ISSN 1977-1002

doi:10.3000/19771002.C_2012.049.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

C 49
European flag  

Wydanie polskie

Informacje i zawiadomienia

Tom 55
18 lutego 2012

Powiadomienie nr

Spis treśći

Strona

 

IV   Informacje

 

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

 

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

2012/C 049/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 39 z 11.2.2012.

1

 

V   Ogłoszenia

 

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

 

Trybunał Sprawiedliwości

2012/C 049/02

Sprawa C-27/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Republika Francuska przeciwko People’s Mojahedin Organization of Iran, Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu — Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB — Rozporządzenie(WE) nr 2580/2001 — Zamrożenie funduszy mające zastosowanie do grupy ujętej w wykazie sporządzonym, przejrzanym i zmienionym przez Radę Unii Europejskiej — Prawo do obrony)

2

2012/C 049/03

Sprawa C-28/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 28 WE i 29 WE — Swobodny przepływ towarów — Środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w przywozie i w wywozie — Transport — Dyrektywy 96/62/WE i 1999/30/WE — Sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony przewożących niektóre towary — Jakość powietrza — Ochrona zdrowia i środowiska naturalnego — Zasada proporcjonalności — Spójność)

2

2012/C 049/04

Sprawa C-271/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Zakres stosowania — Otwarte fundusze emerytalne — Ograniczenie lokowania kapitału poza granicami kraju — Proporcjonalność)

3

2012/C 049/05

Sprawa C-318/09 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — A2A SpA dawniej ASM Brescia SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej — Zwolnienia podatkowe — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Zdolność do działania — Interes do działania — Artykuł 87 WE — Pojęcie pomocy — Artykuł 88WE — Pojęcie nowej pomocy — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 1 i 14 — Zgodność z prawem nakazu zwrotu pomocy — Obowiązek uzasadnienia)

3

2012/C 049/06

Sprawa C-319/09 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — ACEA SpA przeciwko Iride Spa, dawniej AEM SpA, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej — Zwolnienia podatkowe — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Zdolność do działania — Interes do działania — Artykuł 87 WE — Pojęcie pomocy — Artykuł 88 WE — Pojęcie nowej pomocy — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 1 i 14 — Zgodność z prawem nakazu zwrotu pomocy — Obowiązek uzasadnienia)

4

2012/C 049/07

Sprawa C-320/09 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — A2A SpA, dawniej AEM SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej — Zwolnienia podatkowe — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Legitymacja procesowa — Interes prawny — Artykuł 87 WE — Pojęcie pomocy — Artykuł 88 WE — Pojęcie nowej pomocy — Artykuł 10 WE — Obowiązek lojalnej współpracy — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 1 i 14 — Zgodność z prawem nakazu odzyskania pomocy — Zasada pewności prawa — Obowiązek uzasadnienia)

4

2012/C 049/08

Sprawa C-329/09 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Iride SpA, poprzednio Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA przeciwko Komisji Europejskiej, przy udziale A2A SpA, poprzednio ASM Brescia SpA (Odwołanie — Pomoc państwa — System pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom świadczącym usługi publiczne — Zwolnienia podatkowe — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny za wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Legitymacja procesowa — Interes prawny)

5

2012/C 049/09

Sprawa C-242/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — ENEL Produzione SpA przeciwko Autorità per l’energia elettrica e il gas (Dyrektywa 2003/54/WE — Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Instalacje wytwarzania energii elektrycznej zasadnicze dla funkcjonowania systemu energetycznego — Obowiązek przedstawienia ofert na rynku krajowej giełdy energii elektrycznej zgodnie z ograniczeniami i kryteriami ustanowionymi przez operatora systemu przesyłowego i dystrybucyjnego energii elektrycznej — Usługi dysponowania i równoważenia — Zobowiązania do świadczenia usług publicznych)

5

2012/C 049/10

Sprawa C-250/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Haltergemeinschaft LBL GbR przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf (Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 14 ust. 1 lit. b) — Zwolnienie produktów energetycznych stosowanych jako paliwo do celów żeglugi powietrznej — Paliwo udostępnione przez wynajmującego samolot wykorzystywany przez jego najemców do lotów służących innym celom niż odpłatne świadczenie usług lotniczych)

6

2012/C 049/11

Sprawa C-316/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Danske Svineproducenter przeciwko Justitsministeriet (Artykuł 288 akapit drugi TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 — Ochrona zwierząt podczas transportu — Transport drogowy trzody chlewnej — Minimalna wysokość przegród — Kontrola w czasie przewozu — Gęstość załadunku — Prawo państw członkowskich do przyjmowania szczegółowych uregulowań krajowych)

6

2012/C 049/12

Sprawa C-366/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc. przeciwko The Secretary of State for Energy and Climate Change (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Dyrektywa 2008/101/WE — Uwzględnienie działalności lotniczej w tym systemie — Ważność — Konwencja chicagowska — Protokół z Kioto — Porozumienie w sprawie transportu lotniczego UE/Stany Zjednoczone — Zasady międzynarodowego prawa zwyczajowego — Skutki prawne — Możliwość powołania się na daną podstawę prawną — Pozaterytorialność prawa Unii — Pojęcia opłaty i podatku)

7

2012/C 049/13

Sprawy połączone C-411/10 i C-493/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), High Court of Ireland — Zjednoczone Królestwo, Irlandia) — N.S. (C-411/10) przeciwko Secretary of State for the Home Department i M. E. (C-493/10), A. S. M., M. T., K. P., E. H. przeciwko Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform (Prawo Unii — Zasady — Prawa podstawowe — Wykonanie prawa Unii — Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania — Wspólny europejski system azylowy — Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 — Pojęcie krajów bezpiecznych — Transfer osoby ubiegającej się o azyl do odpowiedzialnego państwa członkowskiego — Obowiązek — Wzruszalne domniemanie przestrzegania praw podstawowych przez to państwo członkowskie)

8

2012/C 049/14

Sprawy połączone C-424/10 i C-245/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Tomasz Ziółkowski (C-424/10), Barbara Szeja, Maria-Magdalena Szeja, Marlon Szeja (C-425/10) przeciwko Land Berlin (Swobodny przepływ osób — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo stałego pobytu — Artykuł 16 — Legalny pobyt — Pobyt na podstawie prawa krajowego — Okresy pobytu ukończone przed przystąpieniem do Unii państwa pochodzenia zainteresowanego obywatela)

9

2012/C 049/15

Sprawa C-465/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration przeciwko Chambre de commerce et d'industrie de l'Indre (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 — Fundusze strukturalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2052/88 — Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 — Instytucja zamawiająca, będąca beneficjentem subwencji przyznanych z funduszy strukturalnych — Naruszenie przez beneficjenta subwencji z EFRR procedur udzielania zamówień publicznych — Podstawa obowiązku odzyskania subwencji Unii w przypadku nieprawidłowości — Nieprawidłowość — Nieprawidłowość ciągła — Zasady odzyskiwania pomocy — Termin przedawnienia — Krajowy, dłuższy termin przedawnienia — Zasada proporcjonalności)

10

2012/C 049/16

Sprawa C-482/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana — Włochy) — Teresa Cicala przeciwko Regione Siciliana (Krajowe postępowanie administracyjne — Akty administracyjne — Obowiązek uzasadnienia — Możliwość uzupełnienia braku uzasadnienia w toku postępowania sądowego wszczętego w zakresie aktu administracyjnego — Wykładnia art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Brak właściwości Trybunału)

11

2012/C 049/17

Sprawa C-495/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Centre hospitalier universitaire de Besançon przeciwko Thomasowi Dutrueux’mu, Caisse primaire d'assurance maladie du Jura (Dyrektywa 85/374/EWG — Odpowiedzialność za produkty wadliwe — Zakres stosowania — Krajowy system nakładający na publiczne zakłady opieki zdrowotnej obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej pacjentowi z racji wadliwości urządzenia lub produktu używanego w ramach udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej, nawet w braku winy, którą można by przypisać tym zakładom)

11

2012/C 049/18

Sprawa C-499/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge — Belgia) — Vlaamse Oliemaatschappij NV przeciwko FOD Financiën (Sexta Diretiva IVA — Devedores do imposto — Terceiro solidariamente responsável — Regime do entreposto não aduaneiro — Responsabilidade solidária do depositário dos bens e do sujeito passivo proprietário dos bens — Boa fé ou inexistência de culpa ou negligência imputável ao depositário)

12

2012/C 049/19

Sprawa C-503/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd — Bułgaria) — Ewroetił AD przeciwko Direktor na Agencija Mitnici (Dyrektywa 2003/30/WE — Artykuł 2 ust. 2 lit. a) — Pojęcie bioetanolu — Wyrób o zawartości nieskażonego alkoholu etylowego przekraczającej 98,5 % uzyskany z biomasy — Znaczenie rzeczywistego wykorzystywania w charakterze biopaliwa — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa bioetanolu dla potrzeb obciążenia podatkiem akcyzowym — Dyrektywa 2003/96/WE — Produkty energetyczne — Dyrektywa 92/83/EWG — Artykuł 20 tiret pierwsze i art. 27 ust. 1 lit. a) i b) — Pojęcie alkoholu etylowego — Zwolnienie od zharmonizowanego podatku akcyzowego — Skażenie)

12

2012/C 049/20

Sprawa C-507/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze — Włochy) — postępowanie karne przeciwko X (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW — Pozycja ofiar w postępowaniu karnym — Ochrona osób szczególnie podatnych na wiktymizację — Przesłuchanie małoletnich jako świadków — Postępowanie incydentalne służące zabezpieczeniu dowodów — Odmowa złożenia przez prokuratora wniosku o przesłuchanie do sędziego prowadzącego postępowanie przygotowawcze)

13

2012/C 049/21

Sprawa C-72/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Mohsenowi Afrasiabiemu, Behzadowi Sahabiemu, Heinzowi Ulrichowi Kesselowi (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Rozporządzenie (WE) nr 423/2007 — Artykuł 7 ust. 3 i 4 — Dostawa i montaż pieca do spiekania w Iranie — Pojęcie pośrednie udostępnieniezasobów gospodarczych na rzecz osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załącznikach IV i V do rzeczonego rozporządzenia — Pojęcie obchodzenie zakazu udostępnienia)

13

2012/C 049/22

Sprawa C-519/10: Postanowienie Trybunału siódma izba) z dnia 18 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari — Włochy) — Giovanni Colapietro przeciwko Ispettorato Centrale Repressioni Frodi (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Artykuły 92 § 1, 103 § 1 i 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania — Pytanie niebudzące jakiejkolwiek uzasadnionej wątpliwości — Oczywista niedopuszczalność)

14

2012/C 049/23

Sprawa C-67/11: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 20 października 2011 r. — DTL Corporación, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales SL (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny znak towarowy zawierający element słowny Solaria i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny Solarita — Częściowa odmowa rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Wniosek o zawieszenie postępowania przed sądem — Niezłożenie wniosku w stosownym czasie)

14

2012/C 049/24

Sprawa C-585/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 24 listopada 2011 r. — Philipp Seeberger przeciwko Studentenwerk Heidelberg

15

2012/C 049/25

Sprawa C-592/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 25 listopada 2011 r. — Anssi Ketelä

15

2012/C 049/26

Sprawa C-618/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 1 grudnia 2011 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública

16

2012/C 049/27

Sprawa C-619/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 30 listopada 2011 r. — Patricia Dumont de Chassart przeciwko Onafts — Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés

16

2012/C 049/28

Sprawa C-629/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-298/09: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej

17

2012/C 049/29

Sprawa C-637/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 12 grudnia 2011 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública

17

2012/C 049/30

Sprawa C-647/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 grudnia 2011 r. przez Dimos Peramatos od wyroku wydanego w dniu 12 października 2011 r. przez Sąd (pierwsza izba) w sprawie T-312/07 Dimos Peramatos przeciwko Komisji Europejskiej

18

2012/C 049/31

Sprawa C-650/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta (Republika Łotewska) w dniu 19 grudnia 2011 r. — Ilgvars Brunovskis przeciwko Lauku atbalsta dienests

18

2012/C 049/32

Sprawa C-652/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 października 2011 r. w sprawie T-19/06 Mindo Srl przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 19 grudnia 2011 r. przez Mindo Srl

19

2012/C 049/33

Sprawa C-654/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 października 2011 r. w sprawie T-39/06, Trancatab przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 grudnia 2011 r. przez Transcatab SpA w likwidacji

19

2012/C 049/34

Sprawa C-656/11: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej

20

2012/C 049/35

Sprawa C-659/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 27 grudnia 2011 r. TVI Televisão Independente, S.A. przeciwko Fazenda Pública.

21

2012/C 049/36

Sprawa C-356/10: Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

21

2012/C 049/37

Sprawa C-535/10 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 listopada 2011 r. — 4care AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Laboratorios Diafarm, SA

21

2012/C 049/38

Sprawa C-568/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

22

2012/C 049/39

Sprawa C-582/10: Postanowienie Prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

22

 

Sąd

2012/C 049/40

Sprawa T-462/09: Wyrok Sądu z dnia 12 stycznia 2012 r. — Storck przeciwko OHIM — RAI (Ragolizia) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Ragolizia — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FAVOLIZIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

23

2012/C 049/41

Sprawa T-311/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Zwrot kosztów leczenia — Decyzja Komisji o odmowie zwrotu w 100 % określonych kosztów leczenia poniesionych przez skarżącego — Przeinaczenie — Obowiązek uzasadnienia — Wstępne badanie sprawy — Akt niekorzystny — Powaga rzeczy osądzonej — Zawisłość sporu — Akt potwierdzający)

23

2012/C 049/42

Sprawa T-202/10: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Pomoc istniejąca — Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

23

2012/C 049/43

Sprawa T-203/10: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego — Pomoc istniejąca — Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego — Decyzja stwierdzająca zgodność nowej pomocy ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

24

2012/C 049/44

Sprawa T-285/11: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Gooré przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — Skreślenie z wykazu osób i podmiotów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania — Skarga o odszkodowanie — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

24

2012/C 049/45

Sprawa T-593/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 grudnia 2011 r. — Al-Chihabi przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)

25

2012/C 049/46

Sprawa T-595/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez A od wyroku wydanego w dniu 14 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-12/09 A przeciwko Komisji

25

2012/C 049/47

Sprawa T-626/11: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — Sky Deutschland i Sky Deutschland Fernsehen przeciwko Komisji Europejskiej

26

2012/C 049/48

Sprawa T-627/11: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — ATMvision przeciwko Komisji Europejskiej

26

2012/C 049/49

Sprawa T-628/11: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Biogas Nord przeciwko Komisji

27

2012/C 049/50

Sprawa T-629/11: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Biogas Nord Anlagenbau przeciwko Komisji

28

2012/C 049/51

Sprawa T-630/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Petera Strobla od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-56/05 Strobl przeciwko Komisji

28

2012/C 049/52

Sprawa T-638/11: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2011 r. — European Dynamics Belgium i in. przeciwko Europejskiej Agencji Leków

29

2012/C 049/53

Sprawa T-639/11: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2011 r. — Heads! przeciwko OHIM (HEADS)

29

2012/C 049/54

Sprawa T-641/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Haralda Mischego od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-70/05 Mische przeciwko Komisji

30

2012/C 049/55

Sprawa T-642/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-93/05 Mische przeciwko Parlamentowi

30

2012/C 049/56

Sprawa T-643/11: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2011 r. — Crown Equipment (Suzhou) i Crown Gabelstapler przeciwko Radzie

31

2012/C 049/57

Sprawa T-661/11: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji

32

2012/C 049/58

Sprawa T-662/11: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2011 r. — Müller przeciwko OHIM — Loncar (Sunless)

32

2012/C 049/59

Sprawa T-6/12: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2012 r. — Godrej Industries Ltd i V V F przeciwko Radzie

33

2012/C 049/60

Sprawa T-523/11: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Maxima Grupė przeciwko OHIM — Bodegas Maximo (MAXIMA PREMIUM)

33

PL

 

IV Informacje

INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/1

2012/C 49/01

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 39 z 11.2.2012.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 32 z 4.2.2012.

Dz.U. C 25 z 28.1.2012.

Dz.U. C 13 z 14.1.2012.

Dz.U. C 6 z 7.1.2012.

Dz.U. C 370 z 17.12.2011.

Dz.U. C 362 z 10.12.2011.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

V Ogłoszenia

POSTĘPOWANIA SĄDOWE

Trybunał Sprawiedliwości

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/2

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Republika Francuska przeciwko People’s Mojahedin Organization of Iran, Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej

(Sprawa C-27/09 P) (1)

(Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Rozporządzenie(WE) nr 2580/2001 - Zamrożenie funduszy mające zastosowanie do grupy ujętej w wykazie sporządzonym, przejrzanym i zmienionym przez Radę Unii Europejskiej - Prawo do obrony)

2012/C 49/02

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues oraz A. Adam. pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: People’s Mojahedin Organization of Iran (przedstawiciele: adwokat J.P. Spitzer, D. Vaughan, QC, oraz M.-E. Demetriou, barrister), Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert oraz P. Aalto, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2008 r. w sprawie T-284/08 People’s Mojahedin Organization of Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Rady z dnia 15 lipca 2008 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2007/868/WE (Dz.U. L 188, s. 21), w zakresie w jakim decyzja ta dotyczy People's Mojahedin Organization of Iran

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/2

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-28/09) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 28 WE i 29 WE - Swobodny przepływ towarów - Środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w przywozie i w wywozie - Transport - Dyrektywy 96/62/WE i 1999/30/WE - Sektorowy zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony przewożących niektóre towary - Jakość powietrza - Ochrona zdrowia i środowiska naturalnego - Zasada proporcjonalności - Spójność)

2012/C 49/03

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver, A. Alcover San Pedro i B. Schima, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciele: E. Riedl, G. Eberhard i C. Ranacher, pełnomocnicy, L. Schmutzhard, J. Thudium)

Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, następnie G. Palmieri, pełnomocnicy, wspierane przez G. De Bellisa, avvocato dello Stato), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, Y. de Vries i M. Noort, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE i 29 WE — Zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony, przewożących niektóre towary na odcinku autostrady A12 „Inntalautobahn” — Uzasadnienie tego zakazu art. 30 WE oraz przepisami wspólnotowymi dotyczącymi jakości powietrza

Sentencja

1)

Ustanawiając zakaz poruszania się samochodów ciężarowych o masie powyżej 7,5 tony, przewożących niektóre towary na odcinku autostrady A12 w dolinie Inn (Austria), Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 28 WE i 29 WE.

2)

Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

3)

Republika Włoska i Królestwo Niderlandów pokrywają własne koszty.

(1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/3

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

(Sprawa C-271/09) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Zakres stosowania - Otwarte fundusze emerytalne - Ograniczenie lokowania kapitału poza granicami kraju - Proporcjonalność)

2012/C 49/04

Język postępowania: polski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i K. Herrmann, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Dowgielewicz, M. Szpunar, M. Jarosz i P. Kucharski, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 WE — Fundusze emerytalne stanowiące część krajowego systemu obowiązkowego uczestnictwa, oparte na systemie kapitalizacji — Przepisy krajowe ograniczające lokowanie przez te fundusze kapitału za granicą i niesprzyjające takiemu lokowaniu

Sentencja

1)

Utrzymując w mocy art. 143, art. 136 ust. 3 oraz art. 136a ust. 2 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, ze zmianami, które to artykuły wprowadzają ograniczenia w inwestowaniu przez polskie otwarte fundusze emerytalne w innych państwach członkowskich, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 56 WE.

2)

Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/3

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — A2A SpA dawniej ASM Brescia SpA przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa C-318/09 P) (1)

(Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej - Zwolnienia podatkowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Zdolność do działania - Interes do działania - Artykuł 87 WE - Pojęcie pomocy - Artykuł 88WE - Pojęcie „nowej pomocy” - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 1 i 14 - Zgodność z prawem nakazu zwrotu pomocy - Obowiązek uzasadnienia)

2012/C 49/05

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: A2A SpA, dawniej ASM Brescia SpA (przedstawiciele: adwokaci A. Santa Maria, A. Giardina, C. Croff i G. Pizzonia)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Righini, V. Di Bucci i D. Grespan, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-189/03 ASM Brescia SpA przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. L 77, s. 21).

Sentencja

1)

Odwołania główne i wzajemne zostają oddalone.

2)

A2A SpA jest obciążona kosztami postępowania przypadającymi na odwołanie główne.

3)

Komisja Europejska jest obciążona kosztami postępowania przypadającymi na odwołanie wzajemne.

(1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/4

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — ACEA SpA przeciwko Iride Spa, dawniej AEM SpA, Komisji Europejskiej

(Sprawa C-319/09 P) (1)

(Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej - Zwolnienia podatkowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Zdolność do działania - Interes do działania - Artykuł 87 WE - Pojęcie pomocy - Artykuł 88 WE - Pojęcie „nowej pomocy” - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 1 i 14 - Zgodność z prawem nakazu zwrotu pomocy - Obowiązek uzasadnienia)

2012/C 49/06

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: ACEA SpA (przedstawiciele: adwokaci L. Radicati di Brozolo, A. Giardina i T. Ubaldi)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Righini, V. Di Bucci i D. Grespan, pełnomocnicy), Iride SpA, dawniej AEM Spa (przedstawiciele: adwokaci L. Radicati di Brozolo, M. Merola, T. Ubaldi i A. Santa Maria)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-297/02 ACEA przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. L 77, s. 21).

Sentencja

1)

Odwołania główne i wzajemne zostają oddalone.

2)

ACEA SpA jest obciążona kosztami postępowania przypadającymi na odwołanie główne.

3)

Komisja Europejska jest obciążona kosztami postępowania przypadającymi na odwołanie wzajemne.

4)

Iride SpA ponosi własne koszty postępowania.

(1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/4

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — A2A SpA, dawniej AEM SpA przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa C-320/09 P) (1)

(Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przedsiębiorstwom użyteczności publicznej - Zwolnienia podatkowe - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Legitymacja procesowa - Interes prawny - Artykuł 87 WE - Pojęcie pomocy - Artykuł 88 WE - Pojęcie nowej pomocy - Artykuł 10 WE - Obowiązek lojalnej współpracy - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 1 i 14 - Zgodność z prawem nakazu odzyskania pomocy - Zasada pewności prawa - Obowiązek uzasadnienia)

2012/C 49/07

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: A2A SpA, dawniej AEM SpA (przedstawiciele: A. Santa Maria, A Giardina i G. Pizzonia, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Righini, V. Di Bucci i D. Grespan, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-301/02 AEM przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. L 77, s. 21).

Sentencja

1)

Odwołanie główne i odwołanie wzajemne zostają oddalone.

2)

A2A SpA zostaje obciążona kosztami postępowania dotyczącymi odwołania głównego.

3)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania dotyczącymi odwołania wzajemnego.

(1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/5

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. — Iride SpA, poprzednio Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA przeciwko Komisji Europejskiej, przy udziale A2A SpA, poprzednio ASM Brescia SpA

(Sprawa C-329/09 P) (1)

(Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy przyznawanej przedsiębiorstwom świadczącym usługi publiczne - Zwolnienia podatkowe - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny za wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Legitymacja procesowa - Interes prawny)

2012/C 49/08

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Iride SpA, poprzednio Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo, M. Merola i T. Ubaldi, avvocati)

Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, E. Righini i D. Grespan, pełnomocnicy), A2A SpA, poprzednio ASM Brescia SpA)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba w składzie powiększonym) z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie T-300/02 AMGA przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.UL 77, s. 21).

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje oddalone.

2)

Iride SpA zostaje obciążona kosztami postępowania odwoławczego.

3)

Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami związanymi ze złożeniem wniosku o zastąpienie uzasadnienia.

(1)  Dz.U. C 267 z 07.11.2009.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/5

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — ENEL Produzione SpA przeciwko Autorità per l’energia elettrica e il gas

(Sprawa C-242/10) (1)

(Dyrektywa 2003/54/WE - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Instalacje wytwarzania energii elektrycznej zasadnicze dla funkcjonowania systemu energetycznego - Obowiązek przedstawienia ofert na rynku krajowej giełdy energii elektrycznej zgodnie z ograniczeniami i kryteriami ustanowionymi przez operatora systemu przesyłowego i dystrybucyjnego energii elektrycznej - Usługi dysponowania i równoważenia - Zobowiązania do świadczenia usług publicznych)

2012/C 49/09

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: ENEL Produzione SpA

Strona pozwana: Autorità per l’energia elettrica e il gas

Przy udziale: Terna rete elettrica nazionale SpA

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 23, art. 43, art. 49 i art. 56 WE oraz art. 11 ust. 2 i ust. 6 i art. 24 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, s. 37) — Przepisy krajowe zobowiązujące producentów energii elektrycznej do zachowania przy formułowaniu ofert na dostawy energii elektrycznej zasad ustalonych przez spółkę będącą operatorem systemu przesyłowego i dystrybucyjnego energii elektrycznej

Sentencja

Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE, a w szczególności art. 3 ust. 2, art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 6 tej dyrektywy powinna być interpretowana w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona regulacji krajowej, takiej jak rozpatrywana w sprawie przed sądem krajowym, która w celu obniżenia ceny energii elektrycznej, w interesie odbiorcy końcowego i ze względów bezpieczeństwa systemu elektroenergetycznego, nakłada na przedsiębiorstwa posiadające instalacje lub grupy instalacji, uznane wedle kryteriów zdefiniowanych przez krajowe organy regulacyjne za zasadnicze dla zaspokajania zapotrzebowania na energię elektryczną w zakresie usług dysponowania, obowiązek przedstawienia ofert na krajowych rynkach energii elektrycznej na warunkach uprzednio ustalonych przez te organy, o ile regulacja ta nie wykracza poza to, co niezbędne dla osiągnięcia zamierzonego przez nią celu. Do sądu krajowego należy dokonanie weryfikacji, czy w zawisłej przed nim sprawie warunek ten został spełniony.

(1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/6

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Haltergemeinschaft LBL GbR przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf

(Sprawa C-250/10) (1)

(Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 14 ust. 1 lit. b) - Zwolnienie produktów energetycznych stosowanych jako paliwo do celów żeglugi powietrznej - Paliwo udostępnione przez wynajmującego samolot wykorzystywany przez jego najemców do lotów służących innym celom niż odpłatne świadczenie usług lotniczych)

2012/C 49/10

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Haltergemeinschaft LBL GbR

Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51) — Zakres zwolnienia przewidzianego dla produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej — Zwolnienie paliwa udostępnionego przez wynajmującego lub oddającego w czarter niebędącego przedsiębiorstwem żeglugi powietrznej i wykorzystanego przez najemców samolotu w zakresie lotów dla celów handlowych

Sentencja

Artykuł 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie od podatku produktów energetycznych dostarczanych w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej innej niż prywatne loty niehandlowe nie może przysługiwać przedsiębiorstwu, takiemu jak przedsiębiorstwo w sprawie przed sądem krajowym, jeżeli wynajmuje ono lub oddaje w czarter należący do niego samolot wraz z paliwem na rzecz przedsiębiorstw, których działalność z zakresu lotnictwa nie służy bezpośrednio odpłatnemu świadczeniu przez te przedsiębiorstwa usług lotniczych.

(1)  Dz.U. C 226 z 30.07.2011.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/6

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Danske Svineproducenter przeciwko Justitsministeriet

(Sprawa C-316/10) (1)

(Artykuł 288 akapit drugi TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 - Ochrona zwierząt podczas transportu - Transport drogowy trzody chlewnej - Minimalna wysokość przegród - Kontrola w czasie przewozu - Gęstość załadunku - Prawo państw członkowskich do przyjmowania szczegółowych uregulowań krajowych)

2012/C 49/11

Język postępowania: duński

Sąd krajowy

Vestre Landsret

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Danske Svineproducenter

Strona pozwana: Justitsministeriet

przy udziale: Union européenne du commerce de bétail et de la viande

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia art. 249 akapit drugi WE (obecnie art. 288 akapit drugi TFUE) i rozporządzenia Rady nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.U. L 3, s. 1) — Prawo państw członkowskich do przyjmowania szczegółowych uregulowań krajowych dotyczących minimalnej wysokości przegród, wysokości dla celów inspekcji i gęstości załadunku wewnątrz pojazdów podczas transportu świń

Sentencja

Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 należy interpretować w ten sposób, że:

—

rozporządzenie to nie stoi na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie norm mających zastosowanie do transportu drogowego trzody chlewnej, które w celu wzmocnienia pewności prawa precyzują, zgodnie z celem ochrony dobrostanu zwierząt i nie ustalając nadmiernych kryteriów w tym względzie, wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu dotyczące minimalnej wewnętrznej wysokości przegród dla zwierząt, pod warunkiem że te normy nie powodują dodatkowych kosztów i trudności technicznych, które są krzywdzące dla hodowców pochodzących z państwa członkowskiego, które przyjęło te normy lub hodowców z innych państw członkowskich zamierzających eksportować swoje produkty do tego państwa członkowskiego lub przez nie, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy; nie mogą jednak zostać uznane za proporcjonalne normy takie jak określone w przepisach przejściowych wymienionych w § 36 ust. 4 dekretu nr 1729 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, gdyż to państwo członkowskie wydało ponadto mniej restrykcyjne normy, takie jak wymienione w § 9 ust. 1 tego dekretu w ramach powszechnie obowiązujących zasad;

—

rozporządzenie to stoi na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie norm mających zastosowanie do transportu drogowego świń szczegółowo określających wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu dotyczące dostępu do zwierząt w celu regularnego kontrolowania warunków ich bytowania, które dotyczą tylko przewozów trwających ponad osiem godzin;

—

rozporządzenie to nie stoi na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie norm, zgodnie z którymi w przypadku transportu drogowego świń zwierzęta powinny dysponować minimalną przestrzenią zmienną w zależności od ich wagi, która to przestrzeń wynosi 0,42 m2 dla świni ważącej 100 kg, gdy przewóz trwa krócej niż osiem godzin, i 0,50 m2 w przypadku przewozu trwającego dłużej.

(1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/7

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc. przeciwko The Secretary of State for Energy and Climate Change

(Sprawa C-366/10) (1)

(Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Dyrektywa 2008/101/WE - Uwzględnienie działalności lotniczej w tym systemie - Ważność - Konwencja chicagowska - Protokół z Kioto - Porozumienie w sprawie transportu lotniczego UE/Stany Zjednoczone - Zasady międzynarodowego prawa zwyczajowego - Skutki prawne - Możliwość powołania się na daną podstawę prawną - Pozaterytorialność prawa Unii - Pojęcia opłaty i podatku)

2012/C 49/12

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: The Air Transport Association of America, American Airlines, Inc., Continental Airlines, Inc., United Airlines, Inc.

Strona pozwana: The Secretary of State for Energy and Climate Change

Przy udziale: International Air Transport Association (IATA), National Airlines Council of Canada (NACC), Aviation Environment Federation, WWF-UK, European Federation for Transport and Environment, Environmental Defense Fund, Earthjustice

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Ważność dyrektywy 2008/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie (Dz.U. 2009, L 8, s. 3) — Możliwość powołania się na pewne reguły lub postanowienia prawa międzynarodowego

Sentencja

1)

W takich okolicznościach jak okoliczności sprawy przed sądem krajowym spośród zasad i norm prawa międzynarodowego wymienionych przez sąd krajowy w celu dokonania oceny ważności dyrektywy 2008/101/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 listopada 2008 r. zmieniającej dyrektywę 2003/87/WE w celu uwzględnienia działalności lotniczej w systemie handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie można się powołać jedynie na:

—

z jednej strony, w granicach kontroli oczywistego błędu, który może zostać przypisany Unii, w ocenie jej kompetencji do wydania tej dyrektywy w świetle tych zasad:

—

zasadę, zgodnie z którą każde państwo posiada całkowitą i wyłączną suwerenność w przestrzeni powietrznej nad swoim terytorium,

—

zasadę, zgodnie z którą żadne państwo nie może prawnie próbować poddać jakiejkolwiek części morza pełnego swej suwerenności,

—

zasadę, która gwarantuje wolność przelotu nad morzem pełnym,

—

z drugiej strony,

—

art. 7 i art. 11 ust. 1 i 2 lit. c) umowy o transporcie lotniczym zawartej w dniach 25 i 30 kwietnia 2007 r. między Stanami Zjednoczonymi Ameryki z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, zmienionej protokołem, oraz

—

art. 15 ust. 3 tej umowy w związku z art. 2 i art. 3 ust. 4 tejże umowy.

2)

Analiza dyrektywy 2008/101 nie wykazała istnienia okoliczności, które wpływałyby na jej ważność.

(1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/8

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), High Court of Ireland — Zjednoczone Królestwo, Irlandia) — N.S. (C-411/10) przeciwko Secretary of State for the Home Department i M. E. (C-493/10), A. S. M., M. T., K. P., E. H. przeciwko Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform

(Sprawy połączone C-411/10 i C-493/10) (1)

(Prawo Unii - Zasady - Prawa podstawowe - Wykonanie prawa Unii - Zakaz nieludzkiego lub poniżającego traktowania - Wspólny europejski system azylowy - Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 - Pojęcie „krajów bezpiecznych” - Transfer osoby ubiegającej się o azyl do odpowiedzialnego państwa członkowskiego - Obowiązek - Wzruszalne domniemanie przestrzegania praw podstawowych przez to państwo członkowskie)

2012/C 49/13

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division), High Court of Ireland

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: N.S. (C-411/10), M. E., A. S. M., M. T., K. P., E. H. (C-493/10)

Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department (C-411/10), Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform (C-493/10)

Przy udziale: International Ltd and the AIRE Centre (Advice on Individual Rights in Europe) (UK) (C-411/10), United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) (UK) (C-411/10), Equality and Human Rights Commission (EHRC) (C-411/10), Amnesty International Ltd and the AIRE Centre (Advice on Individual Rights in Europe) (IRL) (C-493/10), United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) (IRL) (C-493/10)

Przedmiot

(C-411/10)

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Zjednoczone Królestwo) — Wykładnia art. 3 ust. 1 i 2 oraz przepisów rozdziału III rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o udzielenie azylu, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1) — Wykładnia minimalnych norm w zakresie przyjmowania osób ubiegających się o azyl określonych w przepisach dyrektyw Rady: 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o udzielenie azylu (Dz.U. L 31, s. 18), 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12) oraz 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 32, s. 13) — Postępowanie w sprawie ustalenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpoznanie wniosku o udzielenie azylu złożonego przez obywatela Afganistanu — Niebezpieczeństwo naruszenia praw podstawowych w wypadku przejęcia odpowiedzialności przez państwo uprzednio odpowiedzialne — Charakter i zakres ochrony udzielanej osobie ubiegającej się o azyl na mocy przepisów Karty praw podstawowych oraz europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

(C-493/10)

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Ireland — Wykładania art. 3 ust. 2 i art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1) — Procedura określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosków o azyl złożonych przez obywateli kilku krajów (Afganistanu, Iranu i Algierii) — Obowiązek państwa członkowskiego w zakresie przyjęcia odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o azyl na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 343/2003 w razie ryzyka naruszenia praw podstawowych wnioskodawcy lub niezastosowania minimalnych norm ustanowionych w dyrektywach 2003/9/WE, 2004/83/WE i 2005/85/WE przez państwo członkowskie odpowiedzialne za rozpatrzenie wniosku na mocy kryteriów ustanowionych we wspomnianym rozporządzeniu

Sentencja

1)

Decyzja podjęta przez państwo członkowskie na mocy art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie azylu, który to wniosek nie należy do zakresu odpowiedzialności tego państwa zgodnie z kryteriami określonymi w rozdziale III rozporządzenia, stanowi zastosowanie prawa Unii dla potrzeb art. 6 TUE lub art. 51 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

2)

Prawo Unii stoi na przeszkodzie stosowaniu niewzruszalnego domniemania, że państwo członkowskie uznane za odpowiedzialne na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003 przestrzega praw podstawowych Unii Europejskiej.

Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że na państwach członkowskich, w tym na sądach krajowych, ciąży obowiązek niedokonania transferu osoby ubiegającej się o azyl do „odpowiedzialnego państwa członkowskiego” w rozumieniu rozporządzenia nr 343/2003, jeżeli nie mogą one pominąć faktu, iż systemowe nieprawidłowości w zakresie procedury azylowej i warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl w tym państwie członkowskim stanowią poważne i udowodnione powody, aby przypuszczać, że wnioskodawca zetknie się z rzeczywistym niebezpieczeństwem bycia poddanym nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu w rozumieniu tego artykułu.

Z zastrzeżeniem przewidzianej w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 możliwości rozpatrzenia samemu wniosku brak możliwości transferu wnioskodawcy do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, gdy państwo to zgodnie z kryteriami zawartymi w rozdziale III tego rozporządzenia zostało wyznaczone jako odpowiedzialne państwo członkowskie, powoduje, że na państwie członkowskim, które ma dokonać transferu, ciąży obowiązek dalszej analizy kryteriów określonych w tym rozdziale w celu sprawdzenia, czy któreś z dalszych kryteriów umożliwia wyznaczenie innego państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu.

Państwo członkowskie, w którym znajduje się osoba ubiegająca się o azyl, musi jednak czuwać, by sytuacja naruszenia praw podstawowych wspomnianej osoby nie uległa pogorszeniu w związku z przewlekłością procedury ustalenia odpowiedzialnego państwa członkowskiego. W razie potrzeby państwo to samo powinno rozpoznać wniosek zgodnie z warunkami przewidzianymi w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003.

3)

Opierając się na art. 1, 18 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej nie można udzielić innej odpowiedzi.

4)

W zakresie, w jakim pytania poprzedzające dotyczą obowiązków ciążących na Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, uwzględnienie protokołu (nr 30) w sprawie stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej do Rzeczypospolitej Polskiej i Zjednoczonego Królestwa nie ma wpływu na odpowiedzi udzielone na pytania od drugiego do szóstego w sprawie C-411/10.

(1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.

Dz.U. C 13 z 15.1.2011.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/9

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Tomasz Ziółkowski (C-424/10), Barbara Szeja, Maria-Magdalena Szeja, Marlon Szeja (C-425/10) przeciwko Land Berlin

(Sprawy połączone C-424/10 i C-245/10) (1)

(Swobodny przepływ osób - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo stałego pobytu - Artykuł 16 - Legalny pobyt - Pobyt na podstawie prawa krajowego - Okresy pobytu ukończone przed przystąpieniem do Unii państwa pochodzenia zainteresowanego obywatela)

2012/C 49/14

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Tomasz Ziółkowski C-424/10), Barbara Szeja, Maria-Magdalena Szeja, Marlon Szeja (C-425/10)

Strona pozwana: Land Berlin

przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

Przedmiot

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158, s. 77) — Obywatel Unii, który przebywał legalnie zgodnie z prawem przyjmującego państwa członkowskiego przez ponad pięć lat w tym państwie, ale nigdy nie spełnił w czasie swego pobytu warunków określonych w art. 7 dyrektywy 2004/38/WE — Pojęcie „legalnego pobytu” — Pobyt, którego długość wynosi pięć lat jedynie przy uwzględnieniu okresów, które upłynęły przed dniem przystąpienia państwa pochodzenia zainteresowanej osoby do Unii Europejskiej — Określenie długości pobytu niezbędnej do uzyskania prawa stałego pobytu

Sentencja

1)

Wykładni art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy dokonywać w ten sposób, że nie można uznać, iż obywatel Unii, który przez ponad pięć lat zamieszkiwał na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego wyłącznie na podstawie prawa krajowego tego państwa, nabył prawo stałego pobytu zgodnie z tym przepisem, mimo że w czasie tego pobytu nie spełniał warunków określonych w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy.

2)

Okresy pobytu obywatela państwa trzeciego na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego ukończone przed przystąpieniem tego państwa trzeciego do Unii Europejskiej powinny — w braku szczególnych postanowień w akcie przystąpienia — być uwzględniane dla celów nabycia prawa stałego pobytu na mocy art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38, o ile spełniają warunki przewidziane w art. 7 ust. 1 tej dyrektywy.

(1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/10

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration przeciwko Chambre de commerce et d'industrie de l'Indre

(Sprawa C-465/10) (1)

(Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 3 - Fundusze strukturalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2052/88 - Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 - Instytucja zamawiająca, będąca beneficjentem subwencji przyznanych z funduszy strukturalnych - Naruszenie przez beneficjenta subwencji z EFRR procedur udzielania zamówień publicznych - Podstawa obowiązku odzyskania subwencji Unii w przypadku nieprawidłowości - „Nieprawidłowość” - „Nieprawidłowość ciągła” - Zasady odzyskiwania pomocy - Termin przedawnienia - Krajowy, dłuższy termin przedawnienia - Zasada proporcjonalności)

2012/C 49/15

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Conseil d'État

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration

Strona pozwana: Chambre de commerce et d'industrie de l'Indre

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Francja) — Wykładnia przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 185, s. 9), rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 (Dz.U. L 374, s. 1) oraz rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1) — Naruszenie zasad udzielania zamówień publicznych przez beneficjenta subwencji wypłaconych w ramach EFRR i FNADT — Podstawa obowiązku odzyskania pomocy wspólnotowej w razie nieprawidłowości — Zasady odzyskania pomocy nienależnie przyznanej — Okres przedawnienia

Sentencja

1)

W okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym art. 23 ust. 1 tiret trzecie rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2082/93 z dnia 20 lipca 1993 r., w związku z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2081/93 z dnia 20 lipca 1993 r., stanowi podstawę prawną umożliwiającą organom krajowym — bez konieczności istnienia upoważnienia wynikającego z prawa krajowego — odzyskanie od beneficjenta całości subwencji przyznanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), z tego względu, że będący „instytucją zamawiającą”, w rozumieniu dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 96/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r., beneficjent ten nie przestrzegał wymogów tej dyrektywy, udzielając zamówienia publicznego na usługi, którego przedmiotem było wykonanie działania, tytułem którego tę subwencję otrzymał.

2)

Naruszenie przez instytucję zamawiającą, będącą beneficjentem subwencji z EFRR przepisów regulujących udzielanie zamówień publicznych przewidzianych dyrektywą 92/50, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 93/36, przy udzielaniu zamówienia publicznego, którego przedmiotem było wykonanie subwencjonowanego działania, stanowi „nieprawidłowość” w rozumieniu art. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, nawet jeśli właściwy organ krajowy nie mógł w momencie przyznawania subwencji nie mieć świadomości, że beneficjent już dokonał wyboru co do tożsamości usługodawcy, któremu powierzy wykonanie subwencjonowanego działania.

3)

W okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym — w których beneficjent subwencji z EFRR, będący instytucją zamawiającą nie przestrzegał przepisów regulujących udzielanie zamówień publicznych określonych dyrektywą 92/50, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 93/36 przy udzielaniu zamówienia, którego przedmiotem było subwencjonowane działanie:

—

sporną nieprawidłowość należy uznać za „nieprawidłowość ciągłą” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95, a zatem wynoszący cztery lata termin przedawnienia przewidziany tym przepisem w celu odzyskania subwencji nienależnie wypłaconych jej beneficjentowi, rozpoczyna bieg w dniu zakończenia wykonywania zawartej z naruszeniem prawa umowy na realizację zamówienia publicznego;

—

przekazanie beneficjentowi subwencji sprawozdania z kontroli, stwierdzającego naruszenie przepisów regulujących udzielanie zamówień publicznych oraz zalecającego w konsekwencji organowi krajowemu żądanie zwrotu wypłaconych kwot, stanowi dostatecznie precyzyjny akt, mający na celu badanie lub postępowanie w sprawie „nieprawidłowości”, w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95.

4)

Stosowanie przez państwa członkowskie w ramach uprawnienia nadanego na mocy art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, trzydziestoletniego terminu przedawnienia do odzyskiwania korzyści uzyskanych nienależnie z budżetu Unii, jest sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

(1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/11

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana — Włochy) — Teresa Cicala przeciwko Regione Siciliana

(Sprawa C-482/10) (1)

(Krajowe postępowanie administracyjne - Akty administracyjne - Obowiązek uzasadnienia - Możliwość uzupełnienia braku uzasadnienia w toku postępowania sądowego wszczętego w zakresie aktu administracyjnego - Wykładnia art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Brak właściwości Trybunału)

2012/C 49/16

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Teresa Cicala

Strona pozwana: Regione Siciliana

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte dei Conti — Sezione Giurisdizionale per la Regione Siciliana — Wykładnia art. 296 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Zgodność przepisów krajowych przewidujących możliwość nieuzasadnienia w pewnych okolicznościach aktów wydawanych przez administrację publiczną lub uzupełnienia braku uzasadnienia aktu administracyjnego w toku postępowania sądowego wszczętego w zakresie tego aktu

Sentencja

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedstawione mu przez Corte dei conti, sezione giurisdizionale per la Regione Siciliana (Włochy) postanowieniem z dnia 20 września 2010 r.

(1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/11

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Centre hospitalier universitaire de Besançon przeciwko Thomasowi Dutrueux’mu, Caisse primaire d'assurance maladie du Jura

(Sprawa C-495/10) (1)

(Dyrektywa 85/374/EWG - Odpowiedzialność za produkty wadliwe - Zakres stosowania - Krajowy system nakładający na publiczne zakłady opieki zdrowotnej obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej pacjentowi z racji wadliwości urządzenia lub produktu używanego w ramach udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej, nawet w braku winy, którą można by przypisać tym zakładom)

2012/C 49/17

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Conseil d'État

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Centre hospitalier universitaire de Besançon

Strona pozwana: Thomas Dutrueux, Caisse primaire d'assurance maladie du Jura

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 13 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. L 210, s. 29) — Odpowiedzialność publicznych jednostek opieki zdrowotnej wobec ich pacjentów — Dopuszczalność krajowego systemu odpowiedzialności umożliwiającego poszkodowanemu uzyskanie, nawet w przypadku braku winy, naprawienia szkód spowodowanych wadliwością produktów — Ograniczenie odpowiedzialności podmiotu świadczącego usługi

Sentencja

Odpowiedzialność usługodawcy, który w ramach świadczenia usług, takich jak świadczenia z zakresu opieki zdrowotnej udzielane w szpitalu, używa wadliwych urządzeń lub produktów, których nie jest on producentem w rozumieniu przepisów art. 3 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe, zmienionej dyrektywą 1999/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 maja 1999 r., i wyrządza w związku z tym szkodę osobie korzystającej z tych świadczeń, nie jest objęta zakresem zastosowania wskazanej dyrektywy. Dyrektywa ta nie stoi więc na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie systemu, takiego jak system będący przedmiotem sporu przed sądem krajowym, przewidującego odpowiedzialność takiego usługodawcy za wyrządzone w ten sposób szkody, nawet jeżeli nie można mu przypisać jakiejkolwiek winy, pod warunkiem jednakże, że poszkodowany lub wspomniany usługodawca zachowają możliwość pociągnięcia producenta do odpowiedzialności na podstawie omawianej dyrektywy, jeżeli zostaną spełnione określone w niej przesłanki.

(1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/12

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge — Belgia) — Vlaamse Oliemaatschappij NV przeciwko FOD Financiën

(Sprawa C-499/10) (1)

(Sexta Diretiva IVA - Devedores do imposto - Terceiro solidariamente responsável - Regime do entreposto não aduaneiro - Responsabilidade solidária do depositário dos bens e do sujeito passivo proprietário dos bens - Boa fé ou inexistência de culpa ou negligência imputável ao depositário)

2012/C 49/18

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Rechtbank van eerste aanleg te Brugge

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Vlaamse Oliemaatschappij NV

Strona pozwana: FOD Financiën

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Brugge — Wykładnia art. 21 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Osoby zobowiązane do zapłaty podatku – Osoby trzecie odpowiedzialne solidarnie — Uregulowanie krajowe, zgodnie z którym właściciel składu ponosi odpowiedzialność solidarną za zapłatę podatku należnego od podatnika będącego właścicielem towarów w procedurze składu innej niż skład celny, także wtedy, gdy właściciel składu działa w dobrej wierze albo gdy nie można mu zarzucić ani błędu, ani niedbalstwa

Sentencja

Wykładni art. 21 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r., należy dokonywać w ten sposób, iż państwa członkowskie nie mogą postanowić, że właściciel składu innego niż celny ponosi solidarnie odpowiedzialność za zapłatę podatku od wartości dodanej należnego w następstwie odpłatnej dostawy towarów z tego składu przez ich właściciela zobowiązanego do zapłaty tego podatku, także wtedy, gdy właściciel składu działa w dobrej wierze albo gdy nie można mu zarzucić ani błędu, ani niedbalstwa.

(1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/12

Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd — Bułgaria) — Ewroetił AD przeciwko Direktor na Agencija „Mitnici”

(Sprawa C-503/10) (1)

(Dyrektywa 2003/30/WE - Artykuł 2 ust. 2 lit. a) - Pojęcie bioetanolu - Wyrób o zawartości nieskażonego alkoholu etylowego przekraczającej 98,5 % uzyskany z biomasy - Znaczenie rzeczywistego wykorzystywania w charakterze biopaliwa - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa bioetanolu dla potrzeb obciążenia podatkiem akcyzowym - Dyrektywa 2003/96/WE - Produkty energetyczne - Dyrektywa 92/83/EWG - Artykuł 20 tiret pierwsze i art. 27 ust. 1 lit. a) i b) - Pojęcie alkoholu etylowego - Zwolnienie od zharmonizowanego podatku akcyzowego - Skażenie)

2012/C 49/19

Język postępowania: bułgarski

Sąd krajowy

Wyrchowen administratiwen syd

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Ewroetił AD

Strona pozwana: Direktor na Agencija „Mitnici”

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wyrchowen administratiwen syd — Wykładnia art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych (Dz.U. L 123, s. 42) i załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2587/91 z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz.U. L 259, s. 1) — Wykładnia art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51) i art. 20 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. L 316, s. 21) — Wyrób uzyskany z biomasy, zawierający estry, alkohole wyższe i aldehydy, o zawartości alkoholu wyższej niż 98 %, nieskażony — Pojęcie bioetanolu — Zaklasyfikowanie do podpozycji 2207 20 00 (alkohol etylowy i pozostałe wyroby alkoholowe, o dowolnej mocy, skażone) albo do podpozycji 2207 10 00 (alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu 80 % obj. lub większej) w celu poboru podatku akcyzowego

Sentencja

1)

Definicję bioetanolu zawartą w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona taki wyrób, jak będący przedmiotem sporu przed sądem krajowym, który uzyskuje się w szczególności z biomasy i który zawiera ponad 98,5% alkoholu etylowego, pod warunkiem że jest on sprzedawany jako biopaliwo do użycia w transporcie.

2)

Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że wyrób, taki jak będący przedmiotem sporu przed sądem krajowym, który zawiera ponad 98,5% alkoholu etylowego i który nie został skażony z zastosowaniem wyraźnie przewidzianej procedury skażenia, objęty jest podatkiem akcyzowym, o którym mowa w art. 19 ust. 1 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych, nawet jeśli jest on uzyskiwany z biomasy według technologii odmiennej od tej, jakiej używa się do celów wyrobu alkoholu etylowego pochodzenia rolniczego, zawiera substancje czyniące go niezdatnym do spożycia przez człowieka, spełnia wymogi określone w projekcie normy europejskiej pr EN 15376 w odniesieniu do bioetanolu wykorzystywanego jako paliwo i ewentualnie odpowiada definicji bioetanolu określonej w art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2003/30.

(1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/13

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze — Włochy) — postępowanie karne przeciwko X

(Sprawa C-507/10) (1)

(Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW - Pozycja ofiar w postępowaniu karnym - Ochrona osób szczególnie podatnych na wiktymizację - Przesłuchanie małoletnich jako świadków - Postępowanie incydentalne służące zabezpieczeniu dowodów - Odmowa złożenia przez prokuratora wniosku o przesłuchanie do sędziego prowadzącego postępowanie przygotowawcze)

2012/C 49/20

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale di Firenze

Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

X

przy udziale: Y

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Firenze — Wykładnia art. 2, 3 i 8 decyzji ramowej Rady z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym (Dz.U. L 82, s.1) — Przesłuchanie małoletnich jako świadków — Przesłuchanie małoletniej ofiary wykorzystywania seksualnego — Środki ochrony, które nie są obowiązkowe na mocy ustawodawstwa krajowego

Sentencja

Wykładni art. 2, 3 i art. 8 ust. 4 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 392 ust. 1a, art. 398 ust. 5a i art. 394 kodeksu postępowania karnego, które po pierwsze nie przewidują po stronie prokuratora obowiązku wystąpienia do sądu orzekającego o umożliwienie przyjęcia zeznań od ofiary szczególnie podatnej na wiktymizację według zasad postępowania incydentalnego w fazie dowodowej procedury karnej, a po drugie, nie umożliwiają rzeczonej ofierze odwołania się do sądu w przedmiocie odmownej decyzji prokuratora dotyczącej jej wniosku o przyjęcie od niej zeznań według rzeczonych zasad.

(1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/13

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko Mohsenowi Afrasiabiemu, Behzadowi Sahabiemu, Heinzowi Ulrichowi Kesselowi

(Sprawa C-72/11) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Rozporządzenie (WE) nr 423/2007 - Artykuł 7 ust. 3 i 4 - Dostawa i montaż pieca do spiekania w Iranie - Pojęcie „pośrednie udostępnienie”„zasobów gospodarczych” na rzecz osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załącznikach IV i V do rzeczonego rozporządzenia - Pojęcie „obchodzenie” zakazu udostępnienia)

2012/C 49/21

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberlandesgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

Mohsen Afrasiabi, Behzad Sahabi, Heinz Ulrich Kessel

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 7 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1) — Dostarczenie urządzenia, o którym mowa w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 423/2007 w stanie nienadającym się do użycia na rzecz irańskiej osoby prawnej niewymienionej w załącznikach IV i V do tego rozporządzenia — Urządzenie, które ma rzekomo zostać później wykorzystane do produkcji na rzecz podmiotu wymienionego w tych dwóch załącznikach — Zakres zakazu udostępniania zasobów gospodarczych podmiotom wymienionym w załącznikach IV i V do przywołanego rozporządzenia — Pojęcie „pośrednie udostępnienie” — Równoczesne zastosowanie przepisów zakazujących, z jednej strony, udostępniania zasobów gospodarczych i, z drugiej strony, obchodzenia tego ostatniego zakazu

Sentencja

1)

Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu należy interpretować w ten sposób, że zakaz pośredniego udostępnienia zasobów gospodarczych w rozumieniu art. 1 lit. i) owego rozporządzenia obejmuje czynności dotyczące dostawy i montażu w Iranie pieca do spiekania zdolnego do spełnienia swojej funkcji, lecz nie gotowego do użycia, na rzecz osoby trzeciej, która działając w imieniu, pod kontrolą lub według wskazówek osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załącznikach IV i V do rzeczonego rozporządzenia, zamierza wykorzystać ten piec w celu wyprodukowania na rzecz takiej osoby, podmiotu lub organu towarów mogących wspierać rozprzestrzenianie broni jądrowej w tym państwie.

2)

Artykuł 7 ust. 4 rozporządzenia nr 423/2007 należy interpretować w ten sposób, że:

—

obejmuje on działania, pod przykrywką wymogów formalnych pozwalającą im na niewypełnienie znamion naruszenia art. 7 ust. 3 rzeczonego rozporządzenia, jednak których celem lub skutkiem jest, bezpośrednio lub pośrednio, udaremnienie zakazu ustanowionego przez ten ostatni przepis;

—

terminy „świadomie” i „umyślnie” implikują kumulatywne elementy świadomości i woli, które są spełnione, gdy osoba uczestnicząca w działaniu mającym taki cel lub taki skutek rozmyślnie dąży do niego lub przynajmniej uważa, że jej uczestnictwo może mieć ten cel lub ten skutek oraz godzi się na taką możliwość.

(1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/14

Postanowienie Trybunału siódma izba) z dnia 18 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari — Włochy) — Giovanni Colapietro przeciwko Ispettorato Centrale Repressioni Frodi

(Sprawa C-519/10) (1)

(Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Artykuły 92 § 1, 103 § 1 i 104 § 3 akapit drugi regulaminu postępowania - Pytanie niebudzące jakiejkolwiek uzasadnionej wątpliwości - Oczywista niedopuszczalność)

2012/C 49/22

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale di Bari

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Giovanni Colapietro

Strona pozwana: Ispettorato Centrale Repressioni Frodi

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Bari — Sektor wina — Przepisy w zakresie obowiązkowej destylacji — Rok winiarski 1993/1994 — Zakres stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 z dnia 16 marca 1987 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 84, s. 1) — Uchylenie tego rozporządzenia przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/93 z dnia 15 lutego 1994 r. otwierające obowiązkową destylację przewidzianą w art. 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 i uchylającego niektóre szczegółowe zasady jego stosowania w sezonie 1993/1994 (Dz.U. 44, s. 9) — Sankcje administracyjne przewidziane w prawie krajowym w przypadku naruszenia rozporządzenia nr 882/87 — Zastosowanie rozporządzenia nr 343/94 w przypadku naruszenia — Proporcjonalność zastosowanych sankcji administracyjnych

Sentencja

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 343/93 z dnia 15 lutego 1994 r. otwierające obowiązkową destylację przewidzianą w art. 39 rozporządzenia Rady (EWG) nr 822/87 i uchylającego niektóre szczegółowe zasady jego stosowania w sezonie 1993/1994 stanowi wykonanie rozporządzenia nr 822/87 bez jego uchylenia lub zastąpienia.

(1)  Dz.U. C 13 z 15.01.2011.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/14

Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 20 października 2011 r. — DTL Corporación, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales SL

(Sprawa C-67/11) (1)

(Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Solaria” i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „Solarita” - Częściowa odmowa rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Wniosek o zawieszenie postępowania przed sądem - Niezłożenie wniosku w stosownym czasie)

2012/C 49/23

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: DTL Corporación, SL (przedstawiciel: A. Zuazo Araluze, abogado)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales SL (przedstawiciel: M. Polo Carreño i M. Granado Carpenter, abogadas)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie T-188/09 DTL przeciwko OHIM — Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales (Solaria), na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 lutego 2010 r. (sprawa R 767/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales SL a DTL Corporación SL

Sentencja

1)

Należy umorzyć postępowanie w części dotyczącej usług należących do klasy 37 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

2)

Odwołanie zostaje oddalone w części dotyczącej usług należących do klasy 42 w rozumieniu wymienionego porozumienia nicejskiego.

3)

DTL Corporación, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 24 listopada 2011 r. — Philipp Seeberger przeciwko Studentenwerk Heidelberg

(Sprawa C-585/11)

2012/C 49/24

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Verwaltungsgericht Karlsruhe

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Philipp Seeberger

Strona pozwana: Studentenwerk Heidelberg

Pytanie prejudycjalne

Czy prawo Unii sprzeciwia się przepisom krajowym, które odmawiają przyznania stypendium edukacyjnego na studia w innym państwie członkowskim wyłącznie z tego powodu, że uczący się, który skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się, na początku studiów nie miał stałego miejsca zamieszkania od co najmniej trzech lat w państwie członkowskim pochodzenia? (1)

(1)  Wykładnia art. 20 i 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) — obywatelstwo Unii i swoboda przemieszczania się

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/15

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 25 listopada 2011 r. — Anssi Ketelä

(Sprawa C-592/11)

2012/C 49/25

Język postępowania: fiński

Sąd krajowy

Korkein hallinto-oikeus

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Anssi Ketelä

Uczestnik: Etelä-Pohjanmaan elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskus

Pytania prejudycjalne

1)

Jak należy interpretować art. 22 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (1) („po raz pierwszy podejmują działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący gospodarstwem”) oraz art. 13 ust. 4 i 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 (2), gdy działalność rolnicza stanowi część działalności spółki? Czy w ramach badania, czy ktoś po raz pierwszy podejmuje działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący gospodarstwem, dla oceny wcześniejszej działalności należy odnieść się do tego, że zainteresowany na podstawie swojego udziału miał dominujący wpływ w spółce, czy do tego, jak wysoki był jego zysk z gospodarstwa rolnego, czy też do tego, czy jego działalność w spółce może stanowić prowadzenie funkcjonalnie i gospodarczo samodzielnej jednostki produkcyjnej. Czy też kierowanie gospodarstwem rolnym należy oceniać jako całość i przy tym oprócz wyżej wymienionych okoliczności należy wziąć pod uwagę stanowisko zainteresowanego w spółce, a także pytanie, czy faktycznie ponosi on ryzyko przedsiębiorcy?

2)

Czy w taki sam sposób należy interpretować kierowanie gospodarstwem rolnym przy ocenie pytania, jakie znaczenie przypada wcześniejszej działalności przy przyznaniu wsparcia dla innej działalności, w odniesieniu do wcześniejszej działalności i do działalności, wobec której złożono wniosek o wsparcie? Czy odmowa wsparcia na podjęcie działalności dla młodych rolników w rozumieniu art. 22 rozporządzenia nr 1698/2005 na podstawie wykonywanej wcześniej działalności wymaga, aby ta wcześniejsza działalność zasadniczo mogła podlegać wsparciu na podstawie obowiązujących przepisów?

3)

Czy art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 1974/2006 należy interpretować w ten sposób, że kryteria wymienione w pytaniu pierwszym, na podstawie których uważa się kogoś za podejmującego działalność w gospodarstwie rolnym jako kierującego gospodarstwem, mogą być szczegółowo określone lub bliżej zdefiniowane w prawie krajowym, czy też przepis ten uprawnia jedynie do definicji daty podjęcia działalności?

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. L 277, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. L 368, s. 15).

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 1 grudnia 2011 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública

(Sprawa C-618/11)

2012/C 49/26

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: TVI Televisão Independente SA

Strona pozwana: Fazenda Pública

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 16 ust. 1 CIVA [Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado, kodeksu VAT], zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej jest nierozerwalnie związana ze świadczeniem usług reklamowych, przez co powinna być wliczona do podstawy opodatkowania świadczenia usług do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/WE (1) (obecnie art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „wzajemnego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać […] z tytułu takich dostaw”?

2)

Czy art. 16 ust. 6 lit. c) CIVA, zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej nie stanowi kwoty uiszczanej w imieniu i na rachunek usługobiorcy, chociaż księgowana jest na rachunkach przejściowych osób trzecich i przeznaczona jest dla instytucji publicznych, przez co nie jest wyłączona z podstawy opodatkowania do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/WE (obecnie 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych” ?

(1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

(2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/16

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 30 listopada 2011 r. — Patricia Dumont de Chassart przeciwko Onafts — Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés

(Sprawa C-619/11)

2012/C 49/27

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal du travail de Bruxelles

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Patricia Dumont de Chassart

Strona pozwana: Onafts — Office national d'allocations familiales pour travailleurs salariés

Pytania prejudycjalne

Czy art. 79 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie narusza zasady ogólne równego traktowania i niedyskryminacji, określone między innymi w art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., w odpowiednim razie w związku z art. 17, 39 lub 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska w brzmieniu ujednoliconym, w sytuacji, gdy jego wykładni dokonuje się w ten sposób, że zezwala on, by wyłącznie zmarły rodzic korzystał z zasady zrównania okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek, przewidzianej w art. 72 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie tak, że w rezultacie art. 56a ust. 1 skoordynowanych przepisów dotyczących świadczeń rodzinnych dla pracowników najemnych z dnia 19 grudnia 1939 r., wyklucza po stronie pozostałego przy życiu rodzica, niezależnie od jego obywatelstwa, pod warunkiem, że jest obywatelem państwa członkowskiego lub pod warunkiem, że jest objęty zakresem podmiotowym rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie i świadczył pracę w innym państwie Unii Europejskiej w trakcie dwunastomiesięcznego okresu określonego w art. 56a ust. 1 skoordynowanych przepisów dotyczących świadczeń rodzinnych dla pracowników najemnych z dnia 19 grudnia 1939 r., możliwość przedstawienia dowodu na to, że spełnia przesłankę, zgodnie z którą jako osoba uprawniona do świadczenia w rozumieniu art. 51 ust. 3 pkt 1) skoordynowanych przepisów dotyczących świadczeń rodzinnych dla pracowników najemnych z dnia 19 grudnia 1939 r. mógłby ubiegać się o sześć miesięcznych zryczałtowanych zasiłków w trakcie 12 miesięcy poprzedzających zgon, podczas gdy pozostały przy życiu rodzic, czy to obywatel belgijski czy obywatel innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który pracował wyłącznie w Belgii przez okres dwunastu miesięcy, o którym mowa w art. 56a ust. 1 skoordynowanych przepisów dotyczących świadczeń rodzinnych dla pracowników najemnych z dnia 19 grudnia 1939 r. — w odpowiednich przypadkach ponieważ nigdy nie opuszczał belgijskiego terytorium — byłby uprawniony do przedstawienia takiego dowodu?

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/17

Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 20 września 2011 r. w sprawie T-298/09: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa C-629/11 P)

2012/C 49/28

Język postępowania: angielski

Strony

Wnosząca odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: N. Korogiannakis, M. Dermitzakis, Δικηγόροι)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—

uchylenie wyroku Sądu.

—

wykonanie nieograniczonego prawa do orzekania i stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Edukacja i Kultura (EAC) na mocy której dokonano kwalifikacji ofert przedłożonych przez wnoszącą odwołanie w odpowiedzi na przetarg EAC/01/2008 dotyczący świadczenia przez podmiot zewnętrzny usług w zakresie opracowania programów edukacyjnych (ESP-ISEP) (Dz.U. 2008/S 158-212752), część 1 (Rozwój i utrzymanie systemów informatycznych), a także część 2 (Testy, szkolenia i wsparcie dotyczące systemów informatycznych), na drugiej pozycji w ramach mechanizmu kaskadowego, doręczonej wnoszącej odwołanie w dwóch odrębnych pismach z dnia 12 maja 2009 r. oraz zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 225, 235 i 288 WE (obecnie 256, 268 i 340 TFEU) z uwagi na szkodę poniesioną w ramach wskazanego przetargu w kwocie 9 544 480 EUR (3 945 040 EUR w odniesieniu do części 1 oraz 5 599 440 EUR w odniesieniu do części 2).

—

tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi celem wydania rozstrzygnięcia co do istoty.

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania w tym również kosztami postępowania poniesionymi przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

1)

Wnosząca odwołanie podnosi na poparcie odwołania jeden zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego (1) oraz art. 149 ust. 2 zasad wykonania.

2)

Wnosząca odwołanie żąda uchylenia wyroku wydanego w sprawie T-298/09, gdyż Komisja w odpowiednim czasie nie zachowała art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego oraz art. 149 ust. 2 zasad wykonania, co stanowi istotny wymóg proceduralny. Ponadto ograniczone informacje przekazane z opóźnieniem wnoszącej odwołanie nie mogą w żadnym razie być uznane za wystarczające ani spełniające wymóg przedstawienia uzasadnienia, zgodnie z art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego, gdyż nie zawierają one powodów czy też uzasadnienia odpowiednich ocen ani żadnych informacji co do właściwości i odpowiedniej przewagi najwyżej ocenionego oferenta.

(1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 248, s. 1

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/17

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 12 grudnia 2011 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública

(Sprawa C-637/11)

2012/C 49/29

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal Administrativo

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: TVI Televisão Independente SA

Strona pozwana: Fazenda Pública

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 16 ust. 1 CIVA [Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado, kodeksu VAT], zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej jest nierozerwalnie związana ze świadczeniem usług reklamowych, przez co powinna być wliczona do podstawy opodatkowania świadczenia usług do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/WE (1) (obecnie art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „wzajemnego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać […] z tytułu takich dostaw”?

2)

Czy art. 16 ust. 6 lit. c) CIVA, zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej nie stanowi kwoty uiszczanej w imieniu i na rachunek usługobiorcy, chociaż księgowana jest na rachunkach przejściowych osób trzecich i przeznaczona jest dla instytucji publicznych, przez co nie jest wyłączona z podstawy opodatkowania do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/WE (obecnie 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych” ?

(1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

(2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/18

Odwołanie wniesione w dniu 19 grudnia 2011 r. przez Dimos Peramatos od wyroku wydanego w dniu 12 października 2011 r. przez Sąd (pierwsza izba) w sprawie T-312/07 Dimos Peramatos przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa C-647/11 P)

2012/C 49/30

Język postępowania: grecki

Strony

Wnosząca odwołanie: Dimos Peramatos (przedstawiciel: G. Gerapetritis, adwokat)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—

uchylenie wyroku Sądu w części, w której Sąd oddalił w nim skargę mającą na celu uchylenie wszelkich zobowiązań wnoszącej odwołanie do zwrotu kwot wypłaconych jej w ramach programu LIFE/ENV/GR/000380 lub, ewentualnie, o zmianę zaskarżonego aktu w taki sposób, że wnosząca odwołanie zostanie zobowiązana do zapłaty kwoty 93 795,32 EUR, która wynika z księgowego obliczenia wydatków niekwalifikujących się do refundacji, jak przyznała sama Komisja;

—

przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania i wydatkami na uprawnionych do reprezentacji adwokatów poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty na poparcie swojego odwołania:

1)

Błędna wykładnia postanowień umowy o udzielenie dotacji zawartej między Dimos Peramatos (gminą Perama) a Komisją Europejską nr C (97) 1997/final/29 w dniu 17 lipca 1997 r. w ramach wykonania działania objętego programem LIFE oraz jej kontekstu normatywnego (rozporządzenie nr 1973/1992), w zakresie w jakim Sąd uznał, że obowiązek gminy do zasadzenia drzew, który został na nią nałożony w umowie o udzielenie dotacji, nie został spełniony należycie.

2)

Błędna wykładnia oraz naruszenie zasad dobrej administracji i pewności prawa z powodu niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w kwestii obowiązku uzasadnienia niekorzystnych aktów administracyjnych wydanych przez instytucje Unii Europejskiej.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/18

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāta (Republika Łotewska) w dniu 19 grudnia 2011 r. — Ilgvars Brunovskis przeciwko Lauku atbalsta dienests

(Sprawa C-650/11)

2012/C 49/31

Język postępowania: łotewski

Sąd krajowy

Augstākās tiesas Senāta

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Ilgvars Brunovskis

Strona pozwana: Lauku atbalsta dienests

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 125 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 (1) należy interpretować w ten sposób, że premia z tytułu krów mamek ma zastosowanie w zależności od całkowitej liczby krów mamek urodzonych w roku kalendarzowym?

2)

Czy art. 102 ust. 2 rozporządzenia nr 1973/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że okres sześciu miesięcy oznacza termin do składania wniosków o premie?

3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, w sytuacji, gdy państwo członkowskie skróciło wspomniany okres przysługujący na składanie wniosków, czy wspomniane państwo członkowskie ma obowiązek wypłaty odszkodowania z tytułu strat, które poniósł rolnik, jeżeli nie był on w stanie w pełni skorzystać z ustanowionego w rozporządzeniu terminu do składania wniosków?

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. w sprawie ustanowienia szczegółowych zasad zastosowania rozporządzenia Komisji (WE) nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania gruntów zarezerwowanych do produkcji surowców (Dz.U. L 345, s. 1).

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/19

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 października 2011 r. w sprawie T-19/06 Mindo Srl przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 19 grudnia 2011 r. przez Mindo Srl

(Sprawa C-652/11 P)

2012/C 49/32

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Mindo Srl (przedstawiciele: C. Osti, A. Prastaro, G. Mastrantonio, avvocati)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

—

uchylenie w całości wyroku z dnia 5 października 2011 r. w sprawie T-19/06 Mindo Srl przeciwko Komisji Europejskiej, i, co za tym idzie

—

odesłanie sprawy Sądowi celem ponownego jej rozpatrzenia ze względu na to, że zaskarżony wyrok pozbawił Mindo prawa do pełnej kontroli sądowej w pierwszej instancji,

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsze odwołanie oparte zostało na dwóch następujących zarzutach naruszenia przepisów postępowania:

 

Sąd Unii Europejskiej twierdzi, że Mindo nie ma interesu prawnego w kontynuacji niniejszego postępowania ze względu na to, iż nie odniesie żadnej korzyści ani z uchylenia zaskarżonego wyroku ani w związku z powództwem Alliance One International Inc. („Alliance One”) o zwrot części zapłaconej grzywny, ani w związku z powództwami odszkodowawczymi osób trzecich.

 

Po pierwsze wnosząca odwołanie twierdzi, że należy uchylić powyższe stwierdzenia ze względu na to, iż naruszają one mające zastosowanie przepisy, opierają się na przeinaczonych okolicznościach faktycznych, a w każdym razie rozumowanie, które do nich doprowadziło, jest niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne.

 

Po drugie wnosząca odwołanie twierdzi, że należy uchylić zaskarżony wyrok ze względu na to, iż pozbawia on Mindo prawa dostępu do sądu (a w konsekwencji prawa do pełnej kontroli sądowej), lub też, w przypadku, gdy należy rozumieć zaskarżony wyrok jako stwierdzający, że Mindo i Alliance One powinny były wnieść razem skargę w pierwszej instancji, ze względu na naruszenie ich prawa do obrony.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/19

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 października 2011 r. w sprawie T-39/06, Trancatab przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 grudnia 2011 r. przez Transcatab SpA w likwidacji

(Sprawa C-654/11 P)

2012/C 49/33

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Transcatab SpA w likwidacji (przedstawiciele: C. Osti, A. Prastaro i G. Mastrantonio, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

—

Uchylenie wyroku [Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 5 października 2011 r. w sprawie T-39/06, Trancatab SpA przeciwko Komisji (zwanego dalej „wyrokiem”)], w zakresie, w jakim Sąd stwierdza w nim, że należy uznać Standard Commercial Copr.. (a zatem Alliance One) za odpowiedzialną solidarnie za popełnione przez Transcatab naruszenia;

—

obniżenie w konsekwencji kwoty grzywny nałożonej na Transcatab, stwierdzenie nieważności części art. 2 lit. c) [decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 WE (sprawa COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy (zwanego dalej „wyrokiem”)] i orzeczenie, że grzywna powinna być obliczana mając na uwadze obrót Transcatabu wynoszący 32,338 mln EUR na rok obrotowy zakończony w marcu 2005 r., zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62 i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003;

—

w konsekwencji stwierdzenie nieważności tej decyzji, w zakresie w jakim stosuje do Transcatabu mnożnik 1,25 do podstawowej kwoty grzywny;

—

uchylenie wyroku, w zakresie w jakim Sąd oddala w nim zarzuty Transcatabu, dotyczące: a) nieobniżenia nałożonej grzywny w konsekwencji braku rzeczywistego wpływu na rynek, b) osłabienia natężenia naruszenia w okresie od 1999 r. do 2002 r., oraz c) okoliczności łagodzącej „uzasadnionych wątpliwości”, zastosowanej natomiast w podobnej hiszpańskiej sprawie a, w konsekwencji, obniżenia grzywny;

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Po pierwsze, zdaniem wnoszącej odwołanie, wyrok narusza art. 296 TFUE, art. 48 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i, w każdym razie, zasady regulujące ciężar dowodu i przysługujące Transcatabowi prawo do obrony. W ramach postępowania w pierwszej instancji przedstawione zostały argumenty i dowody w celu obalenia domniemania rzeczywistego wywierania decydującego wpływu przez SCC na zachowanie Transcatabu. Te argumenty i dowody ze względu na to, że są istotne, a w każdym razie nie nieznaczące w świetle najnowszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości wymagały co najmniej konkretnej oceny, a w przypadku oddalenia, odpowiedniego uzasadnienia. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd nie dokonał ani konkretnej oceny, ani nie przedstawił odpowiedniego uzasadnienia. W każdym razie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd orzekając wyrokiem o dopuszczalności wykorzystania nowych dowodów w zaskarżonej do Sądu decyzji, naruszył zasady regulujące ciężar dowodu a, w każdym razie, przysługujące Transcatabowi prawo do obrony.

Po drugie, wnoszący odwołanie podnosi, że nie uwzględniając zarzutów dotyczących braku rzeczywistego wpływu na rynek i osłabienia natężenia naruszenia w okresie od 1999 r. do 2002 r., Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i, w każdym razie, naruszył zasady dotyczące wykładni aktów administracyjnych instytucji europejskich, ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, reguły w zakresie ciężaru dowodu, przysługujące Transcatabowi prawo do obrony i zasadę non ultra petita.

Po trzecie, zdaniem wnoszącego odwołanie, wyrok został wydany z naruszeniem prawa z powodu braków uzasadnienia oraz jego nielogiczności, w zakresie w jakim Sąd oddala podniesiony przez Transcatab zarzut dotyczący naruszenia zasady równego traktowania polegający na niezastosowaniu okoliczności łagodzącej opierającej się na istnieniu uzasadnionej wątpliwości, zastosowanej natomiast w podobnej hiszpańskiej sprawie.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/20

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-656/11)

2012/C 49/34

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell, pełnomocnik, i A. Dashwood, QC)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 16 grudnia 2011 r. (1) w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu utworzonego na podstawie Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w odniesieniu do zastąpienia załącznika II do tej umowy dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

—

obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

1)

W ramach skargi złożonej na podstawie art. 263 TFUE Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej wnosi o stwierdzenie nieważności zgodnie z art. 264 TFUE decyzji Rady z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu utworzonego na podstawie Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w odniesieniu do zastąpienia załącznika II do tej umowy dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

2)

Artykuł 48 TFUE jest jedyną podstawą materialnoprawną podaną w decyzji.

3)

Decyzja dotyczy zmiany załącznika II do Umowy z dnia 21 czerwca 1999 r. między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób. Załącznik II do umowy dotyczy wyłącznie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego między Unią Europejską a Szwajcarią. Celem zmian załącznika II, które sporna decyzja miałaby wprowadzić, jest odzwierciedlenie modyfikacji w mechanizmie Unii Europejskiej dotyczącym koordynacji zabezpieczenia społecznego. Jednym ze skutków planowanych modyfikacji załącznika II byłoby rozciągnięcie na obywateli Szwajcarii niebędących czynnymi zawodowo ani niebędących członkami rodziny osoby, która jest czynna zawodowo, („osoby nieczynne zawodowo”) praw, które im nie przysługują na podstawie obecnego systemu ustanowionego przez załącznik II.

4)

Zdaniem Zjednoczonego Królestwa art. 48 TFUE nie może służyć za jedyną materialnoprawną podstawę środka, który miałby mieć takie konsekwencje. Jest to przepis mający ułatwić swobodny przepływ a) w Unii Europejskiej, a nie między Unią i krajami trzecimi, oraz b) osób, które są czynne zawodowo, lub ich rodzin, a nie osób nieczynnych zawodowo. Właściwą podstawą prawną jest art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE. Przepis ten przyznaje kompetencję do przyjmowania środków w dziedzinie „określeni[a] praw obywateli państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim, w tym warunków dotyczących swobody przemieszczania się i pobytu w innych państwach członkowskich”.

5)

Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE znajduje się w tytule V części trzeciej traktatu. Zgodnie z protokołem 21 do traktatów środki przyjęte na podstawie tytułu V nie mają zastosowania do Zjednoczonego Królestwa (lub Irlandii), chyba że zgłosi ono swoją wolę „uczestniczenia” w nich. Poprzez błędny wybór art. 48 TFUE, zamiast art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE, jako materialnoprawnej podstawy decyzji Rada odmówiła uznania prawa Zjednoczonego Królestwa do zdecydowania o nieuczestniczeniu w decyzji i niewiązaniu się nią.

6)

Wnosi się zatem o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 16 grudnia 2011 r. ze względu na to, że została ona przyjęta na błędnej podstawie prawnej, czego skutkiem jest nieuznanie praw Zjednoczonego Królestwa wynikających z protokołu 21.

(1)  Dz.U. L 341, s. 1.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/21

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 27 grudnia 2011 r. TVI Televisão Independente, S.A. przeciwko Fazenda Pública.

(Sprawa C-659/11)

2012/C 49/35

Język postępowania: portugalski

Sąd krajowy

Supremo Tribunal Administrativo.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: TVI Televisão Independente, S.A.

Strona pozwana: Fazenda Pública

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 16 ust. 1 CIVA [Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado, kodeksu VAT], zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej jest nierozerwalnie związana ze świadczeniem usług reklamowych, przez co powinna być wliczona do podstawy opodatkowania świadczenia usług do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/WE (1) (obecnie art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (2)), a w szczególności z pojęciem „wzajemnego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać […] z tytułu takich dostaw”?

2)

Czy art. 16 ust. 6 lit. c) CIVA, zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej nie stanowi kwoty uiszczanej w imieniu i na rachunek usługobiorcy, chociaż księgowana jest na rachunkach przejściowych osób trzecich i przeznaczona jest dla instytucji publicznych, przez co nie jest wyłączona z podstawy opodatkowania do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/WE (obecnie 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych”?

(1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1

(2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/21

Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii

(Sprawa C-356/10) (1)

2012/C 49/36

Język postępowania: angielski

Prezes trzeciej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

(1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/21

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 listopada 2011 r. — 4care AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Laboratorios Diafarm, SA

(Sprawa C-535/10 P) (1)

2012/C 49/37

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

(1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/22

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-568/10) (1)

2012/C 49/38

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

(1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/22

Postanowienie Prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

(Sprawa C-582/10) (1)

2012/C 49/39

Język postępowania: niemiecki

Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

(1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.

Sąd

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/23

Wyrok Sądu z dnia 12 stycznia 2012 r. — Storck przeciwko OHIM — RAI (Ragolizia)

(Sprawa T-462/09) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Ragolizia - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FAVOLIZIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

2012/C 49/40

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: August Storck KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Rohr, P. Goldenbaum i T. Melchert)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Radiotelevisione italiana SpA (RAI) (Rzym, Włochy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2009 r. (sprawa R 1779/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Radiotelevisione italiana SpA (RAI) a August Storck KG.

Sentencja

1)

Skarga zostaje oddalona.

2)

August Storck KG zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/23

Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

(Sprawa T-311/09 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Zwrot kosztów leczenia - Decyzja Komisji o odmowie zwrotu w 100 % określonych kosztów leczenia poniesionych przez skarżącego - Przeinaczenie - Obowiązek uzasadnienia - Wstępne badanie sprawy - Akt niekorzystny - Powaga rzeczy osądzonej - Zawisłość sporu - Akt potwierdzający)

2012/C 49/41

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie F-73/08 Marcuccio przeciwko Komisji (niepublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

Sentencja

1)

Odwołanie zostaje odrzucone.

2)

Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

(1)  Dz.U C 233 z 26.9.2009.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/23

Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Stichting Woonlinie i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-202/10) (1)

(Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego - Pomoc istniejąca - Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)

2012/C 49/42

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Stichting Woonlinie (Woudrichem, Niderlandy); Stichting Allee Wonen (Roosendaal, Niderlandy); Woningstichting Volksbelang (Wijk bij Duurstede, Niderlandy); Stichting WoonInvest (Leidschendam-Voorburg, Niderlandy) i Stichting Woonstede (Ede, Niderlandy) (przedstawiciele: P. Glazener, E. Henny i T. Ottervanger, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Noë i S. Thomas, pełnomocnicy, wspierani przez H. Gilliamsa, adwokata)

Przedmiot

Wniosek o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 — Niderlandy — Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)

Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Vesteda Groep BV, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Société wallonne du logement, Union sociale pour l’habitat i Comité européen de coordination de l’habitat social (Cecodhas).

3)

Stichting Woonlinie, Stichting Allee Wonen, Woningstichting Volksbelang, Stichting WoonInvest i Stichting Woonstede pokrywają swe własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

4)

Wnioskujące o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenientów Vesteda Groep, Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Société wallonne du logement, Union sociale pour l’habitat i Cecodhas pokrywają swoje własne koszty.

(1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/24

Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Stichting Woonpunt i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-203/10) (1)

(Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz spółek mieszkalnictwa społecznego - Pomoc istniejąca - Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego - Decyzja stwierdzająca zgodność nowej pomocy ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)

2012/C 49/43

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Stichting Woonpunt (Beek, Niderlandy); Stichting Com.wonen (Rotterdam, Niderlandy); Woningstichting Haag Wonen (Haga, Niderlandy); i Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: P. Glazener, E. Henny i T. Ottervanger, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, S. Noë i S. Thomas, pełnomocnicy, wspierani przez de H. Gilliamsa, adwokata)

Przedmiot

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 — Niderlandy — Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego

Sentencja

1)

Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)

Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Vesteda Groep BV i przez Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (Stowarzyszenie inwestorów instytucjonalnych w sektorze nieruchomości w Niderlandach).

3)

Stichting Woonpunt, Stichting Com.wonen, Woningstichting Haag Wonen i Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

4)

Vesteda Groep i Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (Stowarzyszenie inwestorów instytucjonalnych w sektorze nieruchomości w Niderlandach), którzy złożyli wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, ponoszą własne koszty.

(1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/24

Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Gooré przeciwko Radzie

(Sprawa T-285/11) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej - Skreślenie z wykazu osób i podmiotów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania - Skarga o odszkodowanie - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

2012/C 49/44

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Charles Kader Gooré (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: F. Meynot)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, G. Étienne i M. Chavrier, pełnomocnicy)

Przedmiot

Po pierwsze, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 93, s. 10) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego, a po drugie, żądanie odszkodowania.

Sentencja

1)

Postępowanie w sprawie żądania stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej zostaje umorzone.

2)

Żądanie odszkodowania zostaje oddalone.

3)

Każda strona pokrywa własne koszty.

4)

Nie ma potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta.

(1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/25

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 grudnia 2011 r. — Al-Chihabi przeciwko Radzie

(Sprawa T-593/11 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Syrii - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)

2012/C 49/45

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Fares Al-Chihabi (Aleppo, Syria) (przedstawiciele: adwokaci L. Ruessmann i W. Berg)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

Przedmiot

Co do istoty wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 228, s. 16), rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 228, s. 1), decyzji Rady 2011/684/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 269, s. 33) i rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 269, s. 18) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

Sentencja

1)

Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

2)

Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/25

Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez A od wyroku wydanego w dniu 14 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-12/09 A przeciwko Komisji

(Sprawa T-595/11 P)

2012/C 49/46

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: A (Port-Vendres, Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Cambier, A. Paternostre i L. Levi)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

—

uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 14 września 2011 r. w sprawie F-12/09;

—

w rezultacie, uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji a więc:

—

stwierdzenie nieważności odmownych decyzji Komisji Europejskiej w sprawie wypłaty wnoszącemu odwołanie odszkodowania należnego zgodnie z art. 73 regulaminu pracowniczego oraz zasądzenie na jego rzecz od Komisji Europejskiej niezwłocznej wypłaty tego odszkodowania, jak również odszkodowania uzupełniającego na podstawie prawa powszechnego w odniesieniu do różnicy pomiędzy wysokością rzeczywiście poniesionej szkody a częścią tej szkody, za którą ma zostać wypłacone odszkodowanie zgodnie z art. 73 regulaminu pracowniczego,

—

zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie odsetek za zwłokę naliczanych od grudnia 2004 r., kiedy to powinno zostać uznane zawodowe podłoże choroby wnoszącego odwołanie, powinna zostać ustalona wysokość poniesionej szkody i powinien zostać stwierdzony ustabilizowany stan jego zdrowia,

—

zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie jakiejkolwiek kwoty uznanej przez Sąd za właściwą tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez wnoszącego odwołanie na skutek wielu uchybień i nieprawidłowości, których dopuściły się służby Komisji Europejskiej w ramach dotyczącego go postępowania medycznego,

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do przestrzegania rozsądnego terminu, zasady staranności i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań jak również przeinaczenia okoliczności wynikających z akt sprawy.

2)

Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do pełnego naprawienia poniesionej szkody.

3)

Zarzut trzeci dotyczący po pierwsze, naruszenia art. 73 i 90 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz zasad dobrej administracji, ekonomiki postępowania, niedziałania prawa wstecz, hierarchii norm i pojęcia konsolidacji, a po drugie, przeinaczenia okoliczności faktycznych i argumentacji wnoszącego odwołanie.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/26

Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — Sky Deutschland i Sky Deutschland Fernsehen przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa T-626/11)

2012/C 49/47

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Sky Deutschland AG (Unterföhring, Niemcy) i Sky Deutschland Fernsehen GmbH & Co. KG (Unterföhring) (prezedstawiciele: adwokaci A. Cordewener, F. Kutt i C. Jehke)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 26 stycznia 2011 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel”;

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności ww. decyzji przynajmniej w zakresie, w jakim nie uregulowano w niej na korzyść przedsiębiorstw takich jak przedsiębiorstwo skarżącej opartego na zasadzie ochrony zaufania wyjątku od obowiązku żądania zwrotu zawartego w art. 4 i 5 wzgl. przynajmniej nie przewidziano względem takich przedsiębiorstw przejściowego uregulowania;

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo następujące zarzuty:

—

Pozwana błędnie doszła w zaskarżonej decyzji do wniosku, że w przypadku „klauzuli naprawczej” z § 8c ust. 1a niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”) chodzi o niezgodną z prawem pomoc na podstawie art. 107 ust. TFUE. Skarżące podnoszą w tym względzie między innymi, że pozwana błędnie wychodzi z założenia, że uregulowanie § 8c ust. 1a KStG ma selektywny charakter i stanowi nieuzasadniony wyjątek od ustanowionej w § 8c ust. 1 zasady, zgodnie z którą straty podatkowe osoby prawnej w przypadku zmiany swojej struktury udziałów są likwidowane przy spełnieniu określonych przesłanek. Zdaniem skarżących regulacja § 8c ust. 1a KStG błędnie została zakwalifikowana jako miarodajny w przypadku badania pod kątem pomocy wewnątrzkrajowy system referencji.

—

System referencji będący punktem odniesienia stanowi w prawie niemieckim zasadniczo daną możliwość międzyokresowego zaliczania strat, która wynika z obiektywnej tzw. zasady netto. Zdaniem skarżących „klauzula naprawcza” z § 8c ust. 1a KStG ten system referencji jedynie potwierdza. Ponadto § 8c ust. 1a KStG może również dlatego nie stanowić miarodajnego system referencji, ponieważ norma ta zgodnie założeniami niemieckiej ustawy zasadniczej jest niezgodna z konstytucją.

—

Uregulowanie § 8c ust. 1a KStG stanowi ponadto tzw. środek o charakterze ogólnie obowiązującym, który potencjalnie stanowi korzyść dla wszystkich podmiotów gospodarczych ponoszących stratę i poprzez który nie jest uprzywilejowana żadna wydzielona grupa uczestników rynku. Według stanowiska skarżących „klauzula naprawcza” tym samym nie ma charakteru selektywnego.

—

„Klauzula naprawcza” z § 8c ust. 1a KStG jest uzasadniona naturą i wewnętrzną konstrukcją systemu podatkowego, ponieważ norma ta ogranicza skutki wynikające z zawartego w § 8c ust. 1 KStG limitu odliczenia straty. Skarżące podnoszą w tym względzie, że w przypadku § 8c KStG w pierwotnym brzmieniu chodzi o zbyt daleko posuniętą regulacje zapobiegania nadużyciom i że późniejsze (i wsteczne) uzupełnienie tego przepisu przez z § 8c ust. 1a KStG redukuje jedynie zbędną treść uregulowania z § 8c ust. 1 KStG i w tym zakresie odtwarza ponownie ogólny międzyokresowe zaliczenia strat jako właściwy system referencji.

—

Wreszcie skarżące podnoszą, że korzystają z ochrony zaufania, ponieważ negatywna decyzja pozwanej była nie do przewidzenia i również nie zostały zakwestionowane przez pozwaną stanowiąca poprzedniczkę norma z § 8 ust. 4 KStG w dawnym brzmieniu, jak również porównywalne regulacje w innych państwach członkowskich.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/26

Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — ATMvision przeciwko Komisji Europejskiej

(Sprawa T-627/11)

2012/C 49/48

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: ATMvision AG (Salem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Cordewener, F. Kutt i C. Jehke)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 26 stycznia 2011 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel”;

—

tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności ww. decyzji przynajmniej w zakresie, w jakim nie uregulowano w niej na korzyść przedsiębiorstw takich jak przedsiębiorstwo skarżącej opartego na zasadzie ochrony zaufania wyjątku od obowiązku żądania zwrotu zawartego w art. 4 i 5 wzgl. przynajmniej nie przewidziano względem takich przedsiębiorstw przejściowego uregulowania;

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo następujące zarzuty:

—

Pozwana błędnie doszła w zaskarżonej decyzji do wniosku, że w przypadku „klauzuli naprawczej” z § 8c ust. 1a niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”) chodzi o niezgodną z prawem pomoc na podstawie art. 107 ust. TFUE. Skarżąca podnosi w tym względzie między innymi, że pozwana błędnie wychodzi z założenia, że uregulowanie § 8c ust. 1a KStG ma selektywny charakter i stanowi nieuzasadniony wyjątek od ustanowionej w § 8c ust. 1 zasady, zgodnie z którą straty podatkowe osoby prawnej w przypadku zmiany swojej struktury udziałów są likwidowane przy spełnieniu określonych przesłanek. Zdaniem skarżącej regulacja § 8c ust. 1a KStG błędnie została zakwalifikowana jako miarodajny w przypadku badania pod kątem pomocy wewnątrzkrajowy system referencji.

—

System referencji będący punktem odniesienia stanowi w prawie niemieckim zasadniczo daną możliwość międzyokresowego zaliczania strat, która wynika z obiektywnej tzw. zasady netto. Zdaniem skarżącej „klauzula naprawcza” z § 8c ust. 1a KStG ten system referencji jedynie potwierdza. Ponadto § 8c ust. 1a KStG może również dlatego nie stanowić miarodajnego system referencji, ponieważ norma ta zgodnie założeniami niemieckiej ustawy zasadniczej jest niezgodna z konstytucją.

—

Uregulowanie § 8c ust. 1a KStG stanowi ponadto tzw. środek o charakterze ogólnie obowiązującym, który potencjalnie stanowi korzyść dla wszystkich podmiotów gospodarczych ponoszących stratę i poprzez który nie jest uprzywilejowana żadna wydzielona grupa uczestników rynku. Według stanowiska skarżącej „klauzula naprawcza” tym samym nie ma charakteru selektywnego.

—

„Klauzula naprawcza” z § 8c ust. 1a KStG jest uzasadniona naturą i wewnętrzną konstrukcją systemu podatkowego, ponieważ norma ta ogranicza skutki wynikające z zawartego w § 8c ust. 1 KStG limitu odliczenia straty. Skarżąca podnosi w tym względzie, że w przypadku § 8c KStG w pierwotnym brzmieniu chodzi o zbyt daleko posuniętą regulacje zapobiegania nadużyciom i że późniejsze (i wsteczne) uzupełnienie tego przepisu przez z § 8c ust. 1a KStG redukuje jedynie zbędną treść uregulowania z § 8c ust. 1 KStG i w tym zakresie odtwarza ponownie ogólny międzyokresowe zaliczenia strat jako właściwy system referencji.

—

Wreszcie skarżąca podnosi, że korzysta z ochrony zaufania, ponieważ negatywna decyzja pozwanej była nie do przewidzenia i również nie zostały zakwestionowane przez pozwaną stanowiąca poprzedniczkę norma z § 8 ust. 4 KStG w dawnym brzmieniu, jak również porównywalne regulacje w innych państwach członkowskich.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/27

Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Biogas Nord przeciwko Komisji

(Sprawa T-628/11)

2012/C 49/49

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Biogas Nord AG (Bielefeld, Niemcy) (przedstawieciel: adwokat C. Birkemeyer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2011 r. dotyczącą niemieckiej pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel” [sygn. akt K(2011) 275];

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania na podstawie § 87 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca trzy zarzuty:

1)

Zarzut pierwszy dotyczący przestrzegania zasady prywatnego wierzyciela

W ramach pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że w przypadku § 8c ust. 1 a niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”) nie chodzi o pomoc w rozumieniu art. 107 f TFUE, ponieważ przedsiębiorstwa, które odniosły korzyść spełniły świadczenie wzajemne takiej samej wartości, które wytrzymuje porównanie z zachowaniem działającego w warunkach gospodarki wolnorynkowej prywatnego wierzyciela.

2)

Zarzut drugi dotyczący braku selektywnego charakteru

Skarżąca w tym miejscu podnosi, że w przypadku § 8c ust. 1 a KStG nie chodzi o pomoc w rozumieniu art. 107 f TFUE, ponieważ przepisowi temu nie można przypisać jakiegokolwiek selektywnie przysparzającego korzyści skutku.

3)

Zarzut trzeci dotyczący ochrony zaufania

Skarżąca w ramach trzeciego zarzutu podnosi, że przedsiębiorstwa, które przed powzięciem wiedzy o postępowaniu Komisji na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE dokonały dyspozycji majątkowych, korzystają z ochrony zaufania w odniesieniu do zaskarżonej decyzji.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/28

Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Biogas Nord Anlagenbau przeciwko Komisji

(Sprawa T-629/11)

2012/C 49/50

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Biogas Nord Anlagenbau GmbH (Bielefeld, Niemcy) (przedstawieciel: adwokat C. Birkemeyer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2011 r. dotyczącą niemieckiej pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel” [sygn. akt K(2011) 275];

—

obciążenie pozwanej kosztami postępowania na podstawie § 87 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca trzy zarzuty:

1)

Zarzut pierwszy dotyczący przestrzegania zasady prywatnego wierzyciela

W ramach pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że w przypadku § 8c ust. 1 a niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”) nie chodzi o pomoc w rozumieniu art. 107 f TFUE, ponieważ przedsiębiorstwa, które odniosły korzyść spełniły świadczenie wzajemne takiej samej wartości, które wytrzymuje porównanie z zachowaniem działającego w warunkach gospodarki wolnorynkowej prywatnego wierzyciela.

2)

Zarzut drugi dotyczący braku selektywnego charakteru

Skarżąca w tym miejscu podnosi, że w przypadku § 8c ust. 1 a KStG nie chodzi o pomoc w rozumieniu art. 107 f TFUE, ponieważ przepisowi temu nie można przypisać jakiegokolwiek selektywnie przysparzającego korzyści skutku.

3)

Zarzut trzeci dotyczący ochrony zaufania

Skarżąca w ramach trzeciego zarzutu podnosi, że przedsiębiorstwa, które przed powzięciem wiedzy o postępowaniu Komisji na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE dokonały dyspozycji majątkowych, korzystają z ochrony zaufania w odniesieniu do zaskarżonej decyzji.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/28

Odwołanie wniesione w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Petera Strobla od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-56/05 Strobl przeciwko Komisji

(Sprawa T-630/11 P)

2012/C 49/51

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Peter Strobl (Besozzo, Włochy) (przedstawiciel: adwokat H.J. Rüber)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej.

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

—

uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 września 2011 r. w sprawie Strobl przeciwko Komisji;

—

uznanie za nieprawidłową i stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zaszeregowania, wynikającej z powołania wnoszącego odwołanie w dniu 7 października 2004 r. przez pozwaną;

—

nakazanie stronie pozwanej zakończenia dyskryminowania wnoszącego odwołanie oraz zasądzenie od niej odszkodowania za szkodę, jaką z tego powodu poniósł;

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok jest obarczony następującymi naruszeniami prawa:

1)

Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał błędnego ustalenia okoliczności faktycznych w odniesieniu do doświadczenia zawodowego wymaganego na stanowisku, na którym zatrudniony jest wnoszący odwołanie;

2)

Sąd do spraw Służby Publicznej dokonał błędnego ustalenia okoliczności faktycznych i wewnętrznie sprzecznej interpretacji dowodów w odniesieniu do zaszeregowania wnoszącego odwołanie do grupy i naruszył w tym względzie obowiązek uzasadnienia;

3)

Sąd do spraw Służby Publicznej oddalił pewne zarzuty skargi, nie dochowując spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia;

4)

Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył swój obowiązek uzasadnienia odnośnie do kontroli stopnia wnoszącego odwołanie;

5)

Sąd do spraw Służby Publicznej uchybił swemu obowiązkowi uzasadnienia odnośnie do zastosowania właściwego orzecznictwa.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/29

Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2011 r. — European Dynamics Belgium i in. przeciwko Europejskiej Agencji Leków

(Sprawa T-638/11)

2012/C 49/52

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia), European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja), European Dynamics UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: B. Christianos, adwokat)

Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

Żądania

Skarżące wnoszą do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji nr EMA/787935/2011 Europejskiej Agencji Leków (zwanej dalej „EMA”), doręczonej skarżącym w dniu 3 października 2011 r., w której EMA odrzuciła ich ofertę w ramach spornego postępowania przetargowego;

—

stwierdzenie nieważności decyzji nr EMA/882467/2011 zarządzającego dyrektora EMA z dnia 9 listopada 2011 r., w której zostało odrzucone żądanie skarżących o podanie do ich wiadomości składu komitetu oceniającego; i

—

obciążenie EMA wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności następujących aktów: po pierwsze, decyzji nr EMA/787935/2011 Europejskiej Agencji Leków, doręczonej skarżącym w dniu 3 października 2011 r., w której EMA odrzuciła ich ofertę w ramach otwartego postępowania przetargowego EMA/2011/05/DV, oraz po drugie, decyzji nr EMA/882467/2011 zarządzającego dyrektora EMA z dnia 9 listopada 2011 r., w której EMA odrzuciła żądanie skarżących o uzyskanie dostępu do dokumentów postępowania przetargowego dotyczących składu komitetu oceniającego.

Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności pierwszej zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, a w szczególności z powodu niewystarczającego lub błędnego uzasadnienia czy też całkowitego braku uzasadnienia, ponieważ: a) pierwsza zaskarżona decyzja nie zawierała i nadal nie zawiera wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do powodów, z których oferta skarżących została odrzucona, a w każdym razie uzasadnienie jest błędne. W szczególności skarżące utrzymują, że pierwsza zaskarżona decyzja nie zawiera wyjaśnień na temat elementów przemawiających na niekorzyść ich oferty oraz elementów świadczących o tym, że oferty innych uczestników są bardziej korzystne; b) pierwsza zaskarżona decyzja nie zawierała i nadal nie zawiera wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do wzoru matematycznego (algorytmu) użytego w celu obliczenia dokładnej oceny (aż do drugiego miejsca po przecinku) skarżących; c) pierwsza zaskarżona decyzja nie zawierała i nadal nie zawiera wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do powodów, dla których oferta finansowa jednego z oferentów nie została uznana za rażąco niską.

Skarżące utrzymują, że nieważność drugiej zaskarżonej decyzji należy stwierdzić zgodnie z art. 263 TFUE z powodu naruszenia normy prawa Unii, a w szczególności rozporządzenia nr 1049/2001, uzupełnionego przepisami wykonawczymi do tego rozporządzenia mającymi zastosowanie do EMA, ponieważ EMA odrzuciła żądanie skarżących o uzyskanie dostępu do nazwisk i innych danych członków komitetu oceniającego oferty w ramach spornego postępowania przetargowego.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/29

Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2011 r. — Heads! przeciwko OHIM (HEADS)

(Sprawa T-639/11)

2012/C 49/53

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Heads! GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz i T. Bösling)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 października 2011 r. w sprawie R 2348/2010-1 w zakresie, w jakim odmówiono rejestracji znaku towarowego nr 8327926 „HEADS” dla usług należących do klasy 35 [zarządzanie w działalności handlowej; administrowanie działalności handlowej; usługi doradztwa w zakresie zarządzania personelem; marketing personelu; rekrutacja specjalistów i personelu kierowniczego; tymczasowe zapewnianie specjalistów i personelu kierowniczego (zarządzanie tymczasowe)];

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HEADS” dla usług należących do klasy 35.

Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji.

Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy ma odróżniający charakter i ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała konkretnych ustaleń odnośnie do podstawy odmowy zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, na którym opiera się jej decyzja; błędnie przyjęła za podstawę swej oceny kombinację słów niezawartą we wniosku o rejestrację; błędnie oparła się na orzeczeniu (niemieckiego) federalnego trybunału patentowego; natomiast wnioski wyciągnięte z rzekomego punktu widzenia docelowego kręgu odbiorców nie znajdują zastosowania.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/30

Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Haralda Mischego od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-70/05 Mische przeciwko Komisji

(Sprawa T-641/11 P)

2012/C 49/54

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Harald Mische (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Holland, J. Mische i M. Velardo)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

—

uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-70/05 Mische przeciwko Komisji w najszerszym możliwym zakresie w oparciu o okoliczności przedstawione Sądowi;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2004 r. w zakresie, w jakim ustala zaszeregowanie wnoszącego odwołanie;

—

zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie odszkodowania (w tym z tytułu uszczerbku na karierze zawodowej, wypłata słusznego i godziwego wynagrodzenia, szkoda niematerialna, wraz z odsetkami za zwłokę itp.);

—

obciążenie Komisji kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

1)

Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej prawa, ponieważ niesłusznie pominął on badanie naruszenia art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także ust. 3 tego przepisu, dotyczącego prawa do odszkodowania, a konkretnie przesłanek „sprawiedliwego” rozpatrzenia „w rozsądnym terminie” spraw wniesionych przez wnoszącego odwołanie odnośnie do pewnych okoliczności faktycznych, chociaż taki zarzut został wyraźnie podniesiony.

2)

Zarzut drugi dotyczący błędnego stwierdzenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej niedopuszczalności argumentu naruszenia art. 5 ust. 5 regulaminu pracowniczego (1) z jego konkretnymi przesłankami przewidującymi, że nie tylko równe, lecz „identyczne warunki naboru i pełnienia służby mają zastosowanie do wszystkich urzędników należących do tej samej grupy funkcyjnej”.

3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie nie uwzględnił prawa nabytego do ciągłości kariery byłych członków personelu tymczasowego, wyjaśnionego przez Trybunał Sprawiedliwości w niedawnym wyroku (sprawa C-177/10). Ponadto Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie stwierdził niedopuszczalność argumentu dotyczącego niezgodności z prawem art. 5 ust. 4 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego jakoby wnoszący odwołanie nie został zaszeregowany w oparciu o ten przepis.

(1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 124 s.1.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/30

Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-93/05 Mische przeciwko Parlamentowi

(Sprawa T-642/11 P)

2012/C 49/55

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Harald Mische (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Holland, J. Mische i M. Velardo)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

Żądania

Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

—

uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 29 września 2009 r. w sprawie F-93/05 Mische przeciwko Parlamentowi w najszerszym możliwym zakresie w oparciu o okoliczności przedstawione Sądowi;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 4 października 2004 r. w zakresie, w jakim ustala zaszeregowanie wnoszącego odwołanie;

—

zasądzenie od Parlamentu na rzecz wnoszącego odwołanie odszkodowania (w tym z tytułu uszczerbku na karierze zawodowej, wypłata słusznego i godziwego wynagrodzenia, szkoda niematerialna, wraz z odsetkami za zwłokę itp.);

—

obciążenie Parlamentu kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

1)

Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie stwierdził niedopuszczalność skargi ze względu na przekroczenie terminu do jej wniesienia.

2)

Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie stwierdził niedopuszczalność skargi z tego względu, że wygrana nie przyniosłaby wnoszącemu odwołanie żadnej korzyści i że w rezultacie nie miał on żadnego interesu w jej wniesieniu.

3)

Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie pominął badanie zarzutów podniesionych co do istoty sprawy, w szczególności naruszenia art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także art. 5 ust. 5 regulaminu pracowniczego (1).

(1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 124 s.1.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/31

Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2011 r. — Crown Equipment (Suzhou) i Crown Gabelstapler przeciwko Radzie

(Sprawa T-643/11)

2012/C 49/56

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Crown Equipment (Suzhou) Co. Ltd (Suzhou, Chiny) i Crown Gabelstapler GmbH & Co. KG (Roding, Niemcy) (przedstawiciele: K. Neuhaus, H. Freund i B. Ecker, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

uznanie skargi za dopuszczalną;

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1008/2011 (1), w zakresie dotyczącym skarżących;

—

obciążenie pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżących.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1)

Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa skarżących do obrony, poprzez wyraźne pominięcie przez pozwaną części wniosków przekazanych przez skarżących.

2)

Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 oraz art. 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia Rady nr 1225/2009 (2), z tego względu że pozwana oparła swoje ustalenia w kwestii szkody i związku przyczynowego na licznych błędach co do faktów. Pozwana oparła swoje ustalenia na okolicznościach faktycznych przeciwnych okolicznościom wskazanym w zaskarżonym rozporządzeniu:

—

po pierwsze, w odniesieniu do zmian wskaźników szkody, to jest wielkości produkcji i sprzedaży względem zużycia w Unii Europejskiej;

—

po drugie, w odniesieniu do zmian rentowności przemysłu Unii;

—

po trzecie, w odniesieniu do zmian cen sprzedaży przemysłu Unii.

3)

Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 11 ust. 2 oraz art. 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia Rady nr 1225/2009 lub art. 296 ust. 2 TFUE, z tego względu że pozwana oparła swoje ustalenia w zakresie szkody i związku przyczynowego na oczywistych błędach w ocenie lub nie podała wystarczającego uzasadnienia. Pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie:

—

po pierwsze, oceniając wskaźniki szkody abstrakcyjnie, zamiast w stosunku do zmian popytu;

—

po drugie, opierając się w sposób dorozumiany na udziałach w rynku jako głównej przesłance istnienia związku przyczynowego, mimo że udziały w rynku nie pokazują żadnego jasnego trendu lub kierunku rozwoju, w odróżnieniu od innych czynników, które Rada uznała za istotne.

W każdym razie pozwana dopuściła się uchybień proceduralnych, jako że zaskarżone rozporządzenie nie zawiera wyjaśnień w kwestii oczywistego wpływu spadku popytu na szkodę, jaką miał ponieść przemysł Unii Europejskiej.

(1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1008/2011 z dnia 10 października 2011 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz ręcznych wózków paletowych oraz ich zasadniczych części wysyłanych z Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Tajlandii, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2011 L 268, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51).

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/32

Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji

(Sprawa T-661/11)

2012/C 49/57

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, avvocato dello Stato)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 7105 z dnia 14 października 2011 r. w części, w której instytucja ta wyłącza z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione w ramach Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), uznając, że wydatki te powinny obciążać budżet Republiki Włoskiej.

Zarzuty i główne argumenty

Zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie jest wynikiem dwóch dochodzeń przeprowadzonych przez Komisję w odniesieniu do lat mlecznych 2003/2004, 2004/2005, 2005/2006 i 2006/2007, i proponuje korektę finansową w tym względzie wobec Włoch w łącznej wysokości 85 625 455 EUR.

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

a)

Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 11 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. (1) oraz Wytycznych dotyczących obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, dokumentu VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r. oraz naruszenie art. 230 WE z powodu nadużycia władzy.

W tym względzie utrzymuje się, że w niniejszym przypadku zastosowanie korekty ryczałtowej jest kwestionowalne, ponieważ możliwe było w wyniku przeprowadzonych kontroli, choć w niektórych przypadkach zbyt późno, stwierdzić ewentualne „zaniżone deklaracje”, nakładając sankcje na autorów kłamliwych deklaracji, odzyskując w ten sposób należną ewentualnie kwotę wyrównawczą i uniemożliwiając tym samym powstanie szkód gospodarczych po stronie funduszy wspólnotowych z powodu zaniżonego określenia przychodów.

b)

Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 21 i art. 22 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. (2).

W tym względzie uważa się, że mające zastosowanie uregulowanie, jeśli chodzi o kontrolę nabywców, wprowadza korelację nie z liczbą kontroli, lecz z odsetkiem mleka, który powinien zostać poddany kontroli i który powinien stanowić co najmniej 40 % zadeklarowanego mleka przed korektą w odniesieniu do danego okresu. Oczywiste jest bowiem, że ryzyko dla systemu finansowania EFOGR jest nierozłącznie związane z łączną ilością mleka wyprodukowanego przez każde państwo członkowskie. Właśnie na podstawie tej ilości powinno być oceniane ryzyko szkody, która może powstać po stronie funduszy wspólnotowych wskutek braku zapłaty opłaty dodatkowej.

c)

Naruszenie lub błędne zastosowanie art. 11 ww. rozporządzenia (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. i Wytycznych dotyczących obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, dokumentu VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r., jak również naruszenie zasady proporcjonalności i naruszenie art. 230 WE z powodu nadużycia władzy.

W stosunku do skarżącego państwa członkowskiego Komisja zastosowała procent korekty finansowej w celu oszacowania możliwego przekroczenia kwoty i związanej z tym opłaty, dodając ją do przekroczenia krajowej kwoty produkcji i oddzielając ją w celu ponownego przydzielenia poszczególnym regionom poddanym kontroli w związku z zamknięciem rachunków. Przyjmując podejście takiego rodzaju pojęcie korekty finansowej graniczy z arbitralnością, co prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności.

d)

Wreszcie twierdzi się, że naruszenie lub błędne zastosowanie art. 253 WE z powodu braku lub niewystarczającego uzasadnienia.

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90-110).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/32

Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2011 r. — Müller przeciwko OHIM — Loncar (Sunless)

(Sprawa T-662/11)

2012/C 49/58

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Thomas Müller (Gütersloh, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Schmidt)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Loncar, SL [Sabadell (Barcelona), Hiszpania]

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 września 2011 r. w sprawie R 2508/2010-2;

—

obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „Sunless” dla towarów należących do klas 6, 19, 22 i 24

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Loncar, SL

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne znaki towarowe „SUNLESS” i „LONCAR-SUNLESS” dla towarów należących do klas 22, 23 i 24 oraz lin, sznurów, sieci, namiotów, markizy, brezentów, żagli, toreb i torebek (nie ujętych w innych klasach); materiałów na obicia i do wypełniania (z wyjątkiem gum lub tworzyw sztucznych); nieprzerobionych tekstylnych materiałów włókienniczych

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/33

Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2012 r. — Godrej Industries Ltd i V V F przeciwko Radzie

(Sprawa T-6/12)

2012/C 49/59

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Godrej Industries Ltd (Bombaj, Indie), V V F Ltd (Bombaj, Indie) (przedstawiciel: B. Servais, prawnik)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—

stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1138/2011 z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego i ostatecznego pobrania tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji (Dz.U. L 293, s. 1) w zakresie dotyczącym skarżących;

—

obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1.

Zarzut pierwszy, wedle którego

—

Rada naruszyła art. 2 ust. 10, a w szczególności lit. j), rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) w wykładni zgodnej z art. 2.4 i 2.4.1. Porozumienia WTO o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. w ten sposób, że odmówiła zezwolenia na dostosowanie kursów wymiany walut, o które to dostosowanie ubiegały się skarżące w odniesieniu do sprzedaży dokonywanej w EUR w okresie od stycznia do czerwca 2010 r. ze względu na utrzymującą się aprecjację INR wobec EUR przez istotną część okresu objętego dochodzeniem.

2.

Zarzut drugi, wedle którego

—

Rada naruszyła art. 3 rozporządzenia nr 1225/2009, a w szczególności art. 3 ust. 2, 6 i 7 oraz art. 9 ust. 4 w ten sposób, że nie wykluczyła sprzedaży analizowanego wyrobu przedsiębiorstwom przemysłowym w Unii dla potrzeb obliczania marginesu szkody, a także dla potrzeb analizy wystąpienia szkody i związku przyczynowego.

3.

Zarzut trzeci, wedle którego

—

Rada naruszyła art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 10 rozporządzenia nr 1225/2009 w wykładni zgodnej z art. 2.4 i 2.4.1. Porozumienia WTO o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r., a w szczególności jego art. 9 ust. 1, jak również zasadę proporcjonalności i zasadę rozsądku w ten sposób, że nie wykluczyła sprzedaży analizowanego wyrobu przedsiębiorstwom przemysłowym w Unii dla potrzeb obliczania marginesu dumpingu.

(1)  Dz.U. L 343, s. 51.

18.2.2012   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 49/33

Postanowienie prezesa Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Maxima Grupė przeciwko OHIM — Bodegas Maximo (MAXIMA PREMIUM)

(Sprawa T-523/11) (1)

2012/C 49/60

Język postępowania: angielski

Prezes Sądu zarządził wykreślenie sprawy.

(1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.