11.2.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 34/1

Kursy walutowe euro (1)

10 lutego 2010 r.

2010/C 34/01

1 euro =

	Waluta	Kurs wymiany
USD	Dolar amerykański	1,3740
JPY	Jen	123,01
DKK	Korona duńska	7,4449
GBP	Funt szterling	0,87980
SEK	Korona szwedzka	10,0335
CHF	Frank szwajcarski	1,4658
ISK	Korona islandzka
NOK	Korona norweska	8,1110
BGN	Lew	1,9558
CZK	Korona czeska	26,108
EEK	Korona estońska	15,6466
HUF	Forint węgierski	271,55
LTL	Lit litewski	3,4528
LVL	Łat łotewski	0,7091
PLN	Złoty polski	4,0663
RON	Lej rumuński	4,1180
TRY	Lir turecki	2,0791
AUD	Dolar australijski	1,5700
CAD	Dolar kanadyjski	1,4667
HKD	Dolar hong kong	10,6766
NZD	Dolar nowozelandzki	1,9827
SGD	Dolar singapurski	1,9483
KRW	Won	1 591,64
ZAR	Rand	10,5998
CNY	Yuan renminbi	9,3847
HRK	Kuna chorwacka	7,3230
IDR	Rupia indonezyjska	12 871,34
MYR	Ringgit malezyjski	4,7149
PHP	Peso filipińskie	63,800
RUB	Rubel rosyjski	41,5800
THB	Bat tajlandzki	45,576
BRL	Real	2,5411
MXN	Peso meksykańskie	17,9438
INR	Rupia indyjska	63,8840

(1) Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.

11.2.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 34/2

Dni wolne od pracy w 2009 r.: państwa EOG EFTA oraz instytucje EOG

2010/C 34/02

2010	Islandia	Liechtenstein	Norwegia	Urząd Nadzoru EFTA	Trybunał EFTA
1 stycznia	X	X	X	X	X
2 stycznia		X
6 stycznia		X
2 lutego		X
19 marca		X
1 kwietnia	X		X
2 kwietnia	X	X	X	X
5 kwietnia	X	X	X	X	X
22 kwietnia	X
1 maja	X	X	X	X	X
13 maja	X	X	X	X	X
14 maja				X
17 maja			X
24 maja	X	X	X	X	X
3 czerwca		X
17 czerwca	X
23 czerwca					X
2 sierpnia	X
8 września		X
1 listopada		X		X	X
8 grudnia		X
25 grudnia	X	X	X	X	X
26 grudnia	X	X	X	X	X
31 grudnia		X

11.2.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 34/3

Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

2010/C 34/03

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006. Oświadczenia o sprzeciwie muszą wpłynąć do Komisji w terminie sześciu miesięcy od daty niniejszej publikacji.

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 510/2006

„ΦΑΒΑ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ” (FAVA SANTORINIS)

Nr WE: EL-PDO-0005-0520-09.01.2006

ChOG ( ) ChNP ( X )

1. Nazwa:

„Φάβα Σαντορίνης” (Fava Santorinis)

2. Państwo członkowskie lub kraj trzeci:

Grecja

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego:

3.1. Rodzaj produktu:

Klasa 1.6.

Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone

3.2. Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1:

Suszone, obrane i skruszone liścienie rośliny Lathyrus clymenum L. (rodzina motylkowatych (bobowatych)), o jasnożółtej barwie, w kształcie płaskich krążków o średnicy około 2 mm, o zawartości wody najwyżej 13 %. Skład produktu charakteryzuje się szczególnie wysoką zawartością białka i wysoką zawartością węglowodanów. Właściwości fizykochemiczne bobu z Santorynu sprawiają, że proces gotowania przebiega niezwykle łatwo (czas gotowania jest bardzo krótki) i ostatecznie nadają one ugotowanemu bobowi i przygotowanym na jego bazie daniom wyjątkowe właściwości organoleptyczne, takie jak lekka konsystencja i delikatnie słodki smak.

3.3. Surowce:

—

3.4. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego):

—

3.5. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym:

Etapy produkcji bobu z Santorynu, które mają wpływ na ukształtowanie się szczególnych cech produktu, obejmują uprawę Lathyrus clymenum L. (αρακάς), dojrzewanie (suszenie) nasion, obieranie ich i pakowanie. Etapy te muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze, ponieważ to właśnie charakterystyczne parametry środowiska, uprawy i procesu suszenia (wykorzystanie ziemi z Santorynu) są źródłem szczególnego charakteru produktu, a zmiana tychże parametrów wiąże się z ogromnym ryzykiem zmiany właściwości bobu z Santorynu.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.:

Pakowanie musi odbywać się w obrębie wyznaczonego obszaru geograficznego w celu zagwarantowania jakości i skutecznej kontroli pochodzenia produktu końcowego. Odpowiednie pakowanie musi następować niezwłocznie, tuż po obraniu i oddzieleniu liścieni, aby otrzymany w ten sposób produkt końcowy, który jest delikatny, nie nabrał wilgoci. Pakowanie poza Santorynem wiąże się w sposób nieunikniony z masowym przewozem morskim środkiem transportu, tj. praktyką, która wiąże się z wysokim ryzykiem pochłaniania przez produkt wilgoci i zakażenia produktu przez szkodniki roślin i choroby, a tym samym ryzykiem obniżenia jakości produktu.

3.7. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania:

—

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego:

Geograficzny obszar produkcji bobu z Santorynu obejmuje greckie wysypy Santoryn, Thirasia, Palea Kameni, Nea Kameni, Aspronisi, Christiana i Askania znajdujące się w departamencie Cyklady (region Południowego Morza Egejskiego).

Wszystkie te wyspy charakteryzują się glebą wulkaniczną i bardzo szczególnym mikroklimatem. Dokładniej klimat regionu, który opisano bardziej szczegółowo w pkt 5.1 lit a, jest ciepły i suchy z bardzo wysokim nasłonecznieniem, silnymi wiatrami północnymi (meltemi) i średnią roczną wilgotnością względną równą 71 %.

5. Związek z obszarem geograficznym:

5.1. Specyfika obszaru geograficznego:

Klimat: dane przedstawione poniżej uznaje się za szczególne czynniki klimatyczne, które są źródłem jakości bobu z Santorynu:

1.	wilgotność względna powietrza, która utrzymuje się przez cały rok na średnim poziomie 71 %;

2.	roczna suma opadów wynosząca 370 mm;

3.	wiatry północne, które wieją przez cały rok;

4.	średnia temperatura roczna równa 17,5 °C;

5.	nasłonecznienie, które osiąga 202 dni w ciągu roku;

6.	naturalny brak przymrozków.

Gleba: oryginalnymi składnikami gleby wulkanicznej, która pokrywa prawie całe terytorium Santorynu, są trzeciorzędowe złoża ziemi, pumeksu i lawy. Są to gleby głębokie, w których erozja zachodzi w umiarkowanym lub znikomym zakresie, o niewielkim nachyleniu. Zasadniczo struktura gleby wyspy jest miałka i pozbawiona podstawowych związków i pierwiastków nieorganicznych, jakimi są potas i azot. Jest również wyjątkowo uboga, jeśli chodzi o substancje organiczne. Ponadto zasoby wodonośne są bardzo rzadkie, niemal niewystępujące.

5.2. Specyfika produktu:

Podstawowa specyfika bobu z Santorynu polega na stosowaniu w produkcji odmiennego gatunku roślinny, tj. Lathyrus clymenum L. z rodziny motylkowatych (bobowatych). Roślinę tę uprawia się wyłącznie na wyznaczonym obszarze, a jedynym przeznaczeniem tej uprawy jest produkcja bobu z Santorynu.

To odmienne pochodzenie nadaje właśnie produktowi jego szczególnych właściwości, które odróżniają go od podobnych produktów. Jego główne cechy charakterystyczne są następujące:

Właściwości fizyczne: bób z Santorynu składa się z kawałków liścieni nasion; ma jasnożółtą barwę i kształt płaskiego krążka o średnicy około 2 mm. Maksymalna zawartość wody wynosi 13 %, a ilość skruszonych liścieni waha się od 1 % do 5 % w zależności od procesu produkcji.

Właściwości chemiczne: ze względu na warunki glebowe i klimatyczne oraz na roślinę, która stanowi podstawę produkcji, bób z Santorynu charakteryzuje się wyjątkowo wysoką zawartością węglowodanów (63 %) i białka (20 %).

Należy również podkreślić, że stosowanie bobu z Santorynu przy przygotowywaniu potraw nadaje tym ostatnim szczególne właściwości organoleptyczne, które odróżniają dany środek spożywczy od innych podobnych produktów i przyczyniają się do jego renomy. Najbardziej specyficzne właściwości są następujące:

lekka konsystencja: wynika ona z niewielkiego rozmiaru i jednorodności liścieni w połączeniu z wysoką zawartością węglowodanów;

możliwość przechowywania produktu: wynika ona z wysokiego stopnia dehydratacji, ale również z dezynfekcji nasion bobu z Santorynu;

łatwe gotowanie: niewielki rozmiar i jednorodność liścieni w połączeniu z wysoką zawartością węglowodorów sprawiają, że gotowanie produktu jest szybkie i wymaga niewielkiej ilości wody;

smak: obecność cukru w tkankach roślinnych wyjaśnia, dlaczego ostatecznie produkt ma delikatnie słodki smak, w przeciwieństwie do smaku innych podobnych produktów, które charakteryzują się lekko gorzkim smakiem.

5.3. Związek przyczynowy zachodzący pomiędzy charakterystyką obszaru geograficznego a szczególnymi cechami jakościowymi, renomą lub innymi właściwościami produktu:

Ogół szczególnych cech bobu z Santorynu, które znajdują odzwierciedlenie w jego właściwościach fizycznych i chemicznych, lecz także we właściwościach organoleptycznych dań przygotowanych z udziałem tego składnika, wynika z połączenia wpływu cech środowiska, lokalnego know-how i wyjątkowych zasobów genetycznych.

Wszystkie te cechy specyficzne są znane od czasów starożytności, epoki, z której pochodzi uprawa rośliny Lathyrus clymenum L. (z rodziny motylkowatych (bobowatych)), co wyjaśnia renomę bobu z Santorynu w porównaniu z innymi podobnymi produktami.

Jakość: jak wskazano powyżej, szczególne właściwości bobu z Santorynu wynikają z połączenia wpływu trzech czynników. Skutki każdego z nich opisano pokrótce poniżej:

Materiał genetyczny: od starożytności gatunek, z którego produkowany jest bób z Santorynu (Lathyrus clymenum L. z rodziny motylkowatych (bobowatych)) jest uprawiany wyłącznie na Santorynie i okolicznych wysepkach. Warunki glebowe i klimatyczne dominujące na tych wyspach utrudniają bowiem, a wręcz uniemożliwiają uprawę jakichkolwiek innych gatunków stosowanych do produkcji bobu. Owoc zebrany jako ostatni w miejscu do młócenia jest przechowywany oddzielnie w celu ponownego użycia do kolejnego zasiewu w następnym roku. Praktyka ta wydaje się być jedyną przyczyną wyjaśniającą fakt, że od 3 500 lat utrwaliła się uprawa tej rośliny, odmiennej od innych motylkowatych lokalnej odmiany, którą stosuje się wyłącznie do produkcji słynnego bobu z Santorynu.

Lathyrus clymenum L. jest źródłem właściwości fizycznych bobu z Santorynu, ponieważ są one związane ze specyficzną ekspresją fenotypową głównych cech taksonomicznych, takich jak rozmiar i barwa liścieni. Podobnie szczególny skład chemiczny liścieni stanowi cechę jakościową kontrolowaną genetycznie.

Know-how: ten lokalny know-how odsyła zarówno do uprawy wyłącznie rośliny Lathyrus clymenum L., jak i obróbki ziaren, która powoduje niską zawartość wody i mała ilość skruszonych liścieni.

W szczególności okres zasiewu, a także zbioru i młócenia mają decydujące znaczenie w praktyce produkcyjnej, która pozwoliła na dostosowanie uprawy do lokalnego środowiska; ponadto wybór materiału rozmnożeniowego do uprawy w kolejnym roku stanowi szczególną praktykę, która wyjaśnia, dlaczego utrwaliła się uprawa tej rośliny.

Szczególny know-how rozwinięto w odniesieniu do dojrzewania owoców. Obejmuje on dwa ważne elementy, które łączą bób z Santorynu z jego miejscowym środowiskiem. Chodzi mianowicie o wykorzystanie ziemi z Santorynu i zasypywanie magazynów ziemią w celu odpowiednio przechowywania i magazynowania owoców. Ten sposób postępowania chroni owoce przed atakami owadów i przyczynia się do zapewnienia pożądanej trwałości produktu, która pozwala mu na przetrwanie bez pokruszenia późniejszych etapów obróbki.

Środowisko: wpływ środowiska dotyczy uprawy Lathyrus clymenum L., powstawania ilościowych cech charakterystycznych, takich jak skład chemiczny liścieni oraz istnienia wyjątkowych czynników produkcji takich jak gleba Santorynu.

Do szczególnych warunków środowiskowych, które przyczyniły się do wyboru i dostosowania uprawy Lathyrus clymenum L., zaliczają się siła wiatrów, niewielkie dostępne zasoby wodonośne i ubogie gleby. Roślina pnąca Lathyrus clymenum L. jest chroniona od silnych wiatrów, jej kserofilny charakter pozwala jej na przetrwanie w warunkach prawie pustynnych, ponadto dzięki zdolności do wiązania azotu z powietrza roślina ta potrafi zapobiec brakowi podstawowych składników odżywczych. Najbardziej wyraźnym znakiem dostosowania uprawy do środowiska wyspy Santoryn jest fakt, że przetrwała ona wybuch wulkanu.

Ponadto znikome zasoby wodne wyjaśniają na zasadzie przeciwieństwa wysoką zawartość cukru w roślinie, która pozwala jej na większe przyswajanie wody dzięki zjawisku osmozy.

Renoma: potwierdzona obecność bobu z Santorynu na wyznaczonym obszarze sięga XVI w. p.n.e., jak dowodzą tego odkrycia archeologiczne łączone z późniejszym okresem eneolitu, których dokonano w trakcie prac wykopaliskowych w Akrotiri, w Domu Zachodnim. Pozostałości po zapasach ze zbiorów zostały bowiem zidentyfikowane jako nasiona Lathyrus clymenum L.

Ponadto termin bób pojawia się po raz pierwszy na piśmie w VI lub V w. p.n.e., we fragmencie zaginionej obecnie tragedii Ajschylosa, w której użyto go na określenie potrawy dla biednych.

Pierwsze stwierdzone powiązanie terminu bób z dobrze znaną potrawą występuje w II w. p.n.e. u Dioskurydesa, który odnosi się do tego terminu jako łacińskiego odpowiednika greckiego słowa κουκιά (Vicia faba L.), oznaczającego roślinę motylkowatą najczęściej stosowaną do produkcji bobu.

W VI w. p.n.e. Cyryl ze Scythopolis wspomina o stosowaniu πισαρίων, tj. niewielkich rozmiarów rośliny strączkowej zwanej w Santorynie αρακάς, do produkcji bobu, wskazując tym samym po raz pierwszy w tekście literackim na związek między terminem αρακίσκο starożytnych Greków a produkcją bobu.

Bób, jako tradycyjny produkt Santorynu, widnieje jako czwarta produkcja na wyspie w spisie inwentaryzacyjnym z 1850 r.; w 1914 r. Gennadios wspomina w szczególności doskonałą jakość bobu z Santorynu i uznaje αρακάς za roślinę stanowiącą podstawę jego produkcji. Ta korelacja pojawia się w wielu źródłach w XX w., ale dopiero w 1943 r. Rechinger wspomina o związku między miejscową uprawą a Lathyrus clymenum L.

Dopiero w XXI w. powiązano tradycyjną lokalną nazwę αρακάς z gatunkiem Lathyrus clymenum L. Dla celów opracowania niniejszej dokumentacji próbki tej rośliny zostały bowiem przekazane do laboratorium botaniki systematycznej Uniwersytetu Agronomicznego w Atenach, które rozpoznało Lathyrus clymenum L.

Tym samym wykazano ponad wszelką wątpliwość, że bób z Santorynu jest uprawiany nieustannie w tym regionie od ponad 3 600 lat.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

http://www.minagric.gr/greek/data/Fava%20Santorinis%20-%20specifications.pdf

11.2.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 34/8

Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

2010/C 34/04

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006. Oświadczenie o sprzeciwie należy przedłożyć Komisji w terminie sześciu miesięcy od daty niniejszej publikacji.

STRESZCZENIE

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

„PRLEŠKA TÜNKA”

NR WE: SI-PGI-0005-0533-24.03.2006

ChOG ( ) ChNP ( X )

Niniejsze streszczenie zawiera główne elementy specyfikacji produktu i jest przeznaczone do celów informacyjnych.

1. Właściwy organ państwa członkowskiego:

Nazwa:

Ministerstwo Rolnictwa, Leśnictwa i Żywności Republiki Słowenii

Adres:

Dunajska 58

SI-1000 Ljubljana

SLOVENIJA

Tel.

+386 14789109

Faks

+386 14789055

E-mail:

varnahrana.mkgp@gov.si

2. Grupa składająca wniosek:

Nazwa:

Društvo za promocijo in zaščito prleških dobrot (Stowarzyszenie Promocji i Ochrony Specjałów Regionu Prlekija)

Adres:

Križevci 11

SI-9242 Križevci pri Ljutomeru

SLOVENIJA

Tel.

+386 25888144

Faks

—

E-mail:

—

Skład:

producenci/przetwórcy ( X ) inni ( )

3. Rodzaj produktu:

Klasa 1.2.

Produkty mięsne (gotowane, solone, wędzone)

4. Specyfikacja:

(streszczenie wymogów określonych w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 510/2006)

4.1. Nazwa:

„Prleška tünka”

4.2. Opis:

„Prleška tünka” składa się z mięsa i smalcu ze skwarkami. Kawałki mięsa (udziec wieprzowy, grzbiet, schab lub karkówka) są zapeklowane, poddane obróbce termicznej na sucho i wędzone (suszone). Smalec ze skwarkami (mielona słonina) jest przygotowywany dzięki obróbce termicznej twardej słoniny, która jest mielona i doprawiana. Mięso i smalec ze skwarkami dojrzewają razem w pojemniku przynajmniej przez 30 dni.

Jako „prleška tünka” zawsze oferowane jest mięso i smalec ze skwarkami. Mięso ma jednorodny, jasnoróżowy kolor, charakterystyczny dla mięsa peklowanego, poddanego obróbce termicznej, bez szarych, ciemnych lub innych przebarwień. Smalec ze skwarkami ma śmietankowo-biały kolor, dobrze się rozsmarowuje i ma właściwą strukturę, z cząstkami wielkości ziaren ryżu; smak jest charakterystyczny.

Mięso ma smak dojrzałego, peklowanego, wędzonego mięsa, jest odpowiednio słone, o harmonijnie wyrażonym smaku przypraw. Smak smalcu ze skwarkami powinien być charakterystyczny.

4.3. Obszar geograficzny:

Produkcja „prleškiej tünki” odbywa się na obszarze geograficznym Prlekija, tj. gmin Ljutomer, Razkrižje, Križevci, Veržej, Sveti Jurij, Radenci, Gornja Radgona i Ormož.

4.4. Dowód pochodzenia:

Wszyscy producenci muszą znajdować się w obrębie obszaru geograficznego.

Każdy producent jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji poświadczającej spełnianie wymogów specyfikacji dotyczącej „prleškiej tünki.” Producenci są zobowiązani do prowadzenia ewidencji zakupionych surowców, przebiegu procesu produkcji, czasu trwania dojrzewania, analizy mikrobiologicznej, analizy organoleptycznej oraz ewidencji wyprodukowanej i sprzedanej ilości „prleškiej tünki.” Stowarzyszenie Promocji i Ochrony Specjałów Regionu Prlekija kontroluje lokalizację producentów oraz prowadzoną przez nich ewidencję poświadczającą, że przestrzegają oni wymaganych przepisów i uwzględniają specyfikację. Stowarzyszenie prowadzi także wykaz producentów. Dzięki dokładnej kontroli każdego producenta cały proces produkcji, od zastosowania surowca do produktu końcowego, jest monitorowany. Producenci są także nadzorowani przez niezależny organ kontrolny spełniający wymogi normy europejskiej EN 45011.

4.5. Metoda produkcji:

„Prlešką tünkę” tworzą mięso i smalec ze skwarkami.

Mięso z udźca wieprzowego, grzbietu, schabu lub karkówki, bez kości, skóry i słoniny, jest peklowane z użyciem 2,4–2,8 % soli do peklowania na masę świeżego mięsa (NaNO2 w dopuszczalnym stężeniu 0,5–0,6 %). Można dodać także do 0,5 % cukru. Nastrzykiwanie mięsa roztworem peklującym jest zabronione. Pozostałe przyprawy, których użycie jest dozwolone podczas przygotowywania mięsa, to: pieprz, czosnek, kminek i liść laurowy. Temperatura peklowania powinna wynosić 0–80 °C. Równomiernie zapeklowane mięso jest poddawane obróbce termicznej na sucho oraz wędzone.

Smalec ze skwarkami jest przygotowywany poprzez poddanie obróbce termicznej twardej słoniny z grzbietu, która następnie zostaje zmielona na cząstki o średnicy 6–8 mm i nasolona z użyciem 2–2,4 % soli kuchennej; można go doprawiać czarnym pieprzem i czosnkiem.

Aby otrzymać „prlešką tünkę” należy warstwami, naprzemiennie układać przygotowane mięso i smalec ze skwarkami w pojemniku o nazwie „tünka.” Dolną warstwę w pojemniku stanowi smalec ze skwarkami, następnie układana jest warstwa mięsa, warstwa smalcu ze skwarkami itd. Wierzchnią warstwę zawsze stanowi smalec ze skwarkami. Ułożone w smalcu ze skwarkami kawałki mięsa nie mogą się stykać ze sobą. Mięso i smalec ze skwarkami dojrzewają razem w pojemniku przynajmniej przez 30 dni.

„Prleška tünk”a jest przechowywana w zamkniętych pojemnikach lub workach, w temperaturze nie wyższej niż 12 °C.

Waga pakowanej „prleškiej tünki” jest dowolna, jednak pakowana „prleška tünka” powinna składać się z mięsa i smalcu ze skwarkami w proporcjach od 60:40 do 70:30.

Pakowane kawałki „prleškiej tünki” zawierają określone proporcje smalcu ze skwarkami i mięsa, które przed pakowaniem są wyjmowane z pojemników przeznaczonych do dojrzewania. W celu zachowania specyficznych cech jakościowych i organoleptycznych „prleškiej tünki,” a przede wszystkim czystości mikrobiologicznej produktu końcowego „prlešką tünkę” należy bezpośrednio po dojrzewaniu zapakować na wyznaczonym obszarze geograficznym. Dozwolone jest pakowanie próżniowe lub w atmosferze modyfikowanej.

4.6. Związek:

Ochrona „prleškiej tünki” opiera się na tradycji specyficznej technologii produkcji „prleškiej tünki,” która nadaje jej typowe właściwości organoleptyczne.

Prlekija to region od dawna znany z hodowli trzody chlewnej. Chłopi zaczęli wyrabiać tünkę przede wszystkim po to, aby zachować mięso w ciągu roku. W ten sposób zaczęto układać (tünkati) mięso w zmielonej słoninie, która wcześniej została częściowo stopiona, a następnie posolona i schłodzona. Duży drewniany pojemnik, w którym natłuszczano mięso, nazwano tünka i nazwa ta zachowała się aż do dzisiaj.

Zapiski z roku 1487 mówią, że tünka znana była na terenie licznych posiadłości kościelnych i na zamkach w obrębie obszaru geograficznego.

Zachował się także zapis mówiący o tym, że pod koniec XVIII wieku w regionie Prlekija znane były: smalec ze skwarkami, słonina, suszone mięso wieprzowe i specjalne drewniane pojemniki – „tünki,” w których już wówczas przechowywano ten specjał.

Tak oto produkcja „prleškiej tünki” przez wiele generacji stała się tradycyjnym sposobem konserwacji mięsa przez cały rok.

Różne badania dowodzą, że specyficzna technologia produkcji i nazewnictwo „prleška tünka” zostały zachowane właśnie na obszarze geograficznym, o którym mowa w pkt 4.3 i na terenie którego obecnie produkcja przebiega w sposób zmodernizowany, przy zachowaniu całej tradycji pierwotnego wytwarzania.

Dzisiejszą sławę „prleškiej tünki” potwierdzają rozmaite dyplomy i medale, które przyznano „prleškiej tünce” podczas różnych konkursów. Po dziś dzień tradycyjną potrawą w regionie Prlekija jest kromka ciemnego chleba posmarowana smalcem ze skwarkami, z plastrem mięsa z tünki oraz ogórkami konserwowymi.

4.7. Organ kontrolny:

Nazwa:

Bureau Veritas, d.o.o.

Adres:

Linhartova 49a

SI-1000 Ljubljana

SLOVENIJA

Tel.

+386 14757670

Faks

+386 14747602

E-mail:

info@bureauveritas.si

4.8. Etykietowanie:

Producenci „prleškiej tünki” spełniający warunki, o których mowa w specyfikacji i za spełnienie których otrzymali certyfikat, są zobowiązani do oznaczania swego wyrobu nazwą produktu „prleška tünka”, jednolitym znakiem w formie drewnianego pojemnika (tünka), krajowym symbolem jakości i odpowiednim symbolem wspólnoty.

Oprócz danych wymaganych przez obowiązujące prawodawstwo deklaracja na produkcie musi zawierać także nazwę kawałka mięsa (udziec, grzbiet, schab, karkówka) oraz proporcje mięsa i smalcu ze skwarkami. Słowem „šnita” można określać grzbiet i schab, zaś słowem „šijak” karkówkę. Proporcje mięsa i smalcu ze skwarkami powinny być zawsze podane w ten sposób, aby ich łączna suma wynosiła 100.

11.2.2010

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 34/11

Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

2010/C 34/05

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

„SCHROBENHAUSENER SPARGEL”/„SPARGEL AUS DEM SCHROBENHAUSENER LAND”/„SPARGEL AUS DEM ANBAUGEBIET SCHROBENHAUSEN”

NR WE: DE-PGI-0005-0678-20.02.2008

ChOG ( X ) ChNP ( )

1. Nazwa:

„Schrobenhausener Spargel”/„Spargel aus dem Schrobenhausener Land”/„Spargel aus dem Anbaugebiet Schrobenhausen”

2. Państwo członkowskie lub kraj trzeci:

Niemcy

3. Opis produktu rolnego lub środka spożywczego:

3.1. Rodzaj produktu (zgodnie z klasyfikacją zamieszczoną w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1898/2006):

Klasa 1.6:

Owoce, warzywa i zboża świeże lub przetworzone

3.2. Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1:

„Schrobenhausener Spargel”, „Spargel aus dem Schrobenhausener Land”, „Spargel aus dem Anbaugebiet Schrobenhausen” – zwane dalej „Schrobenhausener Spargel” to jadalne pędy byliny szparagu (Asparagus officinalis), sprzedawane ze skórką lub bez skórki. „Schrobenhausener Spargel” są produkowane w sposób przyjazny dla środowiska, zgodnie z zasadami dobrej praktyki.

W przypadku szparagów bielonych, łącznie ze szparagami zaliczanymi do odmiany białej i fioletowej, „Schrobenhausener Spargel” nie mogą być dłuższe niż 22 cm, a w przypadku szparagów zielonych nie mogą być dłuższe niż 27 cm.

„Schrobenhausener Spargel” są produkowane zgodnie z normą FFV04 EKG ONZ (Asparagus).

Smak „Schrobenhausener Spargel” odznacza się wyraźnym, typowym, lekko orzechowym aromatem szparagów.

Jeden do dwóch zbiorów dziennie, a także odpowiednie, staranne i zgodne z wymogami produktu postępowanie z produktem po zbiorze gwarantują, że „Schrobenhausener Spargel” zachowują świeżość niezależnie od wybranego kanału dystrybucji.

3.3. Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych):

—

3.4. Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego):

—

3.5. Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym:

„Schrobenhausener Spargel” mogą być uprawiane wyłącznie na wyznaczonym, zdefiniowanym obszarze.

3.6. Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.:

W celu utrzymania odpowiedniej jakości produktu zebrane szparagi poddawane są procesowi chłodzenia szokowego. Pędy są następnie przycinane do odpowiedniej długości i sortowane. Kolejnym etapem jest przechowywanie ich w temperaturze od 1 do 2 °C w warunkach wysokiej wilgotności powietrza. Łańcuch chłodzenia nie może zostać przerwany przez producenta.

Zawartość każdego opakowania musi być jednorodna, tj. każde opakowanie może zawierać jedynie szparagi pochodzące z regionu Schrobenhausen (zob. pkt 4), takiej samej jakości, koloru oraz wielkości. Ponadto widoczna część opakowania musi być reprezentatywna dla całej zawartości.

3.7. Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania:

W trakcie sprzedaży „Schrobenhausener Spargel” należy dodatkowo oznaczyć następującą grafiką:

4. Zwięzłe określenie obszaru geograficznego:

Obszar uprawy „Schrobenhausener Spargel” na terenie Bawarii obejmuje gminy: Aichach, Aresing, Berg im Gau, Brunnen, Gachenbach, Geisenfeld, Gerolsbach, Hohenwart, Inchenhofen, Karlskron, Kühbach, Langenmosen, Pfaffenhofen an der Ilm, Pörnbach, Pöttmes, Reichertshofen, Rohrbach, Schrobenhausen i Waidhofen, znajdujące się na terenie powiatów Neuburg-Schrobenhausen, Aichach-Friedberg oraz Pfaffenhofen an der Ilm.

5. Związek z obszarem geograficznym:

5.1. Specyfika obszaru geograficznego:

Nazwa miasta Schrobenhausen jest nierozerwalnie związana z jego najsłynniejszym produktem, czyli „Schrobenhausener Spargel”. Potwierdza to wykorzystywanie przez dziesiątki lat etykiety z wizerunkiem miasta.

Najstarszy znany dotychczas dokument, w którym wspomina się o obszarze uprawy „Schrobenhausener Spargel”, pochodzi z 1851 r. (artykuł w tygodniku z 12 lipca 1851 r.).

Już w roku 1856 hrabia von Sandizell dostarczał szparagi do dworskiej kuchni w Monachium. W roku 1913 pochodzący z Groß-Gerau Christian Schad założył pierwszą wielkoobszarową plantację szparagów.

Obszar uprawy odznacza się korzystnymi warunkami lokalnymi. Przeważającą cześć obszaru stanowią lotne piaski przechodzące w lekkie gleby trzeciorzędowe, zawierające charakterystyczne domieszki iłu pylastego oraz gliny. Gleby te szybko nagrzewają się wiosną, są łatwe w uprawie oraz umożliwiają szparagom szybki wzrost i uzyskanie prostej formy pędów.

Są to lekkie gleby piaszczyste o dużej miąższości i przewiewności. Uprawa „Schrobenhausener Spargel” ogranicza się w szczególności do następujących rodzajów gleby:

piasek (S);

piasek słabogliniasty (Sl);

piasek gliniasty (lS);

piasek gliniasty mocny (SL).

Obszar uprawy Schrobenhausener Spargel znajduje się na wysokości ok. 400 m n.p.m. Średnia temperatura roczna wynosi 7,5 °C; średnia roczna wysokość opadów kształtuje się na poziomie 827 mm (średnia wysokość opadów z ostatnich 25 lat), przy czym w okresie od czerwca do sierpnia średnia wysokość opadów wynosi 280 mm.

5.2. Specyfika produktu:

Wysoka jakość Schrobenhausener Spargel uzyskiwana jest dzięki opisanym wyżej warunkom klimatycznym i glebowym występującym na wyznaczonym obszarze.

Wysoki poziom rozpoznawalności produktu, potwierdzony sondażem przeprowadzonym wśród konsumentów przez Technische Universität München i wynikający również z warunków produkcji (szczególnie szybki wzrost sprawia, że szparagi są delikatne i odznaczają się typowym, wyraźnym, lekko orzechowym smakiem) powoduje, że produkt cieszy się dobrą opinią oraz szczególną renomą również poza obszarem produkcji. W opinii konsumentów, oprócz wspomnianych wcześniej szczególnych walorów smakowych o sukcesie „Schrobenhausener Spargel” decyduje przede wszystkim świeżość i pochodzenie produktu.

Zrzeszenie Spargelerzeugerverband Südbayern e.V. zaleca uprawę tych odmian, które w szczególny sposób spełniają wymogi agronomiczne (próby polowe) oraz smakowe, określone w oparciu o analizę sensoryczną przeprowadzaną na podstawie specyfikacji. Lista zalecanych odmian jest publikowana na stronie internetowej zrzeszenia pod adresem: http://www.spargel.de/anbau i corocznie aktualizowana.

Schrobenhausener Spargel zostały również wpisane do bazy danych zawierających informacje o specjalnościach regionalnych Bawarii, co stanowi potwierdzenie szczególnego charakteru i niepowtarzalności produktu.

5.3. Związek przyczynowy zachodzący pomiędzy charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególnymi cechami jakościowymi, renomą lub innymi właściwościami produktu (w przypadku ChOG):

Swoje szczególne właściwości „Schrobenhausener Spargel” zawdzięczają nie tylko specjalnym warunkom klimatycznym i glebowym w regionie, ale również długiej tradycji uprawy szparagów w obszarze uprawy Schrobenhausen oraz specjalistycznej wiedzy rolników prowadzących uprawy szparagów od wielu pokoleń. Dzięki lekkim, piaszczystym glebom oraz codziennym zbiorom pędy „Schrobenhausener Spargel” odznaczają się szczególną delikatnością.

Renoma

O szybkim wzroście popularności szparagów w regionie Schrobenhausener świadczą artykuły w tygodniku Schrobenhausener Wochenblatt, pochodzące z 1914 r., a także ogłoszenia zamieszczane w latach 20-tych XX w. W roku 1933 sława „Schrobenhausener Spargel” dotarła do Monachium. W latach 50-tych wiele drobnych gospodarstw zajmowało się uprawą tego szlachetnego warzywa. Okres największego wzrostu popularności uprawy szparagów w Schrobenhausen przypada na połowę lat 70-tych oraz koniec lat 80-tych.

Obecnie uprawy szparagów prowadzone są na powierzchni ok. 900 ha (z młodymi plantacjami włącznie) i stanowią jeden z najważniejszych czynników gospodarczych w regionie Schrobenhausen.

Producenci prowadzący działalność w obszarze geograficznym od ponad 90 lat przekazują z pokolenia na pokolenie swoją wiedzę i doświadczenie w zakresie uprawy szparagów. Tego rodzaju wiedza i doświadczenie gwarantuje najlepszą jakość produktu, co z kolei umożliwia osiąganie sukcesów w sprzedaży.

Sezon zbioru szparagów to w regionie „piąta pora roku”, przyciągająca licznych turystów i wycieczkowiczów ze wszystkich zakątków świata. Dostępny jest również atlas turystyczny poświęcony tematyce szparagów, zawierający rowerowy i pieszy szlak szparagowy.

Zarówno w prywatnych gospodarstwach domowych, jak i w gastronomii szparagi odgrywają obecnie bardzo istotną rolę. Mieszkańcy regionu, a także ok. 40 000 gości, którzy co roku w sezonie zbioru szparagów przyjeżdżają do Schrobenhausen, są za każdym razem na nowo zaskakiwani pomysłowymi przepisami na dania ze szparagów. To właśnie w tym okresie cotygodniowe targi oraz jarmarki szparagowe notują największą część obrotów.

Ogromnym zainteresowaniem cieszy się ponadto Europejskie Muzeum Szparagów w Schrobenhausen. Muzeum przyciąga rocznie ok. 10 000 turystów z całego świata i przyczynia się do zacieśnienia związku szparagów z regionem Schrobenhausen.

Od 1975 r. przeprowadza się co roku wybory królowej szparagów w Schrobenhausen. Królowa uczestniczy w licznych spotkaniach w radiu, prasie i telewizji, popularyzując nazwę „Schrobenhausener Spargel” daleko poza granicami regionu.

Renomę produktu, stanowiącą efekt jego wysokiej jakości, potwierdzają również badania TU München oraz przygotowane przez ZMP dane dotyczące cen.

Odesłanie do publikacji specyfikacji

Markenblatt Heft 6 z dnia 11.2.2005 r., część 7, s. 1770

(http://www.publikationen.dpma.de/DPMApublikationen/dld_gd_file.do?id=8)

		ISSN 1725-5228 doi:10.3000/17255228.C_2010.034.pol
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 34

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Tom 53 11 lutego 2010

Powiadomienie nr	Spis treśći	Strona
	IV Informacje
	INFORMACJE INSTYTUCJI, ORGANÓW I JEDNOSTEK ORGANIZACYJNYCH UNII EUROPEJSKIEJ
	Komisji Europejskiej
2010/C 034/01	Kursy walutowe euro	1

	ZAWIADOMIENIA DOTYCZĄCE EUROPEJSKIEGO OBSZARU GOSPODARCZEGO
	Urząd Nadzoru EFTA
2010/C 034/02	Dni wolne od pracy w 2009 r.: państwa EOG EFTA oraz instytucje EOG	2

	V Ogłoszenia
	INNE AKTY
	Komisji Europejskiej
2010/C 034/03	Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych	3

2010/C 034/04	Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych	8

2010/C 034/05	Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych	11


2010/C 034/06	Nota do czytelnika (patrz: wewnętrzna tylna strona okładki)	s3