22.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 177/1

Kursy walutowe euro (1)

21 czerwca 2013 r.

2013/C 177/01

1 euro =

	Waluta	Kurs wymiany
USD	Dolar amerykański	1,3180
JPY	Jen	128,66
DKK	Korona duńska	7,4582
GBP	Funt szterling	0,85330
SEK	Korona szwedzka	8,6927
CHF	Frank szwajcarski	1,2257
ISK	Korona islandzka
NOK	Korona norweska	7,9090
BGN	Lew	1,9558
CZK	Korona czeska	25,825
HUF	Forint węgierski	298,87
LTL	Lit litewski	3,4528
LVL	Łat łotewski	0,7016
PLN	Złoty polski	4,3289
RON	Lej rumuński	4,5350
TRY	Lir turecki	2,5515
AUD	Dolar australijski	1,4296
CAD	Dolar kanadyjski	1,3705
HKD	Dolar Hongkongu	10,2239
NZD	Dolar nowozelandzki	1,7004
SGD	Dolar singapurski	1,6790
KRW	Won	1 521,52
ZAR	Rand	13,4906
CNY	Yuan renminbi	8,0832
HRK	Kuna chorwacka	7,4905
IDR	Rupia indonezyjska	13 088,24
MYR	Ringgit malezyjski	4,2222
PHP	Peso filipińskie	57,707
RUB	Rubel rosyjski	43,2260
THB	Bat tajlandzki	41,003
BRL	Real	2,9737
MXN	Peso meksykańskie	17,5558
INR	Rupia indyjska	78,1200

(1) Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez EBC.

22.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 177/8

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

2013/C 177/07

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2)

„LIERS VLAAIKE”

NR WE: BE-PGI-0005-0967-22.02.2012

ChNP ( X ) ChOG ( )

1. Nazwa

„Liers vlaaike”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Belgia

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Rodzaj produktu

Klasa 2.4.

Chleb, ciasto, ciastka, wyroby cukiernicze, herbatniki i inne wyroby piekarnicze

3.2. Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

„Liers vlaaike” to niewielkie ciastka o wysokości ok. 3 cm, średnicy 5–6 cm i wadze ok. 45 g.

Ciastko składa się z podstawy i nadzienia.

Podstawa jest cienka, ma grubość 3–4 milimetrów, dość wysoką krawędź i wypiekana jest z białawego, krótko pieczonego ciasta bez dodatku cukru.

Do podstawy wlewa się słodką, ciemną masę z przyprawami. Podstawa wypełniona jest dokładnie do krawędzi, a w trakcie pieczenia nadzienie nieznacznie się wybrzusza, zachowując kremową konsystencję i nabierając barwy bardzo ciemnego brązu.

W smaku dominują przyprawy i syrop cukrowy.

Konsystencja

podstawa: chrupiąca

nadzienie: kremowe

Kolor

podstawa: białawy

nadzienie: ciemnobrązowy

Smak

podstawa: wytrawna, bez dodatku cukru

nadzienie: słodki smak syropu cukrowego i przypraw (cynamonu, goździków, gałki muszkatołowej i kolendry)

3.3. Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Podstawa wypiekana jest ze zwykłej mąki pszennej (typ 11,5/680), wody i masła.

Nadzienie składa się z gruboziarnistej bułki tartej, jasnego syropu cukrowego, pełnotłustego mleka i zwykłej mąki pszennej (typ 11,5/680).

Nadzienie przyprawia się mieszanką czterech przypraw, zawierającą 25 % cynamonu, 25 % goździków, 25 % gałki muszkatołowej i 25 % kolendry.

3.4. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

—

3.5. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Przygotowanie ciasta, formowanie i pieczenie ciastek „Liers vlaaike” musi odbywać się na wyznaczonym obszarze.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

—

3.7. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Na etykiecie musi widnieć nazwa „Liers vlaaike”, logo chronionego oznaczenia geograficznego UE oraz następujące logo „Liers vlaaike”:

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Obszar geograficzny obejmuje miasto Lier, wraz z miejscowością Koningshooikt w prowincji Antwerpia.

5. Związek z obszarem geograficznym

5.1. Specyfika obszaru geograficznego

Różne formy vlaaien (ciastek) to słodycze stanowiące część kulinarnej spuścizny Flandrii. Obejmują one przede wszystkim proste wypieki przygotowywane zarówno przez panie domu, jak i zawodowych piekarzy. Uwiecznione zostały m.in. przez flamandzkich mistrzów takich jak Breugel. Wiele przepisów pomyślnie przeszło próbę czasu i dziś zaliczają się do miejscowych specjałów.

Tradycję wypieku „Liers vlaaike” podtrzymali piekarze z Lier. Przepis i umiejętności wytwórców są tak ściśle powiązane z miastem, że ciastek tych nigdy nie wypiekano poza Lier, choć tamtejsi piekarze sprzedawali je poza miastem, np. na targach w Antwerpii.

Korzeni „Liers vlaaike” nie przypadkiem należy szukać w ścisłym sąsiedztwie antwerpskiego portu. Charakterystyczny smak nadaje wypiekowi przede wszystkim mieszanka czterech przypraw i syropu cukrowego. Antwerpia była jednym z najważniejszych europejskich portów, do których trafiały orientalne przyprawy i trzcina cukrowa. Na miejscu wytwarzano z niej syrop cukrowy i brązowy cukier.

W Lier zachowały się liczne drewniane foremki do wypieku ciastek. Przed II wojną światową używano ich do nadawania kształtu podstawie ciastek. W tym celu do ciasta dodawano ciepłej wody, następnie nakładano je do foremek i pozostawiano na kilka dni do wyschnięcia. Dopiero wtedy wyciągano je i pieczono wraz z nadzieniem.

5.2. Specyfika produktu

Ciastka „Liers vlaaike” przygotowywane są według wyjątkowego, tradycyjnego przepisu, którego sekretu strzegli miejscowi piekarze.

Od innych flamandzkich wypieków odróżniają je następujące cechy:

—	:	kształt	:	małe, pojedyncze ciastka,
—	:	podstawa	:	wypiekana z wytrawnego ciasta bez dodatku cukru,
—	:	nadzienie	:	przygotowywane z bułki tartej, syropu cukrowego i przypraw.

Ciastka „Liers vlaaike” nie zawierają jajek, soli, konserwantów ani substancji wzmacniających smak i zapach. Większość piekarzy przygotowuje własną bułkę tartą z resztek wysuszonych i startych bułek, kajzerek, rogali i bagietek.

Połączenie niewielkiego ciastka z niesłodzoną podstawą i bardzo słodkim i aromatycznym nadzieniem stanowi o wyjątkowości miejscowego specjału wypiekanego jedynie przez piekarzy z Lier. Renoma „Liers vlaaike” odnosi się wyłącznie do opisywanych ciastek. Nie występują inne warianty wypieku.

5.3. Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG)

Chronione oznaczenie geograficzne „Liers vlaaike” opiera się na renomie produktu, który wytwarzany jest w Lier od ponad 300 lat.

Według tradycji historia „Liers vlaaike” sięga 1722 r. Lodewijk Jozef van Kessel, kanonik Katedry Św. Bawona w Gandawie, przytacza przepis na nie w swoim memorieboekje (dzienniku): „Weź szklankę świeżego mleka, trzy sucharki i trzy pokruszone goździki. Zagotuj je i dosłódź syropem. Nałóż masę na podstawę ciastka i upiecz.” Przepis na nadzienie pozostał niemal niezmieniony: suchary zastąpiono bułką tartą, obecnie używa się też mieszanki przypraw, nie zaś samych goździków.

W 1890 r. podczas wystawy handlowo-przemysłowej w Lier w ramach obchodów dnia świętego Gumara, Jego Królewska Mość Leopold II i Jej Królewska Mość Maria Henrietta niespodziewanie zostali poczęstowani „Liers vlaaikes” ze srebrnej tacy przez piekarza Van den Eynde. Jej Królewska Mość spróbowała jednego z ciastek i zjadła je ze smakiem. Odwróciła się do pana Van den Eynde, mówiąc, że ciastka są bardzo smaczne i zapytała o sposób ich wypieku. Piekarz nie chciał, aby przechodnie usłyszeli przepis na jego specjalność, odpowiedział zatem podobno w następujący sposób: „Wasza Królewska Mość, proszę o wybaczenie, ale to tajemnica handlowa!”. Królowa odpowiedziała z uśmiechem: „Tak, oczywiście, nie zamierzam z panem konkurować …”. Kilka tygodni później nad piekarnią Van den Eynda przy Antwerpsestraat zawisło królewskie godło z napisem „Dostawca Dworu Królewskiego”.

Słynny flamandzki pisarz, Felix Timmermans, wspomina „Liers vlaaike” w swojej eulogii na cześć miasta zatytułowanej „Schoon Lier” (1925).

Wzmianki o „Liers vlaaike” znaleźć można także w licznych publikacjach dotyczących miejscowych produktów, zarówno starszych jak i współczesnych. Oto kilka przykładów: w książce „De Zoete Provincie; Ambachtelijke specialiteiten uit Antwerpen” (1998 i 2007) „Liers vlaaike” zaliczone zostały do najstarszych miejscowych wyrobów cukierniczych, podobnie jak w „Wat folklore in betrekking met de Pasteibakkerij” autorstwa A. Vanaise (1932): „»Liersche Vlaaikens« to okrągłe ciastka wypiekane w foremkach z masą z bułki tartej, syropu i mleka”.

Przewodniki turystyczne takie jak „Zwerven door Vlaanderen” Jana Lambina (1961), „Streekgerechtengids voor België” Ippy (1995), Lekker „Antwerpen” (1993) czy „Kleine culinaire encyclopedie” (2009) także zawierają wzmianki o „Liers vlaaike”. Ciastka „Liers vlaaike” zyskały międzynarodowy rozgłos m.in. za pośrednictwem internetu.

72 % respondentów ilościowego badania rynku przeprowadzonego wśród mieszkańców prowincji Antwerpia przez VLAM (Vlaams Centrum voor Agro- en Visserij Marketing vzw, flamandzką organizację zajmującą się promowaniem produktów rolniczych i produktów rybołówstwa) określiło „Liers vlaaike” mianem tradycyjnego produktu regionalnego (2003).

W 1995 r. „Liers vlaaike” zostały uwzględnione na flamandzkiej liście Euroterroir, a w 2007 r. zostały uznane za tradycyjny flamandzki produkt.

„Liers vlaaike” wypiekane są przez cały rok, a miejscowi chętnie dają je w upominku przyjezdnym. Produkt ten jest ważnym elementem wszystkich uroczystości, które odbywają się w mieście i w ratuszu. W 2000 r. belgijska para królewska, książę Filip i księżna Matylda odwiedzili Lier i spróbowali „Liers vlaaike”. Podczas miejscowych imprez, np. na cześć wszystkich mieszkańców miasta, którzy ukończyli 75 lat, odbywa się poczęstunek na koszt miasta, podczas którego serwowana jest kawa i „Liers vlaaike”. Miejscowe kawiarnie niezmiennie podają „Liers vlaaike” do kawy jako niewielki deser.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 (3))

http://lv.vlaanderen.be/nlapps/data/docattachments/20120117_dossier%20met%20bijlage.pdf

lub

http://www.vlaanderen.be/landbouw – beleid (polityka) – kwaliteitssystemen (systemy jakości) – Europese kwaliteitssystemen (europejskie systemy jakości) – vlaamse dossiers (flamandzkie dokumenty)

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2) Zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012.

(3) Porównaj: przypis 2.

22.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 177/12

Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

2013/C 177/08

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

WNIOSEK O REJESTRACJĘ GTS

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 509/2006

z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie produktów rolnych i środków spożywczych będących gwarantowanymi tradycyjnymi specjalnościami (2)

„SALINĀTĀ RUDZU RUPJMAIZE”

NR WE: LV-TSG-0007-01043-11.10.12

1. Nazwa i adres grupy składającej wniosek

Latvijas Maiznieku biedrība

Adres: Lizuma iela 5

Rīga, LV-1006

LATVIJA

Tel. +371 6754540, +371 27063370

E-mail: birojs@maizniekubiedriba.lv

2. Państwo członkowskie lub kraj trzeci

Łotwa

3. Specyfikacja produktu

3.1. Nazwa(-y) przeznaczona(-e) do rejestracji (art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1216/2007)

„Salinātā rudzu rupjmaize”

3.2. Należy określić, czy nazwa

☒	jest specyficzna sama w sobie
	wyraża specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego

Słowo „salināt” oznacza „słodzić, osłodzić”, na przykład poprzez zalanie mąki gorącą wodą (K. Karulis, Latviešu etimoloģijas vārdnīca (Słownik etymologiczny języka łotewskiego), Tom II, 1992). Jest to pradawne słowo, które powszechnie używano w XVIII wieku w zachodniej części Łotwy.

Termin „salinātā rudzu rupjmaize” odnosi się do chleba wypiekanego z mąki żytniej, do produkcji którego stosuje się zaparzoną mąkę, co oznacza, że część mąki jest zalewana gorącą wodą w celu nadania pieczywu słodkiego smaku.

3.3. Czy wniosek obejmuje zastrzeżenie nazwy na mocy art. 13 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 509/2006

☒	Rejestracja z zastrzeżeniem nazwy
	Rejestracja bez zastrzegania nazwy

3.4. Rodzaj produktu

Klasa 2.3.

Wyroby cukiernicze, chleb, ciasta, ciastka, herbatniki i inne wyroby piekarnicze.

3.5. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego, którego dotyczy nazwa w pkt 3.1. (art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1216/2007)

„Salinātā rudzu rupjmaize” jest wyrabianym na Łotwie chlebem z mąki żytniej na naturalnym zakwasie; w procesie produkcji wykorzystuje się zaparzoną mąkę i zaczyn. Ten rodzaj chleba jest wypiekany w piecu z paleniskiem i formowany w kształcie podłużnego bochenka o wadze co najmniej jednego kilograma, o gładkiej i błyszczącej skórce, którą po upieczeniu smaruje się pastą skrobiową lub wodą.

Wygląd zewnętrzny i kształt: podłużny bochenek z zaokrąglonymi końcami, o długości co najmniej dwukrotnie większej od szerokości; na wierzchu można wykonać oznaczenie, a na bokach mogą być odciśnięte znaki.

Skórka: ciemna, gładka i błyszcząca; może być posypana kminkiem, na spodzie mogą znajdować się otręby, mąka lub liście klonu.

Miąższ: ciemny, z porami różnej wielkości; elastyczny; może być nieco wilgotny.

Smak i aromat: przyjemny aromat pieczonego chleba i kminku, słodko-kwaśny smak chleba żytniego.

3.6. Opis metody produkcji produktu rolnego lub środka spożywczego, którego dotyczy nazwa w pkt 3.1. (art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1216/2007)

Metoda wytwarzania „salinātā rudzu rupjmaize” składa się z kilku etapów: przygotowania, chłodzenia i fermentacji zaparzonej mąki, zagniatania i fermentacji ciasta, podziału, formowania bochenków i pieczenia.

Przepis na „salinātā rudzu rupjmaize” (z 10 kg mąki) (3)

Zaparzona mąka

mąki żytniej

3 kg

kminku

0,08–0,1 kg

gorącej wody

6–8 litrów

niesfermentowanego słodu

0,2–0,3 kg

Temperatura wody:

85–95 °C

Temperatura zaparzonej mąki

początkowa	:	63–68 °C
końcowa	:	35–28 °C

Czas przygotowania:

12–24 godziny

Fermentacja zaparzonej mąki

schłodzonej zaparzonej mąki	7–10 kg
zaczynu	0,4–0,6 kg
Czas fermentacji:	3–6 godzin
Temperatura fermentacji:	35–36 °C

Ciasto

sfermentowanej zaparzonej mąki	7–10 kg
mąki żytniej	7 kg
cukru	0,4–0,8 kg
soli	0,15–0,2 kg
Czas fermentacji:	2–3 godziny
Temperatura fermentacji:	30–34 °C

Mąka zaparzana w celu zrobienia „salinātā rudzu rupjmaize” jest mąką żytnią. Zgodnie z tradycją zaparzana mąka jest przygotowywana w pojemnikach z desek z drewna drzew liściastych, osiki lub lipy, o objętości około 30 litrów, i jest mieszana drewnianą łopatką. Fermentację pobudza mikroflora zachowana na ściankach pojemnika po poprzednio sfermentowanym cieście i dlatego pojemnik nie jest myty, tylko dokładnie oskrobywany i przechowywany w suchym miejscu. Zaparzane jest około 30 % (3 kg) całkowitej ilości mąki użytej do produkcji chleba (10 kg). Mąka odłożona do zaparzania i kminek są „osładzane”, tj. zaparzane wodą o temperaturze ok. 95 °C. Po tym procesie temperatura mąki powinna wynosić około 63–68 °C.

Zazwyczaj potrzeba 2–2,5 razy więcej wody niż mąki. Woda jest dodawana stopniowo, tak aby można było łatwo wymieszać ją z mąką, uzyskując jednorodną masę o konsystencji przypominającej gęstą śmietanę. Gdy zaparzona mąka osiągnie temperaturę 63–65 °C, dodaje się około 200–300 g niesfermentowanego słodu żytniego i wszystko dokładnie miesza. Kminek i słód nadają zaparzonej mące kminkowego aromatu, a produktowi charakterystycznego słodko-kwaśnego smaku. Słodki smak powstaje w wyniku wywołanego przez słód rozkładu skrobi na cukry, natomiast kwaśny smak pochodzi od kwasu mlekowego i kwasu octowego będącego produktem fermentacji kwasu mlekowego.

Jeżeli masa zaparzonej mąki jest odpowiednio przygotowana, powinna mieć jednolitą konsystencję przypominającą gęstą śmietanę oraz szarobrązowy kolor. Po przygotowaniu zaparzoną mąkę należy pozostawić na 2–4 godziny w pojemniku, w którym ją przygotowano, utrzymując optymalną temperaturę (63–65 °C), tak aby skrobia przekształciła się w cukier. Następnie zaparzoną mąkę należy wymieszać, żeby ostygła. Chłodzenie i fermentacja zaparzonej mąki zachodzą w tym samym pojemniku przez około 12–24 godziny. Gdy temperatura wynosi około 36 °C, do zaparzonej maki dodaje się około 0,2 kg zaczynu z poprzedniej partii chleba w celu pobudzenia fermentacji kwasu mlekowego. Zaczyn należy najpierw wprowadzić w górnej części pojemnika, następnie, po kilku godzinach, należy go rozprowadzić głębiej, do połowy głębokości zaparzonej mąki, a na końcu aż do dna pojemnika. W trakcie fermentacji zaparzona mąka staje się nieco kwaśna i powstaje przyjemny, słodko-kwaśny smak.

Po fermentacji zaparzonej mąki ciasto jest zagniatane w drewnianym pojemniku lub misie do zagniatania. Do ciasta z zaparzonej mąki po fermentacji dodawane są mąka żytnia, cukier i sól; można dodać maksymalnie 10 % mąki pszennej. Ciasto jest zagniatane, aż przestanie przywierać do dłoni, a wszystkie składniki są równomiernie wymieszane. Górna powierzchnia ciasta jest wygładzana mokrymi dłońmi, ciasto jest przykrywane i umieszczane w ciepłym miejscu, gdzie dalej postępuje fermentacja. Pęknięcie górnej powierzchni ciasta i dwukrotne zwiększenie objętości wskazują, że ciasto sfermentowało. Można je następnie podzielić i upiec.

Fermentujące ciasto jest dzielone na kawałki po zamoczeniu rąk w wodzie. „Salinātā rudzu rupjmaize” jest formowany w podłużne bochenki wygładzane mokrymi dłońmi; boki większych bochenków są nacinane, żeby nie pękały, a na powierzchni bochenka można naciąć krzyżyk, paski lub symbol. Bochenki ciasta mogą być położone na powierzchniach przykrytych tkaniną, deskami lub skórkami, które są posypane otrębami lub pokryte liśćmi klonu; następnie są one wsadzane do pieca. Bochenki są pieczone na gorącym palenisku, a nie na blachach bądź w formach. Na początku procesu pieczenia piec zostaje rozgrzany do wyższej temperatury (280–350 °C), tak aby utworzyła się twarda skorupka, która nie pęknie. Później pieczenie jest kontynuowane w niższej temperaturze (200–250 °C). Trwa ono w przybliżeniu od godziny do dwóch godzin, w zależności od wielkości bochenka. Po wyjęciu z pieca gorące bochenki smaruje się pastą skrobiowa lub wodą, co powoduje, że skórka staje się miększa i bardziej błyszcząca.

Organoleptyczne i fizykochemiczne wskaźniki jakości chleba

Kształt, wygląd zewnętrzny	Podłużny bochenek o długości co najmniej dwukrotnie większej od szerokości; z grubą, ciemną i błyszczącą skórką, którą można posypać kminkiem
Porowatość miąższu	Równomiernie porowaty; pory mogą być różnej wielkości
Elastyczność miąższu	Ciemny, elastyczny i nieco wilgotny
Smak i aromat	Przyjemny aromat pieczonego chleba i kminku oraz słodko-kwaśny smak żytniego chleba
Kwasowość chleba, pH	8–14
Zawartość wilgoci w chlebie, %	38–45

Po upieczeniu gorący chleb jest pozostawiany do ostygnięcia, a następnie umieszczany w chłodnym i dobrze wentylowanym pomieszczeniu lub okrywany lnianą tkaniną. Po ostygnięciu chleb można sprzedawać w całości, w mniejszych kawałkach lub jako chleb krojony. Chleb można również pakować w materiałowe, papierowe lub foliowe torebki. Można go przechowywać w temperaturze pokojowej (15–25 °C) lub zamrozić (– 18 °C). „Salinātā rudzu rupjmaize” zachowuje świeżość przez długi czas i można go przechowywać przez co najmniej 5–10 dni.

3.7. Specyficzny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego (art. 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1216/2007)

„Salinātā rudzu rupjmaize” zawdzięcza swój specyficzny charakter przepisowi i metodzie produkcji.

W przeciwieństwie do innych rodzajów chleba żytniego w przepisie na „salinātā rudzu rupjmaize” nie przewiduje się użycia drożdży piekarskich, a potrzebne są jedynie mąka żytnia, około 0,8 % kminku, 4–8 % cukru i 0,3 % niesfermentowanego słodu żytniego.

Specyfika metody produkcji polega na tym, że przed przygotowaniem ciasta około 30 % mąki żytniej zostaje „osłodzone” tj. zaparzone, a zaparzona mąka jest następnie odkładana i fermentuje przez co najmniej 12 godzin. Ponadto zaparzona mąka jest przygotowywana w pojemnikach wykonanych z drewna drzew liściastych, w których po zaparzeniu schładza się ona wolniej niż schładzałaby się w misach z metalu lub innych materiałów. Po zaparzeniu mąki gorącą wodą (85–95 °C) utrzymuje się ją w temperaturze 63–65 °C przez kolejne 2–4 godziny, tak aby nastąpił rozkład skrobi na cukry, dzięki czemu produkt nabiera słodkiego smaku. Dodatkowo na ściankach pojemnika po poprzednio sfermentowanej zaparzonej mące pozostaje mikroflora zawierająca bakterie kwasu mlekowego, która stopniowo wywołuje fermentację kwasu mlekowego i zwiększanie kwasowości zaparzonej mąki w trakcie jej schładzania. Rozwój niepożądanych mikroorganizmów utrudnia fermentację kwasu mlekowego. Długość procesu przygotowywania zaparzonej mąki i zaczynu umożliwia namnażanie się mikroorganizmów w wystarczającej ilości, aby nadać chlebowi pożądaną kwaśność, aromat i porowatość; z tego powodu nie dodaje się drożdży piekarskich.

Kolejną charakterystyczną cechą łotewskiego „salinātā rudzu rupjmaize” jest dodanie kminku w trakcie przygotowywania zaparzonej mąki i ciasta, dzięki czemu produkt uzyskuje specyficzny kminkowy aromat.

Łotewski „salinātā rudzu rupjmaize” znany jest również z podłużnego kształtu bochenka o długości co najmniej dwukrotnie większej od szerokości oraz ręcznie zaokrąglonych końcach; z gładkiej i błyszczącej ciemnobrązowej skórki pokrytej pastą skrobiową; oraz z aromatycznego miąższu. „Salinātā rudzu rupjmaize” jest wypiekany na gorącym palenisku, a nie na blachach bądź w formach. Dzięki temu zapewnia się intensywny przepływ ciepła, zachowanie ręcznie wypracowanego kształtu chleba i stworzenie większego bochenka o mocniejszej skórce.

3.8. Tradycyjny charakter produktu rolnego lub środka spożywczego (art. 3 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1216/2007)

Chleb żytni zawsze był jednym z podstawowych artykułów spożywczych w łotewskich domach – dlatego nawet obecnie jest symbolicznym elementem łotewskiej tożsamości narodowej. Chleb żytni dowymieniowy jest w kanonie kultury łotewskiej w sekcji „Tradycje ludowe”. Kanon kultury łotewskiej, podobnie jak jego odpowiedniki w innych krajach europejskich, stanowi kompendium najwybitniejszych i najbardziej znaczących dzieł artystycznych i skarbów kultury odzwierciedlających najważniejsze kulturowe osiągnięcia w historii narodu.

Etnograf Indra Čekstere w swej pracy Mūsu maize. Our Daily Bread (Mūsu maize. Chleb nasz powszedni) (2004) wyjaśnia, że w Kurlandii „chleb żytni (rupjmaize) zwany jest »salinātā maize«, gdy część mąki jest zaparzona gorącą wodą”. Kawałek ciasta z poprzedniej partii chleba jest rozpuszczany w ciepłej wodzie i dodawany jako zaczyn. Płynne ciasto jest mieszane w pojemniku, a następnie pozostawiane na noc, aby fermentowało. Ubijane jest długą, drewnianą łopatką. Rano zaczyna się zagniatanie ciasta. Trwa ono długo, a w międzyczasie dodaje się kminku i więcej mąki. Zagniatanie ciasta kończy się, gdy nie przywiera ono już do dłoni. Pojemnik z fermentującym ciastem umieszcza się obok pieca, a na skórce pokrytej mąką lub liśćmi klonu formowane są długie, małe bochenki, które szybko wkłada się do pieca.

W publikacji Latviešu tradicionālie ēdieni (Tradycyjne dania łotewskie) (której autorami są I. Heinola i S. Stinkule, a którą wydano w 2006 r. przy wsparciu Państwowej Fundacji Kapitału Kulturalnego) zwraca się uwagę, że do początku XX wieku Łotysze i Liwowie zajmowali się głównie rolnictwem i rybołówstwem, a podstawą ich diety był chleb żytni domowego wypieku i różne dania gotowane. W publikacji zawarto opis „salinātā rudzu rupjmaize”, zwracając uwagę, że w wyrobie chleba stosowano mąkę żytnią, której część zaparzano. Ciasto przygotowywano w drewnianym pojemniku, a jego fermentację osiągano dzięki zaczynowi pozostawionemu z poprzedniej partii chleba i mikroorganizmom zachowanym na ściankach pojemnika. Z ciasta formowano podłużne bochenki, które pieczono w piecu opalanym drewnem.

W swojej książce Daudzveidīgā maizīte (Wiele postaci chleba) (1993) specjalistka od wyrobu chleba Zigrīda Liepiņa również podaje opis produkcji tradycyjnego „salinātā rudzu rupjmaize”, który nadal wyrabiano na początku XX wieku. W opisie podkreśla się wyjątkowość zaparzania mąki oraz długość jej fermentacji w drewnianych pojemnikach, dzięki czemu uzyskuje się charakterystyczny przyjemny aromat chleba oraz jego porowaty i elastyczny miąższ.

Nauczycielka rękodzieła i prowadzenia gospodarstwa domowego M. Leiše opisała sposób przygotowania „salinātā rudzu rupjmaize” i przepis na ten chleb. Podkreśliła, że do przygotowania tego chleba najlepiej użyć naczynia z drewna drzew liściastych oraz że określoną ilością gorącej wody należy zalać część mąki, którą trzeba następnie mieszać drewnianą łopatką, aż ciasto osiągnie jednolitą konsystencję. Około 12 godzin później, po ochłodzeniu zaparzonej mąki, dodaje się zaczyn, mieszaninę pozostawia się do fermentacji i dopiero po niej zagniata się ciasto. Fermentujące ciasto jest następnie dzielone na kawałki i pieczone w gorącym piecu na palenisku. (Praktiskā mājturība (Prowadzenie domu w praktyce), książka opublikowana przez A. Gulbis, Ryga, 1931).

L. Dumpe opisała, w jaki sposób wypiekano „salinātā rudzu rupjmaize” około 1915 r., w swojej publikacji Latviešu tautas ēdieni (Tradycyjne dania łotewskie) (2006), opartej na materiałach zgromadzonych w czasie wypraw etnograficznych. Podkreśla, że: „zwykły chleb był poddawany fermentacji przy użyciu ciepłej wody o temperaturze 45–65 °C, natomiast chleb »salinātā«, był poddawany fermentacji przy użyciu gorącej wody o temperaturze 95 °C. Ciasto mieszano do momentu, aż nie przywierało do dłoni, a po naciągnięciu go palcem pozostawał biały pasek. Zagniecione ciasto przykrywano i ponownie poddawano fermentacji w ciepłym miejscu. Sfermentowane ciasto dzielono na kawałki, formowano w podłużne bochenki i pieczono na palenisku. Gorące bochenki smarowano wodą lub pastą skrobiową. Dzięki temu skórka stawała się delikatna i błyszcząca”.

3.9. Minimalne wymogi i procedury sprawdzania specyficznego charakteru (art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1216/2007)

„Salinātā rudzu rupjmaize” musi spełniać podstawowe wymogi określone w specyfikacji przedsiębiorstwa i odpowiadać właściwym cechom charakterystycznym produktu.

Do „salinātā rudzu rupjmaize” zastosowanie mają następujące minimalne wymogi podstawowe:

1)	przygotowanie „salinātā rudzu rupjmaize” odbywa się zgodnie z metodą produkcji określoną w pkt 3.6, przy użyciu określonych składników;

w odniesieniu do wypiekanego chleba żytniego:

—	wygląd zewnętrzny i kształt: dobrze uformowany, podłużny bochenek z zaokrąglonymi końcami; na bokach lub na wierzchu mogą być odciśnięte oznaczenia lub znaki;

—	skórka: ciemna, gładka i błyszcząca; może być posypana kminkiem; na spodzie skórki mogą znajdować się otręby lub mąka, a bochenek można piec na liściach klonu;

—	miąższ: z porami różnej wielkości; elastyczny; może być nieco wilgotny;

—	smak i aromat: przyjemny aromat pieczonego chleba i kminku, słodko-kwaśny smak chleba żytniego.

Ilość „salinātā rudzu rupjmaize” wytwarzanego i sprzedawanego przez producenta należy wykazać w odpowiednim rejestrze.

Producenci muszą sporządzić i przedstawić inspektorowi dokumenty konieczne do ustalenia składu produktu.

Zgodność ze specyfikacją, użycie określonych składników, proces produkcji oraz wygląd i właściwości organoleptyczne produktu końcowego są sprawdzane w odniesieniu do każdej partii przez pracownika producenta, któremu przydzielono to zadanie, oraz raz do roku również przez jednostkę kontrolującą.

4. Organy lub jednostki kontrolujące zgodność ze specyfikacją produktu

4.1. Nazwa i adres

Nazwa:	Pārtikas un veterinārais dienests (Służba Żywności i Weterynarii)
Adres:	Peldu iela 30 Rīga, LV-1050 LATVIJA
Tel.	+371 67095230
E-mail:	pvd@pvd.gov.lv

☒ Organ publiczny/jednostka publiczna

 Organ prywatny/jednostka prywatna

4.2. Szczególne zadania organu lub jednostki

Jednostka kontrolująca – Służba Żywności i Weterynarii – odpowiada za kontrolę zgodności z procesem produkcji i wskaźnikami jakości opisanymi w pkt 3.6. Kontrole są przeprowadzane na podstawie weryfikacji procesu produkcji i przepisu zastosowanego w celu wytworzenia produktu oraz na podstawie oceny właściwości organoleptycznych produktu.

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2) Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 1.

(3) Na podstawie powyższego przepisu uzyskuje się około 15–20 kg ciasta, z którego można wypiec 13–18 bochenków o wadze 1 kg każdy, przy czym należy pamiętać, że w czasie pieczenia traci się 10 % wagi. Po upieczeniu bochenki pokrywane są pastą skrobiową przygotowywaną poprzez gotowanie wody z mąką ziemniaczaną.

22.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 177/18

Publikacja wniosku w sprawie zmian zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych

2013/C 177/09

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku w sprawie zmian zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

WNIOSEK W SPRAWIE ZMIAN

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2)

WNIOSEK W SPRAWIE ZMIAN SKŁADANY NA PODSTAWIE ART. 9

„PERAS DE RINCÓN DE SOTO”

NR WE: ES-PDO-0105-0251-05.10.2010

ChOG ( ) ChNP ( X )

1. Nagłówek w specyfikacji produktu, którego dotyczy zmiana

—		Nazwa produktu
—	☒	Opis produktu
—	☒	Obszar geograficzny
—	☒	Dowód pochodzenia
—	☒	Metoda produkcji
—		Związek z obszarem geograficznym
—		Etykietowanie
—		Wymogi krajowe
—	☒	Inne (Organ kontrolny; Wymogi prawne)

2. Rodzaj zmian

—	☒	Zmiana jednolitego dokumentu lub arkusza streszczenia
—		Zmiana specyfikacji zarejestrowanej ChNP lub zarejestrowanego ChOG, w odniesieniu do których nie opublikowano ani jednolitego dokumentu, ani arkusza streszczenia
—		Zmiana specyfikacji niewymagająca zmian w opublikowanym jednolitym dokumencie (art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)
—		Tymczasowa zmiana specyfikacji wynikająca z wprowadzenia obowiązkowych środków sanitarnych lub fitosanitarnych przez organy publiczne (art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)

3. Zmiana (zmiany)

3.1. Opis produktu

Zmieniony zostaje punkt B.3 „Właściwości produktu”. Zostają w nim wydzielone następujące podpunkty: B.3.1 „Właściwości fizykochemiczne”, B.3.2 „Właściwości organoleptyczne” i B.3.3 „Właściwości fizyczne”.

Ponadto z podpunktu B.3.1 „Właściwości fizykochemiczne” (mierzone w momencie wysyłki towaru, nie zaś w momencie zbiorów) wykreślona zostaje: maksymalna zawartość rozpuszczalnych substancji stałych z uwagi na nieadekwatność takiego ograniczenia, słodycz stanowi bowiem cechę rozpoznawczą wyróżniającą nasz produkt, zaś twardość wynika z ewolucji tych klimakterycznych owoców, u których proces dojrzewania trwa jeszcze po ich zebraniu. Zwiększa się wówczas poziom słodyczy i zmienia się konsystencja miąższu, która dostosowana została do potrzeb rynkowych i oczekiwań konsumentów. Z drugiej strony, w świetle zdobytych doświadczeń, zezwala się na zmniejszenie o 5 mm minimalnego rozmiaru owoców, o ile wynika to z potrzeb rynku docelowego. W podpunkcie B.3.3 „Właściwości fizyczne” usunięte zostaje odniesienie do rozporządzenia (WE) nr 1619/2001 ze względu na obligatoryjny charakter jego przepisów.

3.2. Obszar geograficzny

Obszar geograficzny pierwotnie został błędnie wytyczony, zostaje więc powiększony o następujące gminy w dolinie Ebro: Albelda, Alberite, Alcanadre, Agoncillo, Arrubal, Ausejo, Azofra, Cenicero, Entrena, Fuenmayor, Hormilla, Hormilleja, Huércanos, Lardero, Logroño, Murillo, Nalda, Nájera, Navarrete, Pradejón, San Asensio, Torremontalbo, Uruñuela oraz Villamediana de Iregua.

Gminy te stanowią integralną część doliny rzeki Ebro i oddalone są od obszarów górskich, co sprawia, że występują na nich takie same czynniki ludzkie i środowiskowe jak na wstępnie wyznaczonym obszarze, z którym stanowią jednolitą i niepodzielną całość.

3.3. Dowód pochodzenia

Punkt ten zostaje przeredagowany i uzyskuje skróconą i zwięźlejszą formę, z uwzględnieniem nowego nazewnictwa Instituto de Calidad Agroalimentaria de La Rioja oraz nowej struktury rejestru podmiotów. W sformułowaniach dotyczących „Asociación para la Promoción de la Pera de Rincón de Soto” („stowarzyszenie na rzecz promocji gruszek z Rincón de Soto”) nazwa ta zostaje zmieniona na „Consejo Regulador” („rada regulacyjna”).

3.4. Metoda produkcji

Punkt ten zostaje przeredagowany i uzyskuje skróconą i zwięźlejszą formę, z uwzględnieniem nowych osiągnięć technologicznych, które nie obniżają jakości produktu oraz nowych prywatnych standardów jakości. Usunięte zostają wzmianki dotyczące czynności, które wykonywane mogą być wyłącznie ręcznie oraz wzmianki o dopuszczeniu do użycia wyłącznie skrzynek wykonanych z drewna.

3.5. Pozostałe

W podpunkcie G „Organ kontrolny” uwzględniono nową nazwę organu kontrolnego, zaś w podpunkcie I „Wymogi prawne” zaktualizowano obowiązujące ustawodawstwo.

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (3)

„PERAS DE RINCÓN DE SOTO”

NR WE: ES-PDO-0105-0251-05.10.2010

ChOG ( ) ChNP ( X )

1. Nazwa

„Peras de Rincón de Soto”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Hiszpania

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Rodzaj produktu

Klasa 1.6.

Owoce, warzywa i zboża, świeże lub przetworzone

3.2. Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

Owoce gatunku Pyrus Communis L., odmiany Blanquilla i Konferencja, należące do kategorii ekstra i I, przeznaczone do spożycia w postaci surowej.

W momencie wysyłki gruszki powinny charakteryzować się następującymi właściwościami:

twardość: maksymalnie 6,12 kg/cm2;

rozpuszczalne substancje stałe: minimalna zawartość rozpuszczalnych substancji stałych wynosi 13° w skali Brixa;

wielkość minimalna: wielkość ustala się na podstawie maksymalnej średnicy przekroju poprzecznego, która wynosi 58 mm dla odmiany Blanquilla i 60 mm dla odmiany Konferencja. Ze względu na wymagania rynku podane wielkości minimalne mogą zostać zmniejszone o 5 mm;

naturalne ordzewienie owocu, bez użycia ściernych produktów chemicznych;

widoczne szypułki.

3.2.1. Właściwości organoleptyczne

Gruszki odmiany Blanquilla uprawiane na wyznaczonym obszarze charakteryzują się doskonałym, intensywnym smakiem, zrównoważonym pod względem kwaśności i słodyczy. Gruszki odmiany Konferencja mają włóknistą konsystencję i idealne proporcje kwaśności i słodyczy; doskonały, intensywny i zrównoważony smak. Obie odmiany wyróżniają się soczystością oraz wysoką zawartością cukrów, które w znacznym stopniu wpływają na właściwości smakowe owoców.

3.3. Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

—

3.4. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

—

3.5. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Uprawa, przechowywanie i ostateczny wybór owoców odbywają się na tym samym obszarze.

Gruszki objęte chronioną nazwą pochodzenia „Pera de Rincón de Soto” nie tylko muszą dotrzeć do konsumentów w idealnym stanie, ale także z zachowaniem wszystkich ich szczególnych właściwości.

Z tego powodu oprócz odpowiednich warunków przechowywania gruszek „Pera de Rincón de Soto”, owoce te powinny zostać poddane przed wysyłką szczegółowej selekcji, podczas której nie tylko odrzucone zostaną wybrakowane lub źle przechowywane gruszki, lecz także wszystkie te, które nie spełniają parametrów jakościowych wyróżniających je spośród innych owoców.

Zważywszy na konieczność przeprowadzenia wspomnianej selekcji tuż przed wysyłką produktu z centrali owocowo-warzywnej, w momencie przepakowania gruszek ze skrzyń, w których są zbierane i przechowywane, etap ten uznaje się za część procesu produkcji i w związku z tym musi zostać przeprowadzony na chronionym obszarze geograficznym.

Umiejscowienie procesów produkcji, przechowywania i ostatecznej selekcji na chronionym obszarze geograficznym stanowi gwarancję nie tylko pochodzenia produktu, ale także optymalnej kontroli, pozwalającej na zachowanie jego właściwości fizycznych i organoleptycznych.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

W ramach procesu ostatecznej selekcji produktu objętego ChNP „Peras de Rincón de Soto” owoce przygotowywane są do wprowadzenia na rynek poprzez przełożenie gruszek spełniających wymogi specyfikacji ze skrzyń do pudełek, w których są transportowane. Przygotowanie rynkowe musi zatem przebiegać na wyznaczonym obszarze geograficznym.

Owoce powinny być przygotowane do wprowadzenia na rynek w centrali poprzez przełożenie ich do pudełek, w których układa się tylko jedną ich warstwę, zapewniających unieruchomienie zawartości, pozwalające uniknąć ewentualnych uszkodzeń w trakcie transportu i dystrybucji.

Proces ten nie jest jednak uznawany za pakowanie, owoce mogą trafić do konsumenta w innym opakowaniu.

3.7. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Na etykietach obowiązkowo widnieje napis „Denominación de Origen Protegida Peras de Rincón de Soto”. Nie dopuszcza się użycia etykiet, które w jakikolwiek sposób mogą wprowadzać konsumenta w błąd.

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Gminy Albelda, Alberite, Alcanadre, Agoncillo, Aldeanueva de Ebro, Alfaro, Arrubal, Ausejo, Azofra, Calahorra, Cenicero, Entrena, Fuenmayor, Hormilla, Hormilleja, Huércanos, Lardero, Logroño, Murillo, Nalda, Nájera, Navarrete, Pradejón, Rincón de Soto, San Asensio, Torremontalbo, Uruñuela oraz Villamediana de Iregua, leżące wzdłuż doliny Ebro.

5. Związek z obszarem geograficznym

5.1. Specyfika obszaru geograficznego

Czynniki naturalne

Ukształtowanie terenu ma w prowincji La Rioja duże znaczenie. Góry na południu w naturalny i wyraźny sposób oddzielają dolinę Ebro od pozostałych terenów, generując duże zróżnicowanie opadów i temperatur.

Ze względu na położenie w dolinie Ebro, z dala od terenów górskich, omawiany obszar geograficzny odznacza się charakterystycznymi warunkami glebowymi i klimatycznymi, szczególnie korzystnymi dla uprawy gruszek o określonych właściwościach organoleptycznych i jakościowych, które cieszą się dużym uznaniem. W połączeniu z silnie zakorzenioną tradycją uprawy tych owoców obszar ten stanowi jednolitą i niepodzielną całość.

Orografia: położenie chronionego obszaru geograficznego w dolinie Ebro stwarza odpowiednie warunki w zakresie mrozów, nasłonecznienia, parowania dla prawidłowego rozwoju wyjątkowej jakości gruszek, obejmuje on bowiem tereny nizinne, otwarte, wolne od przeszkód, o odpowiednim poziomie wentylacji i wilgotności, co z jednej strony sprzyja dużemu nasłonecznieniu, z drugiej zaś, dzięki parowaniu, zapobiega mrozom.

Gleby: ze względu na wymagający charakter uprawa grusz koncentruje się wewnątrz chronionego obszaru geograficznego na rozległych, przewiewnych nadrzecznych nizinach o gliniastych lub krzemionkowo-gliniastych, zdrowych, głębokich glebach, nie zawierających aktywnego wapnia, którego nadmiar powoduje występowanie chlorozy. Przepuszczalność gleb sprzyja uprawom grusz, które są sztucznie nawadniane oraz wrażliwe na wilgoć zatrzymywaną w ziemi.

Klimat: wyznaczony obszar geograficzny znajduje się w dolinie Ebro, z daleka od terenów górskich, co sprawia, że panuje na nim klimat śródziemnomorski umiarkowany z pewnymi cechami klimatu kontynentalnego, który charakteryzuje się łagodnymi zimami, długim latem i niewielkimi wahaniami temperatury pomiędzy dniem a nocą (z wyjątkiem miesięcy letnich). Jest to optymalny klimat dla prawidłowego rozwoju grusz.

Ze względu na wilgotność, długość, intensywność i czas występowania pory suchej klimat ten klasyfikowany jest jako śródziemnomorski suchy.

Czynnik ludzki

Warunki upraw lub produkcji: rolnicy starają się zachować na drzewach odpowiedni stosunek ilości gałęzi do owoców. W tym celu w określonej porze ręcznie przeprowadzają proces przerzedzania.

Rolnicy stosowali ręczne przycinanie od dawna w trosce o równowagę i odpowiedni kształt drzew, a także odpowiedni dostęp powietrza i światła, który sprzyja fotosyntezie, wymianie gazowej i stałej produkcji owoców.

Z drugiej strony dla zapewnienia odpowiedniego poziomu produkcji oraz dla uniknięcia marszczenia się skórki owoców latem, ze względu na śródziemnomorski klimat panujący na wyznaczonym obszarze niezbędne jest sztuczne nawadnianie upraw. Doświadczenie rolników i wiedza o właściwościach klimatycznych obszaru produkcji nakazują częstsze podlewanie w okresie od pojawienia się pączków do momentu wytworzenia się owocu oraz przez całe lato, w okresie dojrzewania, ponieważ w tym czasie zapotrzebowanie na wodę jest największe, opady zaś najmniejsze.

Wszyscy rolnicy zgadzają się, że zbiory mają największe znaczenie dla osiągnięcia owoców wysokiej jakości, dlatego zawsze przeprowadzane są one starannie i w momencie osiągnięcia przez owoce odpowiedniego poziomu dojrzałości. Proces dojrzewania ma kluczowe znaczenie nie tylko dla uzyskania owoców wysokiej jakości, ale także dla ich przedłużonego przechowywania w doskonałym stanie. Owoce zrywa się dokładnie w miejscu połączenia szypułki z gałęzią drzewa, przez co pozostają one nienaruszone. Gruszki odmiany Blanquilla wymagają szczególnej uwagi. Są one trudniejsze do zebrania ze względu na delikatniejszą niż u odmiany Konferencja skórkę i bardziej łamliwe szypułki.

5.2. Specyfika produktu

Gruszki uprawiane na chronionym obszarze geograficznym są większe, o bardziej wydłużonym kształcie, słodsze, nieco twardsze i charakteryzują się bardziej zieloną skórką niż te z sąsiednich obszarów, przez co ich wartość rynkowa jest większa. Wysokość, na której położony jest obszar produkcji, a także bliskość rzek umożliwiają naturalne ordzewienie owoców bez potrzeby stosowania produktów chemicznych.

Renoma

Najwcześniejsze historyczne świadectwa potwierdzające znaczenie uprawy i sprzedaży owoców na omawianym obszarze pochodzą z 1747 r., kiedy to pojawia się pierwsza wzmianka o gruszkach odmiany Blanquilla, które określane są jako „wyborne owoce” spożywane już na dworze króla Filipa V. Ponadto w manuskryptach z 1752 r. znajduje się potwierdzenie, że już w czasie ich powstania w gminie Rincón de Soto uprawiane były gruszki. W XIX w. wraz z prywatyzacją kościelnych ziem przeprowadzoną przez ministra Mendizabala na omawianym obszarze rozpoczął się proces liberalizacji działalności rolniczej, a wraz z nim handel świeżymi owocami. Z Alfaro (główny ośrodek władzy sądowej; wraz z gminą Calahorra wpisał się w historię i tradycję Rincón de Soto, która została wydzielona jako jednostka samorządowa dopiero w XIX w.) eksportowano do reszty kraju, a także za granicę niezrównane owoce i wyjątkowe gruszki odmiany Blanquilla, przy czym na znaczeniu zaczynała zyskiwać także odmiana Konferencja. W ten sposób rolnictwo stało się głównym źródłem bogactwa omawianego obszaru, zaś bardzo cenione już wówczas gruszki zyskały wyjątkowe znaczenie.

Czynniki naturalne

Orografia: wysokość położenia doliny oraz bliskość rzek sprawiają, że rano tworzą się mgły, które znikają niespodziewanie po kilku godzinach, odsłaniając jasno świecące słońce. Parowanie wilgoci, która osiada z mgły na powierzchni gruszek odmiany Konferencja pod wpływem długotrwałego nasłonecznienia pozwala na naturalne ordzewienie owoców, bez potrzeby stosowania produktów chemicznych sztucznie wypalających skórkę. Naturalne ordzewienie stanowi cenioną właściwość owoców z omawianego obszaru, ponieważ odróżnia je od tych pochodzących z okolicznych terenów.

Klimat

Warunki klimatyczne panujące na chronionym obszarze geograficznym wyraźnie wpływają na wyjątkowy kolor, aromat, wielkość, kwaśność, konsystencję miąższu i wysoką zawartość rozpuszczalnych substancji stałych w „Peras de Rincón de Soto”. Wysokie średnie temperatury w czerwcu bez wyraźnych różnic między nocą i dniem oraz brak wiosennych przymrozków sprzyjają szybkiemu rozwojowi owoców. W trakcie dojrzewania owoców coraz krótsze dni, różnice temperatur między dniem a nocą, duża liczba godzin słońca oraz duże nasłonecznienie bezpośrednio wpływają na wyższą zawartość rozpuszczalnych substancji stałych w „Peras de Rincón de Soto” w porównaniu z owocami pochodzącymi z sąsiednich obszarów. Główną wewnętrzną miarę jakości owoców stanowi zawartość cukru, ponieważ to ona, obok kwaśności, decyduje o ich smaku.

Ponadto kontrast pomiędzy wysokimi temperaturami w ciągu dnia występującymi latem a chłodniejszymi temperaturami nocnymi w okresie poprzedzającym zbiory kształtuje charakterystyczną twardość i konsystencję owoców, zaś wysokie temperatury w okresie dojrzewania powodują uwalnianie się substancji lotnych, głównie etylenu i substancji aromatycznych, nadających „Peras de Rincón de Soto” charakterystyczny zapach.

Czynnik ludzki

Tradycyjne zwyczaje charakterystyczne dla omawianego obszaru także powiązane są z właściwościami „Peras de Rincón de Soto” oraz kształtującymi je czynnikami ludzkimi i geograficznymi.

Miejscowi rolnicy od dawna starają się zachować na drzewach odpowiedni stosunek ilości gałęzi do owoców przycinając je ręcznie. Właściwa proporcja pomiędzy ilością gałęzi i owoców na drzewie pozytywnie wpływa na wielkość i słodycz tych ostatnich. Ponadto dla zapewnienia odpowiedniego poziomu produkcji oraz dla uniknięcia marszczenia się skórki owoców latem, uprawy są sztucznie nawadniane w odpowiednim dla danego okresu stopniu, co możliwe jest dzięki doświadczeniu rolników i ich znajomości miejscowych warunków klimatycznych. W ten sposób udaje się uniknąć zmniejszenia wielkości owoców, pogorszenia się ich właściwości organoleptycznych, marszczenia się i masowego opadania. O ile nie wystąpią niekorzystne warunki pogodowe, nie podlewa się upraw w okresie przed zbiorami, ponieważ mogłoby to doprowadzić do zmniejszenia się zawartości rozpuszczalnych substancji stałych, a co za tym idzie spadku wartości owoców i trudności w ich przechowywaniu.

Umiejętność oszacowania z dużą dokładnością daty rozpoczęcia zbiorów na podstawie obserwacji dojrzewających w sadzie owoców, ich koloru, koloru nasion, łatwości zrywania, twardości miąższu oraz na podstawie analizy rozpuszczalnych substancji stałych i jędrności owoców pozwala na zebranie „Peras de Rincón de Soto” w momencie osiągnięcia przez nie odpowiedniego stopnia dojrzałości, kiedy owoce nie są ani zbyt zielone, ani przejrzałe.

Ponadto centrale owocowo-warzywne działające na wyznaczonym obszarze geograficznym mają duże doświadczenie w obchodzeniu się z gruszkami, ich przechowywaniu i selekcji, a także dogłębną znajomość charakterystycznych cech „Pera de Rincón de Soto” i wiedzę, w jaki sposób najlepiej je przechowywać do momentu wysyłki. Owoce niewystarczającej jakości bądź psujące się są wykrywane dzięki kontroli wzrokowej.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 (4))

http://www.larioja.org/upload/documents/733015_Pliego_y_documento_unico_peras_de_rincon.pdf?idtab=438497

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2) Zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012.

(3) Porównaj: przypis 2.

(4) Porównaj: przypis 2.

22.6.2013

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 177/24

2013/C 177/10

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku w sprawie zmian zgodnie z art. 51 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 (1).

WNIOSEK W SPRAWIE ZMIAN

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (2)

WNIOSEK W SPRAWIE ZMIAN SKŁADANY NA PODSTAWIE ART. 9

„MONTES DE GRANADA”

NR WE: ES-PDO-0105-0169-28.07.2008

ChOG ( ) ChNP ( X )

1. Nagłówek w specyfikacji produktu, którego dotyczy zmiana

—		Nazwa produktu
—		Opis produktu
—	☒	Obszar geograficzny
—	☒	Dowód pochodzenia
—	☒	Metoda produkcji
—	☒	Związek z obszarem geograficznym
—		Etykietowanie
—	☒	Wymogi krajowe
—	☒	Inne (Organ kontrolny)

2. Rodzaj zmiany (zmian)

—	☒	Zmiana jednolitego dokumentu lub arkusza streszczenia
—		Zmiana specyfikacji zarejestrowanej ChNP lub zarejestrowanego ChOG, w odniesieniu do których nie opublikowano ani jednolitego dokumentu, ani arkusza streszczenia
—		Zmiana specyfikacji niewymagająca zmian w opublikowanym jednolitym dokumencie (art. 9 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)
—		Tymczasowa zmiana specyfikacji wynikająca z wprowadzenia obowiązkowych środków sanitarnych lub fitosanitarnych przez organy publiczne (art. 9 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)

3. Zmiana (zmiany)

3.1. Obszar geograficzny

Obszar geograficzny produkcji i wytwarzania oliwy objętej ChNP Montes de Granada powiększa się o 22 gminy.

Z jednej strony włącza się gminy Peligros i Víznar leżące w górach Sierra Arana, z drugiej zaś następujące gminy płaskowyżu Grenady:

Beas de Guadix, Benalúa de Guadix, Cortes oraz Graena, gmina Gor (z wyjątkiem terenów parku naturalnego Sierra de Baza), Gorafe, Guadix, Marchal, Purullena, gminy Baza i Caniles (z wyjątkiem terenów należących do parku naturalnego Sierra de Baza), Benamaurel, Cortes de Baza, Cúllar, Cuevas del Campo, Freila, Zújar, Castilléjar, Castril, Galera oraz Huéscar.

Włączenie ww. gmin do obszaru produkcji oliwy objętej chronioną nazwą pochodzenia „Montes de Granada” wynika z faktu, że stanowią one jednolitą strefę zarówno z przyrodniczego punktu widzenia (pod względem rzeźby terenu, geologii, warunków glebowych, klimatycznych itp.), jak i z punktu widzenia czynnika ludzkiego (dobór odmian oliwek używanych do produkcji, techniki uprawy i wytwarzania oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia). Ponadto oliwa produkowana w gminach, których dotyczy propozycja rozszerzenia obszaru, charakteryzuje się takimi samymi właściwościami fizyko-chemicznymi oraz organoleptycznymi, jak oliwa objęta chronioną nazwą pochodzenia Montes de Granada.

3.2. Pakowanie

Ograniczenia dotyczące pakowania zostały zniesione ze względu na opracowanie odpowiednich metod zapewniających identyfikowalność produktu objętego chronioną nazwą pochodzenia.

3.3. Związek z obszarem geograficznym

Opis związku zostaje zmieniony w celu dostosowania go do struktury punktu 5 Związek z obszarem geograficznym w jednolitym dokumencie.

3.4. Organ kontrolny

Wyznaczony zostaje właściwy organ kontrolny i podany zostaje adres jego strony internetowej, na której wyszczególnione zostały jednostki zajmujące się oceną zgodności produktu z jego specyfikacją przed wprowadzeniem go na rynek.

3.5. Wymogi krajowe

Wymogi prawne zostają zaktualizowane z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa.

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (3)

„MONTES DE GRANADA”

NR WE: ES-PDO-0105-0169-28.07.2008

ChNP ( ) ChOG ( X )

1. Nazwa

„Montes de Granada”

2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie

Hiszpania

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego

3.1. Rodzaj produktu

Klasa 1.5.

Oleje i tłuszcze (masło, margaryna, oleje itp.)

3.2. Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1

Oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia otrzymywana ze zdrowych i dojrzałych owoców drzewa oliwkowego (Olea europea) odmian podstawowych (Picual, Lucio i Loaime) oraz odmian drugorzędnych (Escarabajuelo, Negrillo de Iznalloz, Hojiblanca i Gordal de Granada) uprawianych na wyznaczonym obszarze.

Oliwę otrzymuje się w wyniku łącznego prasowania podstawowych i drugorzędnych odmian. Chodzi zatem o oliwy uzyskane z wielu odmian posiadające dodatkowe właściwości każdej z nich. Właściwościami organoleptycznymi w sposób istotny wyróżnia się odmiana Picual (kolor zielony, smak goryczy: od średniego do intensywnego i owocowy aromat) łagodzona odmianami Lucio, Loaime i odmianami drugorzędnymi dającymi świeże aromaty przypominające różne owoce, smak o mniejszej goryczy i bardziej złociste kolory.

Oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia produkowane na danym obszarze mają owocowy aromat i smak (średnio intensywne do intensywnych) przypominające niedawno prasowane oliwki świeże lub dojrzałe, smak delikatnej goryczy, który rozwija się w ustach i którego intensywność zmienia się w zależności od stopnia dojrzałości oliwek prasowanych. Ich stopień kwasowości jest niski i kolor zmienia się od intensywnie zielonego do żółtego o zielonym odcieniu.

W odniesieniu do składu lipidowego charakteryzują się dużą zawartością kwasu oleinowego, zazwyczaj powyżej 80 % a niekiedy 83 %. Stosunek kwasów mononienasyconych/polinienasyconych jest wysoki (12 do 20), co daje wysoką wartość dietetyczną oraz stabilność oksydacyjną. Stabilność chemiczna oliwy z oliwek jest wysoka i wynika ona w dużej części ze składników polifenolicznych nadających gorzki smak, które czynią ją bardziej odporną na utlenienie niż inne oliwy z pierwszego tłoczenia.

3.3. Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

Brak

3.4. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

Brak

3.5. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym

Uprawa oliwek oraz wytwarzanie produktu muszą odbywać się na obszarze geograficznym określonym w punkcie 4.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.

Pakowanie odbywa się w odpowiednich warunkach, przy użyciu opakowań przystosowanych do przechowywania żywności i zapewniających długą żywotność rynkową produktu. Zapakowany produkt powinien być chroniony przed działaniem światła i ciepła, aby trafić do konsumentów w idealnym stanie.

3.7. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania

Produkt opatrzony jest oznaczeniem zgodności, tzw. etykietą dodatkową z kodem alfanumerycznym umieszczoną w sposób uniemożliwiający jej ponowne użycie i zapewniający identyfikowalność produktu.

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego

Przedmiotowy obszar geograficzny obejmuje następujące gminy: Alamedilla, Alfacar, Alicún de Ortega, Beas de Guadix, Benalúa de Guadix, Benalúa de las Villas, Benamaurel, Calicasas, Campotéjar, Castillejar, Castril, Cogollos Vega, Colomera, Cortes de Baza, Cortes y Graena, Cúllar, Cuevas del Campo, Darro, Dehesas de Guadix, Deifontes, Diezma, Fonelas, Freila, Galera, Gobernador, Gorafe, Guadahortuna, Guadix, Güevéjar, Huélago, Huéscar, Iznalloz, północna część gminy La Peza (do rzeki Fardes), Marchal, Montejícar, Montillana, Morelábor, Nívar, Pedro Martínez, Píñar, Peligros, Purullena, Torrecardela, Villanueva de las Torres, Víznar, Zújar, część gminy Moclin (wschodnia część do granic naturalnych wyznaczonych przez rzekę Velillos) i część gmin Albolote i Atarfe (część północna do granic naturalnych wyznaczonych przez rzeki Cubillas i Colomera aż do ich połączenia), a także gminy Baza, Caniles i Gor (z wyłączeniem terenów należących do parku naturalnego Sierra de Baza).

5. Związek z obszarem geograficznym

5.1. Specyfika obszaru geograficznego

Wyznaczony obszar produkcji „Montes de Granada” wyróżniają jednolite i wyjątkowe warunki glebowe do uprawy drzew oliwnych w skali Półwyspu Iberyjskiego.

Środowisko to charakteryzuje się usytuowaniem upraw oliwek na wysokościach większych niż średnia dla Półwyspu Iberyjskiego, średnio powyżej 900 m n.p.m., na terenie otoczonym przez łańcuchy górskie należące do masywu górskiego Subbético. Sprawia to, że znaczną powierzchnię upraw w prowincji Grenada zajmują oliwki z niskich i wysokich partii gór. Obszar ten tradycyjnie nosi nazwę „Montes de Granada”. Pierwsze wzmianki nazwy geograficznej „Montes de Granada” sięgają XVI wieku i dotyczą „terenów górskich” oraz „uprawy oliwek” w strefie Montes de Granada. W dokumencie dotyczącym podziału ziemi po rekonkwiście Grenady przez Królów Katolickich znajduje się następujący fragment: „… każda rodzina miała także prawo do części plantacji gajów oliwnych, które …”. (Peinado Santaella, 1989; La repoblación de la tierra de Granada: Los Montes, Universidad de Granada).

Krajobraz omawianego obszaru urozmaicają obniżenia terenu do 750-900 m wysokości i pasma górskie ciągnące się ze wschodu na zachód, których szczyty sięgają 1 400-2 000 m. Ogólnie krajobraz cechuje się stromymi zboczami w masywach wapiennych wraz z innymi formami morfologicznymi, także stromymi, składającymi się ze wzgórz i wzniesień wapiennych, marglu wapiennego i piasku gliniastego. Na wschód, w począwszy od Peligros, najbardziej wysuniętej na południowy-wschód gminy z ramach wyznaczonego obszaru, położonej w okolicy Vega de Granada (Depresión Intrabética), krajobraz łagodnie przechodzi w płaskowyż o wysokości 1 200 m, na którym spotykają się łańcuchy górskie Sierras Subbéticas i obniżenie terenu Depresión Intrabética w gminie Huéscar, najbardziej wysuniętym na północny wschód obszarze objętym nazwą geograficzną „Montes de Granada”.

Na wyznaczonym obszarze Montes de Granada panują szczególne warunki klimatyczne, które mają decydujący wpływ na cechy charakterystyczne produkowanej na nim oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia.

Obszar ten charakteryzuje się klimatem śródziemnomorskim kontynentalnym, wyróżniającym się znacznymi wahaniami temperatury tak w cyklu dobowym, jak i rocznym. Przede wszystkim jednak cechują go długie i zimne zimy, które trwają od listopada do marca o średnich temperaturach pomiędzy 5 a 6 °C i średnich temperaturach minimalnych poniżej 2 °C z częstymi opadami śniegu, wynikającymi z dużych wysokości (750–2 000 m). Z drugiej strony południowe położenie prowincji Grenada sprawia, że na wyznaczonym obszarze trwające od końca maja do października lato jest długie i gorące, ze średnimi temperaturami maksymalnymi przekraczającymi 30 °C. Średnie roczne opady atmosferyczne wynoszą między 400 a 600 mm, a w latach suchych mogą być jeszcze niższe.

Pomimo południowego położenia wyznaczonego obszaru, tutejsze zimy warunkami zbliżone są do zim w północnej części Mesety Iberyjskiej. Nietypowe dla tych szerokości geograficznych temperatury są efektem położenia geograficznego obszaru Montes de Granada na środku czworokąta, którego wierzchołki stanowią pasma górskie o najniższych temperaturach na południu Półwyspu Iberyjskiego. Wyznaczony obszar geograficzny znajduje się w następującym położeniu względem tych pasm: od południowego zachodu graniczy z łańcuchem Sierra Nevada (średnia roczna temperatura 8–10 °C), od północnego zachodu z pasmem Sierra Mágina-Sierra de Lucena-Montejícar (średnia roczna temperatura 10–12 °C), od południowego wschodu z Sierra de Baza (średnia roczna temperatura 10–12 °C) i od północnego wschodu z łańcuchami Sierra de Castril oraz Sierra de la Sagra (średnia roczna temperatura 8–10 °C).

Skrajne warunki klimatyczne miały historyczny wpływ na praktyki związane z uprawą oliwek na obszarze Montes de Granada, począwszy od wyboru odmian przystosowanych do surowych zim, po praktyki takie jak wczesne zbiory dla uniknięcia mrozów w styczniu i lutym czy metody przycinania mające na celu zachowanie odpowiednich proporcji między drewnem a liśćmi dla ochrony drzew przed silnymi zimowymi mrozami. Z drugiej strony te same warunki klimatyczne hamowały rozwój szkodników i chorób endemicznych typowych dla upraw oliwek w Andaluzji, takich jak muszka oliwna czy choroba spilocaea oleagina, co korzystnie wpłynęło na jakość owoców (niska kwasowość owoców), a zarazem na jakość produkowanej z nich oliwy.

Odmiany oliwek pochodzące z wyznaczonego obszaru Montes de Granada, takie jak Lucio, Loaime, Escarabajuelo czy Negrillo de Iznalloz, dobierane były na przestrzeni wieków ze względu na ich przystosowanie do skrajnych warunków glebowych, ze szczególnym uwzględnieniem odporności na mrozy i wczesnego dojrzewania owoców, które pozwalało na ich zebranie przed nadejściem zimowych mrozów. W dokumencie z 1634 r. znajduje się wzmianka o „Olivas de Marca” z gminy Cogollos Vega, opisująca je jako wysokie drzewa dające wysokiej jakości oliwki (Libro de apeos de Cogollos Vega, Real Chancillería de Granada). Do dziś w Montes de Granada spotkać można ponad 500-letnie drzewa należące do odmiany Loaime, której nazwa pochodzi z języka arabskiego, uprawianej od czasów przed rekonkwistą Grenady przez Królów Katolickich.

Przystosowanie się do warunków glebowych odmiany Picual (obecnie dominującej), wprowadzonej na tym obszarze w połowie XIX w., o wyższej produktywności i żywotności niż wspomniane wcześniej odmiany rodzime, pozwoliło na rozwój większości istniejących obecnie gajów oliwnych odmiany Picual obok starszych odmian lokalnych.

Ważny dokument historyczny z połowy XIX wieku (Diccionario geográfico, estadístico e hisórico, Pascual Madoz, 1845. Wznowienie Bosque Maurel, 1987) zachwala zalety gajów oliwnych z tego regionu oraz znakomity smak oliwy: „Montes de Granada (…) i pomimo ograniczonej ilości wody pitnej, wody rzek Cubillas, Benalúa i Moclín są wykorzystywane do podlewania niektórych otaczających je terenów oraz produkcji różnego rodzaju zboża, bardzo jasne i wyborne oliwy, wina i wiele rodzajów nasion …”.

5.2. Specyfika produktu

Oliwa z „Montes de Granada” wyróżnia się następującymi cechami:

—	Charakterystyczny skład tłuszczowy, wyróżniający się wysoką zawartością kwasu oleinowego rzędu 80 %, a nawet 83 %. Wysoki stosunek kwasów mononienasyconych/polinienasyconych (12 do 20), co daje wysoką wartość dietetyczną.

—	Mała kwasowość.

—	Barwa od intensywnej zieleni do zielonkawej żółci w zależności od stopnia dojrzałości i składu gatunkowego oliwy.

—	Owocowy aromat i smak o świeżym i dojrzałym charakterze i średniej do wysokiej intensywności (Mediana owocowości ≥ 3).

—	Smak o delikatnej goryczy i pikantności, którego intensywność zależy od stopnia dojrzałości oliwek, związany z poziomem polifenoli w oleju.

Położenie obszaru produkcji Montes de Granada na dużej wysokości i związane z tym skrajne temperatury jesienią i zimą, tj. w okresie dojrzewania oliwek, wpływają na wyjątkową jakość oliwy.

Potwierdzono naukowo, że temperatura otoczenia i wysokie położenie upraw oliwek mają wpływ na proces dojrzewania oliwek w okresie jesiennym i zimowym. Kompozycja kwasów tłuszczowych w oliwie i zawartość chlorofilu, które nadają jej zielony kolor, w znacznej mierze zależą od ww. czynników. Na większych wysokościach i w niższych temperaturach, szczególnie w miesiącach dojrzewania (jesień-zima), owoce charakteryzują się większą zawartością nienasyconych kwasów tłuszczowych, zwłaszcza kwasu oleinowego oraz wyższą zawartością chlorofilu w oliwie, co stanowi następstwo powolnego procesu dojrzewania oliwek spowodowanego niskimi temperaturami i jest czynnikiem wyróżniającym obszar produkcji Montes de Granada. Dużą rolę odgrywa także odmiana oliwek. Na omawianym obszarze produkcji dominuje odmiana Picual, która charakteryzuje się najwyższą zawartością kwasu oleinowego wśród wszystkich odmian uprawianych w Hiszpanii. Zawartość kwasu oleinowego w oliwie z Montes de Granada rzędu 80–83 % jest jedną z najwyższych spotykanych w oliwie z oliwek z pierwszego tłoczenia. Z tych samych powodów proporcja kwasów tłuszczowych jednonienasyconych/wielonienasyconych w prezentowanej oliwie jest bardzo wysoka, osiągając wartości rzędu 12–20, częściowo zmniejszona przez użycie miejscowych odmian Lucio i Lome, w których proporcja ta jest niższa niż w odmianie Picual. Odmiana Picual nadaje oliwie z Montes de Granada zielony kolor, którego odcienie wahają się od intensywnej zieleni do zielonkawego żółtego. Jest to jedna z odmian o największej zawartości chlorofilu wśród hiszpańskich oliwek, zaś jej powolne dojrzewanie związane z obszarem produkcji dodatkowo podkreśla tę cechę.

Dodatkowo duża część obszaru upraw oliwek w Montes de Granada to tereny górskie, o średniej wysokości powyżej 900 m, z których uzyskuje się oliwy o niskiej kwasowości wynikającej z niskiej temperatury w okresie zbiorów (zima), które ograniczają działanie lipazów. Rzadkość występowania niektórych szkodników, takich jak muszka oliwna zapobiegają ponadto zachodzeniu w owocach procesu lipolizy w okresie jesiennym.

Od dawna znany jest wpływ warunków glebowych na właściwości organoleptyczne oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia, jak również fakt, że oliwa wytwarzana na terenach górskich jest bardziej aromatyczna oraz prezentuje wyższe walory smakowe niż oliwy produkowane na nizinach i trenach płaskich. Wynika to z zawartości substancji niezmydlającej się zawartej w oliwie z oliwek z pierwszego tłoczenia, odpowiedzialnej za aromat oliwy, która zwiększa się wraz z wysokością upraw. Dzięki powolnemu dojrzewaniu owoców w warunkach glebowych charakterystycznych dla niskich i wysokich gór, oliwki uprawiane na tych obszarach charakteryzują się intensywniejszym aromatem. Jednocześnie warunki wywołujące stres środowiskowy panujące w okresie jesieni i zimy na obszarze Montes de Granada (niskie temperatury, niedobór wody) powodują wzrost zawartości związków polifenolowych odpowiedzialnych za gorycz i pikantność oliwy. Występowanie związków polifenolowych zależy także od użytych odmian oliwek, wśród których odmiana Picual wyróżnia się największą zawartością tych związków wśród wszystkich odmian uprawianych w Hiszpanii.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

(Art. 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006 (4))

Pełen tekst specyfikacji oznaczenia znaleźć można na następującej stronie internetowej:

http://www.juntadeandalucia.es/agriculturaypesca/portal/export/sites/default/comun/galerias/galeriaDescargas/cap/industrias-agroalimentarias/denominacion-de-origen/Pliegos/PliegoMontesdeGranadamodificado.pdf

(1) Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

(2) Zastąpione rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012.

(3) Porównaj: przypis 2.

(4) Porównaj: przypis 2.

		ISSN 1977-1002 doi:10.3000/19771002.C_2013.177.pol
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 177

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Tom 56 22 czerwca 2013

Powiadomienie nr	Spis treśći	Strona
	IV Informacje
	INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisja Europejska
2013/C 177/01	Kursy walutowe euro	1

	INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
2013/C 177/02	Ogłoszenie Komisji na podstawie art. 16 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty – Zmiana obowiązku użyteczności publicznej w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych ( 1 )	2

2013/C 177/03	Ogłoszenie Komisji na podstawie art. 17 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty – Zaproszenie do składania ofert w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych zgodnie z obowiązkiem użyteczności publicznej	3

2013/C 177/04	Ogłoszenie Komisji na podstawie art. 16 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty – Zmiana obowiązku użyteczności publicznej w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych ( 1 )	4

2013/C 177/05	Ogłoszenie Komisji na podstawie art. 17 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty – Zaproszenie do składania ofert w zakresie wykonywania regularnych przewozów lotniczych zgodnie z obowiązkiem użyteczności publicznej	5

	V Ogłoszenia
	POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI
	Komisja Europejska
2013/C 177/06	Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.6959 – Onex/JELD-WEN) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej ( 1 )	6

	INNE AKTY
	Komisja Europejska
2013/C 177/07	Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	8

2013/C 177/08	Publikacja wniosku zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	12

2013/C 177/09	Publikacja wniosku w sprawie zmian zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	18

2013/C 177/10	Publikacja wniosku w sprawie zmian zgodnie z art. 50 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych	24


2013/C 177/11	Nota do czytelnika (patrz: wewnętrzna tylna strona okładki)	s3


	(1) Tekst mający znaczenie dla EOG