16.2.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 60/2

Kursy walutowe euro (1)

15 lutego 2016 r.

(2016/C 60/02)

1 euro =

	Waluta	Kurs wymiany
USD	Dolar amerykański	1,1180
JPY	Jen	127,60
DKK	Korona duńska	7,4638
GBP	Funt szterling	0,77200
SEK	Korona szwedzka	9,4862
CHF	Frank szwajcarski	1,1009
ISK	Korona islandzka
NOK	Korona norweska	9,6313
BGN	Lew	1,9558
CZK	Korona czeska	27,037
HUF	Forint węgierski	309,24
PLN	Złoty polski	4,3945
RON	Lej rumuński	4,4689
TRY	Lir turecki	3,2908
AUD	Dolar australijski	1,5624
CAD	Dolar kanadyjski	1,5454
HKD	Dolar Hongkongu	8,7036
NZD	Dolar nowozelandzki	1,6772
SGD	Dolar singapurski	1,5643
KRW	Won	1 352,15
ZAR	Rand	17,6114
CNY	Yuan renminbi	7,2606
HRK	Kuna chorwacka	7,6200
IDR	Rupia indonezyjska	14 947,90
MYR	Ringgit malezyjski	4,6224
PHP	Peso filipińskie	53,000
RUB	Rubel rosyjski	86,3193
THB	Bat tajlandzki	39,818
BRL	Real	4,4567
MXN	Peso meksykańskie	21,0910
INR	Rupia indyjska	76,1045

(1) Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

16.2.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 60/3

DECYZJA KOMISJI

z dnia 10 lutego 2016 r.

w sprawie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji, zmieniająca decyzję Komisji C(2015) 9500 z dnia 24 listopada 2015 r.

(2016/C 60/03)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 210 ust. 2 oraz art. 214 ust. 6,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W grudniu 2015 r. i styczniu 2016 r. przedstawiciele rządów państw członkowskich omówili finansowanie mechanizmu koordynacji – Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji. W dniu 3 lutego 2016 r. uzgodnili oni wspólne porozumienie państw członkowskich UE i Komisji ustanawiające ramy zarządzania i warunkowości dla Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji (zwane dalej „wspólnym porozumieniem”).

(2)

Komisja potwierdza, że państwa członkowskie wyrażają chęć wniesienia wkładu w wysokości 2 000 000 000 EUR z łącznej kwoty 3 000 000 000 EUR. Sukcesywne udzielanie pomocy uwarunkowane jest wykonaniem porozumienia między Unią Europejską a Republiką Turcji w sprawie zacieśnienia współpracy w zakresie udzielania wsparcia obywatelom Syrii w ramach ochrony czasowej i zarządzania migracjami, by w drodze skoordynowanych działań rozwiązać kryzys („wspólny plan działania UE–Turcja”). Decyzje dotyczące udzielania pomocy humanitarnej i działania w tym zakresie będą wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/96 (1) oraz z poszanowaniem zasad określonych w Konsensusie europejskim w sprawie pomocy humanitarnej (2).

(3)

Poszczególne wkłady finansowe państw członkowskich zostaną ujęte w budżecie Unii jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (3). Komisja, ponosząca wyłączną odpowiedzialność za wykonanie budżetu Unii zgodnie z art. 317 TFUE, przyjmuje w imieniu Unii zaświadczenia dotyczące wkładu finansowego od państw członkowskich. Zaświadczenia te umożliwiają udostępnienie środków na zobowiązania po dokonaniu ich notyfikacji zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (4). Indywidualne zaświadczenia dotyczące wkładu finansowego zostaną opracowane na podstawie pojedynczego wzoru, umożliwiającego w stosownych przypadkach dostosowanie do konkretnych potrzeb.

(4)	Z uwagi na wspólne porozumienie oraz w celu zapewnienia lepszej skuteczności i koordynacji we wdrażaniu Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji, konieczne jest wprowadzenie stosownych zmian do decyzji Komisji C(2015) 9500,

STANOWI, CO NASTĘPUJE:

Artykuł 1

W decyzji Komisji C(2015) 9500 wprowadza się następujące zmiany:

w motywach decyzji Komisji C(2015) 9500 wprowadza się następujące zmiany:

—

motyw 9 otrzymuje brzmienie:

„(9)

Zasadniczym celem Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji jest koordynacja i usprawnianie działań finansowanych z budżetu Unii oraz dwustronnych wkładów państw członkowskich, tak aby poprawić skuteczność i komplementarność wsparcia udzielanego uchodźcom i społecznościom przyjmującym uchodźców w Turcji.”;

—

motyw 11 otrzymuje brzmienie:

„(11)

Instrumenty UE stosowane obecnie w związku z kryzysem w Syrii, takie jak Europejski Instrument Sąsiedztwa (ENI) (5), Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (DCI) (6), Instrument Pomocy Przedakcesyjnej (IPA II) (7), Instrument na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju (IcSP) (8) i środki finansowe zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/96 w sprawie pomocy humanitarnej (9), mogą wesprzeć Instrument Pomocy dla Uchodźców w Turcji w limitach określonych w wieloletnich ramach finansowych 2014–2020. Wszelka pomoc humanitarna w ramach Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji powinna być zarządzana i udzielana w pełnym poszanowaniu zasad humanitarnych i w myśl Konsensusu europejskiego w sprawie pomocy humanitarnej (10).”;

—

motyw 13 otrzymuje brzmienie:

„(13)

Zgodnie ze wspólnym porozumieniem państw członkowskich UE i Komisji ustanawiającym ramy zarządzania i warunkowości dla Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji (zwanym dalej »wspólnym porozumieniem«), uzgodnionym w dniu 3 lutego 2016 r., Komisja przyjmuje do wiadomości wyrażoną przez państwa członkowskie chęć wniesienia wkładu w wysokości 2 000 000 000 EUR z łącznej kwoty 3 000 000 000 EUR. Sukcesywne udzielanie pomocy uwarunkowane jest wdrażaniem przez Turcję jej zobowiązań w ramach wspólnego planu działania UE–Turcja. Decyzje dotyczące udzielania pomocy humanitarnej i działania w tym zakresie będą wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 1257/96 (11) oraz z poszanowaniem zasad określonych w Konsensusie europejskim w sprawie pomocy humanitarnej (12).”;

—	skreśla się motyw 14;

—

motyw 15 staje się motywem 14 i otrzymuje brzmienie:

„(14)

Zgodnie ze wspólnym porozumieniem wkłady finansowe państw członkowskich zostaną ujęte w budżecie Unii jako zewnętrzne dochody przeznaczone na określony cel zgodnie z art. 21 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (13). Komisja, ponosząca wyłączną odpowiedzialność za wykonanie budżetu Unii zgodnie z art. 317 TFUE, przyjmuje w imieniu Unii indywidualne zaświadczenia dotyczące wkładu finansowego od każdego państwa członkowskiego zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (14). Indywidualne zaświadczenia dotyczące wkładu finansowego zostaną opracowane na podstawie pojedynczego wzoru, umożliwiającego w stosownych przypadkach dostosowanie do konkretnych potrzeb. Każde państwo członkowskie prześle Komisji do potwierdzenia podpisane zaświadczenie dotyczące wkładu finansowego wraz z harmonogramem.”.

W artykułach decyzji Komisji C(2015) 9500 wprowadza się następujące zmiany:

—	tytuł art. 1 otrzymuje brzmienie: „Ustanowienie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji”;

—

art. 1 otrzymuje brzmienie:

„Niniejsza decyzja ustanawia mechanizm koordynacji – Instrument Pomocy dla Uchodźców w Turcji (»instrument«), którego celem jest pomoc Turcji w sprostaniu pilnym potrzebom humanitarnym i rozwojowym uchodźców i społeczności przyjmujących, a także pomoc organom krajowym i lokalnym w zarządzaniu napływem uchodźców i w radzeniu sobie z jego konsekwencjami.”;

—	w art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „Instrument koordynuje działania Unii i państw członkowskich poprzez ustalanie priorytetów oraz wskazywanie instrumentów, które mają zostać wykorzystane dla skutecznej realizacji działań zgodnie z mechanizmem określonym w art. 5 niniejszej decyzji.”;

—

art. 3 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„Instrument będzie służył koordynacji udzielania m.in. pomocy humanitarnej i rozwojowej uchodźcom i społecznościom przyjmującym, organom krajowym i lokalnym w zarządzaniu napływem uchodźców i w radzeniu sobie z jego konsekwencjami.

Rodzaje działań koordynowanych za pomocą instrumentu mogą obejmować m.in.:

(a)	udzielanie uchodźcom pomocy humanitarnej;

(b)	wspieranie działań przyczyniających się do integracji na rynku pracy, dostępu do edukacji i włączenia społecznego uchodźców i społeczności przyjmujących, m.in. przez zapewnienie odpowiedniej infrastruktury;

(c)	wspieranie organów krajowych i lokalnych w radzeniu sobie z konsekwencjami pobytu uchodźców w Turcji, m.in. przez zarządzanie przepływami migracyjnymi i zapewnianie odpowiedniej infrastruktury.”;

—

art. 4 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„Kwota 1 000 000 000 EUR z całkowitej kwoty jest finansowana z budżetu UE z zastrzeżeniem dalszych indywidualnych decyzji w sprawie finansowania zgodnie z art. 84 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 oraz w poszanowaniu jego przepisów finansowych i wymogów odnośnego aktu podstawowego.”;

—	art. 4 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „Na podstawie swoich zobowiązań do wniesienia wkładów finansowych państwa członkowskie przeznaczają kwotę 2 000 000 000 EUR zgodnie z podziałem wkładów opartym na dochodzie narodowym brutto (DNB) i wykorzystującym dane budżetu na 2015 r.”;

—

art. 5 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Komitet sterujący instrumentem:

(i)

przedstawia wytyczne strategiczne w sprawie koordynowania pomocą, która ma być udzielana. Wytyczne te polegają na wyznaczaniu ogólnych priorytetów, wspieranych rodzajów działań, instrumentów wykorzystywanych dla skutecznej realizacji i koordynacji działań, a także w stosownych przypadkach warunków dotyczących wdrażania przez Turcję jej zobowiązań w ramach wspólnego planu działania UE–Turcja w zakresie udzielania pomocy;

(ii)

stałe monitoruje i ocenia wdrażanie działań koordynowanych w ramach instrumentu, w tym przestrzeganie wymogów związanych z warunkami, uwzględniając ocenę przeprowadzoną przez podmioty ustanowione w celu monitorowania postępów w realizacji zobowiązań określonych we wspólnym planie działania UE–Turcja;

(iii)

analizuje prognozy wypłat związanych z realizacją działań przedstawionych przez Komisję i, w stosownych przypadkach, może zaproponować Komisji odroczenie całości lub części wezwania dotyczącego kolejnej należnej raty lub większej ich liczby;

(iv)	monitoruje wkłady państw członkowskich, zgodnie z harmonogramem przewidzianym w zaświadczeniu dotyczącym wkładu każdego państwa członkowskiego, przypominając o uzgodnionej kwocie 2 000 000 000 EUR.

W skład komitetu sterującego wchodzi dwóch przedstawicieli Komisji i jeden przedstawiciel z każdego państwa członkowskiego.

W miarę możliwości komitet sterujący zapewnia strategiczne wskazówki w drodze konsensusu. Jeżeli ma miejsce głosowanie, jego wynik rozstrzygany jest zwykłą większością głosów członków.

Turcja jest członkiem komitetu sterującego w charakterze doradczym w odniesieniu do działań ujętych w ust. 1 ppkt (i) i (ii), tak by zapewnić pełną koordynację działań w terenie, z wyjątkiem przypadków, w których komitet sterujący rozpatruje strategiczne wytyczne dotyczące warunków związanych z wypełnianiem przez Turcję jej zobowiązań w ramach planu działania UE–Turcja w zakresie udzielania pomocy lub monitoruje i ocenia przestrzeganie tych warunków.

Należy dopilnować, by przedstawiciele państw członkowskich i Komisji zasiadający w komitecie nie znaleźli się w sytuacji stanowiącej konflikt interesów zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 966/2012.”;

—

art. 5 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„Komisja przewodniczy komitetowi sterującemu i odgrywa wiodącą rolę w koordynowaniu jego prac.

Komisja ma prawo zawetować strategiczne wytyczne komitetu sterującego wyłącznie w celu zapewnienia zgodności z prawem wszelkich późniejszych decyzji, w tym zgodności z jej odpowiedzialnością za wykonanie budżetu Unii. Jeżeli Komisja zamierza skorzystać z tego prawa, powinna na żądanie uzasadnić, dlaczego rozpatrywany projekt decyzji byłby niezgodny z powyższymi wymogami.”;

—	art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „Na wniosek Komisji komitet sterujący sporządza i przyjmuje swój regulamin wewnętrzny w terminie trzech miesięcy od daty przyjęcia niniejszej decyzji.”;

—	w art. 6 skreśla się nagłówki „Budżet UE” oraz „Wkłady państw członkowskich”;

—	art. 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „Działania i środki, które mają być koordynowane w ramach instrumentu, wdraża się zgodnie z przepisami finansowymi mającymi zastosowanie do budżetu Unii oraz wymogami odnośnych aktów podstawowych.”;

—	w art. 6 ust. 4 dodaje się tekst w brzmieniu: „Przy zarządzaniu kwotami koordynowanymi w ramach instrumentu należy w pełni uwzględnić wytyczne strategiczne wydane przez komitet sterujący, o którym mowa w art. 5, w szczególności w odniesieniu do warunków udzielania pomocy.”;

—

art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„Instrument ustanawia się od dnia 1 stycznia 2016 r. w odniesieniu do wkładów finansowych w ramach roku budżetowego 2016 i 2017. Będzie on zarządzany w oparciu o wkłady państw członkowskich i ich harmonogram, które będą przekazywane Komisji i przez nią potwierdzane.”.

3.	Uchyla się załącznik.

Sporządzono w Brukseli dnia 10 lutego 2016 r.

W imieniu Komisji

Johannes HAHN

Członek Komisji

(1) Dz.U. L 163 z 2.7.1996, s. 1.

(2) Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamencie Europejskim i Komisji Europejskiej „Konsensus europejski w sprawie pomocy humanitarnej” (Dz.U. C 25 z 30.1.2008, s. 1).

(3) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

(4) Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1.

(5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 232/2014 ustanawiające Europejski Instrument Sąsiedztwa (Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 27).

(6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 233/2014 ustanawiające Instrument Finansowania Współpracy na rzecz Rozwoju (Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 44).

(7) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 231/2014 ustanawiające Instrument Finansowania Pomocy Przedakcesyjnej (Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 11).

(8) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 230/2014 ustanawiające Instrument na rzecz przyczyniania się do Stabilności i Pokoju (Dz.U. L 77 z 15.3.2014, s. 1).

(9) Dz.U. L 163 z 2.7.1996, s. 1.

(10) Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w Radzie, Parlamencie Europejskim i Komisji Europejskiej „Konsensus europejski w sprawie pomocy humanitarnej” (Dz.U. C 25 z 30.1.2008, s. 1).

(11) Dz.U. L 163 z 2.7.1996, s. 1.

(12) Dz.U. C 25 z 30.1.2008, s. 1.

(13) Dz.U. L 298 z 26.10.2012, s. 1.

(14) Dz.U. L 362 z 31.12.2012, s. 1.

16.2.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 60/7

Komunikat Komisji opublikowany zgodnie z art. 27 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 w sprawie AT.39850 – Żegluga kontenerowa

(2016/C 60/04)

1. Wprowadzenie

(1)

Zgodnie z art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (1) Komisja może zdecydować – w przypadkach, w których zamierza przyjąć decyzję nakazującą zaprzestania naruszenia i gdy zainteresowane strony zaproponują zobowiązania uwzględniające zastrzeżenia wyrażone przez Komisję we wstępnej fazie rozpatrywania sprawy – o uczynieniu takich zobowiązań wiążącymi dla przedsiębiorstw. Decyzja taka może zostać przyjęta na czas określony i oznacza, że nie ma już dalszych podstaw do podejmowania działań przez Komisję bez rozstrzygania, czy w ogóle zaszło lub nadal zachodzi naruszenie.

(2)

Zgodnie z art. 27 ust. 4 wspomnianego rozporządzenia Komisja publikuje zwięzłe streszczenie sprawy i zasadniczą treść zobowiązań. Zainteresowane strony mogą przedłożyć swoje uwagi w terminie wyznaczonym przez Komisję.

2. Streszczenie sprawy

(3)

W dniach 21 listopada 2013 r. i 13 listopada 2015 r. Komisja wszczęła postępowanie przeciwko następującym przedsiębiorstwom oferującym usługi w zakresie żeglugi kontenerowej (dalej zwanym „stronami”), które obecnie zaproponowały zobowiązania uwzględniające zastrzeżenia dotyczące konkurencji wyrażone przez Komisję:

1.	China Shipping (Chiny)

2.	CMA CGM (Francja)

3.	COSCO (Chiny)

4.	Evergreen (Tajwan)

5.	Hamburg Süd (Niemcy)

6.	Hanjin (Korea Południowa)

7.	Hapag Lloyd (Niemcy)

8.	HMM (Korea Południowa)

9.	Maersk (Dania)

10.	MOL (Japonia)

11.	MSC (Szwajcaria)

12.	NYK (Japonia)

13.	OOCL (Hong Kong)

14.	UASC (Zjednoczone Emiraty Arabskie)

15.	ZIM (Izrael)

(4)

Strony niniejszego postępowania regularnie ogłaszają zamierzone (przyszłe) podwyżki cen usług w zakresie żeglugi kontenerowej, co najmniej na trasach z Dalekiego Wschodu do Europy Północnej i basenu Morza Śródziemnego (w kierunku zachodnim), na swoich stronach internetowych, w prasie lub za pomocą innych środków. W tych ogłoszeniach przedstawiają one wysokość podwyżki wyrażoną w dolarach amerykańskich w odniesieniu do przewożonej jednostki kontenera (dwudziestostopowa jednostka ekwiwalentna „TEU”), trasę objętą podwyżką oraz datę wprowadzenia podwyżki. Ogłoszenia takie zwane są w branży „ogłoszeniami dotyczącymi podwyżki stawek”. Dotyczą one zasadniczo znacznych podwyżek stawek w wysokości kilkuset dolarów amerykańskich na jednostkę TEU.

(5)

Ogłoszenia dotyczące podwyżki stawek dokonywane są zazwyczaj na 3–5 tygodni przed planowaną datą wdrożenia. W tym czasie niektóre lub wszystkie strony ogłaszają podobne planowane podwyżki stawek na tych samych lub podobnych trasach i z takim samym lub podobnym terminem wdrożenia. Niektóre strony czasem przekładają lub modyfikują ogłoszone podwyżki stawek, być może w celu ujednolicenia ich z podwyżkami ogłoszonymi przez inne strony.

(6)

W ocenie wstępnej Komisja wyraziła obawę, że ogłoszenia dotyczące podwyżki stawek mogą przynieść klientom bardzo niewielkie korzyści: ogłoszenia, w których podaje się wyłącznie kwotę zamierzonej podwyżki, mogą nie informować klientów o nowej pełnej cenie, którą będą oni musieli zapłacić w przyszłości. Ponadto Komisja ma zastrzeżenia, że ogłoszenia dotyczące podwyżki stawek mogą nie być ostatecznie wiążące i w związku z tym klienci nie mogą polegać na nich, podejmując decyzje o zakupie.

(7)

W ocenie wstępnej Komisja wyraziła zaniepokojenie faktem, że taka praktyka może umożliwiać stronom wzajemne szacowanie zamiarów dotyczących cen oraz koordynowanie swoich zachowań. Komisja obawia się, że ta praktyka może umożliwiać stronom „testowanie”, czy – bez ryzyka utraty klientów – mogą w uzasadniony sposób wprowadzić podwyżkę cen, a tym samym może ona zmniejszać strategiczną niepewność dla stron i motywację do konkurowania. Komisja obawia się, że takie zachowanie można uznać za praktykę uzgodnioną z naruszeniem art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG.

3. Zasadnicza treść zaproponowanych zobowiązań

(8)

Strony nie przyznają, że brały udział w opisanych powyżej praktykach ani nie zgadzają się z analizą prawną przedstawioną we wstępnej ocenie Komisji. Zgodnie z art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 strony zaproponowały jednak zobowiązania, które mogą podjąć, aby uwzględnić zastrzeżenia Komisji dotyczące konkurencji w odniesieniu do wspomnianej wyżej praktyki. Strony podkreśliły, że faktu tego nie należy interpretować jako przyznania się do naruszenia reguł konkurencji UE ani jako uznania odpowiedzialności.

(9)

Zobowiązania zostały streszczone poniżej i w całości opublikowane w angielskiej wersji językowej na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji:

http://ec.europa.eu/competition/index_pl.html

(10)

Strony proponują zaprzestanie publikowania i przekazywania ogłoszeń dotyczących podwyżki stawek, tj. zmian cen podawanych wyłącznie jako kwota pieniężna lub procentowa zmiana.

(11)

Strony nie będą zobowiązane do publikowania ani przekazywania (dalej „ogłaszania”) swoich cen, ale w przypadku, gdy się na to zdecydują, ogłoszenia takie muszą być zrozumiałe dla nabywców i wiążące dla stron. W tym celu strony proponują, by ogłoszenia dotyczące cen zawierały co najmniej następujące informacje:

a)	kwotę podstawowej stawki opłaty, opłaty zbiornikowe („BAF”), opłaty za ochronę, opłaty za obsługę terminali („THC”) i opłaty za szczyt sezonu („PSS”, lub inne podobne opłaty);

b)	inne opłaty, które mogą mieć zastosowanie;

c)	usługi, do których się odnoszą;

d)	okres, którego dotyczą (który można określić jako okres określony lub okres bez daty końcowej; w takim przypadku ceny są ważne do odwołania).

Ogłoszenia nie będą dokonywane wcześniej niż 31 dni przed dniem wdrożenia nowych cen.

(12)

Podwyżki cen opublikowane w ogłoszeniach w okresie ich ważności są wiążące dla stron jako ceny maksymalne; strony mogą jednak oferować niższe ceny.

(13)

W celu ułatwienia prowadzenia działalności strony włączyły dwa wyjątki od zobowiązań w sytuacjach, które najprawdopodobniej nie powinny wywoływać zastrzeżeń Komisji dotyczących konkurencji. Zobowiązania nie będą miały zastosowania do:

a)	komunikatów przeznaczonych dla nabywców, którzy w tym dniu dysponują umową określającą stawkę obowiązującą w odniesieniu do trasy, do której odnosi się komunikat;

b)	komunikatów podczas negocjacji dwustronnych lub komunikatów dostosowanych do potrzeb określonych nabywców.

Strony są jednak nadal związane cenami maksymalnymi określonymi w odpowiednich ogłoszeniach dotyczących cen, które mają zastosowanie do tych samych usług i klientów, o których mowa w komunikatach, na warunkach określonych w zobowiązaniach.

(14)

Zobowiązania będą obowiązywać przez 3 lata w odniesieniu do wszystkich szlaków żeglugowych z i do EOG.

(15)

Zobowiązania te nie zwalniają stron z obowiązku przestrzegania wymogów wynikających z przepisów ustawowych lub wykonawczych obowiązujących w innych jurysdykcjach.

4. Zaproszenie do zgłaszania uwag

(16)

Po zbadaniu rynku Komisja zamierza przyjąć – na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 – decyzję uznającą za wiążące zobowiązania streszczone powyżej i opublikowane na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji.

(17)

Zgodnie z art. 27 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003 Komisja wzywa zainteresowane strony trzecie do zgłaszania uwag na temat zaproponowanych zobowiązań. Komisja musi otrzymać wspomniane uwagi nie później niż w terminie jednego miesiąca od daty niniejszej publikacji. Zainteresowane strony trzecie są również proszone o przedłożenie nieopatrzonej klauzulą poufności wersji swoich uwag, z której usunięto tajemnice handlowe oraz pozostałe informacje poufne oraz zastąpiono je nieopatrzonym klauzulą poufności streszczeniem lub słowami „tajemnica handlowa” lub „poufne”.

(18)

Prosimy o przesyłanie uzasadnionych odpowiedzi i uwag, przedstawiających istotne fakty. Jeśli stwierdzą Państwo istnienie problemu dotyczącego dowolnej części proponowanych zobowiązań, prosimy o zasugerowanie możliwego rozwiązania.

(19)

Uwagi z dopiskiem zawierającym numer referencyjny sprawy – „AT.39850 – Container Shipping” – można przesyłać do Komisji pocztą elektroniczną (na adres: COMP-GREFFE-ANTITRUST@ec.europa.eu), faksem (+32 22950128) lub listownie na poniższy adres:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

(1) Dz.U. L 1 z 4.1.2003, s. 1. Ze skutkiem od dnia 1 grudnia 2009 r. art. 81 i 82 Traktatu WE stały się odpowiednio art. 101 i 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”). Treść tych dwóch grup postanowień jest zasadniczo identyczna. Dla celów niniejszego zawiadomienia odniesienia do art. 101 i 102 TFUE należy rozumieć, tam gdzie to stosowne, jako odniesienia do art. 81 i 82 Traktatu WE.

16.2.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 60/12

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa M.7841 – Avril Pôle Animal/Tönnies International Holding/JV)

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2016/C 60/07)

W dniu 10 lutego 2016 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Avril Pôle Animal („APA”, Francja), należące do przedsiębiorstwa Avril group („Avril”, Francja), oraz przedsiębiorstwo Tönnies International Holding Gmbh (Niemcy), należące do przedsiębiorstwa Tönnies group („Tönnies”, Niemcy), przejmują, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) i art. 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, wspólną kontrolę nad nowo utworzoną spółką („NewCo”, Francja) będącą wspólnym przedsiębiorcą.

Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:

— w przypadku przedsiębiorstwa Avril: działalność w sektorze oliwy i produkcji białka, w tym uboju trzody chlewnej oraz wytwarzania, marketingu i sprzedaży produktów wieprzowych przeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz zwierzęta,

— w przypadku przedsiębiorstwa Tönnies: zakup i ubój trzody chlewnej i bydła opasowego, przetwórstwo, pakowanie i sprzedaż wyrobów mięsnych,

— w przypadku przedsiębiorstwa NewCo: przetwarzanie, pakowanie i sprzedaż świeżych produktów wieprzowych i wołowych pochodzących z Francji na potrzeby sprzedaży detalicznej przeznaczonych do spożycia przez ludzi.

Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona transakcja może wchodzić w zakres rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z zawiadomieniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury rozpatrywania niektórych koncentracji na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (2) sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym zawiadomieniu.

Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji.

Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie 10 dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: M.7841 – Avril Pôle Animal/Tönnies International Holding/JV, na poniższy adres:

European Commission

Directorate-General for Competition

Merger Registry

1049 Bruxelles/Brussel

BELGIQUE/BELGIË

(1) Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 (rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw).

(2) Dz.U. C 366 z 14.12.2013, s. 5.

16.2.2016

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 60/13

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

(2016/C 60/08)

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

JEDNOLITY DOKUMENT

„ZAGORSKI PURAN”

Nr UE: HR-PGI-0005-01234 – 27.05.2014

ChNP ( ) ChOG ( X )

1. Nazwa

„Zagorski puran”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Chorwacja

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Typ produktu

Klasa 1.1. Mięso świeże (i podroby)

3.2. Opis produktu, do którego odnosi się nazwa podana w pkt 1

„Zagorski puran” (indyk z regionu Zagorje) jest produktem uzyskanym w wyniku uboju indyków rodzimej rasy chorwackiej „indyk z Zagorje” w wieku 6–8 miesięcy, hodowanych zgodnie z metodą chowu wybiegowego.

„Zagorski puran” jest wprowadzany do obrotu w postaci świeżej lub mrożonej, w formie wytrybowanej tuszy z szyją i podrobami lub w formie wytrybowanej półtuszy. Przez „podroby” rozumie się wątrobę i wytrybowany żołądek, które są wprowadzane do obrotu razem z wytrybowaną tuszą, podczas gry szyja, nerki i narządy oddechowe pozostają w jej wnętrzu. Ubój „Zagorski puran” odbywa się w okresie od 1 października do 30 kwietnia.

Indyk jest zarejestrowany jako gatunek w bazie danych FAOSTAT (http://faostat3.fao.org/home), natomiast indyk z Zagorje (Zagorski puran) jest zarejestrowany jako rasa w centralnych bazach danych FAO, DAD-IS (http://dad.fao.org/) i FABIS (http://efabis.tzv.fal.de/).

Produkt posiada następujące cechy charakterystyczne:

—	wytrybowana tusza może ważyć do 3,5 kg w przypadku indyczek (osobników żeńskich) i do 5,5 kg w przypadku indorów (osobników męskich),

—	wprowadzane do obrotu wytrybowane tusze nie mogą mieć żadnego widocznego uszkodzenia,

—	wprowadzane do obrotu wytrybowane tusze nie mogą mieć żadnych pozostałości piór,

—	kolor skóry wytrybowanej tuszy musi być jednolity, od bladożółtego do jasnożółtego,

—	kolor mięsa wytrybowanej tuszy jest bladoróżowy do ciemnoróżowego na udach,

—	warstwa widocznego tłuszczu na szyi i otworze brzusznym tuszy ma kolor żółty,

—	naturalny kształt mostka zaznacza się wyraźnie na tuszy i tworzy wypukłość w

—	jej przedniej części. Wypukłość ta jest wyraźniejsza u osobników męskich niż u żeńskich,

—	skóra jest zwarta i jędrna w dotyku. Nogi utrzymują się wzdłuż tuszy, dobrze do niej przywierając.

Mięso „Zagorski puran” spożywa się wyłącznie po obróbce termicznej. Jest ono bardzo soczyste ze względu na większą zawartość tłuszczu w mięśniach i jędrną konsystencję. Mięso wydziela przyjemny zapach i ma smak charakterystyczny dla mięsa po obróbce termicznej bez dodatku niepożądanych substancji. Mięso z piersi po obróbce termicznej ma kolor biały a mięso kupra ma kolor brązowy.

W chorwackim Zagorje występują cztery rasy indyka, z których wytwarza się „Zagorski puran”; są to indyki z Zagorje o upierzeniu brązowym, czarnym, szarym i jasnym.

Badania DNA potwierdziły, że gen albuminy jaja wszystkich ras indyków z Zagorje nie zmienił się od lat, a niekorzystne czynniki środowiskowe nieznacznie wpływają na ich cechy fenotypiczne. Także pomiary i porównania pokazały, że struktura mięśniowo-szkieletowa i jakość mięsa wszystkich czterech ras indyków z Zagorje nie wykazują różnic.

3.3. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego) i surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Żywienie indyków z Zagorje odbywa się w dwóch etapach w ciągu roku chowu. W pierwszym etapie (do ośmiu tygodni) indyki mogą otrzymać tradycyjną paszę lub mieszankę paszową. Na paszę tradycyjną składa się zazwyczaj mieszanina gotowanych jaj, białego sera, mleka, kaszy kukurydzianej i zielonych roślin (pokrzywa, lucerna…).

Podczas drugiego etapu chowu (do 32 tygodnia) podstawowe żywienie indyka z Zagorje składa się z zielonki, do której dodaje się kukurydzę lub mieszankę paszową.

3.4. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Indyki rodzimej rasy chorwackiej „indyk z Zagorje”, przeznaczone do uboju i wprowadzenia do obrotu pod nazwą „Zagorski puran”, muszą być utrzymywane, chowane i żywione na obszarze geograficznym określonym w pkt 4.

Etapy produkcji:

reprodukcja i chów młodych indyków;

utrzymywanie indyków z Zagorje;

żywienie indyków z Zagorje.

3.5. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itp. produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

—

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania produktu, do którego odnosi się zarejestrowana nazwa

Poza nazwą „Zagorski puran” na opakowaniu musi znajdować się wyraźny opis produktu w opakowaniu. W przypadku całych opakowanych tusz należy dodać odpowiednio dla indorów (osobników męskich) i indyczek (osobników żeńskich) określenia „meso purana” (mięso indora) i „meso purice” (mięso indyczki). W przypadku opakowanej półtuszy do wspomnianych określeń „meso purana” i „meso purice” należy dodać określenia „polovica” (półtusza) i „iznutricama” (z podrobami) lub „bez iznutrica” (bez podrobów).

Na opakowaniu produktu do nazwy „Zagorski puran” nie należy dodawać żadnych innych określeń, takich jak „domaći” (lokalny), „tradicionalni” (tradycyjny), „pravi” (prawdziwy), „autohtoni” (rodzimy), „izvorni” (oryginalny) itd.

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar geograficzny chorwackiego Zagorje (Hrvatsko Zagorje) obejmuje całą żupanię (jednostka terytorialna wyższego szczebla w podziale terytorialno-administracyjnym w Chorwacji) Krapina-Zagorje, całą żupanię Varaždin i część żupanii Zagreb wzdłuż granicy z żupanią Krapina-Zagorje i z żupanią Varaždin, czyli gminy Brdovec, Marija Gorica, Pušća, Dubravica, Luka, Jakovlje, Bistra i Bedenica.

5. Związek z obszarem geograficznym

„Zagorski puran” jest produktem korzystającym z renomy zdobytej dzięki jakości jego mięsa. Liczne dawne dokumenty, które zostały zachowane, potwierdzają jego renomę, wspominając w szczególności o jego wywozie. Pokazują związek między nazwą produktu (jakością jego mięsa uzależnioną od metod chowu wybiegowego) i obszarem geograficznym jego produkcji, czyli chorwackim Zagorje.

Pod względem geograficznym chorwackie Zagorje ma formę wijącej się i zróżnicowanej doliny pokrytej wzgórzami i bogato zalesionej. Panuje w nim wilgotny klimat kontynentalny z umiarkowanie ciepłymi latami i zimnymi oraz deszczowymi zimami. Ponieważ region ten jest w dużej części zróżnicowany, jego teren nie nadawał się pod intensywną uprawę roślin uprawnych ani pod intensywną hodowlę zwierząt. Był jednak korzystny do chowu indyka z Zagorje. Spośród zbóż najwięcej uprawia się kukurydzy, która służy do żywienia indyków z regionu. Ze względu na przeludnienie obszarów zamieszkałych i niewielką dostępność gruntów ornych gospodarstwa rolne chorwackiego Zagorje zawsze były niewielkie i takie są na ogół obecnie.

W niewielkich gospodarstwach rolnych indyk z Zagorje jest chowany w tradycyjny sposób zgodnie z metodami chowu wybiegowego. Chów tradycyjny polega na tym, że indyki z Zagorje spędzają większą część życia na powietrzu, gdzie żywią się także – na łąkach, w ogrodach, w zagajnikach, poza pastwiskami – insektami, świerszczami i dżdżownicami, które stanowią dla nich dodatkowe źródło białka.

Kontynentalny klimat chorwackiego Zagorje, który charakteryzuje się występowaniem wyraźnych pór roku, jest także odpowiedni dla rytmu życia indyka z Zagorje, co odzwierciedlają różne fazy rocznego cyklu jego chowu. W porze ciepłej, wiosną i latem, warunki są korzystne dla reprodukcji i wylęgu. Potem następuje najważniejszy etap chowu zwany „etapem ciepłym”, w którym młode indyki są utrzymywane wewnątrz do czasu osiągnięcia wieku około ośmiu tygodni. Podczas „etapu ciepłego” żywieniem młodych indyków zajmują się wyłącznie hodowcy. Równolegle do chowu młodych indyków w zamkniętym miejscu rozpoczyna się także, pod koniec „etapu ciepłego”, proces zwany „bobanje” i jest to okres, kiedy na głowie i szyi młodych indyków pojawia się mięsista narośl przypominająca brodawkę, co oznacza, że nabywają one odporności. Proces „bobanje” jest przez hodowców rozpoznawany dzięki doświadczeniu w obserwowania rozwoju młodych indyków, czyli ich wieku, ponieważ po około ośmiu tygodniach wiek indyków nie jest ustalany w oparciu o kalendarz, ale na podstawie wspomnianych zmian w wyglądzie. Po etapie „bobanje” młode indyki są utrzymywane na zewnątrz, aby mogły żywić się swobodnie. W tym momencie rozpoczyna się „etap zimy”, podczas którego młode indyki same zaspokajają swoje potrzeby bez udziału hodowców.

Koniec okresu chowu zbiega się z początkiem świąt końca roku (Boże Narodzenie i Nowy Rok), kiedy to wszystkie indyki, które osiągnęły dojrzałość, poza indykami hodowlanymi, są poddawane ubojowi i wprowadzane do obrotu w formie wytrybowanych tusz lub wytrybowanych półtusz. Ta tradycyjna metoda chowu, oparta na cyklu rocznym, zachowała się do dziś.

Chów indyka z Zagorje odbywa się na obszarze chorwackiego Zagorje od drugiej połowy XVI w. Według archiwów władz Wenecji cytowanych przez Georga Kodinetza, profesora Instytutu Produkcji Zwierząt Wydziału Rolniczego Uniwersytetu w Zagrzebiu, metoda została zapożyczona z Włoch, a pierwszy pieczony indyk został podany na stół mnichów paulinów z Lepoglavy w 1561 r. z okazji święta Wniebowzięcia. Był to moment rozpoczęcia chowu indyków z Zagorje.

Rozwój produkcji indyka „Zagorski puran” jest ściśle związany z jego wywozem, który rozpoczął się z końcem XIX w. i osiągnął szczyt w latach 30. XX w.

Metoda chowu wybiegowego indyka „Zagorski puran” oznacza, że jego wzrost jest stosunkowo powolny: potrzeba około sześciu miesięcy, aby indyk nadawał się do uboju, wobec tylko trzech miesięcy tuczu w przypadku hybryd (G. Kerep, „Regresijske analize u opisivanju rasta pura”, 2014).

Dzięki wypasowi indyka „Zagorski puran” na powietrzu skóra wytrybowanej tuszy ma barwę białą do jasnożółtej, a warstwa tłuszczu pod skórą jest wyraźnie widoczna i ma kolor żółty. Wytrybowana tusza hybrydy „Nicholas” ma skórę bladą i jasną, bez pigmentu i jest praktycznie pozbawiona warstwy tłuszczu pod skórą. Analizy pokazują, że zawartość tłuszczu na piersiach w przypadku „Zagorski puran” wynosi 10,32 %, a w przypadku sprzedawanej hybrydy 6,91 % (raporty analityczne, Euroinspekt Croatiakontrola, 2014).

To właśnie dzięki swobodnemu odżywianiu się i przemieszczaniu na powietrzu oraz rozwojowi w naturalnym rytmie „Zagorski puran” ma silniejszą budowę i wyższą zawartość tłuszczu, który ma żółtawą barwę. Ze względu na obecność większej ilości tkanki tłuszczowej zawartość tłuszczu w mięśniach jest większa, dzięki czemu mięso „Zagorski puran” poddane obróbce termicznej jest także bardziej soczyste i miękkie niż mięso hybrydy (raport analityczny instytutu technologii żywienia i biotechnologii w Zagrzebiu, 2015).

W swoim opracowaniu Zlatko Janječić przywołuje prace naukowe R. Latinovicia (1987), w których wyróżnione zostały cztery kategorie mięsa indyczego: I. (filet), II. (udziec), III. (skrzydła) i IV. (korpus). Zgodnie z tą klasyfikacją i opierając się na własnych badaniach, Zlatko Janječić uważa, że największa część mięsa „Zagorski puran” należy do kategorii II, III i IV, natomiast największa część mięsa ras hybryd „Nicholas” i „Jonson” należy do kategorii I. Udział fileta w tuszy „Zagorski puran” wynosił średnio 31,52 %, podczas gdy w przypadku hybrydy „Nicholas” osiągał 37,58 %. Mimo że mięso kategorii I (filet) jest najbardziej cenioną częścią indyka „Zagorski puran”, którą tradycyjnie piecze się w całości, niezależnie od wielkości tuszy, rozbiór i kategoryzacja produktu „Zagorski puran” nie mają żadnego znaczenia handlowego, natomiast hybrydy są wyselekcjonowane do celów produkcji przemysłowej i ze względów handlowych z naciskiem na wielkość tuszy (opracowanie Zlatko Janječicia, „Fenotipske i genotipske odlike Zagorskih purana”, 2002).

Nazwa produktu „Zagorski puran” pojawiła się po raz pierwszy w literaturze na początku XX w. Chociaż „Zagorski puran” został wpisany do rejestru FAO jako rasa dopiero w 2000 r., nazwa zawsze funkcjonowała w języku potocznym i jest używana do dziś (Dokumentacija Zadruge PZ Puran zagorskih brega, Krapina, 2004–2014). W książkach kucharskich i specjalistycznych magazynach to właśnie nazwa „Zagorski puran” jest najczęściej stosowana do dań z mięsa indyczego (brošura Gastroturizam, 2011 i Časopis „Meso” no 6, 2009).

Na rynku mięso „Zagorski puran” zawsze było uznawane za wyjątkową specjalność i mięso wysokiej jakości oraz było kojarzone z regionem chorwackiego Zagorje i z metodą chowu wybiegowego. Renomę i jakość indyka „Zagorski puran” potwierdzają poniższe cytaty.

Georg Kodinetz pisze o wywozie: „Według eksporterów indyki i młode indyki z chorwackiego Zagorje o nazwie »Zagorski purani« są produktami najlepszej jakości” (Kodinetz, Beitrag zur Kenntnis der Rasse und der Entwicklung des Zagorianer Truthuhnes (Meleagris gallopavo) u C. Kronacher, Zeitschrift für Tierzüchtung and Züchtungsbiologie, Berlin, 1940).

Według słoweńskich czasopism „Slovenec” i „Domoljub”„w Chorwacji istnieje wyjątkowa specjalność o nazwie »Zagorski puran«, która jest bardzo znana na rynkach międzynarodowych. Produkt ten jest wywożony do Anglii, Szwajcarii, Niemiec, Włoch, Belgii, a nawet Francji, która, mimo że sama ma znakomite indyki i to w obfitości, docenia jakość »hrvatski puran«” (Slovenec, Gospodarstvo, 1941, Domoljub, Kaj je novega?, 1941).

Wyniki ankiety przeprowadzonej w 2010 r. pokazują renomę produktu „Zagorski puran” oraz związek między tym produktem a obszarem geograficznym jego produkcji. Konsumenci pytani o cechy najlepiej opisujące „Zagorski puran” stwierdzali: mięso „zdrowe” i „wysokiej jakości” (90 % pytanych osób). Osoby pytane o chorwacki region kojarzony z indykiem wymieniały Zagorje (61 % pytanych osób). Na pytanie, czy słyszeli o „Zagorski puran”, 87 % osób odpowiedziało twierdząco (Anketa Valicon, Žnidar e.a., 2011).

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(art. 6 ust. 1 akapit drugi niniejszego rozporządzenia)

http://www.mps.hr/UserDocsImages/HRANA/PURANI/Izmijenjena%20Specifikacija%20proizvoda%20ZAGORSKI%20PURAN.pdf

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

		ISSN 1977-1002
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 60

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Tom 59 16 lutego 2016

Powiadomienie nr	Spis treśći	Strona
	II Komunikaty
	KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisja Europejska
2016/C 060/01	Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa M.7921 – Cinven/Kurt Geiger) ( 1 )	1

	IV Informacje
	INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisja Europejska
2016/C 060/02	Kursy walutowe euro	2
2016/C 060/03	Decyzja Komisji z dnia 10 lutego 2016 r. w sprawie Instrumentu Pomocy dla Uchodźców w Turcji, zmieniająca decyzję Komisji C(2015) 9500 z dnia 24 listopada 2015 r.	3

	V Ogłoszenia
	POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI
	Komisja Europejska
2016/C 060/04	Komunikat Komisji opublikowany zgodnie z art. 27 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 w sprawie AT.39850 – Żegluga kontenerowa	7
2016/C 060/05	Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7945 – UTC/Riello Group) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej ( 1 )	10
2016/C 060/06	Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7911 – CNCE/KM Group) ( 1 )	11
2016/C 060/07	Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa M.7841 – Avril Pôle Animal/Tönnies International Holding/JV) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej ( 1 )	12
	INNE AKTY
	Komisja Europejska
2016/C 060/08	Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	13