ISSN 1977-1002 doi:10.3000/19771002.C_2012.384.pol |
||
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384 |
|
![]() |
||
Wydanie polskie |
Informacje i zawiadomienia |
Tom 55 |
Powiadomienie nr |
Spis treśći |
Strona |
|
II Komunikaty |
|
|
KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
|
|
Komisja Europejska |
|
2012/C 384/01 |
Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE – Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń ( 1 ) |
|
2012/C 384/02 |
Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji (Sprawa COMP/M.6715 – CNOOC/Nexen) ( 1 ) |
|
2012/C 384/03 |
Wszczęcie postępowania (Sprawa COMP/M.6576 – Munksjö/Ahlstrom) ( 1 ) |
|
|
IV Informacje |
|
|
INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
|
|
Komisja Europejska |
|
2012/C 384/04 |
||
|
INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH |
|
2012/C 384/05 |
Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie |
|
|
ZAWIADOMIENIA DOTYCZĄCE EUROPEJSKIEGO OBSZARU GOSPODARCZEGO |
|
|
Urząd Nadzoru EFTA |
|
2012/C 384/06 |
Stwierdzenie braku pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG |
|
2012/C 384/07 |
||
2012/C 384/08 |
||
2012/C 384/09 |
||
2012/C 384/10 |
||
2012/C 384/11 |
||
|
V Ogłoszenia |
|
|
POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE |
|
|
Europejskie Urząd Doboru Kadr (EPSO) |
|
2012/C 384/12 |
||
|
POSTĘPOWANIA SĄDOWE |
|
|
Trybunał EFTA |
|
2012/C 384/13 |
||
|
POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI |
|
|
Komisja Europejska |
|
2012/C 384/14 |
Zgłoszenie zamiaru koncentracji (Sprawa COMP/M.6747 – Energie Steiermark/Steweag-Steg) – Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej ( 1 ) |
|
|
INNE AKTY |
|
|
Komisja Europejska |
|
2012/C 384/15 |
||
2012/C 384/16 |
||
|
|
|
(1) Tekst mający znaczenie dla EOG |
PL |
|
II Komunikaty
KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
Komisja Europejska
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/1 |
Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE
Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
2012/C 384/01
Data przyjęcia decyzji |
6.2.2012 |
||||
Numer środka pomocy państwa |
SA.33880 (11/N) |
||||
Państwo członkowskie |
Francja |
||||
Region |
— |
||||
Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta) |
Aides aux cinémas du monde (aide sélective à la production cinématographique) |
||||
Podstawa prawna |
Article L 111-2, 2o d) et e) du code du cinéma et de l’image animée; loi 2010-873 du 27 juillet 2010 relative à l’action extérieure de l’État; décret 1998-66 du 4 février 1998 portant création du comité interministériel de la coopération internationale et du développement; article 7, 10 et 68 à 71 du décret 1999-130 du 24 février 1999 modifié relatif au soutien financier de l’industrie cinématographique; décret 2006-672 du 8 juin 2006 modifié relatif à la création, à la composition et au fonctionnement de commissions administratives à caractère consultatif; décret 2010-654 du 11 juin 2010 relatif au Centre national du cinéma et de l’image animée; décret 2010-1695 du 30 décembre 2010 relatif à l’Institut français |
||||
Rodzaj środka pomocy |
Program pomocy |
||||
Cel pomocy |
Promowanie kultury |
||||
Forma pomocy |
Dotacje bezpośrednie |
||||
Budżet |
|
||||
Intensywność pomocy |
80 % |
||||
Czas trwania |
Do 31.12.2017 |
||||
Sektory gospodarki |
Środki masowego przekazu |
||||
Nazwa i adres organu przyznającego pomoc |
|
||||
Inne informacje |
— |
Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:
http://ec.europa.eu/competition/elojade/isef/index.cfm
Data przyjęcia decyzji |
20.11.2012 |
Numer środka pomocy państwa |
SA.34736 (12/N) |
Państwo członkowskie |
Hiszpania |
Region |
— |
Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta) |
Sistema de amortización anticipada aplicable a determinados elementos patrimoniales arrendados del inmovilizado material |
Podstawa prawna |
Apartado 11 del artículo 115 del texto refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades |
Rodzaj środka pomocy |
Program pomocy |
Cel pomocy |
— |
Forma pomocy |
Odroczenie podatku |
Budżet |
— |
Intensywność pomocy |
Środek nie stanowi pomocy |
Czas trwania |
— |
Sektory gospodarki |
Wszystkie sektory |
Nazwa i adres organu przyznającego pomoc |
Ministerio de Hacienda y Administraciones Públicas |
Inne informacje |
— |
Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:
http://ec.europa.eu/competition/elojade/isef/index.cfm
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/3 |
Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji
(Sprawa COMP/M.6715 – CNOOC/Nexen)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
2012/C 384/02
W dniu 7 grudnia 2012 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną ze wspólnym rynkiem. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:
— |
w dziale dotyczącym połączeń przedsiębiorstw na stronie internetowej Komisji poświęconej konkurencji: (http://ec.europa.eu/competition/mergers/cases/). Powyższa strona została wyposażona w różne funkcje pomagające odnaleźć konkretną decyzję w sprawie połączenia, w tym indeksy wyszukiwania według nazwy przedsiębiorstwa, numeru sprawy, daty i sektora, |
— |
w formie elektronicznej na stronie internetowej EUR-Lex jako numerem dokumentu 32012M6715 Strona EUR-Lex zapewnia internetowy dostęp do europejskiego prawa. (http://eur-lex.europa.eu/en/index.htm). |
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/4 |
Wszczęcie postępowania
(Sprawa COMP/M.6576 – Munksjö/Ahlstrom)
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
2012/C 384/03
W dniu 7 grudnia 2012 r., Komisja podjęła decyzję o wszczęciu postępowania w powyższej sprawie, po wcześniejszym stwierdzeniu, iż zgłoszona sprawa wzbudza poważne wątpliwości co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem. Niniejsze wszczęcie postępowania otwiera drugą fazę dochodzenia w stosunku do zgłoszonej koncentracji i nie determinuje końcowej decyzji w tej sprawie. Obecna decyzja jest oparta na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004.
Komisja zaprasza zainteresowane strony trzecie do przedłożenia jej ewentualnych uwag o planowanej koncentracji.
Spostrzeżenia te muszą dotrzeć do Komisji nie później niż w ciągu 15 dni od daty niniejszej publikacji, aby mogły zostać w pełni wzięte po uwagę podczas procedury. Mogą one zostać nadesłane Komisji za pomocą faksu (+32 22964301 / 2967244) lub listownie, z zaznaczonym numerem referencyjnym: COMP/M.6576 – Munksjö/Ahlstrom, na adres:
European Commission |
Directorate-General for Competition |
Merger Registry |
J-70 |
1049 Bruxelles/Brussel |
BELGIQUE/BELGIË |
IV Informacje
INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
Komisja Europejska
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/5 |
Kursy walutowe euro (1)
12 grudnia 2012 r.
2012/C 384/04
1 euro =
|
Waluta |
Kurs wymiany |
USD |
Dolar amerykański |
1,3040 |
JPY |
Jen |
108,12 |
DKK |
Korona duńska |
7,4604 |
GBP |
Funt szterling |
0,80775 |
SEK |
Korona szwedzka |
8,6275 |
CHF |
Frank szwajcarski |
1,2109 |
ISK |
Korona islandzka |
|
NOK |
Korona norweska |
7,3295 |
BGN |
Lew |
1,9558 |
CZK |
Korona czeska |
25,265 |
HUF |
Forint węgierski |
282,33 |
LTL |
Lit litewski |
3,4528 |
LVL |
Łat łotewski |
0,6961 |
PLN |
Złoty polski |
4,0969 |
RON |
Lej rumuński |
4,5268 |
TRY |
Lir turecki |
2,3198 |
AUD |
Dolar australijski |
1,2358 |
CAD |
Dolar kanadyjski |
1,2850 |
HKD |
Dolar Hongkongu |
10,1061 |
NZD |
Dolar nowozelandzki |
1,5504 |
SGD |
Dolar singapurski |
1,5926 |
KRW |
Won |
1 400,12 |
ZAR |
Rand |
11,3109 |
CNY |
Yuan renminbi |
8,1480 |
HRK |
Kuna chorwacka |
7,5225 |
IDR |
Rupia indonezyjska |
12 558,82 |
MYR |
Ringgit malezyjski |
3,9792 |
PHP |
Peso filipińskie |
53,502 |
RUB |
Rubel rosyjski |
39,9645 |
THB |
Bat tajlandzki |
39,928 |
BRL |
Real |
2,7112 |
MXN |
Peso meksykańskie |
16,6319 |
INR |
Rupia indyjska |
70,7490 |
(1) Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.
INFORMACJE PAŃSTW CZŁONKOWSKICH
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/6 |
Informacje o zamknięciu łowisk przekazane przez państwa członkowskie
2012/C 384/05
Zgodnie z art. 35 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa (1) podjęto decyzję o zamknięciu łowiska, jak określono w tabeli poniżej:
Data i godzina zamknięcia łowiska |
21.11.2012 |
Czas trwania |
21.11.2012–31.12.2012 |
Państwo członkowskie |
Niemcy |
Stado lub grupa stad |
HER/1/2- |
Gatunek |
Śledź (Clupea harengus) |
Obszar |
Wody UE, Norwegii i wody międzynarodowe obszaru I oraz II |
Rodzaj(-e) statków rybackich |
— |
Numer referencyjny |
FS55TQ44 |
(1) Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 1.
ZAWIADOMIENIA DOTYCZĄCE EUROPEJSKIEGO OBSZARU GOSPODARCZEGO
Urząd Nadzoru EFTA
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/7 |
Stwierdzenie braku pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG
2012/C 384/06
Urząd Nadzoru EFTA uznaje, że środek pomocy opisany poniżej nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG:
Data przyjęcia decyzji |
: |
11 lipca 2012 r. |
||||
Numer sprawy |
: |
70645 |
||||
Numer decyzji |
: |
289/12/COL |
||||
Państwo EFTA |
: |
Norwegia |
||||
Nazwa i adres organu przyznającego pomoc |
: |
|
||||
Nazwa środka pomocy (lub nazwa beneficjenta) |
: |
Umowy najmu i dzierżawy między Gminą Oslo a Oslo Cancer Cluster Innovasjonspark AS |
||||
Forma pomocy |
: |
n.d. |
||||
Budżet |
: |
n.d. |
||||
Czas trwania pomocy |
: |
n.d. |
Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, można znaleźć na stronie Urzędu Nadzoru EFTA:
http://www.eftasurv.int/state-aid/state-aid-register/
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/8 |
Pomoc państwa – decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń
2012/C 384/07
Urząd Nadzoru EFTA uznaje, że następujący środek stanowi pomoc państwa zgodną z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 61 Porozumienia EOG:
Data przyjęcia decyzji |
: |
11 lipca 2012 r. |
Numer sprawy |
: |
68972 |
Numer decyzji |
: |
292/12/COL |
Państwo EFTA |
: |
Islandia |
Nazwa środka pomocy (lub nazwa beneficjenta) |
: |
Decyzja dotycząca pomocy państwa przyznanej przez państwo islandzkie poprzez New Glitnir, New Landsbankinn i New Kaupþing podczas likwidacji niektórych funduszy inwestycyjnych |
Podstawa prawna |
: |
Artykuł 61 ust. 1 i ust. 3 lit. b) Porozumienia EOG |
Rodzaj środków |
: |
Środki dla zaradzenia poważnym zaburzeniom w gospodarce |
Sektory gospodarki |
: |
Sektor finansowy |
Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, można znaleźć na stronie Urzędu Nadzoru EFTA:
http://www.eftasurv.int/state-aid/state-aid-register/
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/9 |
Informacje przekazane przez państwa EFTA, dotyczące pomocy państwa przyznanej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 1j załącznika XV do Porozumienia EOG (rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych))
2012/C 384/08
CZĘŚĆ I
Nr pomocy |
GBER 10/12/R&D |
|||
Państwo EFTA |
Norwegia |
|||
Organ przyznający pomoc |
Nazwa |
Innovation Norway |
||
Adres |
|
|||
Strona internetowa |
http://www.innovationnorway.com |
|||
Nazwa środka pomocy |
Program innowacji produktów drewnopochodnych (Wood-based Innovation Scheme) |
|||
Krajowa podstawa prawna (odesłanie do właściwego promulgatora krajowego) |
Budżet państwa (2011–2012), rozdział 1149, pozycja 71 |
|||
Adres internetowy pełnego tekstu środka pomocy |
http://www.innovasjonnorge.no/Satsinger/Landbruk/Trebasert-innovasjonsprogram/ |
|||
Rodzaj środka pomocy |
Program pomocy |
X |
||
Czas trwania pomocy |
Program pomocy |
Od 1.8.2012 do 31.12.2013 |
||
Sektor(-y) gospodarki |
Wszystkie sektory kwalifikujące się do pomocy |
Wszystkie sektory mogą otrzymać pomoc pod warunkiem, że beneficjenci przyczynią się do realizacji celu programu, tj. zwiększenia wykorzystania drewna |
||
Rodzaj beneficjenta |
MŚP |
X |
||
Duże przedsiębiorstwo |
X |
|||
Budżet |
Całkowity planowany roczny budżet programu pomocy |
26 mln NOK |
||
Całkowita kwota pomocy ad hoc przyznanej przedsiębiorstwu |
… mln NOK |
|||
Przeznaczony na gwarancje |
… mln NOK |
|||
Instrument pomocy (art. 5) |
Dotacja |
X |
CZĘŚĆ II
Cele ogólne (lista) |
Cele (lista) |
Maksymalna intensywność pomocy w % lub maksymalna kwota pomocy w NOK |
MŚP – premie w % |
|
Pomoc na usługi doradcze dla MŚP oraz udział MŚP w targach (art. 26–27) |
Pomoc na rzecz MŚP na usługi doradcze (art. 26) |
50 % |
|
|
Pomoc na udział MŚP w targach (art. 27) |
50 % |
|
||
Pomoc na działalność badawczą, rozwojową i innowacyjną (art. 30–37) |
Pomoc na projekty badawczo-rozwojowe (art. 31) |
Badania podstawowe (art. 31 ust. 2 lit. a)) |
… % |
|
Badania przemysłowe (art. 31 ust. 2 lit. b)) |
50 % |
10/20 % |
||
Eksperymentalne prace rozwojowe (art. 31 ust. 2 lit. c)) |
25 % |
10/20 % |
||
Pomoc na techniczne studia wykonalności (art. 32) |
40/65 % |
10 % |
||
Pomoc na pokrycie kosztów praw własności przemysłowej dla MŚP (art. 33) |
50 % |
|
||
Pomoc na działalność badawczo-rozwojową w sektorach rolnictwa i rybołówstwa (art. 34) |
|
|
||
Pomoc dla młodych innowacyjnych przedsiębiorstw (art. 35) |
8 mln NOK |
|
||
Pomoc na usługi doradcze w zakresie innowacji i usługi wsparcia innowacji (art. 36) |
1,6 mln NOK |
|
||
Pomoc na tymczasowe zatrudnienie wysoko wykwalifikowanego personelu (art. 37) |
50 % |
|
||
Pomoc szkoleniowa (art. 38–39) |
Szkolenia specjalistyczne (art. 38 pkt 1) |
25 % |
10/20 % |
|
Szkolenia ogólne (art. 38 pkt 2) |
60 % |
10/20 % |
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/11 |
Informacje przekazane przez państwa EFTA, dotyczące pomocy państwa przyznanej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 1j załącznika XV do Porozumienia EOG (rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych))
2012/C 384/09
CZĘŚĆ I
Nr pomocy |
GBER 11/12/EMP |
|||
Państwo EFTA |
Norwegia |
|||
Region |
Nazwa regionu (NUTS) Poziom 3 – Troms |
Status pomocy regionalnej art. 61 ust. 3 lit. c) Porozumienia EOG |
||
Organ przyznający pomoc |
Nazwa |
Troms fylkeskommune |
||
Adres |
|
|||
Strona internetowa |
http://www.tromsfylke.no |
|||
Nazwa środka pomocy |
Program rozwoju regionalnego na rzecz okręgu Troms 2010–2013 |
|||
Krajowa podstawa prawna (odesłanie do właściwego promulgatora krajowego) |
Fundusz Rozwoju Okręgu Troms został ustanowiony decyzją rady okręgu Troms z dnia 12 marca 1985 r. |
|||
Adres internetowy pełnego tekstu środka pomocy |
http://www.tromsfylke.no/LinkClick.aspx?fileticket=qah_PB73Oyc%3d&tabid=332 |
|||
Rodzaj środka pomocy |
Program pomocy |
X |
||
Zmiany istniejącego środka pomocy |
|
Numer pomocy nadany przez Urząd Nadzoru EFTA: Numer referencyjny ESA 2/2005 |
||
Przedłużenie |
2010–2013 |
|||
Czas trwania pomocy |
Program pomocy |
Od 1.1.2010 do 31.12.2013 |
||
Sektor(-y) gospodarki |
Wszystkie sektory kwalifikujące się do pomocy |
X |
||
Rodzaj beneficjenta |
MŚP |
X |
||
Budżet |
Całkowity planowany roczny budżet programu pomocy |
8 mln NOK |
||
Instrument pomocy (art. 5) |
Dotacja |
X |
||
Dotacja na spłatę odsetek |
|
|||
Pożyczka |
X |
CZĘŚĆ II
Cele ogólne (lista) |
Cele (lista) |
Maksymalna intensywność pomocy w % lub maksymalna kwota pomocy w NOK |
MŚP – premie w % |
Pomoc inwestycyjna i pomoc na zatrudnienie dla MŚP (art. 15) |
|
50 % |
0 % |
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/12 |
Zawiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie bieżących stóp procentowych od zwracanej pomocy państwa oraz stóp referencyjnych/dyskontowych obowiązujących trzy państwa EFTA od dnia 1 sierpnia 2012 r.
(Opublikowane zgodnie z art. 10 decyzji Urzędu nr 195/04/COL z dnia 14 lipca 2004 r. (1) )
2012/C 384/10
Stopy bazowe obliczane są zgodnie z przepisami rozdziału Wytycznych Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie pomocy państwa, dotyczącego metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych (wytyczne zmienione decyzją Urzędu nr 788/08/COL z dnia 17 grudnia 2008 r. (2)). Zgodnie z wytycznymi w sprawie pomocy państwa właściwą stopę referencyjną otrzymuje się poprzez dodanie odpowiednich marż. W przypadku stopy dyskontowej oznacza to dodanie do stopy bazowej odpowiedniej marży w wysokości 100 punktów bazowych. Stopa procentowa od zwracanej pomocy również będzie zasadniczo obliczana poprzez dodanie 100 punktów bazowych do stopy bazowej określonej w decyzji Urzędu nr 789/08/COL z dnia 17 grudnia 2008 r. (3) zmieniającej decyzję Urzędu nr 195/04/COL z dnia 14 lipca 2004 r. (4).
|
Islandia |
Liechtenstein |
Norwegia |
1.1.2012–31.5.2012 |
4,70 |
0,31 |
3,57 |
1.6.2012–31.7.2012 |
4,70 |
0,38 |
3,57 |
1.8.2012– |
5,90 |
0,38 |
3,57 |
(1) Dz.U. L 139 z 25.5.2006, s. 37 oraz Suplement EOG nr 26 z 25.5.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 105 z 21.4.2011, s. 32 oraz Suplement EOG nr 23 z 21.4.2011, s. 1.
(3) Dz.U. L 340 z 22.12.2010, s. 1 oraz Suplement EOG nr 72 z 22.12.2010, s. 1.
(4) Zob. wersja skonsolidowana: http://www.eftasurv.int/media/decisions/195-04-COL.pdf
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/13 |
Zawiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie bieżących stóp procentowych od zwracanej pomocy państwa oraz stóp referencyjnych/dyskontowych obowiązujących trzy państwa EFTA od dnia 1 września 2012 r.
(Opublikowane zgodnie z art. 10 decyzji Urzędu nr 195/04/COL z dnia 14 lipca 2004 r. (1) )
2012/C 384/11
Stopy bazowe obliczane są zgodnie z przepisami rozdziału Wytycznych Urzędu Nadzoru EFTA w sprawie pomocy państwa, dotyczącego metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych (wytyczne zmienione decyzją Urzędu nr 788/08/COL z dnia 17 grudnia 2008 r. (2). Zgodnie z wytycznymi w sprawie pomocy państwa właściwą stopę referencyjną otrzymuje się poprzez dodanie odpowiednich marż. W przypadku stopy dyskontowej oznacza to dodanie do stopy bazowej odpowiedniej marży w wysokości 100 punktów bazowych. Stopa procentowa od zwracanej pomocy również będzie zasadniczo obliczana poprzez dodanie 100 punktów bazowych do stopy bazowej określonej w decyzji Urzędu nr 789/08/COL z dnia 17 grudnia 2008 r. (3) zmieniającej decyzję Urzędu nr 195/04/COL z dnia 14 lipca 2004 r. (4).
|
Islandia |
Liechtenstein |
Norwegia |
1.1.2012–31.5.2012 |
4,70 |
0,31 |
3,57 |
1.6.2012–31.7.2012 |
4,70 |
0,38 |
3,57 |
1.8.2012–31.8.2012 |
5,90 |
0,38 |
3,57 |
1.9.2012– |
5,90 |
0,38 |
2,95 |
(1) Dz.U. L 139 z 25.5.2006, s. 37 oraz Suplement EOG nr 26 z 25.5.2006, s. 1.
(2) Dz.U. L 105 z 21.4.2011, s. 32 oraz Suplement EOG nr 23 z 21.4.2011, s. 1.
(3) Dz.U. L 340 z 22.12.2010, s. 1 oraz Suplement EOG nr 72 z 22.12.2010, s. 1.
(4) Zob. wersja skonsolidowana: http://www.eftasurv.int/media/decisions/195-04-COL.pdf
V Ogłoszenia
POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNE
Europejskie Urząd Doboru Kadr (EPSO)
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/14 |
OGŁOSZENIE O KONKURSIE OTWARTYM
2012/C 384/12
Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) ogłasza konkurs otwarty:
EPSO/AST/125/12 – Asystenci (AST 3) w następujących dziedzinach:
1. |
Audyt |
2. |
Finanse/Księgowość |
3. |
Ekonomia/Statystyka |
Ogłoszenie o konkursie zostanie opublikowane w 23 językach w Dzienniku Urzędowym C 384 A z dnia 6 grudnia 2012 r.
Dodatkowe informacje można znaleźć na stronie internetowej EPSO: http://blogs.ec.europa.eu/eu-careers.info/
POSTĘPOWANIA SĄDOWE
Trybunał EFTA
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/15 |
Skład Trybunału EFTA
Mianowanie Sekretarza Trybunału EFTA
2012/C 384/13
Zgodnie z art. 9 protokołu 5 do porozumienia o nadzorze i Trybunale Sekretarzem Trybunału EFTA na okres od dnia 1 września 2012 r. do dnia 31 sierpnia 2015 r. został mianowany Gunnar Selvik, przejmujący to stanowisko po Skúlim Magnússonie.
POSTĘPOWANIA ZWIĄZANE Z REALIZACJĄ POLITYKI KONKURENCJI
Komisja Europejska
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/16 |
Zgłoszenie zamiaru koncentracji
(Sprawa COMP/M.6747 – Energie Steiermark/Steweag-Steg)
Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej
(Tekst mający znaczenie dla EOG)
2012/C 384/14
1. |
W dniu 6 grudnia 2012 r., zgodnie z art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), Komisja otrzymała zgłoszenie planowanej koncentracji, w wyniku której przedsiębiorstwo Energie Steiermark AG („Energie Steiermark”, Austria), kontrolowane wspólnie przez kraj związkowy Styrię i grupę EDF, przejmuje, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, kontrolę nad całym przedsiębiorstwem Steweag-Steg GmbH („SSG”, Austria) w drodze zakupu udziałów. |
2. |
Przedmiotem działalności gospodarczej przedsiębiorstw biorących udział w koncentracji jest:
|
3. |
Po wstępnej analizie Komisja uznała, że zgłoszona koncentracja może wchodzić w zakres rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw. Jednocześnie Komisja zastrzega sobie prawo do podjęcia ostatecznej decyzji w tej kwestii. Należy zauważyć, iż zgodnie z obwieszczeniem Komisji w sprawie uproszczonej procedury stosowanej do niektórych koncentracji na mocy rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (2), sprawa ta może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury określonej w tym obwieszczeniu. |
4. |
Komisja zwraca się do zainteresowanych osób trzecich o zgłaszanie ewentualnych uwag na temat planowanej koncentracji. Komisja musi otrzymać takie uwagi w nieprzekraczalnym terminie dziesięciu dni od daty niniejszej publikacji. Można je przesyłać do Komisji faksem (+32 22964301), pocztą elektroniczną na adres: COMP-MERGER-REGISTRY@ec.europa.eu lub listownie, podając numer referencyjny: COMP/M.6747 – Energie Steiermark/Steweag-Steg, na poniższy adres Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji Komisji Europejskiej:
|
(1) Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1 („rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”).
(2) Dz.U. C 56 z 5.3.2005, s. 32 („obwieszczenie Komisji w sprawie uproszczonej procedury”).
INNE AKTY
Komisja Europejska
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/17 |
Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
2012/C 384/15
Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 (1). Oświadczenia o sprzeciwie muszą wpłynąć do Komisji w terminie sześciu miesięcy od daty niniejszej publikacji.
JEDNOLITY DOKUMENT
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006
„FAL OYSTER”
NR WE: UK-PDO-0005-0885-22.07.2011
ChOG ( ) ChNP ( X )
1. Nazwa:
„Fal Oyster”
2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie:
Zjednoczone Królestwo
3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego:
3.1. Rodzaj produktu:
Klasa 1.7. |
Świeże ryby, małże i skorupiaki oraz produkty wytwarzane z nich |
3.2. Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1:
Nazwą „Fal Oyster” określa się ostrygi poławiane na wyznaczonym obszarze przy użyciu tradycyjnych statków żaglowych i wiosłowych w okresie od dnia 1 października do dnia 31 marca.
„Fal Oyster” należy do gatunku ostryg Ostrea edulis, zwanego „flat oyster” lub „native oyster” (ostryga jadalna). Ma ona niemal okrągłą lub nierówną, owalną muszlę o chropawej, łuszczącej się powierzchni. Muszla jest brązowa lub kremowa, z jasnobrązowymi lub niebieskawymi koncentrycznymi pasmami na zewnętrznych powierzchniach. Powierzchnia wewnętrzna jest bardzo gładka, perłowa, biała lub niebieskawoszara, często z ciemniejszymi niebieskimi plamkami.
Dwie połówki muszli mają różny kształt. Lewa połówka jest wklęsła i przytwierdzona do podłoża, natomiast prawa jest płaska i ściśle przykrywa lewą połówkę. Ostryga może osiągnąć długość ok. 110 mm. Ostrygi „Fal Oyster” poławia się wyłącznie w okresie od dnia 1 października do dnia 31 marca przy użyciu tradycyjnych metod stosowanych tylko w tym regionie.
Shellfish Association of Great Britain scharakteryzowało cechy organoleptyczne „Fal Oyster” w następujący sposób:
Nos: jod
Ciało: soczyste, z posmakiem melona, sałaty i ogórka
Finisz: utrzymujący w ustach lekko cynowy i miedziany posmak
Tekstura: jędrna i słona
Mięso ostrygi ma kolor kremowy, podczas gdy obrzeża są mętnoszare.
Po połowie i oczyszczeniu ostrygi sprzedaje się w muszlach do punktów sprzedaży detalicznej, dostarcza do restauracji w Zjednoczonym Królestwie lub wywozi za granicę. Okres przydatności żywych ostryg do spożycia wynosi około 5 dni.
3.3. Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych):
—
3.4. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego):
—
3.5. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym:
Ostrygi „Fal Oyster” hoduje się i poławia wyłącznie w okresie od dnia 1 października do dnia 31 marca na określonym obszarze przy użyciu tradycyjnych statków bezsilnikowych.
3.6. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.:
—
3.7. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania:
—
4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego:
Obszar produkcji „Fal Oyster” znajduje się w obrębie łowiska Truro Port Fishery. Granice tego łowiska zostały wyznaczone w zarządzeniu w sprawie łowiska (z 1936 r., zmienionym w 1975 r.). Obejmuje ono części portów Truro i Falmouth oraz koryta rzek Truro, Fal i Tresillian o łącznej powierzchni 2 721 akrów (1,101 ha).
Obszar ten jest położony na północ od linii łączącej Trefusis Point i St Mawes Castle z linią średniej niskiej wody zwykłego pływu. Granicą łowiska jest linia średniej niskiej wody, zbiegająca się z linią brzegową z wyjątkiem wejścia do wszystkich zatok, które wyznaczają górne granice łowiska w Mylor, St Just i Malpas.
Obszar ten jest jedynym prawnie uregulowanym łowiskiem ostryg jadalnych w południowo-zachodniej Anglii.
5. Związek z obszarem geograficznym:
5.1. Specyfika obszaru geograficznego:
Fal jest naturalnym i dzikim łowiskiem, w którym nie prowadzi się chowu ani hodowli ostryg. W niewielkim zakresie dochodzi do „gospodarowania” dzikim, naturalnym dnem, gdyż w trakcie połowu podłoże ostryg jest przesuwane dragą. Utrzymuje to łowisko w dobrym stanie, a dodatkowe dragowanie dna od czasu do czasu poza połowami („harrowing”) w dalszym stopniu poprawia jakość podłoża ostryg i sprzyja osiedlaniu się młodych ostryg.
Rzeki w regionie Fal, zasilane wodą z dolin o stromych zboczach, są zasobne w składniki mineralne i biologiczne. Ponadto estuarium jest bardzo głębokie, dzięki czemu woda krąży i jest wymieniana podczas każdego odpływu. W tych wyjątkowych warunkach powstaje plankton, którym żywią się ostrygi.
Ponadto wykazano, że we wszystkich kopalniach w Kornwalii jest dużo wody, która musi być wypompowywana lub jest w sposób naturalny odprowadzana do Carnon Valley, prowadzącej do estuarium i dorzecza Fal. Woda ta zawiera wiele minerałów właściwych dla tego obszaru. Minerały te, a w szczególności miedź i cynk, odpowiadają za szczególny metaliczny posmak „Fal Oyster”. Dzięki temu „Fal Oyster” różni się pod względem cech organoleptycznych od innych ostryg z tego regionu.
Ścisły związek obszaru połowów z produktem jasno wynika z danych archiwalnych dotyczących rybołówstwa, w których opisuje się połowy i hodowlę „Fal Oyster” w rzece Fal i przyległych rzekach, a także sprzedaż tych ostryg. W dokumentach historycznych opisywano połowy na statkach żaglowych i wiosłowych przy użyciu drag. Opisywane metody i sprzęt są bardzo podobne do tych, których używa się dzisiaj. Istnieją liczne zapisy dotyczące historycznych i współczesnych metod połowu, stosowanych wyłącznie na tym obszarze.
Zgodnie z historycznymi i tradycyjnymi metodami dragi ciągnięte są przez statki żaglowe lub wiosłowe, a do połowu ostryg nie używa się silników. Podstawą tej długiej tradycji rybackiej jest wiedza i sprzęt przekazywane wśród rybaków z pokolenia na pokolenia. Dowiedziono, że statki używane do połowów były przekazywane z pokolenia na pokolenie, a niektóre z nich mają ponad 100 lat. Do tradycyjnych umiejętności rybaków należy wyszukiwanie ostryg, ostrożne obchodzenie się z połowem oraz metody dragowania podłoża ostryg w zależności od pływów i wiatru.
W zapisach historycznych z XIX w. mowa jest o handlu ostrygami, ich zbieraniu i hodowli w rejonie portu Falmouth, w tym o połowie, hodowli, sortowaniu i sprzedaży ostryg.
W XX w. przyjęto przepisy wewnętrzne, zgodnie z którymi połów może być prowadzony tylko tradycyjnymi metodami, w szczególności tylko przy użyciu statków żaglowych i wiosłowych. Przepisy te miały także na celu ochronę łowiska w dłuższej perspektywie. Flota licząca około 100 statków została jednak drastycznie zmniejszona w latach 80., kiedy to choroba ostryg znacznie ograniczyła ich populację, a ich połów stał się nieopłacalny. Powrót do stanu sprzed choroby następował powoli, jednak flota stopniowo zwiększała liczebność. Powstała grupa zwana Oyster Fishery Management Group (grupa ds. zarządzania łowiskiem ostryg), w ramach której rybacy, przetwórcy i regulator wspólnie zarządzają łowiskiem.
5.2. Specyfika produktu:
Cechy „Fal Oyster” związane są z tym obszarem i lokalną tradycją połowu ostryg, według metody stosowanej tylko w tym regionie. Metoda połowu polega na użyciu drag ciągniętych po dnie morza przez statki żaglowe i wiosłowe. Nadal używa się drag i statków tego samego rodzaju, jak przed laty. Najstarsze opisy takiego sprzętu pochodzą z 1750 r.
Mięso ostryg jest jędrne i jedwabiste, o gładkiej powierzchni. Jest ono koloru kremowego, podczas gdy obrzeża są mętnoszare. Mięso to ma słony i słodki smak, z soczystym posmakiem melona, sałaty i ogórka. Ma także utrzymujący w ustach lekko cynowy i miedziany posmak.
5.3. Związek przyczynowy zachodzący między charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG):
Smak ostrygi zależy od środowiska, w którym żyła. Łowisko Fal zasilane jest wodą z otaczających je dolin, bogatych w składniki mineralne i biologiczne. Ponadto dzięki głębokości estuarium Fal woda krąży i jest wymieniana przy każdym odpływie. Zapewnia to wyjątkowy poziom słonej wody morskiej i słodkiej wody rzecznej. W tym środowisku powstaje plankton, którym żywią się ostrygi. Środowisko to kształtuje cechy ostryg „Fal Oyster”, opisywanych jako bardziej słone, metaliczne, kremowe i słodsze w smaku niż inne gatunki z innych rejonów.
Cechy „Fal Oyster” związane są z tym obszarem i lokalną tradycją zbioru ostryg, według metody stosowanej tylko w tym regionie, oraz z tradycyjnymi umiejętnościami przekazywanymi z pokolenia na pokolenia, do których należy wyszukiwanie ostryg, ostrożne obchodzenie się ze złowionymi ostrygami oraz metody dragowania podłoża ostryg w zależności od pływów i wiatru.
Zarówno użycie nazwy „Fal Oyster”, jak i reputacja tych ostryg ze względu na ich doskonały smak i jakość wzrosły dzięki wysiłkom przetwórców i członków Oyster Fishery Management Group. Wszyscy członkowie grupy używają nazwy „Fal Oyster” i oferują produkt wysokiej jakości w sprzedaży hurtowej oraz na dalszych etapach łańcucha dostaw, gdyż ostrygi te są bardzo poszukiwane przez restauracje zarówno w Zjednoczonym Królestwie, jak i poza nim.
Od 1996 r. na początku sezonu dragowania organizowany jest festiwal „Fal Oyster”, który pokazuje różnorodność i jakość kornwalijskich owoców morza, a także jest okazją do zaprezentowania jednego z ostatnich pozostałych tradycyjnych łowisk ostryg, dragowanych przy użyciu kryp żaglowych i wiosłowych.
Festiwal ten wspiera znany kucharz Rick Stein, który w mieście Falmouth otworzył swoją restaurację. Działa w niej bar z owocami morza, w którym podaje się „Fal Oyster”. Ostrygi „Fal Oyster” pojawiają się także w filmach i książkach kucharskich, piszą o nich dziennikarze kulinarni.
Ruch Slow Food włączył „Fal Oyster” do swojej „Arki Smaku”. Ostrygi te opisuje się jako jedną z niewielu populacji ostryg jadalnych pozostałych w Zjednoczonym Królestwie.
Odesłanie do publikacji specyfikacji:
(Artykuł 5 ust 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)
http://archive.defra.gov.uk/foodfarm/food/industry/regional/foodname/products/documents/fal-oyster-pdo-120912.pdf
(1) Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.
13.12.2012 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 384/21 |
Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych
2012/C 384/16
Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 (1). Oświadczenia o sprzeciwie muszą wpłynąć do Komisji w terminie sześciu miesięcy od daty niniejszej publikacji.
JEDNOLITY DOKUMENT
ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006
„SAINT MARCELLIN”
NR WE: FR-PGI-0005-0832-08.10.2010
ChOG ( X ) ChNP ( )
1. Nazwa:
„Saint Marcellin”
2. Państwo członkowskie lub państwo trzecie:
Francja
3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego:
3.1. Rodzaj produktu:
Klasa 1.3: |
Sery |
3.2. Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1:
„Saint Marcellin” jest serem wytwarzanym z pełnotłustego mleka krowiego, nieznormalizowanego jeśli chodzi o zawartość tłuszczu i białka, surowego lub poddanego obróbce termicznej. Ser ma kształt cylindryczny i zaokrąglone brzegi, średnicę 65–80 mm, wysokość 20–25 mm i masę co najmniej 80 gr. Jest to ser miękki; masa serowa nie jest wymieszana ani odciśnięta, jest lekko słona, bez dodatku przypraw i aromatów; flora bakteryjna na powierzchni sera może być barwy białej, beżowej do szaroniebieskiej. Masa serowa jest jednolita w przekroju.
„Saint-Marcellin” zawiera 40–65 gr tłuszczu na 100 gr masy po całkowitym osuszeniu.
Obróbka „Saint-Marcellin” podczas suszenia umożliwia uzyskanie dwóch różnych typów prezentacji:
— |
„Saint-Marcellin”„twardy” (sec) to ser o zawartości suchego ekstraktu równej co najmniej 44 % masy, odpowiadający lokalnej tradycji. Ser ten jest poddawany procesowi dojrzewania służącemu uzyskaniu lepszych zdolności przechowywania dzięki ograniczeniu proteolizy. |
— |
„Saint-Marcellin”„miękki” (moelleux), w którym wskutek mniej intensywnego suszenia zawartość suchego ekstraktu jest równa co najmniej 40 % masy, jest poddawany procesowi dojrzewania pozwalającemu na rozwinięcie intensywnych aromatów i osiągnięcie miękkiej lub nawet śmietankowej konsystencji. Ten typ sera, o zasięgu tradycyjnie bardziej regionalnym, jest często poddawany dłuższemu dojrzewaniu. |
Od zaprawienia mleka podpuszczką do wprowadzenia sera „Saint-Marcellin” do obrotu musi upłynąć co najmniej 10 dni.
W celu wprowadzenia do obrotu „Saint-Marcellin” może, ale nie musi, być pakowany.
Z wizualnego punktu widzenia skórka sera, czasem lekko pomarszczona, musi być prawie w całości lub całkowicie pokryta pleśnią o następującej barwie: biała, beżowa do szaroniebieskiej. Kremowa w kolorze masa serowa jest w przekroju gładka i jednorodna, choć może zawierać kilka dziurek. W smaku skórka jest ledwie wyczuwalna. „Saint-Marcellin”„miękki” rozpływa się w ustach, podczas gdy odmiana „twarda” charakteryzuje się zwartą konsystencją. Wyraźny smak „Saint-Marcellin” wiąże się z dobrze wyważonym bogactwem aromatów (smak owocowy, miodowy itp.) charakterystycznym dla tego sera, w którym przeważa smak mleczny i średnio słony.
3.3. Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych):
Pełnotłuste mleko krowie, nieznormalizowane jeśli chodzi o zawartość tłuszczu i białka, pochodzące z wyznaczonego obszaru geograficznego.
Mleko musi być surowe lub poddane obróbce termicznej, co wyklucza pasteryzację. „Saint-Marcellin” jest serem o tradycji lokalnej, którego produkcja rozwinęła się w obszarze specjalizującym się w chowie bydła mlecznego. Mleko wykorzystywane w produkcji tego sera pochodziło zawsze z gospodarstw znajdujących się w wyznaczonym obszarze geograficznym. Renoma tego sera została zbudowana dzięki spójności sektora skupiającego producentów mleka o wysokiej jakości, umiejętnie wykorzystujących swój obszar i jego potencjał, oraz przetwórców dbających o zachowanie lokalnych umiejętności.
3.4. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego):
Znaczną część powierzchni obszaru geograficznego produkcji zajmują pastwiska. Dla lokalnych hodowców oczywiste było wykorzystanie przede wszystkim lokalnych zasobów, co przyczyniło się do uzyskania przez „Saint-Marcellin” jego charakterystycznych cech. Trawa, a w szczególności siano, stanowią zasadniczy składnik w żywieniu zwierząt; hodowcy ograniczają paszę uzupełniającą, by nie odchodzić od tradycyjnego sposobu chowu.
Kryteria, które musi zatem spełniać pasza dla krów mlecznych, są następujące:
— |
samowystarczalność żywnościowa: co najmniej 80 % suchej masy całkowitej rocznej dawki pokarmowej musi pochodzić z wyznaczonego obszaru geograficznego, |
— |
trawa we wszelkich możliwych postaciach stanowi co najmniej 50 % suchej masy rocznej pokarmowej dawki podstawowej, |
— |
podczas czterech miesięcy zimowych (grudzień, styczeń, luty, marzec) siano stanowi 15 % suchej masy pokarmowej dawki podstawowej, |
— |
dozwolone pasze uzupełniające stanowią najwyżej 30 % suchej masy całkowitej rocznej dawki pokarmowej. W związku z tym dozwolone pasze uzupełniające to: ziarno i zbożowe produkty uboczne, rośliny oleiste i wysokobiałkowe, makuchy z orzechów oraz suszone rośliny strączkowe. W granicach 10 % zezwala się na stosowanie następujących dodatków do produktów wymienionych powyżej: serwatka, ziemniaki i inne bulwy, suszone wysłodki buraczane, melasa, dodatki żywnościowe: minerały, witaminy, pierwiastki śladowe, soda oczyszczona, sól. |
3.5. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym:
Wszystkie etapy produkcji mleka, przetwarzania i dojrzewania sera „Saint-Marcellin” muszą odbywać się w wyznaczonym obszarze geograficznym.
3.6. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.:
Brak informacji
3.7. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania:
Poza obowiązkowymi zapisami przewidzianymi w przepisach dotyczących etykietowania serów, etykieta każdego sera zawiera:
— |
nazwę „Saint Marcellin”, |
— |
identyfikację zakładu przetwórczego, |
— |
logo ChOG (IGP) Unii Europejskiej lub zapis „Chronione Oznaczenie Geograficzne” („Indication Géographique Protégée”). |
4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego:
Obszar geograficzny produkcji „Saint Marcellin” znajduje się na wschodnim brzegu Rodanu i obejmuje tereny aż do masywu Vercors. Jego centrum jest gmina Saint Marcellin (w departamencie Isère), od której nazwy pochodzi nazwa sera i która była początkowo ośrodkiem jego sprzedaży. Obszar ten jest wyznaczony zgodnie z kryteriami historycznymi (kolebka produkcji i sprzedaży „Saint Marcellin”) i geograficznymi (spójność między krajobrazem a zagospodarowaniem środowiska).
W skład obszaru geograficznego wchodzą następujące kantony:
|
w departamencie Drôme:
|
|
w departamencie Isère:
|
|
w departamencie Savoie:
|
5. Związek z obszarem geograficznym:
5.1. Specyfika obszaru geograficznego:
Obszar produkcji „Saint Marcellin” należy do regionu Dolnego Delfinatu (Bas Dauphiné) leżącego między równinami liońskimi a wapiennymi pasmami górskimi Chartreuse i zachodniego Vercors. Tworzą go wzgórza i wyżyny trzeciorzędowe poprzecinane szerokimi dolinami i otoczone na wschodzie górami. Obszar ten stanowi łagodne przejście pomiędzy górami a nizinami, a dokładniej pomiędzy Alpami a Prowansją.
Klimat jest w większości umiarkowany, charakterystyczny dla wyżyn, ze średnią temperaturą od 9 °C do 11 °C i opadami od 800 mm do 1 100 mm.
Obszar ten charakteryzuje się obecnością wiatrów, głównie północno-południowych, których istnienie naznaczyło historię i kulturę produkcji i przetwórstwa. Dzięki obecności wiatrów możliwe było suszenie orzechów, tytoniu i sera; miały one również wpływ na kształt lokalnej architektury. Sprzyjało to pojawieniu się produkcji serów i zakładaniu zakładów serowarskich na całym omawianym terytorium. Sytuacja ta nie zmieniła się na przestrzeni lat.
Obszar produkcji „Saint Marcellin” jest obszarem o charakterze wyraźnie wiejskim, o przeznaczeniu rolnym i wysokim odsetku powierzchni użytków zielonych (pastwiska stanowią od 40 % do 80 % gruntów rolnych). Charakteryzuje się on zarówno występowaniem upraw mieszanych, jak i chowem, wśród których główne miejsce zajmuje uprawa drzew (w szczególności orzecha włoskiego, w tym chronionej nazwy pochodzenia orzecha włoskiego z Grenoble/noix de Grenoble) oraz produkcja mleka.
Ser nazywany początkowo „tomme” i wytwarzany w gospodarstwach rolnych bez trudu zaczął być utożsamiany z gminą „Saint Marcellin”, na terenie której już od XV wieku odbywał się najważniejszy targ w regionie.
Suszeniu serów, orzechów i tytoniu sprzyjało występowanie wiatrów tak często obecnych na tym obszarze, co przyczyniało się do budowania tam powszechnie suszarni orzechów. Suszarnie orzechów mogły również służyć do suszenia serów, układanych w zawieszonych wysoko koszach, zwanych „tommiers”.
Od 1870 r. osoby zbierające, zwane „coquetiers” prowadziły regularnie obchód gospodarstw. Zbieracze stali się następnie dostawcami serów w sąsiednich dużych ośrodkach miejskich, takich jak Romans, Grenoble, Lyon, Saint-Étienne, Avignon, które od tego czasu pozostają ważnymi konsumentami. Zachęciło to rolników do coraz intensywniejszej produkcji serów, co przyczyniło się do rozwoju sprzedaży „Saint Marcellin”.
W latach 20. zeszłego stulecia byli zbieracze zajęli się produkcją serów, stosując technologię wytwarzania wzorowaną na metodach gospodarskich (skrzep mleczny, stosowanie takich samych foremek cedzakowych itp.). Tak powstały pierwsze zakłady serowarskie w regionie „Saint Marcellin”, po czym opracowano pierwszą oficjalną definicję tego sera.
Branża producentów „Saint Marcellin” bardzo wcześnie starała się przyjąć zorganizowaną formę i objąć produkt ochroną. W 1971 r. powstało najpierw stowarzyszenie producentów sera „Saint Marcellin” (Union des Fabricants du „Saint-Marcellin”), a następnie, w 1994 r., międzybranżowy komitet „Saint Marcellin” skupiający również producentów mleka i producentów rolnych. Cała branża była odtąd zaangażowana w promowanie sera „Saint Marcellin”, udoskonalanie jego jakości oraz procedurę objęcia go nazwą chronioną.
5.2. Specyfika produktu:
„Saint Marcellin” jest serem małym, o charakterystycznym kształcie krążka o zaokrąglonych brzegach, średnicy ok. 7 cm, masie minimum 80 g i ok. 2 cm wysokości.
Z wizualnego punktu widzenia skórka sera, czasem lekko pomarszczona, musi być prawie w całości lub całkowicie pokryta pleśnią o barwie białej lub beżowej do szaroniebieskiej.
Kremowa w kolorze masa serowa jest w przekroju gładka i jednorodna. W smaku skórka jest ledwie wyczuwalna. „Saint-Marcellin”„miękki” rozpływa się w ustach, podczas gdy odmiana „twarda” charakteryzuje się zwartą konsystencją.
Wyraźny smak „Saint-Marcellin” wiąże się z dobrze wyważonym bogactwem aromatów (smak owocowy, miodowy itp.) charakterystycznym dla tego sera, w którym przeważa smak mleczny i średnio słony.
W żywieniu bydła mlecznego ważną rolę odgrywa lokalna pasza, w szczególności trawa, przede wszystkim dzięki minimalnej długości wypasu: 180 dni rocznie na pastwiskach o dużej powierzchni (obsada gospodarstwa ograniczona do 1,4 dużej jednostki przeliczeniowej inwentarza na hektar). Zasady te mają na celu zagwarantowanie wysokiej jakości wykorzystywanego w produkcji mleka.
Mleko poddawane jest ograniczonej obróbce cieplnej (zakaz pasteryzacji) i nie jest znormalizowane, co pozwala zachować wszystkie jego pierwotne zalety i wydobyć całe bogactwo smaków sera „Saint Marcellin”.
„Saint Marcellin” posiada własną tożsamość i właściwości dzięki szczególnej technologii przetwórczej będącej kontynuacją starych metod wytwarzania. Dzięki skrzepowi mlecznemu typu „mlekowego”, niepoddawanemu ani odciśnięciu, ani mieszaniu, lekko posolemu, a następnie suszonemu i przechodzącemu etap dojrzewania, otrzymuje się cechy ogranoleptyczne właściwe dla sera „Saint Marcellin”.
5.3. Związek przyczynowy zachodzący pomiędzy charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególne cechy jakościowe, renoma lub inne właściwości produktu (w przypadku ChOG):
U zarania historii „Saint Marcellin” związek ten polega jednocześnie na renomie, szczególnych właściwościach tego sera i tradycyjnych umiejętnościach.
Produkcja sera „Saint Marcellin” opiera się tradycyjnych praktykach hodowlanych (uprawy mieszane – chów) i przetwórstwie, ściśle związanych z naturalnym otoczeniem:
— |
znaczenie pastwisk i pasz lokalnych w żywieniu bydła, dzięki istnieniu dużych powierzchni upraw paszowych w wyznaczonym obszarze geograficznym, |
— |
silna obecność wiatrów w wyznaczonym obszarze geograficznym, która ukształtowała tradycję konserwacji serów przy pomocy suszenia i dojrzewania. |
Wszystkie te warunki sprzyjały rozwojowi produkcji serów o małym rozmiarze, którym bardzo wcześnie (już w XV wieku) nadano nazwę „Saint Marcellin”, pochodzącą od nazwy najważniejszego w tamtej epoce targu. Pierwsze wzmianki o serze „Saint Marcellin” można znaleźć w księgach rachunkowych administratora Ludwika XI (XV wiek).
Począwszy od 1935 r., na prośbę działających w tym regionie podmiotów gospodarczych, ser „Saint Marcellin” zyskuje oficjalny opis we Francji. Opis ten staje się uregulowany prawnie w 1942 r., po czym ulega wielu zmianom. Od 1980 r. jest on zgodny z obecną specyfikacją: „średnica ok. 70 mm, wysokość od 20 mm do 25 mm, masa od 80 g, wytworzony z mleka krowiego podpuszczkowego, masa serowa miękka, niemieszana, nieodciśnięta, lekko słona, bez dodatków przypraw i aromatów, …”. Specyfikacja pozwoliła na bardziej uregulowaną produkcję sera „Saint Marcellin”.
Święto „Saint Marcellin”, jak również muzeum tego sera oraz udział komitetu sera „Saint Marcellin” w imprezach rolniczych lokalnych i krajowych, przyczyniły się do utrzymania renomy tego produktu.
O obecnej randze tej renomy zaświadcza obecność sera w wielu menu wysoko cenionych restauracji w Delfinacie i sąsiednich aglomeracjach (Lyon, Grenoble, Saint-Étienne): może on wchodzić w skład tzw. deski serów lub być podawany na ciepło w sałatkach, cieście francuskim lub też być zapiekany. Spis francuskiego dziedzictwa kulinarnego (wydanie Rhône-Alpes) z 1995 r. potwierdza tę renomę, poświęcając serowi „Saint Marcellin” cały rozdział.
Obecnie nazwa „Saint Marcellin” jest powszechnie używana przez siedem zakładów serowarskich w wyznaczonym obszarze produkcji, czego dowodzą przedstawione etykiety, oraz cieszy się znaczną, wychodzącą poza granice regionu sławą. W 2008 r. produkcja sera opatrzonego etykietą z nazwą „Saint Marcellin” wyniosła 35,5 mln sztuk.
Długa historia tego sera i ustanowiona na wczesnym etapie definicja umożliwiły rozwój jego produkcji bez utraty tożsamości. Dzisiaj, dzięki spójności branży i utożsamianiu tego sera z konkretnym obszarem i lokalnymi umiejętnościami, jego pozycja na scenie krajowej jest bardzo silna, mimo iż produkcja pozostała ograniczona głównie do regionu będącego kolebką tego sera.
Odesłanie do publikacji specyfikacji:
(Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)
https://www.inao.gouv.fr/fichier/CDCIGPSaint-MarcellinV2.pdf
(1) Dz.U. L 93 z 31.3.2006, s. 12.