(2010/C 161/01)

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 148 z 5.6.2010.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 134 z 22.5.2010.

Dz.U. C 113 z 1.5.2010.

Dz.U. C 100 z 17.4.2010.

Dz.U. C 80 z 27.3.2010.

Dz.U. C 63 z 13.3.2010.

Dz.U. C 51 z 27.2.2010.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

(Sprawa C-92/07) (1)

(Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Klauzule „standstill” i zasada niedyskryminacji - Obowiązek uiszczenia należności w celu uzyskania pozwolenia na pobyt i przedłużenia jego ważności - Proporcjonalność opłat do uiszczenia - Porównanie z opłatami uiszczanymi przez obywateli Unii - Artykuł 9 układu stowarzyszeniowego - Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego - Artykuł 10 ust. 1 i art. 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia)

(2010/C 161/02)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.J. Kuijper i S. Boelaert, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H.G. Sevenster, C. Wissels i M. de Grave, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i J. Möller, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze, zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. (Dz.U. 1964, 217, s. 3685), art. 41 protokołu dodatkowego zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 293, s. 1) oraz art. 10 ust. 1 i art. 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia — Dyskryminacyjne opłaty skarbowe za wydawanie pozwoleń na pobyt

Sentencja

1)

Wprowadzając i utrzymując w mocy uregulowania dotyczące opłat za wydanie pozwolenia na pobyt, które są nieproporcjonalne w stosunku do opłat wymaganych za wydanie podobnych dokumentów od obywateli państw członkowskich oraz stosując te uregulowania względem obywateli tureckich, którzy korzystają z prawa pobytu w Niderlandach, na podstawie: — Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r., — protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r., — decyzji nr 1/80 przyjętej w dniu 19 września 1980 r. przez Radę Stowarzyszenia, utworzoną na mocy układu stowarzyszeniowego i składającą się z jednej strony z członków rządów państw członkowskich, Rady Unii Europejskiej i Komisji oraz z członków rządu tureckiego z drugiej strony, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 9 układu stowarzyszeniowego, art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego oraz art. 10 ust. 1 i art. 13 decyzji nr 1/80.

2)	Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania. Republika Federalna Niemiec ponosi własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

(Sprawa C-246/07) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie art. 10 WE i art. 300 ust. 1 WE - Konwencja sztokholmska w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych - Jednostronny wniosek państwa członkowskiego dotyczący dodania substancji do załącznika A do tej konwencji)

(2010/C 161/03)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i C. Tufvesson, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Kruse i A. Falk, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Pilgaard Zinglersen i R. Holdgaard, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels i D.J.M. de Grave, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: V. Jackson, pełnomocnik i D. Anderson, QC)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 10 WE i art. 300 ust. 1 WE — Jednostronny wniosek dotyczący dodania substancji sulfonianu perfluorooktanu do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych

Sentencja

1)	Proponując jednostronnie dodanie substancji sulfonianu perfluorooktanu do załącznika A do Konwencji sztokholmskiej w sprawie trwałych zanieczyszczeń organicznych, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 10 WE.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania Komisji Europejskiej.

4)	Królestwo Danii, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

(Sprawa C-423/07) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 93/37/EWG - Artykuły 3 i 11 - Koncesje na roboty budowlane - Obowiązki w zakresie publikacji - Zakres obowiązków - Ogłoszenie o zamówieniu - Opis przedmiotu koncesji i lokalizacji robót - Dodatkowe roboty budowlane nieprzewidziane wyraźnie w ogłoszeniu o zamówieniu i specyfikacji istotnych warunków zamówienia - Zasada równego traktowania)

(2010/C 161/04)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec, M. Konstantinidis, S. Pardo Quintillán i M. Canal Fontcuberta, abogada)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 i art. 11 ust. 3, 6, 7 i 12 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, s.54) — Naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji — Roboty budowlane, które nie były przedmiotem koncesji — Udzielenie zamówienia po przyznaniu koncesji

Sentencja

1)

Z uwagi na powierzenie Ibérica de Autopistas SA, w dniu 5 listopada 1999 r.: — budowy trzeciego pasa ruchu w każdym kierunku na części płatnego odcinka autostrady A6 znajdującej się między Villalba i przyłączeniem Valle de los Caídos, — budowy trzeciego pasa ruchu o zmiennym kierunku w części płatnego odcinka autostrady A6 znajdującej się między przyłączeniem Valle de los Caídos i miastem San Rafael, wraz z budową nowego tunelu, i — budowy czwartego pasa ruchu w każdym kierunku na bezpłatnym odcinku autostrady A6 między Madrytem i Villalbala, przy czym te obiekty nie zostały wymienione w przedmiocie umowy dotyczącej koncesji na roboty budowlane, tak jak został on opisany w ogłoszeniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i w specyfikacji istotnych warunków zamówienia, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 3 ust. 1 i art. 11 ust. 3 i 6 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane w związku z załącznikiem V do tej dyrektywy.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-160/08) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne na usługi - Artykuły 43 WE i 49 WE - Dyrektywy 92/50/EWG i 2004/18/WE - Publiczne usługi ratunkowe - Medyczny transport ratunkowy i specjalistyczny transport chorych - Wymóg przejrzystości - Artykuł 45 WE - Czynności związane z wykonywaniem władzy publicznej - Artykuł 86 ust. 2 WE - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym)

(2010/C 161/05)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer oraz D. Kukovec, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Federalnej Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma oraz J. Möller, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels oraz Y. de Vries, pełnomocnicy)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i art. 49 WE oraz dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1) i dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Praktyka lokalnych władz polegająca na bezpośrednim przyznawaniu, bez przeprowadzania otwartych procedur udzielania zamówień publicznych i z naruszeniem zasad przejrzystości i niedyskryminacji, kontraktów i koncesji na świadczenie usług transportu ratunkowego

Sentencja

1)

Republika Federalna Niemiec, nie publikując ogłoszeń o wynikach procedury udzielania zamówień, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 10 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi w związku z art. 16 tej dyrektywy lub, od dnia 1 lutego 2006 r., na mocy art. 22 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 35 ust. 4 tej dyrektywy, w ramach udzielania zamówień na publiczne usługi medycznego transportu ratunkowego i specjalistycznego transportu chorych według modelu przetargowego w krajach związkowych Saksonii–Anhalt, Nadrenii Północnej–Westfalii, Dolnej Saksonii i Saksonii.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec i Królestwo Niderlandów ponoszą własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — Dansk Transport og Logistik przeciwko Skatteministeriet

(Sprawa C-230/08) (1)

(Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 202, art. 215 ust. 1 i 3, art. 217 ust. 1 oraz art. 233 akapit pierwszy lit. d) - Towary, które zostały „zajęte i równocześnie lub w późniejszym terminie orzeczono ich przepadek” - Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego - Artykuł 867a - Dyrektywa 92/12/EWG - Artykuł 5 ust. 1 i 2, art. 6, art. 7 ust. 1, art. 8 i art. 9 - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 7, art. 10 ust. 3 i art. 16 ust. 1 - Nielegalne wprowadzenie towarów - Przewóz towarów z zastosowaniem karnetu TIR - Zajęcie i zniszczenie - Ustalenie państwa członkowskiego, w którym powstał dług celny oraz obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT i podatku akcyzowego - Wygaśnięcie długu celnego i zobowiązania podatkowego)

(2010/C 161/06)

Język postępowania: duński

Sąd krajowy

Østre Landsret

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Dansk Transport og Logistik

Strona pozwana: Skatteministeriet

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Wykładnia art. 215 i art. 233 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), art. 454 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1), art. 5 i art. 6 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1), oraz art. 7 i art. 10 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Wygaśnięcie długu celnego i zobowiązania podatkowego związane z orzeczeniem przepadku i zniszczeniem towarów przez władze państwa członkowskiego, podczas ich nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty

Sentencja

1)

Okoliczności, w których towary, które zostały zatrzymane podczas ich wprowadzania na wspólnotowy obszar celny przez lokalne organy celne i podatkowe na terenie, na którym znajduje się pierwszy urząd celny położony na zewnętrznej granicy Wspólnoty, i które zostają równocześnie lub następnie zniszczone przez te organy, pozostając cały czas w ich posiadaniu, wchodzą w zakres pojęcia towarów, które zostały „zajęte i równocześnie lub w późniejszym terminie orzeczono ich przepadek”, zawartego w art. 233 akapit pierwszy lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 955/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 1999 r., w związku z czym dług celny wygasa na podstawie tego przepisu.

2)

Wykładni art. 5 ust. 1 akapit trzeci i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 96/99/WE z dnia 30 grudnia 1996 r., należy dokonywać w ten sposób, że w stosunku do towarów zajętych przez lokalne organy celne i podatkowe podczas ich wprowadzenia na obszar Wspólnoty i równocześnie bądź w późniejszym terminie zniszczonych przez te organy, pozostających przez cały czas w ich posiadaniu, należy uznać, iż nie zostały one przywiezione do Wspólnoty, wobec czego brak jest zdarzenia podatkowego prowadzącego do powstania obowiązku w zakresie podatku akcyzowego. Towary zajęte po ich nielegalnym wprowadzeniu na ten obszar, to jest od chwili opuszczenia przez nie terenu, na którym znajduje się pierwszy urząd celny położony wewnątrz tego obszaru, i równocześnie bądź w późniejszym terminie zniszczone przez te organy, pozostając cały czas w ich posiadaniu, nie są uważane za towary, w stosunku do których „podatek akcyzowy uznaje się za zawieszony” w rozumieniu art. 5 ust. 2 akapit pierwszy i art. 6 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy w związku z art. 84 ust. 1 lit. a) i art. 98 rozporządzenia 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 955/99, oraz art. 876a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1662/1999 z dnia 28 lipca 1999 r., z tym skutkiem, że ma miejsce zdarzenie podatkowe w zakresie podatku akcyzowego dotyczące tych towarów, a zatem podatek akcyzowy w stosunku do nich staje się wymagalny.

3)

Artykuł 2 ust. 2, art. 7 i art. 10 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 1999/85/WE z dnia 22 października 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że towary zajęte przez lokalne organy celne i podatkowe podczas ich wprowadzenia na obszar Wspólnoty i równocześnie lub w późniejszym terminie zniszczone przez te organy, pozostając przez cały czas w ich posiadaniu, należy uznać za towary, które nigdy nie zostały przywiezione do Wspólnoty, wobec czego brak jest zdarzenia podatkowego w zakresie podatku VAT i nie powstaje obowiązek podatkowy w zakresie tego podatku. Jednakże przepisy art. 10 ust. 3 akapit drugi w związku z art. 16 ust. 1 (B) lit. c) tej dyrektywy i art. 867a rozporządzenia nr 2454/93, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji nr 1662/1999, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku towarów zajętych przez organy po ich nielegalnym wprowadzeniu na ten obszar, to jest od chwili opuszczenia przez nie terenu, na którym znajduje się pierwszy urząd celny położony wewnątrz tego obszaru, i równocześnie lub w późniejszym okresie zniszczonych przez te organy, pozostając przez cały czas w posiadaniu tych organów, ma miejsce zdarzenie podatkowe i powstaje obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT, nawet jeśli towary te zostaną następnie objęte procedurą celną.

4)

Artykuł 202, art. 215 ust. 1 i 3 i art. 217 rozporządzenia nr 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 955/1999, oraz art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 3 szóstej dyrektywy 77/388, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 1999/85, należy interpretować w ten sposób, że władze państwa członkowskiego, które znajduje się na zewnętrznej granicy Wspólnoty, przez którą towary zostały nielegalnie wprowadzone na obszar celny Wspólnoty, są właściwe w zakresie pokrycia długu celnego i dochodzenia należności z tytułu podatku VAT i to również wtedy, gdy towary te zostały następnie przewiezione do innego państwa członkowskiego, w którym zostały wykryte i zajęte. Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy nr 92/12, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 96/99, należy interpretować w ten sposób, że władze tego ostatniego państwa członkowskiego są właściwe w zakresie odzyskania należności akcyzowych, pod warunkiem że towary były przechowywane do celów handlowych. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy przesłanka ta została spełniona w przedstawionym mu sporze.

---

(1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Federutility, Assogas, Libarna Gas spa, Collino Commercio spa, Sadori gas spa, Egea Commerciale, E.On Vendita srl, Sorgenia spa przeciwko Autorità per l'energia elettrica e il gas

(Sprawa C-265/08) (1)

(Dyrektywa 2003/55/WE - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Interwencja państwa w odniesieniu do ceny dostawy gazu ziemnego po dniu 1 lipca 2007 r. - Zobowiązania z zakresu usług publicznych ciążące na przedsiębiorcach gazowniczych)

(2010/C 161/07)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Federutility, Assogas, Libarna Gas spa, Collino Commercio spa, Sadori gas spa, Egea Commerciale, E.On Vendita srl, Sorgenia spa

Strona pozwana: Autorità per l'energia elettrica e il gas

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 3 ust. 2 oraz art. 23 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57) — Krajowe przepisy przewidujące ustalanie cen na dostawę gazu ziemnego dla odbiorców będących gospodarstwami domowymi

Sentencja

Artykuł 3 ust. 2 oraz art. 23 ust. 1 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE nie stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis będący przedmiotem sporów przed sądem krajowym, który zezwala na kształtowanie poziomu cen dostawy gazu ziemnego poprzez określanie „cen referencyjnych”, takich jak ceny będące przedmiotem sporów przed sądem krajowym, po dniu 1 lipca 2007 r., pod warunkiem, że interwencja ta:

—

służy realizacji ogólnego interesu gospodarczego polegającego na utrzymaniu cen dostawy gazu ziemnego do odbiorców końcowych na rozsądnym poziomie, zważywszy na fakt, że na państwach członkowskich ciąży obowiązek godzenia ze sobą — przy uwzględnieniu sytuacji sektora gazu ziemnego — celów w postaci liberalizacji oraz niezbędnej ochrony odbiorcy końcowego, do których to celów zmierza dyrektywa 2003/55;

—	ogranicza prawo do swobodnego ustalania cen dostawy gazu ziemnego po dniu 1 lipca 2007 r. jedynie w zakresie niezbędnym do osiągnięcia wskazanego celu leżącego w ogólnym interesie gospodarczym; w konsekwencji, ograniczenie to może obowiązywać tylko w ograniczonym okresie; oraz

—	jest jasno określona, przejrzysta, pozbawiona cech dyskryminacji, weryfikowalna oraz zapewnia unijnym przedsiębiorcom gazowniczym równy dostęp do odbiorców.

---

(1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008.

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, M i in. przeciwko Her Majesty's Treasury

(Sprawa C-340/08) (1)

(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Artykuł 2 ust. 2 - Zakaz przekazywania funduszy na rzecz osób i podmiotów wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia - Zakres - Świadczenia wypłacane w ramach zabezpieczenia społecznego lub opieki społecznej małżonce osoby ujętej w wymienionym załączniku I)

(2010/C 161/08)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

House of Lords

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: The Queen, M i in.

Strona pozwana: Her Majesty's Treasury

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — House of Lords — Wykładnia art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9) — Zakres zakazu przekazywania funduszy na rzecz osób wymienionych w załączniku I — Świadczenia wypłacane przez skarb państwa w ramach zabezpieczenia społecznego lub opieki społecznej małżonce takiej osoby

Sentencja

Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 561/2003 z dnia 27 marca 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie ma zastosowania do świadczeń wypłacanych w ramach zabezpieczeń społecznych lub opieki społecznej przez państwo członkowskie małżonce osoby oznaczonej przez Komitet powołany na mocy ust. 6 rezolucji 1267 (1999) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych i wymienionej w załączniku I do tego rozporządzenia, ze zmianami, jedynie ze względu na to, że małżonka ta mieszka z oznaczoną osobą i przeznaczy lub może przeznaczyć część tych kwot na opłacenie towarów lub usług, które skonsumuje lub z których skorzysta również oznaczona osoba.

---

(1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

(Sprawa C-346/08) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/80/WE - Zanieczyszczenia i uciążliwości dla środowiska - Obiekty energetycznego spalania - Ograniczenie emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza - Brak zastosowania tej dyrektywy wobec elektrowni w Lynemouth (Zjednoczone Królestwo))

(2010/C 161/09)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Seeboruth, pełnomocnik, i D. Wyatt, QC)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie, w zakresie dotyczącym elektrowni znajdującej się w Lynemouth, Northumberland, dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz.U. L 309, s. 1) — Brak zmniejszenia w znaczącym stopniu poziomów emisji z tej elektrowni w terminie przewidzianym w art. 4 ust. 3 tej dyrektywy

Sentencja

1)

Nie zapewniając stosowania dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania do elektrowni prowadzonej przez spółkę Rio Tinto Alcan Smelting and Power (UK) Ltd w Lynemouth na północnym wschodzie Anglii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

2)	Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Solgar Vitamin’s France, Valorimer SARL, Christian Fenioux, L’Arbre de Vie SARL, Source Claire, Nord Plantes EURL, RCS Distribution, Ponroy Santé, Syndicat de la Diététique et des Compléments Alimentaires przeciwko Ministre de l’Economie, des Finances et de l’Emploi, Ministre de la Santé, de la Jeunesse et des Sports, Ministre de l’Agriculture et de la Pêche

(Sprawa C-446/08) (1)

(Dyrektywa 2002/46/WE - Zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych - Witaminy i minerały, które mogą być stosowane w produkcji suplementów żywnościowych - Maksymalne ilości - Harmonizacja na poziomie unijnym - Brak - Uprawnienie państw członkowskich - Warunki i kryteria przy ustalaniu maksymalnych ilości - Przepisy krajowe ustalające maksymalne ilości - Ustalenie ilości zerowej)

(2010/C 161/10)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Conseil d'État

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Solgar Vitamin's France, Valorimer SARL, Christian Fenioux, L'Arbre de Vie SARL, Source Claire, Nord Plantes EURL, RCS Distribution, Ponroy Santé, Syndicat de la Diététique et des Compléments Alimentaires

Strona pozwana: Ministre de l'Economie, des Finances et de l'Emploi, Ministre de la Santé, de la Jeunesse et des Sports, Ministre de l'Agriculture et de la Pêche

Przy udziale: Syndicat de la Diététique et des Compléments Alimentaires

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Francja) — Wykładnia dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (Dz.U. L 183, s. 51), a w szczególności art. 5 ust. 4 i art. 11 ust. 2 tej dyrektywy — Kompetencja państw członkowskich w zakresie określania maksymalnych ilości witamin i minerałów dopuszczalnych w suplementach żywnościowych w braku wspólnotowych przepisów w tym przedmiocie — Kryteria, które należy uwzględnić w celu określenia maksymalnych zawartości — Całkowity zakaz dotyczący fluoru ustanowiony przez władze państwa członkowskiego, z pominięciem zasad przewidzianych w art. 12 wskazanej dyrektywy — Ograniczenie ilościowe w handlu sprzeczne z art. 28 i art. 30 WE

Sentencja

1)

Dyrektywę 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych należy interpretować w ten sposób, że bez uszczerbku dla postanowień traktatu WE państwa członkowskie zachowują kompetencje w zakresie przyjęcia przepisów odnoszących się do maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych, jeżeli Komisja Europejska nie określiła tych ilości zgodnie z art. 5 ust. 4 tej dyrektywy.

2)

Przy określaniu maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych, do czasu ich ustalenia przez Komisję Europejską na podstawie art. 5 ust. 4 dyrektywy 2002/46, państwa członkowskie, poza obowiązkiem poszanowania art. 28 WE i 30 WE, są również zobowiązane do uwzględnienia kryteriów zawartych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 tej dyrektywy, w tym wymogu oceny ryzyka w oparciu o powszechnie przyjęte dane naukowe.

3)

Dyrektywę 2002/46 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej, jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, w której przy ustalaniu maksymalnej ilości minerału mogącego być stosowanym przy produkcji suplementów żywnościowych niemożliwe jest dokładne ustalenie spożycia tego minerału z innych źródeł żywieniowych, a Komisja Europejska nie ustaliła zgodnie z art. 5 ust. 4 tej dyrektywy maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych, państwo członkowskie może, jeśli wystąpi stwierdzone zagrożenie, że to spożycie osiągnie górną granicę bezpieczeństwa określoną dla omawianego minerału i pod warunkiem poszanowania art. 28 WE i 30 WE, określić ilość maksymalną, o której mowa, na poziomie zero, bez zastosowania procedury przewidzianej w art. 12 tej dyrektywy.

4)

Artykuł 5 dyrektywy 2002/46 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż odpowiednie etykietowanie może powstrzymać grupę konsumentów, do której jest skierowane, od stosowania substancji odżywczej mającej w niewielkiej dawce korzystne dla niej skutki, nie stanowi istotnego kryterium dla celów ustalenia maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych. Uwzględnienie różnego stopnia wrażliwości różnych grup konsumenckich uprawnia państwo członkowskie do zastosowania w odniesieniu do ogółu konsumentów tego rodzaju ilości maksymalnej, odpowiedniej dla szczególnie wrażliwych konsumentów, takich jak dzieci jedynie wówczas, gdy środek ten jest ograniczony do tego, co konieczne dla zapewnienia ochrony zdrowia osób należących do tej grupy, gdy jest on proporcjonalny do zamierzonego celu, i gdy cel ten nie może zostać osiągnięty za pomocą środków ograniczających w mniejszym stopniu wymianę handlową wewnątrz Unii Europejskiej, co należy do ustalenia przez sąd krajowy.

5)

Dyrektywę 2002/46 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona ustaleniu maksymalnych ilości witamin i minerałów, które mogą być stosowane przy produkcji suplementów żywnościowych, gdy z uwagi na brak stwierdzonego zagrożenia dla zdrowia osób nie zostały dla tych witamin i minerałów określone górne granice bezpieczeństwa, chyba że środek taki jest uzasadniony zgodnie z zasadą ostrożności, jeśli naukowa ocena ryzyka ujawni utrzymywanie się braku pewności co do istnienia lub zakresu rzeczywistego zagrożenia dla zdrowia. Po określeniu górnych granic bezpieczeństwa nie może zostać wykluczona możliwość ustalenia tego rodzaju maksymalnych ilości na poziomie wyraźnie niższym od tych granic, jeżeli ustalenie tych maksymalnych ilości może być uzasadnione poprzez uwzględnienie kryteriów zawartych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy 2002/46 i jeżeli jest ono zgodne z zasadą proporcjonalności. Ocena ta należy do sądu krajowego i powinna zostać przeprowadzona w każdym konkretnym przypadku.

---

(1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Innsbruck — Austria) — Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols przeciwko Land Tirol

(Sprawa C-486/08) (1)

(Polityka społeczna - Porozumienia ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze godzin oraz w sprawie pracy na czas określony - Niekorzystne przepisy przewidziane przez regulacje krajowe dla pracowników kontraktowych zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, dorywczo lub na podstawie umowy na czas określony - Zasada równego traktowania)

(2010/C 161/11)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Landesgericht Innsbruck

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols

Strona pozwana: Land Tirol

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Innsbruck — Wykładnia klauzuli 4 pkt 1 i 2 załącznika do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 14, s. 9), klauzuli 4 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43), a także art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/54/WE z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 204, s. 23) — Dotyczące pracowników kontraktowych przepisy krajowe wyłączające ze swego zakresu stosowania niektóre kategorie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin, dorywczo lub na podstawie umowy na czas określony — Niekorzystne przepisy ustanowione, w zakresie dotyczącym prawa do corocznego urlopu, w odniesieniu do pracowników zmieniających swój wymiar czasu pracy z pełnego na niepełny oraz pracowników korzystających z dwuletniego urlopu rodzicielskiego — Zasady równego traktowania pracowników obu płci, pracowników zatrudnionych w pełnym i niepełnym wymiarze czasu pracy, a także pracowników zatrudnionych na podstawie umowy na czas określony i na czas nieokreślony

Sentencja

1)

Właściwe prawo unijne, a mianowicie klauzulę 4 pkt 2 porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego w dniu 6 czerwca 1997 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zmienionej dyrektywą Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisowi krajowemu takiemu jak § 55 ust. 5 Tiroler Landes-Vertragsbedienstetengesetz (ustawy kraju związkowego Tyrolu dotyczącej pracowników kontraktowych) z dnia 8 listopada 2000 r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2009 r., zgodnie z którym, w przypadku zmiany wymiaru czasu pracy pracownika, wymiar niewykorzystanej jeszcze części corocznego urlopu zostaje dostosowany proporcjonalnie do nowego wymiaru czasu pracy, efektem czego prawo do corocznego płatnego urlopu pracownika, którego wymiar czasu pracy zostaje zmniejszony z pełnego do niepełnego, a które to prawo nabył on będąc zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, zostaje ograniczone, a taki zatrudniony w niepełnym wymiarze czasu pracy pracownik może korzystać z tego urlopu tylko przy jednoczesnym ograniczeniu wynagrodzenia za czas jego trwania.

2)

Klauzulę 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisowi krajowemu takiemu jak § 1 ust. 2 lit. m) ustawy kraju związkowego Tyrolu dotyczącej pracowników kontraktowych z dnia 8 listopada 2000 r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2009 r., zgodnie z którym pracownicy, którzy są zatrudnieni na czas określony wynoszący nie więcej niż sześć miesięcy lub są zatrudniani dorywczo, są wyłączeni z zakresu stosowania tej ustawy.

3)

Klauzulę 2 pkt 6 porozumienia ramowego w sprawie urlopu rodzicielskiego, zawartego w dniu 14 grudnia 1995 r., znajdującego się w załączniku do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, zmienionej dyrektywą Rady 97/75/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisowi krajowemu takiemu jak § 60 ostatnie zdanie ustawy kraju związkowego Tyrolu dotyczącej pracowników kontraktowych z dnia 8 listopada 2000 r., w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lutego 2009 r., zgodnie z którym pracownicy, którzy korzystają z prawa do urlopu rodzicielskiego w wymiarze dwóch lat, tracą po jego zakończeniu prawo do corocznego płatnego urlopu nabyte w roku poprzedzającym narodziny dziecka.

---

(1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf, Niemcy) — Vera Mattner przeciwko Finanzamt Velbert

(Sprawa C-510/08) (1)

(Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 56 WE i 58 WE - Podatek od nabycia własności tytułem darowizny - Teren, na którym została wzniesiona nieruchomość - Prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania - Odmienne traktowanie rezydentów i nierezydentów)

(2010/C 161/12)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Vera Mattner

Strona pozwana: Finanzamt Velbert

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 39 WE i 43 WE oraz art. 56 WE w związku z art. 58 WE — Uregulowanie krajowe w dziedzinie podatku od darowizny nieruchomości ustalające kwotę wolną od podatku w wysokości 1 100 EUR, w przypadku gdy darczyńca i obdarowany mają miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, podczas gdy kwota wolna od podatku wynosi 205 000 EUR, jeżeli darczyńca lub obdarowany mają miejsce zamieszkania na terytorium kraju

Sentencja

Postanowienia art. 56 WE w związku z art. 58 WE powinny być interpretowane w ten sposób, iż sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, które przewiduje, że przy obliczaniu podatku od darowizn kwota podlegająca odliczeniu od podstawy opodatkowania nieruchomości nabytej w drodze darowizny położonej w tym państwie jest niższa, jeżeli darczyńca i obdarowany zamieszkują w chwili dokonania darowizny w innym państwie członkowskim, niż kwota, która miałaby zastosowanie, jeżeli przynajmniej jeden z nich zamieszkiwałby w chwili dokonania darowizny w pierwszym państwie członkowskim.

---

(1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden, Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X (C 536/08), fiscale eenheid Facet BV/Facet Trading BV (C-539/08)

(Sprawy połączone C-536/08 i C-539/08) (1)

(Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 17 ust. 2 i 3 - Artykuł 28b część A ust. 2 - Prawo do odliczenia - Przepisy przejściowe dotyczące opodatkowania handlu między państwami członkowskimi - Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów)

(2010/C 161/13)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden, Niderlandy

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

Strona pozwana: X (C-536/08), fiscale eenheid Facet BV/Facet Trading BV (C-539/08)

Przedmiot

Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 17 ust. 2 i 3 i art. 28b ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Przejściowy system opodatkowania wymiany handlowej między państwami członkowskimi — Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów

Sentencja

Artykuły 17 ust. 2 i 3 oraz art. 28b część A ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu wynikającym z dyrektywy Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., powinny być interpretowane w ten sposób, iż podatnik, którego dotyczy sytuacja przewidziana w akapicie pierwszym ostatniego z wymienionych przepisów, nie ma prawa do bezpośredniego odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym.

---

(1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, na wniosek: Association of the British Pharmaceutical Industry przeciwko Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency

(Sprawa C-62/09) (1)

(Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 94 - Zachęty finansowe dla przychodni, w których przepisuje się pacjentom określone produkty lecznicze - Organy administracji publicznej właściwe w sprawach zdrowia publicznego - Lekarze - Swoboda przepisywania produktów leczniczych)

(2010/C 161/14)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: The Queen, na wniosek: Association of the British Pharmaceutical Industry

Strona pozwana: Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency

Przy udziale: NHS Confederation (Employers) Company Ltd

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) — Wykładnia art. 94 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) — Wprowadzenie przez podmiot publiczny wchodzący w skład państwowej służby zdrowia programu zachęt finansowych na rzecz gabinetów lekarskich, w których przepisuje się pacjentom określony produkt leczniczy

Sentencja

Artykuł 94 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej na mocy dyrektywy 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że nie zakazuje on systemów zachęt finansowych, takich jak system będący przedmiotem sporu przed sądem krajowym, wprowadzanych przez krajowe organy administracji publicznej właściwe w sprawach zdrowia publicznego w celu ograniczania wydatków ponoszonych na produkty lecznicze i mających na celu preferowanie, w celu leczenia określonych jednostek chorobowych, przepisywania przez lekarzy wyraźnie wskazanych produktów leczniczych, zawierających inną substancję czynną niż produkt leczniczy, który był przepisywany uprzednio lub który mógłby zostać przepisany, gdyby omawiany system nie istniał.

---

(1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Dimos Agios Nikolaos — Kriti przeciwko Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

(Sprawa C-82/09) (1)

(Rozporządzenie (WE) nr 2152/2003 - Monitorowanie lasów i wzajemnego oddziaływania środowiska naturalnego w Unii - Definicje - Pojęcia „las” i „inne obszary zadrzewione” - Zakres stosowania)

(2010/C 161/15)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Symvoulio tis Epikrateias

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Dimos Agios Nikolaos — Kriti

Strona pozwana: Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. dotyczącego monitorowania wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego we Wspólnocie (Forest Focus) (Dz.U. L 324, s. 1) — Pojęcia „las” i „inne obszary zadrzewione” — Odmienne definicje w rozporządzeniu

Sentencja

Przepisy art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. dotyczącego monitorowania wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego we Wspólnocie (Forest Focus), które definiują pojęcia „las” i „obszary zadrzewione” na potrzeby tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym wprowadzającym odmienne definicje tych pojęć w odniesieniu do działań nieobjętych zakresem regulacji tego rozporządzenia.

---

(1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze) — Camar Srl przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri

(Sprawa C-102/09) (1)

(Umowy międzynarodowe - Konwencja z Yaoundé - Czwarta konwencja AKP-EWG z Lomé - Klauzula „standstill” - Opodatkowanie wewnętrzne - Banany)

(2010/C 161/16)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale di Firenze

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Camar Srl

Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Firenze — Wspólna organizacja rynków — Banany — Zgodność ustawy krajowej nakładającej podatek od konsumpcji bananów z Somalii z art. 14 pierwszej konwencji z Yaoundé i z systemem przywozowym określonym w konwencji AKP-EWG z Lomé

Sentencja

1)

Artykuł 14 konwencji w sprawie stowarzyszenia pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a państwami Afryki i Madagaskarem stowarzyszonymi ze Wspólnotą, podpisanej w Yaoundé w dniu 20 lipca 1963 r., nie stał na przeszkodzie opodatkowaniu bananów pochodzących z Somalii, takiemu jak wprowadzone przez ustawę nr 986/1964 z dnia 9 października 1964 r.

2)

Sąd krajowy nie jest zobowiązany do badania konkretnych skutków podwyżek podatku od przywozu bananów pochodzących z Somalii, takiego jak wprowadzony przez przepisy analizowane w sprawie przed sądem krajowym, w porównaniu do sytuacji sprzed dnia 1 kwietnia 1976 r., aby ocenić zgodność tych podwyżek z klauzulą „standstill” zawartą w art. 1 protokołu nr 5 dotyczącego bananów, załączonego do czwartej konwencji AKP-EWG podpisanej w Lomé w dniu 15 grudnia 1989 r. Jednakże podwyżki takiego podatku, które ograniczają się do dostosowania go do inflacji, nie są sprzeczne z tą klauzulą.

---

(1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Enosi Efopliston Aktoploïas i in. przeciwko Ypourgos Emporikis Naftilías i Ypourgos Aigaíou

(Sprawa C-122/09) (1)

(Transport morski - Kabotaż morski - Rozporządzenie (EWG) nr 3577/92 - Czasowe wyłączenie obowiązywania rozporządzenia - Obowiązek państw członkowskich powstrzymania się od ustanawiania, przed upływem okresu wyłączenia, takich przepisów, które mogłyby poważnie zagrozić stosowaniu tego rozporządzenia)

(2010/C 161/17)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Symvoulio tis Epikrateias

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Enosi Efopliston Aktoploïas, ANEK, Minoikes grammes, N.E. Lésvou, Blue Star Ferries

Strona pozwana: Ypourgos Emporikis Naftilías, Ypourgos Aigaíou

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 1, 2, 4 i 6 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczące stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (Dz. U. L 364 s 7) — Czasowe wyłączenie obowiązywania rozporządzenia — Obowiązek państw członkowskich powstrzymania się od przyjmowania, przed upływem okresu wyłączenia, takich przepisów, które mogłyby zagrozić pełnemu i skutecznemu stosowaniu rozporządzenia — Prawo jednostek do powoływania się na przepisy rozporządzenia w celu zakwestionowania przepisów krajowych wywołujących takie skutki

Sentencja

Przy założeniu, że ustawodawca grecki miał obowiązek powstrzymania się w okresie obowiązywania czasowego wyłączenia stosowania w Grecji rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) od przyjmowania takich przepisów, które mogłyby poważnie zagrozić pełnemu i skutecznemu stosowaniu tego rozporządzenia po dniu 1 stycznia 2004 r., czyli dniu, w którym wyłączenie to wygasło, pełne i skuteczne stosowanie rozporządzenia nie było poważnie zagrożone ze względu na samą tylko okoliczność przyjęcia przez ustawodawcę greckiego w 2001 r. przepisów o charakterze wyczerpującym i trwałym, które są niezgodne z przepisami tego rozporządzenia, przy jednoczesnym braku ustanowienia, że przestają one obowiązywać z dniem 1 stycznia 2004 r.

---

(1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt München

(Sprawa C-123/09) (1)

(Wspólna Taryfa Celna - Pozycje taryfowe - Klasyfikacja w Nomenklaturze scalonej rękawiczek do jazdy konnej - Pozycja 3926 - Pozycja 6116)

(2010/C 161/18)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht München

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Hauptzollamt München

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht München –Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L 256, s. 1), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. (Dz. U. L 281, s. 1) — Produkt z materiałów włókienniczych szorstkowany po jednej stronie, co służy wyłącznie lepszej przyczepności warstwy z tworzywa sztucznego — Klasyfikacja w podpozycji 3926 20 00 Nomenklatury scalonej

Sentencja

Nomenklaturę scaloną stanowiącą załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że rękawiczki do jazdy konnej, takie jak te będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, składające się z materiału włókienniczego szorstkowanego i pokrytego warstwą z tworzywa sztucznego po jednej stronie, gdzie warstwa podłoża z dzianiny tekstylnej jest szorstkowana po jednej stronie i następnie szorstkowana powierzchnia jest w całości powlekana pianką z poliuretanu, która spełnia zasadniczą funkcję w celu używania rękawiczek jako rękawiczek do jazdy konnej, powinny być zaklasyfikowane do podpozycji 3926 20 00 tej nomenklatury.

---

(1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Smit Reizen BV przeciwko Minister van Verkeer en Waterstaat

(Sprawa C-124/09) (1)

(Odesłane prejudycjalne - Rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 i 3821/85 - Transport drogowy - Obowiązek rejestracji - Okresy odpoczynku i pozostały czas pracy - Czas wykorzystany na udanie się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące - Pojęcie „centrum operacyjne przedsiębiorstwa”)

(2010/C 161/19)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Raad van State

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Smit Reizen BV

Strona pozwana: Minister van Verkeer en Waterstaat

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 370, s. 1).oraz art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 370, s. 8) — Przerwy w prowadzeniu pojazdu, okresy dziennego odpoczynku i czas pracy — Pojęcie — Obowiązek rejestracji — Czas udania się do miejsca przejęcia pojazdu poza centrum operacyjnym przedsiębiorstwa — Centrum operacyjne przedsiębiorstwa — Pojęcie — Odwiezienie kierowcy przez osobę trzecią

Sentencja

1)

Pojęcie „centrum operacyjne”, użyte w pkt 21 i nast. wyroku z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie C 297/99 Skills Motor Coaches i in., należy definiować jako miejsce, z którym kierowca jest normalnie związany, mianowicie placówkę przedsiębiorstwa transportowego, w którym podejmuje on regularnie wykonywanie swoich obowiązków i do której powraca po ich wykonaniu w ramach normalnego świadczenia swojej pracy, nie realizując szczególnych wskazówek swojego pracodawcy.

2)

Okoliczność, iż odnośny kierowca samodzielnie udaje się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące lub jest tam przez kogoś zawożony nie ma wpływu na kwalifikację czasu przebycia tej drogi w kontekście pojęcia „odpoczynek” w rozumieniu art. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.

---

(1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 22 lipca 2009 r. w sprawie T-234/09, Hârsulescu przeciwko Rumunii, wniesione w dniu 23 września 2009 r. przez Constatntina Hârsulescu

(Sprawa C-374/09 P)

(2010/C 161/20)

Język postępowania: rumuński

Strony

Wnoszący odwołanie: Constatntin Hârsulescu (przedstawiciel: C. Stanciu)

Druga strona postępowania: Rumunia

Postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości (piąta izba) oddalił odwołanie.

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-57/01 Solvay przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 marca 2010 r. przez Solvay SA

(Sprawa C-109/10 P)

(2010/C 161/21)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Solvay SA (przedstawiciele: P.A. Foriers, R. Jafferali, F. Louis, A. Vallery, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

—	uchylenie wyroku wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r.;

—	w konsekwencji ponowne zbadanie skargi w zakresie, w jakim wyrok zostanie uchylony, i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 grudnia 2000 r., w całości lub w części, stosownie do zakresu zarzutów;

—	uchylenie grzywny w wysokości 19 mln EUR albo bardzo istotne obniżenie jej kwoty celem naprawienia poważnej szkody poniesionej przez wnoszącą odwołanie wskutek niezwykle długiego czasu trwania postępowania;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

W ramach zarzutu pierwszego, który dzieli się na pięć części, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie prawa do rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie, ponieważ decyzja Komisji 2003/6/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. (1) została wydana ponad dziesięć lat po podjęciu ścigania, a przynajmniej po wszczęciu postępowania poprzez doręczenie wnoszącej odwołanie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów wystosowanego przez Komisję. Solvay zarzuca Sądowi w szczególności, że nie dokonał ogólnej oceny terminu, wliczając do niego zarówno etap administracyjny, jak i sądowy postępowania (pierwsza część), że nie wziął pod uwagę czasu trwania postępowania przed Sądem (druga część), że uzależnił wyciągnięcie konsekwencji z przekroczenia rozsądnego terminu od wykazania konkretnego naruszenia jej prawa do obrony, podczas gdy obie zasady są niezależne i odrębne (trzecia część), że orzekł, iż w niniejszej sprawie nie doszło do takiego naruszenia (czwarta część) i że przeinaczył okoliczności faktyczne danego przypadku, ponieważ uznał, że wnosząca odwołanie zrezygnowała z wniesienia, tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie grzywny ze względu na przekroczenie rozsądnego terminu (piąta część), podczas gdy Solvay wyraźnie wniosła o uchylenie lub przynajmniej obniżenie grzywny z tego tytułu.

W ramach zarzutu drugiego, który składa się z trzech części, Solvay podnosi naruszenie art. 14 i 20 rozporządzenia Rady nr 17/62 (2), jako że Sąd zgodził się na wykorzystanie przez Komisję, w ramach postępowania wszczętego na podstawie art. 102 TFUE, dokumentów zajętych podczas kontroli dotyczących ewentualnego udziału w porozumieniach lub uzgodnionych praktykach, prowadzonych na podstawie art. 101 TFUE (pierwsza część). Wnosząca odwołanie zarzuca też Sądowi, że zgodził się, by Komisja wykorzystała celem obciążenia Solvay dokumenty zebrane przypadkiem, podczas gdy Komisja nie mogła wówczas, nie mając podejrzeń, przeprowadzić kontroli celem zebrania tychże dokumentów (druga część). Wreszcie Solvay zarzuca Sądowi przeinaczenie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, jako że przyjął on istnienie istotnego podobieństwa między okolicznościami faktycznymi, jakie miały zostać ustalone w decyzji o kontroli, a okolicznościami faktycznymi, które stanowiły podstawę jej skazania (trzecia część).

W ramach zarzutu trzeciego, który składa się z sześciu części, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie przez Sąd jej prawa do obrony, jako że nałożył on na nią obowiązek wykazania, że zagubione przez Komisję dokumenty z akt sprawy mogły być przydatne do jej obrony (pierwsza część). Nie można bowiem wykluczyć z urzędu, w braku pobieżnego zbadania akt sprawy, że omawiane dokumenty mogły mieć wpływ na decyzję wydaną przez Komisję (druga i trzecia część). Wreszcie wnosząca odwołanie kwestionuje ocenę Sądu, że nie wykazała, iż zaginione dokumenty mogły być przydatne do jej obrony w zakresie istnienia pozycji dominującej (czwarta część), rabatu przyznanego grupie Saint-Gobain (piąta część) i definicji właściwego rynku geograficznego (szósta część).

W ramach zarzutu czwartego Solvay podnosi naruszenie prawa do obrony, przepisów w dziedzinie ciężaru dowodu i domniemania niewinności, ponieważ Sąd uznał, że zagubione dokumenty z akt nie byłyby przydatne do jej obrony, podczas gdy wystarczy, że owe dokumenty pozwoliłyby jej raczej na poparcie zarzutów sformułowanych wcześniej niż na sformułowanie nowych zarzutów (pierwsza część) i zapewniłyby szansę, choćby ograniczoną, wywarcia wpływu na treść zaskarżonej decyzji (druga część).

W ramach zarzutu piątego wnosząca odwołanie wskazuje na naruszenie jej prawa do bycia wysłuchaną po stwierdzeniu przez Sąd nieważności pierwszej decyzji nakładającej na nią grzywnę i przed wydaniem przez Komisję zaskarżonej decyzji. Sąd nie ustosunkował się bowiem w zaskarżonym wyroku do jej skargi o stwierdzenie nieważności i odmówił uznania istnienia po stronie Komisji obowiązku wysłuchania danego przedsiębiorstwa, gdy we wcześniejszym wyroku Sądu stwierdzono nieprawidłowość proceduralną, która miała wpływ na czynności przygotowawcze.

W ramach zarzutu szóstego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 102 TFUE i uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi uzasadnienia, dopuszczając alternatywną definicję właściwego rynku geograficznego, niezależnie czy chodzi o rynek wspólnotowy czy o rynki krajowe.

W ramach zarzutu siódmego Solvay poddaje krytyce, w świetle obowiązku uzasadnienia i art. 102 TFUE, ocenę pozycji dominującej dokonaną przez Sąd w zaskarżonym wyroku, że rynek właściwy ma wymiar wspólnotowy (pierwsza część) lub krajowy (druga część). Ponadto wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie uwzględnił nadzwyczajnych okoliczności wskazujących na brak pozycji dominującej (trzecia część).

W ramach zarzutu ósmego wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 102 TFUE i brak uzasadnienia, jako że Sąd uznał, iż rabat w wysokości 1,5% przyznany grupie Saint-Gobain stanowił rabat lojalnościowy mający wpływ na warunki konkurencji.

W ramach zarzutu dziewiątego wnosząca odwołanie podnosi brak uzasadnienia i naruszenie art. 102 TFUE, jako że Sąd stwierdził istnienie praktyki dyskryminacyjnej wynikającej z systemu rabatów przyznawanych partnerom handlowym, mimo że nie przeprowadzono kontroli celem sprawdzenia, czy wspomniana praktyka doprowadziła do postawienia klientów dominującego dostawcy w sytuacji niekorzystnej z punktu widzenia konkurencji (pierwsza część). Wreszcie Solvay zarzuca Sądowi nieuwzględnienie niewielkiego udziału, jaki stanowił węglan sodu w kosztach własnych jej klientów (druga część).

---

(1)  Decyzja Komisji 2003/6/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 82 [WE] (sprawa COMP/33.133 — C: Węglan sodu — Solvay) (Dz.U. 2003, L 10, s. 10).

(2)  Rozporządzenie Rady nr 17 z dnia 6 lutego 1962 r., pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. [81 WE] i [82 WE] (Dz.U. 13, s. 204).

Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-58/01 Solvay przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 marca 2010 r. przez Solvay SA

(Sprawa C-110/10 P)

(2010/C 161/22)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Solvay SA (przedstawiciele: P.A. Foriers, R. Jafferali, F. Louis, A. Vallery, adwokaci)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącej odwołanie

—	połączenie, celem łącznego rozpoznania, niniejszego odwołania z odwołaniem wniesionym przez Solvay SA od wyroku Sądu wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-57/01;

—	uchylenie wyroku wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r.;

—	w konsekwencji ponowne zbadanie skargi w zakresie, w jakim wyrok zostanie uchylony, i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 grudnia 2000 r. w całości;

—	uchylenie grzywny w wysokości 2,25 mln EUR albo bardzo istotne obniżenie jej kwoty celem naprawienia poważnej szkody poniesionej przez wnoszącą odwołanie wskutek niezwykle długiego czasu trwania postępowania;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie trzy zarzuty.

W ramach zarzutu pierwszego, który dzieli się na pięć części, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie prawa do rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie. Solvay zarzuca Sądowi w szczególności, że nie dokonał ogólnej oceny terminu, wliczając do niego zarówno etap administracyjny, jak i sądowy postępowania (pierwsza część), że nie wziął pod uwagę czasu trwania postępowania przed Sądem (druga część), że uzależnił wyciągnięcie konsekwencji z przekroczenia rozsądnego terminu od wykazania konkretnego naruszenia jej prawa do obrony, podczas gdy obie zasady są niezależne i odrębne (trzecia część), że orzekł, iż w niniejszej sprawie nie doszło do takiego naruszenia (czwarta część) i że przeinaczył okoliczności faktyczne danego przypadku, ponieważ uznał, że wnosząca odwołanie zrezygnowała z wniesienia, tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie grzywny ze względu na przekroczenie rozsądnego terminu (piąta część), podczas gdy Solvay wyraźnie wniosła o uchylenie lub przynajmniej obniżenie grzywny z tego tytułu.

W ramach zarzutu drugiego, który składa się z pięciu części, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie przez Sąd jej prawa do obrony, jako że nałożył on na nią obowiązek wykazania, że zagubione przez Komisję dokumenty z akt sprawy mogły być przydatne do jej obrony (pierwsza część). Nie można bowiem wykluczyć z urzędu, w braku pobieżnego zbadania akt sprawy, że omawiane dokumenty mogły mieć wpływ na decyzję wydaną przez Komisję (druga i trzecia część). Ponadto wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że orzekł w zaskarżonym wyroku, iż nie wykazała ona, że zaginione dokumenty mogły być przydatne do jej obrony, wskazując, że wnosząca odwołanie nie podniosła przed Sądem zarzutu służącego podważeniu istnienia porozumienia, co mogła uczynić nawet w braku dostępu do akt sprawy, podczas gdy wnosząca odwołanie podniosła ten zarzut przed Komisją i nikt nie jest już w stanie ustalić treści zaginionych dokumentów (czwarta część). Wreszcie wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że w ogóle nie zainteresował się zaginionymi dokumentami, ponieważ odrzucił już zarzut co do istoty podniesiony przez nią w przedmiocie braku wpływu na handel między państwami członkowskimi, podczas gdy nie zna on treści zaginionych dokumentów, w związku z czym nie może wykluczyć, iż owe dokumenty pozwoliłyby wnoszącej odwołanie na zaprezentowanie dodatkowych argumentów, a nawet na przedstawienie zupełnie nowych zarzutów, zarówno co do istoty, jak i co do kwoty grzywny lub co do prawidłowości postępowania (piąta część).

W ramach zarzutu trzeciego, będącego ostatnim zarzutem odwołania, Solvay wskazuje na naruszenie jej prawa do bycia wysłuchaną po stwierdzeniu przez Sąd nieważności pierwszej decyzji nakładającej na nią grzywnę i przed wydaniem przez Komisję zaskarżonej decyzji. Sąd nie ustosunkował się bowiem w zaskarżonym wyroku do jej skargi o stwierdzenie nieważności i odmówił uznania istnienia po stronie Komisji obowiązku wysłuchania danego przedsiębiorstwa, gdy we wcześniejszym wyroku Sądu stwierdzono nieprawidłowość proceduralną, która miała wpływ na czynności przygotowawcze.

Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2009 r. w sprawie T-156/04 Électricité de France (EDF) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 marca 2010 r. przez Komisję Europejską

(Sprawa C-124/10 P)

(2010/C 161/23)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier, B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: Électricité de France (EDF), Republika Francuska, Iberdrola SA

Żądania wnoszącej odwołanie

—

uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2009 r., doręczonego Komisji w dniu 16 grudnia 2009 r., w sprawie T-156/04 EDF przeciwko Komisji w zakresie, w jakim Sąd: — stwierdził nieważność art. 3 i 4 decyzji Komisji C 2003/4637 z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przedsiębiorstwu EDF oraz sektorowi elektrycznemu i gazowemu (C 68/2002, N 504/2003 i C 25/2003); — obciążył Komisję własnymi kosztami, jak również kosztami poniesionymi przez Électricité de France (EDF);

—	przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

—	orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja Europejska podnosi dwa zarzuty na poparcie swego odwołania.

W ramach zarzutu pierwszego Komisja twierdzi, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne leżące u podstaw sporu. Wbrew temu, co wynika z zaskarżonego wyroku, Republika Francuska nie dokonała bowiem konwersji wierzytelności podatkowej na kapitał, ale przyznała po prostu EDF pomoc w formie zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych. Dokapitalizowanie EDF jako takie nie zostało uznane w zaskarżonej decyzji za pomoc państwa; Komisja uznała, że jedynie jego skutki podatkowe stanowiły pomoc państwa.

W ramach zarzutu drugiego, który dzieli się na cztery części, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, uznając, iż działania podjęte w niniejszym przypadku przez rząd francuski stanowiły zachowanie rozważnego inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej.

W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie kwestionuje dokonaną przez Sąd ocenę, zgodnie z którą rozróżnienie między państwem–akcjonariuszem a państwem sprawującym władzę publiczną zależy głównie od celu realizowanego przez państwo, jakim jest w niniejszej sprawie dokapitalizowanie EDF, a nie od obiektywnych i możliwych do sprawdzenia elementów. Po pierwsze, Trybunał wielokrotnie przypominał, że art. 87 ust. 1 WE nie dokonuje rozróżnienia na podstawie przyczyn i celów interwencji państwa. Po drugie, kryterium bazujące na zamiarze państwa jest bardzo niestosowne do dokonania oceny istnienia pomocy państwa, ponieważ takie kryterium jest, ze względu na sam jego charakter, subiektywne i dyskusyjne.

W drugiej kolejności Komisja zarzuca Sądowi, iż nie oparł swej analizy na badaniu porównawczym dotyczącym, z jednej strony, zachowania, jakie podjąłby w podobnych okolicznościach rozważny inwestor prywatny, który nie posiada uprzywilejowanej pozycji, a z drugiej strony, zachowania podjętego w niniejszej sprawie przez państwo francuskie korzystające z prerogatyw władzy publicznej.

W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie utrzymuje, że zaskarżony wyrok narusza zasadę równego traktowania przedsiębiorstw publicznych i prywatnych, pozwalając w ten sposób na korzystniejsze traktowanie podatkowe państwa, w tym spółek, w których państwo nie jest jedynym akcjonariuszem.

Wreszcie zdaniem Komisji Sąd naruszył zasady dotyczące rozkładu ciężaru dowodu w zakresie stosowania zasady rozważnego inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej, podczas gdy jednocześnie uwzględnił okoliczności zaistniałe po wydaniu decyzji, której nieważność stwierdzono.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 9 marca 2010 r. — Merck & Co Inc przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt

(Sprawa C-125/10)

(2010/C 161/24)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundespatentgericht

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Merck & Co Inc

Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

Pytanie prejudycjalne

Czy można wydać dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych (1), jeżeli okres, który upłynął pomiędzy datą dokonania zgłoszenia patentu podstawowego a datą pierwszego zezwolenia na obrót produktem we Wspólnocie, jest krótszy niż pięć lat?

---

(1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona), Dz.U. L 152, s. 1.

Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-134/10)

(2010/C 161/25)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i C. Vrignon, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie, że poprzez niedokonanie prawidłowej transpozycji art. 31 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (1), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy przepisów wspomnianej dyrektywy i art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

—	obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swojej skargi Komisja Europejska podnosi trzy zarzuty, wskazując brak proporcjonalności zaskarżonych przepisów krajowych, w szczególności jeżeli chodzi o procedurę i kryteria wyznaczania kanałów radiowych i telewizyjnych korzystających ze statusu upowszechniania zwanego „must carry”.

W pierwszej kolejności Komisja zarzuca stronie pozwanej, że nie określiła w sposób jasny i przewidywalny celów interesu ogólnego umożliwiających przyznanie tego statusu. Nadawcy nie mogą wobec tego poznać z wyprzedzeniem charakteru i zakresu warunków, które muszą spełnić, oraz ciążących na nich obowiązków w zakresie świadczenia usługi publicznej.

W drugiej kolejności Komisja wskazuje jednocześnie brak przejrzystości dotyczący przebiegu postępowania w sprawie wydania zezwolenia, zwiększoną swobodę uznania organów władzy, w zakresie w jakim przepisy krajowe wydają się zobowiązywać zainteresowanych nadawców do upowszechniania wszystkich rozpowszechnianych przez nie kanałów, nie zaś wyłącznie kanałów służących celom interesu ogólnego, oraz dyskryminujący charakter wymogu posiadania przez nadawców siedziby na terytorium kraju.

Wreszcie w trzeciej kolejności skarżąca wskazuje nieprzestrzeganie zakresu zastosowania art. 31 dyrektywy o usłudze powszechnej, w odniesieniu do podporządkowania upowszechniania istnieniu znaczącej liczby użytkowników końcowych sieci łączności.

---

(1)  Dz.U. L 108, s. 51.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Târgu-Mureș (Rumunia) w dniu 15 marca 2010 r. — Daniel Ionel Obreja przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice a județului Mureș, Administrația Fondului pentru Mediu

(Sprawa C-136/10)

(2010/C 161/26)

Język postępowania: rumuński

Sąd krajowy

Curte de Apel Târgu-Mureș

Strony

Strona skarżąca: Daniel Ionel Obreja

Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice a județului Mureș, Administrația Fondului pentru Mediu

Pytania prejudycjalne

1)

Czy odpowiednie przepisy prawa krajowego przyjęte w Rumunii (dekret nadzwyczajny nr 50/2008), ustanawiające podatek od zanieczyszczeń w okresie od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 15 grudnia 2008 r. są zgodne z zasadami unii celnej i zakazem podwójnego opodatkowania ustanowionymi w art. 23 WE, 25 WE i 90 WE, czy też, te przepisy traktatu zezwalają na wprowadzenie podatku od zanieczyszczeń w celu określonym przez ustawodawcę rumuńskiego w preambule dekretu nadzwyczajnego nr 50/2008, który to cel przewidziany został również w art. 174 WE i następnych, jakim jest zagwarantowanie ochrony środowiska naturalnego poprzez realizację programów i projektów mających zapewnić poprawę jakości powietrza atmosferycznego i osiągnięcie dopuszczalnych wartości przewidzianych w przepisach wspólnotowych w tej dziedzinie. Innymi słowy, w szczególności, czy ustanowienie podatku od zanieczyszczeń w państwie członkowskim UE przy pierwszej rejestracji pojazdu nowego lub używanego, przywiezionego z innego państwa członkowskiego, pozwala przyjąć, że art. 174 WE i następne uzasadniają odstąpienie od stosowania od art. 23 WE, 25 WE i 90 WE?

2)

Czy można przyjąć, że jeśli taki pojazd był objęty w państwie członkowskim podobnym podatkiem, czyli podatkiem od zanieczyszczeń (o tym samym zakresie i tym samym celu, jakim jest ochrona środowiska naturalnego zgodnie z zasadami i celami określonymi w art. 174 WE i następnych), przy pierwszej rejestracji w innym państwie członkowskim możliwe jest ustanowienie takiego podatku od zanieczyszczeń mającego takie same cele przewidziane w art. 174 WE i następnych, także jeśli poprzednio był on objęty podatkiem od zanieczyszczeń w innym państwie członkowskim?

3)

Wreszcie w odwrotnej sytuacji, jeżeli natomiast taki pojazd nie jest objęty w innym państwie członkowskim podatkiem od zanieczyszczeń (gdyż taki podatek nie istnieje lub z innych powodów), lecz w razie późniejszej rejestracji w innym państwie członkowskim, na przykład w Rumunii, gdzie taki podatek obowiązuje, przy pierwszej rejestracji jest on objęty podatkiem od zanieczyszczeń w tym państwie, czy można przyjąć, że naruszone są zasady unii celnej i pośredniej ochrony krajowej przewidziane w art. 23 WE, 25 WE i 90 WE?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 17 marca 2010 r. — Greenstar-Kanzi Europe NV przeciwko Jean Hustin, Jo Goossens

(Sprawa C-140/10)

(2010/C 161/27)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hof van Cassatie van België

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Greenstar-Kanzi Europe NV

Strona pozwana: Jean Hustin, Jo Goossens.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 94 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 (1) z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 873/2004 (2) z dnia 29 kwietnia 2004 r., w związku z art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1–3, art. 16, 27 i 104 rozporządzenia nr 2100/94 należy interpretować w ten sposób, że posiadacz lub licencjobiorca może wnieść skargę o naruszenie przeciwko osobie, która podejmuje działania w odniesieniu do materiału sprzedanego lub przekazanego jej przez licencjobiorcę, który naruszył ograniczenia uzgodnione w umowie licencyjnej zawartej między nim a posiadaczem wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin na wypadek sprzedaży tego materiału?

2)	Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej w celu oceny tego naruszenia należy ustalić, czy osoba, która podejmuje wspomniane działania, była powiadomiona lub powinna była być powiadomiona o ograniczeniach nałożonych w umowie licencyjnej?

---

(1)  Dz.U. L 227, s. 1.

(2)  Dz.U. L 162, s. 38.

Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

(Sprawa C-141/10)

(2010/C 161/28)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz i M. van Beek)

Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich środków niezbędnych do pozbawienia mocy uregulowania, zgodnie z którym pewne świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego nie są wypłacane pracownikom będącym obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej, zatrudnionym na platformach wiertniczych w Niderlandach, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust. 2 lit. a) i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) oraz art. 45-48 TFUE.

—	obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

1.

Ostatnio Parlament Europejski kierował wielokrotnie do Komisji Europejskiej zapytanie dotyczące pracowników będących obywatelami portugalskimi, zatrudnionych na platformach wiertniczych położonych na niderlandzkich szelfie kontynentalnym, zamieszkałych w Portugalii, którzy nie korzystają z takich samych warunków pracy i ochrony socjalnej co pracownicy zamieszkujący w Niderlandach.

2.

W konsekwencji Komisja wystosowała do Królestwa Niderlandów na podstawie art. 226 WE (obecnie art. 258 TFUE) wezwanie do usunięcia uchybienia i uzasadnioną opinię, stwierdzając w niej, że przepisy prawne obowiązujące w Niderlandach w dziedzinie zabezpieczenia społecznego muszą być stosowane również do tych pracowników zatrudnionych na platformach wiertniczych położonych w Niderlandach, którzy są obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Odmowa przez niderlandzkie organy wypłacenia tym osobom świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego jest jej zdaniem niezgodna z tytułem II rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, w szczególności z jego art. 13 ust. 2 lit. a i art. 3 ust. 1 oraz z art. 39-42 WE (obecnie art. 45-48 TFUE).

3.

Do dnia dzisiejszego Niderlandy nie przyjęły wszelkich środków niezbędnych do pozbawienia mocy uregulowania krajowego, zgodnie z którym pewne świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego nie są wypłacane pracownikom będącym obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej, zatrudnionym na platformach wiertniczych w Niderlandach.

4.

Z tego względu Komisja dochodzi do wniosku, że odmawiając wypłaty pewnych świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego pracownikom będącym obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej, zatrudnionym na platformach wiertniczych w Niderlandach, Niderlandy uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 13 ust. 2 lit. a i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz art. 45-48 TFUE.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel (Belgia) w dniu 29 marca 2010 r. — NV Express Line przeciwko Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecommunicatie

(Sprawa C-148/10)

(2010/C 161/29)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hof van Beroep te Brussel

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: NV Express Line

Strona pozwana: Belgisch Instituut voor Postdiensten en Telecommunicatie

Pytania prejudycjalne

1)

Czy przepisy dyrektywy 97/67/WE (1) z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2002/39/WE (2) i w szczególności — jednak bez ograniczenia się tyko do tego przepisu — art. 19 tej dyrektywy, uwzględniając również zmiany wprowadzone na mocy dyrektywy 2008/6/WE (3), które powinny zostać transponowane do prawa krajowego najpóźniej do dnia 31 grudnia 2010 r., należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że państwom członkowskim nie przysługuje uprawnienie do zobowiązania w sposób wiążący operatorów świadczących niepowszechne usługi pocztowe do stosowania zewnętrznej procedury reklamacyjnej, ponieważ: (i) w zakresie mogących mieć zastosowanie procedur reklamacyjnych w ochronie użytkownika usług pocztowych dyrektywa ta stanowi pełną harmonizację, lub (ii) na podstawie dyrektywy 2002/39/WE zobowiązanie to zostało nałożone jedynie na operatorów świadczących powszechne usługi pocztowe, a od ustanowienia dyrektywy 2008/6/WE na wszystkie podmioty świadczące powszechne usługi pocztowe, przy czym państwa członkowskie zgodnie z brzmieniem art. 19 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2008/6/WE jedynie wspierają rozwój niezależnych, pozasądowych mechanizmów rozstrzygania sporów pomiędzy operatorami usług pocztowych niestanowiących usług powszechnych a użytkownikami końcowymi, jednak nie mogą tego nakazać.

2)

Jeśli na pierwsze pytanie należy odpowiedzieć, że dyrektywa pocztowa jako taka nie stoi na przeszkodzie, by państwa członkowskie zobowiązały w sposób wiążący również operatorów świadczących niepowszechne usługi pocztowe do stosowania zewnętrznej procedury reklamacyjnej takiej, jaka w zakresie operatorów świadczących powszechne usługi pocztowe została przewidziana w art. 19 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy, to czy zasady swobodnego przepływu usług (art. 49 i nast. WE, obecnie art. 56 i nast. TFUE) należy interpretować w ten sposób, że ograniczenia ustanowione przez państwo członkowskie na podstawie nadrzędnych względów interesu publicznego w celu ochrony konsumentów, poprzez które operatorów świadczących niepowszechne usługi pocztowe również zobowiązano w sposób wiążący do stosowania zewnętrznej procedury reklamacyjnej takiej, jaka w zakresie operatorów świadczących powszechne usługi pocztowe została przewidziana w art. 19 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy, są nawet wówczas zgodne z TFUE, gdy przy stosowaniu danej procedury reklamacyjnej nie czyni się rozróżnienia pomiędzy reklamacjami konsumentów a reklamacjami innych użytkowników końcowych, chociaż użytkownicy tych usług (w niniejszym przypadku usługi ekspresowe i kurierskie) są w przeważającej mierze użytkownikami profesjonalnymi?

---

(1)  Dyrektywa 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług (Dz.U. 1998 L 15, s. 14).

(2)  Dyrektywa 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w zakresie dalszego otwarcia na konkurencję wspólnotowych usług pocztowych (Dz.U. L 176, s. 21).

(3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty (Dz.U. L 52, s. 3).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 29 marca 2010 r. — Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB) przeciwko Beneo Orafti SA

(Sprawa C-150/10)

(2010/C 161/30)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Tribunal de première instance de Bruxelles

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB)

Strona pozwana: Beneo Orafti SA

Pytania prejudycjalne

1)

Czy kwoty przejściowe przydzielone przedsiębiorstwu produkującemu cukier na podstawie art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 (1) są wyłączone z tymczasowego systemu restrukturyzacji ustanowionego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 320/2006 (2) i w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 968/2006 (3) ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania, biorąc pod uwagę, że a) kwoty te nie podlegają zapłacie tymczasowej składki restrukturyzacyjnej, b) nie mogą korzystać z wypłaty pomocy restrukturyzacyjnej i c) nie są kwotami w rozumieniu rozporządzenia Rady nr 320/2006, w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 6 tegoż rozporządzenia?

2)

Nawet w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie: czy kwoty przejściowe są samodzielnymi kwotami, niezależnymi od stosownych kwot podstawowych, biorąc pod uwagę, że: a) kwoty przejściowe są przydzielane na podstawie art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006, a nie na podstawie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 (4). b) kryteria przydzielania kwot przejściowych są odmienne od kryteriów przydzielania stosownych kwot podstawowych i c) kwoty przejściowe są środkami przejściowymi mającymi na celu ułatwienie przejścia od dawnego systemu rynku cukru do nowego systemu rynku cukru we Wspólnocie, a zatem mają zastosowanie co do zasady wyłącznie w roku gospodarczym 2006/2007?

3)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na co najmniej jedno z dwóch poprzednich pytań: czy przedsiębiorstwo produkujące cukier, które zwróciło się z wnioskiem o udzielenie pomocy na restrukturyzację w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006, ma prawo do skorzystania z kwoty przejściowej przydzielonej w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007 zgodnie z art. 9 rozporządzenia (WE) nr 493/2006?

4)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie: czy zastosowana sankcja może polegać na zażądaniu zwrotu części przyznanej pomocy na restrukturyzację i odebraniu kwoty przejściowej? Jak należy obliczyć kwotę podlegającą zwrotowi przewidzianą w art. 26 ust. 1 i karę przewidzianą w art. 27 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006, w przypadku gdy przedsiębiorstwo produkujące cukier otrzymało pomoc na restrukturyzację (w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007) i wykorzystało swą kwotę przejściową (w odniesieniu do której żadna pomoc na restrukturyzację nie została przyznana)? Czy w obliczeniu tej kwoty i tej kary należy wziąć pod uwagę wszystkie lub część spośród następujących czynników: a) koszty poniesione przez dane przedsiębiorstwo produkujące cukier w celu zdemontowania urządzeń produkcyjnych, b) straty poniesione przez dane przedsiębiorstwo produkujące cukier w związku z rezygnacją ze stosownej kwoty podstawowej, c) fakt, że kwota przejściowa jest środkiem jednorazowym i przejściowym, który umożliwia jedynie produkcję w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, lecz który nie ma zastosowania do innych lat gospodarczych (z wyjątkiem przypadku kwoty przejściowej dotyczącej cukru), d) czy obliczenie kwoty podlegającej zwrotowi, które nie uwzględnia czynników wymienionych w lit. a)–c), stanowi naruszenie zasady proporcjonalności?

5)

Niezależnie od poprzednich pytań: kiedy zobowiązania podjęte na podstawie planu restrukturyzacji stają się skuteczne, czyli wiążące dla wnioskodawcy: a) na początku roku gospodarczego, w odniesieniu do którego wnioskodawca złożył swój wniosek o udzielenie pomocy na restrukturyzację, b) w momencie złożenia wniosku do właściwego organu krajowego, c) w momencie zawiadomienia przez właściwy organ krajowy, że wniosek został uznany za kompletny, d) w momencie zawiadomienia przez właściwy organ krajowy, że wniosek o udzielenie pomocy na restrukturyzację został uznany za dopuszczalny, e) w momencie doręczenia przez właściwy organ krajowy decyzji o przyznaniu pomocy na restrukturyzację?

6)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na co najmniej jedno z pytań [1 i 2]: czy przedsiębiorstwo produkujące cukier, któremu przydzielono kwotę przejściową w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, jest uprawnione do korzystania z tej kwoty w roku gospodarczym, nawet jeśli przedsiębiorstwu temu przyznano od roku gospodarczego 2006/2007 pomoc na restrukturyzację w związku z jego stosowną kwotą podstawową?

7)

W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania [1, 2 i 6]: czy właściwy organ krajowy państwa członkowskiego może w przypadku nieprzestrzegania zobowiązań podjętych w ramach planu restrukturyzacji skumulować odzyskanie pomocy na restrukturyzację i karę zgodnie z art. 26 i 27 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z nałożeniem opłaty za nadwyżkę zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 967/2006 (5), czy też taka kumulacja sankcji narusza zasady „ne bis in idem”, proporcjonalności i „niedyskryminacji”?

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiające środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002 (Dz.U. L 89, s. 11).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiające tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, s. 42).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (Dz.U. L 176, s. 32).

(4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 58, s. 1).

(5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru (Dz.U. L 176, s. 22).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen — Afdeling Hasselt (Belgia) w dniu 31 marca 2010 r. — NV Dai Cugini przeciwko Rijksdienst voor Sociale Zekerheid

(Sprawa C-151/10)

(2010/C 161/31)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Arbeidshof te Antwerpen — Afdeling Hasselt (Belgia)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: NV Dai Cugini

Strona pozwana: Rijksdienst voor Sociale Zekerheid

Pytania prejudycjalne

1)

Czy przepisy krajowe, a w szczególności domniemanie zawarte w art. 22b ustawy z dnia 27 czerwca 1969 r. w sprawie zmiany dekretu z dnia 28 grudnia 1944 r. o zabezpieczeniu społecznym pracowników oraz art. 171 ustawy programowej z 22 grudnia 1989 r., w swych kolejnych brzmieniach, są zgodne z przepisami prawa wspólnotowego oraz z dyrektywą Rady 97/81/WE (1) z dnia 15 grudnia 1997 r., a zwłaszcza z klauzulą 5 ust. 1 lit. a) [porozumienia ramowego zawartego w załączniku do tej dyrektywy], która przewiduje, że zgodnie z zasadą niedyskryminacji państwa członkowskie, po konsultacji z partnerami społecznymi stosownie do przepisów prawa krajowego lub zgodnie z obowiązującą praktyką, powinny dokonać identyfikacji i przeglądu przeszkód natury prawnej lub administracyjnej, mogących ograniczać możliwości pracy w niepełnym wymiarze godzin oraz — tam gdzie jest to stosowne — eliminować je?

2)

Czy przepisy krajowe przewidujące, że pracodawcy zobowiązani są na podstawie art. 157–169 ustawy programowej z dnia 22 grudnia 1989 r. do sporządzania i przechowywania licznych dokumentów osobowych, przy czym w przypadku naruszenia tych przepisów wymierzyć można sankcje karne lub grzywny administracyjne oraz sankcje cywilnoprawne, są zgodne z przepisami prawa wspólnotowego oraz z dyrektywą Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., a zwłaszcza z klauzulą 5 ust. 1 lit. a) [porozumienia ramowego zawartego w załączniku do wskazanej dyrektywy], która przewiduje, że zgodnie z zasadą niedyskryminacji państwa członkowskie, po konsultacji z partnerami społecznymi stosownie do przepisów prawa krajowego lub zgodnie z obowiązującą praktyką, powinny dokonać identyfikacji i przeglądu przeszkód natury prawnej lub administracyjnej, mogących ograniczać możliwości pracy w niepełnym wymiarze godzin oraz — tam gdzie jest to stosowne — eliminować je?

---

(1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 14 z 20.1.1998, s. 9)

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Williams i in. przeciwko British Airways plc

(Sprawa C-155/10)

(2010/C 161/32)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

Supreme Court of the United Kingdom

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Williams i in.

Strona pozwana: British Airways plc

Pytania prejudycjalne

1)

W odniesieniu do (a) art. 7 dyrektyw Rady 93/104/WE (1) i 2003/88/WE (2) oraz (b) klauzuli 3 porozumienia europejskiego stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 2000/79/WE (3): (1) w jakim zakresie, jeśli w ogóle, prawo europejskie określa lub ustanawia jakiekolwiek wymagania dotyczące charakteru lub poziomu płatności należnych w związku z okresami corocznego płatnego urlopu; oraz (2) w jakim zakresie, jeśli w ogóle, państwa członkowskie mogą ustalać, w jaki sposób takie płatności mają być obliczane?

2)

W szczególności, czy wystarcza, że na podstawie krajowego prawa lub praktyki, lub na podstawie porozumień zbiorowych bądź postanowień umownych negocjowanych pomiędzy pracodawcami a pracownikami dokonywana płatność umożliwia pracownikowi wzięcie corocznego płatnego urlopu i zachęca go do wzięcia tego urlopu i korzystania z niego, w najszerszym znaczeniu tych określeń, i nie wiąże się z żadnym realnym zagrożeniem, że pracownik tego nie zrobi?

3)	Czy też jest wymagane, aby ta płatność (a) odpowiadała dokładnie „zwykłemu” wynagrodzeniu pracownika albo (b) była ogólnie porównywalna do takiego wynagrodzenia?

Następnie, w razie udzielania twierdzącej odpowiedzi na pytanie (3) (a) albo (b):

4)	Czy odpowiednią miarą albo odnośnikiem jest (a) wynagrodzenie, które pracownik uzyskałby w czasie danego okresu urlopu, gdyby świadczył pracę, zamiast przebywać na urlopie, czy (b) wynagrodzenie, które otrzymywał podczas jakiegoś innego okresu świadczenia pracy, a jeśli tak, to jakiego?

5)

Jak „zwykłe” lub „porównywalne” wynagrodzenie powinno być oceniane w sytuacji, w której: (a) wynagrodzenie pracownika, podczas gdy pracuje, podlega uzupełnieniu, jeśli — i w zakresie w jakim — podejmuje on określone działania; (b) jeśli istnieje roczny lub inny limit dla zakresu podejmowania tych działań lub dla czasu ich podejmowania i limit ten został już przekroczony lub prawie przekroczony w chwili udania się na coroczny urlop, w związku z czym pracownik nie byłby uprawniony do podejmowania tych działań, gdyby świadczył pracę, zamiast przebywać na urlopie?

---

(1)  Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, s. 18).

(2)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).

(3)  Dyrektywa Rady 2000/79/WE z dnia 27 listopada 2000 r. dotycząca Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 302, s. 57).

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Johan van Leendert Holding BV przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

(Sprawa C-158/10)

(2010/C 161/33)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Raad van State

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Johan van Leendert Holding BV

Strona pozwana: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 56 i 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych takich jak art. 2 Wet arbeid vreemdelingen w związku z art. 1e ust. 1 lit. c) rozporządzenia wykonawczego do Wet arbeid vreemdelingen, zgodnie z którymi dla oddelegowania pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 96/71/WE wymagane jest uzyskanie pozwolenia na pracę (1)?

---

(1)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997, L 18, s. 1)

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Gerhard Fuchs przeciwko Land Hessen

(Sprawa C-159/10)

(2010/C 161/34)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Verwaltungsgerichts Frankfurt am Main

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Gerhard Fuchs.

Strona pozwana: Land Hessen.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy u podstawy przepisów Hessisches Beamtengesetz (ustawy o służbie cywilnej kraju związkowego Hesji) określających w odniesieniu do urzędników państwowych obojga płci co do zasady bezwzględnie obowiązującą granicę wieku, po której osiągnięciu następuje przejście na emeryturę, znajduje się cel leżący w interesie ogólnym, zgodny z prawem Unii? W tym zakresie powstają przede wszystkim następujące bardziej szczegółowe pytania:   Jakie konkretne wymogi należy przyjąć w odniesieniu do takiego celu leżącego w interesie ogólnym z punktu widzenia prawa Unii? Do badania jakich dodatkowych kwestii dotyczących ustalenia okoliczności stanu faktycznego zobowiązany jest sąd krajowy?   Czy interes polegający na zaoszczędzeniu środków budżetowych i kosztów personelu, w niniejszej sprawie poprzez uniknięcie zatrudnienia nowego personelu i związane z tym obniżenie wydatków na personel, stanowi cel zgodny z przepisami w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE?   Czy realizowany przez pracodawcę sektora publicznego cel dotyczący osiągnięcia pewnej pewności planowania w zakresie ostatecznego zakończenia służby przez urzędników obojga płci można uznać za zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym również w takim przypadku, gdy każdy pracodawca sektora publicznego objęty zakresem stosowania Hessisches Beamtengesetz lub Beamtenstatusgesetz jest uprawniony do opracowania i realizacji własnego planu zatrudnienia?   Czy interes w osiągnięciu „korzystnej stratyfikacji wiekowej” i „korzystnej struktury wiekowej” można uznać za cel leżący w interesie ogólnym pomimo tego, że nie istnieją powszechne standardy lub przepisy ustawowe dotyczące prawidłowej stratyfikacji wiekowej i prawidłowej struktury wiekowej?   Czy interes w stworzeniu możliwości awansu dla już zatrudnionych urzędników można uznać za zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE?   Czy przepis określający granicę wieku, zmierzający do uniknięcia indywidualnych sporów prawnych ze starszymi urzędnikami w przedmiocie ich nadal istniejącej zdolności do służby, realizuje zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym?   Czy odesłanie do interesu ogólnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE wymaga istnienia koncepcji polityki rynku pracy w dziedzinie pracy najemnej, wykraczającej poza poszczególnych pracodawców sektora publicznego lub prywatnego, a jeżeli tak, to w jakim stopniu koncepcja ta ma być jednolita i wiążąca?   Czy poszczególni pracodawcy sektora publicznego lub prywatnego mogą w ogóle realizować cele leżące w interesie ogólnym w odniesieniu do grup zatrudnionych w niniejszej sprawie urzędników objętych zakresem stosowania Hessisches Beamtengesetz, za pomocą uregulowań dotyczących granicy wieku o tak ograniczonym zakresie zastosowania?   Przy spełnieniu jakich przesłanek cel, który może być realizowany przez poszczególnych pracodawców sektora publicznego, jednak niemający charakteru wiążącego, jakim jest obsadzenie stanowisk, zwolnionych na skutek przejścia dotychczasowych pracowników na emeryturę, przez nowych pracowników, w razie konieczności w drodze awansu już zatrudnionych urzędników, można uznać za służący interesowi ogólnemu w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE? Czy odesłanie do interesu ogólnego wymaga, aby poza generalizującymi twierdzeniami, iż uregulowanie służy temu celowi, istniały również dane statystyczne lub inne informacje pozwalające na stwierdzenie wystarczającej powagi i faktycznej realizacji takiego celu?

2)

Jakie konkretne wymogi należy określić, aby przepisy określające granicę wieku w rozumieniu przepisów Hessisches Beamtengesetz były właściwe i odpowiednie? Czy konieczne jest dokonanie bliższych ustaleń w celu określenia — prognozowanego — stosunku liczby urzędników dobrowolnie pozostających w służbie po osiągnięciu przez nich granicy wieku do liczby osób, które w każdym razie po osiągnięciu granicy wieku otrzymują emeryturę w pełnej wysokości i z tego względu na pewno zamierzają zakończyć służbę? Czy nie byłoby właściwe przyznanie pierwszeństwa dobrowolnemu, a nie obowiązkowemu przechodzeniu na emeryturę, tak długo jak przepisy dotyczące obniżenia emerytury w przypadku przejścia na emeryturę przed osiągnięciem normalnej granicy wieku emerytalnego służą uniknięciu nieracjonalnych wydatków z budżetu na świadczenia emerytalne i związanych z tym kosztów personelu (pierwszeństwo dobrowolnego zamiast przymusowego odejścia na emeryturę jako uregulowanie bardziej właściwe i w konsekwencji nieznacznie mniej odpowiednie)? Czy uogólniające i niepodważalne domniemanie niezdolności do służby po osiągnięciu określonego wieku, jak w niniejszej sprawie z chwilą ukończenia 65 roku życia, i z tego względu automatyczne zakończenie stosunku powołania może być uznane za właściwe i konieczne? Czy właściwe jest uzależnienie możliwej kontynuacji wykonywania służby przez urzędnika, w każdym razie do czasu ukończenia przez niego 68 roku życia, wyłącznie od istnienia szczególnego interesu pracodawcy sektora publicznego, gdy w przypadku braku takiego interesu następuje obowiązkowe zakończenie stosunku powołania i brak jest jakiejkolwiek możliwości prawnej ponownego powołania? Czy przepis określający granicę wieku, który zamiast ograniczyć się do określenia przesłanek nabycia prawa do emerytury w pełnej wysokości, co jest dopuszczalne na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78/WE, powoduje przymusowe zakończenie służby, prowadzi do nieuzasadnionej deprecjacji interesów ludzi starszych w porównaniu z interesami ludzi młodszych, które co do zasady nie mają wyższej rangi? O ile cel polegający na ułatwieniu zatrudniania nowego personelu lub awansowania [już zatrudnionych urzędników] zostanie uznany za zgodny z przepisami powstaje kwestia, jakie konkretne wymogi należy faktycznie określić w celu wykazania stopnia rzeczywistego wykorzystania odpowiednich możliwości przez poszczególnych pracodawców sektora publicznego, stosujących przepisy określające granicę wieku lub przez wszystkich pracodawców sektora publicznego, objętych zakresem stosowania przepisów ustawowych, włącznie z ogólnym rynkiem pracy lub z jego wyłączeniem? Czy w obliczu już obecnie przewidywalnej luki demograficznej na rynku pracy i mającego wkrótce miejsce zapotrzebowania na wszelkiego rodzaju wykwalifikowanych pracowników, tzn. również w ramach federalnej, jak i krajowej służby cywilnej, właściwe i konieczne jest zmuszanie zdolnych do służby urzędników obojga płci, chcących w dalszym ciągu ją wykonywać, do zakończenia służby pomimo tego, że wkrótce powstanie znaczne zapotrzebowanie na personel, którego nie będzie w stanie pokryć rynek pracy? Czy w tym zakresie konieczne jest przedstawienie sektorowych danych rynku pracy, które w razie potrzeby należałoby później jeszcze zgromadzić?

3)

Jakie wymogi należy określić w odniesieniu do spójności przepisów kraju związkowego Hesji i w razie potrzeby przepisów federalnych, określających granicę wieku? Czy należy uznać, że § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz i § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz nie są ze sobą sprzeczne, jeżeli co do zasady możliwa kontynuacja wykonywania służby po osiągnięciu granicy wieku [emerytalnego] zależy wyłącznie od istnienia interesu pracodawcy sektora publicznego? Czy § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz należy interpretować ewentualnie zgodnie z dyrektywą w taki sposób, że w celu uniknięcia nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek należy kontynuować wykonywanie służby zawsze wtedy, gdy nie stoją temu na przeszkodzie względy służbowe? Jakie wymogi należałoby w miarę potrzeby określić w odniesieniu do takich względów służbowych? Czy w takim przypadku należy uznać, że interes służby wymaga dalszego zatrudnienia już wtedy, gdy w przeciwnym razie nastąpiłaby niemożliwa do uzasadnienia dyskryminacja ze względu na wiek? W jaki sposób można by użytecznie powołać się na taką pożądaną wykładnię § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz w celu kontynuacji zatrudnienia lub wznowienia stosunku powołania skarżącego urzędnika mimo tego, że w międzyczasie ten stosunek powołania został zakończony? Czy w takim przypadku należałoby odstąpić od stosowania § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz, w każdym razie do momentu ukończenia 68 roku życia? Czy utrudnianie dobrowolnego przechodzenia na emeryturę po ukończeniu 60 bądź 63 roku życia poprzez trwałe obniżenie emerytury z jednej strony i wykluczenie dobrowolnej kontynuacji wykonywania służby po ukończeniu 65 roku życia w przypadku, gdy w drodze wyjątku pracodawca sektora publicznego nie ma szczególnego interesu w kontynuacji wykonywania służby, z drugiej strony, jest właściwe i konieczne? Czy przepis określający granicę wieku [emerytalnego] zawarty w § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz przestaje być właściwy i konieczny ze względu na bardziej korzystne uregulowania dotyczące, z jednej strony, osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu ze względu na wiek i, z drugiej strony, urzędników obojga płci zatrudnionych na czas określony? Jakie znaczenie dla spójności mają różne przepisy prawa w dziedzinie służby publicznej, prawa pracy i zabezpieczenia społecznego, które z jednej strony zmierzają do trwałego podwyższenia wieku, od którego przysługują świadczenia emerytalne lub rentowe w pełnej wysokości, z drugiej strony jednak zakazują wypowiedzenia z powodu osiągnięcia wieku, od którego przysługuje emerytura w pełnej wysokości, a ponadto przewidują obowiązkowe przejście na emeryturę po osiągnięciu właśnie tego wieku? Czy dla spójności odgrywa rolę to, że stopniowe podniesienie granic wieku [emerytalnego] określonych w przepisach w dziedzinie zabezpieczenia społecznego oraz w federalnych i (niektórych) krajowych przepisach prawa w dziedzinie służby publicznej służy w pierwszym rzędzie interesowi osób zatrudnionych, jakim jest objęcie ich bardziej restrykcyjnymi przesłankami pobierania emerytury lub renty w pełnej wysokości w możliwie najpóźniejszym momencie? Czy powyższe pytania są nieistotne ze względu na to, że w odniesieniu do urzędników obojga płci, objętych zakresem obowiązywania Hessisches Beamtengesetz, nie ma jeszcze zastosowania podniesienie granicy wieku, chociaż podniesienie tej granicy wieku będzie wkrótce obowiązywać w odniesieniu do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Peter Köhler przeciwko Land Hessen

(Sprawa C-160/10)

(2010/C 161/35)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Verwaltungsgerichts Frankfurt am Main

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Peter Köhler

Strona pozwana: Land Hessen.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy u podstawy przepisów Hessisches Beamtengesetz (ustawy o służbie cywilnej kraju związkowego Hesji) określających w odniesieniu do urzędników państwowych obojga płci co do zasady bezwzględnie obowiązującą granicę wieku, po której osiągnięciu następuje przejście na emeryturę, znajduje się cel leżący w interesie ogólnym, zgodny z prawem Unii? W tym zakresie powstają przede wszystkim następujące bardziej szczegółowe pytania:   Jakie konkretne wymogi należy przyjąć w odniesieniu do takiego celu leżącego w interesie ogólnym z punktu widzenia prawa Unii? Do badania jakich dodatkowych kwestii dotyczących ustalenia okoliczności stanu faktycznego zobowiązany jest sąd krajowy?   Czy interes polegający na zaoszczędzeniu środków budżetowych i kosztów personelu, w niniejszej sprawie poprzez uniknięcie zatrudnienia nowego personelu i związane z tym obniżenie wydatków na personel, stanowi cel zgodny z przepisami w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE?   Czy realizowany przez pracodawcę sektora publicznego cel dotyczący osiągnięcia pewnej pewności planowania w zakresie ostatecznego zakończenia służby przez urzędników obojga płci można uznać za zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym również w takim przypadku, gdy każdy pracodawca sektora publicznego objęty zakresem stosowania Hessisches Beamtengesetz lub Beamtenstatusgesetz jest uprawniony do opracowania i realizacji własnego planu zatrudnienia?   Czy interes w osiągnięciu „korzystnej stratyfikacji wiekowej” i „korzystnej struktury wiekowej” można uznać za cel leżący w interesie ogólnym pomimo tego, że nie istnieją powszechne standardy lub przepisy ustawowe dotyczące prawidłowej stratyfikacji wiekowej i prawidłowej struktury wiekowej?   Czy interes w stworzeniu możliwości awansu dla już zatrudnionych urzędników można uznać za zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE?   Czy przepis określający granicę wieku, zmierzający do uniknięcia indywidualnych sporów prawnych ze starszymi urzędnikami w przedmiocie ich nadal istniejącej zdolności do służby, realizuje zgodny z przepisami cel leżący w interesie ogólnym?   Czy odesłanie do interesu ogólnego w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE wymaga istnienia koncepcji polityki rynku pracy w dziedzinie pracy najemnej, wykraczającej poza poszczególnych pracodawców sektora publicznego lub prywatnego, a jeżeli tak, to w jakim stopniu koncepcja ta ma być jednolita i wiążąca?   Czy poszczególni pracodawcy sektora publicznego lub prywatnego mogą w ogóle realizować cele leżące w interesie ogólnym w odniesieniu do grup zatrudnionych w niniejszej sprawie urzędników objętych zakresem stosowania Hessisches Beamtengesetz, za pomocą uregulowań dotyczących granicy wieku o tak ograniczonym zakresie zastosowania?   Przy spełnieniu jakich przesłanek cel, który może być realizowany przez poszczególnych pracodawców sektora publicznego, jednak niemający charakteru wiążącego, jakim jest obsadzenie stanowisk, zwolnionych na skutek przejścia dotychczasowych pracowników na emeryturę, przez nowych pracowników, w razie konieczności w drodze awansu już zatrudnionych urzędników, można uznać za służący interesowi ogólnemu w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE? Czy odesłanie do interesu ogólnego wymaga, aby poza generalizującymi twierdzeniami, iż uregulowanie służy temu celowi, istniały również dane statystyczne lub inne informacje pozwalające na stwierdzenie wystarczającej powagi i faktycznej realizacji takiego celu?

2)

Jakie konkretne wymogi należy określić, aby przepisy określające granicę wieku w rozumieniu przepisów Hessisches Beamtengesetz były właściwe i odpowiednie? Czy konieczne jest dokonanie bliższych ustaleń w celu określenia — prognozowanego — stosunku liczby urzędników dobrowolnie pozostających w służbie po osiągnięciu przez nich granicy wieku do liczby osób, które w każdym razie po osiągnięciu granicy wieku otrzymują emeryturę w pełnej wysokości i z tego względu na pewno zamierzają zakończyć służbę? Czy nie byłoby właściwe przyznanie pierwszeństwa dobrowolnemu, a nie obowiązkowemu przechodzeniu na emeryturę, tak długo jak przepisy dotyczące obniżenia emerytury w przypadku przejścia na emeryturę przed osiągnięciem normalnej granicy wieku emerytalnego służą uniknięciu nieracjonalnych wydatków z budżetu na świadczenia emerytalne i związanych z tym kosztów personelu (pierwszeństwo dobrowolnego zamiast przymusowego odejścia na emeryturę jako uregulowanie bardziej właściwe i w konsekwencji nieznacznie mniej odpowiednie)? Czy uogólniające i niepodważalne domniemanie niezdolności do służby po osiągnięciu określonego wieku, jak w niniejszej sprawie z chwilą ukończenia 65 roku życia, i z tego względu automatyczne zakończenie stosunku powołania może być uznane za właściwe i konieczne? Czy właściwe jest uzależnienie możliwej kontynuacji wykonywania służby przez urzędnika, w każdym razie do czasu ukończenia przez niego 68 roku życia, wyłącznie od istnienia szczególnego interesu pracodawcy sektora publicznego, gdy w przypadku braku takiego interesu następuje obowiązkowe zakończenie stosunku powołania i brak jest jakiejkolwiek możliwości prawnej ponownego powołania? Czy przepis określający granicę wieku, który zamiast ograniczyć się do określenia przesłanek nabycia prawa do emerytury w pełnej wysokości, co jest dopuszczalne na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78/WE, powoduje przymusowe zakończenie służby, prowadzi do nieuzasadnionej deprecjacji interesów ludzi starszych w porównaniu z interesami ludzi młodszych, które co do zasady nie mają wyższej rangi? O ile cel polegający na ułatwieniu zatrudniania nowego personelu lub awansowania [już zatrudnionych urzędników] zostanie uznany za zgodny z przepisami powstaje kwestia, jakie konkretne wymogi należy faktycznie określić w celu wykazania stopnia rzeczywistego wykorzystania odpowiednich możliwości przez poszczególnych pracodawców sektora publicznego, stosujących przepisy określające granicę wieku lub przez wszystkich pracodawców sektora publicznego, objętych zakresem stosowania przepisów ustawowych, włącznie z ogólnym rynkiem pracy lub z jego wyłączeniem? Czy w obliczu już obecnie przewidywalnej luki demograficznej na rynku pracy i mającego wkrótce miejsce zapotrzebowania na wszelkiego rodzaju wykwalifikowanych pracowników, tzn. również w ramach federalnej, jak i krajowej służby cywilnej, właściwe i konieczne jest zmuszanie zdolnych do służby urzędników obojga płci, chcących w dalszym ciągu ją wykonywać, do zakończenia służby pomimo tego, że wkrótce powstanie znaczne zapotrzebowanie na personel, którego nie będzie w stanie pokryć rynek pracy? Czy w tym zakresie konieczne jest przedstawienie sektorowych danych rynku pracy, które w razie potrzeby należałoby później jeszcze zgromadzić?

3)

Jakie wymogi należy określić w odniesieniu do spójności przepisów kraju związkowego Hesji i w razie potrzeby przepisów federalnych, określających granicę wieku? Czy należy uznać, że § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz i § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz nie są ze sobą sprzeczne, jeżeli co do zasady możliwa kontynuacja wykonywania służby po osiągnięciu granicy wieku [emerytalnego] zależy wyłącznie od istnienia interesu pracodawcy sektora publicznego? Czy § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz należy interpretować ewentualnie zgodnie z dyrektywą w taki sposób, że w celu uniknięcia nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek należy kontynuować wykonywanie służby zawsze wtedy, gdy nie stoją temu na przeszkodzie względy służbowe? Jakie wymogi należałoby w miarę potrzeby określić w odniesieniu do takich względów służbowych? Czy w takim przypadku należy uznać, że interes służby wymaga dalszego zatrudnienia już wtedy, gdy w przeciwnym razie nastąpiłaby niemożliwa do uzasadnienia dyskryminacja ze względu na wiek? W jaki sposób można by użytecznie powołać się na taką pożądaną wykładnię § 50 ust. 3 Hessisches Beamtengesetz w celu kontynuacji zatrudnienia lub wznowienia stosunku powołania skarżącego urzędnika mimo tego, że w międzyczasie ten stosunek powołania został zakończony? Czy w takim przypadku należałoby odstąpić od stosowania § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz, w każdym razie do momentu ukończenia 68 roku życia? Czy utrudnianie dobrowolnego przechodzenia na emeryturę po ukończeniu 60 bądź 63 roku życia poprzez trwałe obniżenie emerytury z jednej strony i wykluczenie dobrowolnej kontynuacji wykonywania służby po ukończeniu 65 roku życia w przypadku, gdy w drodze wyjątku pracodawca sektora publicznego nie ma szczególnego interesu w kontynuacji wykonywania służby, z drugiej strony, jest właściwe i konieczne? Czy przepis określający granicę wieku [emerytalnego] zawarty w § 50 ust. 1 Hessisches Beamtengesetz przestaje być właściwy i konieczny ze względu na bardziej korzystne uregulowania dotyczące, z jednej strony, osób zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu ze względu na wiek i, z drugiej strony, urzędników obojga płci zatrudnionych na czas określony? Jakie znaczenie dla spójności mają różne przepisy prawa w dziedzinie służby publicznej, prawa pracy i zabezpieczenia społecznego, które z jednej strony zmierzają do trwałego podwyższenia wieku, od którego przysługują świadczenia emerytalne lub rentowe w pełnej wysokości, z drugiej strony jednak zakazują wypowiedzenia z powodu osiągnięcia wieku, od którego przysługuje emerytura w pełnej wysokości, a ponadto przewidują obowiązkowe przejście na emeryturę po osiągnięciu właśnie tego wieku? Czy dla spójności odgrywa rolę to, że stopniowe podniesienie granic wieku [emerytalnego] określonych w przepisach w dziedzinie zabezpieczenia społecznego oraz w federalnych i (niektórych) krajowych przepisach prawa w dziedzinie służby publicznej służy w pierwszym rzędzie interesowi osób zatrudnionych, jakim jest objęcie ich bardziej restrykcyjnymi przesłankami pobierania emerytury lub renty w pełnej wysokości w możliwie najpóźniejszym momencie? Czy powyższe pytania są nieistotne ze względu na to, że w odniesieniu do urzędników obojga płci, objętych zakresem obowiązywania Hessisches Beamtengesetz, nie ma jeszcze zastosowania podniesienie granicy wieku, chociaż podniesienie tej granicy wieku będzie wkrótce obowiązywać w odniesieniu do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Phonographic Performance (Ireland) Ltd przeciwko Irlandii i Attorney General

(Sprawa C-162/10)

(2010/C 161/36)

Język postępowania: angielski

Sąd krajowy

High Court of Ireland

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Phonographic Performance (Ireland) Ltd

Strona pozwana: Irlandia i Attorney General

Pytania prejudycjalne

(i)

Czy osoba prowadząca hotel, umieszczająca w pokojach hotelowych odbiorniki telewizyjne lub radiowe za pośrednictwem których nadawany jest sygnał, jest „użytkownikiem”„odtwarzającym publicznie” fonogram, który może być nadawany w rozumieniu art. 8 ust. 2 ujednoliconej dyrektywy 2006/115/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r.?

(ii)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie przedstawione w pkt i), czy art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE zobowiązuje państwa członkowskie do ustanowienia prawa do zapłaty godziwego wynagrodzenia przez osobę prowadzącą hotel, oprócz wynagrodzenia wypłacanego przez nadawcę za odtwarzanie fonogramu?

(iii)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie przedstawione w pkt i), czy art. 10 dyrektywy 2006/115/WE umożliwia państwom członkowskim zwolnienie osób prowadzących hotele z obowiązku zapłaty „jednorazowego i godziwego wynagrodzenia” z tytułu użytku prywatnego w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. a)?

(iv)

Czy osoba prowadząca hotel umieszczająca w pokojach hotelowych fonogramy w formie analogowej lub cyfrowej i urządzenia (inne niż odbiorniki telewizyjne lub radiowe), za pośrednictwem których mogą być odtwarzane lub odsłuchiwane te fonogramy jest „użytkownikiem”„odtwarzającym publicznie” fonogram w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE?

(v)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie przedstawione w pkt iv), czy art. 10 dyrektywy 2006/115/WE umożliwia państwom członkowskim zwolnienie osób prowadzących hotele z obowiązku zapłacenia „jednorazowego i godziwego wynagrodzenia” z tytułu „użytku prywatnego” w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/115/WE?

---

(1)  Dyrektywa 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (wersja ujednolicona) Dz.U. L 376, s. 28

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Isernia (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Pubblico Ministero przeciwko Aldo Patriciellemu

(Sprawa C-163/10)

(2010/C 161/37)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale di Isternia (Włochy).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Pubblico Ministero.

Strona pozwana: Aldo Patriciello.

Pytanie prejudycjalne

Czy zarzucany posłowi do Parlamentu Europejskiego Aldo Patriciellemu czyn niedozwolony (opisany w oskarżeniu i będący przedmiotem decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 5 maja 2009 r. o wyrażeniu zgody na skorzystanie z immunitetu) kwalifikujący się jako pomówienie w rozumieniu art. 368 [włoskiego] kodeksu karnego stanowi wyrażenie opinii w czasie wykonywania przez niego obowiązków parlamentarnych w rozumieniu art. 9 Protokołu?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Emanuele Ferazzoli przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-164/10)

(2010/C 161/38)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Emanuele Ferazzoli

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Cosima Barberio przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-165/10)

(2010/C 161/39)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Cosima Barberio

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Patrizia Banchetti przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-166/10)

(2010/C 161/40)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Patrizia Banchetti

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Andrea Palomba przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-167/10)

(2010/C 161/41)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Andrea Palomba

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Michele Fanelli przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-168/10)

(2010/C 161/42)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Michele Fanelli

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Sandra Castronovo przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-169/10)

(2010/C 161/43)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Sandra Castronovo

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Mirko De Filippo przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-170/10)

(2010/C 161/44)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Mirko De Filippo

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Andrea Sacripanti przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-171/10)

(2010/C 161/45)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Andrea Sacripanti

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Emiliano Orru’ przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-172/10)

(2010/C 161/46)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Emiliano Orru’

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Fabrizio Cariulo przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-173/10)

(2010/C 161/47)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Fabrizio Cariulo

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Paola Tonachella przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-174/10)

(2010/C 161/48)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Paola Tonachella

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Pietro Calogero przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-175/10)

(2010/C 161/49)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Pietro Calogero

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Danilo Spina przeciwko Ministero dell’Interno

(Sprawa C-176/10)

(2010/C 161/50)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Danilo Spina

Strona pozwana: Ministero dell’Interno

Pytania prejudycjalne

Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

a)	istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

b)	obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

c)	określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Târgu-Mureș (Rumunia) w dniu 17 marca 2010 r. — Ministerul Economiei și Finanțelor, Direcția Generală a Finanțelor Publice Mureș, Administrația Finanțelor Publice Târgu-Mureș przeciwko SC Darmi SRL

(Sprawa C-178/10)

(2010/C 161/51)

Język postępowania: rumuński

Sąd krajowy

Curtea de Apel Târgu-Mureș

Strony

Strona skarżąca: Ministerul Economiei și Finanțelor, Direcția Generală a Finanțelor Publice Mureș, Administrația Finanțelor Publice Târgu-Mureș

Strona pozwana: SC Darmi SRL.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy odpowiednie przepisy prawa krajowego przyjęte w Rumunii (dekret nadzwyczajny nr 50/2008), ustanawiające podatek od zanieczyszczeń w okresie od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 15 grudnia 2008 r. są zgodne z zasadami unii celnej i zakazem podwójnego opodatkowania ustanowionymi w art. 23 WE, 25 WE i 90 WE, czy też, te przepisy traktatu zezwalają na wprowadzenie podatku od zanieczyszczeń w celu określonym przez ustawodawcę rumuńskiego w preambule dekretu nadzwyczajnego nr 50/2008, który to cel przewidziany został również w art. 174 WE i następnych, jakim jest zagwarantowanie ochrony środowiska naturalnego poprzez realizację programów i projektów mających zapewnić poprawę jakości powietrza atmosferycznego i osiągnięcie dopuszczalnych wartości przewidzianych w przepisach wspólnotowych w tej dziedzinie. Innymi słowy, w szczególności, czy ustanowienie podatku od zanieczyszczeń w państwie członkowskim UE przy pierwszej rejestracji pojazdu nowego lub używanego, przywiezionego z innego państwa członkowskiego, pozwala przyjąć, że art. 174 WE i następne uzasadniają odstąpienie od stosowania od art. 23 WE, 25 WE i 90 WE.

2)

Czy można przyjąć, że jeśli taki pojazd był objęty w państwie członkowskim podobnym podatkiem, czyli podatkiem od zanieczyszczeń (o tym samym zakresie i tym samym celu, jakim jest ochrona środowiska naturalnego zgodnie z zasadami i celami określonymi w art. 174 WE i następnych), przy pierwszej rejestracji w innym państwie członkowskim możliwe jest ustanowienie takiego podatku od zanieczyszczeń mającego takie same cele przewidziane w art. 174 WE i następnych, także jeśli poprzednio był on objęty podatkiem od zanieczyszczeń w innym państwie członkowskim.

3)

Wreszcie w odwrotnej sytuacji, jeżeli natomiast taki pojazd nie jest objęty w innym państwie członkowskim podatkiem od zanieczyszczeń (gdyż taki podatek nie istnieje lub z innych powodów), lecz w razie późniejszej rejestracji w innym państwie członkowskim, na przykład w Rumunii, gdzie taki podatek obowiązuje, przy pierwszej rejestracji jest on objęty podatkiem od zanieczyszczeń w tym państwie, czy można przyjąć, że naruszone są zasady unii celnej i pośredniej ochrony krajowej przewidziane w art. 23 WE, 25 WE i 90 WE.

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-179/10)

(2010/C 161/52)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i K. Walkerová, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie, że nie wykonując decyzji Komisji z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie pomocy udzielonej sektorowi rybołówstwa i akwakultury na Korsyce w latach 1986–1999 (1), poprzez odzyskanie od beneficjentów pomocy uznanej w art. 1 decyzji za bezprawną oraz niezgodną ze wspólnym rynkiem, oraz nie informując Komisji o środkach podjętych w celu jej wykonania, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE oraz art. 4 i 5 wskazanej decyzji;

—	obciążenie Republiki Francukiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Artykuł 4 decyzji Komisji 2005/238/WE stanowi, że Francja poinformuje Komisję w terminie dwóch miesięcy od dnia opublikowania decyzji o środkach podjętych w celu jej wykonania. Jednakże w niniejszej sprawie ponad pięć lat po otrzymaniu decyzji przez władze francuskie i pomimo siedmiu wezwań, przyznana pomoc nie została odzyskana od przedsiębiorstw będących jej beneficjentami i najwyraźniej nie podjęto w tym celu żadnych konkretnych działań. Ponadto strona pozwana nie twierdzi, że wykonanie decyzji jest absolutnie niemożliwe.

---

(1)  Decyzja Komisji 2005/238/WE z dnia 14 lipca 2004 r. w sprawie pomocy udzielonej sektorowi rybołówstwa i akwakultury na Korsyce w latach 1986–1999 (Dz.U. 2005, L 74, s. 41)

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 kwietnia 2010 r.. — postępowanie karne przeciwko Azizovi Melkiemu

(Sprawa C-188/10)

(2010/C 161/53)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour de cassation.

Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

Aziz Melki

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r., stoi na przeszkodzie przepisom ustawowym takim jak art. art. 23-2 i 23-5 zarządzenia nr 58-1067 z dnia 7 listopada 1958r., wprowadzone ustawą organiczną nr 2009-1523 z dnia 10 grudnia 2009 r. w zakresie w jakim nakładają na sądy obowiązek rozstrzygnięcia w trybie priorytetowym o skierowaniu do Conseil constitutionnel podniesionego przed nimi pytania prawnego o zgodność z Konstytucją, w sytuacji gdy takie pytanie dotyczy niezgodności z Konstytucją przepisu prawa krajowego z uwagi na jego niezgodność z prawem Unii?

2)

Czy art. 67 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r., stoi na przeszkodzie przepisom ustawowym takim jak 78-2 akapit czwarty kodeksu postępowania karnego 4, zgodnie z którym „w strefie mieszczącej między granicą lądową między Francją i państwami będącymi stronami konwencji podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. a linią wytyczoną w odległości 20 kilometrów w głąb kraju, a także w publicznie dostępnych strefach portów, lotnisk i dworców kolejowych lub autobusowych dostępnych dla ruchu międzynarodowego, wskazanych w drodze zarządzenia, również możliwe jest kontrolowanie, zgodnie z zasadami określonymi w akapicie pierwszym, tożsamości osób w celu sprawdzenia przestrzegania obowiązku posiadania, posiadania przy sobie oraz okazywania dokumentów wymaganych ustawą. Jeżeli kontrola ma miejsce na pokładzie pociągu obsługującego połączenie międzynarodowe, może zostać przeprowadzona na odcinku trasy między granicą i pierwszym przystankiem znajdującym się w odległości ponad 20 kilometrów od granicy. Jednakże w przypadku linii kolejowych wykonujących połączenie międzynarodowe i których obsługiwanie charakteryzuje się szczególnymi cechami, kontrola może zostać również przeprowadzona na odcinku trasy między tym przystankiem i przystankiem znajdującym się w odległości do 50 kolejnych kilometrów. Te linie i przystanki zostaną określone w drodze zarządzenia ministra. W przypadku gdy odcinek autostrady rozpoczyna się w strefie, o której mowa w zdaniu pierwszym, a pierwszy punkt poboru opłat znajduje się poza linią wytyczoną w odległości 20 kilometrów w głąb lądu, kontrola może być przeprowadzana na parkingach aż do tego pierwszego punktu poboru opłat, a także w punkcie poboru opłat i przyległych parkingach. Punkty poboru opłat, które są objęte tym przepisem, zostaną wyznaczone w drodze zarządzenia”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 kwietnia 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Sélimowi Abdeliemu

(Sprawa C-189/10)

(2010/C 161/54)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour de cassation

Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

Sélim Abdeli

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r., stoi na przeszkodzie przepisom ustawowym takim jak art. art. 23-2 i 23-5 zarządzenia nr 58-1067 z dnia 7 listopada 1958r., wprowadzone ustawą organiczną nr 2009-1523 z dnia 10 grudnia 2009 r. w zakresie w jakim nakładają na sądy obowiązek rozstrzygnięcia w trybie priorytetowym o skierowaniu do Conseil constitutionnel podniesionego przed nimi pytania prawnego o zgodność z Konstytucją, w sytuacji gdy takie pytanie dotyczy niezgodności z Konstytucją przepisu prawa krajowego z uwagi na jego niezgodność z prawem Unii?

2)

Czy art. 67 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r., stoi na przeszkodzie przepisom ustawowym takim jak 78-2 akapit czwarty kodeksu postępowania karnego 4, zgodnie z którym „w strefie mieszczącej między granicą lądową między Francją i państwami będącymi stronami konwencji podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. a linią wytyczoną w odległości 20 kilometrów w głąb kraju, a także w publicznie dostępnych strefach portów, lotnisk i dworców kolejowych lub autobusowych dostępnych dla ruchu międzynarodowego, wskazanych w drodze zarządzenia, również możliwe jest kontrolowanie, zgodnie z zasadami określonymi w akapicie pierwszym, tożsamości osób w celu sprawdzenia przestrzegania obowiązku posiadania, posiadania przy sobie oraz okazywania dokumentów wymaganych ustawą. Jeżeli kontrola ma miejsce na pokładzie pociągu obsługującego połączenie międzynarodowe, może zostać przeprowadzona na odcinku trasy między granicą i pierwszym przystankiem znajdującym się w odległości ponad 20 kilometrów od granicy. Jednakże w przypadku linii kolejowych wykonujących połączenie międzynarodowe i których obsługiwanie charakteryzuje się szczególnymi cechami, kontrola może zostać również przeprowadzona na odcinku trasy między tym przystankiem i przystankiem znajdującym się w odległości do 50 kolejnych kilometrów. Te linie i przystanki zostaną określone w drodze zarządzenia ministra. W przypadku gdy odcinek autostrady rozpoczyna się w strefie, o której mowa w zdaniu pierwszym, a pierwszy punkt poboru opłat znajduje się poza linią wytyczoną w odległości 20 kilometrów w głąb lądu, kontrola może być przeprowadzana na parkingach aż do tego pierwszego punktu poboru opłat, a także w punkcie poboru opłat i przyległych parkingach. Punkty poboru opłat, które są objęte tym przepisem, zostaną wyznaczone w drodze zarządzenia”?

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 19 kwietnia 2010 r. — Société Rastelli Davide et C. przeciwko Jeanowi-Charlesowi Hidoux występującemu w charakterze likwidatora spółki Médiasucre international

(Sprawa C-191/10)

(2010/C 161/55)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour de cassation

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Société Rastelli Davide et C.

Strona pozwana: Jean-Charles Hidoux występujący w charakterze likwidatora spółki Médiasucre international

Pytania prejudycjalne

1)

Jeżeli sąd państwa członkowskiego wszczyna główne postępowanie upadłościowe dłużnika na podstawie faktu, że główny ośrodek podstawowej działalności tego dłużnika znajduje się na terytorium wspomnianego państwa, to czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1) stoi na przeszkodzie zastosowaniu przez wspomniany sąd przepisu prawa krajowego, przyznającego mu kompetencję do rozszerzenia postępowania na spółkę, której siedziba znajduje się w innym państwie członkowskim, wyłącznie ze względu na to, że wykazane zostało wymieszanie majątków tejże spółki i dłużnika?

2)

W razie gdyby rozszerzenie, o które wnioskowano, należało uznać za wszczęcie nowego postępowania upadłościowego, które po to, by mógł je rozpoznać sąd państwa członkowskiego, przed którym pierwotnie zawisła sprawa, wymaga wykazania, że spółka, która ma zostać objęta postępowaniem wskutek jego rozszerzenia, ma w rzeczonym państwie główny ośrodek podstawowej działalności, czy można tego dokonać poprzez wykazanie wyłącznie faktu wymieszania majątków?

---

(1)  Dz.U. L 160, s. 1.

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2010 r. — Paderborner Brauerei Haus Cramer KG przeciwko Hauptzollamt Bielefeld

(Sprawa C-196/10)

(2010/C 161/56)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Düsseldorf

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Paderborner Brauerei Haus Cramer KG

Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefeld

Pytania prejudycjalne

Czy Nomenklaturę Scaloną w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. (1) oraz w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że produkt określony jako „malt beer base” o zawartości alkoholu ok. 14 % obj., otrzymany z piwa warzonego, które poddano klarowaniu a następnie ultrafiltracji prowadzącej do rozcieńczenia takich składników jak substancje goryczkowe i białko, należy zaklasyfikować do pozycji 2208?

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej; Dz.U. L 279, s. 1.

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej; Dz.U. L 290, s. 1.

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — UniCredito Italiano przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UNIWEB)

(Sprawy połączone T-303/06 i T-337/06) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych UNIWEB i UniCredit Wealth Management - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe UNIFONDS i UNIRAK oraz wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy UNIZINS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

(2010/C 161/57)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: UniCredito Italiano SpA (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia, R. Floridia i F. Polettini)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Zindel)

Przedmiot

Skargi na dwie decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM: z dnia 5 września 2006 r. (sprawy połączone R 196/2005-2 i R 211/2005-2) i z dnia 25 września 2006 r. (sprawy połączone R 456/2005-2 i R 502/2005-2) dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Union Investment Privatfonds GmbH a UniCredito Italiano SpA.

Sentencja

1)	Sprawy T-303/06 i T-337/06 zostają połączone w celu wydania wyroku.

2)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 września 2006 r. (sprawy połączone R 196/2005-2 i R 211/2005-2) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie UniCredito Italiano SpA w sprawie R 211/2005-2, uwzględniając sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego UNIWEB w odniesieniu do „bankowości, działalności finansowej, działalność monetarnej, ubezpieczeń, informacji i doradztwa w sprawach dotyczących finansów i ubezpieczeń, obsługi kart kredytowych/debetowych, internetowych usług bankowych i finansowych”, należących do klasy 36.

3)

Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 września 2006 r. (sprawy połączone R 456/2005-2 i R 502/2005-2) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie UniCredito Italiano SpA w sprawie R 456/2005-2, uwzględniając sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego UniCredit Wealth Management w odniesieniu do „bankowości, działalności finansowej, działalność monetarnej, ubezpieczeń i informacji finansowych”, należących do klasy 36.

4)	Żądania Union Investment Privatfonds GmbH zostają oddalone.

5)	Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Union Investment Privatfonds przeciwko OHIM — Unicre-Cartão International De Crédito (unibanco)

(Sprawa T-392/06) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego unibanco - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe UniFLEXIO, UniVARIO i UniZERO - Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie - Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

(2010/C 161/58)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat H. Kelner i następnie adwokat J. Zindel)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Unicre-Cartão International De Crédito, SA (Lizbona, Portugalia)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2006 r. (sprawa R 442/2004-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Union Investment Privatfonds GmbH a Unicre-Cartão International De Crédito, SA.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Union Investment Privatfonds GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

Wyrok Sądu z dnia 6 maja 2010 r. — Comune di Napoli przeciwko Komisji

(Sprawa T-388/07) (1)

(EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Miejski projekt pilotażowy utworzenia sieci punktów telematycznych miasta Neapol - Pojęcie nieprawidłowości - Wydatki kwalifikowalne)

(2010/C 161/59)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Comune di Napoli (Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, G. Tarallo, G. Pizza i R. Sciaudone)

Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Dal Ferrę)

Przedmiot

Z jednej strony żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 3893 z dnia 8 sierpnia 2007 r. w sprawie obniżenia wkładu finansowego Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) zgodnie z art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 4254/88, zmienionego rozporządzeniem (EWG) nr 2083/93, udzielonego miastu Neapol (Włochy) decyzją Komisji PH/19997/2761 zatwierdzającą udział EFRR w ramach miejskiego projektu pilotażowego nr 97.05.20.002, oraz z drugiej strony skarga odszkodowawcza o naprawienie szkody, jaką skarżąca poniosła rzekomo w wyniku wydania zaskarżonej decyzji.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Comune di Napoli zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Freixenet przeciwko OHIM (Kształt białej oszronionej butelki)

(Sprawa T-109/08) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białą oszronioną butelkę - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009))

(2010/C 161/60)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Freixenet, SA (Sant Sadurní d’Anoia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 listopada 2007 r. (sprawa R 97/2001-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia przedstawiającego białą oszronioną butelkę jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Freixenet, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.

Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Freixenet przeciwko OHIM (kształt czarnej, matowej, oszronionej butelki)

(Sprawa T-110/08) (1)

({Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego czarną, matową, oszronioną butelkę - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009))

(2010/C 161/61)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Freixenet, SA (Sant Sadurní d’Anoia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 listopada 2007 r. (sprawa R 104/2001-1) dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia przedstawiającego czarną, matową, oszronioną butelkę jako wspólnotowego znaku towarowego

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Freixenet, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.

Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2010 r. — Kerma przeciwko OHIM (BIOPIETRA)

(Sprawa T-586/08) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIOPIETRA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

(2010/C 161/62)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Kerma SpA (Raffa di Puegnago sul Garda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Manzoni)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: O. Montalto, pełnomocnik)

Przedmiot

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 października 2008 r. (sprawa R 889/2008-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego BIOPIETRA jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Kerma SpA pokrywa koszty postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.

Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (forma twarzy pandy)

(Sprawa T-22/09) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji przez eksperta - Wycofanie zgłoszenia - Umorzenie postępowania)

(2010/C 161/63)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich am Rhein, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schmitz)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: początkowo C. Jenewein, następnie C. Jenewein i G. Schneider, pełnomocnicy)

Przedmiot

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie R 1299/2006-4, mającą za przedmiot zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego przedstawiającego twarz niedźwiedzia pandy w kolorze czarnym, białym i czerwonym jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja

1)	Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

2)	Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U C 69 z 21.3.2009.

Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 kwietnia 2010 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie

(Sprawa T-18/10 R)

(Środki tymczasowe - Rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 - Handel produktami z fok - Zakaz przywozu i sprzedaży - Wyjątek na rzecz społeczności Eskimosów - Wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Dopuszczalność - Fumus boni juris - Brak okoliczności niecierpiących zwłoki)

(2010/C 161/64)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Inuit Tapiriit Kanatami (Ottawa, Kanada), Nattivak Hunters & Trappers Association (Qikiqtarjuaq, Kanada) Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Organisation (Pangnirtung, Kanada), Jaypootie Moesesie (Qikiqtarjuaq, Kanada), Allen Kooneeliusie (Qikiqtarjuaq, Kanada), Toomasie Newkingnak (Qikiqtarjuaq, Kanada), David Kuptana (Ulukhaktok, Kanada), Karliin Aariak (Iqaluit, Kanada), Efstathios Andreas Agathos (Ateny, Grecja), Canadian Seal Marketing Group (Quebec, Kanada), Ta Ma Su Seal Products (Cap-aux-Meules, Kanada), Fur Institute of Kanada (Ottawa, Kanada), NuTan Furs, Inc (Catalina, Kanada), Inuit Circumpolar Conference Greenland (ICC) (Nuuk, Grenlandia), Johannes Egede (Nuuk, Grenlandia), Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK) (Nuuk, Grenlandia) (przedstawiciele: J. Bouckaert, advocaat, M. van der Woude, avocat i H. Viaene, advocaat)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Anagnostopoulou i L. Visaggio, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 286, s. 36).

Sentencja

1)

Opinia służby prawnej Rady Unii Europejskiej z dnia 18 lutego 2009 r. dotycząca projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i rady w sprawie handlu produktami z fok, przedstawionego przez Komisję Wspólnot Europejskich [KOM (2008) 469 wersja ostateczna, z dnia 23 lipca 2008 r. ], znajdująca się w załączniku A 4 do wniosku o zastosowanie środków tymczasowych oraz wyciąg z tej opinii zawarty w pkt 16 tego wniosku zostają usunięte z akt sprawyT-18/10 R.

2)	Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

3)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Parlament przeciwko U

(Sprawa T-103/10 P(R)) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Decyzja o zwolnieniu - Postanowienie Prezesa Sądu do Spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej wydane w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)

(2010/C 161/65)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i K. Zejdová, pełnomocnicy)

Druga strona postępowania: U (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci F. Moyse i A. Salerno)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie F-92/09 R, U przeciwko Parlamentowi (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

Sentencja

1)	Postanowienie Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 18 grudnia 2009 r. w sprawie F-92/09 R, U przeciwko Parlamentowi (dotychczas nieopublikowane w Zbiorze), zostaje uchylone.

2)	Wniosek o zarządzenie środka tymczasowego złożony przez U zostaje oddalony.

3)	Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

(1)  Dz.U C 113 z 1.5.2010.

Skarga wniesiona w dniu 21 października 2009 r. — Campailla przeciwko Komisji

(Sprawa T-429/09)

(2010/C 161/66)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Massimo Campailla (Boulogne-sur-Mer, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Goergen)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

—	nakazanie Komisji naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego ze względu na odmowę Komisji podjęcia środków w następstwie jego skargi dotyczącej naruszenia jego praw podstawowych przez władze Kamerunu.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżący wnosi o nakazanie naprawienia szkody poniesionej według jego twierdzeń w wyniku decyzji Komisji zawartych w piśmie D3 *3/2004/D/4809 z dnia 30 lipca 2004 r. oraz w piśmie D3 D*3/2004/D/5438 z dnia 9 września 2004 r., zaadresowanych do skarżącego, w których Komisja odmówiła podjęcia środków w następstwie skargi dotyczącej zarzucanych naruszeń jego praw podstawowych przez władze Kamerunu.

Na poparcie skargi skarżący powołuje zarzuty dotyczące niezgodności z prawem decyzji ze względu na przeinaczenie okoliczności i nadużycie władzy oraz naruszenia postanowień i zasad traktatu WE i traktatu UE, a także praw podstawowych gwarantowanych przez europejską konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz przez kartę praw podstawowych Unii Europejskiej (m.in.: zasad pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań, dobrej administracji, obowiązku niedyskryminacji, dobrego zarządzania, zachowania istotnych wymogów proceduralnych, zakazu nieludzkiego i poniżającego traktowania).

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 21 października 2009 r. w sprawie F-33/08 V przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 kwietnia 2010 r. przez V

(Sprawa T-510/09 P)

(2010/C 161/67)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: V (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot,)

Druga strona postępowania: Komisja Europejska

Żądania wnoszącego odwołanie

—	stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania, a w rezultacie

—

uchylenie wyroku wydanego w dniu 21 października 2009 r. przez pierwszą izbę Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie F-33/08 i doręczonego wnoszącej odwołanie w dniu 26 października 2009 r., w którym oddalono jako bezzasadną skargę skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 maja 2007 r., w której Komisja poinformowała ją, iż nie spełniła ona wymogów zdatności fizycznej wymaganej do wykonywania obowiązków służbowych oraz o zasądzenie od Komisji na jej rzecz odszkodowania za poniesioną według niej szkodę;

—	uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie przedstawionych przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w obu instancjach.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszym odwołaniu wnosząca je żąda uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) wydanego w dniu 21 października 2009 r. w sprawie F-33/08, w którym oddalono skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niezatrudnieniu skarżącej ze względu na niespełnianie wymogów zdatności fizycznej wymaganej do wykonywania obowiązków służbowych oraz o zasądzenie odszkodowania.

W uzasadnieniu wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty dotyczące: naruszenia prawa, błędnej oceny dowodów zawartych w aktach sprawy oraz błędnego i niewystarczającego uzasadnienia.

W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie kwestionuje wyrok w odniesieniu do tego, że Sąd uznał, że nie wykazano, by nieprawidłowości związane z interwencją doktora K. wpłynęły na postępowanie prowadzące do wydania spornej decyzji.

W drugiej kolejności wnosząca odwołanie uważa, że SSP naruszył obowiązek przestrzegania tajemnicy lekarskiej oraz prawa pacjenta, nawet jeśli jest on stroną w procesie, w kontekście jej przestrzegania, ponieważ uznał, że podniesienie tej zasady przez wnoszącą odwołanie uniemożliwiło wykonywanie kontroli zgodności z prawem opinii o niezdatności przedstawionej przez komisję lekarską.

W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie uważa, że SSP dopuścił się nieprawidłowości w związku z brakiem uzasadnienia w odniesieniu do oceny argumentu dotyczącego braku wpisu przewodniczącego komisji lekarskiej na listę lekarzy belgijskich.

Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Noko Ngele przeciwko Komisji

(Sprawa T-15/10)

(2010/C 161/68)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Mariyus Noko Ngele (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat F. Sabakunzi)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

—	Orzeczenie, że Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości nigdy nie zastąpiło Centrum Rozwoju Przemysłowego oraz że nie ma ono bytu prawnego ani osobowości prawnej w Belgii;

—	nałożenie na Komisję Europejską, na jednego z jej członków oraz na niektórych z jej pracowników solidarnego obowiązku zapłaty z tytułu szkody finansowej kwoty 200 000 EUR, powiększonej o odsetki ustawowe w wysokości 10 % rocznie od 1995 r. i o odsetki sądowe;

—	nałożenie na Komisję Europejską, na jednego z jej członków oraz na niektórych z jej pracowników solidarnego obowiązku zapłaty z tytułu krzywdy kwoty 5 mln EUR, powiększonej o odsetki sądowe;

—	orzeczenie, że wyrok, który zostanie wydany w niniejszej sprawie, będzie podlegał wykonaniu bez względu na wniesienie jakichkolwiek środków zaskarżenia;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania oraz nakazanie zapłaty odszkodowania z tytułu postępowania oszacowanego na 30 000 EUR.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżący wnosi o naprawienie szkody, jaką miał ponieść wskutek niemożliwości odzyskania wierzytelności przysługującej mu wobec „Centrum Rozwoju Przemysłowego” po tym, jak organizacja ta została zastąpiona wspólną instytucją grupy państw AKP (Afryka, Karaiby, Pacyfik) i Unii Europejskiej o nazwie „Centrum Rozwoju Przedsiębiorczości”.

Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Francja przeciwko Komisji

(Sprawa T-154/10)

(2010/C 161/69)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, B. Beaupère-Manokha i J. Gstalter, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2010) 133 wersja ostateczna z dnia 26 stycznia 2010 r. uznającej za niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa dorozumianą nieograniczoną gwarancję na rzecz La Poste, wynikającą z przepisów prawa francuskiego dotyczących konsekwencji prawnych przyznania jej statusu osoby prawnej prawa publicznego zbliżonej do przedsiębiorstwa publicznego o charakterze przemysłowym i handlowym [pomoc państwa C 56/2007 (ex E 15/2005)].

W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty dotyczące:

—

naruszenia prawa polegającego na tym, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób istnienia pomocy państwa. Komisja naruszyła bowiem reguły dotyczące postępowania dowodowego w dziedzinie pomocy państwa, i to zarówno w odniesieniu do kwestii ciężaru dowodu, jak i wymaganego standardu dowodowego;

—	błędów w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia prawa, o których świadczy okoliczność, że Komisja przyjęła, iż istnieje dorozumiana i nieograniczona gwarancja na rzecz La Poste;

—	błędnej interpretacji terminu korzyść w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Komisja błędnie uznała bowiem, że po pierwsze istnienie gwarancji prowadziło do powstania korzyści po stronie La Poste, a po drugie, że La Poste uzyskała pozytywną ocenę ratingową dzięki istnieniu domniemanej gwarancji.

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Dow Chemical przeciwko Radzie

(Sprawa T-158/10)

(2010/C 161/70)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Dow Chemical Company (przedstawiciele: J.-F. Bellis, R. Luff i V. Hahn, adwokaci)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

—	Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2010 (1) w zakresie dotyczącym skarżącej

—	obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie narusza art.11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (2) z następujących powodów:

—

wniosek, że dumping dotyczący etanolamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych będzie nadal występował jest błędnie oparty o stwierdzenie istnienia dumpingu w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym odniesieniu do producentów-eksporterów reprezentujących tylko bardzo niewielką część przywozu ze Stanów Zjednoczonych; instytucje nie uwzględniły okoliczności, że zgodnie z dokonanymi ustaleniami producent odpowiedzialny za znaczną większość przywozu ze Stanów Zjednoczonych nie był zaangażowany w dumping i że w związku z tym przywóz etanolamin ze Stanów Zjednoczonych, rozpatrywany całościowo, nie był przedmiotem dumpingu;

—	wniosek, że zarzucany dumping dotyczących etanolamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych wzrósł po upływie objętym dochodzeniem przeglądowym oparty jest na arbitralnej próbie ofert cenowych, która nie odzwierciedla tendencji cenowych po upływie tego okresu;

—	wniosek, że niewykorzystane moce produkcyjne w Stanach Zjednoczonych doprowadzą do wzrostu wywozu etanolami do Unii Europejskiej oparty jest na oczywistym błędzie, ponieważ w Stanach Zjednoczonych nie było niewykorzystanych mocy produkcyjnych;

—	wniosek, że środki antydumpingowe stosowane przez Chiny wobec etanolamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych od 2004 r. skłonią amerykańskich eksporterów etanolamin do sprzedaży większych ilości w Unii Europejskiej stoi w sprzeczności z rozwojem przepływów handlowych obserwowanym od 2005 r.;

—	wniosek, że możliwa zmiana popytu w Stanach Zjednoczonych oraz na innych rynkach skłoni producentów amerykańskich do nakierowania eksportu do Unii Europejskiej jest jedynie spekulacją;

—

wniosek, że bardzo niskie ceny i wzrost mocy produkcyjnych w odniesieniu do glikolu monoetylenowego — który podobnie jak etanolaminy jest produktem pochodnym tlenku etylenu — skłoni producentów do przejścia z produkcji glikolu monoetylenowego na produkcję etanolaminy stoi w sprzeczności ze stwierdzonymi faktami i jest dotknięty błędem w ocenie;

—

skarżąca podaje sprzeczną argumentację dotyczącą stosunku pomiędzy cenami w Stanach Zjednoczonych i w Unii Europejskiej, ponieważ wydaje się ona twierdzić jednocześnie, że wyższe ceny w Unii Europejskiej skłaniają eksporterów amerykańskich do skierowania sprzedaży do Unii Europejskiej i że niższe ceny w Unii Europejskiej zmuszają producentów amerykańskich do sprzedawania po cenach dumpingowych w Unii Europejskiej.

---

(1)  Rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 54/2010 z dnia 19 stycznia 2010 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz etanoloamin pochodzących ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 17, s. 1).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L56, s. 1).

Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Air France przeciwko OHIM (obraz równoległoboku)

(Sprawa T-159/10)

(2010/C 161/71)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Air France (Roissy Charles de Gaulle, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 27 stycznia 2010 r. przez Drugą Izbę Odwoławczą w sprawie 1018/2009-2 w zakresie, w jakim oddala wniosek o rejestrację znaku nr 007576218 w odniesieniu do towarów i usług będących przedmiotem niniejszej skargi;

—	przyjęcie wniosku o zarejestrowanie wspólnotowego graficznego znaku towarowego nr 007576218 w odniesieniu do wszystkich opisywanych przez niego towarów i usług;

—	obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą przed OHIM oraz w ramach niniejszej skargi na podstawie art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Oznaczenie graficzne, przedstawiające kształt równoległoboku, dla towarów i usług należących do klas: 9, 14, 16, 18, 21, 24, 25, 28, 35, 36, 37, 38, 39, 41, 42, 43, 44 i 45 (zgłoszenie nr 7 576 218)

Decyzja eksperta: Odrzucenie wniosku o rejestrację

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ze względu na to, że znak towarowy zgłoszony do rejestracji przedstawia minimalny stopień charakteru odróżniającego wymaganego do rejestracji.

Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2010 r. — Niki Luftfahrt przeciwko Komisji

(Sprawa T-162/10)

(2010/C 161/72)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Niki Luftfahrt GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Asenbauer)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 264 ust. 1 TFUE (art. 231 ust. 1 WE), zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie COMP/M.5440 — Lufthansa/Austrian Airlines;

—	obciążenie Komisji Europejskiej, na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 6690 wersja ostateczna z dnia 28 sierpnia 2009 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz porozumieniem EOG (Sprawa COMP/M.5440 — Lufthansa/Austrian Airlines). W decyzji tej Komisja stanęła na stanowisku, że nabycie przez Deutsche Lufthansa AG wyłącznej kontroli nad przedsiębiorstwem Austrian Airlines jest zgodne ze wspólnym rynkiem oraz porozumieniem EOG, pod warunkiem dotrzymania przez Deutsche Lufthansa AG podjętych zobowiązań.

W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności skarżąca, będąca przewoźnikiem lotniczym finansowanym ze środków prywatnych, podnosi po pierwsze, że Komisja naruszyła traktat WE (względnie TFUE) oraz przepisy służące jego wykonaniu jego postanowień. W tym względzie skarżąca twierdzi, że w zaskarżonej decyzji Komisja przyjęła definicję rynku, która uniemożliwiła ocenę wszystkich niekorzystnych z punktu widzenia konkurencji skutków koncentracji. Ponadto skarżąca utrzymuje, iż Komisja błędnie oceniła skutki koncentracji w szczególności w odniesieniu do tras lotniczych prowadzących do Europy Wschodniej, dopuszczając się tym samym poważnego i oczywistego błędu w ocenie. Ponadto Komisja nie zastosowała się do wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw na mocy rozporządzenia Rady w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (1). Według skarżącej Komisja nie wzięła pod uwagę w szczególności okoliczności, że rozpatrywana koncentracja powodowała niekorzystne skutki dla konkurencji na wspólnym rynku, gdyż ograniczeniu uległa zdolność pozostałych na właściwych rynkach przedsiębiorstw do konkurowania, na rynkach tych brakowało alternatywnych oferentów, a dostęp do właściwych rynków nie był wystarczająco łatwy. Skarżąca podnosi dalej, że podjęte przez Deutche Lufthansa AG i zaakceptowane przez Komisję zobowiązania nie pozwalają na uniknięcie istotnego zakłócenia skutecznej konkurencji.

W drugiej kolejności skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 253 WE (art. 296 TFUE) poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Komisja nie wskazała bowiem, na jakiej konkretnie podstawie wykluczyła możliwość zakłócenia konkurencji na trasach lotniczych prowadzących do Europy Wschodniej. Skarżąca twierdzi nadto, że Komisja nie dokonała wystarczająco dokładnej analizy stanu faktycznego.

W trzeciej kolejności skarżąca zarzuca Komisji przekroczenie przysługującego jej zakresu uznania.

---

(1)  Dz.U. 2004, C 31, s. 5.

Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Entegris przeciwko OHIM — Optimize Technologies (OPTIMIZE TECHNOLOGIES)

(Sprawa T-163/10)

(2010/C 161/73)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Entegris, Inc. (Billerica, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: T. Ludbrook, barrister, i M. Rosser, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Optimize Technologies, Inc. (Oregon City, Stany Zjednoczone)

Żądania strony skarżącej

—	uwzględnienie odwołania;

—	stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 stycznia 2010 r. w sprawie R 802/2009-2;

—	odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego; i

—	obciążenie OHIM kosztami, w tym kosztami związanymi z postępowaniem odwoławczym i postępowanie w sprawie sprzeciwu.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Optimize Technologies, Inc.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „OPTIMIZE TECHNOLOGIES” dla towarów z klasy 9

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „OPTIMIZER” dla towarów z klas 1, 9 i 11

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na niezastosowanie przez Izbę Odwoławczą wymienionego przepisu prawnego zgodnie z odnośnym orzecznictwem, a co za tym idzie, błędne uznanie, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2010 r. — Pioneer Hi-Bred International przeciwko Komisji

(Sprawa T-164/10)

(2010/C 161/74)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pioneer Hi-bred International, Inc. (Johnston, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: J. Temple Lang, Solicitor, i T. Müller-Ibold, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie, że Komisja naruszyła art. 18 dyrektywy 2001/18 w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie, przez to że nie przedłożyła Radzie projektu działań, jakie należy podjąć zgodnie z art. 5 ust. 2 decyzji Rady, oraz przez to że nie podjęła wszystkich innych działań, które — zależnie od przebiegu procedury decyzyjnej — mogą okazać się konieczne do zapewnienia, aby wydana została decyzja, o której mowa w art. 18 dyrektywy;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

Zarzuty i główne argumenty

W dniu 2 maja 2007 r. skarżąca wniosła swą pierwszą skargę na podstawie art. 232 WE (1), w której podniosła, że naruszając art. 18 dyrektywy 2001/18/WE (2), Komisja zaniechała działania w zakresie zapewnienia przyjęcia decyzji w sprawie zgłoszenia skarżącej dotyczącego wprowadzania do obrotu zmodyfikowanej genetycznie odpornej na owady kukurydzy 1507. W dniu 21 stycznia 2009 r. Komisja, działając na podstawie art. 5 ust. 2 decyzji 1999/468, przedłożyła projekt decyzji Komitetowi Regulacyjnemu. W postępowaniu przed Sądem strony zgodnie przyznały, że ze względu na przedłożenie propozycji decyzji skarga stała się bezprzedmiotowa, wobec czego postanowieniem z dnia 4 września 2009 r. Sąd umorzył postępowanie w sprawie T-139/07.

W niniejszej skardze skarżąca podnosi — na podstawie art. 265 TFUE — że ignorując wniosek skarżącej, Komisja wciąż nie przedstawiła Radzie propozycji działań dotyczących wprowadzenia na rynek zmodyfikowanej genetycznie odpornej na owady kukurydzy 1507. Skarżąca twierdzi, że Komisja nie przedstawiła projektu decyzji w sprawie zgłoszenia skarżącej podczas żadnego z sześciu posiedzeń Rady ds. środowiska naturalnego, które odbyły się po tym jak Komitet Regulacyjny pozostawił propozycję z dnia 25 lutego 2009 r.„bez zaopiniowania”.

Skarżąca utrzymuje, że w ramach określonej w dyrektywie procedury Komisja ma obowiązek zapewnić, aby decyzja w sprawie zgłoszenia została wydana i opublikowana w terminie przewidzianym w dyrektywie. Skarżąca podnosi dalej, że nie przedstawiając Radzie projektu działań, jakie należy podjąć, Komisja nie zapewniła wydania takiej decyzji, mimo że wszystkie wynikające z dyrektywy wymogi ciążące na skarżącej oraz innych jej adresatach zostały spełnione zgodnie z dyrektywą.

Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja została wezwana do zajęcia stanowiska w rozumieniu art. 265 TFUE, czego jednak nie uczyniła. Według skarżącej argumenty przedstawione przez Komisję na usprawiedliwienie braku przedłożenia projektu decyzji Radzie nie mają znaczenia i są bezzasadne. Zaniechanie Komisji ma zdaniem skarżącej niekorzystny wpływ na jej sytuację prawną i spowodowało powstanie po jej stronie konkretnych, udowodnionych i wymiernych strat.

---

(1)  Sprawa T-139/07 Pioneer Hi-Bred International przeciwko Komisji, Dz.U. C 155, s. 28

(2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG — oświadczenie Komisji, Dz.U. L 106, s. 1.

Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

(Sprawa T-167/10)

(2010/C 161/75)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis oraz M. Dermitzakis, lawyers)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego z dnia 27 stycznia 2010 r. SG.E.3/FM/psi — Ares (2010)43764 w sprawie odrzucenia wniosku o dokonanie przeglądu złożonego przez skarżącą, w którym na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 wnosiła ona o dokonanie przeglądu stanowiska przyjętego przez Dyrekcję Generalną ds. Informatyki w jej piśmie z dnia 18 września 2009 r. w odpowiedzi na pierwszy wniosek skarżącej z dnia 14 sierpnia 2009 r. w sprawie dostępu do wszystkich zapytań o cenę dotyczących części 3A ESP-DESIS;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego z dnia 11 marca 2010 r. SG.E.3/FM/MIB/rc/psi — Ares(2010)131966 w sprawie odrzucenia wniosku o dokonanie przeglądu złożonego przez skarżącą, w którym na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 wnosiła ona o dokonanie przeglądu stanowisk przyjętych przez Dyrekcję Generalną (DG) ds. Informatyki, przez Urząd Publikacji Unii Europejskiej (UP, dawniej OPOCE) oraz przez DG ds. Budżetu w ich odpowiednich pismach z dnia 11 grudnia 2009 r., w odpowiedzi na pierwsze wnioski skarżącej z dnia 9 października 2009 r. w sprawie dostępu do wszystkich zapytań o cenę dotyczących wszystkich części umów ESP, ESP-DIMA oraz ESP-DESIS (opracowywanych przez DG ds. Informatyki), umów ramowych OPOCE nr 6011, 6102, 6103, 6020, 10042, 6121, 6031, 10030 oraz umowy ramowej DG ds. Budżetu nr BUDG/O101;

—	nakazanie Komisji pokrycia kosztów postępowania i innych wydatków skarżącej poniesionych w związku z niniejszą skargą nawet w przypadku oddalenia niniejszej skargi.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swoich wniosków skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła rozporządzenie nr 1049/2001 w ten sposób, że nie przeprowadziła konkretnego i indywidualnego badania dokumentów, o których mowa we wniosku w sprawie dostępu w celu oceny, czy wskazane wyjątki miały zastosowanie lub czy można było przyznać częściowy dostęp. Ponadto skarżąca twierdzi, że argumenty przedstawione przez Komisję w odniesieniu do ochrony polityki gospodarczej UE, ochrony interesów handlowych i przyczyn bezpieczeństwa publicznego należy odrzucić jako całkowicie bezzasadne, bowiem przyczyny przytoczone przez Komisję zdaniem skarżącej mają ogólny i abstrakcyjny charakter i nie wykazują, aby Komisja podjęła szczególne indywidualne badanie treści wnioskowanych dokumentów.

Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Komisja przeciwko SEMEA

(Sprawa T-168/10)

(2010/C 161/76)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrova, pełnomocnik, i E Bouttier, adwokat)

Strona pozwana: Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) (Millau, Francja)

Żądania strony skarżącej

—	zasądzenie od Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron w osobie jej pełnomocnika ad hoc zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 41 012 EUR, tytułem należności głównej, wraz z odsetkami od dnia 10 marca 1992 r. lub — tytułem żądania ewentualnego — od dnia 27 kwietnia 1993 r.;

—	nakazanie dokonania kapitalizacji odsetek;

—	obciążenie spółki SEMEA kwotą 5 000 EUR tytułem sankcji za umyślne utrudnianie postępowania;

—	obciążenie spółki SEMEA kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję, zawarła w dniu 6 lipca 1990 r. z Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) umowę dotacji dotyczącą działań na rzecz rozwoju lokalnego polegających na realizacji prac przygotowawczych i uruchomieniu Centre Européen d'Entreprise Locale (Europejskiego Centrum Przedsiębiorczości Lokalnej) w Millau.

Komisja utrzymuje, że na mocy umowy SEMEA zobowiązała się do realizacji różnych świadczeń oraz do przedkładania Komisji stosownych sprawozdań okresowych, z kolei Komisja zobowiązała się do uczestnictwa w finansowaniu realizacji tych prac do kwoty wynoszącej maksymalnie 135 000 ECU, przy czym wkład finansowy Komisji nie może przekroczyć 50 % uzasadnionych kosztów prac.

W maju 1991 r. SEMEA zwróciła się do Komisji z pytaniem, czy wykonanie umowy może zostać powierzone innemu podmiotowi, a mianowicie Associaction CEI12. Komisja wyraziła zgodę na tę propozycję, wskazując jednocześnie, że porozumienie to nie zwalnia SEMEA z jej zobowiązań, zaś SEMEA potwierdziła, że będzie gwarantem prawidłowego wykonania przewidzianych w umowie świadczeń.

W trakcie kontroli stanu zaawansowania prac stwierdzono, że łączna kwota wydatków kwalifikowalnych wyniosła 187 977 ECU, wobec czego wkład finansowy Komisji winien stanowić 50 % tej kwoty, czyli 93 988 ECU.

Ponieważ SEMEA pobrała już kwotę 135 000 ECU na poczet wykonania umowy, w niniejszej skardze Komisja wnosi o zobowiązanie SEMEA do zwrotu nadwyżki.

Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — CTG Luxembourg PSF przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

(Sprawa T-170/07)

(2010/C 161/77)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Computer Task Group Luxembourg PSF SA (Bertrange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M. Thewes)

Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie nieważności decyzji przyjętych przez Trybunał Sprawiedliwości w ramach europejskiego zamówienia publicznego „AO 008/2009: Wsparcie dla użytkowników systemów IT i systemu telefonicznego 1 i 2 stopnia, call center, zarządzanie sprzętem użytkownika końcowego”, a konkretnie: — decyzji komisji uprawnionej do otwarcia kopert z dnia 9 lutego 2010 r. o odrzuceniu oferty CTG CONSORTIUM ze względu na „złożenie jej po terminie”; — decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi (nieopatrzonej datą i nieznanej dotychczas skarżącej); — decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 5 marca 2010 r. potwierdzającej odrzucenie oferty CTG CONSORTIUM;

—	ustalenie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej i zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości odszkodowania na rzecz strony skarżącej za ogół szkody poniesionej w związku z zaskarżonymi decyzjami i wyznaczenie eksperta w celu oszacowania tej szkody;

—	obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze strona skarżąca żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji komisji uprawnionej do otwarcia kopert z dnia 9 lutego 2010 r. o odrzuceniu oferty przez nią złożonej — ze względu na złożenie jej po terminie — w ramach przetargu na usługi wsparcia dla użytkowników systemów IT i systemu telefonicznego 1 i 2 stopnia, call center, zarządzanie sprzętem użytkownika końcowego (Dz.U. 2009/S 217-312292) oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, a także, po drugie, wnosi o odszkodowanie.

Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery następujące zarzuty:

—	naruszenia zasady niedyskryminacji, zasady równości oferentów i zasady swobodnej konkurencji poprzez nałożenie wymogu — poza końcową datą wysłania ofert — końcowej godziny złożenia ofert w urzędzie pocztowym;

—	naruszenia obowiązku udzielenia odpowiedzi na wnioski o udzielenie informacji skierowane do instytucji zamawiającej w stosownym czasie;

—	naruszenia obowiązku poinformowania odrzuconych oferentów o podstawach odrzucenia ich ofert, o nazwisku lub nazwie oferenta, któremu udzielono zamówienia oraz o przysługujących im środkach prawnych;

—	odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej.

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2010 r. — Colas przeciwko OHIM — García-Teresa Gárate (BASE-SEAL)

(Sprawa T-172/10)

(2010/C 161/78)

Język skargi: francuski

Strony

Strona skarżąca: Colas (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Logeais)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Rosario García-Teresa Gárate (Barcelona, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

—

tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej: — w zakresie, w jakim stwierdzono całkowity brak podobieństwa oznaczeń, opierając się na zniekształconym przedstawieniu zgłoszenia spornego znaku towarowego, a w szczególności bez dokonania ścisłego określenia właściwego kręgu odbiorców i przy pominięciu uzasadnienia charakteru odróżniającego i dominującego wyrażenia BASE-SEAL; — w zakresie, w jakim zanegowano wszelkie podobieństwo oznaczeń i w rezultacie oddalono sprzeciw wobec rejestracji znaku towarowego BASE-SEAL z naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego; i

—	pomocniczo, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Izby Odwoławczej tylko w odniesieniu do towarów innych niż „chemikalia stosowane w nauce, fotografii, rolnictwie, ogrodnictwie i leśnictwie […], obornik, substancje chemiczne konserwujące artykuły spożywcze […]”;

—	obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Rosario García-Teresa Gárate

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „BASE-SEAL” dla towarów z klas 1, 17 i 19 (zgłoszenie nr 3 951 464)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: kilka graficznych krajowych (zarejestrowanych w Hiszpanii, na Węgrzech, we Francji, Polsce, Szwecji, Niemczech i Republice Czeskiej) znaków towarowych, a także graficzny międzynarodowy znak towarowy przedstawiające romb, częściowo koloru żółtego, zawierający słowo „Colas” dla towarów z klas 1, 19 i 37

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ze względu na okoliczność, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (FERTILITYINVIVO)

(Sprawa T-175/10)

(2010/C 161/79)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Milux Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 lutego 2010 r. w sprawie R 1116/2009-4; oraz

—	obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Oznaczenie słowne „FERTILITYINVIVO” dla towarów i usług należących do klas: 9, 10 i 44

Decyzja eksperta: Odrzucenie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że zgłoszony znak towarowy nie może zostać zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy, gdyż nie posiada wystarczająco odróżniającego charakteru.

Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Seven przeciwko OHIM — Seven for all mankind (SEVEN FOR ALL MANKIND)

(Sprawa T-176/10)

(2010/C 161/80)

Język skargi: włoski

Strony

Strona skarżąca: Seven SpA (Leini, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Trevisan)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seven for all mankind LLC

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 28 stycznia 2010 r.;

—	stwierdzenie, że oprócz własnych kosztów postępowania OHIM pokrywa również koszty poniesione przez Seven SpA w ramach niniejszego postępowania i postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: SEVEN FOR ALL MANKIND LLC

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SEVEN FOR ALL MANKIND” (zgłoszenie nr 4 443 222) dla towarów należących do klas 14 i 18

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Dwa graficzne wspólnotowe znaki towarowe (nr 591 206 i nr 3 489 234 dla towarów należących do klas 16, 18 i 25) i międzynarodowy znak towarowy (nr 731 954 dla towarów należących do klas 3, 9, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 22, 25 i 28), które zawierają element słowny „SEVEN”

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji

(Sprawa T-177/10)

(2010/C 161/81)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Alcoa Trasformazioni Srl (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa i T. Müller-Ibold)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

—	Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 5497 z dnia 19 listopada 2009 r. w części dotyczącej pomocy państwa C 36/B/2006 (ex NN 38/2006), którą Włochy miały przyznać Alcoa Trasformazioni S.r.l.,

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga o stwierdzenie nieważności odnosi się do decyzji wydanej przez Komisję Europejską w dniu 19 listopada 2009 r. wobec Alcoa Trasformazioni S.r.l. (1)

W decyzji tej Komisja zakwalifikowała przedłużenie obowiązywania taryfy mającej zastosowanie do zakładów Alcoa położonych na Sardynii i w Wenecji Euganejskiej — przewidziane w art. 11 ust. 11 decreto-legge nr 35 z dnia 14 marca 2005 r. (2), które weszło w życie w dniu 1 czerwca 2006 r. — jako nową pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem oraz nakazała jej częściowe odzyskanie.

W tym względzie należy przypomnieć, że od 1996 r. do skarżącej ma zastosowanie preferencyjna taryfa za energię elektryczną dostarczaną jej dwóm zakładom produkcji aluminium pierwotnego położonym na Sardynii i w Wenecji Euganejskiej. O taryfie tej Komisja została poinformowana w swoim czasie w ramach procesu prywatyzacji Alumix, przedsiębiorstwa produkującego aluminium pod kontrolą państwa włoskiego, które zostało następnie sprzedane skarżącej. W 1996 r. Komisja stwierdziła, że sporna taryfa nie stanowi pomocy państwa.

W zaskarżonej obecnie decyzji Komisja uważa, że wskutek pewnych zmian zakwestionowana taryfa stanowi całkiem inny środek niż środek badany w 1996 r.

Zdaniem skarżącej decyzja jest niezgodna z prawem z następujących powodów:

—

naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE z tego względu, że Komisja uznała w niej za „pomoc” taryfę za energię elektryczną nabywaną przez Alcoa dla swoich dwóch zakładów produkcji aluminium pierwotnego położonych na Sardynii i w Wenecji Euganejskiej, choć taryfa ta nie przysparza beneficjentowi żadnej korzyści,

—	naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE z tego względu, że Komisja nie ustaliła prawidłowo kwoty pomocy,

—	naruszenia art. 107 ust. 3 TFUE z tego względu, że Komisja błędnie uznała sporną taryfę za pomoc operacyjną niezgodną z wytycznymi w sprawie krajowej pomocy regionalnej,

—

naruszenia zasady dobrej administracji i art. 107 ust. 3 TFUE z tego względu, że Komisja zmieniła radykalnie swoją ocenę w trakcie postępowania odnoszącego się do skutków wprowadzenia mechanizmu rynkowego, który ona sama zaproponowała dla Sardynii, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia lub uprzedzenia, i to w dodatku na końcu niewystarczającego dochodzenia,

—	naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań i art. 108 TFUE z tego względu, że Komisja zakwalifikowała powyższą taryfą jako „nową” pomoc a nie pomoc „istniejącą”.

Wreszcie skarżąca twierdzi, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji pozwana dopuściła się naruszenia szeregu istotnych wymogów proceduralnych.

---

(1)  Decyzja Komisji z dnia 19 listopada 2009 r. dotycząca pomocy państwa nr C 38/A/2004 (ex NN 58/2004) i nr C 36/B/2006 (ex NN 38/2006), którą Włochy wprowadziły w życie na rzecz Alcoa Trasformazioni srl.

(2)  Dekret z mocą ustawy noszący tytuł „Pilne przepisy dotyczące planu działań na rzecz rozwoju gospodarczego, społecznego i terytorialnego” z późniejszymi zmianami, przekształcony w ustawę na mocy ustawy nr 80 z dnia 14 maja 2005 r.

Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisja

(Sprawa T-178/10)

(2010/C 161/82)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad)

Strona pozwana: Komisja

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 22 lutego 2010 r. zawieszającej wnioski o płatności okresowe złożone przez Hiszpanię w okresie pomiędzy 17 listopada a 30 grudnia 2009 r. oraz pomocniczo stwierdzenie nieważności rzeczonej decyzji w odniesieniu do następujących wniosków o płatności okresowe: — 2007ES161PO008 Andaluzja 94 370 752,75 EUR, — 2007ES161PO008 Andaluzja 479 712 483,22 EUR, — 2007ES162PO001 Kantabria 4 697 332,79 EUR, — 2007ES162PO006 Katalonia 15 392 569,98 EUR, — 2007ES162PO008 Aragonia 12 451 358,48 EUR

—	orzeczenie o zasadności żądania zapłaty przez Komisję Europejską odsetek za zwłokę w rzeczywistej zapłacie wnioskowanych płatności okresowych niesłusznie zatrzymanych, oraz

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji wydanej przez stronę pozwaną o wstrzymaniu określonych płatności, o wypłatę których Hiszpania wystąpiła pomiędzy 17 listopada a 30 grudnia 2009 r. Owo wstrzymanie dotyczy dwudziestu wniosków o płatności okresowe w łącznej wysokości 1 890 708 859,51 EUR.

Na poparcie swoich roszczeń strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

—

Naruszenie art. 91 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 1083/2006 (1) w zakresie, w jakim Komisja bez przedstawienia sprawozdania krajowego lub wspólnotowego podmiotu przeprowadzającego audyt, który wykazałby istnienie znacznych wad funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli, przy czym brak było takich wad, przystąpiła poprzez zaskarżoną decyzję do wstrzymania wypłaty określonych wnioskowanych przez Hiszpanie płatności okresowych.

—

Naruszenie zaakceptowanych przez Komisję strategii kontroli, w zakresie, w jakim Komisja przystąpiła do wstrzymania wypłat ww. płatności okresowych, przyjmując że brak audytu systemów stanowi znaczne opóźnienie w wykonaniu strategii, podczas gdy owe strategie umożliwiały Królestwu Hiszpanii przedstawienie audytu systemów do 30 czerwca 2010 r.

—	Naruszenie zasady pewności prawa w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja wymaga, aby Królestwo Hiszpanii przeprowadziło audyt wcześniej niż to wynika z kalendarza uzgodnionego z samą Komisją, z którego to względu wymóg ten nie był przewidywalny dla hiszpańskich organów.

—

Naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań w zakresie, w jakim organy krajowe działały na podstawie kalendarzy audytów zaakceptowanych przez Komisje w strategiach, które to kalendarze były przestrzegane, a Komisja w żadnym momencie nie wskazała na to, iż stanowi to wadę funkcjonowania systemu zarządzania i kontroli.

—	Naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ środek przyjęty przez Komisje jest nieproporcjonalny i sprzeczny ze skutecznym zarządzaniem finansowym istnieją inne instrumenty prawne, mniej kosztowne, dla osiągnięcia tego samego celu.

Pomocniczo skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 87 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006, w zakresie, w jakim nie przystąpiono w terminie dwóch miesięcy od daty złożenia wniosku do wypłaty wspomnianych wnioskowanych płatności.

Wreszcie, Królestwo Hiszpanii domaga się odsetek za zwłokę na podstawie art. 87 ust. 2 rozporządzenia 1083/2006, art. 83 rozporządzenia 1605/2002 (2) oraz art. 106 ust. 5 rozporządzenia Komisji 2342/2002 (3).

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE0 nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 25, s. 43).

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).

Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2010 r. — Zitro IP przeciwko OHIM — Show Ball Informática (BINGO SHOWALL)

(Sprawa T-179/10)

(2010/C 161/83)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Zitro IP (Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Show Ball Informática Ltda

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji OHIM

—	obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Zitro IP

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy BINGO SHOWALL (zgłoszenie nr 6 059 919) dla towarów i usług z klas 9, 28 i 41).

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Show Ball Informática Ltda.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy (nr 5 092 275) zawierający element słowny „SHAW BALL” dla towarów i usług z klas 9 i 42.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Błędna wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2010 r. — Nickel Institute przeciwko Komisji

(Sprawa T-180/10)

(2010/C 161/84)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Nickel Institute (Toronto, Kanada) (przedstawiciele: K. Nordlander, adwokat i H. Pearson, solicitor)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

—	uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

—	stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG.E3/HP/psi–Ares(2010)65824 z dnia 8 lutego 2010 r., na mocy której odmówiono skarżącej pełnego dostępu do niektórych żądanych przez nią dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1); oraz

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżąca żąda, na podstawie art. 236 TFUE stwierdzenia nieważności decyzji Komisji SG.E3/HP/psi — Ares(2010)65824 z dnia 8 lutego 2010 r., na mocy której odmówiono skarżącej pełnego dostępu do niektórych żądanych przez nią dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Decyzja ta potwierdzała między innymi:

—	decyzję pełniącego obowiązki dyrektora generalnego Służby Prawnej Komisji o odmowie pełnego dostępu do siedmiu dokumentów obejmujących opinię tej Służby na temat projektu dyrektywy Komisji 2008/58/WE (2);

—	decyzję dyrektora dyrekcji D Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska o odmowie pełnego dostępu do dwóch dokumentów dotyczących opinii dwóch innych Dyrekcji Generalnych Komisji na temat projektu dyrektywy Komisji 2008/58/WE; oraz

—	fakt że w posiadaniu Komisji nie znajdowały się żaden dokument, protokół lub korespondencja (w tym również żadne późniejsze względem nich dokumenty lub komentarze), w których zawarta byłaby opinia Służby Prawnej na temat projektu dyrektywy 2009/2/WE (3).

Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi liczne zarzuty:

Po pierwsze, Sekretariat Generalny Komisji popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 dokonując wykładni wyjątku dotyczącego ochrony porady prawnej w odniesieniu do wielu żądanych dokumentów.

Ponadto Sekretariat Generalny Komisji popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 dokonując wykładni wyjątku dotyczącego ochrony postępowania sądowego w odniesieniu do jednego z żądanych dokumentów.

Wreszcie, Sekretariat Generalny Komisji popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie wskazując dokumentów, w których Służba Prawna przedstawia swą opinię na temat projektu dyrektywy Komisji 2009/2/WE i odmawiając dostępu do tych dokumentów.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.

(2)  Dyrektywa Komisji 2008/58/WE z dnia 21 sierpnia 2008 r. dostosowująca po raz trzydziesty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, Dz.U. L 246, s. 1.

(3)  Dyrektywa Komisji 2009/2/WE z dnia 15 stycznia 2009 r. po raz trzydziesty pierwszy dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, Dz.U. L 11, s. 6.

Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2010 r. — AISCAT przeciwko Komisji

(Sprawa T-182/10)

(2010/C 161/85)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Associazione Italiana delle Società Concessionarie per la costruzione e l’esercizio di Autostrade e Trafori stradali (AISCAT) (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: M. Maresca, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania strony skarżącej

—	Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 lutego 2010 r.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Komisji Europejskiej z dnia 10 lutego 2010 r., w którym została wykluczona ewentualność naruszenia art. 87 WE (obecnie art. 107 TFUE) przez Republikę Włoską polegającego na powierzeniu przez nią budowy odcinka autostrady (zwanego „Passante di Mestre”) i zarządzania nim bez postępowania przetargowego mieszanej spółce publiczno/prywatnej CAV S.p.A. (spółce akcyjnej utworzonej przez ANAS S.p.A. i region Veneto w równych udziałach) oraz na sfinansowaniu tej budowy poprzez podwyższenie opłat w punktach poboru opłat za przejazd autostradą istniejących na równoległym i konkurencyjnym odcinku autostrady.

Zdaniem skarżącej Republika Włoska naruszyła art. 87 WE (obecnie art. 107 TFUE) z dwóch powodów:

Po pierwsze, fakt, że Republika Włoska udzieliła koncesji na budowę i zarządzanie Passante di Mestre bezpośrednio CAV na podstawie art. 2 ust. 290 ustawy nr 244 z dnia 24 grudnia 2007 r., stanowi pomoc państwa, ponieważ z uwagi na brak przesłanek uzasadniających tzw. zamówienie in-house zamówienie zostało udzielone spółce mieszanej, której przysługuje nienależna przewaga nad konkurencją ze względu na jej cechy charakterystyczne przewidziane w statucie oraz związane z zarządem. W CAV 50 % akcji posiada bowiem ANAS, która mimo że pełni rolę publiczno-prawną jako organ regulacyjny, prowadzi także działalność przedsiębiorstwa (budowa autostrad i zarządzanie nimi) na rynku, który ona sama reguluje, którego uregulowaniom ona sama podlega i w stosunku do którego ona sama jest organem udzielającym koncesji.

Po drugie, fakt, że Republika Włoska zaaprobowała porozumienie zawarte między ANAS (w charakterze organu udzielającego koncesji) a CAV w sprawie finansowania Passante di Mestre poprzez podwyższenie opłat w punktach poboru opłat za przejazd autostradą istniejących na równoległym i konkurencyjnym odcinku autostrady, stanowi pomoc państwa na rzecz CAV.

Podwyżka opłat stanowiła bowiem instrument, który umożliwił skierowanie ruchu pojazdów silnikowych na nowo budowany odcinek (Passante di Mestre) i jednocześnie spowodował spadek ruchu na konkurencyjnym odcinku (zwanym „Tangenziale di Mestre”) stanowiącym przedmiot wspomnianej podwyżki. Przedmiotem pomocy nie jest zatem kwota wynikająca z podwyżki opłat sama w sobie, lecz korzyść konkurencyjna, jaką CAV z niej czerpie, oraz z drugiej strony strata, jaką poniosły z tego powodu spółki posiadające koncesje w stosunku do Tangenziale di Mestre.

Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2010 r. — DTL Corporación przeciwko OHIM

(Sprawa T-188/10)

(2010/C 161/86)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: DTL Corporación, S.L. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Rueda Pascual)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales, S.L. (Pampeluna, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM w sprawie R 767/2009-2 z dnia 17 lutego 2010 r.

—

wydanie w jej miejsce decyzji odrzucającej sprzeciw wniesiony w swoim czasie przez Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales, S.L. przeciwko zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego nr 5 153 325„SOLARIA”, oraz umożliwiającej zarejestrowanie tego znaku towarowego nie tylko dla klasy 41, ale również dla usług zgłaszanych w klasach 37 i 47; obciążenie strony wnoszącej sprzeciw kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu oraz postępowania odwoławczego przed OHIM

—	obciążenie kosztami postępowania OHIM oraz każdego, kto sprzeciwi się niniejszej skardze.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: DTL Corporación, S.L.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „SOLARIA” (zgłoszenie nr 5 153 325) dla usług należących do klas 37, 41 i 42.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Gestión de Recursos y Soluciones Empresariales, S.L.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański graficzny znak towarowy zawierający element słowny„SOLARTIA” (nr 2 689 747) dla usług należących do klas 37 i 42.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu.

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: błędna wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2010 r. — Egan i Hackett przeciwko Parlamentowi

(Sprawa T-190/10)

(2010/C 161/87)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Kathleen Egan (Athboy, Irlandia), i Margaret Hackett (Borris-in-Ossory, Irlandia) (przedstawiciele: C. MacEochaidh SC i J. Goode, barristers oraz K. Neary, solicitor)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania strony skarżącej

—	Stwierdzenie dopuszczalności skargi;

—

Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2010 r. [A(2010)579] odmawiającej skarżącym dostępu do informacji, o które wystąpiły w pierwotnym wniosku z dnia 16 grudnia 2009 r. oraz w kolejnym potwierdzającym wniosku z dnia 28 stycznia 2010 r.; oraz

—	obciążenie Parlament Europejski kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszej skardze skarżące wnoszą na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 12 lutego 2010 r. [A(2010)579] odmawiającej dostępu do dokumentów zawierających publiczny rejestr akredytowanych asystentów członków Parlamentu Europejskiego, a w przypadku nieakredytowanych asystentów — ich imiona oraz korzyści finansowe.

Skarżące na poparcie swojej skargi podnoszą, że Parlament w niewłaściwy sposób oparł się na rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 (1) oraz rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 (2) jako na podstawie odmowy dostępu do dokumentów stanowiących już własność publiczną. W związku z tym skarżący podnosi następujące zarzuty:

Po pierwsze Parlament nie przedstawił odpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, naruszając tym samym art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

Po drugie, zaskarżona decyzja zawiera błędy w ustaleniach dotyczące wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, iż ujawnienie dokumentów naruszyłoby prywatne interesy odnośnych podmiotów a także nie ocenia się rzeczywistego charakteru art. 4 ust. 1 lit. b) oraz utrzymuje się, że publiczny interes w dostępie do rejestrów publicznych asystentów Parlamentu Europejskiego ustaje z chwilą, gdy dana osoba nie zajmuje już takiego stanowiska.

Ponadto zaskarżona decyzja narusza istotne wymogi proceduralne poprzez brak poinformowania o środkach przysługujących skarżącym wobec oddalenia wniosków potwierdzających, na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

Wreszcie zaskarżona decyzja narusza zasady demokracji, przejrzystości, proporcjonalności, równości i niedyskryminacji poprzez odmowę dostępu do publicznych dokumentów w sytuacji, gdy takie dokumenty były wcześniej dostępne dla skarżących na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

---

(1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

(2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, s. 1).

Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2010 r. — Avery Dennison przeciwko OHIM — Dennison Hesperia (AVERY DENNISON)

(Sprawa T-200/10)

(2010/C 161/88)

Język skargi: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Avery Dennison Corp. (przedstawiciel: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dennison Hesperia, SA (Torrejón de Ardoz, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności lub ewentualnie zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie R 798/2009-2;

—	obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „AVERY DENNISON” (zgłoszenie nr 3 825 114) dla towarów i usług z klas 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 12, 16, 17, 19, 20, 22, 24, 28, 35, 37, 38, 39, 40, 41 i 42

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Dennison Hesperia, SA

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Hiszpanii znak towarowy „DENNISON” (nr 1 996 088) dla towarów z klasy 16.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Niewłaściwa wykładnia art. 42 ust. 2 i 3 oraz, posiłkowo, art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2010 r. — DB Schenker Rail Deutschland przeciwko Komisji

(Sprawa T-109/04) (1)

(2010/C 161/89)

Język postępowania: niemiecki

Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 146 z 29.5.2004.

Postanowienie Sądu z dnia 13 kwietnia 2010 r. — Unity OSG FZE przeciwko Radzie

(Sprawa T-511/08) (1)

(2010/C 161/90)

Język postępowania: angielski

Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.

Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2010 r. — Marsili przeciwko Komisji

(Sprawa F-19/10)

(2010/C 161/91)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Letizia Marsili (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, C. Mereu i M. Velardo)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niewpisaniu skarżącej na listę rezerwową konkursu EPSO/AST/51/08 oraz naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą.

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 17 grudnia 2009 r. o niewpisaniu skarżącej na listę konkursu EPSO/AST/51/08 i zasądzenie od pozwanej odszkodowania oszacowanego tymczasowo na 1 EUR, które zostanie określone dokładniej w trakcie postępowania oraz odsetek w wysokości 6,75 % w odniesieniu do doznanej krzywdy i poniesionej szkody;

—	obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

(Sprawa F-21/10)

(2010/C 161/92)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu naprawienie szkody poniesionej przez niego w związku z okolicznością, że strona pozwana przesłała wezwanie do zapłaty kosztów adwokata, który reprezentował ją w sprawie T-241/03 adwokatowi, który reprezentował skarżącego we wspomnianej sprawie a nie samemu skarżącemu.

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji, na mocy której wniosek z dnia 23 lutego 2009 r. został oddalony;

—	w razie potrzeby stwierdzenie nieważności aktu z dnia 14 września 2009 r., niezależnie od tego jaką miał on formę, którym oddalone zostało zażalenie na decyzję o oddaleniu wniosku z dnia 23 lutego 2009 r.;

—	w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma z dnia 1 grudnia 2009 r. sporządzonego w języku francuskim i doręczonego skarżącemu w dniu 19 stycznia 2010 r. razem z jego tłumaczeniem na język włoski;

—

zasądzenie od Komisji naprawienia szkody majątkowej i krzywdy, które skarżący poniósł w związku ze sporządzeniem i przesłaniem adwokatowi, który reprezentował go w sprawie T-241/03 pisma z dnia 4 grudnia 2006 r. w drodze zapłaty na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR lub takiej wyższej lub niższej kwoty jaką Sąd uzna za słuszną;

—	zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącego odsetek od kwoty 10 000 EUR za okres od dnia przypadającego po dniu doręczenia Komisji wniosku z dnia 23 lutego 2009 r. do dnia rzeczywistej zapłaty tej kwoty w wysokości 10 % rocznie z coroczna kapitalizacją;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.