ISSN 1725-5228
doi:10.3000/17255228.C_2011.219.pol
Dziennik Urzędowy
Unii Europejskiej
C 219
Wydanie polskie
Informacje i zawiadomienia
Tom 54
23 lipca 2011
|
ISSN 1725-5228 doi:10.3000/17255228.C_2011.219.pol |
||
|
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219 |
|
|
|
||
|
Wydanie polskie |
Informacje i zawiadomienia |
Tom 54 |
|
Powiadomienie nr |
Spis treśći |
Strona |
|
|
IV Informacje |
|
|
|
INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ |
|
|
|
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej |
|
|
2011/C 219/01 |
||
|
PL |
|
IV Informacje
INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/1 |
2011/C 219/01
Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej
Wcześniejsze publikacje
Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu
V Ogłoszenia
POSTĘPOWANIA SĄDOWE
Trybunał Sprawiedliwości
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/2 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank ’s-Gravenhage, filia w Zwolle-Lelystad (Niderlandy) w dniu 31 marca 2011 r. — Bibi Mohammad Imran przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken
(Sprawa C-155/11 PPU)
2011/C 219/02
Język postępowania: niderlandzki
Sąd krajowy
Rechtbank ’s-Gravenhage
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: Bibi Mohammad Imran
Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken
Pytania prejudycjalne
|
1) |
Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/86 (1) zezwala, by państwo członkowskie odmówiło członkowi rodziny — w rozumieniu art. 4 tej dyrektywy — obywatela państwa trzeciego legalnie przebywającego w tym państwie członkowskim wjazdu i pobytu wyłącznie z tego względu, że ów członek rodziny nie zdał zagranicą ustanowionego w przepisach tego państwa członkowskiego egzaminu integracji społecznej? |
|
1a) |
Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że członkiem rodziny jest matka ośmiorga legalnie przebywających w tym państwie dzieci, w tym siedmiorga nieletnich? |
|
1b) |
Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie kwestia, czy członek rodziny ma w kraju pobytu dostęp do nauki w języku tego państwa członkowskiego? |
|
1c) |
Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie kwestia, czy członek rodziny przy uwzględnieniu jego wykształcenia i sytuacji osobistej, i w szczególności stanu zdrowia, jest w stanie zdać wskazany egzamin w niedługim czasie? |
|
1d) |
Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że nie została przeprowadzona weryfikacja w świetle przepisów art. 5 ust. 5, art. 17 dyrektywy 2003/86 oraz art. 24 karty praw podstawowych lub w świetle unijnej zasady proporcjonalności? |
|
1e) |
Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że obywatele określonych, innych państw trzecich są wyłącznie ze względu na ich obywatelstwo zwolnieni z obowiązku pozytywnego zaliczenia zagranicą egzaminu integracji społecznej? |
(1) Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251, s. 12).
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/2 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Brussel (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską przeciwko Otis NV i in.
(Sprawa C-199/11)
2011/C 219/03
Język postępowania: niderlandzki
Sąd krajowy
Rechtbank van koophandel te Brussel
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską.
Strona pozwana: Otis NV, Kone Belgium NV, Schindler NV, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV, General Technic-Otis Sàrl, Kone Luxembourg Sàrl, Schindler Sàrl, ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl
Pytania prejudycjalne
|
1) |
|
|
2) |
|
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/3 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — Anton Las przeciwko NV PSA Antwerp
(Sprawa C-202/11)
2011/C 219/04
Język postępowania: niderlandzki
Sąd krajowy
Arbeidsrechtbank Antwerpen (Belgia)
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: Anton Las
Strona pozwana: NV PSA Antwerp
Pytania prejudycjalne
Czy flamandzki dekret w sprawie używania języków z dnia 19 lipca 1973 r. narusza art. 39 WE dotyczący swobodnego przepływu pracowników w Unii Europejskiej w zakresie, w jakim nakazuje, pod sankcją nieważności, każdemu przedsiębiorstwu, którego siedziba znajduje się w regionie obowiązywania języka niderlandzkiego, redagowanie w tym języku wszystkich dokumentów dotyczących stosunku pracy, gdy zatrudnia pracownika na stanowisku o charakterze międzynarodowym?
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/3 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 28 kwietnia 2011 r. — All Projects & Developments NV i in.
(Sprawa C-203/11)
2011/C 219/05
Język postępowania: niderlandzki
Sąd krajowy
Grondwettelijk Hof
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca:
|
|
All Projects & Developments NV |
|
|
Bouw- en Coördinatiekantoor Andries NV |
|
|
Belgische Gronden Reserve NV |
|
|
Bouwonderneming Ooms NV |
|
|
Bouwwerken Taelman NV |
|
|
Brummo NV |
|
|
Cordeel Zetel Temse NV |
|
|
DMI Vastgoed NV |
|
|
Dumobil NV |
|
|
Durabrik NV |
|
|
Eijssen NV |
|
|
Elbeko NV |
|
|
Entro NV |
|
|
Extensa NV |
|
|
Flanders Immo JB NV |
|
|
Green Corner NV |
|
|
Huysman Bouw NV |
|
|
Imano BVBA |
|
|
Immpact Ontwikkeling NV |
|
|
Invest Group Dewaele NV |
|
|
Invimmo NV |
|
|
Kwadraat NV |
|
|
Liburni NV |
|
|
Lotinvest NV |
|
|
Matexi NV |
|
|
Novus NV |
|
|
Plan & Bouw NV |
|
|
7Senses Real Estate NV |
|
|
Sibomat NV |
|
|
Tradiplan NV |
|
|
Uma Invest NV |
|
|
Versluys Bouwgroep BVBA |
|
|
Villabouw Francis Bostoen NV |
|
|
Willemen General Contractor NV |
|
|
Wilma Project Development NV |
|
|
Woningbureau Paul Huyzentruyt NV . |
Strona pozwana:
|
|
Ministerraad |
|
|
Vlaamse regering |
|
|
Immo Vilvo NV |
|
|
PSR Brownfield Developers NV |
|
|
College van de Franse Gemeenschapscommissie |
|
|
Franse Gemeenschapsregering |
Pytania prejudycjalne
|
1) |
Czy art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej [TFUE], same w sobie, bądź w związku z decyzją Komisji 2005/842/WE z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (1) należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, aby środki ustanowione w art. 3.1.3, 3.1.10, 4.1.20 § 3 ust. 2, 4.1.21 i 4.1.23 dekretu Regionu Flamandzkiego o polityce realizowanej w dziedzinie nieruchomości gruntowych, budynkowych i lokalowych z dnia 27 marca 2009 r. musiały być zgłaszane Komisji Europejskiej przed przyjęciem, względnie wejściem w życie tych przepisów? |
|
2) |
Czy uregulowanie nakładające na podmioty prywatno-prawne, których teren dzielony na działki budowlane lub projekt budowy mają pewien minimalny rozmiar, z mocy prawa zobowiązanie socjalne w wysokości jednego procenta od co najmniej 10 i maksymalnie 20 procent tego terenu dzielonego na działki budowlane lub projektu budowy, które to zobowiązanie może zostać wykonane in natura, bądź w drodze zapłaty kwoty 50 000 EUR za niezrealizowaną parcelę socjalną, bądź mieszkanie socjalne, należy zbadać w świetle swobody przedsiębiorczości albo swobody świadczenia usług, albo swobody przepływu kapitału, czy też należy uznać je za kompleksowe uregulowanie, które należy zbadać w świetle każdej z tych swobód? |
|
3) |
Czy art. 2 ust. 2 lit. a) i j) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (2) stosuje się do obowiązkowego udziału podmiotów prywatno-prawnych w realizacji mieszkań i apartamentów socjalnych, który to obowiązek jest nakładany z mocy prawa jako zobowiązanie socjalne w związku z każdym zezwoleniem budowlanym, bądź zezwoleniem na podział terenu na działki budowlane udzielanym na projekt, mający pewien ustawowo określony minimalny rozmiar, przy czym zrealizowane mieszkania socjalne są: kupowane przez przedsiębiorstwa socjalnego budownictwa mieszkaniowego po wcześniej określonej cenie maksymalnej w celu wynajęcia tych mieszkań szerokiej kategorii osób prywatnych, bądź, po przeniesieniu prawa do nich na przedsiębiorstwa budowy mieszkań socjalnych, sprzedawane osobom prywatnym, należącym do tej samej kategorii? |
|
4) |
Czy, jeżeli na pytanie trzecie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, pojęcie „wymogi podlegające ocenie”, występujące w art. 15 dyrektywy 2006/123, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono zobowiązanie podmiotów prywatno-prawnych, dodatkowo, bądź jako część ich zwykłej działalności, do udziału w budowie mieszkań socjalnych i sprzedaży zrealizowanych mieszkań po cenach maksymalnych na rzecz instytucji na poły publiczno-prawnej, względnie przeniesienia na nią prawa do nieruchomości, mimo iż te podmioty prywatno-prawne nie mają żadnej dalszej inicjatywy na rynku mieszkań socjalnych? |
|
5) |
Czy, jeżeli na trzecie pytanie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, sąd krajowy ma:
|
|
6) |
Czy, jeżeli na pytanie trzecie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, pojęcie „zakazany wymóg”, występujące w art. 14 dyrektywy 2006/123, należy interpretować w ten sposób, że zakazuje ono, nie tylko w sytuacjach opisanych w tym artykule, przyjęcia w prawie krajowym uregulowania, jeżeli uregulowanie to uzależnia podjęcie lub wykonywanie działalności usługowej od spełnienia wymogu, lecz również, jeżeli uregulowanie to przewiduje jedynie, że niespełnienie tego wymogu skutkuje przepadkiem rekompensaty finansowej z tytułu świadczenia usługi, której obowiązek świadczenia został ustanowiony w ustawie, i wykluczeniem zwrotu kaucji finansowej uiszczonej na poczet świadczenia tej usługi? |
|
7) |
Czy, jeżeli na pytanie trzecie udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, pojęcie „konkurencyjny podmiot”, występujące w art. 14 pkt 6 dyrektywy 2006/123, należy interpretować w ten sposób, że stosuje się ono również do instytucji publicznej, której zadania mogą częściowo pokrywać się z zadaniami usługodawcy, jeżeli podejmuje ona decyzje wymienione w art. 14 pkt 6 tejże dyrektywy i jednocześnie jest zobowiązana, na ostatnim etapie, w ramach wielopoziomowego systemu, do kupna mieszkań socjalnych, zrealizowanych przez usługodawcę w ramach wykonania spoczywającego na nim zobowiązania socjalnego? |
|
8) |
|
|
9) |
Czy art. 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazują one przyjęcia uregulowania, które skutkuje tym, że z udzieleniem zezwolenia na budowę lub zezwolenia na podział terenu na działki budowlane w odniesieniu do projektu o pewnym minimalnym wymiarze z mocy prawa związane jest zobowiązanie socjalne, które polega na zrealizowaniu, w wysokości określonej liczby procent projektu, mieszkań socjalnych, które następnie muszą być sprzedawane po cenach, których maksymalna wysokość jest określona, na rzecz instytucji publicznej, bądź, za pośrednictwem przeniesienia na nią prawa do nieruchomości, przez tę instytucję? |
|
10) |
Czy art. 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on przyjęcia uregulowania, które skutkuje tym, że z udzieleniem zezwolenia na budowę lub zezwolenie na podział terenu na działki budowlane w odniesieniu do projektu o pewnym minimalnym rozmiarze z mocy prawa związane jest zobowiązanie socjalne, które polega na zrealizowaniu, w wysokości określonej liczby procent projektu, mieszkań socjalnych, które następnie muszą być sprzedawane po cenach, których maksymalna wysokość jest określona, na rzecz instytucji publicznej, bądź, za pośrednictwem przeniesienia na nią prawa do nieruchomości, przez tę instytucję? |
|
11) |
Czy pojęcie „zamówienie publiczne na roboty budowlane”, występujące w art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (3), należy interpretować w ten sposób, że stosuje się ono do uregulowania, które skutkuje tym, że z udzieleniem zezwolenia na budowę lub zezwolenia na podział terenu na działki budowlane w odniesieniu do projektu o pewnym minimalnym rozmiarze z mocy prawa związane jest zobowiązanie socjalne, które polega na zrealizowaniu, w wysokości określonej liczby procent projektu, mieszkań socjalnych, które następnie muszą być sprzedawane po cenach, których maksymalna wysokość jest określona, na rzecz instytucji publicznej, bądź, za pośrednictwem przeniesienia na nią prawa do nieruchomości, przez tę instytucję? |
|
12) |
Czy art. 21, 45, 49, 56 i 63 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 22 i 24 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (4) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu wprowadzonemu przez księgę 5 dekretu o polityce realizowanej w dziedzinie nieruchomości gruntowych, budynkowych i lokalowych, zatytułowaną „Zamieszkiwanie we własnym regionie”, zgodnie z którym przenoszenie prawa do nieruchomości gruntowych i wzniesionych na nich obiektów budowanych w pewnych, tak zwanych gminach docelowych, jest uzależnione od wykazania przez kupującego lub najemcę dostatecznego powiązania z daną gminą w rozumieniu art. 5.2.1 § 2 dekretu? |
(1) Dz.U. L 312, s. 67
(2) Dz.U. L 376, s. 36
(3) Dz.U. L 134, s. 114
(4) Dz.U. L 158, s. 77
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/6 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 maja 2011 r. — Fortuna Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni
(Sprawa C-213/11)
2011/C 219/06
Język postępowania: polski
Sąd krajowy
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: Fortuna Sp. z o.o.
Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej w Gdyni
Pytanie prejudycjalne
Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych (1) oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego powinien być interpretowany w ten sposób, że do „przepisów technicznych”, których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry?
(1) Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 020 P. 337 — 348), zmieniona przez Dyrektywę 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającą dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 217, s. 18; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 21 P. 8 — 16).
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/6 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 maja 2011 r. — Grand Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni
(Sprawa C-214/11)
2011/C 219/07
Język postępowania: polski
Sąd krajowy
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: Grand Sp. z o.o.
Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej w Gdyni
Pytanie prejudycjalne
Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych (1) oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego powinien być interpretowany w ten sposób, że do „przepisów technicznych”, których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych?
(1) Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 020 P. 337 — 348), zmieniona przez Dyrektywę 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającą dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 217, s. 18; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 21 P. 8 — 16).
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/7 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 maja 2011 r. — Iwona Szyrocka przeciwko Siger Technologie GmbH
(Sprawa C-215/11)
2011/C 219/08
Język postępowania: polski
Sąd krajowy
Sąd Okręgowy we Wrocławiu
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: Iwona Szyrocka
Strona pozwana: Siger Technologie GmbH
Pytania prejudycjalne
|
1) |
Czy przepis art. 7 Rozporządzenia nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (1) należy interpretować w ten sposób, że:
|
|
2) |
W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1b), czy w sytuacji, gdy pozew nie spełnia wymogów formalnych, które są przewidziane w prawie państwa członkowskiego (np. nie dołączono odpisu pozwu przeznaczonego dla strony przeciwnej lub nie wskazano wartości przedmiotu sporu), wezwanie powoda do uzupełnienia tych braków winno nastąpić w oparciu o przepisy prawa krajowego — zgodnie z art. 26 Rozporządzenia, czy też w trybie art. 9 Rozporządzenia? |
|
3) |
Czy przepis art. 4 Rozporządzenia nr 1896/2006 należy interpretować w ten sposób, iż wymienione w tym przepisie cechy roszczenia pieniężnego, tj. oznaczona wysokość oraz wymagalność roszczenia w chwili wniesienia pozwu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty odnoszą się jedynie do roszczenia głównego, czy także do roszczenia o zapłatę odsetek za opóźnienie w płatności? |
|
4) |
Czy prawidłowa interpretacja art. 7 ust. 2 lit c) Rozporządzenia nr 1896/2006 oznacza, że w przypadku, gdy prawo państwa członkowskiego nie przewiduje automatycznego doliczania odsetek, to w postępowaniu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty można obok roszczenia głównego dochodzić:
|
|
5) |
W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4a) w jaki sposób, zgodnie z Rozporządzeniem nr 1896/2006, powinno zostać skonstruowane orzeczenie w zakresie odsetek w formularzu nakazu zapłaty? |
|
6) |
W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4b) — kto powinien wskazać wysokość kwoty odsetek — strona, czy Sąd z urzędu; |
|
7) |
W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4c) — czy strona ma obowiązek wskazania w pozwie wysokości wyliczonych odsetek? |
|
8) |
Czy jeżeli powód nie wyliczy odsetek żądanych do dnia wniesienia pozwu, czy wyliczenia takiego dokonać ma Sąd z urzędu, czy też Sąd powinien wówczas wezwać stronę do uzupełnienia braków pozwu w trybie art. 9 Rozporządzenia nr 1896/2006? |
(1) Dz.U. L 399 s. 1
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/7 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (Rzeczpospolita Polska) w dniu 11 maja 2011 r. — Forta Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Gdyni
(Sprawa C-217/11)
2011/C 219/09
Język postępowania: polski
Sąd krajowy
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: Forta Sp. z o.o.
Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej w Gdyni
Pytanie prejudycjalne
Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34JWE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych (1) oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego powinien być interpretowany w ten sposób, że do „przepisów technicznych”, których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych?
(1) Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 204, s. 37; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 020 P. 337 — 348), zmieniona przez Dyrektywę 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. zmieniającą dyrektywę 98/34/WE ustanawiającą procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz.U. L 217, s. 18; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 21 P. 8 — 16).
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/8 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 11 maja 2011 r. — Star Coaches s.r.o. przeciwko Finančnímu ředitelství pro hlavní město Prahu
(Sprawa C-220/11)
2011/C 219/10
Język postępowania: czeski
Sąd krajowy
Nejvyšší správní soud (naczelny sąd administracyjny)
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: Star Coaches s.r.o.
Strona pozwana: Finanční ředitelství pro hlavní město Prahu (izba skarbowa dla miasta stołecznego Pragi)
Pytania prejudycjalne
|
1) |
Czy art. 306 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) dotyczy jedynie usług świadczonych przez biura podróży na rzecz końcowych odbiorców usług przewozowych (podróżnych), czy też także usług świadczonych na rzecz innych podmiotów (nabywców)? |
|
2) |
Czy przewoźnik, który świadczy jedynie usługi w zakresie przewozu osób poprzez zapewnianie przewozów autokarowych na rzecz biur podróży (a nie bezpośrednio na rzecz podróżnych) i który nie świadczy żadnych innych usług (zakwaterowania, informacji, doradztwa itp.) może być uznany za biuro podróży w rozumieniu art. 306 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej? |
(1) Dz.U. L 347, s. 1.
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/8 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 13 maja 2011 r. — BGŻ Leasing Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie
(Sprawa C-224/11)
2011/C 219/11
Język postępowania: polski
Sąd krajowy
Naczelny Sąd Administracyjny
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: BGŻ Leasing Sp. z o.o.
Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
Pytanie prejudycjalne
|
a) |
Czy przepis art. 2 ust. 1 lit. c) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że usługę ubezpieczenia przedmiotu leasingu oraz usługę leasingu należy traktować jako usługi odrębne, czy jako jedną kompleksową usługę złożoną leasingu? |
|
b) |
W przypadku odpowiedzi na powyższe pytanie, że usługę ubezpieczenia przedmiotu leasingu oraz usługę leasingu należy traktować jako usługi odrębne, czy art.135 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że korzysta ze zwolnienia usługa ubezpieczenia przedmiotu leasingu, gdy to leasingodawca ubezpiecza ten przedmiot, obciążając kosztami tego ubezpieczenia leasingobiorcę? |
(1) Dz.U. L 347, s. 1
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/8 |
Odwołanie od wyroku Sądu (ósmej izby) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-401/07 Caixa Geral de Depósitos przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 maja 2011 r. przez Caixa Geral de Depósitos, S.A.
(Sprawa C-242/11 P)
2011/C 219/12
Język postępowania: portugalski
Strony
Wnoszący odwołanie: Caixa Geral de Depósitos, S.A. (CGD) (przedstawiciele: N. Ruiz, adwokat)
Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Portugalska
Żądania wnoszącego odwołanie
|
— |
Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu wydanego w sprawie T-401/07, a także o stwierdzenie, iż skarga o stwierdzenie nieważności wnoszącej odwołanie została wniesiona zgodnie z prawem i jest dopuszczalna, przekazanie sprawy Sądowi celem stwierdzenia częściowej nieważności zaskarżonej decyzji i nakazania Komisji zapłaty kwoty 1 925 858,61 EUR wraz z odsetkami za zwłokę oraz obciążenia jej kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie. |
|
— |
Alternatywnie wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-401/07, a także o stwierdzenie, iż skarga o stwierdzenie nieważności wnoszącej odwołanie została wniesiona zgodnie z prawem i jest dopuszczalna oraz o ostateczne rozstrzygniecie sporu poprzez uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w pierwszej instancji. |
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi 3 zarzuty:
1) Pierwszy główny zarzut dotyczący legitymacji czynnej wnoszącej odwołanie i naruszenia art. 263 TFUE
Wnosząca odwołanie uważa, iż zaskarżona decyzja (1) dotyczy jej w sposób bezpośredni i indywidualny, ponieważ poza okolicznością, iż jest ona pośrednikiem operacyjnym, w rzeczywistości jest instytucją kredytową, która na własny rachunek i na własne ryzyko w sposób zgodny z decyzją przyznającą dotację i umową zawartą z Komisją w celu jej wykonania zawierała umowy pożyczki z ostatecznymi beneficjentami pomocy, z których wynikają stopy oprocentowania kredytu będące przedmiotem obniżenia finansowanego z EFRR.
Ponadto z uwagi na to, że dotacja została przyznana CGD celem kompensaty obniżenia stopy oprocentowania, które ostateczni beneficjenci powinni zapłacić, Sad nie ocenił w prawidłowy sposób tego, czy państwo członkowskie będące adresatem zaskarżonej decyzji mogło uniknąć wywołania skutków przez te decyzję w sferze prawnej CGD, ponieważ hipoteza pokrycia przez państwo brakującego wkładu z EFRR jest czysto teoretyczna.
2) Drugi zarzut pomocniczy dotyczący naruszenia prawa Unii przez Sąd poprzez uznanie żądania Republiki Portugalskiej w sprawie T-387/07 Portugalia przeciwko Komisji, wyrok z dnia 3 marca 2011 r., za bezpodstawne
Wnosząca odwołanie twierdzi, że w wyroku w sprawie T-387/07 nie oceniono w prawidłowy sposób istnienia wady w postaci braku uzasadnienia lub błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ponieważ: a) zaskarżony wyrok nie powiązał w wyraźny sposób dwóch wskazanych uchybień zarzucanych zachowaniu skarżących i kwoty, o jaką ostatecznie miał zostać obniżony wkład z EFRR, i b) sam Sąd ostatecznie uzasadnił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, podnosząc inne powody, niż podniesione przez Komisję przy obniżaniu wkładu z EFRR.
Wyrok w sprawie T-387/07 obarczony jest ponadto naruszeniem prawa poprzez zastąpienie własnym uzasadnieniem uzasadnienia spornej decyzji.
3) Trzeci zarzut pomocniczy dotyczący prawidłowości dokonywania wydatków oraz naruszenia art. 21 rozporządzenia nr 4253/88 (2) i umowy
Wnosząca odwołanie twierdzi, że w wyroku w sprawie T-387/07 nie oceniono w prawidłowy sposób istnienia dwóch następujących wad zaskarżonej decyzji: a) błędu co do okoliczności faktycznych oraz prawa, w zakresie, w jakim zakłada, że obniżenie stopy oprocentowania pożyczek będące przedmiotem SGAIA może zostać wypłacone przez pośrednika ostatecznym beneficjentom; b) naruszenie prawa poprzez odrzucenie możliwości, iż przestrzeganie postanowienia art. 13 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 (3) powinno się odnosić do łącznej kwoty dotacji; c) naruszenie prawa w zakresie, w jakim uznano, iż SGAIA powinna była przewidzieć system zamknięcia, który zagwarantowałby, że kwoty odpowiadające obniżeniu nienależnych jeszcze odsetek obciążą rachunek specjalny, lub zostaną zdeponowane na innym rachunku specjalnym do dnia 31.12.2001 r. pod sankcją, iż odpowiadające im wydatki nie będą mogły być uznane za dokonane do tego dnia; d) naruszenie prawa w zakresie, w jakim uznano, że SGAIA powinna była przewidzieć system zamknięcia, który zagwarantowałby, że kwoty odpowiadające obniżeniu odsetek płatnych po dniu 31.12.2001 zostaną przekazana ostatecznym beneficjentom pomocy i w związku z tym zostaną wypłacone z konta specjalnego do dnia 31.12.2001, pod sankcją, iż odpowiadające im wydatki nie będą mogły być uznane za dokonane do tego dnia.
(1) Decyzja Komisji C(2007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dotyczącej dotacji globalnej na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii na podstawie decyzji Komisji C(95) 1769 z dnia 28 lipca 1995 r.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1)
(3) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2052/88 z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie zadań funduszy strukturalnych i ich skuteczności oraz w sprawie koordynacji działań funduszy między sobą i z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 185, s. 9)
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/10 |
Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
(Sprawa C-244/11)
2011/C 219/13
Język postępowania: grecki
Strony
Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Ζαvvόs i E. Montaguti)
Strona pozwana: Republika Grecka
Żądania strony skarżącej
|
— |
stwierdzenie, że przyjmując wymogi w zakresie udzielania zezwoleń określone w art. 11 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2 oraz wymogi w zakresie udzielania zezwoleń przewidziane w art. 11 ust. 3 greckiej ustawy nr 3631/2008, Republika Grecka uchybiła obowiązkom ciążącym na niej na mocy art. 63 TFUE dotyczącym swobodnego przepływu kapitału oraz art. 49 TFUE dotyczącym swobody przedsiębiorczości; |
|
— |
obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania. |
Zarzuty i główne argumenty
Według Komisji uzależnianie nabycia prawa głosu w wysokości 20 % lub więcej całkowitego kapitału zakładowego w przedsiębiorstwach o strategicznym znaczeniu narodowym od uprzedniego zezwolenia wydawanego przez Diypourgiki Epitropi Apokratikopoiiseon (międzyministerialną komisję ds. prywatyzacji) zgodnie z art. 11 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2 ustawy 3631/2008, ogranicza swobodny przepływu kapitału (art. 63 TFUE) i swobodę przedsiębiorczości (art. 49 TFUE). Jakkolwiek omawiane przepisy nie są — jak twierdzi rząd grecki — dyskryminujące, to mogą odwieść podmioty gospodarcze od inwestowania ich kapitału w przedsiębiorstwa o strategicznym znaczeniu narodowym i w konsekwencji również od założenia działalności gospodarczej w Grecji.
Ponadto Komisja uważa, że art. 11 ust. ustawy 3631/2008 przewidujący mechanizm kontroli ex post przez ministra właściwego ds. gospodarki i finansów pewnych kwestii o decydującym znaczeniu dotyczących przedsiębiorstwa ogranicza swobodny przepływ kapitału (art. 63 TFUE) i swobodę przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), ponieważ zapewnia państwu możliwość unieważnienia istotnych decyzji przedsiębiorstwa z powodów administracyjnych, które nie były znane ex ante gdyż pojawiły się później. W następstwie powyższego ograniczone zostają przysługujące akcjonariuszom dyskrecjonalne uprawnienia stosowania ich decyzji a ich rzeczywiste uczestnictwo w kierowaniu przedsiębiorstwem o strategicznym znaczeniu narodowym i kontroli nad nim — i w konsekwencji ich działalność gospodarcza w Grecji — napotykają przeszkody.
Rząd grecki twierdzi, że sporna ustawa wprowadza ograniczenia jedynie w zakresie prywatyzacji sześciu przedsiębiorstw o strategicznym znaczeniu narodowym podlegających kontroli państwowej. Komisja natomiast jest zdania, iż zasadniczo zakres stosowania ustawy pozostaje niepewny, ponieważ nie wspomina się w niej ani o rozważanych przedsiębiorstwach ani o sektorach objętych zakresem stosowania nowego uregulowania, czego skutkiem jest, iż ustawa jest niejednoznaczna nie tylko w odniesieniu do jej obecnego, lecz również przyszłego zakresu stosowania i w konsekwencji nie gwarantuje koniecznej pewności prawa.
Rząd grecki utrzymuje, że jedynym celem ustawy jest ochrona interesu publicznego i zagwarantowanie ciągłego i płynnego świadczenia usług publicznych oraz funkcjonowania sieci. Niemniej jednak Komisja twierdzi, że celem ustawy jest dodatkowo zagwarantowanie państwu możliwości wyboru strategicznego inwestora dla przedsiębiorstw o strategicznym znaczeniu narodowym, poprawienie ich konkurencyjności i zagwarantowanie, że prywatyzacja przedsiębiorstw o strategicznym znaczeniu dla gospodarki krajowej będzie odbywać się w przejrzystych warunkach. Komisja zaznacza, że jakkolwiek omawiane przepisy mogą być uzasadnione względami interesu publicznego, to niezgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, według którego systemy uprzednich zezwoleń „muszą opierać się na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i uprzednio znanych danym przedsiębiorstwom kryteriach a każdy podmiot, którego dotyczy ograniczający przepis tego rodzaju musi dysponować środkiem zaskarżenia” (1) przewidziane kryteria udzielenia zezwolenia są nieodpowiednie, aby osiągnąć cel, do jakiego zmierza ustawa. Kryteria prywatyzacji (udzielanie uprzedniego zezwolenia, lecz również kontrola ex post z możliwością uchylenia decyzji przedsiębiorstwa) ustanowione w omawianych przepisach nie są jasne, obiektywne, dokładnie określone w ustawie oraz nie mają jakiegokolwiek związku z celami, do jakich zmierza ustawa, podczas gdy nadają organom szerokie uprawnienia dyskrecjonalne, czego skutkiem jest nałożenie na prywatyzację przedsiębiorstw o strategicznym znaczeniu narodowym dodatkowych ograniczeń ex post, prawdopodobieństwo, iż dostęp inwestorów do prywatyzowanych przedsiębiorstw i sektorów rynku będzie selektywny oraz uniemożliwienie organom sądowym skontrolowania sposobu, w jaki organy administracji zastosowały przyznane im w ustawie uprawnienia.
Komisja uważa, że Republika Grecka nie przedstawiła wystarczających wyjaśnień i informacji, aby uzasadnić wprowadzenie powyższych ograniczeń oraz że w konsekwencji art. 11 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3 ustawy 3631/2008, które ustanawiają system uprzedniego zezwolenia i system kontroli ex post naruszają art. 63 i art. 49 TFUE.
(1) Zobacz wyroki: w sprawie C-205/99 Analir i in., pkt 38; w sprawie C-380/05 Centro Europa 7 Sri, pkt 116; w sprawie C-367/98 Komisja przeciwko Portugalii, pkt 50; w sprawie C-483/99 Komisja przeciwko Francji, pkt 46; w sprawie C-463/00 Komisja przeciwko Hiszpanii, pkt 69.
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/11 |
Odwołanie od wyroku Sądu (ósmej izby) wydanego w dniu 3 marca 2011 r. w sprawie T-387/07 Portugalia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 23 maja 2011 r. przez Republikę Portugalską
(Sprawa C-246/11 P)
2011/C 219/14
Język postępowania: portugalski
Strony
Wnoszący odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, S. Rodrigues i A. Gattinini, pełnomocnicy)
Druga strona postępowania: Komisja Europejska
Żądania wnoszącego odwołanie
Republika Portugalska wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:
|
— |
Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w sprawie T-387/07, a w konsekwencji o: |
|
— |
Przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej w celu oceny żądania o stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2007) 3772 (1) z dnia 31 lipca 2007 r. na podstawie i w sposób przewidziany w art. 263 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z uzasadnieniem pierwotnej skargi; |
|
— |
obciążenie Komisji kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie. |
Alternatywnie, na podstawie art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz na podstawie art. 113 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w sprawie T-387/07 oraz o ostateczne rozstrzygnięcie sprawy poprzez uwzględnienie żądań przedstawionych przez Republikę Portugalską w pierwszej instancji, a tym samym o:
|
— |
Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2007) 3772 na podstawie i w sposób przewidziany w art. 263 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zgodnie z uzasadnieniem pierwotnej skargi; |
|
— |
Obciążenie Komisji kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie. |
Zarzuty i główne argumenty
Decyzja C(2007) 3772 bezpośrednio dotyczy Republiki Portugalskiej. Uzasadnienie tej decyzji narusza zasadę praworządności i zasadę pewności prawa z uwagi na okoliczność, że wykazano, iż wykonanie decyzji „SGAIA” było zgodne z mającymi do niej zastosowanie ramami prawnymi, ujętymi w szczególności w umowie pomiędzy Komisją Europejską (WE) a Caixą Geral de Depósitos (CGD).
W ten sposób Republika Portugalska wnosi niniejsze odwołanie zarzucając naruszenie prawa Unii Europejskiej z następujących powodów:
|
I. |
WADA W POSTACI BRAKU UZASADNIENIA LUB BŁĘDNEGO UZASADNIENIA. |
|
II. |
PRAWIDŁOWOŚĆ DOKONYWANYCH WYDATKÓW I NARUSZENIE ART. 21 UST. 1 ROZPORZĄDZENIA (WE) NR 4253/88 (2) ORAZ UMOWY. |
(1) Decyzja Komisji C(2007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dotyczącej dotacji globalnej na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii na podstawie decyzji Komisji C(95) 1769 z dnia 28 lipca 1995 r.
(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/11 |
Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Wien (Austria) w dniu 25 maja 2011 r. — Murat Dereci, Vishaka Heiml, Alban Kokollari, Izunna Emmanuel Maduike, Dragica Stevic przeciwko Bundesminister für Inneres
(Sprawa C-256/11)
2011/C 219/15
Język postępowania: niemiecki
Sąd krajowy
Verwaltungsgerichtshof Wien (Austria)
Strony w postępowaniu przed sądem krajowym
Strona skarżąca: Murat Dereci, Vishaka Heiml, Alban Kokollari, Izunna Emmanuel Maduike, Dragica Stevic
Strona pozwana: Bundesminister für Inneres
Pytania prejudycjalne
|
1) |
|
|
2) |
W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy w przypadku wynikającego z art. 20 TFUE obowiązku państw członkowskich przyznania prawa pobytu obywatelom państw trzecich mamy do czynienia z prawem pobytu bezpośrednio wynikającym z prawa Unii, czy wystarczy, że państwo członkowskie w sposób konstytutywny przyzna obywatelowi państwa trzeciego prawo pobytu? |
|
3) |
|
|
4) |
W przypadku, kiedy art. 20 TFUE nie sprzeciwia się odmowie prawa pobytu w państwie członkowskim obywatelowi państwa trzeciego w sytuacji, w jakiej znajduje się M. Dereci: Czy art. 13 decyzji nr 1/80 w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia, utworzoną mocą Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Turcją z dnia 19 września 1980 r., albo art. 41 podpisanego dnia 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i potwierdzonego w imieniu Wspólnoty mocą rozporządzenia Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. protokołu dodatkowego, który zgodnie z jego art. 67 stanowi integralną część układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Turcją, w przypadku M. Dereciego sprzeciwia się poddaniu pierwszego wjazdu tureckiego obywatela surowszym krajowym przepisom niż wcześniej obowiązujące przepisy, regulujące pierwszy wjazd tureckich obywateli, pomimo że tamte przepisy krajowe, które ułatwiały pierwszy wjazd zaczęły obowiązywać dopiero po dacie, w której weszły w życie w tym państwie członkowskim przywołane przepisy dotyczące stowarzyszenia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Turcją? |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/12 |
Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2011 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
(Sprawa C-274/11)
2011/C 219/16
Język postępowania: hiszpański
Strony
Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)
Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania strony skarżącej
|
— |
Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/167/UE (1) |
|
— |
obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania. |
Zarzuty i główne argumenty
|
1) |
Nadużycie władzy poprzez posłużenie się mechanizmem wzmocnionej współpracy w sytuacji, gdy nie służy on integracji wszystkich państw członkowskich, lecz ma na celu uniknięcia negocjacji z państwem członkowskim, narzucając mu rozwiązanie wyłączenia, oraz gdy zamierzone w niniejszym przypadku cele mogły zostać osiągnięte za pomocą jednego z porozumień szczególnych przewidzianych w art. 142 KPE (2). |
|
2) |
Naruszenie systemu prawnego UE poprzez brak przewidzenia systemu rozwiązywania sporów dotyczących tytułów prawnych podlegających prawu Unii. |
|
3) |
Pomocniczo , na wypadek, gdyby Trybunał uznał, iż w niniejszym przypadku należy posłużyć się mechanizmem wzmocnionej współpracy oraz że można ustanowić regulację tytułów prawnych podlegających prawu Unii bez dysponowania systemem rozstrzygania sporów dotyczących tych tytułów, Królestwo Hiszpanii podnosi, że nie zostały spełnione przesłanki konieczne dla przyjęcia mechanizmu wzmocnionej współpracy, w związku z czym zachodzą następujące powody unieważnienia:
|
(1) Decyzja Rady (2011/167/UE) z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie upoważnienia do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej (Dz.U. L 76, s. 53).
(2) Konwencja o udzieleniu Patentów Europejskich z dnia 5 października 1973 r.
Sąd
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/14 |
Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2011 r. — Komisja przeciwko Marcuccio
(Sprawa T-20/09 P) (1)
(Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Renta z tytułu niezdolności do pracy - Skarga uznana za częściowo zasadną w pierwszej instancji ze względu na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji - Artykuł 78 regulaminu pracowniczego - Przeniesienie w stan spoczynku ze względu na niezdolność do pracy - Komisja ds. inwalidztwa)
2011/C 219/17
Język postępowania: włoski
Strony
Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)
Druga strona postępowania: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)
Przedmiot
Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.
Sentencja
|
1) |
Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 maja 2005 r. o przeniesieniu L. Marcuccio w stan spoczynku ze względu na niezdolność do pracy i o przyznaniu mu renty inwalidzkiej, ponieważ zasądza od Komisji na rzecz L. Marcuccia kwotę 3 000 EUR i dokonuje podziału kosztów w związku z omawianym stwierdzeniem nieważności oraz zasądzeniem (pkt 1, 2, 4 i 5 sentencji wyroku). |
|
2) |
Sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia do Sądu do spraw Służby Publicznej. |
|
3) |
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/14 |
Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2011 r. — V przeciwko Komisji
(Sprawa T-510/09 P) (1)
(Odwołanie - Służba publiczna - Zatrudnienie - Odmowa zatrudnienia ze względu na fizyczną niezdolność do wykonywania obowiązków - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie do spraw Służby Publicznej)
2011/C 219/18
Język postępowania: francuski
Strony
Wnoszący odwołanie: V (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)
Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)
Przedmiot
Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 21 października 2009 r. w sprawie F-33/08 V przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.
Sentencja
|
1) |
Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 21 października 2009 r. w sprawie F-33/08 V przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej nie wypowiedział się w przedmiocie zarzutu podniesionego przez V podczas rozprawy, dotyczącego niewpisania przewodniczącego komisji lekarskiej na listę lekarzy belgijskich. |
|
2) |
W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone. |
|
3) |
Skarga wniesiona przez V do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-33/08 zostaje oddalona. |
|
4) |
V pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji. Koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji, które zakończyło się wydaniem ww. wyroku w sprawie V przeciwko Komisji zostaną pokryte zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w pkt 2 i 3 jego sentencji. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/15 |
Wyrok Sądu z dnia 14 czerwca 2011 r. — Sphere Time przeciwko OHIM — Punch (Zegarek przymocowany do smyczy)
(Sprawa T-68/10) (1)
(Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający zegarek przymocowany do smyczy - Wcześniejszy wzór - Ujawnienie wcześniejszego wzoru - Indywidualny charakter - Nadużycie władzy - Artykuły 4, 6, 7 i 61–63 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
2011/C 219/19
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Sphere Time (Windhof, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci C. Jäger, N. Gehlsen i M.C. Simon)
Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)
Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Punch SAS (Nicea, Francja)
Przedmiot
Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 grudnia 2009 r. (sprawa R 1130/2008-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Punch SAS a Sphere Time.
Sentencja
|
1) |
Skarga zostaje oddalona. |
|
2) |
Sphere Time zostaje obciążona kosztami postępowania. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/15 |
Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2011 r. — Graf-Syteco przeciwko OHIM — Teco Electric & Machinery (SYTECO)
(Sprawa T-229/10) (1)
(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SYTEGO - Wcześniejsze graficzne krajowe i zarejestrowane w Beneluksie znaki towarowe TECO - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Częściowa odmowa rejestracji)
2011/C 219/20
Język postępowania: niemiecki
Strony
Strona skarżąca: Graf-Syteco GmbH & Co. KG (Tuningen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kieser)
Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowego i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Teco Electric & Machinery Co. Ltd (Tajpej, Tajwan)
Przedmiot
Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lutego 2010 r. (sprawa R 230/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Teco Electric & Machinery Co. Ltd a Graf-Syteco GmbH & Co. KG.
Sentencja
|
1) |
Skarga zostaje oddalona. |
|
2) |
Graf-Syteco GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/15 |
Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2011 r. — Bamba przeciwko Radzie
(Sprawa T-86/11) (1)
(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia)
2011/C 219/21
Język postępowania: francuski
Strony
Strona skarżąca: Nadiany Bamba (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciele: adwokaci P. Haïk oraz J. Laffont)
Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i A. Vitro, pełnomocnicy)
Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Cujo i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)
Przedmiot
Żądanie stwierdzenia nieważności z jednej strony decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) i z drugiej strony rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej.
Sentencja
|
1) |
Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie w jakim dotyczą one Nadiany Bamby. |
|
2) |
Skutki decyzji 2011/18 zostają utrzymane w mocy wobec Nadiany Bamby do czasu gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 25/2011. |
|
3) |
Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Nadiany Bambę. |
|
4) |
Komisja Europejska pokrywa własne koszty. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/16 |
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2011 r. — Eurallumina przeciwko Komisji
(Sprawa T-62/06 RENV R)
(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
2011/C 219/22
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Eurallumina SpA (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: R. Denton i L. Martin Alegi, solicitors)
Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, N. Khan, D. Grespan i K. Walkerová, pełnomocnicy)
Przedmiot
Żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji 2006/323/WE z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącej zwolnienia od podatku akcyzowego olejów mineralnych używanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w regionie Gardanne, w regionie Shannon i na Sardynii, stosowanego, odpowiednio, przez Francję, Irlandię i Włochy (Dz.U. 2006, L 119, s.12), w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.
Sentencja
|
1) |
Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
|
2) |
Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/16 |
Postanowienie Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Nuova Agricast Srl przeciwko Komisji
(Sprawa T-373/08) (1)
(Odpowiedzialność pozaumowna - System pomocy państwa przewidziany w ustawodawstwie włoskim - Stwierdzenie zgodności systemu ze wspólnym rynkiem - Środek tymczasowy - Wykluczenie określonych przedsiębiorstw - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej, która przyznaje uprawnienia jednostkom - Brak - Oczywisty brak właściwości - Skarga oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
2011/C 219/23
Język postępowania: włoski
Strony
Strona skarżąca: Nuova Agricast Srl (Cerignola, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M.A. Calabrese)
Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)
Przedmiot
Żądanie naprawienia szkody, którą skarżąca miała ponieść w wyniku decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. o niezgłoszeniu zastrzeżeń w odniesieniu do systemu pomocy państwa na rzecz inwestycji w niektórych obszarach Włoch o niekorzystnych warunkach gospodarowania [SG(2000) D/105754 — Pomoc nr 715/99] oraz w wyniku zachowania Komisji w toku procedury poprzedzającej przyjęcie wspomnianej decyzji.
Sentencja
|
1) |
Skarga zostaje odrzucona. |
|
2) |
Nuova Agricast Srl zostaje obciążona kosztami postępowania. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/16 |
Postanowienie Sądu z dnia 27 maja 2011 r. — Danzeisen przeciwko Komisji
(Sprawa T-242/10) (1)
(Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie nr 271/2010 - Skarga, która stała się bezprzedmiotowa - Umorzenie postępowania)
2011/C 219/24
Język postępowania: niemiecki
Strony
Strona skarżąca: Werner Danzeisen (Eichstetten, Niemcy) (przedstawiciel: H. Schmidt, adwokat)
Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen, F.W. Bulst, M. Vollkommer, pełnomocnicy)
Przedmiot
Żądanie stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Komisji (UE) nr 271/2010 z dnia 24 marca 2010 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do unijnego logo produkcji ekologicznej (Dz.U. L 84, s. 19).
Sentencja
|
1) |
Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone. |
|
2) |
Każda ze stron pokrywa własne koszty. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/17 |
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2011 r. — Companhia Previdente przeciwko Komisji
(Sprawa T-414/10 R)
(Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Szkoda finansowa - Brak wyjątkowych okoliczności - Brak pilnego charakteru)
2011/C 219/25
Język postępowania: portugalski
Strony
Strona skarżąca: Companhia Previdente — Sociedade de Controle de Participações Financeiras, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: D. Proença de Carvalho i J. Caimoto Duarte, adwokaci)
Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, V. Bottka i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy, wspierani przez M.J. Marquesa Mendesa, adwokata)
Przedmiot
Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca), a także wniosek o zwolnienie z obowiązku ustanowienia gwarancji bankowej w celu uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia grzywny nałożonej na podstawie art. 2 rzeczonej decyzji.
Sentencja
|
1) |
Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
|
2) |
Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/17 |
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2011 r. — DTS Distribuidora de Televisión Digital przeciwko Komisji
(Sprawa T-533/10 R)
(Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Zmiana modelu finansowania hiszpańskiego publicznego nadawcy RTVE rozpowszechniającego programy radiowe i telewizyjne - Decyzja Komisji uznająca nowy model finansowania za zgodny ze wspólnym rynkiem - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
2011/C 219/26
Język postępowania: hiszpański
Strony
Strona skarżąca: DTS Distribuidora de Televisión Digital, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: H. Brokelmann i M. Ganino, adwokaci)
Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)
Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo, abogado del Estado); oraz Corporación de Radio y Televisión Española, SA (RTVE) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Martínez Sánchez, A. Vázquez-Guillén Fernández de la Riva i J. Rodríguez Ordóñez, adwokaci)
Przedmiot
Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2011/1/UE z dnia 20 lipca 2010 r. w sprawie programu pomocy państwa C 38/09 (ex NN 58/09), który Hiszpania zamierza wdrożyć na rzecz RTVE (Dz.U. 2011, L 1, s. 9).
Sentencja
|
1) |
Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
|
2) |
Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/17 |
Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 9 czerwca 2011 r. — GRP Security przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
(Sprawa T-87/11 R)
(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienie publiczne na usługi - Stwierdzenie nieprawidłowości w niektórych dokumentach przedłożonych przez oferenta, któremu udzielono zamówienia - Decyzja nakładająca sankcję administracyjną na oferenta, któremu udzielono zamówienia i jednostronne rozwiązanie umowy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
2011/C 219/27
Język postępowania: francuski
Strony
Strona skarżąca: GRP Security (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciel: G. Osch, adwokat)
Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy, J.M. Stenier i J. Vermer, pełniomocnicy)
Przedmiot
Wniosek o zawieszenie wykonania, po pierwsze, decyzji z dnia 14 stycznia 2011 r. na mocy której Trybunał Obrachunkowy domagał się od skarżącej odszkodowania w wysokości 16 000 EUR i zastrzegał prawo żądania dalszego odszkodowania oraz, po drugie, decyzji tej instytucji z tego samego dnia nakładającej sankcję administracyjną w postaci wykluczenia skarżącej z zamówień i subwencji finansowanych z budżetu Unii Europejskiej przez trzymiesięczny okres przejściowy.
Sentencja
|
1) |
Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony. |
|
2) |
Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/18 |
Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — European Goldfields Ltd przeciwko Komisji
(Sprawa T-261/11)
2011/C 219/28
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: European Goldfields Ltd (Whitehorse, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci K. Adamantopoulos, E. Petritsi, E. Trova i P. Skouris)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania strony skarżącej
|
— |
stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 1006 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2011 r. stwierdzającej niezgodną z prawem pomoc państwa w postaci subwencji udzielonej przez władze greckie na rzecz Ellinikos Xryssos (sprawa C 48/2008 [ex NN 61/2008]), w szczególności jej art. 1–5; oraz |
|
— |
obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w toku niniejszego postępowania. |
Zarzuty i główne argument
W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.
|
1) |
W ramach zarzutu pierwszego, skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się wielu oczywistych błędów w zakresie ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy, które wpłynęły na stosowanie i interpretację przesłanek zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu w art. 107 ust. 1 TFUE, po stronie Ellinikos Xryssos. |
|
2) |
W ramach zarzutu drugiego, skarżąca twierdzi, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując aspekt definicji pomocy państwa w postaci zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, błędnie stosując test prywatnego inwestora. |
|
3) |
W ramach zarzutu trzeciego, skarżąca twierdzi, że Komisja wielokrotnie w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując przesłanki zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ustalając zaistnienie takiej korzyści gospodarczej na podstawie własnych bezpodstawnych, wybiórczych i arbitralnych argumentów dotyczących rzekomej wartości przekazanych aktywów. |
|
4) |
W ramach zarzutu czwartego, skarżąca twierdzi, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując przesłanki zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, błędnie uznając, iż zastosowane wobec Ellinikos Xryssos zwolnienie podatkowe stanowiło korzyść gospodarczą. |
|
5) |
W ramach zarzutu piątego, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne i nadużyła władzy, uchybiając swemu obowiązkowi rzetelnego i bezstronnego zbadania sprawy. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/18 |
Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — Ellinikos Chrysos przeciwko Komisji
(Sprawa T-262/11)
2011/C 219/29
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Ellinikos Chrysos AE (Kifissia, Grecja), (przedstawiciele: adwokaci K. Adamantopoulos, E. Petritsi, E. Trova i P. Skouris)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania strony skarżącej
|
— |
stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 1006 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2011 r. stwierdzającej niezgodną z prawem pomoc państwa w postaci subwencji udzielonej przez władze greckie na rzecz Ellinikos Xryssos (sprawa C 48/2008 [ex NN 61/2008]), w szczególności jej art. 1–5; oraz |
|
— |
obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w toku niniejszego postępowania. |
Zarzuty i główne argument
W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.
|
1) |
W ramach zarzutu pierwszego, skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się wielu oczywistych błędów w zakresie ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy, które wpłynęły na stosowanie i interpretację przesłanek zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu w art. 107 ust. 1 TFUE, po stronie Ellinikos Xryssos. |
|
2) |
W ramach zarzutu drugiego, skarżąca twierdzi, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując aspekt definicji pomocy państwa w postaci zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, błędnie stosując test prywatnego inwestora. |
|
3) |
W ramach zarzutu trzeciego, skarżąca twierdzi, że Komisja wielokrotnie w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując przesłanki zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ustalając zaistnienie takiej korzyści gospodarczej na podstawie własnych bezpodstawnych, wybiórczych i arbitralnych argumentów dotyczących rzekomej wartości przekazanych aktywów. |
|
4) |
W ramach zarzutu czwartego, skarżąca twierdzi, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując przesłanki zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, błędnie uznając, iż zastosowane wobec Ellinikos Xryssos zwolnienie podatkowe stanowiło korzyść gospodarczą. |
|
5) |
W ramach zarzutu piątego, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne i nadużyła władzy, uchybiając swemu obowiązkowi rzetelnego i bezstronnego zbadania sprawy. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/19 |
Skarga wniesiona w dniu w dniu 19 maja 2011 r. — Elmaghraby przeciwko Radzie
(Sprawa T-265/11)
2011/C 219/30
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Ahmed Alaeldin Amin Abdelmaksoud Elmaghraby (Kair, Egipt) (przedstawiciele: D. Pannick, QC (Queen's Counsel), R. Lööf, Barrister, i M. O'Kane, Solicitor)
Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
|
— |
stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 63) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego; |
|
— |
stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 4), wdrążającego decyzję Rady 2011/172/WPZiB, w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego; |
|
— |
zasądzenie od pozwanej odszkodowania w wysokości 5 000 EUR; |
|
— |
obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
|
1) |
Zarzut pierwszy dotyczący tego, że art. 29 TEU jest błędną lub niewystarczającą podstawą prawną decyzji Rady 2011/172/WPZiB, ponieważ:
|
|
2) |
Zarzut drugi dotyczący tego, że objęcie skarżącego zakresem stosowania decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 narusza jego prawo do skutecznej ochrony sądowej. |
|
3) |
Zarzut trzeci dotyczący tego, że objęcie skarżącego zakresem stosowania decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 narusza zasadę proporcjonalności. |
|
4) |
Zarzut czwarty dotyczący tego, że skarżący poniósł szkodę będącą bezpośrednim skutkiem przyjęcia decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011, którą to szkodę Unia powinna naprawić. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/20 |
Skarga wniesiona w dniu w dniu 19 maja 2011 r. — El Gazaerly przeciwko Radzie
(Sprawa T-266/11)
2011/C 219/31
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: Naglaa Abdallah El Gazaerly (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Pannick, QC (Queen's Counsel), R. Lööf, Barrister, i M. O'Kane, Solicitor)
Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
|
— |
stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 63) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej; |
|
— |
stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 4), wdrążającego decyzję Rady 2011/172/WPZiB, w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej; |
|
— |
zasądzenie od pozwanej odszkodowania w wysokości 10 000 EUR; |
|
— |
obciążenie pozwanej kosztami postępowania. |
Zarzuty i główne argumenty
Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.
|
1) |
Zarzut pierwszy dotyczący tego, że art. 29 TEU jest błędną lub niewystarczającą podstawą prawną decyzji Rady 2011/172/WPZiB, ponieważ:
|
|
2) |
Zarzut drugi dotyczący tego, że objęcie skarżącego zakresem stosowania decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 narusza jej prawo do skutecznej ochrony sądowej. |
|
3) |
Zarzut trzeci dotyczący tego, że objęcie skarżącego zakresem stosowania decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 narusza zasadę proporcjonalności. |
|
4) |
Zarzut czwarty dotyczący tego, że skarżący poniósł szkodę będącą bezpośrednim skutkiem przyjęcia decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011, którą to szkodę Unia powinna naprawić. |
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/20 |
Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2011 r. — ClientEarth i in. przeciwko Komisji
(Sprawa T-278/11)
2011/C 219/32
Język postępowania: angielski
Strony
Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Friends of the Earth Europe (Amsterdam, Niderlandy), Stichting Fern (Lejda, Niderlandy) i Stichting Corporate Europe Observatory (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat P. Kirch)
Strona pozwana: Komisja Europejska
Żądania
Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
|
— |
stwierdzenie, że Komisja naruszyła rozporządzenie nr 1049/2001 (1); |
|
— |
stwierdzenie, że Komisja naruszyła konwencję z Aarhus (2); |
|
— |
stwierdzenie, że Komisja naruszyła rozporządzenie nr 1037/2006 (3); |
|
— |
stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, zgodnie z którym nastąpiło wydanie dorozumianej decyzji odmownej ze względu na brak odpowiedzi ze strony Komisji w podanym terminie na wniosek potwierdzający skarżących; |
|
— |
wydanie nakazu sądowego zgodnie z art. 9 ust. 4 konwencji z Aarhus nakazującego Komisji udostępnienie w określonym terminie wszystkich żądanych dokumentów, chyba że podlegają one absolutnemu wyjątkowi przewidzianemu w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001; |
|
— |
obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżących zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, łącznie z kosztami poniesionymi przez jakichkolwiek interwenientów. |
Zarzuty i główne argumenty
Skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności odmownego rozpatrzenia przez Komisję wniosku o udostępnienie dokumentów związanych z dobrowolnymi systemami certyfikacji, o których uznanie wystąpiono do Komisji na postawie art. 18 dyrektywy 2009/28 (4).
Na poparcie skargi strona skarżący podnoszą siedem zarzutów.
|
1) |
Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na brak odpowiedzi Komisji w przypisanym terminie i niepodanie przez Komisję dokładnych powodów wystąpienia o przedłużenie. |
|
2) |
Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na brak odpowiedzi Komisji w przedłużonym terminie. |
|
3) |
Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 7 i 8 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na niepodanie przez Komisję dokładnych powodów niewydania każdego z dokumentów. |
|
4) |
Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 6, 7 i 8 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na nieprzedstawienie przez Komisję konkretnej, indywidualnej oceny treści każdego z dokumentów. |
|
5) |
Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 4 konwencji z Aarhus, art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 i art. 6 rozporządzenia nr 1367/2006 ze względu na powołanie się na wyjątek związany z ochroną interesów handlowych. |
|
6) |
Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 4 konwencji z Aarhus, art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 i art. 6 rozporządzenia nr 1367/2006 ze względu na zastosowanie wyjątku odnoszącego się do tego, że ujawnienie dokumentów poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez instytucję. |
|
7) |
Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 1049/2001 i art. 6 rozporządzenia nr 1367/2006 ze względu na to, że Komisja nie dokonała oceny, która część dokumentów mogła lub nie mogła zostać ujawniona, oraz oceny okresu zastosowania odpowiedniego wyjątku. |
(1) Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).
(2) Konwencja EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska.
(3) Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).
(4) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140, s. 16).
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/21 |
Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko ECHA
(Sprawa T-542/08) (1)
2011/C 219/33
Język postępowania: angielski
Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.
|
23.7.2011 |
PL |
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej |
C 219/21 |
Postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2011 r. — ArcelorMittal España przeciwko Komisji
(Sprawa T-399/10) (1)
2011/C 219/34
Język postępowania: angielski
Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.