1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/1

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/2

1)

uchylenie wyroku Sądu w całości lub w części.

2)

uwzględnienia żądań podniesionych przez skarżącą przed Sądem.

3)

odesłanie sprawy do Sądu celem wydania przezeń ponownego rozstrzygnięcia.

1)

Zaskarżony wyrok Sądu dotyczy decyzji Komisji z dnia 19 marca 2009 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (Dz.U. L 75, s. 15), w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego zgłoszone przez Królestwo Danii wydatki w kwocie około 749 mln DKK.

2)

Po pierwsze, rząd duński stoi na stanowisku, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa podczas badania kwestii tego, czy duńskie kontrole przeprowadzane za pomocą teledetekcji były wystarczająco skuteczne ze względu na to, iż uznał on, że skuteczność tych kontroli można oceniać poprzez porównanie ich z kontrolami przeprowadzonymi w Danii przez przedstawicieli Komisji za pomocą GPS.

3)

Po drugie, przyjęta przez Sąd wykładnia mającego zastosowanie rozporządzenia jest zdaniem rządu duńskiego pod wieloma względami nieprawidłowa, w szczególności w zakresie dotyczącym kwestii tego, czy decyzja Komisji może zostać utrzymana w mocy, nawet jeśli została ona oparta na podstawie nieprawidłowej wykładni zasady, która ma kluczowe znaczenie dla tej decyzji; w niniejszym przypadku chodzi o wykładnię przewidzianego w art. 19 ust. 4 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 2316/1999 obowiązku utrzymania powierzchni odłogowanych.

4)

Po trzecie, rząd duński stoi na stanowisku, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa jeśli chodzi o przyjętą przezeń koncepcję ciężaru i poziomu dowodu, którego przeprowadzenie jest odpowiednio wymagane od Komisji i państw członkowskich ze względu na to, iż uznał on, iż Komisja, która przeprowadziła kontrolę już po zakończeniu okresu odłogowania, uczyniła zadość spoczywającemu na niej dowodowi opierając swą decyzję na domniemaniu, że stwierdzone przez nią okoliczności zachodziły również w okresie odłogowania oraz ze względu na to, iż uznał on, że ciężar dowodu spoczywający na Danii w ramach sprawy dotyczącej EFOGR wiąże się z przedstawieniem przez to państwo członkowskie materiału dowodowego dotyczącego wszystkich odłogowanych na jego obszarze powierzchni, a nie tylko tych skontrolowanych przez Komisję. W ten sposób Sąd wprowadził zdaniem Królestwa Danii nowy, wyrażony w sposób ogólny, standard dowodowy dla państw członkowskich, który odbiega od dotychczasowej praktyki i nakłada na te państwa ciężar dowodu, któremu nie będą one mogły w praktyce uczynić zadość.

5)

Po czwarte, w zakresie dotyczącym kwestii zastosowania korekt finansowych, Sąd nie zbadał tego, czy zostały spełnione odpowiednie warunki, a w szczególności, czy przestrzegano jednoznacznie ustanowionych w prawie Unii zasad, co zostało wyraźnie podważone przez Danię w postępowaniu przed Sądem.

6)

Po piąte, Sąd w zaskarżonym wyroku zastąpił swoją własną podstawą to, co zostało przyjęte przez Komisję jako podstawa spornej decyzji. Aby utrzymać tą decyzję w mocy Sąd oparł się na względach — poniekąd całkowicie pozbawionych znaczenia pod względem ilościowym i jakościowym — które różnią się od tych, które były istotne dla Komisji. Rząd duński twierdzi zatem, że skutki wywoływane przez ten wyrok Sądu są sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

7)

Po szóste wreszcie, Sąd nie zajął stanowiska w kwestii całego szeregu przedstawionych przez rząd duński zarzutów i materiałów dowodowych oraz dopuścił się wielokrotnego przeinaczenia przedstawionych przez ten rząd argumentów i okoliczności, efektem czego uzasadnienie i sentencja tego wyroku opierają się na wadliwej podstawie faktycznej i prawnej.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/3

—

Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie T-329/11, notyfikowanego w dniu 9 lipca 2012 r., z powodów przedstawionych w uzasadnieniu, a w konsekwencji:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 kwietnia 2011 r. wykluczającej konieczność wszczęcia w stosunku do Rumunii postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom w związku z naruszeniem zasad i dyrektyw wspólnotowych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych oraz „Practical Guide to contract procedures financed from the General Budget of the European Communities in the context of external actions”;

—

zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania w wysokości 18 955 106 EUR albo w większej lub mniejszej kwocie uznanej za słuszną za szkody poniesione przez TME z powodu naruszenia prawa wspólnotowego popełnionego przez samą Komisję Europejską;

—

tytułem żądania ewentualnego — zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania za szkody związane z utratą szansy przez TME w wysokości 3 791 021 EUR albo w większej lub mniejszej kwocie uznanej za słuszną;

—

tytułem dalszego żądania ewentualnego — zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania za szkodę wynikającą ze zwłoki Komisji Europejskiej w wykonywaniu jej funkcji odpowiadającego całkowitej kwocie wydatków poniesionych przez TME w wysokości 73 044,32 albo w większej lub mniejszej kwocie uznanej za słuszną;

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/4

1)

Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

2)

Każda ze stron pokrywa własne koszty.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/4

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/4

1)

EU Research Projects Ltd zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 102 039,32 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w stosunku 4,80 % rocznie, za okres od dnia 29 grudnia 2006 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia.

2)

EU Research Projects Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/5

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

Fondation de l’Institut de recherche IDIAP zostaje obciążona, obok własnych kosztów, kosztami poniesionym przez Komisję Europejską, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/5

1)

Stwierdza się nieważność decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 lipca 2010 r. o odrzuceniu ofert złożonych przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w przetargu CJ 7/09, z dnia 11 listopada 2009 r., na świadczenie usług w zakresie utrzymywania, rozwoju i wsparcia aplikacji informatycznych i o udzieleniu zamówień innym oferentom.

2)

W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)

Trybunał Sprawiedliwości zostaje obciążony kosztami postępowania.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/6

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez OHIM.

3)

J. C. Ribeiro, SGPS, SA pokrywa własne koszty.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/6

1)

Skarga zostaje odrzucona.

2)

Régie Networks i NRJ Global zostają obciążone kosztami postępowania.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/6

—

stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 lipca 2012 r. w sprawie R 2230/2010-4, oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 16 września 2010 r.

—

obciążenie OHIM kosztami postępowania.

—

Naruszenie art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

—

Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku towarów;

—

Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku oznaczeń

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/7

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2012 r., w której oddalony został złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) wniosek strony skarżącej o dostęp do określonych dokumentów postępowania w sprawie kartelu (COMP/39.125 — Szkło samochodowe);

—

obciążenie pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

1)

Zarzut pierwszy: niezbadanie poszczególnych dokumentów wskazanych we wniosku

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że decyzja nie opiera się na konkretnym i indywidualnym badaniu każdego pojedynczego dokumentu. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest oparta na błędnym założeniu, że w niniejszym przypadku istnieje ogólne domniemanie, że zastosowanie ma wyjątek.

2)

Zarzut drugi: naruszenie obowiązku uzasadnienia

W tym miejscu strona skarżąca podnosi, że Komisja, oddalając w całości wniosek strony skarżącej, przedstawiła w swojej decyzji jedynie ogólnikowe rozważania, a zatem niewystarczająco ją uzasadniła. W opinii strony skarżącej stanowi to naruszenie obowiązku uzasadnienia i tym samym naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.

3)

Zarzut trzeci: niezgodne z prawem wykładnia i zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001

W zarzucie trzecim strona skarżąca twierdzi, że wykładnia i zastosowanie przez Komisję wyjątków uregulowanych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 są niezgodne z prawem. Zdaniem strony skarżącej Komisja narusza stosunek reguły i wyjątku oraz opiera się na zbyt szerokim rozumieniu „ochrony czynności dochodzeniowych” i pojęcia „interesy handlowe”.

4)

Zarzut czwarty: nieuwzględnienie okoliczności, że egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001

W zarzucie czwartym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie zaprzeczyła istnieniu nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu wnioskowanych dokumentów. Zdaniem strony skarżącej Komisja powinna była w szczególności w ramach wyważenia interesów uwzględnić okoliczność, że także egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/8

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 lipca 2012 r., w której oddalony został złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) wniosek strony skarżącej o dostęp do określonych dokumentów postępowania w sprawie kartelu (COMP/39.125 — Szkło samochodowe);

—

obciążenie pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

1)

Zarzut pierwszy: niezbadanie poszczególnych dokumentów wskazanych we wniosku

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że decyzja nie opiera się na konkretnym i indywidualnym badaniu każdego pojedynczego dokumentu. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest oparta na błędnym założeniu, że w niniejszym przypadku istnieje ogólne domniemanie, że zastosowanie ma wyjątek.

2)

Zarzut drugi: naruszenie obowiązku uzasadnienia

W tym miejscu strona skarżąca podnosi, że Komisja, oddalając w całości wniosek strony skarżącej, przedstawiła w swojej decyzji jedynie ogólnikowe rozważania, a zatem niewystarczająco ją uzasadniła. W opinii strony skarżącej stanowi to naruszenie obowiązku uzasadnienia i tym samym naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.

3)

Zarzut trzeci: niezgodne z prawem wykładnia i zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001

W zarzucie trzecim strona skarżąca twierdzi, że wykładnia i zastosowanie przez Komisję wyjątków uregulowanych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 są niezgodne z prawem. Zdaniem strony skarżącej Komisja narusza stosunek reguły i wyjątku oraz opiera się na zbyt szerokim rozumieniu „ochrony czynności dochodzeniowych” i pojęcia „interesy handlowe”.

4)

Zarzut czwarty: nieuwzględnienie okoliczności, że egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001

W zarzucie czwartym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie zaprzeczyła istnieniu nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu wnioskowanych dokumentów. Zdaniem strony skarżącej Komisja powinna była w szczególności w ramach wyważenia interesów uwzględnić okoliczność, że także egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/8

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2012 r., w której oddalony został złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) wniosek strony skarżącej o dostęp do określonych dokumentów postępowania w sprawie kartelu (COMP/39.125 — Szkło samochodowe);

—

obciążenie pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

1)

Zarzut pierwszy: niezbadanie poszczególnych dokumentów wskazanych we wniosku

W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że decyzja nie opiera się na konkretnym i indywidualnym badaniu każdego pojedynczego dokumentu. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest oparta na błędnym założeniu, że w niniejszym przypadku istnieje ogólne domniemanie, że zastosowanie ma wyjątek.

2)

Zarzut drugi: naruszenie obowiązku uzasadnienia

W tym miejscu strona skarżąca podnosi, że Komisja, oddalając w całości wniosek strony skarżącej, przedstawiła w swojej decyzji jedynie ogólnikowe rozważania, a zatem niewystarczająco ją uzasadniła. W opinii strony skarżącej stanowi to naruszenie obowiązku uzasadnienia i tym samym naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.

3)

Zarzut trzeci: niezgodne z prawem wykładnia i zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001

W zarzucie trzecim strona skarżąca twierdzi, że wykładnia i zastosowanie przez Komisję wyjątków uregulowanych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 są niezgodne z prawem. Zdaniem strony skarżącej Komisja narusza stosunek reguły i wyjątku oraz opiera się na zbyt szerokim rozumieniu „ochrony czynności dochodzeniowych” i pojęcia „interesy handlowe”.

4)

Zarzut czwarty: nieuwzględnienie okoliczności, że egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001

W zarzucie czwartym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie zaprzeczyła istnieniu nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu wnioskowanych dokumentów. Zdaniem strony skarżącej Komisja powinna była w szczególności w ramach wyważenia interesów uwzględnić okoliczność, że także egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/9

—

stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn z dnia 26 lipca 2012 r. o odrzuceniu oferty spółki Gaumina UAB złożonej w przetargu EIGE/2012/ADM/13;

—

zobowiązanie Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn do kontynuowania procedury przetargowej i oceny oferty spółki Gaumina UAB złożonej w przetargu EIGE/2012/ADM/13.

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady przejrzystości i bezpodstawnego charakteru decyzji

2)

Zarzut drugi dotyczący nieprawidłowej oceny oferty strony skarżącej oraz bezpodstawnego charakteru decyzji o odrzuceniu oferty

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/10

—

stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. d) w związku z ust. 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa S.A.28487 (C 16/2009 ex 254/2009), w którym udzieloną przez Austrię gwarancję finansową na rzecz Bayerische Landesbank opisano jako pomoc państwa udzieloną przez Republikę Austrii na rzecz Bayerische Landesbank w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE oraz uznano ją za zgodną z rynkiem wewnętrznym ze względu na zobowiązania zawarte w załącznikach I i III oraz warunki określone w załączniku II, a także

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

1)

Zarzut pierwszy: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym

W ramach wskazanego zarzutu strona skarżąca podnosi, że przed zakwalifikowaniem przyznanego przez nią środka jako pomocy nie została ona wysłuchana przez stronę pozwaną. W konsekwencji została ona pozbawiona możliwości przedstawienia rzeczywistej treści prawnej porozumienia i zgłoszenia późniejszych zmian stanu rzeczy.

2)

Zarzut drugi: naruszenie obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 ust. 2 TFUE

W tym miejscu strona skarżąca podnosi, że Komisja nie uzasadniła w swej decyzji, dlaczego sporny środek należy uznać za pomoc, względnie dlaczego pomoc ta jest zgodna z rynkiem wewnętrznym. W konsekwencji podmioty, których akt prawny dotyczy zostały pozbawione możliwości zapoznania się z głównymi powodami jego przyjęcia, a sądom Unii uniemożliwiono przeprowadzenie kontroli, do której są one powołane.

3)

Zarzut trzeci: naruszenie art. 107 i 108 TFUE

Według strony skarżącej uznanie spornego środka za zgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc stanowi naruszenie art. 107 i 108 TFUE. Strona skarżąca wyjaśnia w tym względzie, że za przyznanie spornego środka nie zostało wypłacone żadne wynagrodzenie według stawek rynkowych i że środek ten nie ma też wpływu na stabilność finansową czy utrzymanie dostępności kredytów w państwie, które środek ten przyznało, czyli w Austrii, względnie że Republika Austrii nie może we właściwy sposób nadzorować w innym państwie członkowskim realizacji jakichkolwiek celów, jakie mogły zostać wyznaczone.

4)

Zarzut czwarty: naruszenie art. 125 TFUE

W tym kontekście strona skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 125 ust. 1 TFUE państwo członkowskie nie odpowiada za zobowiązania rządów centralnych, władz regionalnych lub lokalnych innego państwa członkowskiego, ani ich nie przejmuje. Ponieważ jednak zaskarżona decyzja Komisja ma takie właśnie konsekwencje, strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 125 TFUE.

5)

Zarzut piąty: przekroczenie kompetencji przez stronę pozwaną

Według strony skarżącej Komisja oceniła w niniejszym wypadku stan faktyczny, który w rzeczywistości w ogóle w tej postaci nie zaistniał. Komisja przekroczyła w ten sposób swe kompetencje.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/11

—

stwierdzenie na podstawie 264 TFUE nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca;

—

nakazanie Komisji aby, na podstawie art. 24 statutu Trybunału oraz art. 64 § 3 regulaminu przed Sądem, przedstawiła dokumenty, obliczenia i inne elementy stanu faktycznego lub prawnego, na podstawie których oparła się ona uwzględniając wnioski o stwierdzenie braku zdolności płatniczej przedstawione przez Proderac, CB, ITAS, OriMartin, Siderúrgica Latina Martin oraz uwzględniając wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na ArcelorMittal;

—

w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

1)

Zarzut pierwszy dotyczy błędów faktycznych i naruszeń prawa, jakich dopuściła się Komisja oceniając zdolność płatniczą skarżącej do zapłaty grzywny.

2)

Zarzut drugi dotyczy błędów faktycznych i naruszeń prawa, jakich dopuściła się Komisja oceniając zdolność płatniczą udziałowców skarżącej.

3)

Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na to, że Komisja, uznając, iż inne przedsiębiorstwa z tego sektora znajdują się w sytuacji braku zdolności płatniczej, obniżyła kwoty nałożonych na nie grzywien albo zniosła obowiązek ustanowienia gwarancji.

4)

Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa do obrony:

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/11

—

stwierdzenie na podstawie 264 TFUE nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca;

—

nakazanie Komisji aby, na podstawie art. 24 statutu Trybunału oraz art. 64 § 3 regulaminu przed Sądem, przedstawiła dokumenty, obliczenia i inne elementy stanu faktycznego lub prawnego, na podstawie których oparła się ona uwzględniając wnioski o stwierdzenie braku zdolności płatniczej przedstawione przez Proderac, CB, ITAS, OriMartin, Siderúrgica Latina Martin oraz uwzględniając wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na ArcelorMittal;

—

w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/12

—

stwierdzenie na podstawie 264 TFUE nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca;

—

nakazanie Komisji aby, na podstawie art. 24 statutu Trybunału oraz art. 64 § 3 regulaminu przed Sądem, przedstawiła dokumenty, obliczenia i inne elementy stanu faktycznego lub prawnego, na podstawie których oparła się ona uwzględniając wnioski o stwierdzenie braku zdolności płatniczej przedstawione przez Proderac, CB, ITAS, OriMartin, Siderúrgica Latina Martin oraz uwzględniając wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na ArcelorMittal;

—

w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

—

Zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi w sprawie T-438/12 Global Steel Wire przeciwko Komisji.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/12

—

stwierdzenie na podstawie 264 TFUE nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca;

—

nakazanie Komisji aby, na podstawie art. 24 statutu Trybunału oraz art. 64 § 3 regulaminu przed Sądem, przedstawiła dokumenty, obliczenia i inne elementy stanu faktycznego lub prawnego, na podstawie których oparła się ona uwzględniając wnioski o stwierdzenie braku zdolności płatniczej przedstawione przez Proderac, CB, ITAS, OriMartin, Siderúrgica Latina Martin oraz uwzględniając wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na ArcelorMittal;

—

w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/12

—

uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną

—

w konsekwencji stwierdzenie nieważności

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/13

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/13

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/13

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/13

1.12.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 373/13