22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/1

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Porozumienia w sprawie handlu bananami

P7_TA(2011)0034

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie podpisania Porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Brazylią, Ekwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Kolumbią, Kostaryką, Meksykiem, Nikaraguą, Panamą, Peru i Wenezuelą oraz Porozumienia w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi

2012/C 182 E/01

Parlament Europejski,

—

uwzględniając swoje rezolucje: z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie przygotowań do Szóstej Konferencji Ministerialnej Światowej Organizacji Handlu w Hongkongu (1), z dnia 4 kwietnia 2006 r. w sprawie oceny rundy negocjacji z Doha po Konferencji Ministerialnej Światowej Organizacji Handlu (WTO) w Hongkongu (2), z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie ściślejszego partnerstwa między Unią Europejską a Ameryką Łacińską (3), z dnia 7 września 2006 r. w sprawie zawieszenia negocjacji dotyczących agendy rozwoju z Doha (DDA) (4), z dnia 12 października 2006 r. w sprawie stosunków gospodarczych i handlowych między UE a Mercosurem w perspektywie zawarcia układu o stowarzyszeniu (5), z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie umów o partnerstwie gospodarczym (6), z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie umów o partnerstwie gospodarczym (7), z 24 kwietnia 2008 r. w sprawie V szczytu Ameryka Łacińska i Karaiby/UE w Limie (8) oraz pt. „Ku zreformowanej Światowej Organizacji Handlu” (9), z dnia 9 października 2008 r. w sprawie zawieszenia dauhańskiej rundy negocjacji w WTO i przyszłości dauhańskiej agendy rozwoju (10), z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Cariforum z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (11), a także swoje stanowisko z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie gospodarczym między państwami Cariforum z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony (12), rezolucję z dnia 5 maja 2010 r. w sprawie strategii UE dotyczącej stosunków z Ameryką Łacińską (13) oraz z dnia 21 października 2010 r. w sprawie stosunków handlowych Unii Europejskiej z Ameryką Łacińską (14),

—

uwzględniając Porozumienie genewskie w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Brazylią, Ekwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Kolumbią, Kostaryką, Meksykiem, Nikaraguą, Panamą, Peru i Wenezuelą oraz Porozumienie w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi (zwane dalej „porozumieniami w sprawie handlu bananami”),

—	uwzględniając porozumienie z Marrakeszu ustanawiające Światową Organizację Handlu,

—	uwzględniając Umowę o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisaną w Kotonu w dniu 23 czerwca 2000 r. (umowa z Kotonu),

—	uwzględniając Umowę o partnerstwie gospodarczym między państwami CARIFORUM z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony,

—	uwzględniając zakończenie negocjacji w sprawie układu o stowarzyszeniu pomiędzy UE a Ameryką Środkową.

—	uwzględniając zakończenie negocjacji pomiędzy UE a Kolumbią i Peru w sprawie wielostronnego porozumienia handlowego,

—	uwzględniając oświadczenia konferencji ministerialnej WTO przyjęte w ad-Dausze dnia 14 listopada 2001 r. i w Hongkongu dnia 18 grudnia 2005 r. oraz podsumowanie przewodniczącego przyjęte w Genewie dnia 2 grudnia 2009 r.,

—	uwzględniając zwolnienie ze stosowania art. I GATT w odniesieniu do preferencji handlowych na mocy umowy z Kotonu, przyznane w ad-Dausze w listopadzie 2001 r. (zwolnienie dauhańskie) na okres odpowiadający tym preferencjom handlowym, tj. do 31 grudnia 2007 r.,

—	uwzględniając uzgodnienie w sprawie bananów między USA i WE z dnia 11 kwietnia 2001 r.,

—

uwzględniając raport dyrektora generalnego Światowej Organizacji Handlu (WTO) z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie korzystania z jego dobrych usług (zgodnie z art. 3 ust. 12 Uzgodnienia o rozstrzyganiu sporów - DSU) w sporach: WE – system importu bananów (DS361) wszczętym przez Kolumbię oraz WE – system importu bananów (DS364) wszczętym przez Panamę,

—	uwzględniając rozporządzenie Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów,

—	uwzględniając deklarację wydaną przez Wspólne Zgromadzenie Parlamentarne AKP-UE w dniu 1 kwietnia 2010 r., dotyczącą umowy między UE a Ameryką Łacińską w sprawie bananów i jej wpływu na producentów bananów z państw AKP i Unii Europejskiej,

—	uwzględniając pytania z dnia 24 stycznia 2011 r. skierowane do Rady (O-0012/2011 – B7-0007/2011) i Komisji (O-0013/2011 – B7-0008/2011) dotyczące zawarcia porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami,

—	uwzględniając art. 115 ust. 5 i art. 110 ust. 2 Regulaminu,

mając na uwadze, że porozumienia w sprawie handlu bananami rozstrzygają najdłuższy jak dotąd spór między UE a dostawcami bananów z Ameryki Łacińskiej objętymi klauzulą najwyższego uprzywilejowania; mając na uwadze, że kończą one również powiązany, szczególnie zajadły spór między USA i UE oraz wykluczają możliwość nałożenia przez USA krzywdzących sankcji; mając na uwadze, że porozumienia rozstrzygają również wszystkie roszczenia dostawców z Ameryki Łacińskiej objętych klauzulą najwyższego uprzywilejowania dotyczące ostatnich trzech dużych rozszerzeń UE,

B.	mając na uwadze, że do dnia 1 lipca 1993 r. każde państwo członkowskie UE posiadało własny system importu bananów, przy czym niektóre państwa członkowskie wprowadziły szczególne ustalenia faworyzujące kraje, z którymi łączą je silne więzy historyczne,

mając na uwadze, że po przyjęciu rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 kilku członków WTO z Ameryki Łacińskiej, będących dostawcami bananów do UE na zasadzie największego uprzywilejowania, a także USA, wszczęło na forum WTO procedurę rozstrzygania sporów przeciw UE w związku z różnym traktowaniem bananów eksportowanych na rynek Wspólnot Europejskich przez różnych dostawców,

D.	mając na uwadze, że niektóre elementy wspólnotowego systemu importu bananów okazały się niespójne z prawem WTO,

E.	mając na uwadze, że liczne propozycje Wspólnot Europejskich (WE) dotyczące zmiany ich systemu, mające na celu zapewnienie jego zgodności z zaleceniami i orzeczeniami organu rozstrzygania sporów, zostały odrzucone przez skarżące kraje,

F.	mając na uwadze, że nowy system WE handlu bananami wprowadzony w dniu 1 stycznia 2006 r. również został uznany za niezgodny z zobowiązaniami UE wobec WTO,

G.	mając na uwadze, że jedynie około 20 % światowej produkcji bananów jest eksportowane, ponieważ większość produkcji trafia na rynki wewnętrzne,

mając na uwadze, że istnieje znaczne zróżnicowanie pod względem wydajności i poziomu konkurencyjności produkcji bananów pomiędzy krajami i w obrębie poszczególnych krajów; mając na uwadze, że kraje Ameryki Łacińskiej i Filipiny są najbardziej konkurencyjnymi producentami i należą do głównych eksporterów,

I.	mając na uwadze, że UE zakończyła negocjacje z Kolumbią i Peru w sprawie wielostronnego porozumienia handlowego oraz negocjacje z sześcioma krajami Ameryki Środkowej w sprawie układu o stowarzyszeniu,

J.	mając na uwadze, że wewnętrzny program pomocy UE POSEI (Programme d'options spécifiques à l'éloignement et l'insularité) wspiera producentów w najbardziej oddalonych regionach UE,

K.	mając na uwadze, że banany zajmują czwartą pozycję wśród eksportowanych produktów rolnych, a UE, w której import bananów w 2007 r. wyniósł blisko 5 mln ton, jest największym importerem (netto) bananów na świecie,

L.	mając na uwadze, że produkcja bananów wywiera istotny wpływ na lokalne społeczności, nie tylko w wymiarze gospodarczym, lecz także w odniesieniu do środowiska naturalnego, migracji i norm pracy,

M.	mając na uwadze, że koncerny międzynarodowe działające w Ameryce Łacińskiej kontrolują ponad 80 % światowego rynku,

N.	mając na uwadze, że system kontyngentów taryfowych UE stworzył warunki umożliwiające krajom AKP eksport znacznych ilości bananów do UE, a także ograniczył skutki porozumień handlowych dla producentów europejskich i ochronił wiele miejsc pracy związanych z produkcją bananów,

mając na uwadze, że porozumienie będzie oznaczało przeprowadzenie znacznych obniżek taryf (35 % w latach 2010-2017) w odniesieniu do przywozu bananów z krajów nienależących do AKP; mając na uwadze, że w wyniku tego producenci z AKP i UE z pewnością będą musieli dostosować się do nowej sytuacji na rynku międzynarodowym,

1.	odnotowuje porozumienia w sprawie handlu bananami i z zadowoleniem przyjmuje zakończenie jednego z najbardziej skomplikowanych pod względem technicznym, delikatnych politycznie i znaczących w wymiarze handlowym sporów prawnych, jakie kiedykolwiek wszczęto w ramach WTO;

uważa, że osiągnięte porozumienie stanowi pewne rozwiązanie, ale nie mogło ono w pełni pogodzić uzasadnionych interesów wszystkich stron; wzywa zatem Komisję, aby jak najszybciej przedstawiła ocenę wpływu porozumień w sprawie handlu bananami na kraje rozwijające się będące producentami bananów i na najbardziej oddalone regiony Europy, obejmującą okres do roku 2020;

z zadowoleniem przyjmuje fakt, że porozumienia w sprawie handlu bananami będą stanowić ostateczne zobowiązania UE dotyczące dostępu do rynku bananów i zostaną one włączone do końcowych wyników kolejnej rundy wielostronnych negocjacji w sprawie dostępu do rynku produktów rolnych, które mają się pomyślnie zakończyć pod auspicjami WTO (runda dauhańska);

4.	podkreśla, że osiągnięte porozumienie stanowi pewien krok naprzód w rozmowach rundy dauhańskiej, chociaż jest on niewielki, ponieważ napotkane trudności mają znacznie szerszy zasięg niż po prostu kwestia bananów;

podkreśla, że wraz z zatwierdzeniem porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami wszystkie nierozwiązane spory i wszystkie skargi dotyczące unijnego systemu handlu bananami wniesione do 15 grudnia 2009 r. przez któregokolwiek z dostawców bananów z Ameryki Łacińskiej objętych klauzulą najwyższego uprzywilejowania zostaną uznane za rozstrzygnięte;

6.	zauważa, że dane za 2010 r. wykazują stabilność lub tylko niewielki wzrost cen bananów dla konsumentów z UE;

podkreśla, że UE będzie stopniowo obniżać cła przywozowe na banany z Ameryki Łacińskiej z 176 EUR za tonę do 114 EUR za tonę do 2017 r., działając w ten sposób na szkodę małych i średnich producentów w krajach AKP, UE i w jej najbardziej oddalonych regionach (które już charakteryzują się najwyższymi wskaźnikami bezrobocia w Europie);

podkreśla, że porozumienia w sprawie handlu bananami umożliwią wyłączenie sektora bananów z negocjacji dotyczących „produktów tropikalnych” w ramach rundy dauhańskiej; podkreśla, że o ile „produkty tropikalne” podlegać będą głębszym cięciom taryf celnych, obniżanie ceł na produkty objęte „ograniczaniem preferencji”, co stanowi przedmiot zainteresowania krajów AKP, będzie wprowadzane przez stosunkowo dłuższy okres niż przewiduje ogólna formuła stosowana w negocjacjach; podkreśla jednak, że porozumienia w sprawie handlu bananami prawdopodobnie nie utorują drogi do możliwego do przyjęcia przez kraje AKP porozumienia w sprawie „produktów tropikalnych” i ograniczania ich preferencyjnego traktowania, ponieważ propozycje sformułowane w czasie zawierania porozumień w sprawie handlu bananami zostały już odrzucone przez niektóre duże gospodarki wschodzące, co widać było w reakcjach Indii i Pakistanu podczas posiedzenia Rady Generalnej WTO w grudniu 2009 r.;

wskazuje, że UE tradycyjnie przyznawała bananom z krajów AKP specjalne preferencje taryfowe; przypomina, że niektórzy członkowie WTO niejednokrotnie kwestionowali zgodność takiego preferencyjnego traktowania z zasadami WTO; podkreśla, że w szeregu orzeczeń prawnych zespołów WTO ds. rozstrzygania sporów, organu odwoławczego i specjalnych arbitrów wzywano do zmiany obowiązującego systemu;

10.	z ubolewaniem przyjmuje fakt, że w negocjacjach wielostronnego porozumienia z krajami andyjskimi nie udało się utrzymać pierwotnego regionalnego podejścia, co spowodowało, że Ekwador nie korzysta z takich samych taryf jak Kolumbia i Peru;

11.	podkreśla, że dzięki obecnym umowom od 2008 r. banany z krajów AKP są przywożone do UE poza kontyngentami i bez cła;

12.

podkreśla, że równoległe dyskusje z krajami AKP zaowocowały porozumieniem przewidującym, iż poza systematyczną pomocą UE główni eksporterzy bananów spośród krajów AKP otrzymają dodatkowe wsparcie za pośrednictwem nowego programu, tzw. środków towarzyszących w sektorze bananów (BAM); podkreśla, że ustalenia finansowe dotyczące BAM mogą być niewystarczające, jeśli chodzi o środki pieniężne, a jego okres realizacji zbyt krótki, aby zapewnić skuteczną pomoc producentom bananów z krajów AKP w dostosowaniu się do skutków zmian w unijnym systemie importu; zwraca się do Komisji o wyraźne zaznaczenie, że w tych ustaleniach finansowych chodzi o zapewnienie dodatkowych środków pieniężnych w stosunku do istniejących funduszy przeznaczonych na współpracę na rzecz rozwoju i że nie jest to po prostu wkład do budżetów krajowych, którego nie można przeznaczyć na konkretne programy, takie jak edukacja i dywersyfikacja; zwraca się do Komisji o przedstawienie nowych wieloletnich ustaleń finansowych;

13.	wzywa Komisję do przeprowadzenia 18 miesięcy przed upływem programu BAM jego oceny, która będzie zawierać zalecenia co do przewidywanych ewentualnych dalszych działań i ich charakteru;

14.	zdecydowanie odrzuca jakiekolwiek próby finansowania programu na rzecz krajów AKP będących producentami bananów w drodze przesunięcia środków z linii budżetowych przeznaczonych na współpracę na rzecz rozwoju;

15.

wskazuje, że istotne znaczenie będzie miało przydzielenie funduszy BAM poszczególnym krajom na podstawie przewidywanych strat w eksporcie i produkcji bananów, a także poziomu rozwoju danego kraju, wyważonych wskaźników i wielkości handlu bananami z UE; podkreśla konieczność znalezienia właściwej równowagi między trzema rodzajami wzajemnie niewykluczających się środków, które można podjąć: służących poprawie wydajności obecnej produkcji, zwiększających w skali lokalnej wartość dodaną oraz pomagających krajom różnicować produkcję, nie ograniczając jej do bananów;

16.	wzywa UE i kraje AKP do zaproponowania środków, w tym w postaci zwiększenia pomocy na rzecz wymiany handlowej, które pomogłyby krajom bardzo uzależnionym od produkcji bananów różnicować sektory gospodarki;

17.	podkreśla, że banany stanowią jedną z głównych roślin uprawnych w niektórych najbardziej oddalonych regionach Unii, zwłaszcza we francuskich departamentach zamorskich Gwadelupy i Martyniki, na Azorach, Maderze i Wyspach Kanaryjskich;

18.

zaleca, aby należycie uwzględnić znaczenie społeczno-gospodarcze sektora bananów w najbardziej oddalonych regionach UE oraz wkład sektora w realizację celu spójności społecznej i gospodarczej dzięki dochodom i zatrudnieniu, jakie oferuje ten sektor, działalności gospodarczej, jaką pobudza, i dzięki jego wpływowi na zachowanie równowagi w dziedzinie ekologii i ukształtowania terenu, która sprzyja rozwojowi turystyki;

19.

zauważa, że program pomocy POSEI został przyjęty w 2006 r. w związku z uzgodnioną z WTO taryfą dostępu do rynków europejskich w wysokości 176 EUR za tonę, co oznacza, że taryfa zawarta w porozumieniach WTO w sprawie handlu bananami nie została jeszcze uwzględniona w budżecie POSEI; zachęca właściwe organy UE do dostosowania pakietu wsparcia dla wewnętrznych producentów z UE zawartego w budżecie POSEI oraz do podjęcia innych działań zapewniających, że w obliczu tendencji do liberalizacji światowego handlu bananami wewnętrzni producenci z UE będą w stanie utrzymać się na rynku i rozwijać swoją tradycyjną działalność;

20.	uważa, że porozumienia w sprawie handlu bananami mogą znacząco wpłynąć na producentów z krajów AKP oraz z UE i jej najbardziej oddalonych regionów; w związku z tym wzywa Komisję do zwiększenia wsparcia dla producentów z krajów AKP i UE oraz w razie konieczności do jego przedłużenia do roku 2020;

21.

zauważa, że produkcja bananów w najbardziej oddalonych regionach UE spełnia wyższe normy społeczne i normy środowiskowe niż ma to miejsce w większości krajów latynoamerykańskich; zwraca uwagę na fakt, że zużycie substancji czynnych, takich jak pestycydy, w najbardziej oddalonych regionach UE jest 20 do 40 razy niższe niż w krajach Ameryki Południowej i Środkowej, natomiast w dziedzinie fitosanitarnej większość substancji aktywnych zabronionych na mocy europejskich przepisów o bezpieczeństwie żywności jest powszechnie stosowana na plantacjach w Ameryce Południowej i Środkowej;

22.

zauważa, że w najnowszych dwustronnych umowach pomiędzy producentami bananów (wielostronne porozumienie handlowe z Kolumbią i Peru oraz układ o stowarzyszeniu z Ameryką Środkową) UE zgodziła się stopniowo ograniczać cła przywozowe na banany pochodzące z tych krajów do 75 EUR za tonę do 1 stycznia 2020 r.;

23.

zauważa, że preferencyjny margines w wysokości 39 EUR za tonę przyznany ostatecznie w porozumieniach w sprawie handlu bananami znacznie podniesie konkurencyjność na rynku UE ośmiu krajów andyjskich i środkowoamerykańskich, których dotyczą porozumienia, oraz międzynarodowych koncernów działających w regionie w stosunku do innych eksporterów; podkreśla, że począwszy od roku 2020 korzyści krajów już eksportujących banany do UE będą wyraźnie widoczne, ponieważ zarówno wielkość eksportu, jak i cena płacona za ich banany wzrosną;

24.	podkreśla, że inni eksporterzy do UE objęci klauzulą najwyższego uprzywilejowania (wśród nich zdecydowanie najważniejszy jest Ekwador), kraje AKP i kraje najsłabiej rozwinięte mogą odczuć spadek względnej konkurencyjności na rynku UE w stosunku do sygnatariuszy porozumień w sprawie handlu bananami;

25.	uważa, że jedynie producenci, którzy przestrzegają programu MOP dotyczącego godnej pracy oraz praw człowieka i zasad ochrony środowiska, powinni uzyskać dostęp do rynku UE;

26.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Brazylii, Ekwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Kolumbii, Kostaryki, Meksyku, Nikaragui, Panamy, Peru i Wenezueli oraz Stanów Zjednoczonych i krajów AKP.

(1) Dz.U. C 285 E z 22.11.2006, s. 126.

(2) Dz.U. C 293 E z 2.12.2006, s. 155.

(3) Dz.U. C 296 E z 6.12.2006, s. 123.

(4) Dz.U. C 305 E z 14.12.2006, s. 244.

(5) Dz.U. C 308 E z 16.12.2006, s. 182.

(6) Dz.U. C 102 E z 24.4.2008, s. 301.

(7) Dz.U. C 323 E z 18.12.2008, s. 361.

(8) Dz.U. C 259 E z 29.10.2009, s. 64.

(9) Dz.U. C 259 E z 29.10.2009, s. 77.

(10) Dz.U. C 9 E z 15.1.2010, s. 31.

(11) Dz.U. C 117 E z 6.5.2010, s. 101.

(12) Dz.U. C 117 E z 6.5.2010, s. 256.

(13) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0141.

(14) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0387.

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/6

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Sytuacja w Tunezji

P7_TA(2011)0038

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie sytuacji w Tunezji

2012/C 182 E/02

Parlament Europejski,

—	uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie praw człowieka w Tunezji, a w szczególności rezolucje z dnia 29 września 2005 r. (1), 15 grudnia 2005 r. (2) i 15 czerwca 2006 r. (3),

—	uwzględniając zawarty w marcu 1998 r. euro-śródziemnomorski układ o stowarzyszeniu pomiędzy Wspólnotami Europejskimi i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezji, z drugiej strony,

—	uwzględniając politykę Unii w zakresie praw człowieka i demokratyzacji w krajach trzecich przyjętą przez Radę w grudniu 2005 r.,

—	uwzględniając swoją rezolucję dotycząca praw człowieka i demokracji w umowach zawieranych przez Unię Europejską, przyjętą dnia 14 lutego 2006 r. (4),

—	uwzględniając komunikat Komisji z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie wzmocnienia europejskiej polityki sąsiedztwa (COM(2006)0726),

—	uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Podsumowanie europejskiej polityki sąsiedztwa w 2009 r. - sprawozdanie w sprawie Tunezji” (COM(2010)0207- SEC(2010)0513),

—	uwzględniając plan działania UE-Tunezja,

—	uwzględniając swoją rezolucję w sprawie polityki Unii Europejskiej na rzecz obrońców praw człowieka, przyjętą dnia 17 czerwca 2010 r. (5),

—	uwzględniając oświadczenie Unii Europejskiej przyjęte po VIII posiedzeniu Rady Stowarzyszenia UE-Tunezja, które odbyło się w dniu 11 maja 2010 r.,

—	uwzględniając oświadczenia Catherine Ashton, wysokiej przedstawiciel Unii, i Stefana Füle'a, komisarza europejskiego, w sprawie sytuacji w Tunezji, z dnia 13 stycznia 2011 r. i 17 stycznia 2011 r.,

—	uwzględniając oświadczenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego Jerzego Buzka z dnia 17 stycznia 2011 r. w sprawie sytuacji w Tunezji,

—	uwzględniając art. 110 ust. 4 Regulaminu,

mając na uwadze, że masowe społeczne manifestacje, które odbywały się w całym kraju po samospaleniu Mohammeda Bouaziziego w dniu 17 grudnia 2010 r., doprowadziły do ustąpienia prezydenta Ben Aliego w dniu 14 stycznia 2011 r. i umożliwiły narodowi tunezyjskiemu odzyskanie wolności i obalenie reżimu wprowadzonego przez obalonego prezydenta Ben Aliego w roku 1987 r.;

B.	mając na uwadze, że pokojowy ruch protestacyjny został brutalnie stłumiony przez siły porządkowe, prowadząc do śmierci setki osób;

mając na uwadze niezdolność Unii Europejskiej do opracowania spójnej i skutecznej polityki zagranicznej z prawdziwego zdarzenia wobec jej partnerów; zauważając w szczególności słabość mechanizmów współpracy między UE i Tunezją oraz podkreślając po raz kolejny postulat Parlamentu Europejskiego, aby klauzulom praw człowieka w układach o stowarzyszeniu systematycznie towarzyszył mechanizm skutecznego wdrażania tych klauzul; mając w związku z tym na uwadze konieczność przeglądu obecnej polityki sąsiedztwa;

mając na uwadze wnioski Rady Stowarzyszenia z dnia 11 maja 2010 r. przypominające Tunezji, że reforma wymiaru sprawiedliwości jest kluczowym elementem rzeczywistego zbliżenia z Unią Europejską, podobnie jak pluralizm i udział w procesie demokratycznym, wolność słowa i stowarzyszeń oraz ochrona obrońców praw człowieka; mając na uwadze, że tunezyjskie władze nie dotrzymały żadnego z tych zobowiązań;

mając na uwadze, że Tunezja i Unia Europejska były w trakcie określania planu działania na lata 2011-2016; mając na uwadze, że proces ten będzie wymagał większych zobowiązań ze strony obydwu partnerów w odniesieniu do wszystkich kwestii, w szczególności w dziedzinie praw człowieka i podstawowych wolności;

F.	mając na uwadze, że nadzieja na stabilną demokrację, jaką daje upadek autorytarnego reżimu w Tunezji, może przyczynić się do potwierdzenia tych samych aspiracji przez inne narody;

wyraża solidarność z narodem tunezyjskim, który – wiedziony słusznymi aspiracjami demokratycznymi oraz dążeniem do poprawy warunków socjalnych i dostępu do zatrudnienia – poprowadził swój kraj do historycznego politycznego przełomu; docenia w tym kontekście odwagę i determinację Tunezyjczyków podczas manifestacji, składa kondolencje rodzinom ofiar i wyraża solidarność z rannymi;

potępia represje i nieproporcjonalne użycie siły przez siły bezpieczeństwa; z zadowoleniem przyjmuje natomiast postawę sił zbrojnych, które odmówiły strzelania do manifestantów; domaga się podjęcia niezależnego dochodzenia w sprawie zdarzeń, które doprowadziły do śmierci ludzi i nadmiernego użycia siły w minionych tygodniach oraz w sprawie przypadków korupcji, a także domaga się postawienia winnych przed sądem;

3.	podkreśla znaczenie pełnej reprezentacji wszystkich tunezyjskich sił politycznych, społecznych, obywatelskich i demokratycznych, która jako jedyna może zapewnić zaufanie ludności do rządu tymczasowego i jego umocowanie niezbędne do przygotowania wyborów i przeprowadzenia demokratycznych zmian;

zdecydowanie wspiera proces demokratycznych przemian; podkreśla znaczenie stworzenia niezbędnych warunków dla przeprowadzenia – w odpowiednim terminie, który umożliwi wszystkim siłom opozycyjnym i środkom przekazu ukształtowanie się w skali krajowej – wyborów nowego zgromadzenia parlamentarnego odpowiedzialnego za sporządzenie demokratycznej konstytucji przestrzegającej równowagi między władzą wykonawczą i ustawodawczą oraz niezawisłości wymiaru sprawiedliwości; chciałby, aby wszystkie siły demokratyczne, które zobowiążą się do poszanowania pluralizmu, wolności sumienia i demokratycznej kadencyjności władzy, mogły wziąć udział w tych wyborach; pochwala w związku z tym likwidację ministerstwa informacji i zagwarantowanie wolności słowa;

5.	przyjmuje z zadowoleniem projekt ustawy o powszechnej amnestii, która umożliwi uwolnienie więźniów politycznych, powrót do kraju przeciwników reżimu, uznanie wszystkich partii opozycyjnych oraz zapewni organizacjom pozarządowym prawo do zarejestrowania działalności;

6.	domaga się niezwłocznego zastosowania przez UE decyzji o zablokowaniu majątku nieuczciwie nabytego przez rodzinę i krewnych Ben Aliego; pochwala ogłoszenie przez władze informacji o przekazaniu państwu z powrotem ruchomości i nieruchomości partii RCD;

popiera powołanie trzech komisji: do spraw reformy instytucji i praw instytucjonalnych, walki z korupcją oraz komisji ds. wydarzeń po 17 grudnia 2010 r., którym przewodniczą niezależne i uznane osobistości; podkreśla fakt, że komisje te muszą mieć możliwość w pełni niezależnego działania i posiadać rzeczywiste uprawnienia dochodzeniowe; uważa za konieczne, by komisje te mogły w miarę potrzeby korzystać z fachowej wiedzy i wsparcia Wysokiej Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka oraz odpowiednich mechanizmów ONZ;

zwraca się do wysokiej przedstawiciel o działanie na rzecz utworzenia grupy roboczej, do której wejdzie również Parlament Europejski, która spełni potrzeby w zakresie wspierania procesu demokratycznych przemian, jakie zgłaszają podmioty stojące na czele demokratyzacji, w szczególności w zakresie przygotowania wolnych i demokratycznych wyborów, wsparcia przy tworzeniu partii politycznych i niezależnych mediów, a także odbudowy przejrzystego aparatu państwowego, niezależnego od władz politycznych, oraz niezależnego i niezawisłego wymiaru sprawiedliwości;

9.	zwraca się do wysokiej przedstawiciel i wiceprzewodniczącej o wsparcie przyszłego procesu wyborczego poprzez wysłanie do Tunezji misji obserwacji wyborów;

10	wzywa zatem Radę, Komisję i wysoką przedstawiciel UE, aby były gotowe do przesunięcia środków – oraz, w miarę potrzeby – do ich zwiększenia w ramach poszczególnych instrumentów finansowych na rzecz współpracy UE-Tunezja;

11.

zwraca się do Komisji i do EBI o rozpatrzenie możliwości udzielenia wsparcia Tunezji w formie pożyczek o korzystnym oprocentowaniu, aby umożliwić dywersyfikację gospodarki tunezyjskiej i tworzenie wymagających kwalifikacji miejsc pracy dla młodych Tunezyjczyków, w ramach prawdziwej umowy o rozwoju, sprzyjającej lokalnym i zagranicznym inwestycjom produkcyjnym;

12.	zwraca się do Komisji o przychylne podejście, w tym finansowe, do wsparcia i pomocy, które może nieść tunezyjskiemu społeczeństwu obywatelskiemu europejskie społeczeństwo obywatelskie, a szczególnie stowarzyszenia obrońców praw człowieka i partnerzy społeczni;

13.

usilnie wzywa Unię Europejską do wyciągnięcia wniosków z przykładu Tunezji oraz do przeglądu unijnej polityki wsparcia dla demokracji i praw człowieka, wdrażając mechanizm umożliwiający wprowadzanie klauzuli praw człowieka do wszystkich umów z krajami trzecimi; nalega, by w ramach przeglądu polityki sąsiedztwa przyznać priorytetowe znaczenie kryteriom dotyczącym niezawisłości wymiaru sprawiedliwości, poszanowania praw podstawowych, pluralizmu i wolności prasy oraz walki z korupcją; apeluje o sprawniejszą koordynację z pozostałymi strategiami politycznymi prowadzonymi przez Unię z tymi krajami;

14.	uważa, że walka z korupcją i umacnianie praworządności w krajach trzecich to podstawowe kryteria, aby wyjść naprzeciw oczekiwaniom ludności i przyciągnąć inwestycje zagraniczne;

15.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wysokiej przedstawiciel, rządom i parlamentom państw członkowskich, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Unii dla Śródziemnomorza, a także rządowi tymczasowemu i parlamentowi Tunezji.

(1) Dz.U. C 227 E z 21.9.2006, s. 618.

(2) Dz.U. C 286 E z 23.11.2006, s. 495.

(3) Dz.U. C 300 E z 9.12.2006, s. 480.

(4) Dz.U. C 290 E z 29.11.2006, s. 107.

(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0226.

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/9

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Inicjatywa na rzecz szczepień przeciwko gruźlicy

P7_TA(2011)0039

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie „Inicjatywy szczepienia przeciwko gruźlicy” (TBVI), praktycznej realizacji strategii EU 2020 jako wkładu do osiągnięcia szóstego MCR i likwidacji gruźlicy do 2050 roku

2012/C 182 E/03

Parlament Europejski,

—	uwzględniając milenijne cele rozwoju (MCR) Organizacji Narodów Zjednoczonych, które przewidują powstrzymanie rozprzestrzeniania się gruźlicy do 2015 r. i ograniczenie liczby zachorowań,

—

uwzględniając Inicjatywę na rzecz Szczepień przeciw Gruźlicy (TBVI), utworzoną przy wsparciu Komisji niezależną organizację typu non profit i jedyną ogólnoeuropejską organizację tego rodzaju, która wspiera pilne tworzenie nowych szczepionek oraz sprzyja funkcjonowaniu europejskiej zintegrowanej sieci i wnosi do niej swoje doświadczenie,

—	uwzględniając strategię lizbońską, której celem jest ustanowienie europejskiego obszaru badań i innowacji, Europę innowacji UE 2020 i inicjatywę PHARE Europa 2020 na rzecz innowacji,

—	uwzględniając program „STOP gruźlicy”, opracowany przez Światową Organizację Zdrowia, którego celem jest zmniejszenie do 2015 roku zachorowań i umieralności o 50 % w porównaniu z rokiem 1990 oraz likwidacja gruźlicy do 2050 roku,

—	uwzględniając raport Światowej Organizacji Zdrowia „Multidrug and extensively drug-resistant TB (M/XDR-TB): 2010 global report on surveillance and response (WHO/HTM/TB/2010.3)” w sprawie niepokojącego pojawienia się odpornych i bardzo odpornych na leczenie szczepów,

—	uwzględniając deklarację berlińską z dnia 22 października 2007 r. w sprawie gruźlicy, wygłoszoną na europejskim forum ministerialnym Światowej Organizacji Zdrowia (The Berlin Declaration on Tuberculosis – All Against Tuberculosis, EUR/07/5061622/5, WHO European Ministerial Forum, 74415),

—	uwzględniając raport EASAC (European Academies Science Advisory Council), który ocenia, że sam koszt leczenia gruźlicy w Unii Europejskiej wynosi 2 miliardy EUR rocznie (EASAC Policy report 10, mars 2009, ISBN: 9789-0-85403-746-9),

—	uwzględniając posiedzenie Światowego Funduszu na rzecz Zwalczania AIDS, Gruźlicy i Malarii, które odbyło się w Nowym Jorku w październiku 2010 r.,

—	uwzględniając swoją rezolucję z dnia 7 października 2010 r. w sprawie systemów opieki zdrowotnej w Afryce subsaharyjskiej i zdrowia na świecie (1),

—	uwzględniając art. 115 ust. 5 i art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A.	mając na uwadze, że dostęp do opieki zdrowotnej jest prawem uznanym na mocy Powszechnej deklaracji praw człowieka oraz że rządy muszą spełnić obowiązek zapewnienia całej ludności świadczeń publicznej opieki zdrowotnej,

B.	mając na uwadze, że leków nie można traktować jak produkty czysto komercyjne,

C.	mając na uwadze, że na 4 lata przed upływem terminu realizacji milenijnych celów rozwoju (MCR) liczba zachorowań na gruźlicę na świecie jest nadal niepokojąca, pomimo osiągniętych postępów,

D.	mając na uwadze, że gruźlica jest wciąż jedną z głównych przyczyn umieralności na świecie, ponieważ umiera na nią prawie 2 mln ludzi rocznie,

E.	mając na uwadze, że MCR obejmują także ograniczenie umieralności dzieci i poprawę zdrowia matek,

mając na uwadze, że inicjatywa TBVI na rzecz osób cierpiących na gruźlicę na całym świecie – w szczególności w krajach najsłabiej rozwiniętych – może być konkretnym zastosowaniem strategii Europa 2020 i tym samym zwiększyć strategiczną niezależność UE w zwalczaniu gruźlicy i innych chorób zakaźnych,

G.	mając na uwadze cel, jakim jest zainwestowanie 3 % PKB w badania i rozwój (COM(2010)2020 i COM(2010)0546), pomimo ograniczeń budżetowych,

mając na uwadze, że choroby tropikalne, takie jak malaria, gruźlica i śpiączka, powodują co roku śmierć milionów osób, w szczególności ze względu na większą odporność tych chorób (epidemia wielolekodoporna, a nawet odporna na leczenie, stanowi poważny problem) lub brak środków leczniczych, co jest związane z zaprzestawaniem badań ze względu na zwykły brak opłacalności,

I.	mając na uwadze, że gruźlica jest wymownym przykładem nierówności między ludźmi, ponieważ prawie nie istnieje ona w krajach uprzemysłowionych,

J.	mając na uwadze, że w przypadku współzakażenia HIV/AIDS gruźlica jest chorobą groźną,

K.	mając na uwadze, że najbardziej zapomniane choroby, na które zapada tylko ludność w krajach rozwijających się, nie są obecnie przedmiotem wystarczających badań,

L.	mając na uwadze, że sukces funduszy pionowych dotyczących konkretnych chorób, takich jak AIDS, malaria czy gruźlica, nie może być jednoznaczny z ograniczaniem zasobów podstawowej infrastruktury zdrowotnej, zwanych horyzontalnymi,

M.	mając na uwadze, że służba zdrowia w większości państw rozwijających się jest zupełnie niewystarczająca, aby zaspokoić potrzeby ludności,

N.	mając na uwadze, że brak dostępu do opieki zdrowotnej wynika jednocześnie z trudnego dostępu do usług (z braku struktur i personelu służby zdrowia, lecz równie z braku publicznych systemów opieki zdrowotnej), jak i z trudnego dostępu do środków leczniczych,

1.	podkreśla, że jedynie program szczepień obejmujący kampanię szczepień na dużą skalę pomógłby w planowanej realizacji szóstego MCR po 2015 r., a zwłaszcza w likwidacji gruźlicy do 2050 r.;

2.	uważa, że szczepionki stanowią podstawowy sposób zwalczania gruźlicy, w połączeniu z najlepszymi testami wykrywającymi infekcję (wiarygodnymi, niedrogimi i solidnymi) oraz skuteczniejszą diagnostyką i leczeniem, co oznacza istotne zmiany w kierunkach badań, a także większe i ciągłe finansowanie;

oczekuje, że Komisja Europejska zbada innowacyjne możliwości finansowania, takie jak ustanowienie gwarancji finansowej przez państwa członkowskie i/lub UE, która pozwoli zgromadzić środki na inicjatywę TBVI w Europejskim Banku Inwestycyjnym, aby pokryć koszty badań nad chorobami zapomnianymi i mało opłacalnymi, które występują w krajach rozwijających się;

4.	przypomina, że badania farmakologiczne powinny w znacznie większym stopniu koncentrować się na chorobach śmiertelnych, takich jak gruźlica;

5.	podkreśla, że zintegrowane podejście do pionowych programów dotyczących chorób takich jak AIDS, malaria czy gruźlica i konsolidacja systemów podstawowych usług zdrowotnych pozwoliłyby zaspokoić potrzeby ludności w krajach rozwijających się;

zwraca się do Komisji i państw członkowskich o przestrzeganie zobowiązań w zakresie finansowania i o poczynienie wszelkich niezbędnych kroków, tak aby środki przeznaczone na opiekę zdrowotną dotarły także do osób najuboższych w krajach rozwijających się; przypomina o pilnej potrzebie świadczeń zdrowotnych w strefach najbardziej oddalonych;

uważa, że szczepienia przeciw gruźlicy w krajach rozwijających się należy prowadzić przede wszystkim w przychodniach i szpitalach i w związku z tym domaga się przywrócenia publicznego systemu opieki zdrowotnej; uważa, że pomoc Europy powinna wspierać przede wszystkim wewnętrzne wysiłki państw rozwijających się, aby zwiększyć potencjał ludzki, zdolności instytucjonalne i zdolności pod względem infrastruktury;

8.	podkreśla, że dostęp do wody pitnej i zbilansowanej diety jest niezbędnym warunkiem dobrego zdrowia ludności; podkreśla wobec tego poprzeczny wymiar zdrowia i fakt, że poprawa warunków życia przyczynia się do zwiększenia średniej długości życia oraz zwalczania ubóstwa i gruźlicy;

9.	wzywa UE i kraje rozwijające się do wspierania bezpłatnego dostępu do opieki zdrowotnej;

10.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, państwom członkowskim, kierownictwu fundacji TBVI oraz Światowej Organizacji Zdrowia.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2010)0355.

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/12

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Kryzys gospodarowania odpadami w Kampanii

P7_TA(2011)0041

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie kryzysu gospodarowania odpadami w Kampanii

2012/C 182 E/04

Parlament Europejski,

—	uwzględniając dyrektywę Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (1), w szczególności jej art. 4,

—	uwzględniając dyrektywę Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych (2), w szczególności jej art. 2,

—	uwzględniając dyrektywę Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (3), w szczególności jej art. 11 i załącznik II,

—	uwzględniając zmienioną dyrektywę ramową w sprawie odpadów (2008/98/WE) (4), w szczególności jej art. 17 i 18,

—	uwzględniając swoją rezolucję z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie sprawozdania z wykonywania dyrektywy Rady 75/442/EWG (dyrektywa ramowa w sprawie odpadów) (5),

—	uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 września 1998 r. w sprawie komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady na temat stosowania dyrektyw w sprawie gospodarowania odpadami (6),

—	uwzględniając dokument roboczy w sprawie misji informacyjnej Komisji Petycji w Kampanii we Włoszech, która odbyła się w dniach od 28 do 30 kwietnia 2010 r. (7),

—	uwzględniając ustawę Republiki Włoskiej 123/2008 ogłoszoną dnia 14 lipca 2008 r.,

—	uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/99/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne (8),

—	uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-135/05 z dnia 26 kwietnia 2007 r.,

—	uwzględniając wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-297/08 z dnia 4 marca 2010 r.,

—	uwzględniając art. 191 i 260 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

—	uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska (9), w szczególności jej art. 2,

—	uwzględniając konwencję z Aarhus,

—	uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,

mając na uwadze, że kryzys gospodarowania odpadami w Kampanii to najbardziej skomplikowany rozdział w historii gospodarowania problematycznymi odpadami w wielu częściach Włoch, w tym w Lacjum i Kalabrii oraz na Sycylii; mając na uwadze, że w latach 90. ubiegłego wieku ogłoszono stan wyjątkowy w gospodarowaniu odpadów i powołano komisarzy rządowych dysponujących specjalnymi uprawnieniami oraz środkami finansowymi,

B.	mając na uwadze, że we włoskim dekrecie z mocą ustawy nr 195 z dnia 31 grudnia 2009 r. oficjalnie ogłoszono zakończenie stanu wyjątkowego i od tamtej pory przekazano odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami władzom prowincji,

mając na uwadze, że w dniu 5 października 2010 r. Komisja Petycji Parlamentu Europejskiego przyjęła dokument roboczy w sprawie misji informacyjnej w Kampanii we Włoszech, która miała miejsce w dniach od 28 do 30 kwietnia 2010 r., a została podjęta w wyniku licznych petycji dotyczących problemów w gospodarowaniu odpadami w tym regionie,

D.	mając na uwadze, że po kryzysie z lata 2007 r., wkrótce po przyjęciu sprawozdania z misji rozpoznawczej Komisji Petycji, wybuchł kolejny kryzys; mając na uwadze, że ogłoszeniu środków nadzwyczajnych w wyniku kryzysu, takich jak otwarcie nowych składowisk, towarzyszyły masowe protesty,

mając na uwadze, że pierwotne rozwiązanie, obejmujące produkcję paliwa z odpadów zwanego „Ecobales” oraz wykorzystanie odpadów organicznych, wprowadzono nieodpowiednio, w wyniku czego nie było możliwe unieszkodliwianie „Ecobales” z odpadów; mając także na uwadze, że w wyniku braku filtrowania lub selekcji odpadów wyprodukowano – jak się szacuje – ponad 7 milionów ton „Ecobales”, których jakość nie spełnia norm,

F.	mając na uwadze, że pierwsza spalarnia odpadów w miejscowości Acerra zaczęła działać dopiero w marcu 2010 r., jej funkcjonowanie utrudnia brak odpowiedniej infrastruktury do segregowania i przetwarzania odpadów, a zaniepokojenie budzi wciąż unieszkodliwianie toksycznych popiołów z procesu spalania,

mając na uwadze, że postępy w redukcji ilości odpadów oraz w recyklingu odpadów z gospodarstw domowych są minimalne, a odpady z gospodarstw domowych i inne odpady nadal są wywożone na składowiska bez segregacji, w niektórych przypadkach nawet – jak się wydaje – wymieszane z różnego rodzaju odpadami przemysłowymi,

H.	mając na uwadze, że wiele składowisk uznano za obszary o znaczeniu strategicznym, w związku z czym uniemożliwiono społeczeństwu, burmistrzom oraz lokalnym organom władzy, w tym policji, sprawdzenie, jakie odpady są tam rzeczywiście przywożone,

mając na uwadze, że kluczowym elementem rozwiązywania kryzysu w gospodarowaniu odpadami jest praktyka stosowania odstępstw od przepisów i kontroli, na przykład przyznawania wyjątków od zasady wykonywania ocen oddziaływania na środowiskowo oraz od przepisów dotyczących składania zamówień publicznych; mając na uwadze, że komisarze byli uprawnieni do podejmowania decyzji o lokalizacji zakładów, składowisk i spalarni oraz o wyborze wykonawców, bez stosownego zasięgania opinii lokalnych organów władzy i mieszkańców w sprawie podejmowanych decyzji i bez informowania ich o tych decyzjach; mając także na uwadze, że system gospodarowania odpadami kierowany przez komisarzy kryzysowych był ostro krytykowany i wszczęto w związku z nim szereg dochodzeń sądowych, a ze względu na brak przejrzystości i nadzoru instytucjonalnego jest on w rzeczywistości postrzegany przez wielu mieszkańców jako element problemu, nie zaś jako jego rozwiązanie,

mając na uwadze, że zgodnie z konwencją z Aarhus obywatele mają prawo do uzyskiwania informacji na temat sytuacji panującej na zamieszkiwanym przez nich obszarze, a obowiązkiem władz jest dostarczanie takich informacji oraz motywowanie obywateli do wykształcenia odpowiedzialnego podejścia i zachowań; mając na uwadze, że zgodnie z dyrektywą 2003/35/WE na państwach członkowskich spoczywa wymóg zapewnienia społeczeństwu realnych możliwości udziału – na wczesnym etapie – w przygotowywaniu i modyfikowaniu wszelkich wymaganych planów lub programów lub we wprowadzaniu zmian do tych planów,

mając na uwadze, że nie przywiązano właściwej wagi do protestów społecznych przeciwko zaistniałej sytuacji i do prób zaproponowania alternatywnych podejść; mając na uwadze, że krajowe organy władzy politycznej poddały składowiska odpadów i spalarnię w miejscowości Acerra ścisłej kontroli wojskowej; mając na uwadze, że w ostatnim czasie podczas publicznych demonstracji przeciwko tej sytuacji doszło do aresztowań, co pokazuje, że stosunki między obywatelami a władzami uległy pogorszeniu, gdyż z upływem czasu niezadowolenie społeczeństwa rośnie,

L.	mając na uwadze, że w 2007 r. Komisja podjęła decyzję o zawieszeniu – do czasu zniesienia systemu komisarzy – wypłaty kwoty 135 mln EUR z okresu finansowania 2006-2013, która miała stanowić wkład w realizację projektów związanych z odpadami, i kwoty 10,5 mln EUR z okresu finansowania 2000-2006,

mając na uwadze, że w większości miast postępy w redukcji ilości odpadów z gospodarstw domowych i ich recyklingu są minimalne; mając na uwadze niezwykle duże postępy w segregacji odpadów z gospodarstw domowych i zbieraniu ich w niektórych miastach, chociaż obecny cykl przetwarzania odpadów nadal w dużym stopniu polega na ich składowaniu i spalaniu, co jest niezgodne z wytycznymi nowej dyrektywy ramowej w sprawie odpadów (2008/98/WE); mając na uwadze, że plan gospodarowania odpadami jest obecnie oceniany pod kątem zgodności z zasadami ustanowionymi w prawodawstwie UE w dziedzinie odpadów, jeśli chodzi o hierarchię przetwarzania oraz bezpiecznie korzystanie ze składowisk lub spalania,

mając na uwadze, że nie sprawdza się jakości odpadów z gospodarstw domowych ani wyrzucania niebezpiecznych odpadów na nielegalnych wysypiskach, oraz mając na uwadze, że przy podejmowaniu decyzji w sprawie lokalizacji składowisk w takich miejscach jak Chiaiano nie uwzględniono należycie czynników geologicznych i hydrologicznych, co doprowadziło do poważnego zagrożenia skażeniem okolicznych gleb i wód gruntowych; mając na uwadze, że stanowi to naruszenie art. 17 i 18 dyrektywy ramowej w sprawie odpadów, a także dyrektywy w sprawie składowania odpadów,

mając na uwadze, że w wyroku z dnia 26 kwietnia 2007 w sprawie C-135/05 Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że po pierwsze, nie przyjmując wszelkich środków niezbędnych w szczególności do zapewnienia odzyskiwania lub unieszkodliwiania odpadów bez zagrożenia dla zdrowia ludzkiemu i bez stosowania procesów lub metod mogących szkodzić środowisku naturalnemu, a po drugie, nie wprowadzając zakazu porzucania, wyrzucania lub niekontrolowanego unieszkodliwiania odpadów, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy prawa wspólnotowego; mając na uwadze, że w niedawnym wyroku z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie C-297/08 Trybunał stwierdził, że nie podejmując wszelkich niezbędnych środków w regionie Kampania, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 i 5 dyrektywy 2006/12/WE,

mając na uwadze, że Komisja nie otrzymała ostatecznej wersji planu gospodarowania odpadami dla regionu Kampania, do czego zobowiązuje wyrok Trybunału Sprawiedliwości; mając jednak na uwadze, że Parlament zapoznał się z projektem planu gospodarowania odpadami, przedłożonym po terminie wyznaczonym na 31 grudnia 2010 r.,

mając na uwadze, że już w rezolucji z dnia 16 września 1998 r. w sprawie wykonania dyrektyw dotyczących gospodarowania odpadami Parlament wezwał do systematycznego wszczynania postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom wobec państw członkowskich, które nie przestrzegają wszystkich postanowień tych dyrektyw, i do sporządzania kwartalnych wykazów wszczętych przed Trybunałem Sprawiedliwości postępowań przeciw państwom członkowskim niewywiązującym się ze zobowiązań, wraz z listą spraw rozstrzygniętych i kar nałożonych przez Trybunał; mając na uwadze, że w rezolucji z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie sprawozdania z wykonywania dyrektywy ramowej w sprawie odpadów Parlament wezwał do gruntownego i konsekwentnego monitorowania i koordynowania wdrożenia obowiązującego prawodawstwa w dziedzinie odpadów,

apeluje o pilne wskazanie trwałego rozwiązania spełniającego kryteria obowiązujące w UE, co oznacza o wdrożenie planu gospodarowania odpadami, którego elementem kluczowym – zgodnie z dyrektywą 2008/98/WE – jest poszanowanie hierarchii cyklu gospodarowania odpadami; zwraca się do Komisji, by informowała go o rozwoju sytuacji, w tym o wdrażaniu planu gospodarowania odpadami oraz o wykonywaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 4 marca 2010 r. i przestrzeganiu przepisów UE;

zauważa, że spełnienie w Kampanii przepisów prawa UE dotyczącego odpadów wymaga bardzo energicznych wysiłków na rzecz ograniczenia ilości odpadów, a także skupienia się w większej mierze na zapobieganiu powstawaniu odpadów, redukcji ich ilości, ich ponownym wykorzystaniu i recyklingu, przez zapewnienie odpowiedniej infrastruktury; odnotowuje również, że należy położyć większy nacisk na odzyskiwanie odpadów organicznych, zwłaszcza w tym zdecydowanie rolniczym regionie; zaleca weryfikację danych i wprowadzenie systemu wymiany najlepszych praktyk;

uważa, że środki nadzwyczajne stosowane przez długi czas przez włoskie władze, w tym mianowanie specjalnych komisarzy lub uznanie składowisk za „obszary o znaczeniu strategicznym” i objęcie ich nadzorem wojska, przyniosły efekt przeciwny do zamierzonego, i obawia się, że utrzymujący się brak przejrzystości w systemie gospodarowaniu odpadami kierowanym przez organy publiczne sprzyjał rosnącemu zaangażowaniu zorganizowanych grup przestępczych zarówno w oficjalne gospodarowanie odpadami w regionie, jak i w nielegalne usuwanie odpadów przemysłowych, zamiast je ograniczać; w związku z tym wzywa poszczególne odpowiedzialne organy do zapewnienia większej przejrzystości;

podkreśla znaczenie odbudowy zaufania dzięki zorganizowanemu dialogowi między społeczeństwem a poszczególnymi zainteresowanymi organami oraz między poszczególnymi szczeblami sprawowania rządów; ubolewa z powodu faktu, że władze postawiły zarzuty karne niektórym obywatelom pokojowo demonstrującym przeciwko otwarciu nowych składowisk, a służby bezpieczeństwa użyły siły w stosunku do manifestantów; jest przekonany, że tylko dzięki czynnemu zaangażowaniu obywateli oraz informowaniu ich na wszystkich etapach procesu można będzie z czasem znaleźć trwałe rozwiązanie problemów dotyczących odpadów, z jakimi boryka się region;

5.	przypomina, że Komisja wycofuje właśnie środki z funduszy strukturalnych przewidziane dla Kampanii, które zostaną ponownie uwolnione dopiero po doprowadzeniu planu gospodarowania odpadami do rzeczywistej zgodności z prawem UE;

zwraca uwagę na fakt zmagazynowania, zwłaszcza na składowisku w Taverna del Ré, 7 mln ton „Ecobales”, których zawartość jest obecnie analizowana, i podkreśla znaczenie priorytetowego potraktowania ich usuwania i unieszkodliwiania, gdy tylko ich zawartość zostanie odpowiednio i dokładnie oceniona; podkreśla, że unieszkodliwianie „Ecobales” musi się odbywać przy zastosowaniu odpowiednich form przetwarzania i że problem ten należy uwzględnić w planie gospodarowania odpadami, jasno określając lokalizacje poszczególnych etapów przetwarzania i stosując legalne praktyki;

zauważa, że należy pilnie zająć się jawnie prowadzonym nielegalnym wyrzucaniem mieszanych niezidentyfikowanych odpadów w pobliżu składowiska Ferandelle, oraz wzywa do egzekwowania ścisłej kontroli gospodarowania; przypomina właściwym organom, że muszą wprowadzić surową kontrolę postępowania ze szczególnymi rodzajami odpadów przemysłowych, niezależnie od ich pochodzenia, by zapewnić pełną zgodność z dyrektywą w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli) (dyrektywa 2010/75/UE); zauważa ponadto, że należy stworzyć specjalnie wyznaczone obiekty zgodne z przepisami odpowiednich dyrektyw UE, zapewniając w ten sposób właściwą infrastrukturę do przetwarzania odpadów przemysłowych, specjalnych i toksycznych; domaga się wyjaśnienia, dlaczego nie wykorzystuje się obiektu przewidzianego do przyjmowania odpadów organicznych, i wzywa do jego uruchomienia, jeżeli spełnia on kryteria określone w dyrektywie w sprawie gospodarowania odpadami; wzywa do monitorowania niezarejestrowanych składowisk prowadzonych przez podmioty prywatne oraz do podjęcia odpowiednich działań w celu zapewnienia zgodności z przepisami UE;

wyraża ubolewanie z powodu decyzji w sprawie otwarcia składowisk na chronionych obszarach przyrodniczych na terenie Parku Narodowego Wezuwiusz, np. w Terzigno; zdecydowanie sprzeciwia się jakimkolwiek planom rozbudowy tych składowisk i z zadowoleniem przyjmuje decyzję o nieotwieraniu drugiego składowiska w Terzigno (Cava Vitiello);

zwraca uwagę na fakt, że Komisja oświadczyła, iż lokalizowanie składowisk na obszarach należących do sieci Natura 2000 nie jest samo w sobie naruszeniem prawa UE, a ponadto zauważa, że zgodnie z prawem UE lokalizację składowisk wyznacza się lub wykorzystuje do tego celu obszary należące do parków narodowych i do sieci Natura 2000 oraz wpisane na listę dziedzictwa UNESCO; zastanawia się, czy stanowi to zagrożenie z punktu widzenia ekologicznego i zdrowotnego; wyraża opinię, że składowiska na chronionych obszarach przyrodniczych lub kulturowych są niezgodne z prawem ochrony środowiska; zwraca się do Komisji o wprowadzenie zmian w przepisach UE dotyczących odpadów, aby stanowczo zakazać lokalizowania składowisk na obszarach należących do sieci Natura 2000; proponuje, by Komisja zwróciła się do Trybunału Sprawiedliwości o wydanie nakazu sądowego w razie rozbudowy istniejących składowisk na chronionych obszarach przyrodniczych lub w razie otwierania nowych składowisk na obszarach należących do sieci Natura 2000;

10.

zdecydowanie wzywa rząd Włoch, by działał w tej sprawie zgodnie z prawem UE, a w szczególności by zastosował się do dwóch wydanych ostatnio orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, przestrzegał wynikających z nich, a ustalonych przez Komisję terminów doprowadzenia do zgodności z przepisami oraz naprawił wszystkie stwierdzone naruszenia prawa UE, wypełniając obowiązek podejmowania środków zapewniających przestrzeganie wspólnotowego dorobku prawnego na wszystkich szczeblach;

11.

wzywa Komisję, by dołożyła wszelkich starań w kwestii śledzenia wysiłków właściwych włoskich organów o zapewnienie odpowiedniego gromadzenia, segregowania i przetwarzania odpadów, np. dzięki systematycznym kontrolom, oraz by wezwała władze regionalne do przedłożenia wiarygodnego planu gospodarowania odpadami; wzywa Komisję do zaproszenia delegacji Parlamentu Europejskiego do udziału we wspomnianych kontrolach;

12.

podkreśla, że opracowanie i wdrożenie cyklu gospodarowania odpadami to obowiązek władz włoskich; jest zdania, że kosztów oczyszczania składowisk w Kampanii, które zostały skażone zanieczyszczeniami pochodzącymi z różnych form odpadów, nie powinni ponosić podatnicy, ale – zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” – podmioty odpowiedzialne za zanieczyszczenie;

13.

zauważa, że Włochy nie powiadomiły o transpozycji dyrektywy 2008/99/WE w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne w terminie, który upłynął 26 grudnia 2010 r., ale oczekuje od Włoch pełnego przestrzegania tej dyrektywy i stosowania sankcji odpowiednich do naruszeń prawa dotyczących odpadów, wymienionych w dyrektywie, w tym wobec osób prawnych, jeśli spełnione są warunki do nałożenia takich sankcji;

14.

wzywa Komisję do śledzenia rozwoju sytuacji i do skorzystania z przysługujących jej w tym zakresie uprawnień, w tym poprzez wszczęcie dalszych postępowań zmierzających do nałożenia kar finansowych (na podstawie art. 260 TFUE), w taki sposób, aby zapewnić niezwłoczne przestrzeganie przez władze Kampanii odpowiedniego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z orzeczeniem Trybunału z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie C-304/02, Komisja przeciwko Francji, Zb. Orz. 2005, tom I s. 6263, zwłaszcza poprzez dopilnowanie, aby istniejące składowiska spełniały wymogi prawa UE;

15.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządowi i parlamentowi Włoch.

(1) Dz.U. L 194 z 25.7.1975, s. 39.

(2) Dz.U. L 377 z 31.12.1991, s. 20.

(3) Dz.U. L 182 z 16.7.1999, s. 1.

(4) Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3.

(5) Dz.U. C 87 E z 7.4.2004, s. 400.

(6) Dz.U. C 313 z 12.10.1998, s. 99.

(7) PETI_DT(2010)442870.

(8) Dz.U. L 328 z 6.12.2008, s. 28.

(9) Dz.U. L 156 z 25.6.2003, s. 17.

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/16

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Oświadczenie pisemne w sprawie potrzeby zwiększonej koordynacji badań nad rakiem w Unii Europejskiej

P7_TA(2011)0042

Oświadczenie Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie większego wsparcia Unii Europejskiej dla sportów uprawianych na poziomie podstawowym

2012/C 182 E/05

Parlament Europejski,

—	uwzględniając art. 123 Regulaminu,

A.	mając na uwadze, że rak pozostaje najczęstszą przyczyną zgonów w Europie i że badania nad rakiem są podejmowane przede wszystkim na szczeblu krajowymi, że badania te są bardzo rozproszone, niejednolite i zróżnicowane w całej Unii Europejskiej i w związku z tym brakuje koordynacji na szczeblu UE,

B.	uznając pilną potrzebę wspierania samopodtrzymującej się współpracy i koordynacji w dziedzinie badań,

1.	wzywa Komisję do poprawy koordynacji, współpracy i spójności badań nad rakiem na szczeblu ogólnoeuropejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym, przy jednoczesnym unikaniu powielania prac i skupieniu się na nierozwiązanych kwestiach w leczeniu nowotworów;

2.	zwraca się do Komisji i państw członkowskich o zagwarantowanie właściwej klasyfikacji i finansowania badań nad rakiem oraz zwiększonej współpracy w tej dziedzinie;

wzywa Komisję i państwa członkowskie do opracowania całościowej strategii badań nad rakiem opierającej się na strukturze matrycy, której oś poziomą stanowiłyby np. międzynarodowe badania i procedury diagnostyczne, a oś pionową np. badania w dziedzinie zapobiegania, badania przesiewowe oraz badania nad jakością życia i opieki;

4.	apeluje do Komisji, aby przy organizowaniu różnych grup roboczych ds. badań korzystała z partnerstwa europejskiego na rzecz walki z rakiem;

5.	domaga się promowania partnerstw z grupami pacjentów i wykorzystywania ich kompetencji i fachowej wiedzy do zapewnienia szybszych postępów w badaniach;

6.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszego oświadczenia wraz z nazwiskami sygnatariuszy (1) parlamentom państw członkowskich.

(1) Lista sygnatariuszy została opublikowana w załączniku 4 do protokołu obrad z dnia 3 lutego 2011 r. (P7_PV(2011)02-03(ANN4)).

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/18

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego Tamása Deutscha

P7_TA(2011)0029

Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Tamása Deutscha (2010/2123(IMM))

2012/C 182 E/06

Parlament Europejski,

—	uwzględniając wniosek o uchylenie immunitetu Tamása Deutscha przekazany przez węgierskie organy sądowe w dniu 9 czerwca 2010 r. i ogłoszony na posiedzeniu plenarnym w dniu 8 lipca 2010 r.,

—	po wysłuchaniu wyjaśnień Tamása Deutscha zgodnie z art. 7 ust. 3 Regulaminu PE,

—	uwzględniając art. 8 i 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej z dnia 8 kwietnia 1965 r. oraz art. 6 ust. 2 Aktu dotyczącego wyboru członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich z dnia 20 września 1976 r.,

—	uwzględniając wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 maja 1964 r., 10 lipca 1986 r. i 21 października 2008 r. (1),

—	uwzględniając sekcję 10 ust. 2 ustawy LVII z 2004 r. określającej status prawny węgierskich posłów do Parlamentu Europejskiego, sekcję 5 ust. 1 ustawy LV z 1990 r. określającej status prawny posłów do parlamentu węgierskiego oraz sekcję 12 ust. 1 ustawy LVII z 2004 r.,

—	uwzględniając art. 6 ust. 2 oraz art. 7 Regulaminu PE,

—	uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej (A7-0015/2011),

A.	mając na uwadze, że węgierski obywatel wytoczył proces karny posłowi do Parlamentu Europejskiego Tamásowi Deutschowi który jest oskarżony przed sądem rejonowym drugiej i trzeciej dzielnicy w Budapeszcie o zniesławienie na mocy sekcji 179 ust. 2 lit. b-c) węgierskiego kodeksu karnego,

mając na uwadze, że zgodnie z art. 9 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej podczas sesji Parlamentu Europejskiego jego członkowie korzystają na terytorium swojego państwa z immunitetów przyznawanych członkom parlamentu ich państwa; mając na uwadze, że nie można powoływać się na immunitet w przypadku, gdy członek został ujęty na gorącym uczynku; a także mając na uwadze, że immunitet nie może stanowić przeszkody w wykonywaniu przez Parlament Europejski prawa uchylenia immunitetu w odniesieniu do któregokolwiek z jego członków,

C.	mając na uwadze, że zgodnie z sekcją 10 ust. 2 ustawy LVII z 2004 r. określającej status prawny węgierskich posłów do Parlamentu Europejskiego posłowi do Parlamentu Europejskiego przysługuje taki sam immunitet jak posłowi do parlamentu węgierskiego,

mając na uwadze, że zgodnie z sekcją 5 ust. 1 ustawy LV z 1990 r. określającej status prawny posłów do parlamentu węgierskiego postępowanie karne przeciwko posłowi może zostać wszczęte lub być prowadzone wyłącznie po uzyskaniu wcześniejszej zgody parlamentu węgierskiego, a zgodnie z sekcją 12 ust. 1 ustawy LVII z 2004 r. decyzję o zawieszeniu immunitetu posła do Parlamentu Europejskiego podejmuje Parlament Europejski,

E.	mając na uwadze, że T. Deutschowi zarzuca się zniesławienie, którego dopuścił się jakoby w następstwie wypowiedzi pod adresem skarżącego w trakcie audycji radiowej wyemitowanej w dniu 25 marca 2010 r., do udziału w której został zaproszony jako polityk i jako poseł do Parlamentu Europejskiego,

F.	mając na uwadze, że należy zatem stwierdzić, iż T. Deutsch wyrażał opinie pełniąc obowiązki posła do Parlamentu Europejskiego,

1.	podejmuje decyzję o odmowie uchylenia immunitetu Tamása Deutscha;

2.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do natychmiastowego przekazania niniejszej decyzji wraz ze sprawozdaniem właściwej komisji odpowiednim władzom Republiki Węgierskiej.

(1) Sprawa 101/63, Wagner/Fohrmann i Krier, Zbiór Orzeczeń 1964, s. 195, sprawa 149/85, Wybot/Faure i inni, Zbiór Orzeczeń 1986, s. 2391 i sprawy połączone C-200/07 i C-201/07, Marra/De Gregorio i Clemente, dotychczas nieopublikowane w Zbiorze.

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/20

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju ***II

P7_TA(2011)0030

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1905/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (16447/1/2010 – C7-0424/2010 – 2010/0059(COD))

2012/C 182 E/07

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

—	uwzględniając stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu (16447/1/2010 – C7-0424/2010),

—	uwzględniając uwagi do projektu aktu ustawodawczego przekazane przez parlamenty narodowe,

—	uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu (1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0102),

—	uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

—	uwzględniając art. 66 Regulaminu,

—	uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Rozwoju (A7-0009/2011),

1.	przyjmuje w drugim czytaniu stanowisko przedstawione poniżej;

2.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, 21.10.2010, P7_TA(2010)0382.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
P7_TC2-COD(2010)0059

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2011 zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1905/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 ust 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Unijna polityka na rzecz rozwoju ma na celu zmniejszenie, a ostatecznie wyeliminowanie ubóstwa.

(2)	Unia, jako członek Światowej Organizacji Handlu (WTO), jest zaangażowana we włączanie handlu w strategie na rzecz rozwoju oraz w propagowanie handlu międzynarodowego w celu przyspieszenia rozwoju oraz zmniejszenia i – w dłuższej perspektywie – wyeliminowania ubóstwa na świecie.

(3)	Unia wspiera grupę państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) na ich drodze do zmniejszenia ubóstwa i osiągnięcia trwałego rozwoju gospodarczego i społecznego i uznaje znaczenie sektorów żywnościowych ich gospodarek.

(4)

Unia jest zaangażowana we wspieranie sprawnej i stopniowej integracji krajów rozwijających się do gospodarki światowej w celu osiągnięcia przez nie trwałego rozwoju. Kraje AKP będące głównymi eksporterami bananów mogą napotykać trudności w związku ze zmieniającymi się ustaleniami dotyczącymi handlu, przede wszystkim w wyniku liberalizacji taryf KNU w ramach WTO oraz w wyniku umów dwustronnych lub regionalnych zawartych lub w trakcie zawierania między Unią i krajami Ameryki Łacińskiej. Program środków towarzyszących w sektorze bananów („program”) powinien zatem zostać włączony do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1905/2006 (2).

(5)

Środki pomocy finansowej, jakie należy przyjąć w ramach programu, powinny mieć na celu poprawę poziomu i warunków życia ludzi zamieszkujących obszary uprawy bananów oraz uczestniczących w łańcuchach wartości w sektorze bananów, zwłaszcza drobnych rolników i małych gospodarstw, a także zapewnienie zgodności z normami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz normami środowiskowymi, szczególnie z normami dotyczącymi stosowania pestycydów i narażenia na kontakt z nimi. Środki powinny zatem wspierać dostosowanie i obejmować , w stosownych przypadkach, restrukturyzację obszarów zależnych od eksportu bananów poprzez ukierunkowane wsparcie finansowe lub konkretne działania. Środki te powinny zmierzać do ustanowienia polityki kształtowania odporności socjalnej, dywersyfikacji gospodarczej lub inwestycji w poprawę konkurencyjności w przypadkach, w których wydaje się to efektywne, biorąc pod uwagę rezultaty i doświadczenia uzyskane w ramach specjalnego systemu pomocy dla krajów AKP będących tradycyjnymi dostawcami bananów, ustanowionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2686/94 (3), oraz specjalnych ram pomocy dla krajów AKP będących tradycyjnymi dostawcami bananów, ustanowionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 856/1999 (4) i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1609/1999 (5). Unia uznaje znaczenie propagowania sprawiedliwszego podziału dochodów pochodzących z sektora bananów.

(6)

Program powinien towarzyszyć procesowi dostosowania w krajach AKP, które w ostatnich latach eksportowały do Unii znaczące ilości bananów i które będą odczuwały skutki liberalizacji w ramach porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami (6) oraz w wyniku umów dwustronnych lub regionalnych zawartych lub będących w trakcie zawierania między Unią i krajami Ameryki Łacińskiej. Program opiera się o specjalne ramy pomocy dla krajów AKP będących tradycyjnymi dostawcami bananów. Program jest zgodny ze zobowiązaniami międzynarodowymi Unii w ramach WTO i koncentruje się na restrukturyzacji i poprawie konkurencyjności, a zatem ma określony czas trwania, który wynosi cztery lata (2010-2013).

(7)

Według wniosków z komunikatu Komisji z dnia 17 marca 2010 r., zatytułowanego „Sprawozdanie dwuletnie w sprawie specjalnych ram pomocy dla tradycyjnych dostawców bananów”, programy pomocy realizowane w przeszłości w znaczny sposób przyczyniły się do poprawy zdolności skutecznego zróżnicowania gospodarczego, chociaż nie można jeszcze określić ich pełnego wpływu, a zrównoważony charakter eksportu bananów z krajów AKP pozostaje niepewny.

(8)	Komisja dokonała oceny specjalnych ram pomocy i nie przeprowadziła oceny wpływu środków towarzyszących w sektorze bananów.

(9)	Komisja powinna zapewnić właściwą koordynację tego programu z indykatywnymi programami regionalnymi i krajowymi realizowanymi w krajach korzystających z pomocy, zwłaszcza w odniesieniu do realizacji celów o charakterze gospodarczym, rolnym, społecznym i środowiskowym.

(10)

Prawie 2 % światowego handlu bananami posiada certyfikat organizacji producentów sprawiedliwego handlu. Minimalne ceny w sprawiedliwym handlu ustala się na podstawie obliczenia „zrównoważonych kosztów produkcji”, które ustala się po konsultacji z podmiotami uczestniczącymi, w celu zawarcia w nich kosztów dostosowania do odpowiednich norm socjalnych i środowiskowych oraz uzyskania rozsądnego zysku, dzięki któremu producenci mogą zabezpieczyć swój byt w perspektywie długoterminowej.

(11)	Podmioty łańcucha produkcyjnego w sektorze bananów powinny uzgodnić zapewnienie sprawiedliwego podziału dochodów uzyskiwanych w tym sektorze, aby uniknąć wyzysku lokalnych pracowników,

(11a)

W odniesieniu do geograficznych dokumentów strategicznych, wieloletnich programów indykatywnych oraz dokumentów strategicznych dotyczących programów tematycznych i środków towarzyszących Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ dokumenty te uzupełniają rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 i mają zasięg ogólny. Szczególnie istotne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym z ekspertami.

(12)	Rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1905/2006 wprowadza się następujące zmiany:

(1)

art. 4 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4

Wprowadzanie w życie pomocy unijnej

Zgodnie z ogólnym celem i zakresem zastosowania oraz celami i ogólnymi zasadami niniejszego rozporządzenia, pomoc unijna jest wprowadzana w życie poprzez programy geograficzne i tematyczne określone w art. 5–16 oraz programy określone w art. 17 i 17a.”;

(2)

wprowadza się art. 17a w brzmieniu:

„Artykuł 17a

Kraje AKP będące głównymi dostawcami bananów

1. Kraje AKP będące dostawcami bananów, wymienione w załączniku IIIa, korzystają ze środków towarzyszących odnoszących się do bananów. Unijna pomoc dla tych krajów ma na celu wsparcie ich procesu dostosowania w związku z liberalizacją rynku bananów w Unii w ramach WTO. Pomoc unijna jest w szczególności przeznaczana na zwalczanie ubóstwa poprzez poprawę poziomu i warunków życia rolników i zainteresowanych osób, w stosownych przypadkach małych gospodarstw, w tym poprzez zapewnianie zgodności z normami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz z normami środowiskowymi, w tym normami dotyczącymi stosowania pestycydów i narażenia na kontakt z nimi. Pomoc unijna bierze pod uwagę strategie dostosowywania tych krajów, jak również ich uwarunkowania regionalne (pod względem odległości od regionów peryferyjnych Unii oraz krajów i terytoriów zamorskich) i ukierunkowana jest w szczególności na następujące obszary współpracy:

(a)	wzmacnianie konkurencyjności sektora eksportu bananów, tam gdzie jest to proces zrównoważony, z uwzględnieniem sytuacji różnych zainteresowanych stron w łańcuchu;

(b)	działanie na rzecz zróżnicowania gospodarczego w obszarach zależnych od bananów w przypadkach, w których taka strategia jest wykonalna;

(c)	przeciwdziałanie rozległym skutkom procesu dostosowywania, które mogą być związane z zatrudnieniem i usługami społecznymi, wykorzystaniem gruntów i odnową środowiska oraz stabilizacją makroekonomiczną, lecz nie muszą ograniczać się do tych obszarów.

2. W ramach kwoty, o której mowa w załączniku IV, Komisja określa maksymalną kwotę dostępną dla każdego kraju AKP będącego dostawcą bananów, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w oparciu o następujące obiektywne i wyważone wskaźniki:

(a)	wartość wymiany handlowej w zakresie bananów z Unią;

(b)	znaczenie eksportu bananów dla gospodarki danego kraju AKP oraz poziom jego rozwoju.

Pomiar kryteriów przydziału opiera się na reprezentatywnych danych z lat poprzedzających rok 2010, obejmujących okres nie dłuższy niż pięć lat, oraz na przeprowadzonych przez Komisję badaniach zawierających ocenę skutków, jakie dla krajów AKP ma umowa zawarta w ramach WTO oraz umowy dwustronne lub regionalne zawarte lub będące w trakcie zawierania między Unią i krajami Ameryki Łacińskiej, będącymi głównymi eksporterami bananów.

3. Komisja przyjmuje wieloletnie strategie wsparcia analogicznie do art. 19 i zgodnie z art. 21. Komisja dba o to, aby strategiom tym towarzyszyły geograficzne dokumenty strategiczne danego kraju i aby środki towarzyszące odnoszące się do bananów miały charakter tymczasowy.

Wieloletnie strategie wsparcia w odniesieniu do środków towarzyszących w sektorze bananów obejmują:

(a)	uaktualniony profil środowiskowy uwzględniający należycie sektor bananów danego kraju i koncentrujący się między innymi na pestycydach;

(b)	informacje o osiągnięciach realizowanych w przeszłości programów pomocy w sektorze bananów;

(c)	wskaźniki oceny postępów w odniesieniu do warunków dokonywania wydatków, jeżeli jako forma finansowania zostanie wybrane wsparcie z budżetu;

(d)	oczekiwane wyniki pomocy;

(e)	harmonogram działań wspierających i oczekiwanych wydatków dla każdego kraju korzystającego z pomocy;

(f)

sposoby osiągania i monitorowania postępów w przestrzeganiu uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym podstawowych standardów MOP w zakresie prawa pracy oraz odpowiednich konwencji dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy, a także stosownych, uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym podstawowych norm środowiskowych.

Do 18 miesięcy przed datą wygaśnięcia dokonuje się oceny programu środków towarzyszących w sektorze bananów i postępów krajów, których to dotyczy, obejmującej zalecenia dotyczące wszelkich niezbędnych środków, jakie należy podjąć, i ich charakteru.”;

(3)

art. 21 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 21

Przyjmowanie dokumentów strategicznych oraz wieloletnich programów indykatywnych

Dokumenty strategiczne i wieloletnie programy indykatywne, o których mowa w art. 19 i 20, oraz ich przeglądy, o których mowa w art. 19 ust. 2 oraz w art. 20 ust. 1, oraz środki towarzyszące, o których mowa odpowiednio w art. 17 oraz 17a, przyjmowane są przez Komisję w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 35 i z zastrzeżeniem warunków, o których mowa w art. 35a i 35b. ”;

(3a)	art. 22 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Roczne programy działania są przyjmowane przez Komisję z uwzględnieniem opinii Parlamentu Europejskiego i Rady.”;

(3b)

art. 23 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

„3. Jeżeli koszt takich środków przekracza 10 000 000 EUR, Komisja przyjmuje je z uwzględnieniem opinii Parlamentu Europejskiego i Rady. W przypadku środków specjalnych o kosztach poniżej 10 000 000 EUR Komisja informuje o nich Parlament Europejski i Radę w terminie miesiąca od przyjęcia decyzji.

4. Parlament Europejski i Rada są w terminie miesiąca informowane o zmianach środków specjalnych, takich jak wprowadzenie korekt technicznych, przedłużenie okresu realizacji, realokacja środków w ramach przewidzianego budżetu, zwiększenie lub zmniejszenie budżetu o kwotę mniejszą niż 20 % budżetu początkowego, pod warunkiem że zmiany te pozostają bez wpływu na początkowe cele określone w decyzji Komisji.”;

(4)	art. 25 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Pomocy Unii co do zasady nie wykorzystuje się w celu uiszczenia podatków, ceł i opłat w krajach korzystających z pomocy.”;

(5)	art. 29 ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Zobowiązania budżetowe określa się na podstawie decyzji Komisji podejmowanych zgodnie z art. 17a ust. 3, art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1.”;

(6)

art. 31 ust. 1 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„W postępowaniach w sprawie udzielania zamówień publicznych lub zawierania umów w sprawie dotacji finansowanych na mocy programu tematycznego, określonego w art. 11–16 oraz programów określonych w art. 17 i 17a, poza osobami fizycznymi lub prawnymi kwalifikującymi się na mocy programu tematycznego lub programów określonych w art. 17 i 17a, mogą uczestniczyć wszystkie osoby fizyczne będące obywatelami kraju rozwijającego się, określonego jako taki przez OECD/DAC oraz wymienionego w załączniku II, lub osoby prawne mające siedzibę w takim kraju. Komisja publikuje i aktualizuje załącznik II na podstawie regularnych przeglądów wykazu odbiorców pomocy, sporządzanego przez OECD/DAC, oraz informuje o tym Radę.”;

(6a)	art. 33 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Komisja przekazuje sprawozdania z oceny Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie w celach informacyjnych. Wyniki są wykorzystywane przy opracowywaniu programu i przydziale środków.”;

(6b)

art. 35 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 35

Wykonanie przekazania uprawnień

1. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 17 ust. 2, art. 17a i 21, przyznaje się Komisji na okres stosowania niniejszego rozporządzenia.

2. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o nim równocześnie Parlament Europejski i Radę.

3. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych przyznaje się Komisji na warunkach określonych w art. 35a i 35b.

Artykuł 35a

Odwołanie przekazania uprawnień

1. Parlament Europejski lub Rada może w dowolnym momencie odwołać przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 17 ust. 2, art. 17a i 21.

2. Instytucja, która wszczęła wewnętrzną procedurę mającą na celu podjęcie decyzji o ewentualnym odwołaniu przekazanego uprawnienia, dokłada starań, by powiadomić drugą instytucję i Komisję w rozsądnym czasie, przed podjęciem ostatecznej decyzji, wskazując przekazane uprawnienie, które mogłoby zostać odwołane, oraz ewentualne powody takiego odwołania.

3. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna natychmiast lub od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych. Decyzja ta zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 35b

Sprzeciw wobec aktów delegowanych

1. Parlament Europejski lub Rada może wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy, licząc od daty zawiadomienia.

Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten może być przedłużony o dwa miesiące.

2. Jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1, ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego, akt ten jest publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie z dniem w nim określonym.

Akt delegowany może zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz wejść w życie przed upływem tego okresu, jeżeli zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie zamierzają wyrażać sprzeciwu.

3. W przypadku sprzeciwu wobec aktu delegowanego ze strony Parlamentu Europejskiego lub Rady wyrażonego w terminie, o którym mowa w ust. 1, akt delegowany nie wchodzi w życie. Instytucja, która wyraża sprzeciw wobec aktu delegowanego, podaje uzasadnienie tego sprzeciwu.”;

(7)

art. 38 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Finansowa kwota referencyjna na wdrożenie niniejszego rozporządzenia w latach 2007–2013 wynosi 17 087 000 000 EUR.

2. Indykatywne kwoty przydzielone na każdy spośród programów, o których mowa w art. 5-10, 11-16 oraz 17 i 17a, są określone w załączniku IV. Kwoty te ustanawia się na lata 2007-2013.”;

(8)	wprowadza się załącznik IIIa o treści zawartej w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;

(9)	załącznik IV zastępuje się treścią załącznika II do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

(1) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2010 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym), stanowisko Rady z dnia 10 grudnia 2010 r. przyjęte w pierwszym czytaniu (Dz.U. C 7 E z 12.1.2011, s. 17) oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 3.2.2011 r.

(2) Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.

(3) Dz.U. L 286 z 5.11.1994, s. 1.

(4) Dz.U. L 108 z 27.4.1999, s. 2.

(5) Dz.U. L 190 z 23.7.1999, s. 14.

(6) Dz.U. L 141 z 9.6.2010, s. 3.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
ZAŁĄCZNIK I

„ZAŁĄCZNIK IIIa

Kraje AKP będące głównymi dostawcami bananów

Belize

Kamerun

3.	Wybrzeże Kości Słoniowej

Dominika

5.	Republika Dominikańska

Ghana

Jamajka

8.	Saint Lucia

9.	Saint Vincent i Grenadyny

10.

Surinam”

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
ZAŁĄCZNIIK II

„ZAŁĄCZNIK IV

Indykatywny podział środków finansowych na lata 2007–2013 (w mln EUR)

Razem	17 087
Programy geograficzne:	10 057
Ameryka Łacińska	2 690
Azja	5 187
Azja Środkowa	719
Bliski Wschód	481
Afryka Południowa	980
Programy tematyczne:	5 596
Inwestowanie w ludzi	1 060
Środowisko i zrównoważone gospodarowanie zasobami naturalnymi	804
Podmioty niepaństwowe i władze lokalne w procesie rozwoju	1 639
Bezpieczeństwo żywnościowe	1 709
Migracja i azyl	384
Kraje AKP objęte protokołem w sprawie cukru	1 244
Kraje AKP będące głównymi dostawcami bananów	190”

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/28

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Ustanowienie instrumentu finansowego na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie (zmiana rozporządzenia (WE) nr 1889/2006) ***II

P7_TA(2011)0031

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 w sprawie ustanowienia instrumentu finansowego na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie (16446/1/2010 – C7-0427/2010 – 2009/0060B(COD))

2012/C 182 E/08

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

—	uwzględniając stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu (16446/1/2010 – C7-0427/2010),

—	uwzględniając swoje stanowisko przyjęte w pierwszym czytaniu (1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2009)0194),

—	uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

—	uwzględniając art. 66 Regulaminu,

—	uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Spraw Zagranicznych (A7-0014/2011),

1.	przyjmuje w drugim czytaniu stanowisko określone poniżej;

2.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte 21.10.2010, P7_TA(2010)0380.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
P7_TC2-COD(2009)0060B

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2011 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 w sprawie ustanowienia instrumentu finansowego na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 ust. 1 i art. 212,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W celu zwiększenia skuteczności i przejrzystości pomocy zewnętrznej Wspólnoty, w 2006 r. ustanowiono nowe ramy planowania i przekazywania pomocy. Obejmują one rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (2), rozporządzenie (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. określające przepisy ogólne w sprawie ustanowienia Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (3), rozporządzenie Rady (WE) nr 1934/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. ustanawiające instrument finansowania współpracy z państwami i terytoriami uprzemysłowionymi oraz innymi państwami i terytoriami o wysokim dochodzie (4), rozporządzenie (WE) nr 1717/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. ustanawiające Instrument na rzecz Stabilności (5), rozporządzenie Rady (Euratom) nr 300/2007 z dnia 19 lutego 2007 r. ustanawiające instrument współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego (6), rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 (7) oraz rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (8).

(2)

W procesie wprowadzania w życie tych rozporządzeń ujawniły się niezgodności między nimi, dotyczące wyjątków od zasady niekwalifikowalności do finansowania unijnego kosztów związanych z podatkami, cłami, opłatami i innymi obciążeniami skarbowymi. W związku z tym proponuje się zmienić stosowne przepisy rozporządzenia (WE) nr 1889/2006 w celu dostosowania go do pozostałych instrumentów.

(3)	Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów, zgodnie z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej.

(3a)

W odniesieniu do dokumentów strategicznych Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ dokumenty te uzupełniają rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 i mają zasięg ogólny. Szczególnie istotne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym z ekspertami.

(4)	Rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1889/2006 wprowadza się następujące zmiany:

(-1)	art. 5 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Dokumenty strategiczne, a także ich wszelkie zmiany lub uzupełnienia, przyjmowane są przez Komisję w formie aktów delegowanych zgodnie z art. 17 i podlegają warunkom określonym w art. 17a i 17b.”;

(-1a)

art. 6 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Roczne programy działania, ich wszelkie zmiany lub uzupełnienia są przyjmowane przez Komisję z uwzględnieniem opinii Parlamentu Europejskiego i Rady.”;

(-1b)

art. 7 ust. 3 i 4 otrzymuje brzmienie:

„3. Jeśli koszt takich środków wynosi 3 000 000 EUR lub więcej, Komisja przyjmuje je z uwzględnieniem opinii Parlamentu Europejskiego i Rady.

4. W przypadku środków specjalnych kosztujących poniżej 3 000 000 EUR Komisja przekazuje informację o nich Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w terminie 10 dni roboczych od przyjęcia decyzji.”;

(-1c)

art. 9 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Komisja regularnie informuje Parlament Europejski i Radę o przeprowadzonych działaniach doraźnych.”;

(1)	art. 13 ust. 6 otrzymuje brzmienie: „6. Pomocy Unii co do zasady nie wykorzystuje się w celu uiszczenia podatków, ceł i opłat w krajach korzystających z pomocy.”;

(1a)	art. 16 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Komisja przekazuje sprawozdania z oceny Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie w celach informacyjnych. Wyniki są wykorzystywane przy opracowywaniu programu i przydziale środków.”;

(1b)

art. 17 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 17

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 3, przyznaje się Komisji na okres stosowania niniejszego rozporządzenia.

2. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja informuje o nim jednocześnie Parlament Europejski i Radę.

3. Powierzone Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych podlegają warunkom określonym w art. 17a i 17b.

Artykuł 17a

Odwołanie przekazania uprawnień

1. Przekazanie uprawnień określonych w art. 5 może być w każdej chwili odwołane przez Parlament Europejski lub Radę.

3. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Wchodzi ona w życie bezzwłocznie lub z dniem w niej określonym. Nie narusza ona ważności już obowiązujących aktów delegowanych. Decyzja ta zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 17b

Sprzeciw wobec aktów delegowanych

1. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia o tym akcie.

Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten jest przedłużany o dwa miesiące.

2. Jeżeli przed upływem okresu, o którym mowa w ust. 1, ani Parlament Europejski ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego, akt ten publikowany jest w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie z dniem w nim określonym.

Akt delegowany może zostać opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wejść w życie przed upływem tego terminu, jeżeli zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformują Komisję, że nie zamierzają wyrażać sprzeciwu.

3. W przypadku sprzeciwu wobec aktu delegowanego ze strony Parlamentu Europejskiego lub Rady wyrażonego w terminie, o którym mowa w ust. 1, akt delegowany nie wchodzi w życie. Instytucja zgłaszająca sprzeciw podaje powody swego sprzeciwu wobec danego aktu delegowanego.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

(1) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2010 r. (dotychczas nieopublikowanew Dzienniku Urzędowym), stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 10 grudnia 2010 r. (Dz.U. C 7 E z 12.1.2011, s. 14) oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r.

(2) Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 82.

(3) Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 1.

(4) Dz.U. L 405 z 30.12.2006, s. 35.

(5) Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 1.

(6) Dz.U. L 81 z 22.3.2007, s. 1.

(7) Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 1.

(8) Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/32

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (zmiana rozporządzenia (WE) nr 1905/2006) ***II

P7_TA(2011)0032

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (16442/1/2010 – C7-0426/2010 – 2009/0060A(COD))

2012/C 182 E/09

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

—	uwzględniając stanowisko Rady w pierwszym czytaniu (16442/1/2010 – C7-0426/2010),

—	uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu (1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2009)0194),

—	uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

—	uwzględniając art. 66 Regulaminu,

—	uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Rozwoju (A7-0006/2011),

1.	przyjmuje w drugim czytaniu stanowisko określone poniżej;

2.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji i parlamentom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte 21.10.2010, P7_TA(2010)0379.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
P7_TC2-COD(2009)0060A

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2011 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 209 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W celu zwiększenia skuteczności i przejrzystości pomocy zewnętrznej Wspólnoty, w 2006 r. ustanowiono nowe ramy planowania i przekazywania pomocy. Obejmują one rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (2), rozporządzenie (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. określające przepisy ogólne w sprawie ustanowienia Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (3), rozporządzenie Rady (WE) nr 1934/2006 z dnia 21 grudnia 2006 r. ustanawiające instrument finansowania współpracy z państwami i terytoriami uprzemysłowionymi oraz innymi państwami i terytoriami o wysokim dochodzie (4), rozporządzenie (WE) nr 1717/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. ustanawiające Instrument na rzecz Stabilności (5), rozporządzenie Rady (Euratom) nr 300/2007 z dnia 19 lutego 2007 r. ustanawiające instrument współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa jądrowego (6), rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia instrumentu finansowego na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie (7) oraz rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 (8).

(2)

W procesie wprowadzania w życie rozporządzenia (WE) nr 1905/2006 ujawniły się niezgodności dotyczące wyjątków od zasady niekwalifikowalności do finansowania unijnego kosztów związanych z podatkami, cłami, opłatami i innymi obciążeniami skarbowymi. W związku z tym proponuje się zmienić stosowne przepisy tego rozporządzenia w celu dostosowania go do pozostałych rozporządzeń.

(2a)

W odniesieniu do geograficznych dokumentów strategicznych, wieloletnich programów orientacyjnych oraz dokumentów strategicznych dotyczących programów tematycznych Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ dokumenty te uzupełniają rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 i mają zasięg ogólny. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym z ekspertami.

(3)	Niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza zakres konieczny do osiągnięcia tych celów, zgodnie z art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej.

(4)	Rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 powinno zatem zostać odpowiednio zmienione,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (WE) nr 1905/2006 wprowadza się następujące zmiany:

(-1)	w art. 17 ust. 2 akapit drugi otrzymuje brzmienie: „Dalsze instrukcje dotyczące podziału ogólnej kwoty pomiędzy beneficjentów zostają określone przez Komisję za pomocą aktów delegowanych zgodnie z art. 35 i z zastrzeżeniem spełnienia warunków ustanowionych w art. 35a oraz 35b.”;

(-1a)

art. 21 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 21

Przyjmowanie dokumentów strategicznych oraz wieloletnich programów indykatywnych

Dokumenty strategiczne i wieloletnie programy orientacyjne, o których mowa w art. 19 i 20, oraz ich przeglądy, o których mowa w art. 19 ust. 2 oraz w art. 20 ust. 1, a także środki towarzyszące, o których mowa w art. 17, przyjmowane są przez Komisję w drodze procedury aktów delegowanych zgodnie z art. 35 i z zastrzeżeniem spełnienia warunków ustanowionych w 35a oraz 35b.”

(-1b)

art. 22 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Roczne programy działania są przyjmowane przez Komisję z uwzględnieniem opinii Parlamentu Europejskiego i Rady.”;

(-1c)

w art. 23 ust. 3 i 4 otrzymują brzmienie:

4. Parlament Europejski i Rada są w terminie miesiąca informowane o zmianach środków specjalnych, takich jak wprowadzenie korekt technicznych, przedłużenie okresu realizacji, realokacja środków w ramach przewidzianego budżetu lub zwiększenie lub zmniejszenie budżetu o kwotę mniejszą niż 20 % budżetu początkowego, pod warunkiem że zmiany te pozostają bez wpływu na początkowe cele określone w decyzji Komisji.”;

(1)	art. 25 ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Pomocy Unii co do zasady nie wykorzystuje się w celu uiszczenia podatków, ceł i opłat w krajach korzystających z pomocy.”;

(1a)

w art. 33 ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Komisja regularnie monitoruje swoje programy i przeprowadza ich przegląd oraz ocenia rezultaty wprowadzania w życie polityk i programów geograficznych i tematycznych oraz polityk sektorowych, a także skuteczność programowania, w stosownych przypadkach poprzez niezależne oceny zewnętrzne, aby ustalić, czy osiągnięte zostały cele, i aby móc opracować zalecenia służące udoskonaleniu przyszłych działań. Odpowiednio uwzględniane są wnioski Parlamentu Europejskiego, parlamentów krajowych lub Rady o przeprowadzenie niezależnych ocen zewnętrznych. Szczególną uwagę zwraca się na sektory społeczne oraz postępy w realizacji Milenijnych Celów Rozwoju.

2. Komisja przekazuje sprawozdania z oceny Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie w celach informacyjnych. Wyniki są wykorzystywane przy opracowywaniu programu i przydziale środków.”;

(1b)

art. 34 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Komisja analizuje postępy w realizacji działań podejmowanych na mocy niniejszego rozporządzenia i przedkłada Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie sprawozdanie roczne dotyczące wykonania i rezultatów, a także, w miarę możliwości, najważniejszych wyników i oddziaływania pomocy. Sprawozdanie to przekazywane jest również parlamentom narodowym, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.”;

(1c)

art. 35 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 35

Wykonanie przekazania uprawnień

1. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 17 ust. 2 oraz art. 21, przyznaje się Komisji na okres stosowania niniejszego rozporządzenia.

2. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o tym równocześnie Parlament Europejski i Radę.

3. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych przyznaje się Komisji na warunkach określonych w art. 35a i 35b.

Artykuł 35a

Odwołanie przekazania uprawnień

1. Parlament Europejski lub Rada może w dowolnym momencie odwołać przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 17 ust. 2 i w art. 21.

3. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna natychmiast lub od późniejszej daty, która jest w niej określona. Nie wpływa ona na ważność aktów delegowanych już obowiązujących. Niniejsza decyzja jest opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 35b

Sprzeciw wobec aktów delegowanych

1. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia.

Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten może być przedłużony o dwa miesiące.

2. Jeśli do momentu upływu terminu, o którym mowa w ust.1, Parlament Europejski ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego, zostaje on publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie z dniem w nim określonym.

Akt delegowany może być opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wejść w życie przed upływem tego terminu, jeżeli zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformują Komisję, że nie zamierzają zgłosić sprzeciwu.

3. W przypadku sprzeciwu wobec aktu delegowanego ze strony Parlamentu Europejskiego lub Rady wyrażonego w terminie, o którym mowa w ust. 1, akt delegowany nie wchodzi w życie. Instytucja zgłaszająca sprzeciw podaje powody swego sprzeciwu wobec danego aktu delegowanego.”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

(1) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2010 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym), stanowisko Rady w pierwszym czytaniu z dnia 10 grudnia 2010 r. (Dz.U. C 7 z 12.1.2011, s. 11) oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 3.2.2011 r.

(2) Dz.U. L 210 z 31.7.2006, s. 82.

(3) Dz.U. L 310 z 9.11.2006, s. 1.

(4) Dz.U. L 405 z 30.12.2006, s. 35.

(5) Dz.U. L 327 z 24.11.2006, s. 1.

(6) Dz.U. L 81 z 22.3.2007, s. 1.

(7) Dz.U. L 386 z 29.12.2006, s. 1.

(8) Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/36

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Ustanowienie instrumentu finansowania współpracy z państwami uprzemysłowionymi (zmiana rozporządzenia (WE) nr 1934/2006) ***II

P7_TA(2011)0033

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1934/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy z państwami i terytoriami uprzemysłowionymi oraz innymi państwami i terytoriami o wysokim dochodzie (16440/1/2010 – C7-0425/2010 – 2009/0059(COD))

2012/C 182 E/10

(Zwykła procedura ustawodawcza: drugie czytanie)

Parlament Europejski,

—	uwzględniając stanowisko Rady w pierwszym czytaniu (16440/1/2010 – C7-0425/2010),

—	uwzględniając stanowisko zajęte w pierwszym czytaniu (1) dotyczące wniosku Komisji przedstawionego Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2009)0197),

—	uwzględniając art. 294 ust. 7 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

—	uwzględniając art. 66 Regulaminu,

—	uwzględniając zalecenie do drugiego czytania przedstawione przez Komisję Handlu Międzynarodowego (A7-0005/2011),

1.	przyjmuje w drugim czytaniu stanowisko określone poniżej;

2.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

(1) Teksty przyjęte, 21.10.2010, P7_TA(2010)0381.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
P7_TC2-COD(2009)0059

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2011 zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1934/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy z państwami i terytoriami uprzemysłowionymi oraz innymi państwami i terytoriami o wysokim dochodzie

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 207 ust. 2 i art. 209 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Od 2007 r. Wspólnota optymalizuje swoją współpracę geograficzną z krajami rozwijającymi się w Azji, Azji Środkowej i Ameryce Łacińskiej oraz z Irakiem, Iranem, Jemenem i Republiką Południowej Afryki na mocy rozporządzenia (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiającego instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (2).

(2)

Pierwotnym i naczelnym celem rozporządzenia (WE) nr 1905/2006 jest eliminacja ubóstwa poprzez realizację milenijnych celów rozwoju. Zakres współpracy w ramach programów geograficznych obejmujących rozwijające się kraje, terytoria i regiony, określony w tym rozporządzeniu jest ponadto ograniczony do finansowania środków, które mają spełniać kryteria oficjalnej pomocy rozwojowej (zwane dalej „kryteriami OPR”) określone przez Komitet Pomocy Rozwojowej przy Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju („OECD/DAC”).

(3)

W interesie Unii jest dalsze pogłębienie stosunków ze wspomnianymi wyżej krajami rozwijającymi się, będącymi ważnymi partnerami bilateralnymi i podmiotami uczestniczącymi w forach międzynarodowych i zarządzaniu globalnym. Unię łączy z tymi państwami wspólny interes strategiczny, jakim jest promowanie zdywersyfikowanych powiązań, w szczególności w takich dziedzinach jak wymiana ekonomiczna, handlowa, akademicka, gospodarcza i naukowa. Unia potrzebuje zatem instrumentu finansowego, który pozwoliłby na sfinansowanie środków, które co do zasady nie mogłyby zostać uznane za oficjalną pomoc rozwojową w świetle kryteriów OPR, ale które mają decydujące znaczenie dla utwierdzania stosunków i wnoszą istotny wkład w postęp danych krajów rozwijających się.

(4)

W tym celu w ramach procedur budżetowych w latach 2007 i 2008 uruchomiono cztery działania przygotowawcze, mające na celu zainicjowanie tego typu wzmocnionej współpracy zgodnie z art. 49 ust. 6 lit. b) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (3). Te działania przygotowawcze obejmują: wymianę gospodarczą i naukową z Indiami; wymianę gospodarczą i naukową z Chinami; współpracę z grupą krajów o średnich dochodach w Azji; oraz współpracę z grupą państw o średnich dochodach w Ameryce Łacińskiej. Na mocy tego artykułu procedura ustawodawcza wszczęta w następstwie działań przygotowawczych musi zostać zakończona przed końcem trzeciego roku budżetowego.

(5)

Na potrzeby realizacji tego typu wzmocnionej współpracy z krajami objętymi rozporządzeniem (WE) nr 1905/2006 właściwe są cele i przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1934/2006 (4). W tym celu należy rozszerzyć geograficzny zakres stosowania rozporządzenia (WE) nr 1934/2006 i zapewnić odpowiednią pulę środków finansowych na potrzeby współpracy z tymi krajami rozwijającymi się.

(6)

Rozszerzenie geograficznego zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 1934/2006 doprowadzi do objęcia krajów rozwijających się zakresem stosowania dwóch różnych instrumentów finansowych w dziedzinie działań zewnętrznych. Należy zapewnić wyraźne oddzielenie tych dwóch instrumentów finansowania. Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1905/2006 finansowane będą środki, które spełniają kryteria OPR, natomiast rozporządzenie (WE) nr 1934/2006 będzie mieć zastosowanie wyłącznie do tych środków, które co do zasady tych kryteriów nie spełniają. Ponadto należy zapewnić, by kraje objęte dotychczas zakresem stosowania rozporządzenia (WE) nr 1934/2006, czyli państwa i terytoria uprzemysłowione oraz inne państwa i terytoria o wysokich dochodach, nie znalazły się w gorszej sytuacji, w szczególności pod względem finansowym, w wyniku rozszerzenia geograficznego zakresu stosowania tego rozporządzenia.

(7)

Ponieważ kryzys gospodarczy spowodował wyjątkowe napięcie budżetowe w całej Unii, a proponowane rozszerzenie dotyczy krajów, które osiągały czasem poziom konkurencyjności porównywalny z unijnym i średni poziom życia zbliżony do poziomu niektórych państw członkowskich, współpraca unijna powinna uwzględniać wysiłki krajów-beneficjentów na rzecz przestrzegania porozumień międzynarodowych Międzynarodowej Organizacji Pracy i udziału w realizacji światowych celów dotyczących ograniczenia emisji gazów cieplarnianych.

(8)

Przegląd wdrożenia instrumentów finansowych w zakresie działań zewnętrznych ujawnił niespójności w zakresie przepisów dotyczących kwalifikowalności do objęcia finansowaniem kosztów związanych z podatkami, cłami, opłatami i innymi obciążeniami skarbowymi. Ze względu na potrzebę zachowania spójności proponuje się uzgodnić te przypisy z innymi aktami.

(8a)

W odniesieniu do wieloletnich programów współpracy Komisja powinna być uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ programy te uzupełniają rozporządzenie (WE) nr 1934/2006 i mają zasięg ogólny. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym z ekspertami.

(9)	Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 1934/2006,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Zmiana rozporządzenia (WE) nr 1934/2006

W rozporządzeniu (WE) nr 1934/2006 wprowadza się następujące zmiany:

(1)	tytuł rozporządzenia otrzymuje brzmienie:

(2)

art. 1-4 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 1

Cel

1. Na użytek niniejszego rozporządzenia »państwa i terytoria uprzemysłowione oraz inne państwa i terytoria o wysokim dochodzie« obejmują państwa i terytoria wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, a »kraje rozwijające się« obejmują kraje objęte rozporządzeniem (WE) nr 1905/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiającym instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (5), wyszczególnione w załączniku II do niniejszego rozporządzenia. Określa się je dalej jako »kraje partnerskie«.

Finansowanie unijne w ramach niniejszego rozporządzenia wspiera współpracę gospodarczą, finansową, techniczną, kulturalną i naukową z krajami partnerskimi w obszarach określonych w art. 4, które wchodzą w zakres ich kompetencji. Niniejsze rozporządzenie służy finansowaniu środków, które co do zasady nie spełniają kryteriów oficjalnej pomocy rozwojowej (zwanych dalej »kryteriami OPR«) określonych przez Komitet Pomocy Rozwojowej przy Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (»OECD/DAC«).

2. Podstawowym celem współpracy z krajami partnerskimi jest zareagowanie na potrzebę wzmocnienia związków z nimi i pełniejsze wspólne zaangażowanie na forach dwustronnych, regionalnych i wielostronnych w celu stworzenia bardziej przyjaznego i przejrzystego środowiska dla rozwoju stosunków między Unią i państwami partnerskimi zgodnie z zasadami przyświecającymi działaniom zewnętrznym Unii, określonymi w Traktacie. Dotyczy to m.in. wspierania demokracji, przestrzegania praw człowieka i podstawowych wolności, praworządności, godnych warunków pracy, dobrych rządów oraz ochrony środowiska, tak aby przyczynić się do postępu i zrównoważonego rozwoju w krajach partnerskich.

Artykuł 2

Zakres stosowania

1. Współpraca ma na celu utrzymywanie stosunków z krajami partnerskimi, tak aby wzmocnić dialog i zbliżenie oraz dzielić i promować podobne struktury i wartości polityczne, gospodarcze i instytucjonalne. Unia ma również na celu pogłębienie współpracy i wymiany z uznanymi lub coraz bardziej znaczącymi dwustronnymi partnerami oraz podmiotami na forach wielostronnych i w zakresie globalnego zarządzania. Współpraca obejmuje również partnerów, w odniesieniu do których wzmacnianie więzi i promowanie swoich wartości określonych w Traktacie leży w strategicznym interesie Unii.

2. W uzasadnionych okolicznościach oraz w celu zapewnienia spójności i skuteczności pomocy finansowej Unii oraz pobudzenia współpracy regionalnej Komisja może przy przyjmowaniu rocznych programów działania, o których mowa w art. 6, zdecydować, że państwa niewymienione w załączniku kwalifikują się do zastosowania środków na mocy niniejszego rozporządzenia, jeżeli projekty lub programy, które mają być realizowane, mają charakter regionalny lub transgraniczny. Jest to przewidziane w wieloletnich programach współpracy, o których mowa w art. 5.

3. Komisja wprowadza zmiany w wykazach zawartych w załączniku I i II zgodnie z regularnymi przeglądami wykazu krajów rozwijających się przeprowadzanymi przez OECD/DAC oraz informuje o tych zmianach Parlament Europejski i Radę.

4. W przypadku finansowania unijnego na mocy niniejszego rozporządzenia w odpowiednich przypadkach zwraca się szczególną uwagę na przestrzeganie przez kraje partnerskie podstawowych standardów pracy Międzynarodowej Organizacji Pracy oraz na ich wysiłki na rzecz ograniczenia emisji gazów cieplarnianych.

5. W odniesieniu do krajów wyszczególnionych w załączniku II do niniejszego rozporządzenia ściśle przestrzegana musi być spójność polityki ze środkami finansowanymi na mocy rozporządzenia (WE) nr 1905/2006 i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1337/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. ustanawiającego instrument umożliwiający szybkie reagowanie na gwałtowny wzrost cen żywności w krajach rozwijających się (6).

Artykuł 3

Zasady ogólne

1. Unia opiera się na zasadach takich jak wolność, demokracja, poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności oraz praworządność oraz dąży – poprzez dialog i współpracę – do wspierania, rozwijania i umacniania zaangażowania w przestrzeganie tych zasad w krajach partnerskich.

2. Przy wdrażaniu niniejszego rozporządzenia stosuje się zróżnicowane podejście przy planowaniu współpracy z krajami partnerskimi przy uwzględnieniu ich sytuacji gospodarczej, społecznej i politycznej oraz szczególnych interesów, strategii i priorytetów Unii.

3. Działania finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia obejmują obszary współpracy wymienione w szczególności w aktach, umowach, deklaracjach i planach działania między Unią i krajami partnerskimi, jak również obszary dotyczące szczególnych interesów i priorytetów Unii, i muszą być z nimi spójne.

4. W odniesieniu do finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia środków celem Unii jest zapewnienie spójności z innymi obszarami jej działań zewnętrznych oraz z innymi istotnymi kierunkami polityki Unii, w szczególności ze współpracą na rzecz rozwoju. Jest to zapewniane poprzez odpowiednie formułowanie polityki, planowanie strategiczne oraz programowanie i wdrażanie środków.

5. Działania finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia uzupełniają wysiłki podejmowane przez państwa członkowskie i unijne podmioty publiczne w dziedzinie stosunków handlowych oraz wymiany kulturalnej, uniwersyteckiej i naukowej, a także przydają tym wysiłkom wartości dodanej.

6. Komisja informuje Parlament Europejski i prowadzi z nim regularną wymianę poglądów.

Artykuł 4

Obszary współpracy

Finansowanie unijne wspiera działania dotyczące współpracy zgodne z art. 1 i jest zgodne z ogólnym przeznaczeniem i zakresem stosowania oraz celami i zasadami ogólnymi niniejszego rozporządzenia. Finansowanie unijne obejmuje zasadniczo działania, które nie spełniają kryteriów OPR i które mogą obejmować wymiar regionalny, w następujących obszarach współpracy:

(1)	wspieranie współpracy, partnerstw i wspólnych przedsięwzięć podmiotów gospodarczych, społecznych, kulturalnych, uniwersyteckich i naukowych pochodzących z Unii i z krajów partnerskich;

(2)	pobudzanie dwustronnego handlu, przepływów inwestycji i partnerstw gospodarczych, ze szczególnym uwzględnieniem małych i średnich przedsiębiorstw;

(3)	wspieranie dialogu między podmiotami politycznymi, gospodarczymi, społecznymi i kulturalnymi oraz innymi organizacjami pozarządowymi działającymi w odpowiednich sektorach w Unii i krajach partnerskich;

(4)

wspieranie więzów międzyludzkich, programów edukacyjnych i szkoleniowych oraz wymiany myśli, a także polepszenie wzajemnego zrozumienia międzykulturowego, w szczególności na szczeblu rodzinnym, w tym działań na rzecz zapewnienia i zwiększenia udziału Unii w programie Erasmus Mundus oraz uczestnictwa w europejskich targach edukacyjnych;

(5)

wspieranie projektów dotyczących współpracy w dziedzinach takich jak badania, nauka i technika, sport i kultura, energia (w szczególności energia odnawialna), transport, kwestie związane z ochroną środowiska, w tym zmiana klimatu, cła, kwestie finansowe, prawne i dotyczące praw człowieka oraz wszelkie inne zagadnienia będące przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii i krajów partnerskich;

(6)	podnoszenie świadomości dotyczącej Unii Europejskiej oraz pogłębianie jej zrozumienia, a także jej widoczności w krajach partnerskich;

(7)

wspieranie konkretnych inicjatyw, w tym prac badawczych, studiów, projektów pilotażowych i wspólnych projektów mających na celu skuteczną i elastyczną realizację celów współpracy wynikających z rozwoju dwustronnych stosunków Unii z krajami partnerskimi lub przyspieszenie dalszego pogłębiania i poszerzania dwustronnych stosunków z tymi krajami.

(3)

w art. 5 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie :

„2. Wieloletnie programy współpracy obejmują okres nie dłuższy niż okres obowiązywania niniejszego rozporządzenia. Określają one konkretne interesy i priorytety Unii, cele ogólne i oczekiwane wyniki. Programy dążą do jak najbardziej zrównoważonego podziału geograficznego, w szczególności jeżeli chodzi o Erasmus Mundus. Określają one również obszary wybrane do finansowania przez Unię i zawierają orientacyjny przydział przeznaczonych na dany okres środków finansowych, zarówno całkowity, jak i w podziale na priorytetowe dziedziny i kraje partnerskie lub grupy krajów partnerskich. W stosownych przypadkach może on być podany w formie przedziału wartości. Wieloletnie programy współpracy podlegają przeglądowi śródokresowemu, a w razie konieczności przeglądowi ad hoc.

3. Wieloletnie programy współpracy i wszelkie ich przeglądy są przyjmowane przez Komisję w formie aktów delegowanych zgodnie z art. 14a i podlegają warunkom określonym w art. 14b i 14c.”;

(4)

▐ art. 6 ▐ otrzymuje brzmienie:

a)	ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Komisja przyjmuje roczne programy działania oparte na wieloletnich programach współpracy, o których mowa w art. 5, i przekazuje je jednocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.”;

ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Roczne programy działania są przyjmowane przez Komisję z uwzględnieniem opinii Parlamentu Europejskiego i Rady. Procedura ta nie musi być stosowana w odniesieniu do zmian programów działania, takich jak dostosowania techniczne, wydłużenie okresu wdrażania, realokacja środków między planowanymi działaniami w ramach prognozowanego budżetu lub zwiększenie albo zmniejszenie budżetu o kwotę niższą od 20 % budżetu początkowego, o ile zmiany te są zgodne z celami początkowymi określonymi w programach działania.”;

(5)

w art. 7 wprowadza się następujące zmiany:

a)	akapit pierwszy staje się ust. 1;

w ust. 1 lit. e) i f) otrzymują brzmienie:

„e)	wspólne organy, powołane przez kraje i regiony partnerskie oraz Unię;

f)	instytucje i organy Unii, w zakresie w jakim realizują one działania wspierające, o których mowa w art. 9;”;

dodaje się ustępy w brzmieniu:

„2. Działania objęte rozporządzeniem (WE) nr 1257/96 Rady z dnia 20 czerwca 1996 r. dotyczącym pomocy humanitarnej (7), rozporządzeniem (WE) nr 1717/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 listopada 2006 r. ustanawiającym Instrument na rzecz Stabilności (8) lub rozporządzeniem (WE) nr 1905/2006 i kwalifikujące się do finansowania na ich podstawie nie są finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia.

3. Z funduszy unijnych na mocy niniejszego rozporządzenia nie korzysta się w celu finansowania nabywania broni lub amunicji ani w celu finansowania operacji o charakterze wojskowym lub obronnym.

(6)	art. 8 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Finansowanie unijne co do zasady nie jest wykorzystywane do pokrycia podatków, ceł lub opłat w krajach partnerskich.”;

(7)

w art. 9 wprowadza się następujące zmiany:

ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Finansowanie unijne może obejmować wydatki związane z przygotowaniem, dalszymi działaniami, monitorowaniem, audytem i oceną działań bezpośrednio koniecznych do wykonania niniejszego rozporządzenia i osiągnięcia jego celów; może też obejmować wszelkie inne wydatki na pomoc administracyjną lub techniczną, które może ponieść Komisja, w tym jej przedstawicielstwa w krajach partnerskich, przy zarządzaniu działaniami finansowanymi w ramach niniejszego rozporządzenia.”;

b)	ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Komisja przyjmuje środki wspierające nieobjęte wieloletnimi programami współpracy i przekazuje zawiadomienie w ich sprawie jednocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.”;

(8)

w art. 12 wprowadza się następujące zmiany:

a)	tytuł otrzymuje brzmienie: „Ochrona interesów finansowych Unii”;

ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:

„1. Wszelkie umowy zawarte na podstawie niniejszego rozporządzenia zawierają postanowienia zapewniające ochronę interesów finansowych Unii – w szczególności w odniesieniu do nieprawidłowości, nadużyć finansowych, korupcji oraz innych działań niezgodnych z prawem – zgodnie z rozporządzeniami Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (9), (WE, Euratom) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (10) oraz (WE, Euratom) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. dotyczącym dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) (11)

2. Umowy wyraźnie uprawniają Komisję i Trybunał Obrachunkowy do przeprowadzania kontroli, w tym kontroli dokumentów lub kontroli na miejscu, u wszystkich wykonawców lub podwykonawców, którzy otrzymali unijne środki finansowe. Umowy wyraźnie upoważniają Komisję również do przeprowadzenia kontroli na miejscu i inspekcji zgodnie z rozporządzeniem (Euratom, WE) nr 2185/96.

(9)

art. 13 i 14 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 13

Ocena

1. Komisja regularnie ocenia działania i programy finansowane na mocy niniejszego rozporządzenia, w stosownych przypadkach lub na wniosek Parlamentu Europejskiego lub Rady, posługując się niezależnymi ocenami zewnętrznymi aby ustalić, czy cele zostały osiągnięte, oraz umożliwić jej opracowywanie zaleceń służących udoskonaleniu przyszłych działań. Wyniki są wykorzystywane przy opracowywaniu programu i przydziale środków.

2. Komisja przekazuje sprawozdania z oceny, o których mowa w ust. 1, Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie w celach informacyjnych.

3. Komisja włącza wszystkie odpowiednie strony, w tym podmioty niepaństwowe, w fazę oceny współpracy unijnej prowadzonej na podstawie niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 14

Sprawozdanie roczne

Komisja bada postęp w realizacji działań podjętych na mocy niniejszego rozporządzenia i przedstawia Parlamentowi Europejskiemu oraz Radzie szczegółowe roczne sprawozdanie z wykonania niniejszego rozporządzenia. Sprawozdanie określa wyniki wykonania budżetu i przedstawia wszystkie finansowane działania i programy oraz, w miarę możliwości, określa najważniejsze skutki i wpływ działań i programów dotyczących współpracy.”;

(9a)

dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 14a

Wykonywanie przekazanych uprawnień

1. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5, przyznaje się Komisji na okres stosowania niniejszego rozporządzenia.

2. Bezzwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja Europejska informuje o tym jednocześnie Parlament Europejski i Radę.

3. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych są przyznane Komisji na warunkach określonych w art. 14b oraz 14c.

Artykuł 14b

Odwołanie przekazanych uprawnień

1. Przekazane uprawnienia określone w art. 5 mogą zostać w każdej chwili odwołane przez Parlament Europejski lub Radę.

2. Instytucja, która wszczęła procedurę wewnętrzną mającą na celu podjęcie decyzji o ewentualnym odwołaniu przekazanych uprawnień, dokłada starań o powiadomienie drugiej instytucji i Komisji w rozsądnym czasie przed podjęciem ostatecznej decyzji, określając, które z przekazanych uprawnień mogą być odwołane, i wskazując ewentualne przyczyny takiego odwołania.

3. Wydanie decyzji o odwołaniu powoduje odwołanie uprawnień w niej wymienionych. Wchodzi ona w życie bezzwłocznie lub z dniem w dniej określonym. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych. Zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 14c

Sprzeciw wobec aktów delegowanych

1. W terminie dwóch miesięcy od dnia powiadomienia Parlament Europejski lub Rada mogą zgłosić sprzeciw wobec aktu delegowanego.

Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten wydłuża się o dwa miesiące.

2. Jeżeli po upływie terminu, o którym mowa w ust. 1, Parlament Europejski ani Rada nie zgłosi sprzeciwu wobec aktu delegowanego, jest on publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie z dniem w nim określonym.

Akt delegowany może być opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wejść w życie przed upływem tego terminu, jeżeli Parlament Europejski i Rada poinformują Komisję, że nie zamierzają zgłosić sprzeciwu.

3. Jeśli Parlament Europejski albo Rada wyrażą sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie, o którym mowa w ust. 1, nie wchodzi on w życie. Instytucja zgłaszająca sprzeciw podaje powody swego sprzeciwu wobec danego aktu delegowanego.”;

(9b)	skreśla się art. 15;

(10)

art. 16 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 16

Przepisy finansowe

Finansowa kwota odniesienia przeznaczona na wdrożenie niniejszego rozporządzenia na lata 2007–2013 wynosi 172 mln EUR dla krajów wymienionych w załączniku I i 176 mln EUR dla krajów wymienionych w załączniku II. O środkach rocznych na okres 20102013 będzie decydowała władza budżetowa w ramach rocznej procedury budżetowej. Komisja przedkłada organowi budżetowemu szczegółowe informacje dotyczące wszystkich linii budżetowych oraz rocznych przydziałów środków przeznaczonych na finansowanie działań w ramach niniejszego rozporządzenia. Środki te są zatwierdzane przez organ budżetowy w granicach ram finansowych. Należy przy tym dopilnować, by państwa i terytoria uprzemysłowione oraz inne państwa i terytoria o wysokim dochodzie wymienione w załączniku I nie poniosły szkody w wyniku stosowania niniejszego rozporządzenia do krajów partnerskich wymienionych w załączniku II.

Środki przewidziane do wykorzystania na mocy rozporządzenia (WE) nr 1905/2006 nie są przeznaczane na ten cel.”;

(11)	tytuł załącznika otrzymuje brzmienie:

(12)	dodaje się nowy załącznik II, którego tekst znajduje się w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Wejście w życie

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

(1) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 21 października 2010 r. (dotychczas nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym), stanowisko Rady przyjęte w pierwszym czytaniu z dnia 10 grudnia 2010 r. (Dz.U. C 7 E z 12.1.2011, s. 1) oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r.

(2) Dz.U. L 378 z 27.12.06, s. 41.

(3) Dz.U. L 248 z 16.9.2002, s. 1.

(4) Dz.U. L 405 z 30.12.2006, s. 35.

(5) Dz.U. L 378 z 27.12.2006, s. 41.

(6) Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 62.”;

(7) Dz.U. L 163 z 2.7.1996, p. 1.

(8) Dz.U. L 327 z 24.11.06, s. 1.”;

(9) Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1.

(10) Dz.U. L 292 z 15.11.1996, s. 2.

(11) Dz.U. L 136 z 31.5.1999, s. 1.”;

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
ZAŁĄCZNIK

„ZAŁĄCZNIK II

Wykaz krajów rozwijających się objętych niniejszym rozporządzeniem

Ameryka Łacińska

Argentyna

Boliwia

Brazylia

Chile

Kolumbia

Kostaryka

Kuba

Ekwador

Salwador

10.

Gwatemala

11.

Honduras

12.

Meksyk

13.

Nikaragua

14.

Panama

15.

Paragwaj

16.

Peru

17.

Urugwaj

18.

Wenezuela

Azja

19.	Afghanistan

20.	Bangladesz

21.

Bhutan

22.	Birma/Związek Myanmar

23.

Kambodża

24.

Chiny

25.

Indie

26.

Indonezja

27.	Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna

28.

Laos

29.

Malezja

30.

Maledywy

31.

Mongolia

32.

Nepal

33.

Pakistan

34.

Filipiny

35.

Sri Lanka

36.

Tajlandia

37.

Wietnam

Azja Środkowa

38.	Kazachstan

39.	Republika Kirgiska

40.	Tadżykistan

41.	Turkmenistan

42.	Uzbekistan

Bliski Wschód

43.

Iran

44.

Irak

45.

Jemen

Republika Południowej Afryki

46.	Republika Południowej Afryki”

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/47

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Porozumienia w sprawie handlu bananami ***

P7_TA(2011)0035

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. dotycząca projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Brazylią, Ekwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Kolumbią, Kostaryką, Meksykiem, Nikaraguą, Panamą, Peru i Wenezuelą oraz Porozumienia w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (07782/2010 – C7-0148/2010 – 2010/0057(NLE))

2012/C 182 E/11

(Zgoda)

Parlament Europejski,

—	uwzględniając projekt decyzji Rady (07782/2010),

—	uwzględniając projekt Porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami (07968/2010) oraz projekt Porozumienia w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (07970/2010),

—	uwzględniając wniosek o wyrażenie zgody przedstawiony przez Radę na podstawie art. 207 ust. 4 akapit pierwszy oraz art. 218 ust. 6 akapit drugi lit. a) Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (C7-0148/2010),

—	uwzględniając art. 81 oraz art. 90 ust. 8 Regulaminu,

—	uwzględniając zalecenie Komisji Handlu Międzynarodowego oraz opinię Komisji Rozwoju (A7-0002/2011),

1.	wyraża zgodę na zawarcie porozumień;

2.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Brazylii, Ekwadoru, Gwatemali, Hondurasu, Kolumbii, Kostaryki, Meksyku, Nikaragui, Panamy, Peru i Wenezueli oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki.

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/48

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Uchylenie rozporządzenia Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów ***I

P7_TA(2011)0036

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów (COM(2010)0096 – C7-0074/2010 – 2010/0056(COD))

2012/C 182 E/12

(Zwykła procedura ustawodawcza: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

—	uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2010)0096),

—	uwzględniając art. 294 ust. 2 oraz art. 207 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z którymi Komisja przedstawiła wniosek Parlamentowi (C7-0074/2010),

—	uwzględniając art. 294 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

—	uwzględniając art. 55 Regulaminu,

—	uwzględniając sprawozdanie Komisji Handlu Międzynarodowego (A7-0003/2011),

1.	przyjmuje w pierwszym czytaniu stanowisko określone poniżej;

2.	zwraca się do Komisji o ponowne przedłożenie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, a także parlamentom narodowym.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
P7_TC1-COD(2010)0056

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2011 uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów

(Jako że pomiędzy Parlamentem i Radą osiągnięte zostało porozumienie, stanowisko Parlamentu odpowiada ostatecznej wersji aktu prawnego, rozporządzenia (UE) nr 306/2011)

22.6.2012

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 182/49

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
Zużyty sprzęt elektrotechniczny i elektroniczny ***I

P7_TA(2011)0037

Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (przekształcenie) (COM(2008)0810 – C6-0472/2008 – 2008/0241(COD))

2012/C 182 E/13

(Zwykła procedura ustawodawcza: przekształcenie)

Parlament Europejski,

—	uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2008)0810),

—	uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 175 ust. 1 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0472/2008),

—	uwzględniając komunikat Komisji dla Parlamentu i Rady pt. „Konsekwencje wejścia w życie traktatu lizbońskiego dla trwających międzyinstytucjonalnych procedur decyzyjnych” (COM(2009)0665),

—	uwzględniając art. 294 ust. 3 i art. 192 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

—	uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 11 czerwca 2009 r. (1),

—	uwzględniając opinię Komitetu Regionów z dnia 4 grudnia 2009 r. (2),

—	uwzględniając porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 28 listopada 2001 r. w sprawie bardziej uporządkowanego wykorzystania techniki przekształcania aktów prawnych (3),

—	uwzględniając pismo z dnia 3 kwietnia 2009 r. skierowane przez Komisję Prawną do Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności zgodnie z art. 87 ust. 3 Regulaminu,

—	uwzględniając art. 87 i 55 Regulaminu,

—	uwzględniając sprawozdanie Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności (A7–0229/2010),

mając na uwadze, że zdaniem konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji przedmiotowy wniosek nie zawiera żadnych istotnych poprawek poza poprawkami określonymi jako takie we wniosku oraz mając na uwadze, że jeżeli chodzi o kodyfikację niezmienionych przepisów wcześniejszych aktów oraz przedmiotowych poprawek, wniosek zawiera zwykłą kodyfikację istniejących tekstów, bez jakichkolwiek zmian co do ich istoty,

1.	zatwierdza swoje stanowisko w pierwszym czytaniu w wersji uwzględniającej zalecenia konsultacyjnej grupy roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

2.	zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.	zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania jego stanowiska Radzie, Komisji i parlamentom krajowym.

(1) Dz.U. C 306 z 16.12.2009, s. 39.

(2) Dz.U. C 141 z 29.5.2010, s. 55.

(3) Dz.U. C 77 z 28.3.2002, s. 1.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
P7_TC1-COD(2008)0241

Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/…/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (przekształcenie)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),

uwzględniając opinię Komitetu Regionów (2),

stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (3),

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)	Do dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) mają być wprowadzone zasadnicze zmiany (4). Dla zachowania przejrzystości, dyrektywa ta powinna zostać przekształcona.

(2)

Cele unijnej polityki ochrony środowiska naturalnego to, w szczególności, zachowanie, ochrona i poprawienie jakości środowiska naturalnego, ochrona zdrowia ludzkiego oraz rozważne i racjonalne wykorzystanie zasobów naturalnych. Polityka ta opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, usuwania szkody w pierwszym rzędzie u źródła i na zasadzie zanieczyszczający płaci.

(3)

Wspólnotowy Program Polityki i Działań w Odniesieniu do Środowiska Naturalnego i Stałego Rozwoju (piąty program działań w dziedzinie ochrony środowiska naturalnego) (5) głosi, iż osiągnięcie zrównoważonego rozwoju wymaga znaczących zmian w bieżących wzorcach rozwoju, produkcji, zużycia oraz zachowania i zaleceń, między innymi, ograniczenia konsumpcyjnego marnotrawienia zasobów naturalnych oraz zapobiegania zanieczyszczeniom. Wymienia zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny (WEEE) jako jeden z obszarów docelowych, wymagających uregulowania w świetle stosowania zasad zapobiegania, odzysku oraz bezpiecznego unieszkodliwiania odpadów.

(4)

Niniejsza dyrektywa stanowi uzupełnienie podstawowego unijnego prawodawstwa w dziedzinie gospodarowania odpadami, takiego jak dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów (6). Odnosi się ona do definicji tej dyrektywy, w tym definicji odpadów oraz ogólnych czynności związanych z gospodarowaniem odpadami. Zgodnie z dyrektywą 2008/98/WE definicja zbierania obejmuje wstępne sortowanie i wstępne magazynowanie odpadów do celów ich transportu do zakładu przetwarzania. Dyrektywa 2009/125/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7) ustanawia ramy dla określania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią i umożliwia przyjęcie specjalnych wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią, które mogą być również objęte niniejszą dyrektywą. Dyrektywa 2009/125/WE i przyjęte na jej mocy środki wykonawcze nie naruszają unijnego prawodawstwa w dziedzinie gospodarowania odpadami. Dyrektywa 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (8) wymaga zastąpienia zabronionych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (EEE) objętym jej zakresem.

(5)	Dyrektywa 2008/98/WE przewiduje, iż w drodze odrębnych dyrektyw można ustanowić szczegółowe przepisy dotyczące konkretnych przypadków lub uzupełniające przepisy tej dyrektywy w odniesieniu do gospodarowania poszczególnymi kategoriami odpadów.

(6)

Wraz z powiększaniem się rynku i skracaniem się cyklów innowacyjnych sprzęt jest wymieniany coraz częściej, tak że WEEE staje się szybko rosnącym strumieniem odpadów. Dyrektywa 2002/95/WE wprawdzie przyczynia się skutecznie do ograniczenia substancji niebezpiecznych w nowym EEE, jednak substancje niebezpieczne takie jak rtęć, kadm, ołów, sześciowartościowy chrom bądź polichlorowane bifenyle (PCB) oraz substancje zubożające warstwę ozonową będą w dalszym ciągu przez wiele lat obecne w WEEE. Zawartość niebezpiecznych części składowych w EEE jest głównym problemem tam, gdzie faza gospodarowania odpadami oraz faza recyklingu WEEE jest realizowana w niewystarczającym zakresie. Zrezygnowanie z recyklingu spowodowałoby utratę cennych zasobów.

(7)

Celem niniejszej dyrektywy jest przyczynianie się do zrównoważonej produkcji i konsumpcji poprzez – w pierwszej kolejności – ograniczenie WEEE, a ponadto poprzez ponowne użycie, recykling oraz inne formy odzysku WEEE tak, aby ograniczyć ilość unieszkodliwianych odpadów i wnieść wkład w wydajne wykorzystywanie zasobów oraz odzyskiwanie surowców strategicznych . Jest nim również dążenie do poprawy ekologicznego charakteru działalności wszystkich podmiotów zaangażowanych w cykl życia EEE, takich jak producenci, dystrybutorzy i konsumenci, w szczególności podmioty bezpośrednio zaangażowane w zbieranie i przetwarzanie WEEE. W szczególności realizowane w różny sposób w poszczególnych krajach zasady odpowiedzialności producenta mogą prowadzić do znacznych rozbieżności w obciążeniu finansowym podmiotów gospodarczych. Zróżnicowana polityka w dziedzinie gospodarowania WEEE w poszczególnych krajach niekorzystnie wpływa na skuteczność realizacji strategii recyklingu. Z tego powodu najważniejsze kryteria należy ustanowić na poziomie unijnym , należy też opracować zharmonizowane normy dotyczące zbierania i obróbki WEEE .

(8)

Ponieważ cele działania, które należy podjąć, nie mogą zostać osiągnięte w stopniu wystarczającym przez państwa członkowskie, natomiast ze względu na zakres problemu cele te mogą zostać lepiej osiągnięte na poziomie unijnym, Unia może przyjąć środki zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia tych celów.

(9)

Przepisy niniejszej dyrektywy stosuje się do produktów oraz producentów, bez względu na technikę sprzedaży, w tym także sprzedaż na odległość i elektroniczna. W związku z tym, o ile jest to wykonalne, obowiązki producentów oraz dystrybutorów korzystających z kanałów sprzedaży na odległość oraz elektronicznej przyjmują tożsamą formę oraz należy je wprowadzać w życie w sposób jednolity w celu uniknięcia sytuacji, w której koszty wynikające z niniejszej dyrektywy dotyczącej WEEE, w których ramach sprzęt sprzedano drogą sprzedaży na odległość lub elektronicznej, ponosiły inne kanały dystrybucji.

(10)

Niniejsza dyrektywa obejmuje wszelkiego rodzaju EEE używany przez konsumentów oraz EEE przeznaczony do użytku profesjonalnego. Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla prawodawstwa unijnego w sprawie bezpieczeństwa oraz wymogów zdrowotnych chroniących wszystkie podmioty mające styczność z WEEE, a także dla specyficznego prawodawstwa unijnego w sprawie gospodarowania odpadami, w szczególności dyrektywy 2006/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie baterii i akumulatorów oraz zużytych baterii i akumulatorów (9) oraz dla unijnego prawodawstwa w dziedzinie projektowania produktu, w szczególności dla dyrektywy 2005/32/WE. Z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy należy wyłączyć wielkogabarytowe instalacje stacjonarne, ponieważ są one zainstalowane na stałe i trwale eksploatowane w określonym miejscu, montowane i demontowane przez fachowców i w związku z tym stanowią uregulowany strumień odpadów. Z zakresu stosowania niniejszej dyrektywy należy również wyłączyć wielkogabarytowe stacjonarne narzędzia przemysłowe, instalowane w celu eksploatacji w określonym miejscu. Z zakresu stosowania należy wyłączyć również obsługiwane wyłącznie przez profesjonalnych użytkowników maszyny ruchome, ponieważ one także są demontowane i usuwane przez fachowców i w związku z tym stanowią uregulowany strumień odpadów. Z zakresu stosowania należy także wyłączyć moduły fotowoltaiczne, które również są instalowane i demontowane przez fachowców i które w znaczącym stopniu przyczyniają się do osiągnięcia celów w zakresie odnawialnych źródeł energii, a co za tym idzie do ograniczenia emisji CO2. Ponadto sektor energetyki słonecznej zawarł dobrowolne porozumienie środowiskowe, którego celem jest recykling 85 % modułów fotowoltaicznych. Komisja powinna ocenić, czy porozumienie to przynosi efekty co najmniej porównywalne z niniejszą dyrektywą oraz czy obejmuje wszystkie moduły fotowoltaiczne wprowadzone do obrotu i powinna – w razie potrzeby – na podstawie sprawozdania przedstawić wniosek dotyczący włączenia modułów fotowoltaicznych do zakresu stosowania dyrektywy.

(11)	Na mocy niniejszej dyrektywy ustanowienie odpowiedzialności producenta jest jednym ze środków zachęcających do projektowania oraz produkcji EEE w sposób w pełni uwzględniający oraz umożliwiający jego naprawę, prawdopodobną aktualizację, ponowne użycie, demontaż oraz recykling.

(12)

Aby zagwarantować bezpieczeństwo oraz zdrowie personelowi dystrybutora zaangażowanego w zwrot i obróbkę WEEE, stosownie do ustawodawstwa krajowego i prawodawstwa unijnego w sprawie wymogów bezpieczeństwa i zdrowia, państwa członkowskie muszą ustalić warunki, na których dystrybutorzy mogą odmówić przyjęcia zwrotu produktu.

(13)

Selektywna zbiórka stanowi warunek konieczny do zagwarantowania specyficznego przetwarzania oraz recyklingu WEEE i jest niezbędna do osiągnięcia wybranego w Unii poziomu ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego. Konsumenci muszą się aktywnie przyczyniać do pomyślnej realizacji takiej zbiórki oraz należy ich zachęcać do zwrotu WEEE. W tym celu należy ustanowić dogodną infrastrukturę zwrotu WEEE, w tym publiczne punkty zbierania, gdzie gospodarstwa domowe mogą co najmniej nieodpłatnie zwracać swoje odpady. W przyczynianiu się do skutecznego zbierania i przetwarzania WEEE istotną rolę odgrywają dystrybutorzy , władze samorządowe i zakłady recyklingu, dlatego wszystkie te podmioty powinny podlegać wymogom niniejszej dyrektywy .

(14)

Aby osiągnąć docelowy poziom bezpieczeństwa oraz zharmonizowane, unijne cele w zakresie środowiska naturalnego, państwa członkowskie muszą przyjąć właściwe środki mające na celu zminimalizowanie unieszkodliwiania WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz osiągnięcie wysokiego poziomu selektywnej zbiórki WEEE. Aby zagwarantować, iż państwa członkowskie podejmą wysiłki na rzecz ustanowienia efektywnych systemów zbierania odpadów, niezbędne jest osiągnięcie wysokiego poziomu zbierania WEEE, w szczególności urządzeń chłodzących i zamrażających zawierających gazy fluorowane ze względu na ich znaczny wpływ na środowisko oraz w związku ze zobowiązaniami zawartymi w rozporządzeniu (WE) nr 1005/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 września 2009 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (10) i rozporządzeniu (WE) nr 842/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie niektorych fluorowanych gazów cieplarnianych (11). Dane zawarte w ocenie skutków wskazują, że 65 % EEE wprowadzonego do obrotu jest już obecnie zbierane selektywnie, jednak ponad połowa tej ilości jest prawdopodobnie poddawana przetwarzaniu niezgodnemu z normami i nielegalnie eksportowana lub jest przetwarzana właściwie, jednak przetwarzane ilości nie są objęte sprawozdawczością . Prowadzi to do utraty cennych surowców wtórnych , do degradacji środowiska i do podawania niespójnych danych . By zapobiec tej sytuacji konieczne jest ustalenie wysokiego celu dotyczącego zbierania , zobowiązanie wszystkich podmiotów zajmujących się zbiórką WEEE, aby zadbały o jego przyjazne dla środowiska przetwarzanie, oraz wymaganie od nich prowadzenia sprawozdawczości dotyczącej zbieranych, poddawanych obróbce i przetwarzanych ilości. Niezwykle ważne jest, aby państwa członkowskie zapewniły skuteczne wdrożenie niniejszej dyrektywy, w szczególności w zakresie kontroli używanego EEE przemieszczanego poza Unię.

(15)

Aby zapobiec przenikaniu zanieczyszczeń do materiału pochodzącego z recyklingu lub do strumienia odpadów, niezbędne jest specjalne przetwarzanie WEEE. Przetwarzanie takie jest najbardziej skutecznym środkiem zapewnienia zgodności z wybranym, unijnym poziomem ochrony środowiska naturalnego. Każdy zakład lub przedsiębiorstwo przeprowadzające zbieranie, recykling oraz czynności związane z przetwarzaniem muszą spełniać minimalne normy zapobiegania ujemnemu wpływowi przetwarzania WEEE na środowisko naturalne. Należy stosować możliwie najlepsze dostępne techniki przetwarzania, odzysku oraz recyklingu, pod warunkiem że gwarantują one zdrowie ludzi oraz wysoki poziom ochrony środowiska naturalnego. Definicje możliwie najlepszych technik przetwarzania, odzysku i recyklingu można rozszerzać stosownie z procedurami dyrektywy 2008/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (12).

(16)

Komitet Naukowy ds. Pojawiających się i Nowo Rozpoznanych Zagrożeń dla Zdrowia, w swojej opinii z dnia 19 stycznia 2009 r. dotyczącej oceny zagrożeń ze strony produktów opartych na nanotechnologii, stwierdził, że narażenie na nanomateriały, które są trwale umocowane w dużych strukturach, np. w obwodach elektronicznych, może wystąpić w fazie odpadu i podczas recyklingu. Aby kontrolować ewentualne zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i dla środowiska naturalnego wynikające z przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego zawierającego nanomateriały, niezbędne może okazać się ich selektywne przetwarzanie. Komisja powinna ocenić, czy w odniesieniu do danych nanomateriałów należy zastosować przetwarzanie selektywne.

(17)

Tam, gdzie sytuacja tego wymaga, ponowne użycie WEEE oraz jego części składowych, podzespołów i elementów zaopatrzenia należy traktować na podstawie zasady pierwszeństwa. Tam, gdzie ponowne użycie nie jest właściwe, cały zebrany selektywnie WEEE należy przekazać do odzysku, który umożliwia osiągnięcie wysokiego poziomu recyklingu i odzysku. Ponadto producentów należy zachęcać do stosowania materiału pochodzącego z recyklingu w nowym sprzęcie.

(18)

Odzysk, przygotowanie do ponownego użycia i recykling sprzętu można zaliczyć do realizacji celów określonych w niniejszej dyrektywie tylko, jeśli wspomniane procesy odzysku, przygotowania do ponownego użycia i recyklingu nie są sprzeczne z pozostałymi unijnymi lub krajowymi przepisami dotyczącymi sprzętu. Zapewnienie właściwego odzysku oraz przygotowania do ponownego użycia i recyklingu sprzętu jest istotne dla racjonalnego zarządzania zasobami i zoptymalizuje dostawy surowców.

(19)	Na poziomie unijnym należy ustanowić podstawowe zasady dotyczące finansowania gospodarowania WEEE, a plany finansowania muszą przyczyniać się do osiągania wysokich wskaźników zbiórki odpadów, a także do realizowania zasady odpowiedzialności producenta.

(20)

Użytkownicy EEE, pochodzącego z gospodarstw domowych muszą mieć możliwość zwrotu WEEE co najmniej nieodpłatnie. Producenci muszą zatem finansować zbieranie oraz przetwarzanie, odzysk i unieszkodliwianie WEEE. Państwa członkowskie powinny zachęcać wszystkie podmioty zaangażowane w obróbkę WEEE do realizacji celu niniejszej dyrektywy , w celu zapobieżenia sytuacji, w której selektywnie zebrany WEEE jest przetwarzany w sposób niezgodny z normami i nielegalnie eksportowany . W celu przesunięcia opłat związanych ze zbieraniem tego rodzaju odpadów z ogólnego podatnika na użytkowników EEE zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” , państwa członkowskie powinny zachęcać producentów do przetwarzania wszystkich zebranych WEEE . Konsumenci powinni być odpowiedzialni za dostarczenie wycofanego z eksploatacji EEE do punktów zbiórki w celu umożliwienia właściwego przetwarzania. Aby możliwie najskuteczniej zastosować ideę odpowiedzialności producenta, każdy producent powinien odpowiadać za finansowanie gospodarowania odpadami powstałymi z jego produktów. Producent musi mieć możliwość podjęcia decyzji w sprawie wypełnienia tego obowiązku indywidualnie lub przystępując do zbiorowego programu. Wprowadzając produkt do obrotu, każdy producent lub strona trzecia działająca w jego imieniu musi przedłożyć gwarancję finansową zapobiegającą ponoszeniu kosztów gospodarowania WEEE, pochodzącym z produktów porzuconych, przez społeczeństwo lub innych producentów. W ramach zbiorowego programu finansowania, do którego wszyscy producenci obecni na rynku w chwili wystąpienia kosztów wnoszą proporcjonalny wkład, wszyscy obecni producenci ponoszą wspólną odpowiedzialność za finansowanie gospodarowania odpadami historycznymi. Zbiorowe programy finansowania nie skutkują wykluczeniem producentów drobnych i niskodochodowych, importerów oraz nowych podmiotów wchodzących na rynek.

▐

(21)

Do celów skutecznego zbierania WEEE niezbędne jest przekazanie użytkownikom informacji w sprawie wymogu zaniechania unieszkodliwiania WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz wymogu selektywnej zbiórki WEEE, a także systemów zbierania i ich znaczenia dla gospodarowania WEEE. Informacje te wiążą się z właściwym oznaczaniem EEE, który mógłby skończyć w koszach na śmieci lub podobnych punktach zbiórki odpadów komunalnych.

(22)	Informacje przekazywane przez producentów w sprawie identyfikacji materiałów i części składowych mają istotne znaczenie dla ułatwienia gospodarowania, w szczególności przetwarzania i odzysku lub recyklingu WEEE.

(23)

Państwa członkowskie powinny zagwarantować, że infrastruktura kontroli i nadzoru umożliwia sprawdzenie właściwego wykonywania niniejszej dyrektywy, uwzględniając, między innymi, zalecenie 2001/331/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. wprowadzające minimalne kryteria kontroli środowiskowej w państwach członkowskich (13).

(24)

Informacje w sprawie wagi EEE wprowadzanego do obrotu w Unii, a także wskaźniki zbiórki, ponownego użycia (w tym, o ile to możliwe, ponownego użycia całych urządzeń), odzysku lub recyklingu oraz wywozu WEEE zebranego stosownie z niniejszą dyrektywą są niezbędne w celu monitorowania osiągania celów niniejszej dyrektywy.

(25)	Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o wykonaniu niektórych przepisów niniejszej dyrektywy na mocy umów zawieranych między właściwymi organami a zainteresowanymi sektorami gospodarki pod warunkiem spełnienia poszczególnych wymogów. ▐

(26)

Aby zmniejszyć bariery utrudniające prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, należy ograniczyć obciążenia administracyjne, ujednolicając rejestrowanie i procedury sprawozdawcze oraz zapobiegając wielokrotnemu ponoszeniu opłat za wielokrotną rejestrację w poszczególnych państwach członkowskich. W szczególności nie należy już wymagać od producenta posiadania siedziby prawnej w danym państwie członkowskim, aby móc wprowadzić do obrotu sprzęt elektryczny i elektroniczny w tym państwie członkowskim. Zamiast tego powinno wystarczyć ustanowienie przedstawiciela prawnego w tym państwie. W celu praktycznego stosowania niniejszego aktu prawnego państwa członkowskie muszą mieć możliwość określania producenta odpowiedzialnego za produkt oraz możliwość prześledzenia łańcucha dostaw, począwszy od dystrybutora końcowego. Państwa członkowskie powinny zapewniać o to, aby dystrybutorzy po raz pierwszy udostępniający EEE na terytorium państwa członkowskiego (handel wewnątrzunijny) albo zawierali umowy z producentem, albo byli odpowiedzialni za rejestrację i finansowanie zarządzania odpadami po tym sprzęcie.

(27)

Aby dostosować przepisy niniejszej dyrektywy do zmian wynikających z postępu naukowo-technicznego oraz przyjąć inne konieczne środki, Komisję należy upoważnić do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie uzgodnień tymczasowych, dostosowywania załączników, szczegółowych zasad sprawdzania i monitorowania zgodności, minimalnych wymogów i metodologii obliczania poziomu gwarancji finansowych, definicji „małogabarytowych WEEE” i „mikroprzedsiębiorstw działających na małej powierzchni”, formatu rejestrowania i sprawozdawczości, częstotliwości w zakresie sprawozdawczości, a także zmian w przepisach dotyczących sprawozdań w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy .

(28)	Zobowiązanie do przeniesienia niniejszej dyrektywy do prawa krajowego powinno ograniczać się do tych przepisów, które stanowią zasadniczą zmianę w porównaniu z wcześniejszymi dyrektywami. Zobowiązanie do przeniesienia przepisów, które nie uległy zmianie, wynika z wcześniejszych dyrektyw.

(29)	Niniejsza dyrektywa nie powinna naruszać zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów przeniesienia do prawa krajowego i zastosowania dyrektyw określonych w załączniku VI część B,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Przedmiot

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki służące ochronie środowiska i zdrowia ludzi poprzez zapobieganie niekorzystnym skutkom wytwarzania WEEE i gospodarowania WEEE, lub poprzez ograniczanie tych skutków, oraz poprzez ograniczanie ogólnych negatywnych skutków wykorzystania zasobów i poprawę efektywności takiego wykorzystania , zgodnie z art. 1 oraz art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE. Niniejsza dyrektywa wymaga, aby wszystkie podmioty biorące udział w cyklu życia produktu podnosiły swoje standardy w zakresie ochrony środowiska, przyczyniając się w ten sposób do zrównoważonej produkcji i odzysku.

Artykuł 2

Zakres

1. Niniejszą dyrektywę stosuje się, z zastrzeżeniem ust. 3, do wszelkiego rodzaju EEE ▐.

2. Niniejszą dyrektywę stosuje się bez uszczerbku dla wymogów prawodawstwa unijnego w sprawie bezpieczeństwa oraz zdrowia, chemikaliów, w szczególności rozporządzenia (WE) 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 roku w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów (14), a także szczególnego prawodawstwa unijnego w sprawie gospodarowania odpadami lub projektu produktu.

3. Niniejsza Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do ▐:

a)	EEE niezbędnego dla ochrony podstawowych interesów bezpieczeństwa państw członkowskich, w tym broni, amunicji oraz materiałów wojskowych przeznaczonego wyłącznie do celów wojskowych;

b)	EEE, który jest zaprojektowany specjalnie jako część innego rodzaju sprzętu niepodlegającego pod zakres niniejszej dyrektywy, i który może spełniać swoją funkcję tylko jako część tego sprzętu; ▐

c)	wielkogabarytowych instalacji stacjonarnych;

d)	wielkogabarytowych stacjonarnych narzędzi przemysłowych;

e)	maszyn ruchomych nieporuszających się po drogach, przeznaczonych wyłącznie dla profesjonalnych użytkowników;

f)	środków transportu osób lub towarów;

g)	modułów fotowoltaicznych;

h)	żarówek żarnikowych;

i)	zaimplantowanych i zainfekowanych wyrobów medycznych.

Najpóźniej do dnia … (15), a następnie co 5 lat, Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające analizę zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, w szczególności dotyczące tego, czy zakresem tym należy objąć moduły fotowoltaiczne. W części sprawozdaniu dotyczącym modułów fotowoltaicznych ocenia się, w szczególności, osiągnięty faktyczny poziom zbierania i recyklingu. Na podstawie tego sprawozdania Komisja przedłoży ewentualny wniosek.

▐

Artykuł 3

Definicje

Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się następujące definicje:

„sprzęt elektryczny i elektroniczny” lub „EEE” oznacza urządzenia, których prawidłowe działanie jest uzależnione od dopływu prądu elektrycznego lub od obecności pola elektromagnetycznego, oraz urządzenia do wytwarzania, przesyłu oraz pomiaru prądu i pól ▐, przeznaczone do użycia przy napięciu znamionowym nieprzekraczającym 1000 woltów dla prądu zmiennego i 1500 woltów dla prądu stałego;

b)	„zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny” lub „WEEE” oznacza urządzenia elektryczne lub elektroniczne, które są odpadami w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98/WE, w tym wszystkie części składowe, podzespoły i produkty zaopatrzenia stanowiące część produktu w momencie jego usuwania;

c)	„wyrób medyczny” oznacza EEE objęty zakresem stosowania dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (16) lub dyrektywy 98/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro (17);

d)	„zapobieganie” oznacza zapobieganie w rozumieniu art. 3 pkt 12 dyrektywy 2008/98/WE;

e)	„ponowne użycie” oznacza ponowne użycie w rozumieniu art. 3 pkt 13 dyrektywy 2008/98/WE;

f)	„przygotowanie do ponownego użycia” oznacza przygotowanie do ponownego użycia w rozumieniu art. 3 pkt 16 dyrektywy 2008/98/WE;

g)	„recykling” oznacza recykling w rozumieniu art. 3 pkt 17 dyrektywy 2008/98/WE;

h)	„odzysk” oznacza odzysk w rozumieniu art. 3 pkt 15 dyrektywy 2008/98/WE;

i)	„unieszkodliwianie” oznacza unieszkodliwianie w rozumieniu art. 3 pkt 19 dyrektywy 2008/98/WE;

j)	„przetwarzanie” oznacza przetwarzanie w rozumieniu art. 3 pkt 14 dyrektywy 2008/98/WE;

„producent” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną, bez względu na wykorzystaną technikę sprzedaży, w tym środki komunikacji na odległość, stosownie do dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (18), która:

(i)	wytwarza EEE pod własną nazwą producenta lub znakiem towarowym lub wprowadza do obrotu pod własną nazwą producenta lub znakiem towarowym EEE zaprojektowany lub wytworzony dla niego,

(ii)	pod swoją nazwą producenta lub znakiem towarowym odsprzedaje sprzęt wytworzony przez innych dostawców, o którym mowa w ppkt (i); odsprzedającego nie uznaje się za „producenta”, jeśli na sprzęcie widnieje znak firmowy producenta, lub

(iii)

posiada siedzibę na terenie Unii i wprowadza na rynek unijny w ramach swojej działalności EEE z kraju trzeciego;

Za „producenta” nie uznaje się nikogo, kto realizuje finansowanie na zasadzie wyłączności w ramach oraz zgodnie z umową finansowania, chyba że jednocześnie działa jako producent w rozumieniu ppkt (i)-(iii);

l)	„dystrybutor” oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, która udostępnia EEE na rynku;

„WEEE pochodzący z gospodarstw domowych” oznacza WEEE pochodzący z gospodarstw domowych ▐ , ze źródeł komercyjnych, przemysłowych, instytucjonalnych lub innych, który, z uwagi na jego charakter i ilość, jest podobny do WEEE pochodzącego z gospodarstw domowych oraz WEEE, który mógł być używany jako sprzęt elektryczny i elektroniczny zarówno w gospodarstwach domowych, jak i przez innych użytkowników ;

n)	„odpady niebezpieczne” oznaczają odpady niebezpieczne w rozumieniu art. 3 pkt 2 dyrektywy 2008/98/WE;

„umowa finansowania” oznacza każdą pożyczkę, dzierżawę, najem lub umowę sprzedaży odroczonej lub ustalenia odnoszące się do każdego sprzętu, bez względu na to, czy warunki tej umowy lub ustaleń, albo każdej umowy dodatkowej, przewidują przeniesienie lub możliwość przeniesienia prawa własności do tego sprzętu;

p)	„udostępnianie na rynku” oznacza dostarczanie produktu w celu jego dystrybucji, konsumpcji lub używania na rynku unijnym w ramach działalności handlowej, odpłatnie lub nieodpłatnie;

q)	„wprowadzenie do obrotu” oznacza udostępnienie produktu po raz pierwszy na rynku unijnym;

„usunięcie” oznacza ręczną, mechaniczną, chemiczną lub metalurgiczną obróbkę, w wyniku której na końcu procesu obróbki niebezpieczne substancje, preparaty i części składowe zostają związane w postaci zróżnicowanego strumienia lub zróżnicowanej części strumienia. Substancja, preparat lub część składowa są zróżnicowane jeśli możliwe jest ich monitorowanie w celu udowodnienia przetwarzania bezpiecznego dla środowiska;

s)	„zbieranie” oznacza zbieranie w rozumieniu art. 3 pkt 10 dyrektywy 2008/98/WE;

t)	„selektywna zbiórka” oznacza selektywną zbiórkę w rozumieniu art. 3 pkt 11 dyrektywy 2008/98/WE;

(u)	„wielkogabarytowa instalacja stacjonarna” oznacza szczególną kombinację kilku rodzajów aparatury oraz, w stosownych przypadkach, innych urządzeń, które są montowane i instalowane na stałe w określonym miejscu. Nie obejmuje ona produktów oświetleniowych;

v)	„wielkogabarytowe stacjonarne narzędzia przemysłowe” oznaczają zespół maszyn, urządzeń i/lub części składowych, przeznaczonych do wspólnego zastosowania w przemyśle w celu wykonywania określonego zadania, instalowanych przez fachowców na stałe na czas użytkowania;

„maszyna ruchoma nieporuszająca się po drogach” oznacza maszynę, która musi się poruszać w trakcie pracy lub którą trzeba przemieszczać w sposób ciągły lub półciągły do następujących po sobie miejsc pracy, lub której nie przemieszcza się w czasie pracy, ale którą można wyposażyć w urządzenia pozwalające na łatwiejsze przemieszczenie w inne miejsce;

x)	„środki transportu” oznaczają pojazdy stosowane do przewozu osób lub towaru, takie jak samochody, autobusy, ciężarówki, tramwaje, pociągi, statki i samoloty;

y)	„moduły fotowoltaiczne” oznaczają wyłącznie moduły przeznaczone do trwałego zastosowania w określonym miejscu w systemie zaprojektowanym, zamontowanym i zainstalowanym z myślą o produkcji energii elektrycznej do celów publicznych, komercyjnych i prywatnych.

Artykuł 4

Projekt produktu

Zgodnie z unijnym prawodawstwem dotyczącym produktu, w tym z dyrektywą 2009/125/WE, państwa członkowskie wspierają współpracę pomiędzy producentami a zakładami recyklingu oraz środki , jakie należy podjąć w celu promowania projektowania i produkcji EEE, w szczególności w celu ułatwienia ponownego użycia, demontażu oraz odzysku WEEE, jego części składowych i materiałów. Środki te uwzględniają prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego. W tym kontekście państwa członkowskie podejmują właściwe środki zmierzające do tego, by producenci nie uniemożliwiali ponownego użycia WEEE, stosując specyficzne rozwiązania projektowe lub procesy produkcyjne, o ile takie rozwiązania projektowe lub procesy produkcyjne nie niosą korzyści nadrzędnych, na przykład, w odniesieniu do ochrony środowiska naturalnego i/lub wymogów bezpieczeństwa. Wymogi dotyczące ekoprojektu ułatwiające ponowne użycie, demontaż, odzysk WEEE oraz zmniejszające emisje substancji niebezpiecznych należy ustanowić, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2014 r., w ramach środków wykonawczych przyjętych na podstawie dyrektywy 2009/125/WE.

Artykuł 5

Selektywna zbiórka

1. Aby osiągnąć wysoki poziom selektywnej zbiórki WEEE oraz odpowiednie przetwarzanie wszystkich rodzajów WEEE, w szczególności ▐ w przypadku urządzeń chłodzących i zamrażających zawierających substancje zubożające warstwę ozonową i fluorowane gazy cieplarniane oraz lamp zawierających rtęć i urządzeń małogabarytowych, państwa członkowskie zapewniają selektywne zbieranie wszystkich rodzajów WEEE, by nie mieszać ich z odpadami wielkogabarytowymi lub nieposortowanymi odpadami z gospodarstw domowych, oraz uniemożliwiają wysłanie nieprzetworzonych WEEE do składowania lub spalania .

2. W odniesieniu do odpadów pochodzących z gospodarstw domowych państwa członkowskie gwarantują, że:

a)	zostają ustanowione systemy umożliwiające posiadaczom końcowym oraz dystrybutorom zwrócenie takich odpadów co najmniej nieodpłatnie. Państwa członkowskie zapewniają dostępność wymaganych punktów zbiórki odpadów, w szczególności uwzględniając gęstość zaludnienia;

dostarczając nowy produkt, dystrybutorzy odpowiadają za zagwarantowanie, że odpady te można zwrócić do dystrybutora, co najmniej nieodpłatnie, opierając się na zasadzie bezpośredniej wzajemnej relacji, o ile sprzęt jest właściwego rodzaju i pełni te same funkcje, co sprzęt dostarczony. Państwa członkowskie mogą odstąpić od wykonywania tego obowiązku, pod warunkiem że gwarantują posiadaczowi końcowemu, że zwrot WEEE nie będzie przez to bardziej skomplikowany, i gwarantują, że ten system dla posiadacza końcowego pozostanie wolny od opłat. Państwa członkowskie stosujące ten przepis powiadomią o tym Komisję;

c)	bez uszczerbku dla przepisów lit. a) i b) producenci mogą ustanowić i działać indywidualnie i/lub w zbiorowych systemach zwrotu towaru dla WEEE pochodzącego z gospodarstw domowych pod warunkiem jego zgodności z celami niniejszej dyrektywy;

d)	uwzględniając krajowe i unijne normy bezpieczeństwa i zdrowia, na mocy lit. a) i b) można odmówić przyjęcia zwrotu WEEE zagrażającego zdrowiu i bezpieczeństwu personelu z uwagi na jego zanieczyszczenie. Państwa członkowskie wprowadzają przepisy szczególne dotyczące takiego WEEE.

Państwa członkowskie mogą ustanowić przepisy szczególne dotyczące zwrotu WEEE w lit. a) i b), jeśli sprzęt nie zawiera podstawowych części składowych lub jeśli sprzęt zawiera odpady inne niż WEEE.

3. W przypadku WEEE innego niż WEEE pochodzący z gospodarstw domowych oraz bez uszczerbku dla art. 13 państwa członkowskie gwarantują, że producenci lub strony trzecie działające w ich imieniu zapewniają zbiórkę takich odpadów.

Artykuł 6

Unieszkodliwianie i transport zebranego WEEE

1. Państwa członkowskie zakazują unieszkodliwiania nieprzetworzonego WEEE zebranego selektywnie i monitorują egzekwowanie tego zakazu .

2. Państwa członkowskie gwarantują, że zbieranie i transport WEEE zebranego selektywnie są prowadzone w sposób zapewniający optymalne ponowne użycie i recykling oraz ograniczenie niebezpiecznych substancji. W celu maksymalizacji ponownego użycia całych urządzeń państwa członkowskie powinny też zapewniać, że systemy zbiórki umożliwiają oddzielenie w punktach zbiórki urządzeń nadających się do ponownego użycia od WEEE zebranego selektywnie, przed jakimkolwiek transportem.

Artykuł 7

Cele w zakresie zbiórki

1. Nie naruszając przepisów art. 5 ust. 1, każde państwo członkowskie zapewnia od 2016 r. zbiórkę co najmniej 85 % WEEE wytworzonych na swym terytorium.

Wszystkie państwa członkowskie zapewniają, że od 2012 r. zbierane będą co najmniej 4 kg WEEE na osobę lub ta sama ilość wagowa WEE, jaką zebrano w tym państwie członkowskim w 2010 r., w zależności od tego, która z tych wartości jest większa.

Państwa członkowskie zapewniają stopniowy wzrost ilości zebranych WEEE w latach od 2012 do 2016 r.

Państwa członkowskie mogą ustanowić bardziej ambitne cele indywidualne i w takim przypadku zgłaszają to Komisji.

Cele zbiórki są osiągane corocznie.

Państwa członkowskie przedstawiają Komisji plany poprawy najpóźniej do … (19).

2. Aby udowodnić osiągnięcie minimalnego wskaźnika zbiórki, państwa członkowskie zapewniają przekazywanie przez odpowiednie podmioty, bez kosztów dla państw członkowskich, corocznie i w sposób zgodny z art. 16, informacji o WEEE, który został:

a)	przygotowany do ponownego użycia lub przesłany do zakładów przetwarzania przez którykolwiek podmiot,

b)	dostarczony do punktów zbiórki zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. a),

c)	dostarczony do dystrybutorów zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b),

d)	zebrany selektywnie przez producentów lub przez strony trzecie działające w ich imieniu, lub

e)	zebrany selektywnie w inny sposób.

3. W drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 18a i na warunkach określonych w art. 18b i 18c, w terminie do 31 grudnia 2015 r. , można ustanowić przepisy przejściowe , by sprostać trudnościom, na jakie napotkają państwa członkowskie przy realizacji celów określonych w ust. 1 w związku ze specyficznymi warunkami krajowymi.

4. Najpóźniej do 31 grudnia 2012 r. Komisja przyjmuje – na mocy aktów delegowanych zgodnie z art. 18a oraz na warunkach określonych w art. 18b i 18c – wspólną metodę określania ilości wagowej WEEE wytwarzanego w każdym państwie członkowskim. Metoda ta obejmuje szczegółowe zasady stosowania i metod obliczania na potrzeby sprawdzania zgodności z celami określonymi w ust. 1.

▐

5. Na podstawie sprawozdania Komisji, w stosownych przypadkach uzupełnionego wnioskiem, Parlament Europejski i Rada, najpóźniej do 31 grudnia 2012 r., ponownie przeanalizują wskaźnik zbiórki i terminy jego osiągnięcia, o których mowa w ust. 1, mając na względzie, między innymi, możliwość ustalenia odrębnego celu dotyczącego zbierania urządzeń chłodzących i zamrażających, lamp, w tym żarówek żarnikowych, oraz urządzeń małogabarytowych.

Artykuł 8

Przetwarzanie

1. Państwa członkowskie zapewniają przetwarzanie całego selektywnie zebranego WEEE.

Najpóźniej w ciągu … (20) Komisja zwraca się do europejskich organizacji normalizacyjnych o opracowanie i przyjęcie europejskich standardów zbierania, składowania, transportu, przetwarzania, recyklingu i naprawy WEEE, a także przygotowania do ponownego użytku. Standardy te odzwierciedlają aktualny stan wiedzy.

Odniesienie do standardów jest publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Zbieranie, składowanie, transport, przetwarzanie, recykling i naprawa WEEE oraz przygotowanie do ponownego użycia odbywa się przy zastosowaniu podejścia ukierunkowanego na zachowanie surowców i ma na celu recykling cennych zasobów zawartych w EEE z myślą o zapewnieniu lepszych dostaw towarów w Unii.

2. Przetwarzanie inne niż przygotowanie do ponownego użycia obejmuje przynajmniej usunięcie wszelkich cieczy oraz przetwarzanie selektywne zgodne z załącznikiem III.

3. Państwa członkowskie gwarantują, że producenci lub strony trzecie działające w ich imieniu ustanowią systemy zapewniające odzysk WEEE przy użyciu najlepszych dostępnych technik. Producenci mogą ustanawiać te systemy indywidualnie lub zbiorowo. Państwa członkowskie gwarantują, że każdy zakład lub przedsiębiorstwo zajmujące się zbieraniem lub przetwarzaniem składuje i przetwarza WEEE zgodnie z wymogami technicznymi wymienionymi w załączniku IV.

4. W ▐ celu uwzględnienia innych technologii przetwarzania gwarantujących przynajmniej identyczny poziom ochrony zdrowia ludzkiego oraz środowiska naturalnego Komisja przyjmuje zmiany do załącznika III w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 19 oraz na warunkach określonych w art. 20 i 21 . Komisja ocenia w pierwszej kolejności, czy należy zmienić wpisy dotyczące płytek obwodów drukowanych do telefonów komórkowych oraz wyświetlaczy ciekłokrystalicznych. Komisja ocenia, czy do rozwiązania kwestii danych nanomateriałów niezbędne jest wprowadzenie zmian w załączniku III.

5. Do celów ochrony środowiska naturalnego państwa członkowskie mogą ustanowić minimalne normy jakości dla przetwarzania zebranego WEEE.

Państwa członkowskie opowiadające się za takimi normami jakości powiadamiają Komisję, która publikuje te normy.

6. Państwa członkowskie zachęcają zakłady lub przedsiębiorstwa przeprowadzające czynności przetwarzania do wprowadzenia systemów zarządzania środowiskiem naturalnym zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1221/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie dobrowolnego udziału organizacji w systemie zarządzania środowiskowego i audytu we Wspólnocie (EMAS) (21).

Artykuł 9

Zezwolenia i kontrole

1. Państwa członkowskie gwarantują, że zgodnie z art. 23 dyrektywy 2008/98/WE właściwe organy wydają stosowne zezwolenie każdemu zakładowi lub przedsiębiorstwu zajmującemu się przetwarzaniem.

2. Odstępstwo od wymogu posiadania zezwolenia określonego w art. 24 lit. b) dyrektywy 2008/98/WE można stosować do czynności odzysku dotyczących WEEE, jeśli przed rejestracją właściwe organy przeprowadzają kontrolę mającą na celu zagwarantowanie zgodności z art. 13 tej dyrektywy.

Kontrola taka powinna objąć sprawdzenie następujących kwestii:

a)	rodzaju i ilości odpadów, które mają być poddane przetworzeniu;

b)	ogólnych wymogów technicznych, które mają być spełnione;

c)	środków ostrożności, które należy przedsięwziąć.

Kontrolę należy przeprowadzać co najmniej raz w roku, a państwa członkowskie powinny przekazać Komisji jej wyniki.

3. Państwa członkowskie gwarantują, że zezwolenie lub rejestracja określona w ust. 1 i 2 obejmuje wszystkie warunki niezbędne do zapewnienia zgodności z wymogami art. 8 ust. 2, 3 i 5 oraz do celów osiągnięcia celów odzysku określonych w art. 11.

Artykuł 10

Przemieszczanie WEEE

1. Czynności przetwarzania można również prowadzić poza terytorium właściwego państwa członkowskiego lub Unii, pod warunkiem że przemieszczanie WEEE odbywa się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (22).

2. WEEE wywożony poza obszar Unii zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006 i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1418/2007 z dnia 29 listopada 2007 r. dotyczącym wywozu w celu poddania odzyskowi niektórych odpadów wymienionych w załączniku III lub IIIA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady do pewnych państw, których nie obowiązuje decyzja OECD w sprawie kontroli transgranicznego przemieszczania odpadów (23) zalicza się na poczet wykonywania zobowiązań i celów określonych art. 11 niniejszej dyrektywy, wyłącznie wtedy, gdy eksporter może przedstawić przed dokonaniem przemieszczenia przekonujące dowody , iż odzysk, przygotowanie do ponownego użycia i recykling zostaną przeprowadzone na warunkach równorzędnych z wymogami niniejszej dyrektywy. Po przeprowadzeniu odzysku, przygotowania do ponownego użycia lub recyklingu należy potwierdzić zgodność z przedmiotowymi warunkami równorzędnymi.

3. Państwa członkowskie nie zezwalają na przemieszczanie żadnych produktów pochodzących z EEE, które mają być ponownie użyte, chyba że właściwy indywidualny lub grupowy podmiot zaświadczył, że są one w pełni sprawne i w związku z tym zostały opatrzone odpowiednią etykietą.

4. W celu umożliwienia podjęcia czynności związanych z przetwarzaniem poza granicami Unii przy jednakowym stopniu ochrony Komisja przyjmuje, nie później niż … (24) – na mocy aktów delegowanych zgodnie z art. 18a oraz na warunkach określonych w art. 18b i 18c – szczegółowe zasady dotyczące ust. 1 i 2, w szczególności kryteria dla oceny warunków równorzędnych.

▐

Artykuł 11

Cele w zakresie odzysku

1. W odniesieniu do całego WEEE selektywnie zebranego i przesłanego do przetwarzania zgodnie z art. 8, 9 i 10 lub w celu przygotowania do ponownego użycia państwa członkowskie gwarantują, że do dnia 31 grudnia 2011 r. producenci spełnią następujące minimalne cele:

dla WEEE ujętego w kategorii 1 i 4 załącznika -IA ,

—	85 % poddawane jest procesowi odzysku ▐

—	75 % poddawane jest procesowi recyklingu , oraz

—	5 % jest przygotowywane do ponownego użycia;

dla WEEE ujętego w kategorii 2 załącznika IA ,

—	80 % poddawane jest procesowi odzysku, ▐

—	65 % poddawane jest procesowi recyklingu , oraz

—	5 % jest przygotowywane do ponownego użycia;

dla WEEE ujętego w kategorii 3 załącznika IA,

—	75 % poddawane jest procesowi odzysku, oraz

—	50 % poddawane jest procesowi recyklingu;

dla WEEE ujętego w kategorii ▐ 5 ▐ załącznika IA ,

—	75 % poddawane jest procesowi odzysku, ▐

—	50 % poddawane jest procesowi recyklingu , oraz

—	5 % jest przygotowywane do ponownego użycia;

dla WEEE ujętego w kategorii 6 załącznika IA,

—	85 % poddawane jest procesowi odzysku,

—	75 % poddawane jest procesowi recyklingu, oraz

—	5 % jest przygotowywane do ponownego użycia;

f)	dla gazowych lamp wyładowczych, 80 % jest ▐ poddawane procesowi recyklingu.

2. Cele te oblicza się jako wartości procentowe masy selektywnie zebranego WEEE, który jest przekazywany do zakładów odzysku i skutecznie poddany procesowi odzysku, ponownego wykorzystania i recyklingu. W obliczaniu realizacji tych celów nie uwzględnia się składowania, sortowania i wstępnej obróbki dokonywanych w zakładach odzysku.

3. Państwa członkowskie gwarantują, że do celów obliczania tych celów producenci lub strony trzecie działające w ich imieniu rejestrują dane dotyczące masy używanego EEE, WEEE, jego części składowych, materiałów lub substancji w momencie jego wprowadzenia (wejścia) i wyprowadzenia (wyjścia) z zakładu przetwarzania oraz wprowadzenia (wejścia) i wyprowadzenia (wyjścia jako całościowej wartości procentowej ) z zakładu odzyskiwania lub recyklingu.

4. Państwa członkowskie zachęcają do opracowywania nowych technologii odzysku, recyklingu i przetwarzania.

Artykuł 12

Finansowanie w odniesieniu do WEEE pochodzącego z gospodarstw domowych

1. Państwa członkowskie gwarantują, że producenci dostarczą przynajmniej plany finansowania zbiórki, przetwarzania, odzysku oraz przyjaznego dla środowiska unieszkodliwiania WEEE pochodzącego z gospodarstw domowych, składowanego w punktach zbiórki ustanowionych na mocy art. 5 ust. 2. Ponadto w stosownych przypadkach państwa członkowskie – z myślą o zwiększeniu skuteczności zbiórki WEEE – dbają o zebranie wystarczających zasobów finansowych zgodnie z zasadą „zanieczyszczający płaci” w chwili sprzedaży nowego EEE (gdzie zanieczyszczający to detalista, konsument i producent, ale nie ogólny podatnik), tak aby pokryć koszty zbiórki WEEE z gospodarstw domowych , w tym koszty działania punktów zbiórki oraz powiązanych kampanii edukacyjnych w dziedzinie zarządzania WEEE. Te zasoby finansowe są dostępne jedynie dla podmiotów, na których spoczywa obowiązek prawny zbiórki WEEE.

W przypadku pełnego pokrycia kosztów takich podmiotów z zasobów finansowych zebranych zgodnie z akapitem pierwszym, podmioty te, bez względu na to, czy są to gminy, czy prywatne punkty zbiórki, przekazują całość zebranego WEEE programom odpowiedzialności producentów.

Finansowanie zbiórki WEEE z gospodarstw domowych w celu usuwania do punktów zbiórki nie wchodzi w zakres indywidualnej odpowiedzialności producenta, o której mowa w ust. 2.

Państwa członkowskie mogą ustalić dodatkowe zasady dotyczące metod obliczania kosztów związanych ze zbiórką i punktami zbiórki.

2. W przypadku produktów wprowadzonych do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r. każdy producent odpowiada za czynności finansowania, o których mowa w ust. 1, dotyczące odpadów pochodzących z jego produktów. Producent może podjąć decyzję o wypełnieniu tego obowiązku indywidualnie lub przyłączając się do programu zbiorowego. Producent może wypełnić swoje zobowiązania poprzez jedną z możliwych metod lub ich połączenie. Zbiorowe programy wprowadzają zróżnicowane opłaty dla producentów w zależności od tego, jak łatwo dokonuje się recyklingu danego produktu i istotnych surowców wchodzących w jego skład.

Państwa członkowskie gwarantują, że wprowadzając produkt do obrotu, każdy producent dostarcza gwarancję wskazującą, że gospodarowanie WEEE zostanie sfinansowane a także gwarantują, że producenci oznaczą swoje produkty w sposób niebudzący wątpliwości zgodnie z art. 15 ust. 2. Gwarancja ta zapewni finansowanie czynności określonych w ust. 1, odnoszących się do produktu. Gwarancja może mieć formę uczestnictwa producenta we właściwych programach finansowania gospodarowania WEEE, ubezpieczenia recyklingu lub zablokowania konta bankowego. Należy obliczać gwarancję finansową w odniesieniu do produktów, których cykl życia dobiega końca, aby zagwarantować internalizację rzeczywistych kosztów związanych z zakończeniem użytkowania produktu, z uwzględnieniem norm dotyczących przetwarzania i recyklingu, o których mowa w art. 8.

3. Aby umożliwić stosowanie ujednoliconego podejścia do zgodności z wymogami w zakresie gwarancji finansowych, co przewiduje ust. 2, Komisja ustanawia, nie później niż … (25), w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 19 i z zastrzeżeniem warunków przewidzianych w art. 20 i 21, minimalne wymogi i metodologię w zakresie obliczania poziomu tych gwarancji oraz opracowuje wytyczne ich weryfikacji i nadzoru nad nimi.

Wspomniane minimalne wymogi gwarantują, co najmniej, by:

a)	gwarancje prowadziły do internalizacji rzeczywistych kosztów związanych z końcem cyklu życia produktu, z uwzględnieniem norm w zakresie przetwarzania i recyklingu,

b)	kosztów związanych z obowiązkami producenta nie ponosiły inne podmioty, oraz

c)	by w przyszłości istniały gwarancje i mogły być wykorzystywane w celu dopełnienia dodatkowych wymogów w zakresie recyklingu spoczywających na producencie w przypadku jego niewypłacalności.

4. Odpowiedzialność za finansowanie kosztów zarządzania WEEE pochodzącego z produktów wprowadzonych do obrotu przed dniem 13 sierpnia 2005 r. („odpady historyczne”) zapewnia się w ramach jednego lub większej liczby systemów, do których proporcjonalny wkład wnoszą wszyscy producenci obecni na rynku z chwilą wystąpienia właściwych kosztów, tzn. proporcjonalnie do ich udziału w rynku właściwego dla danego typu sprzętu.

5. Państwa członkowskie dbają o to, by producenci lub strony trzecie działające w ich imieniu przedstawiały im coroczne sprawozdania dotyczące finansowania i kosztów ponoszonych w ramach systemów zbiórki, przetwarzania i unieszkodliwiania odpadów a także dotyczące skuteczności tych systemów.

Artykuł 13

Finansowanie w odniesieniu do WEEE pochodzącego od innych użytkowników niż gospodarstwa domowe

1. Państwa członkowskie gwarantują, że finansowanie kosztów zbiórki, przetwarzania, odzysku i przyjaznego dla środowiska unieszkodliwiania WEEE pochodzącego od użytkowników innych niż gospodarstwa domowe z produktów wprowadzonych do obrotu po 13 sierpnia 2005 r. zapewnią producenci.

W odniesieniu do odpadów historycznych zastępowanych przez nowe odpowiadające im produkty lub przez nowe produkty spełniające te same funkcje finansowanie kosztów zapewnione jest przez producentów tych produktów przy ich dostawie. Alternatywnie, państwa członkowskie mogą ustalić, iż użytkownicy inni niż gospodarstwa domowe również odpowiadają za finansowanie tego WEEE, w całości lub w części.

W odniesieniu do pozostałych odpadów historycznych finansowanie kosztów zapewniają użytkownicy inni niż gospodarstwa domowe.

2. Bez uszczerbku dla niniejszej dyrektywy, producenci i użytkownicy inni niż gospodarstwa domowe mogą zawierać umowy określające inne metody finansowania.

Artykuł 14

Systemy zbierania i informacje dla użytkowników

▐

1. Z myślą o podnoszeniu poziomu świadomości użytkowników państwa członkowskie gwarantują wdrażanie przez dystrybutorów odpowiednich systemów zbierania małogabarytowych WEEE. Takie systemy zbierania:

a)	umożliwiają użytkownikom końcowym pozostawianie małogabarytowych WEEE w dostępnych i widocznych punktach zbiórki w punktach sprzedaży detalicznej;

b)	wymagają od sprzedawców detalicznych, by dostarczając małogabarytowy EEE, nieodpłatnie odbierali małogabarytowy WEEE;

c)	nie obciążają żadnymi opłatami użytkowników końcowych, którzy pozbywają się małogabarytowych WEEE, ani nie nakładają na nich żadnych zobowiązań do zakupu nowego produktu tego samego typu;

Państwa członkowskie dbają również o to, aby lit. b) i c) miały zastosowanie do podmiotów prowadzących sprzedaż na odległość, tj. osób fizycznych lub prawnych, które przy zastosowaniu środków porozumiewania się na odległość określonych w dyrektywie 97/7/WE, umieszczają lub udostępniają EEE na rynku. System zbierania stosowany przez podmioty prowadzące sprzedaż na odległość umożliwiają użytkownikom końcowym zwrot małogabarytowych WEEE bez ponoszenia żadnych kosztów, w tym kosztów dostawy lub wysyłki.

Najpóźniej do … (26) Komisja przyjmuje – za pośrednictwem aktów delegowanych zgodnie z art. 19 oraz na warunkach określonych w art. 20 i 21 – definicję „małogabarytowych WEEE”, biorąc pod uwagę ryzyko, iż odpady te nie są zbierane selektywnie ze względu na ich niewielkie rozmiary.

Obowiązki określone w niniejszym ustępie nie dotyczą mikroprzedsiębiorstw działających na bardzo małej powierzchni. Najpóźniej do … (26) Komisja przyjmuje – za pośrednictwem aktów delegowanych zgodnie z art. 19 oraz na warunkach określonych w art. 20 i 21 – do celów niniejszej dyrektywy, definicję „mikroprzedsiębiorstw działających na bardzo małej powierzchni”.

2. Państwa członkowskie gwarantują, że użytkownicy EEE w gospodarstwach domowych otrzymają niezbędne informacje dotyczące:

a)	wymogu zaniechania unieszkodliwiania WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz selektywnej zbiórki takiego WEEE;

b)	udostępnionych im systemów zwrotu i zbierania , wspierając koordynację informacji służących identyfikacji wszystkich dostępnych punktów zbiórki, bez względu na to, który producent je ustanowił ;

c)	ich roli w przyczynianiu się do ponownego użycia, recyklingu i innych form odzysku WEEE;

d)	potencjalnych skutków dla środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego, wynikających z obecności substancji niebezpiecznych w EEE;

e)	znaczenia symbolu podanego w załączniku V.

3. Państwa członkowskie przyjmują właściwe środki w celu promowania udziału konsumentów w zbiórce WEEE oraz aby zachęcić ich do ułatwiania procesu ponownego użycia, przetwarzania i odzysku.

4. Do celu zminimalizowania ilości unieszkodliwianego WEEE jako nieposortowanych odpadów komunalnych oraz ułatwienia jego selektywnej zbiórki państwa członkowskie gwarantują, że producenci właściwie oznaczają – zgodnie z europejską normą EN 50419 (27) – EEE wprowadzony do obrotu symbolem podanym w załączniku V. W przypadkach wyjątkowych oraz tam, gdzie jest to niezbędne z uwagi na wielkość lub funkcję produktu, nadruk symbolu należy umieścić na opakowaniu zbiorczym, na instrukcji użycia oraz na gwarancji EEE.

5. Państwa członkowskie mogą wymagać, aby producenci i/lub dystrybutorzy umieszczali niektóre lub wszystkie informacje określone w ust. 2-4 np. na instrukcjach użycia lub w punkcie sprzedaży albo rozpowszechniali takie informacje poprzez kampanie edukacyjne .

Artykuł 15

Informacje dla zakładów przetwarzania

1. W celu ułatwienia ▐ użycia i właściwego oraz przyjaznego dla środowiska naturalnego przetwarzania WEEE, w tym konserwacji, aktualizacji, ponownego użycia, przygotowania do ponownego użycia, odnowienia i recyklingu, państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zagwarantowania, że dla każdego rodzaju nowego EEE wprowadzonego do obrotu w terminie jednego roku po wprowadzeniu do obrotu sprzętu producenci przekażą nieodpłatnie informacje dotyczące jego ponownego użycia i przetworzenia. Na tyle, na ile wymagają tego ośrodki zajmujące się ponownym użyciem, przetworzeniem i recyklingiem oraz do celów wypełnienia przepisów niniejszej dyrektywy, informacje te powinny dotyczyć poszczególnych części składowych oraz materiałów EEE, a także umiejscowienia w EEE substancji i preparatów niebezpiecznych. Producenci EEE przekazują takie informacje upoważnionym ośrodkom ponownego użycia, przetwarzania i recyklingu w formie podręcznika lub w postaci zapisu elektronicznego (CD-ROM, usługa on-line).

2. Państwa członkowskie zapewniają łatwe ustalenie każdego producenta EEE, wprowadzonych do obrotu, na podstawie znaku umieszczonego na sprzęcie. Co więcej, do celów ustalenia daty wprowadzenia sprzętu do obrotu w sposób niebudzący wątpliwości znak widniejący na sprzęcie powinien wskazywać, że urządzenie zostało wprowadzone do obrotu po dniu 13 sierpnia 2005 r. Do tego celu stosuje się europejską normę EN 50419.

Artykuł 16

Prowadzenie rejestru, informacje oraz sprawozdawczość

1. Państwa członkowskie sporządzają rejestr producentów, w tym producentów będących dostawcami EEE przy pomocy środków porozumiewania się na odległości, zgodnie z ust. 2.

Rejestr ten służy monitorowaniu zgodności z obowiązkami dotyczącymi finansowania na mocy art. 12 i 13.

2. Państwa członkowskie zapewniają możliwość wprowadzenia w formie elektronicznej przez każdego producenta prowadzącego działalność na ich terytorium do krajowego rejestru wszystkich istotnych informacji, w tym wymogów w zakresie sprawozdawczości i informacji na temat opłat, będących odzwierciedleniem ich działalności we wszystkich innych państwach członkowskich.

Rejestry te są interoperacyjne i umożliwiają wymianę takich informacji, w tym dotyczących ilości EEE wprowadzonego na krajowy rynek oraz informacji umożliwiających dokonywanie przelewów pieniężnych związanych z przemieszczaniem produktów lub WEEE na terytorium Unii.

3. Państwa członkowskie dbają o to, by producenci wprowadzający na ich rynek EEE, którzy nie posiadają siedziby na ich terytorium, mogli ustanowić w tym państwie członkowskim przedstawiciela prawnego, odpowiedzialnego za spełnianie wymogów określonych w niniejszej dyrektywie.

4. Aby zapewnić prawidłowe funkcjonowanie systemów rejestracji, informacji i sprawozdawczości, Komisja przyjmuje na mocy aktów delegowanych zgodnie z art. 19 oraz na warunkach określonych w art. 20 i 21 środki określające format rejestrowania i sprawozdawczości oraz częstotliwość w zakresie sprawozdawczości. Format rejestrowania i sprawozdawczości obejmuje, co najmniej, następujące informacje:

a)	ilości EEE wprowadzonego do obrotu na rynku krajowym;

b)	rodzaju sprzętu;

marek;

d)	kategorii;

e)	gwarancji, jeśli dotyczy.

5. Rejestr będzie mógł być prowadzony być prowadzony w ramach zbiorowych programów odpowiedzialności producentów, ustanowionych na mocy art. 12 ust. 2.

6. Państwa członkowskie gromadzą informacje, w tym uzasadnione oszacowania, w sprawie zasad obliczania rocznych ilości i kategorii EEE wprowadzonego do obrotu, zebranego na wszystkie sposoby, ponownie użytego, poddanego recyklingowi i odzyskanego na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wywozu selektywnie zebranego WEEE, według jego wagi.

7. Państwa członkowskie co trzy lata przesyłają Komisji sprawozdanie w sprawie wykonywania niniejszej dyrektywy oraz w sprawie informacji określonych w ust. 5. Sprawozdanie z wykonywania przygotowuje się na podstawie kwestionariusza określonego w decyzji Komisji 2004/249/WE z dnia 11 marca 2004 r. dotyczącej kwestionariusza stanowiącego podstawę sprawozdań Państw Członkowskich z wykonania dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (28) i decyzji Komisji 2005/369/WE z dnia 3 maja 2005 r. ustanawiającej formaty danych do celów dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (29) Sprawozdanie dla Komisji sporządza się najpóźniej w ciągu dziewięciu miesięcy od końca trzyletniego okresu, do którego się odnosi.

Pierwsze sprawozdanie trzyletnie będzie obejmować okres od 20xx do 20xx r.

Komisja publikuje sprawozdanie dotyczące wykonania niniejszej dyrektywy w terminie dziewięciu miesięcy od otrzymania sprawozdań od państw członkowskich.

Artykuł 17

Identyfikacja podmiotów gospodarczych

Państwa członkowskie ustanawiają systemy gwarantujące uzyskanie informacji umożliwiających organom regulacyjnym, producentom i dystrybutorom identyfikację:

a)	każdego podmiotu gospodarczego, który dostarczył im EEE;

b)	każdego podmiotu gospodarczego, któremu dostarczyli EEE.

Artykuł 18

Dostosowanie do postępu naukowo-technicznego

Aby umożliwić dostosowanie art. 16 ust. 7 i załączników do postępu naukowo-technicznego, Komisja może przyjąć akty delegowane zgodnie z art. 19 oraz na warunkach określonych w art. 20 i 21 .

Przed wprowadzeniem zmian w załącznikach Komisja zasięga między innymi opinii producentów EEE, podmiotów gospodarczych zajmujących się recyklingiem i przetwarzaniem oraz organizacji zajmujących się ochroną środowiska naturalnego, a także związków pracowniczych i konsumenckich.

▐

Artykuł 19

Wykonanie przekazania uprawnień

1. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 7, 8, 10, 12, 14, 16, 18 i 23, przyznaje się Komisji na czas nieokreślony.

2. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja powiadamia o nim równocześnie Parlament Europejski i Radę.

3. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych są przyznane Komisji na warunkach określonych w art. 20 i 21.

Artykuł 20

Odwołanie przekazania uprawnień

1. Delegowanie uprawnień określonych w art. 7, 8, 10, 12, 14, 16, 18 i 23 może być odwołane przez Parlament Europejski lub Radę.

2. Instytucja, która wszczęła procedurę wewnętrzną mającą na celu podjęcie decyzji o ewentualnym odwołaniu oddelegowanych uprawnień, dokłada starań, aby powiadomić drugą instytucję i Komisję w rozsądnym czasie przed podjęciem ostatecznej decyzji, określając, które oddelegowane uprawnienia mogłyby zostać odwołane, i wskazując ewentualne przyczyny odwołania.

3. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie uprawnień określonych w tej decyzji. Staje się ona skuteczna niezwłocznie lub od określonej w niej późniejszej daty. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych. Decyzja ta zostaje opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 21

Sprzeciw wobec aktów delegowanych

1. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie dwóch miesięcy od daty powiadomienia. Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady termin ten wydłuża się o dwa miesiące.

2. Jeżeli po upływie terminu określonego w ust. 1 ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyrażą sprzeciwu wobec aktu delegowanego, jest on publikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i wchodzi w życie z dniem w nim określonym.

Akt delegowany może być opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej i może on wejść w życie przed upływem tego terminu, jeżeli zarówno Parlament Europejski i Rada powiadomią Komisję o zamiarze niezgłaszania sprzeciwu.

3. Jeżeli Parlament Europejski lub Rada wyrazi sprzeciw wobec aktu delegowanego w terminie określonym w ust. 1, nie wchodzi on w życie. Instytucja, która wyraża sprzeciw wobec aktu delegowanego, podaje przyczyny wyrażenia sprzeciwu.

Artykuł 22

Kary

Państwa członkowskie ustanawiają zasady dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów krajowych przyjętych na mocy niniejszej dyrektywy i podejmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia ich zastosowania. W związku z tym przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach najpóźniej w terminie określonym w art. 24 i bezzwłocznie powiadamiają o wszelkich późniejszych zmianach dotyczących tych przepisów.

Artykuł 23

Kontrola i nadzór

1. Państwa członkowskie prowadzą stosowne kontrole i nadzór w celu weryfikacji właściwego wdrażania niniejszej dyrektywy.

Kontrole te obejmują przynajmniej zgłoszone ilości EEE wprowadzonego do obrotu w celu sprawdzenia wysokości gwarancji finansowych wymaganych przepisami art. 12 ust. 2, wywóz WEEE poza Unię zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1013/2006 oraz operacje prowadzone w zakładach przetwarzania zgodnie z dyrektywą 2008/98/WE i zgodnie z załącznikiem III do niniejszej dyrektywy.

2. Państwa członkowskie gwarantują, że przemieszczanie używanego EEE, w odniesieniu do którego istnieje podejrzenie, że jest to WEEE , odbywa się zgodnie z zawartymi w załączniku II minimalnymi wymogami , oraz sprawują należyty nadzór nad przemieszczaniem .

3. Z myślą o zapewnieniu prawidłowego funkcjonowania kontroli i nadzoru Komisja może przyjąć na mocy aktów delegowanych zgodnie z art. 19 oraz na warunkach określonych w art. 20 i 21 dodatkowe zasady dotyczące kontroli i nadzoru.

▐

4. Państwa członkowskie tworzą krajowy rejestr zatwierdzonych punktów zbiórki i zakładów przetwarzania. Jedynie te punkty, których operatorzy spełniają wymogi określone w art. 8 ust. 3, mogą zostać uwzględnione w tym krajowym rejestrze. Państwa członkowskie zapewniają publiczny dostęp do zawartości krajowego rejestru.

5. Operatorzy zakładów przedstawiają corocznie właściwym organom dowody na przestrzeganie przepisów niniejszej dyrektywy oraz przedkładają właściwym organom sprawozdania zgodnie z ust. 6 i 7 w celu zachowania statusu zatwierdzonego zakładu przetwarzania.

6. Operatorzy punktów zbiórki corocznie przedstawiają właściwym organom sprawozdania w celu umożliwienia władzom krajowym porównania ilości zbieranego WEEE z ilością WEEE, który w istocie jest przewożony do zakładów zajmujących się odzyskiem lub recyklingiem. WEEE przewozi się wyłącznie do zatwierdzonych zakładów odzysku i przetwarzania.

7. Operatorzy zakładów przetwarzania przedstawiają corocznie właściwym organom sprawozdania umożliwiające władzom krajowym porównanie ilości WEEE pozyskanego od właścicieli lub zatwierdzonych punktów zbiórki z ilością WEEE, który w istocie się odzyskuje, poddaje recyklingowi lub eksportuje na mocy art. 10.

8. Państwa członkowskie gwarantują, że WEEE jest oddawany wyłącznie do zarejestrowanych i zatwierdzonych punktów zbiórki, odzysku lub recyklingu.

Artykuł 24

Transpozycja

1. Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania artykułów 2, 3, 5, 6, 7, 11, 14, 16, 22, 23 i załącznika II najpóźniej do dnia … (30) Niezwłocznie przekażą one Komisji tekst tych przepisów oraz tabelę korelacji pomiędzy tymi przepisami a niniejszą dyrektywą. Państwa członkowskie wdrażają przepisy, postanowienia wykonawcze i administracyjne konieczne do zapewnienia zgodności z art. 12 ust. 2, tak aby każdy producent ponosił koszty jedynie z tytułu finansowania działań związanych z odpadami powstałymi z jego własnych produktów wprowadzonych do obrotu po 13 sierpnia 2005 r. oraz do zapewnienia odpowiednich gwarancji finansowych, wymaganych przepisami art. 12 ust. 2.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Przepisy te zawierają także wskazanie, że w istniejących przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odniesienia do dyrektyw uchylonych niniejszą dyrektywą należy odczytywać jako odniesienia do niniejszej dyrektywy. Metody dokonywania takiego odniesienia i formułowania takiego wskazania określane są przez państwa członkowskie.

2. Państwa członkowskie przekazują Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

3. Pod warunkiem osiągnięcia celów wymienionych w niniejszej dyrektywie państwa członkowskie mogą transponować przepisy określone w art. 8 ust. 6, art. 14 ust. 2 oraz art. 15 na mocy umów zawieranych między właściwymi organami a zainteresowanymi sektorami gospodarczymi. Umowy takie muszą spełniać następujące wymogi:

a)	umowy podlegają wykonaniu;

b)	w umowach określa się cele, wraz z podaniem ostatecznych terminów ich realizacji;

c)	umowy publikuje się w krajowych dziennikach urzędowych lub w dokumentach krajowych, które są w równym stopniu dostępne dla opinii publicznej i przekazane Komisji;

d)	wyniki osiągane w ramach tych umów są regularnie nadzorowane, a odpowiednie sprawozdania przesyłane do właściwych organów i do Komisji oraz podane do publicznej wiadomości na warunkach podanych w umowie;

e)	właściwe organy gwarantują, że zbadano postęp osiągnięty w ramach umowy;

f)	w przypadku niedopełnienia umowy państwa członkowskie muszą zastosować odpowiednie przepisy niniejszej dyrektywy, na drodze środków ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych.

4. Oprócz przeglądów przewidzianych w art. 2 i 7 Komisja, do [… (31)] przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie w oparciu o doświadczenia przy jej stosowaniu. W razie potrzeby do sprawozdania dołączone zostają wnioski dotyczące zmiany niniejszej dyrektywy.

Artykuł 25

Uchylenie

Dyrektywa 2002/96/WE zmieniona dyrektywami wymienionymi w załączniku VI część A, traci moc od … (32), z wyjątkiem art. 5 ust. 5 tej dyrektywy, który zostaje uchylony ze skutkiem od dnia 31 grudnia 2011 r., bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich dotyczących terminów przeniesienia do prawa krajowego i zastosowania dyrektyw określonych w części B załącznika VI. Odesłanie do uchylonych dyrektyw należy odczytywać jako odesłanie do niniejszej dyrektywy, zgodnie z tabelą korelacji w załączniku VII.

Artykuł 26

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 27

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

(1) Dz.U. C 306 z 16.12.2009, s. 39.

(2) Dz.U. C 141 z 29.5.2010, s. 55.

(3) Stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r.

(4) Dz.U. L 37 z 13.2.2003, s. 24.

(5) Dz.U. C 138 z 17.5.1993, s. 5.

(6) Dz.U. L 312 z 22.11.2008, s. 3.

(7) Dz.U. L 285 z 31.10.2009, s. 10.

(8) Dz.U. L 37 z 13.2.2003, s. 19.

(9) Dz.U. L 266 z 26.9.2006, s. 1.

(10) Dz.U. L 286 z 31.10.2009, s. 1.

(11) Dz.U. L 161 z 14.6.2006, s. 1.

(12) Dz.U. L 24 z 29.1.2008, s. 8.

(13) Dz.U. L 118 z 27.4.2001, s. 41.

(14) Dz.U. L 396 z 30.12.2006, s. 1.

(15) pięć lat po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

(16) Dz.U. L 169 z 12.7.1993, s. 1.

(17) Dz.U. L 331 z 7.12.1998, s. 1.

(18) Dz.U. L 144 z 4.6.1997, s. 19.

(19) 18 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(20) 6 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(21) OJ L 342, 22.12.2009, p. 1.

(22) Dz.U. L 190 z 12.7.2006, s. 1.

(23) Dz.U. L 316 z 4.12.2007, s. 6.

(24) 18 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(25) 12 miesięcy po wejściu w życie niniejszej dyrektywy.

(26) 12 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(27) Przyjęta przez CENELEC w marcu 2006 r.

(28) Dz.U. L 78 z 16.3.2004, s. 56.

(29) Dz.U. L 119 z 11.5.2005, s. 13.

(30) 18 miesięcy od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

(31) pięć lat od wejścia życie niniejszej dyrektywy.

(32) 18 miesięcy plus 1 dzień od wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
ZAŁĄCZNIK IA

Kategorie urządzeń dla potrzeb ustalenia celów w zakresie odzysku przewidzianych w art. 11

(1)	Urządzenia chłodzące i grzewcze,

(2)	Ekrany i monitory,

(3)

Lampy,

(4)

Wielkogabarytowe urządzenia, z wyłączeniem urządzeń chłodzących i grzewczych, ekranów i monitorów oraz lamp. Wielkogabarytowe urządzenia oznaczają wszystkie urządzenia, których zasadniczo nie można przemieszczać lub które są zasadniczo przeznaczone do pozostawienia w miejscu użycia przez cały cykl życia,

(5)

Małogabarytowe urządzenia, z wyłączeniem urządzeń chłodzących i grzewczych, ekranów i monitorów oraz lamp, a także urządzeń teleinformatycznych i telekomunikacyjnych. Małogabarytowe urządzenia oznaczają wszystkie urządzenia, które zasadniczo można przemieszczać oraz które zasadniczo nie są przeznaczone do długotrwałego pozostawania w miejscu użycia,

(6)	Małe urządzenia teleinformatyczne i telekomunikacyjne.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
ZAŁĄCZNIK I B

Niewyczerpująca lista urządzeń ujętych w kategoriach załącznika IA

1. Urządzenia chłodzące i grzewcze

—	Chłodziarki

—	Zamrażarki

—	Automaty wydające zimne produkty

—	Urządzenia klimatyzacyjne

—	Urządzenia grzewcze zawierające olej i inne urządzenia do wymiany ciepła zawierające nośniki ciepła inne niż woda (np. pompy ciepła i urządzenia osuszające)

2. Ekrany i monitory

—

Ekrany

—	Odbiorniki telewizyjne

—	Cyfrowe ramki do zdjęć

—

Monitory

3. Lampy

—	Zwykłe lampy fluorescencyjne

—	Kompaktowe lampy fluorescencyjne

—	Wysokowydajne lampy wyładowcze, w tym ciśnieniowe lampy sodowe oraz lampy halogenowe

—	Niskociśnieniowe lampy sodowe

—

Lampy LED

4. Urządzenia wielkogabarytowe

—	Urządzenia wielkogabarytowe używane do gotowania i innego typu przetwarzania żywności (takie jak płyty grzejne, piekarniki, kuchenki, kuchenki mikrofalowe, stacjonarne ekspresy do kawy)

—	Wyciągi kuchenne

—	Wielkogabarytowe urządzenia czyszczące (takie jak pralki, suszarki do ubrań, zmywarki)

—	Wielkogabarytowe urządzenia grzewcze (takie jak wielkogabarytowe dmuchawy układu ogrzewania, kominki elektryczne, grzejniki marmurowe i kamienne oraz pozostałe wielkogabarytowe urządzenia grzewcze używane do ogrzewania pomieszczeń, łóżek, mebli wypoczynkowych)

—	Wielkogabarytowe urządzenia do pielęgnacji ciała (takie jak solaria, sauny, fotele do masażu)

—	Wielkogabarytowe urządzenia informatyczne i telekomunikacyjne (takie jak płyty główne, serwery, instalacje i urządzenia sieciowe, drukarki, urządzenia kopiujące, automaty telefoniczne)

—	Wielkogabarytowy sprzęt rekreacyjny i sportowy (taki jak sprzęt sportowy zawierający części elektryczne lub elektroniczne, automaty wrzutowe)

—	Wielkogabarytowe oprawy oświetleniowe oraz pozostałe urządzenia do celów rozpraszania i emitowania światła

—	Wielkogabarytowe elektryczne i elektroniczne narzędzia i urządzenia przemysłowe z wyjątkiem wielkogabarytowych stacjonarnych narzędzi przemysłowych i maszyn ruchomych nieporuszających się po drogach, przeznaczonych wyłącznie dla profesjonalnych użytkowników

—	Wielkogabarytowe urządzenia do wytwarzania i przesyłu prądu (takie jak generatory, transformatory, zasilacze awaryjne (UPS), falowniki)

—	Wielkogabarytowe urządzenia medyczne

—	Wielkogabarytowe przyrządy do nadzoru i kontroli

—	Wielkogabarytowe urządzenia pomiarowe (takie jak wagi i maszyny stacjonarne)

—	Wielkogabarytowe automaty wydające wszelkiego typu produkty oraz świadczące proste usługi (automaty sprzedające, bankomaty, samoobsługowe urządzenia do zwrotu opakowań, automaty do robienia zdjęć)

5. Urządzenia małogabarytowe

—	Urządzenia małogabarytowe używane do gotowania i innego typu przetwarzania żywności (takie jak tostery, płyty grzewcze, noże elektryczne, grzałki, krajalnice)

—	Małogabarytowe urządzenia czyszczące (takie jak odkurzacze, żelazka itp.)

—	Wentylatory, odświeżacze powietrza

—	Małogabarytowe urządzenia grzewcze (takie jak koce elektryczne)

—	Zegary, zegarki i pozostałe urządzenia do odmierzania czasu

—	Małogabarytowe urządzenia do pielęgnacji ciała (takie jak maszynki do golenia, szczoteczki do zębów, suszarki do włosów, urządzenia do masażu)

—

Kamery

—	Sprzęt elektroniczny domowego użytku (np. odbiorniki radiowe, wzmacniacze akustyczne, radia samochodowe, odtwarzacze DVD)

—	Sprzęt i instrumenty muzyczne (np. wzmacniacze, stoły mikserskie, słuchawki i głośniki, mikrofony)

—	Małogabarytowe oprawy oświetleniowe oraz pozostałe urządzenia do celów rozpraszania i emitowania światła

—	Zabawki (takie jak kolejki, modele samolotów itp.)

—	Małogabarytowy sprzęt sportowy (taki jak komputerowo sterowane urządzenia do uprawiania sportów rowerowych, nurkowania, biegania, wiosłowania itp.)

—	Małogabarytowy sprzęt rekreacyjny (taki jak gry wideo, sprzęt do łowienia ryb i gry w golfa itp.)

—	Narzędzia elektryczne i elektroniczne włącznie z narzędziami do pracy w ogrodzie (takie jak wiertarki, piły, pompy, kosiarki do trawy)

—	Małogabarytowe urządzenia do wytwarzania i przesyłu prądu (takie jak generatory, ładowarki, zasilacze awaryjne (UPS), konwertery)

—	Małogabarytowe urządzenia medyczne włącznie z urządzeniami weterynaryjnymi

—	Małogabarytowe przyrządy do nadzoru i kontroli (takie jak czujniki dymu, regulatory ciepła, termostaty, czujniki ruchu, instalacje i urządzenia monitorujące, piloty/urządzenia zdalnego sterowania)

—	Małogabarytowe urządzenia pomiarowe (takie jak wagi, urządzenia wskazujące, odległościomierze, termometry)

—	Małogabarytowe automaty wydające wszelkiego typu produkty

6. Małe urządzenia informatyczne i telekomunikacyjne

—

Laptopy

—

Notebooki

—	Małogabarytowe urządzenia informatyczne i telekomunikacyjne (takie jak komputery osobiste, drukarki, kalkulatory, telefony, telefony komórkowe, routery, urządzenia radiowe, elektroniczne nianie, rzutniki).

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
ZAŁĄCZNIK II

Minimalne wymogi w zakresie przemieszczania używanego EEE

W celu dokonania rozróżnienia między EEE a WEEE w przypadku gdy posiadacz danego przedmiotu deklaruje zamiar lub fakt przemieszczania używanego EEE, a nie WEEE, organy państwa członkowskiego żądają tytułem poparcia tej deklaracji jak następuje:

a)	kopię faktury i umowy dotyczącej sprzedaży i/lub przeniesienia prawa własności do EEE, która stwierdza, że urządzenia są przeznaczone do bezpośredniego ponownego użycia i są w pełni funkcjonalne;

b)	dowody oceny lub badań w postaci kopii dokumentacji (certyfikat badań, dowód sprawności funkcjonalnej) dla każdego urządzenia znajdującego się w przesyłce oraz protokół zawierający wszystkie informacje o dokumentacji zgodnie z pkt 2;

c)	deklaracja złożona przez posiadacza organizującego transport EEE, że żaden materiał ani żadne urządzenie znajdujące się w przesyłce nie jest odpadami zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 1 dyrektywy 2008/98/WE, oraz

d)	wystarczające opakowanie i odpowiednie odseparowanie ładunku w celu ochrony przemieszczanych produktów przed zniszczeniem podczas transportu, załadunku i wyładunku.

Litery a) i b) nie mają zastosowania w przypadku, gdy używany sprzęt elektryczny i elektroniczny jest odsyłany do producenta jako wadliwa przesyłka zbiorcza w celu dokonania naprawy w ramach gwarancji z zamiarem ponownego użycia.

W celu udowodnienia, że przemieszczane przedmioty są używanym EEE, a nie WEEE, państwa członkowskie żądają przeprowadzenia działań związanych z badaniem i prowadzeniem dokumentacji w odniesieniu do używanego EEE w następujących etapach:

Etap 1:

Badanie

a)	Należy koniecznie ocenić funkcjonalność oraz przeprowadzić ocenę substancji niebezpiecznych. Badania , jakie mają zostać wykonane, uzależnia się od rodzaju EEE. W przypadku większości używanego EEE wystarczający jest test funkcjonalności najważniejszych funkcji.

b)	Wyniki oceny i badania należy odnotować.

Etap 2:

Dokumentacja

a)	Dokumentację należy przytwierdzić w sposób bezpieczny, lecz nie trwały, bezpośrednio do EEE (jeśli nie jest opakowane) lub do opakowania, tak by można było ją odczytać bez konieczności rozpakowania urządzenia.

Dokumentacja zawiera następujące informacje:

—	nazwę produktu (nazwa urządzenia zgodnie z załącznikiem IB oraz kategoria zgodnie z załącznikiem IA );

—	numer identyfikacyjny produktu (nr typu);

—	rok produkcji (jeśli znany);

—	nazwę i adres przedsiębiorstwa odpowiedzialnego za wykazanie funkcjonalności;

—	wyniki badań zgodnie z opisem w etapie 1;

—	rodzaj przeprowadzonych badań.

W uzupełnieniu do dokumentów wymaganych w pkt 1 każdy ładunek (np. pojemnik transportowy, ciężarówka) używanego EEE musi posiadać:

a)	dokument CMR,

b)	deklarację osoby dotyczącą zakresu jej odpowiedzialności.

W przypadku braku odpowiedniej dokumentacji wymaganej w pkt 1 i 3 lub braku odpowiedniego opakowania lub też odseparowania ładunku, których zapewnienie wchodzi w zakres obowiązków posiadacza urządzenia przeznaczonego do przemieszczenia, organy państwa członkowskiego zakładają, że dany produkt jest niebezpiecznym WEEE oraz, że ładunek zawiera nielegalną przesyłkę. W takich okolicznościach poinformowane zostaną odpowiednie właściwe organy, zaś ładunek zostanie potraktowany zgodnie z art. 24 i 25 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006.▐

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
ZAŁĄCZNIK III

Selektywne przetwarzanie materiałów i części składowych WEEE, o którym mowa w art. 8 ust. 2

Z selektywnie zebranego WEEE należy usunąć przynajmniej następujące substancje, preparaty oraz części składowe:

—	polichlorowane bifenyle, zgodnie z dyrektywą Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT) (1),

—	części składowe zawierające rtęć, takie jak wyłączniki lub podświetlacze,

—

baterie,

—	płytki obwodów drukowanych do telefonów komórkowych oraz inne wyroby, jeśli powierzchnia płytek obwodów drukowanych jest większa niż 10 centymetrów kwadratowych,

—	wkłady drukujące, płynne i proszkowe, a także tonery barwiące,

—	tworzywo sztuczne zawierające związki bromu zmniejszające palność,

—	odpady azbestu oraz części składowe zawierające azbest,

—	lampy elektronopromieniowe,

—	chlorofluorowęglowodory (CFC), wodorochlorofluorowęglowodory (HCFC) lub wodorofluorowęglowodory (HFC), węglowodory (HC)

—	gazowe lampy wyładowcze,

—	wyświetlacze ciekłokrystaliczne (tam, gdzie jest to właściwe, wraz z obudową) o powierzchni większej niż 100 centymetrów kwadratowych oraz wszystkie tego typu podświetlacze z gazowymi lampami wyładowczymi,

—	zewnętrzne okablowanie elektryczne,

—	części składowe zawierające ogniotrwałe włókna ceramiczne, jak podano w dyrektywie Komisji 97/69/WE z dnia 5 grudnia 1997 r. dostosowującej do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG odnoszącą się do klasyfikacji, pakowania i oznakowania substancji niebezpiecznych (2),

—

części składowe zawierające substancje promieniotwórcze, z wyjątkiem części składowych poniżej progów wyłączenia podanych w art. 3 oraz załączniku I do dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (3),

—	kondensatory elektrolityczne zawierające dane substancje (wysokość > 25 mm, średnica > 25 mm lub proporcjonalnie podobne wielkości).

Te substancje, preparaty i części składowe unieszkodliwia się lub odzyskuje zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 75/442/EWG.

Podane poniżej części składowe WEEE, zebrane selektywnie, należy przetwarzać stosownie do wskazań:

—	lampy elektronopromieniowe: należy usunąć osłonę fluorescencyjną,

—

urządzenia zawierające gazy zubożające warstwę ozonową lub mające potencjał powodowania globalnego efektu cieplarnianego (GWP) powyżej 15, takie jak te znajdujące się w piankach oraz obwodach chłodzących: gazy należy właściwie odessać i odpowiednio oczyścić. Gazy zubożające warstwę ozonową należy przetwarzać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1005/2009.

—	gazowe lampy wyładowcze: należy usunąć rtęć.

3.	Uwzględniając aspekty środowiska naturalnego oraz celowość ponownego użycia i recyklingu, ust. 1 i 2 stosuje się w sposób umożliwiający przyjazne dla środowiska naturalnego ponowne użycie i recykling części składowych lub całych urządzeń.

(1) Dz.U. L 243 z 24.9.1996, s. 31.

(2) Dz.U. L 343 z 13.12.1997, s. 19.

(3) Dz.U. L 159 z 29.6.1996, s. 1.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
ZAŁĄCZNIK IV

Wymogi techniczne, o których mowa w art. 8 ust. 3

Miejsca przeznaczone do składowania (w tym składowania czasowego) WEEE przed ich przetworzeniem (bez uszczerbku dla wymogów dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (1)):

—	nieprzepuszczalne podłoża na odpowiednim obszarze z urządzeniami do usuwania wycieków oraz, w stosownym przypadku, separatorem cieczy oraz odstojnikiem i odolejaczem,

—	osłona zapobiegająca skutkom warunków atmosferycznych na właściwych obszarach.

Miejsca przeznaczone do przetwarzania WEEE:

—	wagi do ważenia masy przetworzonych odpadów,

—	nieprzepuszczalne podłoża na odpowiednim obszarze z urządzeniami do usuwania wycieków oraz, w stosownym przypadku, separatorem cieczy oraz odstojnikiem i odolejaczem,

—	właściwe składowiska zdemontowanych części zapasowych,

—	właściwe pojemniki do składowania baterii, kondensatorów zawierających PCB/PCT i innych odpadów niebezpiecznych, takich jak odpady promieniotwórcze,

—	urządzenia do oczyszczania wody, które odpowiadają regulacjom z zakresu ochrony zdrowia i środowiska.

(1) Dz.U. L 182 z 16.7.1999, s. 1.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
ZAŁĄCZNIK V

Symbol oznakowania EEE

Symbol wskazujący na selektywną zbiórkę EEE składa się z przekreślonego, kołowego kontenera na śmieci, jak pokazano poniżej. Symbol należy nadrukować w sposób wyraźny, czytelny i uniemożliwiający zmycie lub starcie.

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
ZAŁĄCZNIK VI

Część A

Uchylona dyrektywa i jej kolejne zmiany

(o której mowa w art. 25)

Dyrektywa 2002/96/WE	(Dz.U. L 37 z 13.2.2003, s. 24)
Dyrektywa 2003/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady	(Dz.U. L 345 z 31.12.2003, s. 106)
Dyrektywa 2008/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady	(Dz.U. L 81 z 20.3.2008, s. 65)

Część B

Lista terminów przeniesienia do prawa krajowego

(o których mowa w art. 25)

Dyrektywa	Termin transpozycji
2002/96/WE	13 sierpnia 2004 r.
2003/108/WE	13 sierpnia 2004 r.
2008/34/WE	—

Czwartek, 3 lutego 2011 r.
ZAŁĄCZNIK VII

Tabela korelacji (1)

Dyrektywa 2002/96/WE	Niniejsza dyrektywa
Artykuł 1	—
—	Artykuł 1
Artykuł 2 ust. 1	Artykuł 2 ust. 1
Artykuł 2 ust. 2	Artykuł 2 ust. 2
—	Artykuł 2 ust. 3 wyrażenie wprowadzające
Artykuł 2 ust. 3	Artykuł 2 ust. 3 lit. a)
Artykuł 2 ust. 1 częściowo	Artykuł 2 ust. 3 lit. b)
—	Artykuł 2 ust. 3 lit. c)
Załącznik IB pkt 5	Artykuł 2 ust. 3 lit. d)
Załącznik IB pkt 8	Artykuł 2 ust. 3 lit. e)
—	Artykuł 2 ust. 4
Artykuł 3 lit. a)-d)	Artykuł 3 lit. a)-d)
—	Artykuł 3 lit. e)
Artykuł 3 lit. e)	Artykuł 3 lit. f)
Artykuł 3 lit. f)	Artykuł 3 lit. g)
Artykuł 3 lit. g)	Artykuł 3 lit. h)
Artykuł 3 lit. h)	Artykuł 3 lit. i)
Artykuł 3 lit. i)	Artykuł 3 lit. j)
Artykuł 3 lit. j)	Artykuł 3 lit. k)
Artykuł 3 lit. k)	Artykuł 3 lit. l)
Artykuł 3 lit. l)	—
—	Artykuł 3 lit. m)
Artykuł 3 lit. m)	Artykuł 3 lit. n)
—	Artykuł 3 lit. o)-s)
Artykuł 4	Artykuł 4
Artykuł 5 ust. 1-3	Artykuł 5 ust. 1-3
—	Artykuł 6 ust. 1
Artykuł 5 ust. 4	Artykuł 6 ust. 2
Artykuł 5 ust. 5	—
—	Artykuł 7
—	Artykuł 8 ust. 1
Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy i drugi oraz ust. 3	Artykuł 8 ust. 2, 3 i 4 akapit pierwszy oraz akapit drugi zdanie pierwsze
Załącznik II pkt 4	Artykuł 8 ust. 4 akapit drugi zdanie drugie
Artykuł 6 ust. 1 akapit trzeci	Artykuł 8 ust. 5
Artykuł 6 ust. 6	Artykuł 8 ust. 6
Artykuł 6 ust. 2	Artykuł 9 ust. 1 i 2
Artykuł 6 ust. 4	Artykuł 9 ust. 3
Artykuł 6 ust. 5	Artykuł 10 ust. 1 i 2
—	Artykuł 10 ust. 3
Artykuł 7 ust. 1	—
Artykuł 7 ust. 2	Artykuł 11 ust. 1
—	Artykuł 11 ust. 2
Artykuł 7 ust. 3 akapit pierwszy	Artykuł 11 ust. 3
Artykuł 7 ust. 3 akapit drugi	—
Artykuł 7 ust. 4	—
Artykuł 7 ust. 5	Artykuł 11 ust. 4
Artykuł 8 ust. 1	Artykuł 12 ust. 1
Artykuł 8 ust. 2 akapit pierwszy i drugi	Artykuł 12 ust. 2 akapit pierwszy i drugi
Artykuł 8 ust. 2 akapit trzeci	—
Artykuł 8 ust. 3 akapit pierwszy	Artykuł 12 ust. 3 akapit pierwszy
Artykuł 8 ust. 3 akapit drugi	—
Artykuł 8 ust. 4	—
Artykuł 9 ust. 1 akapit pierwszy	Artykuł 13 ust. 1 akapit pierwszy
Artykuł 9 ust. 1 akapit drugi	—
Artykuł 9 ust. 1 akapit trzeci	Artykuł 13 ust. 1 akapit drugi
Artykuł 9 ust. 1 akapit czwarty	Artykuł 13 ust. 1 akapit trzeci
Artykuł 9 ust. 2	Artykuł 13 ust. 2
—	Artykuł 14 ust. 1
Artykuł 10 ust. 1	Artykuł 14 ust. 2
Artykuł 10 ust. 2	Artykuł 14 ust. 3
Artykuł 10 ust. 3	Artykuł 14 ust. 4
Artykuł 10 ust. 4	Artykuł 14 ust. 5
Artykuł 11	Artykuł 15
—	Artykuł 16 ust. 1-4
Artykuł 12 ust. 1 akapit pierwszy	Artykuł 16 ust. 5
Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi, trzeci i czwarty	—
Artykuł 12 ust. 2	Artykuł 16 ust. 6
Artykuł 13	Artykuł 17
Artykuł 14	Artykuł 18
Artykuł 15	Artykuł 19
Artykuł 16	Artykuł 20 ust. 1 akapit pierwszy
—	Artykuł 20 ust. 1 akapit drugi
—	Artykuł 20 ust. 2 i 3
Artykuł 17 ust. 1-3	Artykuł 21 ust. 1-3
Artykuł 17 ust. 4	—
—	Artykuł 22
Artykuł 18	Artykuł 23
Artykuł 19	Artykuł 24
Załącznik IA	—
Załącznik IB	—
—	Załącznik I
Załączniki II-IV	Załączniki II-IV
—	Załącznik V
—	Załącznik VI

(1) Tabela korelacji nie została jeszcze dostosowana do stanowiska Parlamentu. Zostanie ona zaktualizowana po osiągnięciu porozumienia między Parlamentem i Radą.

		ISSN 1977-1002 doi:10.3000/19771002.CE2012.182.pol
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 182E

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Tom 55 22 czerwca 2012

Powiadomienie nr	Spis treśći	Strona
	I Rezolucje, zalecenia i opinie
	REZOLUCJE
	Parlament Europejski SESJA 2010–2011 Posiedzenie z dnia 3 lutego 2011 r. Protokół posiedzenia został opublikowany w Dz.U. C 111 E z 9.4.2011. Teksty przyjęte z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie zamknięcia ksiąg Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok budżetowy 2008 zostały opublikowane w Dz.U. L 62 z 9.3.2011. TEKSTY PRZYJĘTE
	Czwartek, 3 lutego 2011 r.
2012/C 182E/01	Porozumienia w sprawie handlu bananami Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie podpisania Porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Brazylią, Ekwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Kolumbią, Kostaryką, Meksykiem, Nikaraguą, Panamą, Peru i Wenezuelą oraz Porozumienia w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi	1

2012/C 182E/02	Sytuacja w Tunezji Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie sytuacji w Tunezji	6

2012/C 182E/03	Inicjatywa na rzecz szczepień przeciwko gruźlicy Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie Inicjatywy szczepienia przeciwko gruźlicy (TBVI), praktycznej realizacji strategii EU 2020 jako wkładu do osiągnięcia szóstego MCR i likwidacji gruźlicy do 2050 roku	9

2012/C 182E/04	Kryzys gospodarowania odpadami w Kampanii Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie kryzysu gospodarowania odpadami w Kampanii	12

2012/C 182E/05	Oświadczenie pisemne w sprawie potrzeby zwiększonej koordynacji badań nad rakiem w Unii Europejskiej Oświadczenie Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie większego wsparcia Unii Europejskiej dla sportów uprawianych na poziomie podstawowym	16

	II Komunikaty
	KOMUNIKATY INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Parlament Europejski
	Czwartek, 3 lutego 2011 r.
2012/C 182E/06	Wniosek o uchylenie immunitetu parlamentarnego Tamása Deutscha Decyzja Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie wniosku o uchylenie immunitetu Tamása Deutscha (2010/2123(IMM))	18

	III Akty przygotowawcze
	PARLAMENT EUROPEJSKI
	Czwartek, 3 lutego 2011 r.
2012/C 182E/07	Instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju ***II Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1905/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (16447/1/2010 – C7-0424/2010 – 2010/0059(COD))	20

	P7_TC2-COD(2010)0059Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2011 zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1905/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju	21
	ZAŁĄCZNIK I	27
	ZAŁĄCZNIIK II	27
2012/C 182E/08	Ustanowienie instrumentu finansowego na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie (zmiana rozporządzenia (WE) nr 1889/2006) ***II Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 w sprawie ustanowienia instrumentu finansowego na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie (16446/1/2010 – C7-0427/2010 – 2009/0060B(COD))	28

	P7_TC2-COD(2009)0060BStanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2011 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1889/2006 w sprawie ustanowienia instrumentu finansowego na rzecz wspierania demokracji i praw człowieka na świecie	28
2012/C 182E/09	Instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (zmiana rozporządzenia (WE) nr 1905/2006) ***II Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju (16442/1/2010 – C7-0426/2010 – 2009/0060A(COD))	32

	P7_TC2-COD(2009)0060AStanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2011 zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1905/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy na rzecz rozwoju	32
2012/C 182E/10	Ustanowienie instrumentu finansowania współpracy z państwami uprzemysłowionymi (zmiana rozporządzenia (WE) nr 1934/2006) ***II Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1934/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy z państwami i terytoriami uprzemysłowionymi oraz innymi państwami i terytoriami o wysokim dochodzie (16440/1/2010 – C7-0425/2010 – 2009/0059(COD))	36

	P7_TC2-COD(2009)0059Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w drugim czytaniu w dniu 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2011 zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1934/2006 ustanawiające instrument finansowania współpracy z państwami i terytoriami uprzemysłowionymi oraz innymi państwami i terytoriami o wysokim dochodzie	37
	ZAŁĄCZNIK	46
2012/C 182E/11	Porozumienia w sprawie handlu bananami *** Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. dotycząca projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Porozumienia genewskiego w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Brazylią, Ekwadorem, Gwatemalą, Hondurasem, Kolumbią, Kostaryką, Meksykiem, Nikaraguą, Panamą, Peru i Wenezuelą oraz Porozumienia w sprawie handlu bananami pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (07782/2010 – C7-0148/2010 – 2010/0057(NLE))	47

2012/C 182E/12	Uchylenie rozporządzenia Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów ***I Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów (COM(2010)0096 – C7-0074/2010 – 2010/0056(COD))	48

	P7_TC1-COD(2010)0056Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr …/2011 uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1964/2005 w sprawie stawek celnych w odniesieniu do bananów	49
2012/C 182E/13	Zużyty sprzęt elektrotechniczny i elektroniczny ***I Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 3 lutego 2011 r. w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (przekształcenie) (COM(2008)0810 – C6-0472/2008 – 2008/0241(COD))	49

	P7_TC1-COD(2008)0241Stanowisko Parlamentu Europejskiego przyjęte w pierwszym czytaniu w dniu 3 lutego 2011 r. w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/…/UE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE) (przekształcenie) ( 1 )	50
	ZAŁĄCZNIK IA	72
	ZAŁĄCZNIK I B	72
	ZAŁĄCZNIK II	74
	ZAŁĄCZNIK III	75
	ZAŁĄCZNIK IV	77
	ZAŁĄCZNIK V	77
	ZAŁĄCZNIK VI	78
	ZAŁĄCZNIK VII	78