdy wymogi(1) nie zezwalają na stosowanie wartości odniesienia, |
|
x |
|
||
|
dla silników wolnossących: 2,5 m-1, |
|
|
|
||
|
dla silników turbodoładowanych: 3,0 m-1, |
|
|
|
||
|
lub, w przypadku pojazdów określonych w wymogach(1) lub po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu po dniu określonym w wymogach(1), |
|
|
|
||
|
1,5 m-1. |
|
|
|
Poprawka Parlamentu |
||||||
|
|
Ocena usterek |
drobne |
poważne |
||
|
|
|
|
|
||
Niniejszego wymogu nie stosuje się do pojazdów po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu przed dniem 1 stycznia 1980 r. |
W przypadku braku danych lub gdy wymogi(1) nie zezwalają na stosowanie wartości odniesienia, |
|
x |
|
||
|
dla silników wolnossących: 2,5 m-1, |
|
|
|
||
|
dla silników turbodoładowanych: 3,0 m-1, |
|
|
|
||
|
lub, w przypadku pojazdów określonych w wymogach(1) lub po raz pierwszy zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu po dniu określonym w wymogach(1), |
|
|
|
||
|
1,5 m-1. |
|
|
|
||
|
lub |
|
|
|
||
|
0,5 m-1 6a (6 bis) |
|
|
|
Poprawka 107
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik IV – punkt 6 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 108
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik V – część I – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Można użyć alternatywnego wyposażenia odpowiadającego innowacji technologicznej w neutralny sposób, pod warunkiem że gwarantuje równoważny wysoki poziom badania. |
Poprawka 109
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Załącznik I – część I – ustęp 1 – punkt 15 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
(1) Sprawa została przekazana właściwej komisji do ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi (A7-0210/2013).
(6a) Pojazdy, które otrzymały homologację typu zgodnie z wartościami granicznymi przedstawionymi w tabeli 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007, lub zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu po raz pierwszy po dniu 1 lipca 2007 r. (Euro 5).
(6 bis) 6a Pojazdy, które otrzymały homologację typu zgodnie z wartościami granicznymi przedstawionymi w tabeli 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007, lub zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu po raz pierwszy po dniu 1 lipca 2007 r. (Euro 5).
(6 bis) 6a Pojazdy, które otrzymały homologację typu zgodnie z wartościami granicznymi przedstawionymi w tabeli 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007, lub zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu po raz pierwszy po dniu 1 lipca 2007 r. (Euro 5).
(6 bis) 6a Pojazdy, które otrzymały homologację typu zgodnie z wartościami granicznymi przedstawionymi w tabeli 1 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 715/2007, lub zarejestrowane lub dopuszczone do ruchu po raz pierwszy po dniu 1 lipca 2007 r. (Euro 5).
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/261 |
P7_TA(2013)0298
Substancje priorytetowe w dziedzinie polityki wodnej ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywy 2000/60/WE i 2008/105/WE w odniesieniu do substancji priorytetowych w dziedzinie polityki wodnej (COM(2011)0876 – C7-0026/2012 – 2011/0429(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2016/C 075/35)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0876), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0026/2012), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 23 maja 2012 r. (1), |
— |
uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 30 listopada 2012 r. (2), |
— |
uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 55 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7–0397/2012), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeżeli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym. |
(1) Dz.U. C 229 z 31.7.2012, s. 116.
(2) . Dz.U. C 17 z 19.1.2013, s. 91.
P7_TC1-COD(2011)0429
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 2 lipca 2013 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/…/UE zmieniającej dyrektywy 2000/60/WE i 2008/105/WE w zakresie substancji priorytetowych w dziedzinie polityki wodnej
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2013/39/UE.)
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/262 |
P7_TA(2013)0299
Niektóre kategorie horyzontalnej pomocy państwa i usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego *
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 2 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 994/98 z dnia 7 maja 1998 r. dotyczące stosowania art. 92 i 93 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską do niektórych kategorii horyzontalnej pomocy państwa oraz rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego (COM(2012)0730 – C7-0005/2013 – 2012/0344(NLE))
(Konsultacja)
(2016/C 075/36)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2012)0730), |
— |
uwzględniając art. 109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0005/2013), |
— |
uwzględniając rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu („ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych”) (1), |
— |
uwzględniając art.55 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Transportu i Turystyki (A7-0179/2013), |
1. |
zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji; |
2. |
wzywa Komisję do dokonania odpowiedniej zmiany jej wniosku zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
3. |
zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament; |
4. |
zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji; |
5. |
zobowiązuje przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji. |
Poprawka 2
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 1
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 1 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 4
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 23
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 24
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 9 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 6
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 10
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreślony |
Poprawka 7
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 11
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 8
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 12
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 9
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 13
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 10
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 14
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 11
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 12
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 13
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Motyw 15 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 14
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 1
Rozporządzenie (WE) nr 994/98
Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a – podpunkt ii
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 15
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 1
Rozporządzenie (WE) nr 994/98
Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a – podpunkt iii
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 16
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 1
Rozporządzenie (WE) nr 994/98
Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a – podpunkt v a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 25
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 1
Rozporządzenie (WE) nr 994/98
Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a – podpunkt x
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 17
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 1
Rozporządzenie (WE) nr 994/98
Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a – podpunkt xi
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreślony |
Poprawka 18
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 1
Rozporządzenie (WE) nr 994/98
Artykuł 1 – ustęp 1 – litera a – podpunkt xii
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreślony |
Poprawka 19
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 2
Rozporządzenie (WE) nr 994/98
Artykuł 3 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Przy wykonywaniu programów pomocy lub środków pomocy indywidualnej udzielanych poza programem pomocy, które zostały wyłączone zgodnie z tymi rozporządzeniami, państwa członkowskie przekazują Komisji, w celu opublikowania na stronie internetowej Komisji, podsumowania informacji dotyczących takich programów pomocy lub takich środków pomocy indywidualnej, które nie są objęte wyłączonymi programami pomocy. |
2. Przy wykonywaniu programów pomocy lub środków pomocy indywidualnej udzielanych poza programem pomocy, które zostały wyłączone zgodnie z tymi rozporządzeniami, państwa członkowskie biorą pod uwagę kwestię przestrzegania przepisów w sprawie zamówień publicznych, zasad strategii „UE 2020” oraz strategii politycznych w dziedzinie środowiska, a także celów Unii . Państwa członkowskie przekazują Komisji, w celu opublikowania na stronie internetowej Komisji, podsumowania informacji dotyczących takich programów pomocy lub takich środków pomocy indywidualnej, które nie są objęte wyłączonymi programami pomocy. |
Poprawka 20
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 2 a (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 994/98
Artykuł 3 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2a) art. 3 ust. 4 otrzymuje brzmienie: |
|
„4. Co najmniej raz w roku państwa członkowskie przekazują Komisji sprawozdanie z zastosowania wyłączeń grupowych, zgodnie z określonymi wymogami Komisji, najlepiej w formie elektronicznej. Komisja umożliwia udostępnienie tych sprawozdań Parlamentowi Europejskiemu i wszystkim państwom członkowskim. Komitet Doradczy określony w art. 7 przeprowadza raz w roku badanie i ocenę tych sprawozdań.” |
Poprawka 21
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 1 – punkt 2 b (nowy)
Rozporządzenie (WE) nr 994/98
Artykuł 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
2b) art. 5 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 5 Sprawozdanie oceniające Co dwa lata Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie oceniające zastosowanie niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie stanowi w szczególności szeroko zakrojoną ocenę kosztów i korzyści wyłączeń grupowych przyznanych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem oraz ocenę tego, w jakim stopniu przyczyniło się ono do realizacji inicjatyw przewodnich »Europa 2020« oraz celów politycznych »Horyzontu 2020«. Komisja przedstawia projekt sprawozdania do rozpatrzenia komitetowi doradczemu określonemu w art. 7. Co roku Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wyniki działań monitorujących zastosowanie rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych, w tym czytelny przegląd poziomów i rodzajów pomocy państwa niezgodnej z rynkiem wewnętrznym przyznanej przez państwa członkowskie na mocy rozporządzeń w sprawie wyłączeń grupowych, i publikuje na swojej stronie sprawozdanie zbiorcze”. |
Poprawka 22
Wniosek dotyczący rozporządzenia
Artykuł 2
Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007
Artykuł 9
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Artykuł 2 |
skreślony |
W rozporządzeniu (WE) nr 1370/2007 wprowadza się następujące zmiany: |
|
Artykuł 9 skreśla się ze skutkiem od dnia przypadającego sześć miesięcy od wejścia w życie rozporządzenia Komisji dotyczącego kategorii pomocy państwa, o której mowa w art. 1 lit. a) ppkt (xii) rozporządzenia Rady (WE) nr 994/98. |
|
(1) Dz.U. L 214 z 9.8.2008, s. 3.
Środa, 3 lipca 2013 r.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/274 |
P7_TA(2013)0303
Wybór Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. o wyborze Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
(2016/C 075/37)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a w szczególności jego art. 24 akapit trzeci i art.228, |
— |
uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, a w szczególności jego art. 106a, |
— |
uwzględniając swoją decyzję 94/262/EWWS, WE, Euratom z dnia 9 marca 1994 r. w sprawie przepisów i ogólnych warunków regulujących wykonywanie funkcji Rzecznika Praw Obywatelskich (1), |
— |
uwzględniając art. 204 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zaproszenie do składania kandydatur (2), |
— |
uwzględniając głosowanie w dniu 3 lipca 2013 r., |
1. |
powołuje Emily O'REILLY na stanowisko Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich od 1 października 2013 r. do końca kadencji Parlamentu; |
2. |
wzywa Emily O'REILLY do złożenia ślubowania przed Trybunałem Sprawiedliwości; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do opublikowania załączonej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; |
4. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji i Trybunałowi Sprawiedliwości. |
(1) Dz.U. L 113 z 4.5.1994, s. 15.
(2) Dz.U. C 96 z 4.4.2013, s. 24.
ZAŁĄCZNIK
DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
z dnia 3 lipca 2013 r.
o wyborze Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich
(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2013/377/UE, Euratom.)
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/275 |
P7_TA(2013)0305
Pojazdy kołowe (zmiana decyzji 97/836/WE („zrewidowane porozumienie z 1958 r.”)) ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie projektu decyzji Rady zmieniającej decyzję 97/836/WE w związku z przystąpieniem Wspólnoty Europejskiej do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach oraz wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań (Zrewidowane Porozumienie z 1958 r.) (05978/2013 – C7-0069/2013 – 2012/0099(NLE))
(Zgoda)
(2016/C 075/38)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (05978/2013), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 207 ust. 4 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0069/2013), |
— |
uwzględniając art. 81 oraz art. 90 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Handlu Międzynarodowego (A7–0192/2013), |
1. |
wyraża zgodę na projekt decyzji Rady; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich. |
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/275 |
P7_TA(2013)0306
Pojazdy kołowe (zmiana decyzji Rady 2000/125/WE („porozumienie równoległe”) ***
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie projektu decyzji Rady zmieniającej decyzję 2000/125/WE z dnia 31 stycznia 2000 r. dotyczącą zawarcia Porozumienia dotyczącego ustanowienia ogólnych przepisów technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być montowane lub wykorzystywane w pojazdach kołowych („Porozumienie Równoległe”) (05975/2013 – C7-0071/2013 – 2012/0098(NLE))
(Zgoda)
(2016/C 075/39)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając projekt decyzji Rady (05975/2013), |
— |
uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na mocy art. 207 ust. 4 oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0071/2013), |
— |
uwzględniając art. 81 oraz art. 90 ust. 7 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie Komisji Handlu Międzynarodowego (A7-0194/2013), |
1. |
wyraża zgodę na projekt decyzji Rady; |
2. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich. |
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/276 |
P7_TA(2013)0307
Uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji: wniosek EGF/2013/000 TA 2013 – pomoc techniczna z inicjatywy Komisji
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (EGF/2013/000 TA 2013 – pomoc techniczna z inicjatywy Komisji) (COM(2013)0291 – C7-0126/2013 – 2013/2087(BUD))
(2016/C 075/40)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedłożony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2013)0291 – C7-0126/2013), |
— |
uwzględniając Porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (1), a w szczególności jego pkt 28, |
— |
uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiające Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (2) (rozporządzenie w sprawie EFG), |
— |
uwzględniając procedurę rozmów trójstronnych przewidzianą w pkt 28 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r., |
— |
uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej dotyczące paktu na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia z dni 28–29 czerwca 2012 r., |
— |
uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej w dniach 7–8 lutego 2013 r., |
— |
uwzględniając pismo Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0243/2013), |
A. |
mając na uwadze, że wraz z Europejskim Funduszem Dostosowania do Globalizacji (EFG) Unia Europejska utworzyła instrumenty legislacyjne i budżetowe stanowiące dodatkowe wsparcie dla pracowników ponoszących konsekwencje istotnych zmian w strukturze światowego handlu, pogłębionych przez kryzys gospodarczy, finansowy i społeczny, oraz pomagające im w powrocie na rynek pracy; |
B. |
mając na uwadze, że Komisja uruchamia EFG zgodnie z ogólnymi zasadami ustanowionymi w rozporządzeniu (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego (3), a także zgodnie z przepisami wykonawczymi mającymi zastosowanie do tej formy wykonywania budżetu; |
C. |
mając na uwadze, że pomoc finansowa Unii dla zwalnianych pracowników powinna być odpowiednia i powinno się jej udzielać jak najszybciej i jak najskuteczniej zgodnie ze wspólną deklaracją Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, przyjętą na posiedzeniu pojednawczym w dniu 17 lipca 2008 r., a także przy uwzględnieniu porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. w odniesieniu do przyjmowania decyzji o uruchomieniu EFG; |
D. |
mając na uwadze, że z inicjatywy Komisji co roku można udostępnić maksymalnie 0,35 % rocznej kwoty EFG na pomoc techniczną w celu finansowania monitorowania, informacji, wsparcia administracyjnego i technicznego, a także audytu, kontroli i działań związanych z oceną, niezbędnych do wdrożenia rozporządzenia w sprawie EFG, jak określono w jego art. 8 ust. 1, w tym dostarczania informacji i wytycznych państwom członkowskim w zakresie wykorzystywania, monitorowania i oceny EFG oraz informowania europejskich i krajowych partnerów społecznych o wykorzystaniu EFG (art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie EFG); |
E. |
mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EFG Komisja ma obowiązek stworzenia strony internetowej dostępnej we wszystkich językach Unii, udostępniającej informacje o wnioskach i podkreślającej rolę władzy budżetowej; |
F. |
mając na uwadze, że na podstawie tych artykułów Komisja zwróciła się o uruchomienie EFG na pokrycie wydatków w zakresie pomocy technicznej w celu monitorowania otrzymanych wniosków, w związku z którymi wypłacono środki, oraz zaproponowanych i wdrożonych działań, a także w celu poszerzenia strony internetowej, drukowania publikacji i tworzenia narzędzi audiowizualnych, utworzenia bazy wiedzy, udzielania państwom członkowskim wsparcia administracyjnego i technicznego oraz przygotowania ostatecznej oceny EFG (2007–2013); |
G. |
mając na uwadze, że złożony wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności przewidziane w rozporządzeniu w sprawie EFG; |
1. |
zgadza się na zaproponowane przez Komisję środki, które będą finansowane jako pomoc techniczna zgodnie z art. 8 ust. 1 i ust. 4, jak również art. 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie EFG; |
2. |
głęboko ubolewa, że wyniki końcowej oceny ex post będą dostępne zbyt późno, by można je było uwzględnić w dyskusji nad nowym rozporządzeniem dotyczącym EFG w latach 2014–2020, w szczególności w odniesieniu do skuteczności stosowania kryterium odstępstwa związanego z kryzysem, ponieważ związane z nim sprawy dotyczące EFG nie zostały poddane analizie w śródokresowym sprawozdaniu dotyczącym oceny EFG; |
3. |
zwraca uwagę na fakt, że Komisja już w 2011 r. zaczęła pracować nad formularzem elektronicznego wniosku oraz nad standaryzowanymi procedurami dla uproszczenia wniosków, szybszego ich rozpatrywania i lepszej sprawozdawczości; zwraca się do Komisji, by przedstawiła postępy poczynione w wyniku wykorzystania pomocy technicznej w 2011 r. i 2012 r.; |
4. |
przypomina o znaczeniu tworzenia sieci kontaktów i wymiany informacji na temat EFG; w związku z tym popiera finansowanie grupy eksperckiej osób do kontaktu w sprawie EFG oraz inne działania w zakresie budowania sieci kontaktów między państwami członkowskimi, w tym tegoroczne seminarium na temat wdrażania EFG dla osób zajmujących się tą kwestią; podkreśla potrzebę dalszego umacniania wzajemnych kontaktów wszystkich osób zajmujących się wnioskami w sprawie EFG, w tym partnerów społecznych, w celu osiągnięcia jak największego efektu synergii; |
5. |
wzywa Komisję do zaproszenia Parlamentu, na mocy odnośnych postanowień porozumienia ramowego w sprawie stosunków między Parlamentem Europejskim a Komisją Europejską, na seminaria i posiedzenia grupy eksperckiej osób do kontaktu organizowane w ramach pomocy technicznej (4); |
6. |
zachęca państwa członkowskie do korzystania z możliwości wymiany najlepszych wzorców oraz do uczenia się szczególnie od tych państw członkowskich, które uruchomiły już krajowe sieci informacji na temat EFG z udziałem partnerów społecznych i zainteresowanych stron na szczeblu lokalnym, tak aby posiadać już dobrą strukturę pomocy w razie wystąpienia sytuacji objętych zakresem EFG; |
7. |
wzywa Komisję do zaproszenia partnerów społecznych na seminaria dla specjalistów organizowane w ramach pomocy technicznej; |
8. |
zwraca się do państw członkowskich i wszystkich zaangażowanych instytucji o podjęcie niezbędnych działań na rzecz poprawy przepisów proceduralnych i budżetowych w celu szybszego uruchamiania EFG; odnotowuje w związku z tym ulepszoną procedurę, wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikowalności wniosku EFG równocześnie z wnioskiem o uruchomienie EFG; oczekuje, że dalsze ulepszenia procedury zostaną zrealizowane w ramach nadchodzącego przeglądu EFG i że zwiększy się skuteczność, przejrzystość, rozliczalność i widoczność EFG; |
9. |
jest zaniepokojony możliwymi negatywnymi skutkami, jakie może wywołać ograniczenie liczby pracowników na sprawną, regularną i skuteczną ocenę wpływających wniosków oraz na realizację pomocy technicznej dotyczącej EFG; uważa, że wszelkie krótko- lub długoterminowe plany redukcji liczby pracowników powinny opierać się na uprzedniej ocenie skutków oraz w pełni uwzględniać między innymi zobowiązania prawne Unii oraz nowe kompetencje i nowe zadania instytucji wynikające z traktatów; |
10. |
biorąc pod uwagę, że niektóre państwa członkowskie, w tym te korzystające z EFG, kwestionują użyteczność i zalety EFG, wyraża ubolewanie, że Komisja nie przewiduje żadnych konkretnych działań informacyjnych w 2013 r.; |
11. |
odnotowuje fakt, że w następstwie ponawianych wniosków Parlamentu w budżecie na rok 2013 zapisano środki na płatności w wysokości 50 mln EUR w linii budżetowej EFG 04 05 01; przypomina, że EFG stworzono jako osobny specjalny instrument z własnymi celami i terminami i że w związku z tym ma on prawo do własnych środków, co z uwagi na fakt, że obecnie jego finansowanie odbywa się poprzez przesunięcia z innych linii budżetowych, pozwoli uniknąć niepotrzebnych opóźnień, które mogą szkodliwie wpływać na realizację celów społecznych, gospodarczych i politycznych EFG; |
12. |
wyraża nadzieję, że działania podjęte przez Komisję w ramach pomocy technicznej przyczynią się do podniesienia wartości dodanej EFG, a tym samym do bardziej ukierunkowanego i długofalowego wsparcia oraz reintegracji zwalnianych pracowników; |
13. |
wyraża głębokie ubolewanie z powodu decyzji Rady o zablokowaniu przedłużenia odstępstwa związanego z kryzysem, które oprócz pracowników tracących pracę z powodu zmian strukturalnych w handlu światowym pozwalało na objęcie pomocą finansową również pracowników zwalnianych w wyniku obecnego kryzysu społecznego, finansowego i gospodarczego, a także na podwyższenie stopy współfinansowania przez Unię do wartości 65 % kosztów programu w przypadku wniosków złożonych po dniu 31 grudnia 2011 r.; wzywa Radę do niezwłocznego przywrócenia tego środka, szczególnie w kontekście gwałtownie pogarszającej się sytuacji społecznej w niektórych państwach członkowskich w następstwie ekspansji i pogłębienia się recesji; |
14. |
zatwierdza decyzję załączoną do niniejszej rezolucji; |
15. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady niniejszej decyzji i do zarządzenia jej publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; |
16. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji wraz z załącznikiem Radzie i Komisji. |
(1) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 406 z 30.12.2006, s. 1.
(3) Dz.U. L 298 z 26.10. 2012, s. 1.
(4) Dz.U. L 304 z 20.11.2010, s. 47.
ZAŁĄCZNIK
DECYZJA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, zgodnie z pkt 28 Porozumienia międzyinstytucjonalnego pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. (EGF/2013/000 TA 2013 – pomoc techniczna z inicjatywy Komisji)
(Tekst tego załącznika nie został powtórzony w tym miejscu, ponieważ odpowiada on końcowej wersji decyzji 2013/420/UE.)
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/279 |
P7_TA(2013)0308
Dochodzenia prowadzone przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) ***II
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącego dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (17427/1/2012 – C7-0051/2013– 2006/0084(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)
(2016/C 075/41)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając stanowisko Rady w pierwszym czytaniu (17427/1/2012 – C7-0051/2013), |
— |
uwzględniając opinię Trybunału Obrachunkowego z dnia 12 lipca 2011 r. (1), |
— |
uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu (2) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi i Radzie (COM(2006)0244), |
— |
uwzględniając zmieniony wniosek Komisji (COM(2011)0135), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 72 Regulaminu, |
— |
uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Kontroli Budżetowej (A7-0225/2013), |
1. |
zatwierdza stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu; |
2. |
zatwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu, Rady i Komisji załączone do niniejszej rezolucji; |
3. |
przyjmuje do wiadomości oświadczenia Komisji załączone do niniejszej rezolucji; |
4. |
stwierdza, że akt ustawodawczy zostaje przyjęty zgodnie ze stanowiskiem Rady; |
5. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu ustawodawczego, zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
6. |
zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu ustawodawczego, po sprawdzeniu, czy wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do przygotowania jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady; |
7. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym. |
(1) Dz.U. C 254 z 30.8.2011, s. 1.
(2) Dz.U. C 16 E z 22.1.2010, s. 201.
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ
Oświadczenie Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji
„Za każdym razem, gdy Parlament Europejski, Rada i Komisja powołują nowych członków nowego Komitetu Nadzoru, powinni również powołać tych członków, którzy obejmą stanowisko przy kolejnym częściowym odnowieniu składu.”
Oświadczenie Komisji
„Komisja potwierdza, że Urząd zadeklarował, że zawsze będzie postępował zgodnie z Protokołem nr 7 w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej i Statutem posła do Parlamentu Europejskiego, z pełnym poszanowaniem wolności i niezależności posłów, jak przewiduje art. 2 Statutu.”
Oświadczenie Komisji
„Komisja zamierza zachować obecne uprawnienia dyrektora generalnego Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych w zakresie ustalania warunków i szczegółowych zasad rekrutacji na stanowiska w Urzędzie, w szczególności w zakresie okresu obowiązywania umów oraz ich przedłużania.”
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/280 |
P7_TA(2013)0309
Koordynacja przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe ***I
Poprawki przyjęte przez Parlament Europejski w dniu 3 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2009/65/WE w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) w zakresie funkcji depozytariusza, polityki wynagrodzeń i sankcji (COM(2012)0350 – C7-0178/2012 – 2012/0168(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2016/C 075/42)
[Poprawka 1, chyba że zaznaczono inaczej]
POPRAWKI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO (*)
do wniosku Komisji
(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi regulaminu (A7-0125/2013).
(*) Poprawki: tekst nowy lub zmieniony został zaznaczony kursywą i wytłuszczonym drukiem; symbol ▌sygnalizuje skreślenia.
DYREKTYWA PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY
zmieniająca dyrektywę 2009/65/WE w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) w zakresie funkcji depozytariusza, polityki wynagrodzeń i sankcji
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 53 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Banku Centralnego (1),
▌
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1) |
Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/65/WE (2) należy zmienić tak, aby wziąć pod uwagę wydarzenia na rynku oraz dotychczasowe doświadczenia uczestników rynku i organów nadzoru, w szczególności tak, aby uwzględnić rozbieżności między przepisami prawa krajowego dotyczącymi obowiązków i odpowiedzialności depozytariuszy, polityki wynagrodzeń i sankcji. |
(2) |
W celu zapobieżenia ewentualnemu niekorzystnemu wpływowi źle zaprojektowanych struktur wynagrodzeń na rozsądne zarządzanie ryzykiem i kontrolę podejmowania ryzyka przez osoby fizyczne, należy wyraźnie zobowiązać spółki zarządzające przedsiębiorstwami zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (UCITS), aby w odniesieniu do kategorii pracowników, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka zarządzanych UCITS, ustanowiły i stosowały politykę oraz praktyki w zakresie wynagrodzeń, które są zgodne z rozsądnym i skutecznym zarządzaniem ryzykiem. Te kategorie pracowników powinny obejmować wszelkich pracowników oraz wszelkich innych członków personelu na poziomie funduszu lub subfunduszu, którzy podejmują decyzje, zarządzają funduszami, osoby, które podejmują rzeczywiste decyzje inwestycyjne, osoby, które mają uprawnienia w zakresie wywierania wpływu na takich pracowników lub członków personelu, w tym doradców i analityków ds. polityki inwestycyjnej, kadrę kierowniczą wyższego szczebla oraz wszelkich pracowników otrzymujących całkowite wynagrodzenie plasujące ich na tym samym szczeblu siatki płac, co kadra kierownicza wyższego szczebla i osoby podejmujące decyzje ▐. Zasady te powinny także mieć zastosowanie do spółek inwestycyjnych UCITS, które nie wyznaczają spółki zarządzającej. |
(3) |
Zasady regulujące politykę wynagrodzeń powinny uwzględniać fakt, że spółki zarządzające UCITS mogą stosować tę politykę w różny sposób, zależnie od swojej wielkości i wielkości UCITS, którymi zarządzają, swojej wewnętrznej organizacji oraz charakteru, zakresu i złożoności swej działalności. Spółki zarządzające UCITS powinny jednak w każdym przypadku zapewnić jednoczesne stosowanie tych zasad. |
(4) |
Zasady rozsądnej polityki wynagrodzeń określone w niniejszej dyrektywie powinny być zgodne z zasadami ustanowionymi w zaleceniu Komisji 2009/384/WE z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie polityki wynagrodzeń w sektorze usług finansowych (3) i powinny te zasady uzupełniać, a także z pracami Rady Stabilności Finansowej i zobowiązaniami grupy G20 w zakresie ograniczenia ryzyka w sektorze usług finansowych. |
(4a) |
Gwarantowane zmienne wynagrodzenie powinno być wyjątkiem, ponieważ nie jest spójne z rozsądnym zarządzaniem ryzykiem i zasadą wynagradzania na podstawie wyników i nie powinno stanowić części przyszłych programów świadczeń pracowniczych. |
(4b) |
Wynagrodzenie wypłacane z funduszu spółkom zarządzającym powinno być zgodne z rozsądnym i skutecznym zarządzaniem ryzykiem oraz interesami inwestorów, podobnie jak wynagrodzenie wypłacane przez spółki zarządzające ich pracownikom. |
(4c) |
Oprócz wynagrodzenia proporcjonalnego spółka zarządzająca powinna mieć możliwość obciążania funduszu kosztami i wydatkami bezpośrednio związanymi z utrzymaniem i ochroną inwestycji, takimi jak te związane z czynnościami prawnymi, ochroną i egzekwowaniem praw posiadaczy jednostek uczestnictwa lub z odzyskiwaniem utraconych aktywów lub rekompensatą z ich tytułu. Komisja powinna dokonać oceny, jakie są wspólne koszty i wydatki związane z produktami w państwach członkowskich dla detalicznych produktów inwestycyjnych. Komisja powinna przeprowadzić proces konsultacji i ocenę skutków, a następnie, jeśli pojawi się potrzeba dalszej harmonizacji, przedłożyć wniosek ustawodawczy. |
(5) |
W celu wspierania konwergencji nadzoru w odniesieniu do oceny polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń, Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (EUNGiPW), ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1095/2010 (4), powinien zapewnić istnienie wytycznych dotyczących rozsądnej polityki wynagrodzeń w sektorze zarządzania aktywami. W opracowaniu takich wytycznych powinien wspierać EUNGiPW Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (EUNB) ustanowiony rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 (5). Wytyczne te powinny w szczególności zapewniać dalsze instrukcje dotyczące częściowej neutralizacji zasad wynagradzania, które dają się pogodzić z profilem ryzyka, gotowością do podejmowania ryzyka i strategią spółki zarządzającej i zarządzanego przez nią UCITS. Wytyczne EUNGiPW w sprawie polityki wynagrodzeń powinny, w odpowiednich przypadkach, być dostosowane w miarę możliwości do wytycznych dotyczących funduszy podlegających dyrektywie Palamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (6) . Ponadto EUNGiPW powinien nadzorować odpowiednie egzekwowanie tych wytycznych przez właściwe organy. Niedociągnięcia powinny zostać bezzwłocznie usunięte za sprawą działań nadzorczych w celu zapewnienia równych szans na rynku wewnętrznym. |
(6) |
Przepisy dotyczące wynagrodzeń powinny pozostawać bez uszczerbku dla pełnego wykonywania praw podstawowych gwarantowanych przez Traktaty, ogólnych zasad krajowego prawa umów i prawa pracy, mających zastosowanie przepisów dotyczących praw i zaangażowania akcjonariuszy oraz ogólnych obowiązków organów administracyjnych i nadzorczych danej instytucji, a także, w stosownym przypadku, dla prawa partnerów społecznych do zawierania i egzekwowania układów zbiorowych zgodnie z przepisami i zwyczajami krajowymi. |
(7) |
Aby zapewnić niezbędny poziom harmonizacji odnośnych wymogów regulacyjnych w różnych państwach członkowskich, należy przyjąć dodatkowe przepisy definiujące zadania i obowiązki depozytariuszy, wskazujące podmioty prawne, które mogą zostać wyznaczone jako depozytariusze oraz wyjaśniające odpowiedzialność depozytariuszy w przypadkach utraty utrzymywanych aktywów UCITS lub w przypadku niewłaściwego wykonywania przez depozytariuszy obowiązków w zakresie dozoru. Takie niewłaściwe wykonywanie obowiązków może prowadzić do utraty aktywów, ale również do utraty wartości aktywów, jeżeli na przykład depozytariusz tolerował inwestycje niezgodne z regulaminem funduszu, narażając inwestora na nieoczekiwane lub spodziewane ryzyka. Dodatkowe przepisy powinny także wyjaśniać warunki, zgodnie z którymi funkcje depozytariusza mogą być przekazywane. |
(8) |
Należy wyjaśnić, że UCITS powinno wyznaczyć jednego depozytariusza sprawującego ogólny nadzór nad aktywami UCITS. Wymóg funkcjonowania jednego depozytariusza powinien zagwarantować, że depozytariusz ten ma wgląd we wszystkie aktywa UCITS, a zarówno zarządzający funduszem, jak i inwestorzy dysponują jednym punktem kontaktowym w przypadku pojawienia się problemów w związku z przechowywaniem aktywów lub wykonywaniem funkcji dozorczych. Przechowywanie aktywów obejmuje utrzymywanie aktywów lub – w przypadku aktywów, których charakter uniemożliwia ich utrzymywanie – weryfikację prawa własności do tych aktywów, jak również prowadzenie ewidencji tychże aktywów. |
(9) |
Wykonując swoje zadania, depozytariusz powinien postępować uczciwie, sprawiedliwie, profesjonalnie, niezależnie oraz w interesie UCITS i inwestorów UCITS. |
(10) |
W celu zapewnienia zharmonizowanego podejścia do wykonywania obowiązków depozytariuszy we wszystkich państwach członkowskich, bez względu na formę prawną UCITS, konieczne jest wprowadzenie jednolitego wykazu obowiązków dozorczych dotyczących zarówno UCITS mających formę spółki (spółki inwestycyjnej), jak i UCITS mających formę funduszu kontraktowego. |
(11) |
Depozytariusz powinien być odpowiedzialny za właściwe monitorowanie przepływu środków pieniężnych UCITS oraz, w szczególności, za zapewnienie prawidłowego księgowania środków inwestorów i środków gotówkowych należących do UCITS na rachunkach otwartych w imieniu UCITS lub w imieniu spółki zarządzającej działającej w imieniu UCITS bądź w imieniu depozytariusza działającego w imieniu UCITS. Należy zatem przyjąć szczegółowe przepisy w zakresie monitorowania środków pieniężnych w celu zapewnienia skutecznego i spójnego poziomu ochrony inwestorów. Zapewniając, aby środki pieniężne inwestorów były zapisywane na rachunkach gotówkowych, depozytariusz powinien wziąć pod uwagę zasady określone w art. 16 dyrektywy Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy (7). |
(12) |
W celu zapobieżenia dokonywaniu nielegalnych przelewów pieniężnych należy ustanowić wymóg, aby niemożliwe było otwieranie rachunku gotówkowego powiązanego z transakcjami funduszy bez wiedzy depozytariusza. |
(13) |
Każdy instrument finansowy utrzymywany na rzecz UCITS powinien zostać oddzielony od aktywów własnych depozytariusza i powinien w dowolnym momencie być jasno określony jako należący do danego UCITS; wymóg ten powinien zapewnić dodatkowy poziom ochrony inwestorów w razie upadłości depozytariusza. |
(14) |
Poza istniejącym obowiązkiem przechowywania aktywów należących do UCITS należy odróżnić aktywa, które mogą być utrzymywane, od aktywów, które nie mogą być utrzymywane, w którym to przypadku zastosowanie ma wymóg prowadzenia rejestru i weryfikowania tytułu własności. Należy jasno odróżnić grupę aktywów, które mogą być utrzymywane, ponieważ obowiązek zwrotu utraconych aktywów powinien dotyczyć wyłącznie tej konkretnej kategorii aktywów finansowych. |
(14a) |
Instrumenty finansowe utrzymywane przez depozytariusza nie powinny być ponownie wykorzystane na własny rachunek przez depozytariusza lub jakąkolwiek inną osobę trzecią, której przekazano funkcje utrzymywania aktywów. |
(15) |
Konieczne jest zdefiniowanie warunków przekazywania osobie trzeciej obowiązków depozytariusza w zakresie przechowywania. Przekazywanie oraz dalsze przekazywanie obowiązków powinno być obiektywnie uzasadnione i powinno podlegać ścisłym wymogom dotyczącym odpowiedniości osoby trzeciej, której powierza się przekazywaną funkcję, a także dotyczącym wykazywania się odpowiednimi umiejętnościami, pieczołowitością i starannością, które to wymogi powinien stosować depozytariusz przy wyborze, wyznaczaniu i ocenie tej osoby trzeciej. W celu osiągnięcia jednolitych warunków rynkowych oraz równie wysokiego stopnia ochrony inwestorów, warunki te powinny zostać dostosowane do tych, które mają zastosowanie na mocy dyrektywy 2011/61/UE, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1060/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie agencji ratingowych (8) i rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. Należy przyjąć przepisy zapewniające dysponowanie przez osoby trzecie niezbędnymi środkami do wykonywania swoich obowiązków oraz wyodrębnianie przez nie aktywów UCITS. |
(16) |
Powierzenie utrzymywania aktywów operatorowi systemu rozrachunku papierów wartościowych przewidzianemu w dyrektywie 98/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 maja 1998 r. w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych (9) bądź też powierzanie świadczenia podobnych usług systemom rozrachunku papierów wartościowych z państw trzecich nie powinno być uznawane za przekazywanie funkcji utrzymywania aktywów. |
(17) |
Osoba trzecia, której przekazuje się przechowywanie aktywów, powinna mieć możliwość prowadzenia rachunku zbiorczego jako wspólnego wyodrębnionego rachunku dla wielu UCITS. |
(18) |
W przypadku, gdy utrzymywanie zostaje przekazane osobie trzeciej, należy także zapewnić, aby osoba trzecia podlegała szczegółowym regulacjom ostrożnościowym i nadzorowi ostrożnościowemu. Ponadto, w celu upewnienia się, że instrumenty finansowe znajdują się w posiadaniu osoby trzeciej, której przekazano zadania związane z utrzymywaniem, należy przeprowadzać okresowe kontrole zewnętrzne. |
(19) |
W celu zapewnienia niezmiennie wysokiego poziomu ochrony inwestorów należy przyjąć przepisy w zakresie zasad postępowania oraz zarządzania konfliktami interesów, które to przepisy powinny mieć zastosowanie we wszystkich sytuacjach, w tym także w przypadku przekazywania obowiązków w zakresie przechowywania. Przepisy te powinny w szczególności zapewniać wyraźne oddzielenie zadań i funkcji depozytariusza, UCITS i spółki zarządzającej. |
(20) |
W celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony inwestorów oraz zagwarantowania odpowiedniego poziomu regulacji ostrożnościowych i stałej kontroli, konieczne jest określenie wyczerpującego wykazu podmiotów uprawnionych do pełnienia roli depozytariusza tak, aby pełnienie roli depozytariuszy UCITS było dozwolone wyłącznie dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych. W celu umożliwienia innym podmiotom, które mogły być uprzednio uprawnione do pełnienia roli depozytariusza na rzecz funduszy UCITS, przekształcenia się w podmioty uprawnione, należy przyjąć przepisy przejściowe w stosunku do tych podmiotów. |
(21) |
Należy określić i sprecyzować odpowiedzialność depozytariusza UCITS w przypadku utraty utrzymywanego instrumentu finansowego. W przypadku utraty utrzymywanego instrumentu finansowego depozytariusz powinien być odpowiedzialny za zwrot instrumentu finansowego identycznego rodzaju lub o odpowiadającej kwocie do UCITS. Nie należy przewidywać dalszego uwolnienia się od odpowiedzialności w przypadku utraty aktywów z wyjątkiem sytuacji, gdy depozytariusz jest w stanie udowodnić, że utrata nastąpiła w wyniku „wydarzenia zewnętrznego pozostającego poza jego uzasadnioną kontrolą, którego skutki byłyby nieuniknione mimo wszelkich uzasadnionych kroków podjętych w celu zapobieżenia im”. W tym kontekście, w celu uwolnienia się od odpowiedzialności depozytariusz nie powinien na przykład mieć możliwości powoływania się na sytuacje wewnętrzne, takie jak nadużycie popełnione przez pracownika. |
(22) |
W przypadku, gdy depozytariusz przekazuje zadania związane z utrzymywaniem, a instrumenty finansowe utrzymywane przez osobę trzecią zostają utracone, odpowiedzialność powinien ponosić depozytariusz. Należy także określić, że w przypadku utraty utrzymywanego instrumentu depozytariusz ma obowiązek zwrócenia instrumentu finansowego identycznego rodzaju lub o odpowiadającej kwocie, nawet jeżeli utrata nastąpiła po stronie subpowiernika. Depozytariusz może uwolnić się od tej odpowiedzialności jedynie wtedy, gdy jest w stanie udowodnić, że utrata nastąpiła wskutek wydarzenia zewnętrznego pozostającego poza jego uzasadnioną kontrolą, którego skutki byłyby nieuniknione mimo wszelkich uzasadnionych kroków podjętych w celu zapobieżenia im. W tym kontekście, w celu uwolnienia się od odpowiedzialności depozytariusz nie powinien na przykład mieć możliwości powoływania się na sytuacje wewnętrzne, takie jak nadużycie popełnione przez pracownika. Nie powinno być możliwe uwolnienie się od odpowiedzialności, publicznoprawnej bądź umownej, w przypadku utraty aktywów przez depozytariusza lub jego subpowiernika. |
(23) |
Każdy inwestor funduszu UCITS powinien mieć możliwość bezpośredniego lub pośredniego – za pośrednictwem spółki zarządzającej – występowania z roszczeniami dotyczącymi odpowiedzialności swojego depozytariusza. Dochodzenie roszczeń wobec depozytariusza nie powinno zależeć od prawnego charakteru funduszu UCITS (forma spółki lub forma funduszu kontraktowego) ani od prawnego charakteru stosunku między depozytariuszem, spółką zarządzającą a posiadaczami jednostek. |
(24) |
W dniu 12 lipca 2010 r. Komisja przedstawiła wniosek dotyczący zmian w dyrektywie 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów (10). Niezwykle ważne jest, aby wniosek z dnia 12 lipca 2010 r. został uzupełniony poprzez wyjaśnienie zobowiązań oraz zakresu odpowiedzialności depozytariusza i subpowierników UCITS w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony inwestorów UCITS w przypadkach, gdy depozytariusz nie może wywiązać się ze swoich obowiązków określonych w tej dyrektywie. |
(24a) |
W świetle przepisów ustanowionych w niniejszej dyrektywie określających zakres funkcji i odpowiedzialności depozytariuszy, Komisja powinna przeprowadzić analizę sytuacji, w których niewykonanie obowiązków przez depozytariusza UCITS lub subpowiernika mogłoby powodować straty dla posiadaczy jednostek UCITS, czy to wskutek utraty wartości netto ich aktywów, czy z innych przyczyn, które są nieodzyskiwalne na podstawie tych przepisów, i które w związku z tym mogłyby wymagać rozszerzenia istniejących systemów rekompensat dla inwestorów, tak aby obejmowały ochronę ubezpieczeniową lub jakiś rodzaj rekompensat, obejmujący powiernika na wypadek niedopełnienia obowiązków przez subpowiernika. W ramach analizy należy ponadto zbadać sposoby zapewnienia równoważnej ochrony inwestorom lub przejrzystości w takich sytuacjach, niezależnie od łańcucha pośredników między inwestorem a zbywalnymi papierami wartościowymi, na które wpływ ma niewykonanie obowiązków. Analiza ta powinna zostać przekazana Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, w razie konieczności wraz z wnioskami ustawodawczymi. |
(25) |
Należy zapewnić, aby te same wymogi były stosowane do depozytariuszy bez względu na formę prawną UCITS. Spójność wymogów powinna wzmocnić pewność prawną, zwiększyć ochronę inwestorów i przyczynić się do stworzenia jednolitych warunków rynkowych. Komisja nie otrzymała żadnego powiadomienia o wykorzystaniu przez spółkę inwestycyjną odstępstwa od ogólnego obowiązku powierzania aktywów depozytariuszowi. Wymogi dyrektywy 2009/65/WE w odniesieniu do depozytariusza spółki inwestycyjnej należy zatem uznać za zbędne. |
(26) |
Zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 8 grudnia 2010 r. w sprawie wzmocnienia systemów sankcji w branży usług finansowych, właściwe organy powinny posiadać uprawnienia do nakładania sankcji pieniężnych na tyle wysokich, aby były skuteczne , odstraszające i proporcjonalne tak, aby równoważyły one spodziewane korzyści płynące z zachowań naruszających istniejące wymogi. |
(27) |
W celu zapewnienia spójnego stosowania we wszystkich państwach członkowskich, przy ustalaniu rodzaju sankcji lub środków administracyjnych oraz wysokości administracyjnych sankcji finansowych państwa członkowskie powinny zapewniać uwzględnianie przez ich właściwe organy wszystkich istotnych okoliczności. |
(28) |
W celu wzmocnienia odstraszającego efektu sankcji w stosunku do ogółu społeczeństwa oraz informowania go o naruszeniach przepisów, które mogą niekorzystnie wpływać na ochronę inwestorów, sankcje powinny podlegać publikacji, z wyjątkiem pewnych ściśle określonych przypadków. W celu zagwarantowania zgodności z zasadą proporcjonalności w przypadku, gdy publikacja wspomnianych informacji wyrządziłaby niewspółmierną szkodę zaangażowanym stronom, sankcje powinny podlegać publikacji w sposób anonimowy. |
(29) |
W celu wykrycia ewentualnych naruszeń właściwe organy powinny otrzymać niezbędne uprawnienia dochodzeniowe i ustanawiać skuteczne mechanizmy motywujące do zgłaszania potencjalnych lub rzeczywistych naruszeń. |
(30) |
Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać przepisów prawa państw członkowskich w zakresie przestępstw i sankcji. |
(31) |
Niniejsza dyrektywa nie narusza praw podstawowych i jest zgodna z zasadami uznanymi w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej zapisanymi w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. |
(32) |
W celu zapewnienia osiągnięcia celów niniejszej dyrektywy należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W szczególności, Komisja powinna być uprawniona do przyjęcia aktów delegowanych w celu określenia: szczegółowych postanowień, które powinna zawierać standardowa umowa między depozytariuszem a spółką zarządzającą lub spółką inwestycyjną; warunków wykonywania funkcji depozytariusza, w tym rodzaju instrumentów finansowych, które należy włączyć do zakresu obowiązków depozytariusza w zakresie utrzymywania; warunków wykonywania przez depozytariusza swoich obowiązków w zakresie utrzymywania instrumentów finansowych zarejestrowanych w centralnym depozycie oraz warunków przechowywania przez depozytariusza instrumentów finansowych wyemitowanych w formie imiennej i zarejestrowanych u emitenta lub rejestratora; obowiązków depozytariusza w zakresie dochowywania należytej staranności; obowiązku wyodrębniania aktywów; warunków i okoliczności, w których utrzymywane instrumenty finansowe powinny zostać uznane za utracone; co należy rozumieć przez wydarzenia zewnętrzne pozostającego poza uzasadnioną kontrolą, których skutki byłyby nieuniknione mimo wszystkich uzasadnionych kroków podjętych w celu zapobieżenia im. Te akty delegowane powinny zapewniać poziom ochrony inwestorów, który byłby co najmniej tak wysoki jak poziom przewidziany w aktach delegowanych przyjętych na mocy dyrektywy 2011/61/UE. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. |
(33) |
Zgodnie ze wspólną deklaracją polityczną państw członkowskich i Komisji z dnia 28 września 2011 r. dotyczącą dokumentów wyjaśniających (11), państwa członkowskie zobowiązały się do przedstawienia, w uzasadnionych przypadkach, powiadomienia o środkach transpozycji wraz z co najmniej jednym dokumentem wyjaśniającym związki między elementami dyrektywy a odpowiadającymi im częściami krajowych instrumentów prawnych służących transpozycji. W odniesieniu do niniejszej dyrektywy prawodawca uznaje przekazanie tego rodzaju dokumentów za uzasadnione. |
(34) |
Ponieważ cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie zwiększenie zaufania inwestorów do UCITS dzięki wzmocnieniu wymogów dotyczących obowiązków i odpowiedzialności depozytariuszy, polityki wynagrodzeń spółek zarządzających i spółek inwestycyjnych oraz dzięki wprowadzeniu wspólnych standardów dotyczących sankcji stosowanych w przypadku poważnych naruszeń przepisów niniejszej dyrektywy nie mogą zostać w wystarczającym stopniu osiągnięte przez państwa członkowskie działające niezależnie od siebie, natomiast, z uwagi na ich zasięg i skutki, mogą zostać skuteczniej osiągnięte na poziomie Unii, Unia może przyjąć niezbędne środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym samym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów. |
(34a) |
Przeprowadzono konsultacje z Europejskim Inspektorem Ochrony Danych zgodnie rozporządzeniem (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych. |
(35) |
Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2009/65/WE, |
PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ
Artykuł 1
W dyrektywie 2009/65/WE wprowadza się następujące zmiany:
1) |
dodaje się art. 14a i 14b w brzmieniu: „Artykuł 14a 1. Państwa członkowskie wymagają, aby spółki zarządzające tworzyły i posiadały politykę i praktyki w zakresie wynagrodzeń, które są zgodne z rozsądnym i skutecznym zarządzaniem ryzykiem i je promują, a także nie zachęcają do podejmowania ryzyka niezgodnego z profilami ryzyka, regulaminami lub dokumentami założycielskimi zarządzanych przez nie UCITS. 2. Polityka wynagrodzeń i praktyki w tym zakresie obejmują stałe i zmienne składniki wynagrodzeń oraz nieokreślone z góry świadczenia emerytalne. 3. Polityka wynagrodzeń i praktyki w tym zakresie mają zastosowanie do tych kategorii pracowników, w tym pracowników oraz innych członków personelu, takich jak (ale nie jedynie) pracownicy zatrudnieni na czas określony i pracownicy kontraktowi, na poziomie funduszu lub subfunduszu, którzy :
4. Zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 EUNGiPW wydaje wytyczne skierowane do właściwych organów zgodne z art. 14b. W wytycznych tych uwzględnia się zasady rozsądnej polityki wynagrodzeń określone w zaleceniu ▌ 2009/384/WE, wielkość spółek zarządzających i zarządzanych przez nie UCITS, ich organizację wewnętrzną oraz charakter, zakres i złożoność ich działalności. W procesie tworzenia wytycznych EUNGiPW współpracuje ściśle z ▌ EUNB, aby zapewnić spójność z wymogami opracowanymi dla innych sektorów usług finansowych, w szczególności instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych. Artykuł 14b 1. Ustanawiając i stosując politykę wynagrodzeń, o której mowa w art. 14a, spółki zarządzające przestrzegają następujących zasad, w taki sposób i w takim zakresie, który odpowiada ich wielkości, wewnętrznej organizacji oraz charakterowi, zakresowi i złożoności ich działalności:
1a. EUNGiPW, we współpracy z właściwymi organami, monitoruje politykę wynagrodzeń, o której mowa w art. 14a. W przypadku naruszenia art. 14a i niniejszego artykułu, EUNGiPW może podjąć działania zgodnie z uprawnieniami przysługującymi mu na mocy art. 17 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010, w szczególności poprzez przedstawienie właściwym organom zaleceń dotyczących wydania tymczasowego zakazu stosowania określonej polityki wynagrodzeń lub ograniczenia jej stosowania. 1b. [UCITS/spółka zarządzająca/komitet ds. wynagrodzeń] corocznie udostępnia inwestorom na trwałym nośniku informacje dotyczące polityki w zakresie wynagrodzeń pracowników UCITS w ramach postanowień art. 14a, a także informacje o sposobie obliczania wynagrodzeń. 1c. Niezależnie od ust. 1 państwa członkowskie dbają o to, aby właściwy organ mógł zażądać od [UCITS/spółki zarządzającej/komitetu ds. wynagrodzeń] pisemnego wyjaśnienia kwestii spójności pakietu wynagrodzenia zmiennego z obowiązkiem przyjęcia polityki w zakresie wynagrodzeń, która:
Współpracując ściśle z EUNB, EUNGiPW wyjaśnia w swoich wytycznych dotyczących polityki w zakresie wynagrodzeń, w jaki sposób różne sektorowe zasady wynagradzania, takie jak te zawarte w dyrektywie 2011/61/UE i dyrektywie 2013/36/UE, mają być stosowane, jeżeli pracownicy lub inne kategorie personelu świadczą usługi podlegające różnym sektorowym zasadom wynagradzania. [Popr. 3] 2. Zasady określone w ust. 1 mają zastosowanie do wszelkich typów wynagrodzeń wypłacanych przez spółki zarządzające oraz do każdego przekazania jednostek uczestnictwa lub udziałów UCITS, dokonanych na korzyść tych kategorii personelu, w tym kadry kierowniczej wyższego szczebla, osób podejmujących ryzyko działalności, osób sprawujących kontrolę oraz wszelkich pracowników otrzymujących całkowite wynagrodzenie plasujące ich na tym samym szczeblu siatki płac, co kadra kierownicza wyższego szczebla i osoby podejmujące ryzyko działalności, których działalność zawodowa ma istotny wpływ na profil ryzyka lub profile ryzyka zarządzanych przez nie UCITS. 3. Spółki zarządzające, które mają duże znaczenie ze względu na swoją wielkość lub wielkość zarządzanych przez nie UCITS, ich wewnętrzną organizację oraz charakter, zakres i złożoność ich działalności, ustanawiają komitet ds. wynagrodzeń. Komitet ds. wynagrodzeń ustanawiany jest w sposób, który umożliwia kompetentną i niezależną ocenę polityki i praktyk w zakresie wynagrodzeń, a także zachęt związanych z zarządzaniem ryzykiem. Komitet ds. wynagrodzeń ustanowiony, w odpowiednim przypadku, zgodnie z wytycznymi EUNGiPW jest odpowiedzialny za przygotowywanie decyzji dotyczących wynagrodzeń, w tym mających wpływ na ryzyko i zarządzanie nim w danej spółce zarządzającej lub w danym UCITS i które są podejmowane przez organ zarządzający w ramach jego funkcji nadzorczej. Komitetowi ds. wynagrodzeń przewodniczy członek organu zarządzającego, który nie sprawuje żadnych funkcji wykonawczych w danej spółce zarządzającej. Członkowie komitetu ds. wynagrodzeń są członkami organu zarządzającego, którzy nie sprawują żadnych funkcji wykonawczych w danej spółce zarządzającej. Komitet ds. wynagrodzeń obejmuje przedstawicieli pracowników i ustanawia zasady umożliwiające działanie w porozumieniu z akcjonariuszami. W przygotowaniu swych decyzji komitet ds. wynagrodzeń bierze pod uwagę długoterminowy interes zainteresowanych stron, inwestorów oraz interes publiczny” . |
2) |
W art. 20 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:
|
3) |
artykuł 22 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 22 1. Spółka inwestycyjna i, dla każdego funduszu wspólnego, którym zarządza, spółka zarządzająca zapewnia wyznaczenie jednego depozytariusza zgodnie z przepisami niniejszego rozdziału. 2. Wyznaczenie depozytariusza przybiera formę pisemnej umowy. Umowa taka obejmuje zasady regulujące przepływ informacji uznawanych za niezbędne do umożliwienia depozytariuszowi wykonywania funkcji w odniesieniu do UCITS, dla pełnienia których został wyznaczony, zgodnie z niniejszą dyrektywą i innymi stosownymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi odnoszącymi się do depozytariuszy w macierzystym państwie członkowskim UCITS. 3. Depozytariusz:
4. Depozytariusz zapewnia odpowiednie monitorowanie przepływów pieniężnych UCITS, a w szczególności zapewnia, aby wpłynęły wszystkie płatności dokonywane przez lub w imieniu inwestorów w ramach subskrypcji jednostek uczestnictwa UCITS oraz aby wszystkie środki pieniężne UCITS zostały zaksięgowane na rachunkach gotówkowych spełniających następujące warunki:
W przypadku gdy rachunki gotówkowe zostały otwarte w imieniu depozytariusza działającego w imieniu UCITS, na takich rachunkach nie księguje się środków pieniężnych podmiotu, o którym mowa w akapicie pierwszym lit. b), ani żadnych środków pieniężnych depozytariusza. 5. Aktywa UCITS są powierzane depozytariuszowi do przechowywania w następujący sposób:
5a. Depozytariusz systematycznie przedstawia spółce zarządzającej obszerny wykaz wszystkich aktywów utrzymywanych w imieniu UCITS. 5b. Instrumenty finansowe utrzymywane przez depozytariusza nie są ponownie wykorzystane na własny rachunek przez depozytariusza lub przez jakąkolwiek osobę trzecią, której przekazano funkcje utrzymywania aktywów. Dla celów niniejszego artykułu ponowne wykorzystanie oznacza jakiekolwiek wykorzystanie instrumentów finansowych przekazanych w ramach jednej transakcji w celu zabezpieczenia innej transakcji, w tym (lecz nie tylko) ich przekazywanie, oddawanie w zastaw, sprzedawanie i pożyczanie . 6. Państwa członkowskie zapewniają, aby w razie niewypłacalności depozytariusza lub każdego regulowanego podmiotu utrzymującego instrumenty finansowe należące do UCITS, instrumenty finansowe ▐ nie były dostępne do podziału ani do zbycia i podziału środków między wierzycieli depozytariusza i/lub regulowanego podmiotu. 7. Depozytariusz nie może przekazywać osobom trzecim swoich funkcji, o których mowa w ust. 3 i 4. Depozytariusz może przekazywać osobom trzecim funkcje, o których mowa w ust. 5, tylko pod następującymi warunkami:
Funkcje, o których mowa w ust. 5, mogą zostać przekazane przez depozytariusza wyłącznie osobie trzeciej, która przez cały okres wykonywania zadań jej przekazanych:
Dla celów postanowień lit e) EUNGiPW zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 wydaje przeznaczone dla właściwych organów wytyczne dotyczące odpowiednich ustaleń w razie niewypłacalności osoby trzeciej. Niezależnie od akapitu trzeciego lit. b), w przypadku gdy prawo państwa trzeciego wymaga, by pewne instrumenty finansowe były utrzymywane przez podmiot lokalny, a żaden z podmiotów lokalnych nie spełnia wymogów przekazania określonych w akapicie trzecim lit. a) do f) , depozytariusz może przekazać swoje funkcje takiemu podmiotowi lokalnemu jedynie w zakresie, w jakim wymaga tego prawo państwa trzeciego, i wyłącznie wówczas, gdy nie ma podmiotów lokalnych spełniających wymogi przekazania, i tylko w przypadku, gdy:
Osoba trzecia może z kolei dalej przekazywać te funkcje, pod warunkiem przestrzegania tych samych wymogów. W takim przypadku art. 24 ust. 2 stosuje się odpowiednio do tych stron. Do celów niniejszego ustępu, świadczenie usług przez systemy rozrachunku papierów wartościowych wskazanych w dyrektywie 98/26/WE lub świadczenie podobnych usług przez systemy rozrachunku papierów wartościowych z państw trzecich nie jest uznawane za przekazanie funkcji w zakresie utrzymywania.” |
4) |
w art. 23 wprowadza się następujące zmiany:
|
5) |
artykuł 24 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 24 1. Państwa członkowskie zapewniają, że depozytariusz jest odpowiedzialny wobec UCITS oraz wobec posiadaczy jednostek uczestnictwa UCITS za utratę przez depozytariusza lub przez osobę trzecią, której przekazano utrzymywanie instrumentów finansowych oddanych do utrzymywania zgodnie z art. 22 ust. 5▐. W przypadku utraty instrumentu finansowego oddanego do utrzymania państwa członkowskie zapewniają, że depozytariusz niezwłocznie zwraca UCITS lub spółce zarządzającej działającej w imieniu UCITS instrument finansowy identycznego rodzaju lub o odpowiadającej kwocie. Depozytariusz nie ponosi odpowiedzialności, jeżeli może wykazać, iż utrata nastąpiła w wyniku wydarzenia zewnętrznego poza uzasadnioną kontrolą, którego skutki byłyby nieuniknione mimo wszelkich uzasadnionych kroków podjętych w celu zapobieżenia im. Państwa członkowskie zapewniają, że depozytariusz jest również odpowiedzialny wobec UCITS i wobec inwestorów UCITS za wszelkie inne straty poniesione przez nich w wyniku niedbałego wykonania lub zamierzonego niewykonania we właściwy sposób przez depozytariusza swoich obowiązków wynikających z niniejszej dyrektywy. 2. Jakiekolwiek przekazanie, o którym mowa w art. 22 ust. 7, nie ma wpływu na odpowiedzialność depozytariusza. 3. Odpowiedzialność depozytariusza, o której mowa w ust. 1, nie może zostać wyłączona ani ograniczona na mocy umowy. 4. Umowa naruszająca przepis ust. 3 jest nieważna. 5. Posiadacze jednostek uczestnictwa UCITS mogą egzekwować odpowiedzialność depozytariusza bezpośrednio lub za pośrednictwem spółki zarządzającej. 5a. Żadne postanowienie niniejszego artykułu nie stanowi przeszkody dla depozytariusza w podejmowaniu działań mających na celu wywiązanie się ze spoczywającej na nim odpowiedzialności wynikającej z ust. 1, pod warunkiem że takie działania nie ograniczają ani nie zmniejszają tej odpowiedzialności oraz nie powodują opóźnień w wykonywaniu obowiązków depozytariusza.” |
6) |
artykuł 25 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Wykonując swoje funkcje, spółka zarządzająca oraz depozytariusz postępują w sposób uczciwy, sprawiedliwy, profesjonalny i niezależny oraz działają w interesie UCITS i inwestorów UCITS. Ani depozytariusz, ani żaden z jego powierników nie prowadzi działań związanych z UCITS lub spółką zarządzającą w imieniu UCITS, które mogą wywołać konflikt interesów między UCITS, inwestorami UCITS, spółką zarządzającą i nim samym, o ile depozytariusz nie zagwarantuje oddzielenia pod względem funkcjonalnym i hierarchicznym ▐ potencjalnie sprzecznych zadań, a ewentualne konflikty interesów nie zostaną właściwie określone, zarządzane, monitorowane i ujawnione inwestorom UCITS.” |
7) |
artykuł 26 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 26 1. Przepisy prawa lub regulamin funduszu wspólnego określają warunki zmiany spółki zarządzającej i depozytariusza oraz zasady zapewnienia ochrony interesów posiadaczy jednostek uczestnictwa w razie takiej zmiany. 2. Przepisy prawa lub dokumenty założycielskie spółki inwestycyjnej określają warunki zmiany spółki zarządzającej i depozytariusza oraz zasady zapewnienia ochrony interesów posiadaczy jednostek uczestnictwa w razie takiej zmiany.” |
8) |
dodaje się art. 26a i 26b w brzmieniu: „Artykuł 26a Depozytariusz udostępnia swoim właściwym organom na ich żądanie wszelkie informacje, które otrzymał w trakcie pełnienia swoich obowiązków i które mogą być niezbędne właściwym organom UCITS lub spółce zarządzającej UCITS . Jeżeli właściwe organy UCITS lub spółki zarządzającej różnią się od właściwych organów lub spółki zarządzającej depozytariusza, właściwe organy depozytariusza dzielą się otrzymanymi informacjami bez zbędnej zwłoki z właściwymi organami UCITS i spółką zarządzającą. Artykuł 26b 1. Komisja jest uprawniona do przyjmowania ▌ aktów delegowanych zgodnie z art. 112 ▌, określających:
|
9) |
art. 30 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie: „Artykuły 13, 14, 14a i 14b stosuje się odpowiednio wobec spółek inwestycyjnych, które nie wyznaczyły spółki zarządzającej posiadającej zezwolenie na działalność wydane na mocy niniejszej dyrektywy.”; |
10) |
skreśla się rozdział V sekcję 3; |
11) |
w art. 69 ust. 3 dodaje się akapit drugi w brzmieniu: „Sprawozdanie roczne zawiera również:
|
11a) |
art. 78 ust. 3 lit. a) otrzymuje brzmienie:
|
12) |
w art. 98 wprowadza się następujące zmiany:
|
13) |
artykuł 99 otrzymuje brzmienie: „Artykuł 99 1. Bez uszczerbku dla uprawnień kontrolnych właściwych organów określonych w art. 98 i dla prawa państw członkowskich do wprowadzania i nakładania sankcji karnych państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji i innych środków administracyjnych w przypadku nieprzestrzegania przepisów prawa krajowego przyjętych w celu wykonania niniejszej dyrektywy oraz zapewniają stosowanie tych środków. Te sankcje i środki muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. 2. Jeżeli zobowiązania dotyczą UCITS, spółek zarządzających, spółek inwestycyjnych lub depozytariuszy, w przypadku naruszenia przepisów państwa członkowskie zapewniają możliwość stosowania sankcji lub środków w stosunku do członków organu zarządzającego oraz w stosunku do wszelkich innych osób, które w świetle krajowego prawa ponoszą odpowiedzialność za dane naruszenie. 3. Właściwym organom przyznaje się wszelkie uprawnienia dochodzeniowe, które są niezbędne do wykonywania ich funkcji. Wykonując swoje uprawnienia, właściwe organy współpracują ze sobą ściśle w celu zapewnienia pożądanej skuteczności sankcji lub środków oraz koordynują swoje działania w przypadku postępowań obejmujących sprawy transgraniczne.”; |
14) |
dodaje się art. 99a, 99b, 99c, 99d i 99e w brzmieniu: „Artykuł 99a 1. Państwa członkowskie dopilnowują, aby ich przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne przewidywały sankcje w następujących przypadkach:
2. We wszystkich przypadkach, o których mowa w ust. 1, państwa członkowskie zapewniają możliwość stosowania sankcji i środków administracyjnych obejmujących co najmniej:
Artykuł 99b Państwa członkowskie zapewniają publikowanie przez właściwe organy bez zbędnej zwłoki informacji o sankcjach lub środkach nałożonych za naruszenie przepisów prawa krajowego przyjętych w celu transpozycji niniejszej dyrektywy, w tym informacji na temat rodzaju i charakteru naruszenia oraz tożsamości osób odpowiedzialnych za naruszenie, chyba że opublikowanie tych informacji stanowiłoby poważne zagrożenie dla stabilności rynków finansowych. W przypadku gdy publikacja wspomnianych informacji wyrządziłaby niewspółmierną szkodę zaangażowanym stronom, właściwe organy publikują informacje o nałożonym środku lub sankcji w sposób anonimowy. Artykuł 99c 1. Państwa członkowskie dopilnowują, aby przy ustalaniu rodzaju sankcji lub środków administracyjnych oraz wysokości administracyjnych sankcji finansowych właściwe organy zapewniły ich skuteczność, proporcjonalność i odstraszający charakter z uwzględnieniem wszelkich istotnych okoliczności, w tym:
2. EUNGiPW wydaje wytyczne przeznaczone dla właściwych organów zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010 dotyczące rodzajów środków i sankcji administracyjnych oraz wysokości administracyjnych sankcji finansowych. Artykuł 99d 1. Państwa członkowskie zapewniają ustanowienie przez właściwe organy skutecznych mechanizmów sprzyjających zgłaszaniu właściwym organom naruszeń przepisów prawa krajowego transponujących niniejszą dyrektywę oraz utworzenie przez właściwe organy co najmniej jednego bezpiecznego kanału komunikacji umożliwiającego osobom powiadamianie o takich naruszeniach. Państwa członkowskie dopilnowują, aby tożsamość osób składających takie powiadomienia za pomocą tych kanałów była znana wyłącznie właściwemu organowi. 2. Mechanizmy, o których mowa w ust. 1, obejmują co najmniej:
2a. EUNGiPW zapewnia co najmniej jeden bezpieczny kanał komunikacji służący do powiadamiania o naruszeniach przepisów prawa krajowego transponujących niniejszą dyrektywę. Państwa członkowskie dopilnowują, aby tożsamość osób składających takie powiadomienia za pomocą tych kanałów była znana wyłącznie EUNGiPW. 2b. Powiadomienie EUNGiPW lub właściwego organu o naruszeniu przepisów prawa krajowego wdrażających niniejszą dyrektywę, dokonane w dobrej wierze na mocy ust. 2a, nie stanowi naruszenia ograniczenia ujawniania informacji określonego w umowie lub w przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych ani nie oznacza, że osoba składająca to powiadomienie ponosi jakiegokolwiek rodzaju odpowiedzialność w związku z takim powiadomieniem. 3. Państwa członkowskie wymagają, by instytucje posiadały odpowiednie procedury zgłaszania przez swoich pracowników naruszeń wewnątrz firmy za pośrednictwem specjalnego kanału. Artykuł 99e 1. Państwa członkowskie przekazują EUNGiPW co roku zbiorczą informację o wszystkich środkach i sankcjach zastosowanych zgodnie z art. 99. EUNGiPW publikuje te informacje w sprawozdaniu rocznym. 2. Jeżeli właściwy organ ujawni publicznie środek lub sankcję, powiadamia o nim jednocześnie EUNGiPW. Jeżeli podany do wiadomości publicznej środek lub sankcja dotyczy spółki zarządzającej, EUNGiPW dodaje wzmiankę o opublikowanych środkach lub sankcjach w wykazie spółek zarządzających ustanowionym zgodnie z art. 6 ust. 1. 3. EUNGiPW opracowuje projekty wykonawczych standardów technicznych dotyczących procedur i form przekazywania informacji, o których mowa w niniejszym artykule. EUNGiPW przedstawia Komisji te projekty wykonawczych standardów technicznych do dnia … Komisja jest uprawniona do przyjmowania wykonawczych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, zgodnie z art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010. ▌ |
15) |
dodaje się art. 104a w brzmieniu: „Artykuł 104a 1. Państwo członkowskie stosuje dyrektywę 95/46/WE w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych w państwie członkowskim zgodnie z niniejszą dyrektywą. 2. Do przetwarzania danych osobowych przez EUNGiPW zgodnie z niniejszą dyrektywą stosuje się rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (***). |
16) |
artykuł 112 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 12, 14, 43, 51, 60, 61, 62, 64, 75, 78, 81, 90 , 95 i 111, powierza się Komisji na okres czterech lat od dnia 4 stycznia 2011 r. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 50a, powierza się Komisji na okres czterech lat od dnia 21 lipca 2011 r. Uprawnienia do przyjęcia aktów delegowanych, o których mowa w art. 22 i 24, powierza się Komisji na okres czterech lat od dnia […]. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż sześć miesięcy przed końcem okresu czterech lat. Przekazanie uprawnień zostaje automatycznie przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada odwoła je zgodnie z art. 112a.”; |
17) |
artykuł 112a ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 12, 14, 22, 24 , 43, 50a, 51, 60, 61, 62, 64, 75, 78, 81, 95 i 111, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub Radę.”; |
18) |
w załączniku I wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy. |
Artykuł 2
1. Państwa członkowskie przyjmują i publikują, najpóźniej do dnia […] r., przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują Komisji tekst tych przepisów.
Stosują one przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne, o których mowa w ust. 1, od dnia […] r.
Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.
2. Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.
Jeżeli dokumenty towarzyszące powiadomieniu przez państwa członkowskie o środkach transpozycji nie są wystarczające, aby dokonać pełnej oceny zgodności tych środków z niektórymi przepisami niniejszej dyrektywy, Komisja, na wniosek EUNGiPW w celu wykonania swych obowiązków wynikających z rozporządzenia (UE) nr 1095/2010 lub z własnej inicjatywy, może wystąpić do państw członkowskich o udzielenie bardziej szczegółowych informacji dotyczących transpozycji niniejszej dyrektywy i wdrożenia tych środków.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Artykuł 4
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.
Sporządzono w …
W imieniu Parlamentu Europejskiego
Przewodniczący
W imieniu Rady
Przewodniczący
(1) Dz.U. C 96 z 4.4.2013, s. 18.
(2) Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 32.
(3) Dz.U. L 120 z 15.5.2009, s. 22.
(4) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 84.
(5) Dz.U. L 331 z 15.12.2010, s. 12.
(6) Dz.U. L 174 z 1.7.2011, s. 1.
(7) Dz.U. L 241 z 2.9.2006, s. 26.
(8) Dz.U. L 302 z 17.11.2009, s. 1.
(9) Dz.U. L 166 z 11.6.1998, s. 45.
(10) Dz.U. L 84 z 26.3.1997, s. 22.
(11) Dz.U. C 369 z 17.12.2011, s. 14.
ZAŁĄCZNIK
W załączniku I tabela A punkt 2 otrzymuje brzmienie:
„2. |
Informacje dotyczące depozytariusza: |
2.1. |
Tożsamość depozytariusza UCITS wraz z opisem jego obowiązków; |
2.2. |
Opis przekazanych przez depozytariusza funkcji związanych z przechowywaniem ▌ oraz ewentualnych konfliktów interesów mogących powstać w wyniku przekazania funkcji.”. |
Informacja o podmiotach zaangażowanych w utrzymywanie aktywów funduszu oraz o ewentualnych mogących powstać konfliktach interesów jest dostępna na żądanie u depozytariusza.”
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/300 |
P7_TA(2013)0310
Harmonogram aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych ***I
Poprawka przyjęta przez Parlament Europejski w dniu 3 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu wyjaśnienia przepisów dotyczących harmonogramu aukcji uprawnień do emisji gazów cieplarnianych (COM(2012)0416 – C7-0203/2012 – 2012/0202(COD)) (1)
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2016/C 075/43)
Poprawka 21
Wniosek dotyczący decyzji
Artykuł 1
Dyrektywa 2003/87/WE
Artykuł 10 – ustęp 4 – akapit pierwszy – ostatnie zdanie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W stosownych przypadkach Komisja dostosowuje harmonogram dla każdego okresu, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie rynku. |
Jeżeli ocena skutków dla poszczególnych sektorów przemysłu wskazuje, że nie należy spodziewać się znaczącego wpływu na sektory lub podsektory narażone na wysokie ryzyko ucieczki emisji, Komisja może w wyjątkowych okolicznościach dostosować harmonogram okresu , o którym mowa w art. 13 ust. 1, rozpoczynającego się 1 stycznia 2013 r. w taki sposób, aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie rynku. Komisja dokonuje tylko jednego dostosowania tego typu na maksymalną liczbę 900 milionów uprawnień. |
(1) Sprawa została odesłana do właściwej komisji w celu ponownego rozpatrzenia zgodnie z art. 57 ust. 2 akapit drugi regulaminu (A7-0046/2013).
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/300 |
P7_TA(2013)0311
Poważne transgraniczne zagrożenia zdrowia ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie poważnych transgranicznych zagrożeń zdrowia (COM(2011)0866 – C7-0488/2011 – 2011/0421(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2016/C 075/44)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2011)0866), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2, art. 168 ust. 4 lit. c) i art. 168 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C7–0488/2011), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 28 marca 2012 r. (1), |
— |
po konsultacji z Komitetem Regionów, |
— |
uwzględniając zobowiązanie do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu przekazane przez przedstawiciela Rady pismem z dnia 28 maja 2013 r. zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 55 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7-0337/2012), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzić znaczące zmiany do swojego wniosku lub zastąpić go innym tekstem; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym. |
(1) Dz.U. C 181 z 21.6.2012, s. 160.
P7_TC1-COD(2011)0421
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 3 lipca 2013 r. w celu przyjęcia decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr …/2013/UE w sprawie poważnych transgranicznych zagrożeń zdrowia oraz uchylającej decyzję nr 2119/98/WE
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, decyzji nr 1082/2013/UE.)
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/301 |
P7_TA(2013)0312
Wdrożenie wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych *
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady w sprawie wdrożenia wzmocnionej współpracy w dziedzinie podatku od transakcji finansowych (COM(2013)0071 – C7-0049/2013 – 2013/0045(CNS))
(Specjalna procedura ustawodawcza – konsultacja)
(2016/C 075/45)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2013)0071), |
— |
uwzględniając art. 113 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0049/2013), |
— |
uwzględniając art.55 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz opinię Komisji Budżetowej (A7-0230/2013), |
1. |
zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji; |
2. |
wzywa Komisję do wykazania, w formie kompleksowej analizy skutków oraz oceny korzyści i kosztów, że jakakolwiek forma wzmocnionej współpracy nie doprowadzi do naruszenia kompetencji, praw i obowiązków państw członkowskich w niej nieuczestniczących; |
3. |
zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 293 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
4. |
zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament; |
5. |
zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji; |
6. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym. |
Poprawka 1
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 2
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 3
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 1 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 4
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 5
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 6
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 7
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 3 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 8
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 9
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 8
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 10
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 13 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 11
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 12
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 13
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 15 c (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 14
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 16
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
skreślony |
Poprawka 15
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 19
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 16
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 19 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 17
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 19 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 18
Wniosek dotyczący dyrektywy
Motyw 21
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 19
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 2 – litera c
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 20
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 2 – litera c a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 21
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 2 – litera e
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 22
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
3a) „emitent długu państwowego” oznacza emitenta długu państwowego zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (UE) nr 236/2012; |
Poprawka 23
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 3 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
3b) „dług państwowy” oznacza dług państwowy zgodnie z definicją w art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 236/2012; |
Poprawka 24
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 7 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
7a) „rynek na rzecz wzrostu MŚP” oznacza wielostronną platformę obrotu, która jest zarejestrowana jako rynek na rzecz wzrostu MŚP zgodnie z art. 35 dyrektywy [MiFID]; |
Poprawka 25
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 12 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
12a) „wykonywanie transakcji z wysoką częstotliwością” oznacza algorytmiczne zawieranie transakcji dotyczących instrumentów finansowych z prędkością, przy której fizyczne opóźnienie mechanizmu przekazywania, anulowania lub modyfikacji zleceń staje się czynnikiem decydującym w czasie potrzebnym na przekazanie instrukcji systemowi obrotu lub na wykonanie transakcji; |
Poprawka 26
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 1 – punkt 12 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
12b) „strategia wykonywania transakcji z wysoką częstotliwością” oznacza strategię zawierania na własny rachunek transakcji instrumentem finansowym wiążącą się z wykonywaniem transakcji z wysoką częstotliwością i wykazującą co najmniej dwie cechy spośród następujących: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
Poprawka 27
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. W przypadku każdej z operacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a), b), c) oraz e), uznaje się, że zachodzi jedna transakcja finansowa. W przypadku każdej wymiany, o której mowa w lit. d), uznaje się że zachodzą dwie transakcje finansowe. Każda istotna zmiana operacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a) do e), uznawana jest za nową operację tego samego rodzaju, co pierwotna operacja. Zmiana jest uznawana za istotną, jeśli obejmuje zastąpienie co najmniej jednej ze stron, w przypadku gdy przedmiot lub zakres operacji, w tym jej zakres czasowy, lub uzgodniona zapłata ulegają zmianie, lub jeśli pierwotna operacja podlegałaby większemu podatkowi, gdyby zostałaby zawarta na zmienionych warunkach. |
2. W przypadku każdej z operacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a), b), c) oraz e), uznaje się, że zachodzi jedna transakcja finansowa. W przypadku każdej wymiany, o której mowa w lit. d), uznaje się że zachodzą dwie transakcje finansowe. Każda istotna zmiana operacji, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a) do e), uznawana jest za nową operację tego samego rodzaju, co pierwotna operacja. Zmiana jest uznawana za istotną, jeśli obejmuje zastąpienie co najmniej jednej ze stron, w przypadku gdy przedmiot lub zakres operacji, w tym jej zakres czasowy, lub uzgodniona zapłata ulegają zmianie, lub jeśli pierwotna operacja podlegałaby większemu podatkowi, gdyby zostałaby zawarta na zmienionych warunkach. Żadne odnowienie transakcji przeprowadzanych do celów rozliczeń lub rozrachunków przez partnera centralnego lub inną izbę rozliczeniową lub operatora systemu rozrachunku lub za pośrednictwem systemów interoperacyjnych zdefiniowanych w dyrektywie 98/26/WE nie stanowi istotnej zmiany w rozumieniu niniejszego ustępu. |
Poprawka 28
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 3 – litera d
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 29
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 2 – ustęp 3 – litera d a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 30
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 1 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1a. W przypadku wdrożenia podatku od transakcji finansowych w państwach członkowskich spoza grupy 11 uczestniczących państw członkowskich zostanie on wprowadzony w tych państwach członkowskich na wspólnych zasadach. |
Poprawka 31
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera a
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 32
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera c a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 33
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 2 – litera c b (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 34
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 2 – akapit pierwszy a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Zgodnie z art. 16 Komisja przyjmuje akty delegowane, w których określone są warunki uznania danego instrumentu finansowego za niepłynny dla celów niniejszej dyrektywy. |
Poprawka 35
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 3 – ustęp 4 – litera g a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 36
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera e a (nowa)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
|
Poprawka 37
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 1 – litera g
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
|
|
Poprawka 38
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 – ustęp 2 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||
|
2a. Do celów niniejszej dyrektywy uznaje się, że instrument finansowy został wyemitowany na terytorium uczestniczącego państwa członkowskiego, jeśli spełniony jest dowolny z wymienionych poniżej warunków: |
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
||
|
|
Poprawka 39
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 4 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Artykuł 4a Przeniesienie tytułu prawnego 1. Transakcja finansowa, w odniesieniu do której nie pobrano PTF, uznawana jest za nieskuteczną prawnie i nie skutkuje przeniesieniem tytułu prawnego do instrumentu, którego dotyczy ta transakcja. 2. Transakcja finansowa, w odniesieniu do której nie pobrano PTF nie kwalifikuje się do rozliczenia centralnego zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 648/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, partnerów centralnych i repozytoriów transakcji (2) , ani też nie spełnia wymogów dotyczących funduszy własnych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych. 3. W przypadku automatycznych elektronicznych systemów płatności, niezależnie od tego, czy bierze w nich udział agent rozliczeniowy, czy też nie, organy podatkowe państwa członkowskiego mogą ustanowić system automatycznego elektronicznego poboru PTF oraz wydawania certyfikatów przeniesienia tytułów prawnych. |
Poprawka 40
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 2 – akapit drugi – wprowadzenie
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
||||
Stawki te nie są niższe niż : |
Stawki te wynoszą : |
||||
|
|
||||
|
|
||||
|
|
Poprawka 41
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 9 – ustęp 3 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
3a. Nie naruszając przepisów ust. 3, uczestniczące państwa członkowskie stosują w odniesieniu do pozagiełdowych transakcji finansowych, o których mowa w art. 6 i 7, wyższe stawki niż te określone w ust. 2. Tym wyższym stawkom nie podlegają transakcje finansowe związane z pozagiełdowymi instrumentami pochodnymi, które przyczyniają się w sposób obiektywnie mierzalny do zmniejszenia ryzyka, zgodnie z art. 10 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 149/2013 . |
Poprawka 42
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Zgodnie z art. 16 Komisja może przyjąć akty delegowane określające środki, które mają podjąć uczestniczące państwa członkowskie zgodnie z ust. 1. |
2. Zgodnie z art. 16 Komisja przyjmuje akty delegowane określające środki, które mają podjąć uczestniczące państwa członkowskie zgodnie z ust. 1. |
Poprawka 43
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11 – ustęp 5 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Komisja może przyjąć akty wykonawcze wprowadzające jednolite metody poboru należnego PTF. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 18 ust. 2. |
Komisja przyjmuje akty wykonawcze wprowadzające jednolite metody poboru należnego PTF oraz mające na celu zapobieganie oszustwom podatkowym, uchylaniu się od opodatkowania i agresywnemu planowaniu podatkowemu . Państwa członkowskie mogą przyjąć dodatkowe środki. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 18 ust. 2. |
Poprawka 44
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11 – ustęp 6 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
6a. Obciążenie administracyjne nałożone na organy podatkowe w wyniku wprowadzenia PTF są ograniczane do minimum. W tym celu Komisja Europejska zachęca do współpracy między krajowymi organami podatkowymi. |
Poprawka 45
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 11 – ustęp 6 b (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
6b. Państwa członkowskie co roku ujawniają Komisji i Eurostatowi wolumen transakcji, od których pobrano wpływy, według rodzajów instytucji. Informacje te są podawane do publicznej wiadomości. |
Poprawka 46
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 12
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Uczestniczące państwa członkowskie przyjmują środki mające na celu zapobieganie oszustwom podatkowym i uchylaniu się od opodatkowania. |
Uczestniczące państwa członkowskie przyjmują środki mające na celu zapobieganie oszustwom podatkowym, uchylaniu się od opodatkowania i agresywnemu planowaniu podatkowemu . |
Poprawka 47
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 15 a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
1. Komisja powołuje grupę roboczą ekspertów (Komitet ds. PTF) składającą się z przedstawicieli wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, EBC i EUNGiPW w celu wsparcia uczestniczących państw członkowskich w skutecznym wdrażaniu niniejszej dyrektywy i zapobieganiu oszustwom podatkowym, uchylaniu się od opodatkowania i agresywnemu planowaniu podatkowemu oraz zachowaniu integralności jednolitego rynku. |
|
2. Komitet ds. . PTF ocenia skuteczne wdrożenie niniejszej dyrektywy, ocenia jej wpływ na rynek wewnętrzny oraz wykrywa systemy unikania zobowiązań podatkowych, w tym niewłaściwe mechanizmy zdefiniowane w art. 14, w celu zaproponowania środków zaradczych, przy wykorzystaniu w pełni, w stosownych przypadkach, prawa Unii w dziedzinie opodatkowania i regulacji usług finansowych oraz instrumentów współpracy w dziedzinie opodatkowania ustanowionych przez organizacje międzynarodowe. |
|
3. W celu przeprowadzenia oceny w odniesieniu do skutecznego wykonania PTF uczestniczące państwa członkowskie mogą utworzyć podkomitet w ramach komitetu ds. PTF, w którego skład wejdą przedstawiciele uczestniczących państw członkowskich. Podkomitet zajmuje się wyłącznie kwestiami, które nie mają wpływu na nieuczestniczące państwa członkowskie jeśli chodzi o skuteczne wykonywanie PTF. |
Poprawka 48
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 2
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
2. Przekazania uprawnień, o którym mowa w art. 11 ust. 2, dokonuje się na czas nieokreślony od daty określonej w art. 19 . |
2. Przekazania uprawnień, o którym mowa w art. 11 ust. 2, dokonuje się na czas nieokreślony od daty określonej w art. 21 . |
Poprawka 49
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 3
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 11 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących . |
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 11 ust. 2, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych. |
Poprawka 50
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 4
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go Radzie. |
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. |
Poprawka 51
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 16 – ustęp 5
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 11 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy Rada nie wyraziła sprzeciwu w terminie 2 miesięcy od przekazania jej tego aktu lub gdy – przed upływem tego terminu – Rada poinformowała Komisję, że nie wniesie sprzeciwu. Z inicjatywy Rady termin ten przedłuża się o 2 miesiące. |
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 11 ust. 2 wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie 2 miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy – przed upływem tego terminu – zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten przedłuża się o 2 miesiące. |
Poprawka 52
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 19 – akapit pierwszy
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
Co pięć lat i po raz pierwszy do dnia 31 grudnia 2016 r . Komisja przedstawia Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy i, w stosownym przypadku, odpowiedni wniosek. |
Co trzy lata i po raz pierwszy do dnia 31 grudnia 2016 r . Komisja przedstawia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie na temat stosowania niniejszej dyrektywy i, w stosownym przypadku, odpowiedni wniosek. |
Poprawka 53
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 19 – akapit drugi
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
W swoim sprawozdaniu Komisja przeanalizuje przynajmniej wpływ PTF na odpowiednie funkcjonowanie rynku wewnętrznego, rynków finansowych i gospodarki realnej, a także uwzględni postęp w opodatkowaniu sektora finansowego w kontekście międzynarodowym. |
W swoim sprawozdaniu Komisja przeanalizuje przynajmniej wpływ PTF na odpowiednie funkcjonowanie rynku wewnętrznego, rynków finansowych i gospodarki realnej, a także uwzględni postęp w opodatkowaniu sektora finansowego w kontekście międzynarodowym. Na podstawie wyników tej analizy zostaną wprowadzone konieczne zmiany. |
Poprawka 54
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 19 – akapit drugi a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
Ponadto Komisja przeprowadza ocenę oddziaływania niektórych postanowień, takich jak właściwy zakres podatku od transakcji finansowych i stawka podatkowa mająca zastosowanie w stosunku do funduszy emerytalnych, należycie uwzględniając różne profile ryzyka i modele biznesowe. |
Poprawka 55
Wniosek dotyczący dyrektywy
Artykuł 20 – ustęp 1 – akapit drugi a (nowy)
Tekst proponowany przez Komisję |
Poprawka |
|
W przypadku instrumentów, o których mowa w pkt 3a art. 2 ust. 1 stawka, o której mowa w lit. a) art. 9 ust. 2 wynosi 0,05 % do dnia 1 stycznia 2017 r. |
|
W przypadku instytucji, o których mowa w lit. f) pkt 8 art. 2 ust. 1, stawka, o której mowa w lit. a) art. 9 ust. 2 wynosi 0,05 %, a stawka, o której mowa w lit. b) art. 9 ust. 2 wynosi 0,005 % do dnia 1 stycznia 2017 r. |
(1) Dz.U. L 176 z 27.6.2013, s. 1.
(*) Dz.U. L 52 z 23.2.2013, s. 11.
(2) Dz.U. L 201 z 27.7.2012, s. 1
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/322 |
P7_TA(2013)0313
Przyjęcie euro przez Łotwę w dniu 1 stycznia 2014 r. *
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie przyjęcia przez Łotwę euro w dniu 1 stycznia 2014 r. (COM(2013)0345 – C7-0183/2013 – 2013/0190(NLE))
(Konsultacja)
(2016/C 075/46)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Radzie (COM(2013)0345), |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji z konwergencji za rok 2013 (COM(2013)0341) oraz sprawozdanie Europejskiego Banku Centralnego z konwergencji z czerwca 2013 r. dotyczące Łotwy, |
— |
uwzględniając dokument roboczy służb Komisji uzupełniający sprawozdanie Komisji z konwergencji za rok 2013 dotyczące Łotwy (SWD(2013)0196), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie rozszerzenia strefy euro (1), |
— |
uwzględniając swoją rezolucję z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie ulepszenia metody konsultacji z Parlamentem w procedurach dotyczących rozszerzenia strefy euro (2), |
— |
uwzględniając art. 140 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C7-0183/2013), |
— |
uwzględniając art. 83 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0237/2013), |
A. |
mając na uwadze, że art. 140 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) określa, czy osiągnięty został wysoki poziom trwałej konwergencji, analizując, w jakim stopniu każde państwo członkowskie spełniło następujące kryteria: osiągnięcie wysokiego stopnia stabilności cen; stabilna sytuacja finansów publicznych; poszanowanie zwykłych marginesów wahań kursów przewidzianych mechanizmem wymiany walut; trwały charakter konwergencji osiągniętej przez państwo członkowskie i jego udziału w mechanizmie wymiany walut europejskiego systemu walutowego, co odzwierciedla się w poziomach długoterminowych stóp procentowych (kryteria z Maastricht); |
B. |
mając na uwadze, że Łotwa spełniła kryteria z Maastricht zgodnie z art. 140 TFUE i dołączonym do niego i do Traktatu o Unii Europejskiej Protokołem nr 13 w sprawie kryteriów konwergencji; |
C. |
mając na uwadze, że sprawozdawca złożył wizytę na Łotwie w celu dokonania oceny przygotowania tego kraju do wejścia do strefy euro; |
D. |
mając na uwadze, że mieszkańcy Łotwy dokonali nadzwyczajnych wysiłków w celu przezwyciężenia kryzysu finansowego i powrócili na ścieżkę konkurencyjności i wzrostu; |
1. |
zatwierdza wniosek Komisji; |
2. |
popiera wstąpienie przez Łotwę do strefy euro z dniem 1 stycznia 2014 r.; |
3. |
zauważa, że ocena przeprowadzona przez Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny odbyła się w kontekście ogólnoświatowego kryzysu finansowego, który wpłynął na perspektywy konwergencji nominalnej wielu innych państw członkowskich i w szczególności spowodował znaczne przesunięcie w dół stóp inflacji; |
4. |
zauważa w szczególności, że globalny kryzys finansowy ciężko dotknął Łotwę pod względem ubóstwa, bezrobocia i zmian demograficznych; wzywa Łotwę i jej partnerów w Unii do wdrożenia rygorystycznych norm w zakresie nadzoru ostrożnościowego w skali makro mających na celu uniknięcie niestabilnych przepływów kapitału i tendencji wzrostu kredytów doświadczonych przed kryzysem; |
5. |
zauważa, że dzięki zdecydowanym, wiarygodnym i trwałym staraniom rządu i obywateli Łotwa spełnia kryteria; podkreśla, że ogólna stabilność sytuacji makroekonomicznej i finansowej będzie zależeć od wdrożenia zrównoważonych i daleko idących reform mających na celu połączenie dyscypliny z solidarnością, a także długoterminowych inwestycji nie tylko na Łotwie, lecz również w całej unii gospodarczej i monetarnej; |
6. |
zauważa, że w swoim sprawozdaniu z konwergencji za rok 2013 Europejski Bank Centralny wyraził pewne obawy dotyczące długoterminowej trwałości konwergencji gospodarczej Łotwy; w szczególności podkreśla następujące stwierdzenia i zalecenia zawarte w tym sprawozdaniu:
|
7. |
wzywa rząd Łotwy – przewidując potencjalną nierównowagę makroekonomiczną i zagrożenia stabilności cen w przyszłości – do utrzymywania ostrożnej polityki fiskalnej wraz ze strategiami ukierunkowanymi na ogólną stabilność kraju, a także korygowania zakłóceń równowagi zidentyfikowanych przez Komisję w ramach sprawozdania dotyczącego mechanizmu ostrzegania; zauważa, że stabilność cen na Łotwie w dużej mierze zależna jest od dynamiki cen towarów ze względu na niską wydajność energetyczną i wysoki poziom importu energii z jednego źródła w strukturze koszyka konsumenckiego; wzywa rząd Łotwy do dokonania usprawnień w tym zakresie i zwiększenia ogólnych wysiłków na rzecz realizacji wszystkich celów krajowych strategii UE 2020; |
8. |
jest zaniepokojony utrzymującym się obecnie niskim poparciem obywateli Łotwy dla przyjęcia euro; wzywa rząd i władze Łotwy do prowadzenia bardziej aktywnego dialogu z obywatelami Łotwy w celu zapewnienia większego poparcia publicznego dla przyjęcia euro; wzywa rząd i władze Łotwy do kontynuowania kampanii informowania i komunikowania celem dotarcia do wszystkich obywateli Łotwy; |
9. |
wzywa rząd Łotwy, aby poprzez odpowiednie reformy strukturalne i oświaty wyeliminował braki strukturalne na rynku pracy; apeluje do rządu Łotwy w szczególności o zajęcie się poziomem ubóstwa i powiększającymi się nierównościami dochodów; |
10. |
potwierdza stabilność sektora bankowego Łotwy w okresie trzech ostatnich lat; zwraca jednak uwagę, że model działalności bankowej został poddany poważnemu sprawdzianowi w pierwszej fazie globalnego kryzysu finansowego; podkreśla, że krachu łotewskiego systemu finansowego udało się wtedy uniknąć jedynie dzięki pakietowi pomocowemu UE-MFW; z zadowoleniem przyjmuje obecne reformy mające na celu wzmocnienie przepisów dotyczących łotewskich banków zajmujących się depozytami nierezydentów (NRD); wzywa władze Łotwy, aby zagwarantowały ścisły nadzór nad takimi bankami i wdrożyły odpowiednie dodatkowe działania w zakresie zarządzania ryzykiem; ponadto wzywa władze Łotwy, by pozostały ostrożne w odniesieniu do rozbieżności pomiędzy zapadalnością aktywów i wymagalnością pasywów banków, które mogą być postrzegane jako zagrożenie dla stabilności finansowej; |
11. |
wzywa władze Łotwy do utrzymania obecnego kierunku praktycznych przygotowań zapewniających sprawne wprowadzenie euro; wzywa także rząd Łotwy do ustanowienia odpowiednich mechanizmów kontroli i dołożenia wszelkich starań, aby wprowadzenie euro nie zostało wykorzystane do ukrytego podnoszenia cen; |
12. |
zwraca się do Rady o poinformowanie go w przypadku uznania za stosowne odejścia od tekstu przyjętego przez Parlament; |
13. |
wyraża ubolewanie z powodu bardzo krótkiego terminu, w jakim zwrócono się do Parlamentu o przedłożenie opinii zgodnie z art. 140 TFUE; wzywa Komisję oraz państwa członkowskie planujące przyjąć euro do zapewnienia odpowiedniego czasu w celu umożliwienia Parlamentowi przedłożenia opinii w oparciu o bardziej obszerną i kompleksową debatę; |
14. |
zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji; |
15. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego stanowiska Radzie, Komisji, Europejskiemu Bankowi Centralnemu, Eurogrupie i rządom państw członkowskich. |
(1) Dz.U. C 298 E z 8.12.2006, s. 249.
(2) Dz.U. C 146 E z 12.6.2008, s. 251.
Czwartek, 4 lipca 2013 r.
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/325 |
P7_TA(2013)0320
Dalsza pomoc makrofinansowa dla Gruzji ***III
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie wspólnego projektu zatwierdzonego przez komitet pojednawczy dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Gruzji (PE-CONS 00038/2013 – C7-0168/2013 – 2010/0390(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: trzecie czytanie)
(2016/C 075/47)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wspólny projekt zatwierdzony przez komitet pojednawczy oraz odnoszące się do niego oświadczenie Parlamentu Europejskiego i Rady (PE – CONS 00038/2013 – C7-0168/2013), |
— |
uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu (1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0804), |
— |
uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w drugim czytaniu (2) dotyczące stanowiska Rady w pierwszym czytaniu (3), |
— |
uwzględniając opinię Komisji w sprawie poprawek Parlamentu do stanowiska Rady w pierwszym czytaniu (COM(2013)0067), |
— |
uwzględniając stanowisko Rady w drugim czytaniu, |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art.69 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie delegacji Parlamentu do komitetu pojednawczego (A7-0244/2013), |
1. |
zatwierdza wspólny projekt; |
2. |
potwierdza wspólne oświadczenie Parlamentu i Rady załączone do niniejszej rezolucji; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do podpisania wraz z przewodniczącym Rady aktu prawnego, zgodnie z art. 297 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej; |
4. |
zobowiązuje swojego sekretarza generalnego do podpisania aktu prawnego po stwierdzeniu, że wszystkie procedury zostały prawidłowo zakończone, oraz do przygotowania, w porozumieniu z sekretarzem generalnym Rady, publikacji tego aktu wraz z odnoszącym się doń oświadczeniem Parlamentu Europejskiego i Rady w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; |
5. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji ustawodawczej Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym. |
(1) Dz.U. C 377 E z 7.12.2012, s. 211.
(2) Teksty przyjęte dnia 11.12.2012, P7_TA(2012)0472.
(3) Dz.U. C 291 E z 10.5.2012, s. 1.
ZAŁĄCZNIK DO REZOLUCJI USTAWODAWCZEJ
Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego i Rady przyjęta wraz z decyzją w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Gruzji
Parlament Europejski i Rada:
— |
ustaliły wspólnie, że przyjęcie decyzji w sprawie udzielenia dalszej pomocy makrofinansowej Gruzji należy rozpatrywać w szerszym kontekście zapotrzebowania na struktury, które zapewniłyby podejmowanie rozsądnych i skutecznych decyzji dotyczących udzielania pomocy makrofinansowej państwom trzecim; |
— |
ustaliły wspólnie, że decyzje w sprawie przeprowadzania w przyszłości operacji udzielania pomocy makrofinansowej powinny opierać się na warunkach i zasadach określonych poniżej dotyczących przyznawania unijnej pomocy makrofinansowej państwom i terytoriom trzecim, które kwalifikują się do otrzymania takiej pomocy, z zastrzeżeniem prawa inicjatywy ustawodawczej i formy prawnej, którą mogą przyjąć przyszłe instrumenty formalizujące te warunki i zasady; |
— |
zobowiązują się do pełnego odzwierciedlenia tych warunków i zasad w podejmowanych w przyszłości indywidualnych decyzjach dotyczących unijnej pomocy makrofinansowej. |
CZĘŚĆ A – WARUNKI
1) |
Unia jest jednym z głównych podmiotów udzielających pomocy gospodarczej, finansowej i technicznej dla państw trzecich. Unijna pomoc makrofinansowa (zwana dalej „pomocą makrofinansową”) okazała się skutecznym instrumentem zapewniającym stabilizację gospodarczą oraz wspierającym reformy strukturalne w państwach i na terytoriach, które korzystają z tej pomocy (zwanych dalej „beneficjentami”). Zgodnie ze swoją ogólną polityką wobec krajów kandydujących, potencjalnych krajów kandydujących i krajów sąsiadujących Unia powinna mieć możliwość udzielania pomocy makrofinansowej tym krajom w celu rozwoju strefy wspólnej stabilności, bezpieczeństwa i dobrobytu. |
2) |
Pomoc makrofinansowa powinna się opierać na decyzjach ad hoc Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczących poszczególnych krajów. Celem niniejszych zasad jest zwiększenie skuteczności i efektywności procesu podejmowania takich decyzji i ich wdrażania oraz umocnienie stosowania przez beneficjenta politycznych warunków wstępnych przyznawania pomocy makrofinansowej i poprawa przejrzystości i kontroli demokratycznej tej pomocy. |
3) |
W swojej rezolucji z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie udzielania pomocy makrofinansowej państwom trzecim Parlament Europejski wezwał do przyjęcia rozporządzenia ramowego w sprawie pomocy makrofinansowej w celu przyspieszenia procesu podejmowania decyzji oraz zapewnienia temu instrumentowi finansowemu formalnej i przejrzystej podstawy. |
4) |
W swoich konkluzjach z dnia 8 października 2002 r. Rada ustanowiła kryteria (tzw. kryteria z Genval) stanowiące wytyczne dla operacji udzielania pomocy makrofinansowej. Należałoby zaktualizować i doprecyzować te kryteria, między innymi kryteria określające odpowiednią formę pomocy (pożyczka, dotacja lub połączenie obu tych form). |
5) |
Zasady te powinny umożliwić Unii szybkie udostępnianie pomocy makrofinansowej, w szczególności w przypadku gdy okoliczności wymagają podjęcia niezwłocznych działań, oraz poprawę jasności i przejrzystości kryteriów mających zastosowanie do wdrażania pomocy makrofinansowej. |
6) |
Komisja powinna zapewnić zgodność pomocy makrofinansowej z kluczowymi zasadami, celami i środkami podjętymi w różnych obszarach działań zewnętrznych i w innych odpowiednich obszarach polityki unijnej. |
7) |
Pomoc makrofinansowa powinna wspierać politykę zewnętrzną Unii. Służby Komisji i Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) powinny zacieśnić współpracę przez cały okres udzielania pomocy makrofinansowej w celu koordynacji i zapewnienia spójności zewnętrznej polityki Unii. |
8) |
Pomoc makrofinansowa powinna wspierać zaangażowanie krajów będących beneficjentami we wspólne wartości Unii, w tym demokrację, praworządność, dobre rządy, poszanowanie praw człowieka, zrównoważony rozwój i ograniczanie ubóstwa, a także w zasady otwartego, opartego na zasadach i uczciwego handlu. |
9) |
Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej powinno być respektowanie przez kraj kwalifikujący się do otrzymania pomocy skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnych systemów parlamentarnych, praworządności, i gwarantowanie poszanowania praw człowieka. Komisja powinna regularnie monitorować przestrzeganie tych warunków wstępnych. |
10) |
Szczegółowe cele poszczególnych decyzji dotyczących pomocy makrofinansowej powinny obejmować zwiększenie skuteczności, przejrzystości i odpowiedzialności organów odpowiedzialnych za zarządzanie finansami publicznymi w krajach będących beneficjentami. Komisja powinna regularnie monitorować realizację tych celów. |
11) |
Pomoc makrofinansowa powinna mieć na celu wspieranie przywrócenia równowagi bilansu płatniczego w państwach i terytoriach trzecich doświadczających braku walut i trudności z finansowaniem zewnętrznym. Pomoc makrofinansowa nie powinna stanowić regularnej pomocy finansowej, ani mieć zasadniczo na celu wspierania rozwoju gospodarczego i społecznego beneficjentów. |
12) |
Pomoc makrofinansowa powinna stanowić uzupełnienie środków udzielanych przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW) i inne wielostronne instytucje finansowe; należy również zapewnić sprawiedliwy podział obciążeń między Unię a innych donatorów. Pomoc makrofinansowa powinna zapewniać wartość dodaną zaangażowania Unii. |
13) |
W celu zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Unii powiązanych z pomocą makrofinansową beneficjenci powinni podjąć odpowiednie środki w zakresie zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i wszelkim innym nieprawidłowościom powiązanym z tą pomocą oraz w zakresie ich zwalczania; należy również przewidzieć kontrole przeprowadzane przez Komisję i audyty przeprowadzane przez Trybunał Obrachunkowy. |
14) |
Wybór procedury przyjmowania protokołów ustaleń powinien się odbywać zgodnie z kryteriami określonymi w rozporządzeniu (UE) nr 182/2011. W tym kontekście co do zasady zastosowanie powinna mieć procedura doradcza, ale biorąc pod uwagę potencjalne istotne skutki operacji przekraczających próg określony w części B, właściwe jest zastosowanie do tych operacji procedury sprawdzającej. |
CZĘŚĆ B – ZASADY
1. Cel pomocy
a) |
Pomoc makrofinansowa powinna stanowić instrument finansowy stosowany w sytuacjach wyjątkowych, mający formę niewiązanego i nieukierunkowanego wsparcia bilansu płatniczego w kwalifikujących się państwach i terytoriach trzecich. Jej celem powinno być przywrócenie równowagi bilansu płatniczego w kwalifikujących się państwach i terytoriach, które borykają się z trudnościami z finansowaniem zewnętrznym. Pomoc makrofinansowa powinna wspierać wdrażanie programu strategicznego obejmującego solidne środki dostosowawcze i reformę strukturalną zmierzające do poprawy pozycji bilansu płatniczego, szczególnie w okresie trwania programu, i do umocnienia wdrażania odpowiednich porozumień i programów z Unią. |
b) |
Warunkiem przyznania pomocy makrofinansowej powinno być występowanie znacznych i pozostających do zaspokojenia potrzeb w zakresie finansowania zewnętrznego, stwierdzonych przez Komisję we współpracy z wielostronnymi instytucjami finansowymi i przewyższających środki udostępnione przez MFW i inne instytucje wielostronne, pomimo wdrażania przez dane państwo lub terytorium solidnych programów stabilizacji gospodarczej i reform. |
c) |
Pomoc makrofinansowa powinna mieć charakter krótkoterminowy i należy ją wstrzymać, gdy tylko przywrócona zostanie równowaga bilansu płatniczego. |
2. Kwalifikujące się kraje i terytoria
Do pomocy makrofinansowej kwalifikują się następujące państwa i terytoria trzecie:
— |
kraje kandydujące i potencjalne kraje kandydujące; |
— |
kraje i terytoria objęte europejską polityką sąsiedztwa; |
— |
w wyjątkowych i należycie uzasadnionych okolicznościach inne państwa trzecie, które wywierają decydujący wpływ na stabilność w regionie i mają strategiczne znaczenie dla Unii, a także są politycznie, gospodarczo i geograficznie bliskie Unii. |
3. Forma pomocy
a) |
Pomoc makrofinansowa powinna zasadniczo mieć formę pożyczki. W wyjątkowych przypadkach pomocy makrofinansowej można udzielać w formie dotacji lub połączenia pożyczki i dotacji. Ustalając odpowiedni udział ewentualnej dotacji, Komisja przy przygotowywaniu swojej propozycji powinna uwzględnić poziom rozwoju gospodarczego beneficjenta mierzony wskaźnikami ubóstwa i dochodu na jednego mieszkańca, a także jego możliwości spłaty w oparciu o analizę zdolności obsługi zadłużenia, przy jednoczesnym zapewnieniu poszanowania zasady sprawiedliwego podziału obciążenia między Unię a innych donatorów. W tym celu Komisja powinna również wziąć pod uwagę, w jakim stopniu międzynarodowe instytucje finansowe i inni donatorzy stosują warunki preferencyjne wobec danego kraju. |
b) |
Kiedy pomoc makrofinansowa przybiera formę pożyczki, Komisja powinna być uprawniona w imieniu Unii do zaciągnięcia pożyczki w niezbędnej kwocie na rynkach kapitałowych lub od instytucji finansowych i udzielenia pożyczki w tej samej kwocie beneficjentowi. |
c) |
Operacje zaciągania i udzielania pożyczki powinny być przeprowadzane w euro z zastosowaniem tej samej daty waluty i nie powinny wiązać się dla Unii ze zmianą terminów wymagalności ani z żadnym ryzykiem walutowym lub ryzykiem stopy procentowej. |
d) |
Wszystkie poniesione przez Unię koszty związane z operacjami zaciągania lub udzielania pożyczki powinny obciążać beneficjenta. |
e) |
Na wniosek beneficjenta oraz jeżeli okoliczności umożliwiają uzyskanie lepszego oprocentowania pożyczki, Komisja może podjąć decyzję o refinansowaniu całości lub części kwoty pierwotnie zaciągniętych pożyczek lub o restrukturyzacji odpowiednich warunków finansowych. Operacje refinansowania i restrukturyzacji powinny być przeprowadzane zgodnie z warunkami przewidzianymi w ust. 3 lit. d) i nie powinny skutkować wydłużeniem średniego terminu wymagalności zaciągniętej pożyczki lub zwiększeniem kwoty kapitału pozostałego do spłaty w dniu refinansowania lub restrukturyzacji. |
4. Przepisy finansowe
a) |
Kwoty pomocy makrofinansowej udzielanej w formie dotacji powinny odpowiadać środkom budżetowym przewidzianym w wieloletnich ramach finansowych. |
b) |
Kwoty pomocy makrofinansowej udzielanej w formie pożyczek powinny być zabezpieczane zgodnie z rozporządzeniem ustanawiającym Fundusz Gwarancyjny dla działań zewnętrznych. Wysokość przekazanych kwot powinna odpowiadać środkom budżetowym przewidzianym w wieloletnich ramach finansowych. |
c) |
Władza budżetowa powinna zatwierdzać roczne środki w granicach wieloletnich ram finansowych. |
5. Kwota pomocy
a) |
Określenie wysokości pomocy powinno się opierać na pozostających do zaspokojenia potrzebach finansowych kwalifikującego się kraju lub terytorium i powinno uwzględniać zdolność do finansowania z jego własnych środków, a w szczególności z rezerw walutowych, którymi dysponuje. Takie potrzeby finansowe powinna określać Komisja we współpracy z międzynarodowymi instytucjami finansowymi na podstawie kompleksowej oceny ilościowej i przejrzystej dokumentacji uzupełniającej. Komisja powinna wykorzystywać w szczególności najnowsze prognozy bilansu płatniczego MFW dla danego kraju lub terytorium oraz powinna uwzględniać oczekiwany wkład finansowy donatorów wielostronnych, jak również dotychczasowe wykorzystanie innych zewnętrznych instrumentów Unii przez kwalifikujący się kraj lub terytorium. |
b) |
Dokumentacja Komisji powinna zawierać informacje na temat przewidywanej wysokości rezerw walutowych przy braku pomocy makrofinansowej w stosunku do wysokości uznawanej za odpowiednią, zgodnie z pomiarami wykonanymi przy pomocy odpowiednich wskaźników, takich jak stosunek rezerw do krótkoterminowego zadłużenia zewnętrznego i stosunek rezerw do wartości importu kraju będącego beneficjentem. |
c) |
Przy ustalaniu kwoty udzielanej pomocy makrofinansowej powinno uwzględniać się również potrzebę zapewnienia sprawiedliwego podziału obciążenia między Unią a innymi donatorami i wartość dodaną ogólnego zaangażowania Unii. |
d) |
W sytuacji gdy potrzeby finansowe beneficjenta znacznie się zmniejszają w okresie wypłat pomocy makrofinansowej w stosunku do pierwotnych założeń, Komisja powinna – działając zgodnie z procedurą doradczą, jeżeli pomoc wynosi 90 mln EUR lub mniej, a zgodnie z procedurą sprawdzającą, jeżeli pomoc przekracza tę kwotę – obniżyć wysokość takiej pomocy, zawiesić ją lub anulować. |
6. Warunki
a) |
Warunkiem wstępnym przyznania pomocy makrofinansowej powinno być poszanowanie przez kwalifikujący się kraj lub terytorium skutecznych mechanizmów demokratycznych, w tym wielopartyjnych systemów parlamentarnych, praworządności i gwarancji poszanowania praw człowieka. Komisja powinna przeprowadzić podawaną do wiadomości publicznej ocenę (1) wypełnienia tego warunku wstępnego i monitorować go przez cały czas udzielania pomocy makrofinansowej. Niniejszy punkt powinien być stosowany zgodnie z decyzją określającą organizację i zasady funkcjonowania ESDZ. |
b) |
Pomoc makrofinansowa powinna być uzależniona od istnienia innych niż ostrożnościowe rozwiązań w zakresie kredytowania pomiędzy kwalifikującym się krajem lub terytorium a MFW i powinna spełniać następujące warunki:
|
c) |
Wypłata pomocy powinna być uzależniona od ciągłych zadowalających postępów we wdrażaniu programu strategicznego wspieranego przez MFW i wypełnienia warunków wstępnych, o których mowa w lit. a) niniejszego punktu. Warunkiem wypłaty pomocy powinno również być wdrożenie w określonych ramach czasowych szeregu jasno sprecyzowanych środków polityki gospodarczej skoncentrowanych na reformach strukturalnych i solidnych finansach publicznych, które to środki zostaną uzgodnione między Komisją a beneficjentem i zapisane w protokole ustaleń. |
d) |
W celu ochrony interesów finansowych Unii i wzmocnienia sprawowania rządów w krajach będących beneficjentami, protokół ustaleń powinien zawierać środki mające na celu poprawę skuteczności, przejrzystości i odpowiedzialności systemów zarządzania finansami publicznymi. |
e) |
Podczas tworzenia środków politycznych powinno się należycie uwzględniać również postępy we wzajemnym otwieraniu rynku, rozwój opartego na zasadach i uczciwego handlu oraz inne priorytety w kontekście unijnej polityki zewnętrznej. |
f) |
Środki polityczne powinny być spójne z istniejącymi umowami o partnerstwie, umowami o współpracy lub układami o stowarzyszeniu zawartymi między Unią a beneficjentem oraz z programami dostosowań makroekonomicznych i reform strukturalnych wdrażanymi przez beneficjenta przy wsparciu MFW. |
7. Procedura
a) |
Kraj lub terytorium, które ubiega się o przyznanie pomocy makrofinansowej, powinno wystąpić z pisemnym wnioskiem do Komisji. Komisja powinna sprawdzić czy warunki, o których mowa w pkt 1, 2, 4 i 6 zostały spełnione i, w stosownych przypadkach, może wystąpić z wnioskiem o podjęcie decyzji do Parlamentu Europejskiego i Rady. |
b) |
W decyzji o udzieleniu pożyczki powinno określać się kwotę, maksymalny średni termin wymagalności i maksymalną liczbę rat pomocy makrofinansowej. Jeżeli w decyzji przewidziano przyznanie częściowej dotacji, powinno się określić również jej kwotę i maksymalną liczbę rat. Decyzji o udzieleniu dotacji towarzyszyć powinno uzasadnienie dotacji (lub częściowej dotacji) przyznanej w ramach pomocy. W obydwu przypadkach powinno się określać okres, w którym pomoc makrofinansowa jest dostępna. Zasadniczo ten okres dostępności nie powinien przekraczać trzech lat. Przy składaniu wniosku dotyczącego nowej decyzji w sprawie przyznania pomocy makrofinansowej, Komisja powinna przekazać informacje, o których mowa w pkt 12 lit. c). |
c) |
Po przyjęciu decyzji o przyznaniu pomocy makrofinansowej Komisja – działając zgodnie z procedurą doradczą, jeżeli pomoc wynosi 90 mln EUR lub mniej, a zgodnie z procedurą sprawdzającą, jeżeli pomoc przekracza 90 mln EUR – powinna ustalić z beneficjentem w protokole ustaleń środki polityczne, o których mowa w pkt 6 lit. c), d), e) i f). |
d) |
Po przyjęciu decyzji o udzieleniu pomocy makrofinansowej Komisja powinna uzgodnić z beneficjentem szczegółowe warunki finansowe pomocy. Te szczegółowe warunki finansowe powinno się ująć w umowie o dotację lub umowie o pożyczkę. |
e) |
Komisja powinna poinformować Parlament Europejski i Radę o sytuacji w zakresie pomocy dla poszczególnych krajów, w tym o jej wypłacie, a także powinna przekazać tym instytucjom odpowiednie dokumenty w stosownym terminie. |
8. Wdrożenie i zarządzanie finansowe
a) |
Komisja powinna wdrażać pomoc makrofinansową zgodnie z unijnymi zasadami finansowymi. |
b) |
Pomoc makrofinansowa powinna być wdrażana w ramach bezpośredniego zarządzania scentralizowanego. |
c) |
Zobowiązania budżetowe powinny być podejmowane na podstawie decyzji podejmowanych przez Komisję zgodnie z niniejszym punktem. Zobowiązania budżetowe związane z pomocą, które obejmują kilka lat budżetowych, mogą zostać podzielone na raty roczne. |
9. Wypłata pomocy
a) |
Pomoc makrofinansowa powinna być wypłacana bankowi centralnemu beneficjenta. |
b) |
Pomoc makrofinansowa powinna być wypłacana w kolejnych ratach, z zastrzeżeniem wypełnienia warunków wstępnych, o których mowa w pkt 6 lit. a) i warunków, o których mowa w pkt 6 lit. b) i c). |
c) |
Komisja powinna regularnie sprawdzać, czy warunki, o których mowa w pkt 6 lit. b) i c), są nadal spełniane. |
d) |
Jeżeli warunki wstępne, o których mowa w pkt 6 lit. a), i warunki, o których mowa w pkt 6 lit. b) i c), nie zostały spełnione, Komisja powinna tymczasowo zawiesić lub anulować wypłatę pomocy makrofinansowej. W takich przypadkach Komisja powinna poinformować Parlament Europejski i Radę o przyczynach zawieszenia lub anulowania pomocy. |
10. Środki wsparcia
Środki budżetowe Unii mogą zostać wykorzystane na pokrycie wydatków niezbędnych do wdrożenia pomocy makrofinansowej.
11. Ochrona interesów finansowych Unii
a) |
Wszelkie umowy zawarte na podstawie decyzji dotyczącej danego państwa powinny zawierać przepisy, które zapewnią, aby beneficjenci regularnie sprawdzali, czy środki finansowe pochodzące z budżetu Unii zostały właściwie wykorzystane, podejmowali odpowiednie środki zapobiegające nieprawidłowościom i nadużyciom oraz, w razie konieczności, podejmowali działania prawne zmierzające do zwrotu wszelkich sprzeniewierzonych środków uzyskanych na podstawie decyzji dotyczącej danego kraju. |
b) |
Każda umowa zawarta na podstawie decyzji dotyczącej danego kraju powinna zawierać przepisy, które zapewnią ochronę interesów finansowych Unii, w szczególności ochronę przed nadużyciami finansowymi, korupcją i innymi nieprawidłowościami, zgodnie z właściwym prawem Unii. |
c) |
Protokół ustaleń, o którym mowa w pkt 6 lit. c), powinien zawierać wyraźne upoważnienie dla Komisji i Trybunału Obrachunkowego do przeprowadzania kontroli, w tym kontroli dokumentów i kontroli na miejscu, takich jak ocena operacyjna, w okresie dostępności pomocy makrofinansowej i po jego zakończeniu. Protokół ustaleń powinien zawierać również wyraźne upoważnienie dla Komisji lub jej przedstawicieli do przeprowadzania kontroli i inspekcji na miejscu. |
d) |
W trakcie wdrażania pomocy makrofinansowej Komisja powinna monitorować w drodze ocen operacyjnych prawidłowość istotnych dla takiej pomocy uregulowań finansowych, procedur administracyjnych oraz wewnętrznych i zewnętrznych mechanizmów kontroli beneficjenta. |
e) |
Każda umowa zawarta na podstawie decyzji dotyczącej danego kraju powinna zawierać przepisy, które zagwarantują, że Unia jest uprawniona do żądania pełnego zwrotu dotacji lub wcześniejszej spłaty pożyczki, jeżeli stwierdzono, że w związku z zarządzaniem pomocą makrofinansową beneficjent uczestniczył w czynności stanowiącej nadużycie lub korupcję lub w innej nielegalnej działalności naruszającej interesy finansowe Unii. |
12. Sprawozdanie roczne
a) |
Komisja powinna oceniać postępy we wdrażaniu pomocy makrofinansowej i przedstawić sprawozdanie roczne z wdrażania pomocy makrofinansowej Parlamentowi Europejskiemu i Radzie co roku w terminie do 30 czerwca. |
b) |
W sprawozdaniu rocznym powinna być oceniana sytuacja gospodarcza i perspektywy gospodarcze beneficjentów, a także postępy we wdrażaniu środków politycznych, o których mowa w pkt 6 lit. c). |
c) |
Należy w nim również zawrzeć aktualne informacje na temat dostępnych środków budżetowych w formie pożyczek i dotacji, z uwzględnieniem przewidywanych operacji. |
13. Ocena
a) |
Komisja powinna przekazać Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdania z oceny ex-post, w których ocenia wyniki i skuteczność ostatnio zakończonych operacji pomocy makrofinansowej, a także stopień, w jakim przyczyniły się one do osiągnięcia celów pomocy. |
b) |
Komisja powinna regularnie, co najmniej co cztery lata, dokonywać oceny pomocy makrofinansowej, w formie szczegółowego zestawienia dotyczącego pomocy makrofinansowej dla Parlamentu Europejskiego i Rady. Celem takiej oceny powinno być stwierdzenie czy osiągnięto cele makrofinansowej pomocy, czy trwale spełniane są warunki udzielenia pomocy makrofinansowej, w tym poziom określony w pkt 7 lit. c), oraz umożliwienie Komisji sporządzenia zaleceń dotyczących poprawy przyszłych operacji. Ocenie Komisji powinna również podlegać współpraca prowadzona podczas udzielania pomocy makrofinansowej z europejskimi lub wielostronnymi instytucjami finansowymi. |
(1) Taka ocena będzie opierać się na rocznym sprawozdaniu dotyczącym praw człowieka i demokracji na świecie przewidzianym w ramach strategicznych i planie działania UE dotyczącym praw człowieka i demokracji (konkluzje Rady dotyczące praw człowieka i demokracji z dnia 25 czerwca 2012 r.).
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/331 |
P7_TA(2013)0321
Ataki na systemy informatyczne ***I
Rezolucja ustawodawcza Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej ataków na systemy informatyczne i uchylającej decyzję ramową Rady 2005/222/WSiSW (COM(2010)0517 – C7-0293/2010 – 2010/0273(COD))
(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)
(2016/C 075/48)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0517), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 83 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0293/2010), |
— |
uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 4 maja 2011 r. (1), |
— |
uwzględniając zobowiązanie przedstawiciela Rady, przekazane pismem z dnia 21 czerwca 2013 r., do zatwierdzenia stanowiska Parlamentu Europejskiego, zgodnie z art. 294 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, |
— |
uwzględniając art. 55 Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A7-0224/2013), |
1. |
przyjmuje poniższe stanowisko w pierwszym czytaniu; |
2. |
zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeżeli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do wniosku lub zastąpienie go innym tekstem; |
3. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym. |
(1) Dz.U. C 218 z 23.7.2011, s. 130.
P7_TC1-COD(2010)0273
Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 4 lipca 2013 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/…/UE dotyczącej ataków na systemy informatyczne i zastępującej decyzję ramową Rady 2005/222/WSiSW
(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, dyrektywy 2013/40/UE.)
26.2.2016 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 75/332 |
P7_TA(2013)0330
Projekt budżetu korygującego nr 1/2013 – wydatki związane z przystąpieniem Chorwacji do Unii Europejskiej
Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 4 lipca 2013 r. w sprawie stanowiska Rady dotyczącego projektu budżetu korygującego Unii Europejskiej nr 1/2013 na rok budżetowy 2013, sekcja 3 – Komisja (11607/2013 – C7-0199/2013 – 2013/2054(BUD))
(2016/C 075/49)
Parlament Europejski,
— |
uwzględniając art. 314 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, |
— |
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (1), |
— |
uwzględniając budżet ogólny Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013, w formie przyjętej ostatecznie w dniu 12 grudnia 2012 r. (2), |
— |
uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami (3) (zwane dalej „PMI z dnia 17 maja 2006 r.”), w szczególności jego pkt 29, |
— |
uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami w odniesieniu do wieloletnich ram finansowych w celu uwzględnienia potrzeb w zakresie wydatków wynikających z przystąpienia Chorwacji do Unii Europejskiej (COM(2013)0157), |
— |
uwzględniając projekt budżetu korygującego nr 1/2013 Unii Europejskiej na rok budżetowy 2013, przyjęty przez Komisję dnia 18 marca 2013 r. (COM(2013)0156), |
— |
uwzględniając stanowisko przyjęte przez Radę w dniu 26 czerwca 2013 r. dotyczące projektu budżetu korygującego nr 1/2013 (11607/2013 – C7-0199/2013), |
— |
uwzględniając art. 75b i 75e Regulaminu, |
— |
uwzględniając sprawozdanie Komisji Budżetowej (A7-0246/2013), |
A. |
mając na uwadze, że budżet korygujący nr 1/2013 ma na celu włączenie do budżetu na 2013 r. środków na zobowiązania i środków na płatności niezbędnych do pokrycia wydatków związanych z przystąpieniem Chorwacji do Unii w dniu 1 lipca 2013 r.; |
B. |
mając na uwadze, że równocześnie Komisja, zgodnie z pkt 29 PMI z dnia 17 maja 2006 r., przedstawiła wniosek w sprawie dostosowania wieloletnich ram finansowych w celu wprowadzenia tych zmian; |
C. |
mając na uwadze, że zaproponowana podwyżka wynosząca 655,1 mln EUR w środkach na zobowiązania i 374 mln EUR w środkach na płatności odzwierciedla pakiet finansowy uzgodniony na konferencji w sprawie przystąpienia w dniu 30 czerwca 2011 r., z wyłączeniem działu 5, ponieważ wydatki administracyjne związane z przystąpieniem Chorwacji są już uwzględnione w budżecie na 2013 r.; |
1. |
przyjmuje do wiadomości przedłożony przez Komisję projekt budżetu korygującego nr 1/2013 oraz stanowisko Rady dotyczące projektu; |
2. |
podkreśla czysto techniczny charakter tego budżetu korygującego, który jest po prostu konsekwencją jednogłośnego porozumienia w sprawie traktatu dotyczącego przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej jako 28 państwa członkowskiego Unii; podkreśla, że z tego powodu budżet korygujący należy taktować oddzielnie wobec toczącej się międzyinstytucjonalnej debaty politycznej na temat sposobu rozwiązania kwestii zaległych płatności z 2012 r. oraz negocjacji w sprawie budżetu korygującego nr 2/2013; |
3. |
przypomina, że zgodnie z pkt 29 PMI z dnia 17 maja 2006 r. środki na sfinansowanie tego budżetu korygującego mają zostać pokryte poprzez dostosowanie ram finansowych, mianowicie zmianę pułapów na 2013 r. w odniesieniu do zobowiązań i płatności; |
4. |
przypomina swoje stanowisko, że okres ośmiu tygodni przewidziany w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej na poinformowanie parlamentów narodowych o każdym projekcie aktu ustawodawczego nie ma zastosowania do kwestii budżetowych; ubolewa w związku z tym, że mimo bardzo napiętych terminów wejścia w życie tego budżetu korygującego, Rada mimo wszystko dopuściła do upływu tego terminu przed przyjęciem swojego stanowiska, a tym samym skróciła czas na przyjęcie przez Parlament przewidziany w Traktacie; |
5. |
ubolewa ponadto z powodu trudności, jakie miała Rada – nawet po upływie ośmiotygodniowego terminu – by osiągnąć porozumienie w sprawie tej zmiany, co doprowadziło do opóźnienia dostępności środków dla Chorwacji należnych od dnia 1 lipca 2013 r.; ostrzega, że nie może stać się to niepokojącym precedensem w przypadku kolejnych rozszerzeń; |
6. |
z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Radzie w końcu udało się uzgodnić bez jakiegokolwiek kompensowania zmianę pułapów środków na płatności na rok 2013 o wymaganą kwotę 374 milionów EUR; uważa, że z uwagi na ograniczoną kwotę i obecny niedobór środków na płatności w budżecie na rok 2013 stanowi to właściwy sposób wypełnienia zobowiązania podjętego przez państwa członkowskie przy podpisywaniu traktatu dotyczącego przystąpienia i przestrzegania przepisów pkt 29 PMI z dnia 17 maja 2006 r.; |
7. |
wyraża jednak ubolewanie, że jeśli chodzi o zmianę zobowiązań Rada postanowiła zignorować polityczne znaczenie, jakie ma przyjęcie wniosku Komisji jako takiego, a zamiast tego opowiedziała się za kompensowaniem wymaganych środków; stwierdza, że jest to sprzeczne z duchem jednomyślnej decyzji podjętej przy podpisywaniu traktatu dotyczącego przystąpienia, a także z duchem PMI z dnia 17 maja 2006 r.; podkreśla, że taka decyzja wysyła niewłaściwy sygnał polityczny nie tylko w stronę Chorwacji, ale również innych krajów kandydujących; podkreśla, że ta decyzja Rady jest akceptowana tylko dlatego, że dotyczy ostatnich 6 miesięcy obecnych WRF (2007-2013); podkreśla, że nie powinno to stanowić precedensu w przypadku przyszłych rozszerzeń, które mogą nastąpić w czasie kolejnych WRF (2014-2020); |
8. |
ubolewa, że dział 5 został określony jako główne źródło kompensowania środków na zobowiązania, ponieważ może prowadzić to do braku niezbędnych zasobów na pokrycie zakwestionowanej indeksacji wynagrodzeń, w przypadku gdyby Trybunał Sprawiedliwości wydał orzeczenie jeszcze w 2013 r.; |
9. |
niemniej jednak z uwagi na polityczne znaczenie i pilność pod względem prawnym, jakie ma zapewnienie niezbędnych środków dla Chorwacji, postanawia zatwierdzić bez zmian stanowisko Rady dotyczące projektu budżetu korygującego nr 1/2013; |
10. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do ogłoszenia, że budżet korygujący nr 1/2013 został ostatecznie przyjęty, oraz do zarządzenia jego publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej; |
11. |
zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji oraz parlamentom narodowym. |
(1) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.
(3) Dz.U. C 139 z 14.6.2006, s. 1.