15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/1

A.

mając na uwadze, że w zielonej księdze w sprawie reformy wspólnej polityki rybackiej (WPRyb) Komisja wyraziła przekonanie, że alternatywne mechanizmy zarządzania mogą odegrać istotną rolę uzupełniającą w zarządzaniu wspólnotowym systemem gospodarki rybackiej,

B.

mając na uwadze, że Komisja zainicjowała debatę w sprawie stosowanych w rybactwie metod zarządzania opartego na prawach połowowych (RBM),

C.

mając na uwadze, że w debacie wzięło już udział szereg zainteresowanych podmiotów,

D.

mając na uwadze, że w przeszłości przeprowadzono już wiele badań na temat RBM, jednak żadne z nich nie obejmowało wszystkich przybrzeżnych państw członkowskich UE,

E.

mając jednakże, że wiele badań dotyczyło funkcjonowania i skutków stosowania systemów zarówno w UE, jak i poza jej granicami, które umożliwiają zbywanie praw połowowych w zamian za wartość gospodarczą,

F.

mając na uwadze, że Komisja ogłosiła obecnie przetarg na przeprowadzenie badania,

G.

mając na uwadze, że Komisja oświadczyła, że obecnie nie ma planów zmiany istniejących systemów zarządzania, ale jednocześnie wyraziła zamiar wprowadzenia zmian w funkcjonowaniu wspólnej polityki rybackiej i w związku z tym poszukuje realnych rozwiązań alternatywnych,

H.

mając na uwadze, że obecne systemy zarządzania gospodarką rybacką w Unii Europejskiej, w szczególności system ogólnego dopuszczalnego połowu (TAC) i kwot, nie stanowią odpowiedzi na problemy tego sektora i absolutnie konieczne jest przeprowadzenie w tej sprawie kompleksowej debaty, w której zostaną ocenione pozytywne i negatywne aspekty ewentualnego przyjęcia nowych systemów zarządzania,

I.

mając na uwadze, że należy w związku z tym rozważyć sposoby wprowadzenia ewentualnych ulepszeń w funkcjonowaniu WPRyb (której obecne niedostatki są oczywiste), w szczególności przy pomocy polityki zarządzania gospodarką rybacką,

J.

mając na uwadze, że ewentualne zmiany nie będą zmianami na lepsze, o ile nie zagwarantują eksploatacji zasobów w sposób zapewniający trwałe warunki gospodarcze, środowiskowe i społeczne,

1.

z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja, przewidując konieczne zmiany w obecnej polityce zarządzania, zainicjowała debatę w sprawie RBM;

2.

uważa, że morskie zasoby biologiczne stanowią wspólne dobro publiczne;

3.

uważa, że odnośnych praw nie należy rozumieć jako praw własności, ale jako rodzaj praw do użytkowania czy zbioru, zatem winny one podlegać odpowiednim ograniczeniom;

4.

stwierdza jednak również, że istnieją oddzielne systemy RBM oparte na różnych założeniach:

5.

z zadowoleniem przyjmuje ogłoszenie przez Komisję przetargu na przeprowadzenie kompleksowych badań różnych systemów zarządzania;

6.

stwierdza, że okres przeznaczony na debatę jest zbyt krótki i apeluje o jego przedłużenie, aby zapewnić należyte zbadanie i przeanalizowanie różnych istniejących możliwości oraz ich konsekwencji;

7.

uznaje jednak – nawet przed takim badaniem – fakt funkcjonowania szerokiego wachlarza takich systemów, z których większość (jeśli nie wszystkie) korzysta z jakiejś formy rozumianego najogólniej RBM; uznaje także, że eksperymenty w dziedzinie zarządzania poprzez prawa połowowe w państwach członkowskich, które zastosowały takie systemy, mają bardzo pozytywne konsekwencje pod wieloma względami, na przykład pod względem zmniejszenia zdolności połowowej;

8.

uważa, że podobnie oczywiste jest, iż na szczeblu Wspólnoty i w przynajmniej niektórych państwach członkowskich stosuje się mieszane formy RBM, zarówno w sensie przydziału i zbywalności/odsprzedaży praw, jak i sposobu określania ich zakresu;

9.

dostrzega stopień związanej z tym złożoności oraz trudności, jakie powoduje to przy przechodzeniu na jednolity system, niezależnie od tego, czy jest to realizowane poprzez harmonizację praktyk państw członkowskich, czy też przez administrowanie na szczeblu Wspólnoty;

10.

uważa jednak, że trudności te są do pokonania, czego dowodzi fakt wprowadzenia RBM w wielu krajach i regionach, które mają najbardziej rozwinięte sektory gospodarki rybnej na świecie, a biorąc pod uwagę, że system ten mógłby okazać się bardzo przydatny dla zarządzania częścią flot połowowych Wspólnoty, należy mieć przynajmniej na względzie możliwość włączenia go do WPRyb;

11.

uważa, że należy upewnić się, jakie będą skutki zmian, zwłaszcza skutki wprowadzenia ogólnowspólnotowych indywidualnych kwot zbywalnych (ITQs), dla:

12.

uważa, że należy rozwiązać problem będący przyczyną tych obaw przed podjęciem jakichkolwiek działań w kierunku stworzenia jednolitego systemu, jak na przykład możliwość — jak wynika z dotychczasowych precedensów — ustalenia limitu akumulowania praw połowowych;

13.

uważa, że należy również podkreślić dodatnie aspekty stosowania RBM w rybactwie, będące przedmiotem powszechnej zgody, w tym następujące zagadnienia:

14.

zastanawia się również, czy jednolity system RBM byłby w każdym razie odpowiedni dla różnych rodzajów rybołówstwa;

15.

w tym kontekście zwraca uwagę na: odmienne wymogi dla rybackich zasobów jedno- i wielogatunkowych; specyficzną sytuację flotylli tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego;

16.

uważa, że w związku z powyższym należy wprowadzić dla flotylli tradycyjnego łodziowego rybołówstwa przybrzeżnego odrębne przepisy poprzez zastosowanie kryteriów związanych z odległością geograficzną od brzegu, albo poprzez przeznaczenie dla nich części kwoty;

17.

z zadowoleniem przyjmuje zatem fakt, że Komisja nie ma obecnie zamiaru ingerować w dotychczasowe systemy zarządzania;

18.

uważa jednak, że mimo to należy głębiej rozważyć zalety i wady różnych systemów RBM;

19.

uważa, że konieczne jest zapobieganie zakłóceniom gospodarczym w sektorze gospodarki rybnej, będącym ze szkodą dla właścicieli małych statków, szczególnie tych, którzy reprezentują tradycyjne łodziowe rybołówstwo przybrzeżne;

20.

przyznaje, że systemy takie mogą wspierać wydajność ekonomiczną, pod warunkiem, iż są one odpowiednio skonstruowane; zaznacza, że taka wydajność jest jednym z celów każdej polityki gospodarczej i że w interesie WPRyb leży zapewnienie istnienia rentownego sektora gospodarki rybnej, coraz mniej uzależnionego od środków publicznych;

21.

stwierdza, że ponieważ polityka rybactwa jest wspólną polityką, mechanizmy zarządzania prawami połowowymi powinny zostać przyjęte na szczeblu wspólnotowym, co umożliwi usprawnienie gospodarowania zasobami połowowymi;

22.

uważa, że wydajność ekonomiczna jest cenna jedynie wtedy, gdy wspiera cele WPRyb;

23.

wzywa Komisję do dopilnowania, aby wszystkie badania wszczęte przez nią w zakresie RBM ukierunkowane były na:

24.

apeluje, aby Komisja przedłużyła okres debaty w tej sprawie;

25.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, regionalnym komitetom doradczym oraz Komitetowi Doradczemu ds. Rybołówstwa i Akwakultury.

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/5

a)

dialogu między rządem Chin a wysłannikami Dalajlamy (15 lutego 2007 r.) (1),

b)

szczytu UE-Chiny – dialogu dotyczącego praw człowieka między UE a Chinami (13 grudnia 2007 r.) (2),

c)

stosunków między Unią Europejską a Chinami (7 września 2006 r.) (3),

d)

funkcjonowania prowadzonych z krajami trzecimi dialogów i konsultacji dotyczących praw człowieka (6 września 2007 r.) (4),

A.

mając na uwadze, że 49. rocznica narodowego powstania tybetańskiego przeciwko chińskiej administracji doprowadziła do masowych demonstracji tybetańskich mnichów, mniszek i zwykłych Tybetańczyków, protestujących przeciwko represjom ze strony Chin,

B.

mając na uwadze, że według władz chińskich śmierć poniosło 20 osób; mając na uwadze, że według innych źródeł w starciach tych zginęło ponad 140 Tybetańczyków, a dziesiątki osób zaaresztowano,

C.

mając na uwadze, że chiński rząd ogłosił stan wyjątkowy, a także zamknął sklepy i świątynie w Lhasie i w innych miastach oraz skierował do Tybetu liczne uzbrojone oddziały policji i wojska z pozostałej części Chin,

D.

mając na uwadze, że Jego Świątobliwość Dalajlama określił przesadną reakcję Chin jako „kulturowe ludobójstwo” i równocześnie wezwał Tybetańczyków, aby „nie stosowali przemocy i nie zbaczali z tej drogi, jakkolwiek poważna byłaby sytuacja” (5); mając na uwadze, że Jego Świątobliwość Dalajlama nie żąda niezależności Tybetu, a tylko rozwiązania pośredniego, jakim jest prawdziwa kulturowa i polityczna autonomia oraz wolność wyznania, i że Parlament Europejski popiera to stanowisko,

E.

mając na uwadze, że jedynie środki pokojowe i szczery dialog mogą doprowadzić do trwałego porozumienia,

F.

mając na uwadze, że – poza oficjalną wizytą prasy międzynarodowej zorganizowaną przez chiński rząd – prasie międzynarodowej odmówiono dostępu do regionu Tybetu w celu przedstawienia relacji z mających tam miejsce wydarzeń, a wszyscy dziennikarze zostali wydaleni; mając na uwadze, że wspomniana wizyta prasy międzynarodowej była ściśle kontrolowana, a uczestniczącym w niej dziennikarzom odmówiono nieograniczonych kontaktów z ludnością Tybetu,

G.

mając na uwadze, że prawdopodobnie chiński rząd blokuje dostęp do zagranicznych stron internetowych wewnątrz Chin oraz cenzuruje zagraniczne programy telewizyjne na temat sytuacji w Tybecie,

H.

przekonany, że Igrzyska Olimpijskie w Pekinie stanowią dla Chin wyjątkową okazję do otwarcia się na świat i vice versa oraz do pokazania, że mogą one dotrzymać zobowiązań odnośnie do promowania podstawowych praw wszystkich Chińczyków bez ich rozróżniania,

I.

mając na uwadze, że ustanowiony w 2000 r. dialog dotyczący praw człowieka między UE a Chinami nie dał oczekiwanych rezultatów;

1.

stanowczo potępia brutalne represje chińskich służb bezpieczeństwa wobec tybetańskich demonstrantów oraz wszelkie akty przemocy niezależnie od źródła ich pochodzenia, jakie miały miejsce na ulicach Lhasy i gdzie indziej w Tybecie, oraz składa wyrazy szczerego współczucia rodzinom ofiar;

2.

wzywa rząd Chin do zagwarantowania odpowiedniej opieki medycznej rannym Tybetańczykom i pomocy prawnej dla aresztowanych Tybetańczyków; apeluje do władz o przedstawienie spisu zatrzymanych, o traktowanie ich zgodnie z międzynarodowymi przepisami w zakresie praw człowieka i o niestosowanie tortur w żadnym przypadku; wzywa do natychmiastowego uwolnienia wszystkich, którzy protestowali w pokojowy sposób korzystając z przysługującego im prawa do wolności wypowiedzi;

3.

krytykuje często dyskryminujące traktowanie mniejszości etnicznych spoza grupy Chińczyków Han; wzywa Chiny do honorowania swoich zobowiązań do przestrzegania praw człowieka i praw mniejszości oraz zasad państwa prawa; nalega, by Chiny nie nadużywały Igrzysk Olimpijskich w 2008 r. poprzez aresztowanie dysydentów, dziennikarzy i obrońców praw człowieka w celu zapobieżenia demonstracjom i relacjom postrzeganym przez władze jako kłopotliwe; wzywa w tym kontekście do natychmiastowego uwolnienia Hu Jia, wybitnego obrońcy praw człowieka, skazanego na trzy i pół roku więzienia pod zarzutem prowadzenia działalności wywrotowej;

4.

domaga się przeprowadzenia pod auspicjami ONZ jawnego i niezależnego dochodzenia w sprawie niedawnych zamieszek i represji w Tybecie; wzywa władze chińskie, aby wydały Wysokiemu Komisarzowi ONZ ds. Praw Człowieka oraz innym organom ONZ stałe zaproszenie umożliwiające odwiedzanie Tybetu;

5.

z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Jego Świątobliwość Dalajlama wezwał Tybetańczyków do protestów bez użycia przemocy i odrzucił wezwania do niezależności Tybetu, proponując w zamian rozwiązanie pośrednie, jakim jest prawdziwa kulturowa i polityczna autonomia oraz wolność wyznania; potwierdza swoje przywiązanie do integralności terytorialnej Chin;

6.

wzywa władze Chin do otwarcia Tybetu dla mediów i dyplomatów, zwłaszcza przedstawicieli UE; domaga się, aby władze Chin niezwłocznie zaprzestały cenzurowania i blokowania dostępu do wiadomości i portali informacyjnych działających za granicą; wzywa do uwolnienia wszystkich dziennikarzy, użytkowników Internetu i cyberdysydentów przetrzymywanych w Chinach za korzystanie z ich prawa do informacji;

7.

wyraża zaniepokojenie z powodu postępującej ekonomicznej marginalizacji narodu tybetańskiego w Tybecie, który musi stawiać czoła rosnącej liczbie robotników napływowych z Chin, odbierających Tybetańczykom miejsca pracy i ziemię; wskazuje na wielką dyskryminację w systemie edukacji, w ramach którego tybetańskie dzieci uczą się swojego ojczystego języka jako języka drugiego;

8.

wzywa Chiny do przestrzegania własnych publicznych zobowiązań odnośnie do praw człowieka i praw mniejszości, demokracji i praworządności, podjętych wraz z decyzją Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego (MKOI) zezwalającą Chinom na organizację igrzysk;

9.

wzywa Chiny do ratyfikacji Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych (ONZ, 1966) bez dalszej zwłoki, a w każdym razie przed rozpoczęciem Igrzysk Olimpijskich; wzywa Pekin do wprowadzenia moratorium na wykonywanie kary śmierci, do czego wezwano go w rezolucji Zgromadzenia Ogólnego ONZ 62/149 z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie moratorium na wykonywanie kary śmierci;

10.

ubolewa, że podczas sześciu rund rozmów prowadzonych między władzami chińskimi a Jego Świętobliwością Dalajlamą nie udało się uzyskać wyników i wzywa do bezwarunkowego nawiązania konstruktywnego dialogu z myślą o osiągnięciu kompleksowego porozumienia politycznego, obejmującego zrównoważone rozwiązanie dotyczące kulturowej i politycznej autonomii Tybetu oraz wolności wyznania i rzeczywistych praw mniejszości dla Tybetańczyków w innych ościennych prowincjach chińskich;

11.

wzywa Radę, a zwłaszcza Prezydencję, do ścisłego śledzenia rozwoju wydarzeń i dopilnowania przyjęcia przez UE spójnego wspólnego stanowiska oraz należytego wdrażania podejmowanych na tej podstawie decyzji oraz uważa, że przedstawiciele dyplomacji UE w Pekinie powinni wystąpić z inicjatywą odwiedzenia regionu w celu przedstawienia Radzie sprawozdania w sprawie aktualnego stanu rzeczy;

12.

w związku z tym ponawia swój apel do Rady dotyczący mianowania specjalnego wysłannika ds. Tybetu w celu ułatwienia dialogu między stronami oraz ścisłego monitorowania przebiegu negocjacji po ich wznowieniu;

13.

podziela stwierdzenie Jego Świętobliwości Dalajlamy, że Igrzyska Olimpijskie są wielką szansą na wolność dla całej ludności Chin;

14.

wzywa urzędującą Prezydencję UE do wypracowania wspólnego stanowiska UE dotyczącego obecności szefów rządów i przywódców państw oraz Wysokiego Przedstawiciela UE podczas ceremonii otwarcia Igrzysk Olimpijskich, z ewentualnym brakiem tej obecności w przypadku niewznowienia dialogu między władzami Chin a Jego Świętobliwością Dalajlamą;

15.

wzywa Chińską Republikę Ludową, by zaprzestała sprawdzania i oceniania sportowców mających wziąć udział w igrzyskach na podstawie ich poglądów politycznych oraz nie groziła wykluczeniem ich z udziału w Olimpiadzie, gdyby ich opinie odbiegały od oficjalnego stanowiska chińskiego rządu;

16.

oczekuje wizyty Jego Świętobliwości Dalajlamy w Parlamencie Europejskim w celu wystąpienia na posiedzeniu plenarnym pod koniec 2008 r. i wzywa swoją Konferencję Przewodniczących do zbadania możliwości przyspieszenia tej wizyty;

17.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządom i parlamentom państw kandydujących, prezydentowi i premierowi Chińskiej Republiki Ludowej, przewodniczącemu Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych, Międzynarodowemu Komitetowi Olimpijskiemu oraz Jego Świątobliwości Dalajlamie.

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/7

A.

mając na uwadze, że Chorwacja jest już daleko na drodze ku pełnemu członkowstwu w UE, nadal wypełnia kryteria kopenhaskie i z powodzeniem realizuje porozumienie o stabilizacji i stowarzyszeniu;

B.

mając na uwadze, że Chorwacja jest demokratycznym państwem europejskim, wspierającym integrację europejską i oddanym sprawie przezwyciężenia istniejących podziałów i osiągnięcia pojednania między narodami, co pociąga za sobą dobrowolne przekazanie kompetencji w niektórych kluczowych obszarach polityki, a także mając na uwadze, że Chorwacja z powodzeniem podjęła w tym kierunku znaczne wysiłki, które przyniosły wymierne rezultaty,

C.

mając na uwadze szersze konsekwencje regionalne procesu przystąpienia Chorwacji do UE, który jest postrzegany jako sprawdzian zobowiązań podjętych przez UE na rzecz Bałkanów Zachodnich i może stać się znaczącym bodźcem dla pozostałych zainteresowanych państw,

D.

mając na uwadze, że Chorwacja w sposób ciągły spełnia polityczne kryteria kopenhaskie, że stwierdza się poprawne funkcjonowanie jej gospodarki rynkowej oraz że bez większych trudności poczyniła ona duże postępy we wdrażaniu układu o stabilizacji i stowarzyszeniu;

E.

mając na uwadze, że poważne zaangażowanie Chorwacji w negocjacje akcesyjne przyniosło rezultaty i dobrze wróży procesowi integracji z UE zarówno Chorwacji, jak również pozostałych krajów regionu,

F.

mając na uwadze, że w ciągu ostatnich dwóch lat negocjacji Chorwacja poczyniła znaczne i godne pochwały postępy w większości obszarów objętych prawem wspólnotowym,

G.

mając na uwadze, że zanim Chorwacja będzie mogła przystąpić do Unii Europejskiej wymagane są wzmożone starania i nowe polityczne zaangażowanie w celu rozwiązania problemów w niektórych z bardziej skomplikowanych sektorów, gdzie konieczne są poważne reformy,

H.

mając na uwadze, że konkluzje prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w Salonikach z 2003 r. wskazują, że przyszłość wszystkich krajów Bałkanów Zachodnich leży w rzeczywistości w Unii Europejskiej, co potwierdziły późniejsze rezolucje Parlamentu,

I.

mając na uwadze, że oświadczenie wydane przez UE oraz kraje Bałkanów Zachodnich, przyjęte jednogłośnie przez ministrów spraw zagranicznych Unii Europejskiej i krajów Bałkanów Zachodnich w dniu 11 marca 2006 r. w Salzburgu, podkreśla znaczenie stosunków dobrosąsiedzkich oraz potrzebę znalezienia wzajemnie akceptowanego rozwiązania dla nierozstrzygniętych kwestii z krajami ościennymi,

1.

gratuluje chorwackim władzom osiągniętych do tej pory pozytywnych rezultatów, zwłaszcza jeśli chodzi o liczbę otwartych rozdziałów negocjacyjnych;

2.

uważa, że celem trwających negocjacji akcesyjnych jest uzgodnienie środków, które mogą okazać się konieczne w celu ułatwienia integracji, przy jasnym zobowiązaniu kraju kandydującego do przyjęcia i wdrożenia dorobku prawnego oraz przystąpienia do celów politycznych określonych w traktatach, natomiast negocjacje nie powinny być wykorzystywane jako środek nacisku w rozwiązywaniu dwustronnych sporów politycznych, które nie wchodzą w zakres dorobku i celów procesu akcesyjnego;

3.

z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Chorwacja dokonała dużego postępu w spełnianiu kryteriów pozwalających na otwarcie nowych rozdziałów i wspiera chorwacki rząd i parlament w wysiłkach w celu sprostania kryteriom, których spełnienie jest konieczne do otwarcia pozostałych rozdziałów;

4.

z zadowoleniem odnotowuje, że wiele chorwackich aktów prawnych jest zgodnych ze standardami UE, ale przypomina władzom chorwackim, że obecnie najważniejsze jest przyspieszenie procesu zwiększania możliwości administracji, tak aby była ona w stanie wdrożyć nowe przepisy; wzywa w związku z tym władze chorwackie do otwarcia tego procesu i zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w nadzór nad wdrażaniem przepisów;

5.

domaga się, aby Chorwacja przyspieszyła proces reformy sektora publicznego na szczeblu samorządów lokalnych i regionalnych, oraz zapewniła zasoby konieczne do wdrożenia tych reform oraz szkolenia w tym zakresie;

6.

pochwala kroki podjęte w kierunku reformy istotnej dziedziny, jaką jest wymiar sprawiedliwości, lecz podziela opinię Komisji, że konieczne są dalsze postępy, zwłaszcza w zakresie:

7.

gratuluje chorwackim władzom nieustannych wysiłków w celu bezstronnego osądzenia zbrodni wojennych przed sądami krajowymi, oraz nalega, aby sprawowały nieustanną kontrolę w celu uniknięcia ryzyka wydawania wyroków dyktowanych uprzedzeniami etnicznymi oraz aby zapewniły wszelkie środki konieczne dla ochrony rzetelności postępowania sądowego; w tym kontekście domaga się pilnych dodatkowych środków ochrony świadków, włącznie z przyjęciem zaostrzonych przepisów prawnych;

8.

z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Chorwacja kontynuuje swą pełną współpracę z Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla Byłej Jugosławii (MTKJ); jest jednak zaniepokojony negatywnym wpływem wyroków MTKJ w sprawie zbrodni wojennych popełnionych w Vukovarze na opinię publiczną w Chorwacji;

9.

w tym kontekście wzywa władze chorwackie do zapewnienia ścisłego przestrzegania warunków tymczasowego zwolnienia oskarżonych przed MTKJ;

10.

przychylnie odnosi się do wzmocnienia mandatu Urzędu ds. Zwalczania Korupcji i Przestępczości Zorganizowanej (USKOK) oraz zwiększonej liczby ścigania w sprawach o korupcję oraz oczekuje pozytywnych rezultatów dochodzeń w sprawach dotyczących korupcji na wysokim szczeblu; apeluje o podtrzymanie tych wysiłków w celu likwidacji – w niektórych przypadkach niedopuszczalnie wysokiego – poziomu korupcji, który szkodzi rozwojowi gospodarczemu kraju;

11.

gratuluje Chorwacji wzorowego prawa konstytucyjnego o mniejszościach narodowych i składa jej wyrazy uznania za kroki podjęte w celu ułatwienia włączenia mniejszości w główny nurt życia społecznego i politycznego;

12.

z zadowoleniem przyjmuje ważną decyzję, jaką było powołanie przedstawiciela mniejszości serbskiej na stanowisko wicepremiera odpowiedzialnego za rozwój regionalny, odbudowę i powrót uchodźców;

13.

zachęca rząd i parlament do poczynienia wysiłków na rzecz zagwarantowania likwidacji wszelkich form dyskryminacji i uprzedzeń, w tym wobec społeczności romskiej; w tym kontekście wzywa rząd do przyjęcia globalnej strategii przeciwko dyskryminacji oraz do jej skutecznego wdrożenia na szczeblu krajowym i lokalnym;

14.

przypomina ponadto o konieczności zapewnienia skutecznego wdrożenia prawa konstytucyjnego o mniejszościach narodowych, zwłaszcza jeśli chodzi o dwujęzyczne nauczanie w szkołach i dwujęzyczność w administracji publicznej oraz planowane gwarancje zatrudnienia dotyczące wystarczającego reprezentowania mniejszości w wymiarze sprawiedliwości i administracji publicznej; wzywa Komisję do zapewnienia zwrócenia właściwej uwagi na wdrożenie przepisów CLNM w ramach instrumentu pomocy przedakcesyjnej (IPA);

15.

uważa, że międzynarodowe środki budowy zaufania są kluczowym elementem dla zapewnienia stabilności kraju i ogólnie obszaru bałkańskiego;

16.

jest zdania, że system edukacyjny Chorwacji powinien zdecydowanie promować większą integrację i spójność społeczeństwa chorwackiego, przy jednoczesnym zachowaniu i wspieraniu tradycji kulturowej i społecznej każdej grupy narodowościowej;

17.

apeluje o trwałą reintegrację uchodźców wojennych, oraz podkreśla w związku z tym konieczność przygotowania i terminowego zapewnienia mieszkań, zatrudnienia i opieki społecznej uchodźcom, odpowiednio do potrzeb;

18.

z zadowoleniem zauważa trwały wzrost odnotowany przez chorwacką gospodarkę; ma nadzieję, że wzrost ten przyczyni się do zwiększenia szans znalezienia zatrudnienia; pochwala pracę wykonaną w ramach projektu Hitrorez polegającą na redukcji obciążenia administracyjnego przedsiębiorców i oczekuje podobnych rezultatów w innych sektorach;

19.

z zadowoleniem przyjmuje reformy podjęte w sektorze ochrony środowiska; wzywa rząd do rozważenia środków i strategii politycznych podejmujących kwestię szkodliwych skutków zmian klimatycznych zgodnie z celami UE; apeluje o podjęcie bardziej kompleksowego dialogu międzysektorowego celem zapewnienia zrównoważonego pod względem ekologicznym rozwoju;

20.

wzywa władze chorwackie do dokonania ponownej oceny wydajności obecnego systemu środków ochrony środowiska, w tym kwestii rozwoju nadmorskich stacji uzdatniania wód, segregacji odpadów, zakładów termicznego przekształcania odpadów oraz likwidacji nielegalnych składowisk śmieci, a także do poprawy koordynacji między wszystkimi odpowiedzialnymi organami; w tym kontekście wzywa również do przeprowadzenia kampanii uświadamiającej, zwracającej uwagę opinii publicznej na kwestie środowiskowe;

21.

z zadowoleniem przyjmuje przedakcesyjny program gospodarczy Chorwacji i zauważa, że przewidywał on przyjęcie w marcu 2008 r. długo opóźnianego krajowego programu restrukturyzacji przemysłu stoczniowego; przypomina chorwackim władzom, że postępy w tej dziedzinie, oprócz faktu, że jest to jeden z wymogów układu o stabilizacji i stowarzyszeniu, mają kluczowe znaczenie dla negocjacji akcesyjnych; wzywa Komisję do ułatwienia za pomocą IPA realizacji programu restrukturyzacji;

22.

podkreśla, że nowe przepisy powinny zostać szybko wprowadzone w życie, ponieważ zapewniają wiarygodny miernik gotowości kraju do członkostwa, gotowości ocenianej w oparciu o fakty, a nie tylko na podstawie przyjętego ustawodawstwa, zwłaszcza jeśli chodzi o reformę systemu sądownictwa, zwalczanie korupcji i reformy gospodarcze;

23.

wzywa rząd chorwacki do zagwarantowania zgodności publikacji zaproszeń do składania ofert z prawem wspólnotowym;

24.

z niepokojem przyjął wiadomość o niedawnej krytyce wygłoszonej przez Komisję dotyczącej jakości zarządzania funduszami UE przez władze chorwackie i w związku z tym nalega, aby z pomocą Komisji zidentyfikowano i rozwiązano w trybie pilnym problem niewydolności administracyjnej, tak aby można było znieść czasowe zawieszenie podpisywania umów w ramach programu PHARE 2006 (dysponującego całkowitym budżetem w wysokości 68,5 mln EUR), a także przywrócić początkową sumę przewidzianą na rok obrachunkowy 2008 w ramach elementu 1 IPA w następstwie zmniejszenia kwoty o 5 mln EUR;

25.

jeżeli chodzi o nadal nierozwiązane kwestie dwustronne przypomina wszystkim zainteresowanym stronom o zasadzie „pacta sunt servanda”;

26.

z zadowoleniem przyjmuje decyzję parlamentu chorwackiego z dnia 13 marca 2008 r. o niestosowaniu strefy ochrony ekologicznej i połowowej wobec państw członkowskich UE do momentu osiągnięcia porozumienia w duchu UE; wyraża przekonanie, że ponieważ problem ten został ostatecznie rozwiązany, będzie możliwe szybkie podjęcie decyzji otwarcia nowych rozdziałów;

27.

z zadowoleniem przyjmuje okazaną przez Chorwację gotowość rozwiązania wszystkich nierozstrzygniętych konfliktów granicznych z Czarnogórą, o czym świadczy porozumienie osiągnięte pomiędzy premierami dnia 12 marca 2008 r.; z zadowoleniem przyjmuje ponadto nieformalne porozumienie ogólne osiągnięte przez premierów Chorwacji i Słowenii w sprawie arbitrażu, oraz zwraca się do obydwu stron o wdrożenie tego porozumienia i wsparcie wyników arbitrażu decyzją parlamentów obu krajów;

28.

zauważa, że podejmowanie kwestii związanych w szczególności z granicami zostało określone jako priorytet Chorwacji w jej partnerstwie dla członkostwa; wyraża w związku z tym zaniepokojenie z powodu rozpoczęcia budowy mostu na półwysep Pelješac w październiku 2007 r. pomimo protestu Bośni i Hercegowiny dotyczącego nieokreślonych granic morskich; odnotowuje, że prace budowlane dotyczące tego projektu zostały obecnie wstrzymane i wzywa oba państwa, aby wynegocjowały rozwiązanie tego problemu;

29.

pochwala Chorwację za nieustające postępy w dziedzinie współpracy regionalnej, a jednocześnie wzywa do kontynuowania tych wysiłków w dziedzinie stosunków dobrosąsiedzkich, ponieważ oba te obszary mają podstawowe znaczenie dla integracji europejskiej;

30.

wzywa Chorwację do utrzymania tego konstruktywnego podejścia i dalszego odgrywania pozytywnej roli w regionie w celu wsparcia i wzmocnienia stabilizacji Bośni i Hercegowiny;

31.

podziela pogląd Komisji, że zwiększone wysiłki ze strony Chorwacji i stałe wsparcie ze strony instytucji UE umożliwią zakończenie negocjacji akcesyjnych w 2009 r.;

32.

wzywa w tym kontekście Komisję do podjęcia intensywniejszych wysiłków i zwiększenia środków przyznanych na przygotowanie, opracowanie i sfinalizowanie materiałów negocjacyjnych, aby UE mogła szybko i skutecznie zareagować na postępy poczynione przez Chorwację w zakresie otwierania i zamykania kolejnych rozdziałów;

33.

domaga się, aby władze chorwackie włączyły w proces przystąpienia do UE organizacje społeczeństwa obywatelskiego (organizacje pozarządowe, środowisko akademickie, związki zawodowe);

34.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich i Chorwacji.

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/11

A.

mając na uwadze, że – jak szacuje Międzynarodowa Agencja Badań nad Rakiem (IARC) – w ciągu całego życia u co trzeciego Europejczyka diagnozuje się chorobę nowotworową, a co czwarty Europejczyk na nią umiera,

B.

mając na uwadze, że w 2006 r. w Unii Europejskiej odnotowano prawie 2,3 miliona nowych przypadków nowotworów i ponad milion spowodowanych nimi zgonów; mając na uwadze, że najwięcej zgonów spowodował rak płuc, jelita grubego i piersi,

C.

mając na uwadze, że nowotwory są wywoływane przez wiele czynników w różnych stadiach, a zatem potrzebny jest nowy model zapobiegania chorobom nowotworowym, uwzględniający w równym stopniu przyczyny związane ze stylem życia, jak i przyczyny natury zawodowej i środowiskowej w sposób odzwierciedlający rzeczywiste łączne skutki wywołane przez rozmaite przyczyny zamiast skupiania się na pojedynczych przyczynach,

D.

mając na uwadze, że według najnowszego badania przeprowadzonego przez związki zawodowe co najmniej 8 % zgonów z powodu nowotworów w skali roku jest bezpośrednio spowodowanych narażeniem na substancje rakotwórcze w miejscu pracy; mając na uwadze, że ekspozycji takiej można uniknąć zastępując substancje rakotwórcze substancjami mniej szkodliwymi; mając na uwadze, że pracodawcy są ponadto prawnie zobligowani do zastępowania w miarę możliwości substancji rakotwórczych innymi, jednak przepisy te są niestety źle wdrażane i egzekwowane, co jest nie do przyjęcia,

E.

mając na uwadze, że substancje powodujące zaburzenia endokrynologiczne mogą odgrywać ważną rolę w powstawaniu nowotworów, na przykład w przypadku raka piersi lub raka jąder, wymagają zatem konkretnych działań,

F.

mając na uwadze, że starzenie się mieszkańców Unii to jedna z przyczyn wzrostu obciążenia nowotworami w całej Unii,

G.

mając na uwadze, że w nowych państwach członkowskich umieralność z powodów nowotworów jest wyższa niż w UE-15,

H.

mając na uwadze, że do przyczyn poważnych różnic w wysokości wskaźnika pięcioletniej przeżywalności w przypadku większości nowotworów w całej Europie należą zaskakujące i będące nie do przyjęcia różnice dotyczące jakości zaplecza przeznaczonego do leczenia nowotworów, programów badań przesiewowych, opartych na dowodach naukowych przewodników najlepszych praktycznych wzorców, sprzętu do radioterapii, a także dostępności leków antynowotworowych,

I.

mając na uwadze, że w swoim wyżej wymienionym oświadczeniu pisemnym w sprawie potrzeby szeroko zakrojonej strategii kontroli zachorowań na nowotwory Parlament wzywa Radę i Komisję do przygotowania kompleksowej strategii zwalczania nowotworów, uwzględniającej cztery podstawowe czynniki w tym zakresie: a) zapobieganie, b) wczesne wykrywanie, c) diagnozę, leczenie oraz dalszą opiekę i d) opiekę paliatywną,

J.

mając na uwadze, że w okresie objętym planem działań Komisji w zakresie zwalczania nowotworów (Europa przeciwko nowotworom, ostatnio obejmującym lata 1996-2002), w wielu krajach odnotowano pozytywne tendencje kształtowania się wskaźnika umieralności na kilka powszechnie występujących śmiertelnych nowotworów,

K.

mając na uwadze, że – jak szacuje WHO – co najmniej jednej trzeciej wszystkich zachorowań na nowotwory można zapobiec, a profilaktyka oferuje najbardziej wydajną kosztowo długoterminową strategię zwalczania nowotworów; mając także na uwadze, że kolejną jedną trzecią nowotworów można by wyleczyć, gdyby były wcześnie wykryte i stosownie leczone,

L.

mając na uwadze, że krzem krystaliczny został zaklasyfikowany przez WHO jako czynnik rakotwórczy kategorii 1 oraz że 3,2 mln pracowników w UE jest narażonych na działanie tej substancji przynajmniej przez 75 % czasu pracy; mając na uwadze, że uznaje się, iż 2,7 % zgonów wywołanych nowotworami płuc/oskrzeli może być związanych z narażeniem na działanie krzemu krystalicznego w miejscu pracy,

M.

mając na uwadze, że według danych Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) średnio tylko 3 % całkowitego budżetu na ochronę zdrowia w krajach OECD wydaje się obecnie na profilaktykę, a 97 % na opiekę zdrowotną i leczenie, mając na uwadze, że tę poważną dysproporcję należy pilnie usunąć, tym bardziej że co najmniej jednej trzeciej wszystkich zachorowań na raka można by zapobiec,

N.

mając na uwadze, że szacuje się, iż 25 % wszystkich zgonów z powodu nowotworów w Unii może być wywołanych paleniem papierosów; a także mając na uwadze, że w skali światowej palenie papierosów powoduje między 80 % a 90 % zgonów na raka,

O.

mając na uwadze, że dobrze opracowany i zarządzany krajowy program zwalczania nowotworów zmniejsza współczynnik zachorowalności i umieralności na raka, w niektórych przypadkach o ponad 70 %, i poprawia jakość życia pacjentów chorych na raka, niezależnie od rodzaju ograniczenia zasobów występującego w danym kraju,

P.

mając na uwadze, że ogólnokrajowe wdrożenie skutecznych programów badań przesiewowych w oparciu o dane dotyczące mieszkańców – zgodnych z europejskimi wytycznymi, jeżeli takowe są już dostępne – znacząco poprawia jakość i dostępność badań przesiewowych w kierunku nowotworów oraz odnośnych usług diagnostycznych i terapeutycznych dla ludności, tym samym zwiększając także możliwości w zakresie zwalczania nowotworów,

Q.

mając na uwadze, że krajowe ewidencje nowotworów we wszystkich państwach członkowskich są istotnym warunkiem dostarczania porównywalnych danych dotyczących nowotworów,

R.

mając na uwadze występujące obecnie w UE niedopuszczalne nierówności w zakresie jakości badań przesiewowych pod kątem nowotworów oraz środków przyjmowanych na ich podstawie, w szczególności w odniesieniu do stosowanych procedur diagnostycznych i włączania tych procedur do polityki zdrowotnej państw członkowskich, a także mając na uwadze, że programy badań przesiewowych ułatwiają wczesną diagnozę, przyczyniającą się do oszczędnego i wymiernego zmniejszenia liczby zachorowań,

S.

mając na uwadze, że nie we wszystkich państwach członkowskich uznaje się specjalizację onkologiczną w medycynie i należy zapewnić ustawiczne kształcenie medyczne,

T.

mając na uwadze, że EudraCT, europejska baza danych dotyczących testów klinicznych w Europejskiej Agencji Leków (EMEA), nie jest publicznie dostępna i pacjenci mają trudności ze znalezieniem testów odnoszących się do ich konkretnego przypadku,

U.

mając na uwadze, że złożony charakter nowotworów wymaga lepszej komunikacji między różnymi i licznymi pracownikami służby zdrowia biorącymi udział w leczeniu pacjentów chorych na raka; mając także na uwadze, że jakość życia pacjentów chorych na raka może poprawić opieka psychosocjalna,

V.

mając na uwadze, że pacjenci chorzy na raka nie mają obecnie jednakowego dostępu do informacji medycznej i pilnie potrzebują dalszych informacji w każdym stadium choroby,

1.

wzywa Komisję, Radę oraz państwa członkowskie do podjęcia właściwych działań w zakresie profilaktyki, wczesnego wykrywania, diagnozowania i leczenia, w tym opieki paliatywnej, w celu ograniczenia zbliżającego się znacznego wzrostu liczby zachorowań na raka wynikającego ze zmian demograficznych zachodzących w najbliższych dziesięcioleciach, w tym do zapewnienia dostatecznego wsparcia finansowego na rzecz koordynowanych działań i tworzenia potrzebnych zdolności;

2.

wzywa Komisję do utworzenia międzyinstytucjonalnej grupy zadaniowej UE ds. raka (złożonej z członków Komisji, Rady i Parlamentu Europejskiego i odbywającej regularne posiedzenia) do zbierania i wymiany najlepszych praktycznych wzorców w zakresie profilaktyki (łącznie z ograniczeniem stopnia narażenia na działanie substancji rakotwórczych i innych substancji przyczyniających się do rozwoju nowotworów w miejscu pracy i w środowisku naturalnym), badań przesiewowych i leczenia, a także do zajęcia pierwszoplanowego miejsca w działaniach na rzecz poprawy zwalczania nowotworów w Europie; podkreśla, że grupa zadaniowa UE powinna w szczególności promować zarówno nowe działania, jak i dotychczasowe projekty badań przesiewowych, co pomoże zwiększyć odsetek ludności uczestniczącej w badaniach przesiewowych pod kątem nowotworów do co najmniej 50 % w każdym państwie członkowskim do 2018 r.;

3.

z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz przyjęcia komunikatu w sprawie nowotworów i komunikatu w sprawie rzadkich chorób, planowanego w obu przypadkach w bieżącym roku;

4.

zwraca się do Komisji o dokonywanie regularnych przeglądów Europejskiego kodeksu walki z rakiem i promowania go przy pomocy kampanii uświadamiających, informacyjnych i edukacyjnych skierowanych do konkretnych grup ludności;

5.

nalega, by państwa członkowskie wdrożyły obowiązkową ewidencję nowotworów z wykorzystaniem ujednoliconej europejskiej terminologii, w celu zapewnienia warunków do oceniania – w oparciu o dane dotyczące mieszkańców – programów profilaktyki, badań przesiewowych, leczenia i przeżywalności oraz uzyskania porównywalności danych z poszczególnych państw członkowskich;

6.

wzywa Komisję do dokonania przeglądu obowiązującego zalecenia w sprawie badań przesiewowych pod kątem nowotworów w celu uwzględnienia szybkiego rozwoju nowych technologii:

7.

wzywa Komisję do przygotowania dynamicznego, elastycznego i stałego podejścia do walki z rakiem w oparciu o postępy nauki i do powołania w tym celu:

8.

wzywa Komisję do wspierania krajowych ewidencji nowotworów w ramach sieci drugiego programu działań w zakresie zdrowia publicznego z myślą o przeprowadzeniu ogólnoeuropejskiego badania na temat różnic w zakresie zachorowalności na nowotwory oraz przeżywalności pacjentów;

9.

wzywa rządy Republiki Czeskiej i Włoch, które nie ratyfikowały jeszcze ramowej konwencji antytytoniowej WHO, która weszła w życie w lutym 2005 r., do dokonania tej ratyfikacji;

10.

wzywa Komisję i wszystkie państwa członkowskie UE do opracowania i wspierania rygorystycznych protokołów i wytycznych przy wdrażaniu ramowej konwencji antytytoniowej i zapewnienia dostępności zasobów jako pomoc dla krajów o niskich dochodach w zakresie ich zobowiązań wynikających z konwencji;

11.

wzywa Komisję do pełnienia roli stróża traktatu poprzez podjęcie pilnych działań prawnych przeciwko wszystkim państwom członkowskim nie w pełni wdrażającym dyrektywę 2004/37/WE;

12.

wzywa Komisję do podjęcia w stosownych przypadkach działań legislacyjnych oraz zachęcania i popierania inicjatyw z udziałem wielu zainteresowanych stron, mających na celu zapobieganie nowotworom poprzez ograniczenie stopnia narażenia na działanie substancji rakotwórczych i innych substancji przyczyniających się do rozwoju nowotworów w miejscu pracy i w środowisku naturalnym oraz propagowanie zdrowego stylu życia, szczególnie w odniesieniu do głównych czynników ryzyka, tytoniu, alkoholu, otyłości, niezdrowej diety i braku aktywności fizycznej i ochrony przed działaniem promieni słonecznych, ze szczególnym uwzględnieniem dzieci i młodzieży;

13.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania i wdrażania kompleksowej polityki antytytoniowej, obejmującej środowiska wolne od dymu tytoniowego oraz interwencje z zakresu rzucania palenia jako skutecznych metod zmniejszania liczby przypadków palenia tytoniu, a tym samym zapobiegania dużej liczbie zgonów spowodowanych nowotworami zgodnie z rezolucją z dnia 24 października 2007 r. w sprawie zielonej księgi „Ku Europie wolnej od dymu tytoniowego: alternatywne opcje polityki na szczeblu UE” (13), której zalecenia muszą być obecnie w całości wdrożone;

14.

wzywa Komisję, państwa członkowskie i Europejską Agencję Chemikaliów w związku z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1907/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów (14) do przyjęcia jako najwyższego priorytetu do dnia 1 czerwca 2008 r. listy substancji kwalifikujących się jako wzbudzające szczególnie duże obawy, obejmującej substancje rakotwórcze, aby umożliwić zastosowanie art. 33 ust. 2 rozporządzenia w sprawie REACH, pozwalającego konsumentom żądać informacji o substancjach rakotwórczych występujących w wyrobach przeznaczonych dla konsumentów, aby mogli – jeżeli zechcą – unikać takich wyrobów;

15.

wzywa Komisję do promowania i wspierania inicjatyw na rzecz zapobiegania przywozowi wyrobów zawierających rakotwórcze chemikalia; ponadto wzywa do przyjęcia unijnych środków na rzecz lepszego sprawdzania żywności pod kątem obecności substancji chemicznych, w tym pestycydów;

16.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania przeznaczenia wystarczających zasobów na przeprowadzane na terenie całej UE badania monitorujące ludzi pod kątem biologicznym, aby wykrywać substancje rakotwórcze i inne substancje przyczyniające się do rozwoju nowotworów, umożliwiając w ten sposób pomiar skuteczności prowadzonej polityki;

17.

nalega, by Komisja i państwa członkowskie wspierały kampanie informacyjne na temat badań przesiewowych pod kątem nowotworów skierowane do całego społeczeństwa oraz do wszystkich podmiotów opieki zdrowotnej, a także do wymiany najlepszych praktycznych wzorców lub sposobów wczesnego wykrywania w zakresie stosowania środków profilaktycznych, takich jak oszczędne połączenie właściwych testów na wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV) jako badań przesiewowych pod kątem raka szyjki macicy i szczepionki HPV, chroniącej młode kobiety przed rakiem szyjki macicy lub testu na antygen gruczołu krokowego (PSA), stosowanego w celu wczesnego wykrywania raka prostaty u mężczyzn powyżej pięćdziesiątego roku życia;

18.

wzywa Komisję do wszczęcia dyskusji z Radą na rzecz skutecznej promocji i wdrażania zalecenia w sprawie badań przesiewowych pod kątem nowotworów i w tym celu wzywa również państwa członkowskie, które jeszcze tego nie zrobiły, do wdrożenia tego zalecenia i do opracowania procedur dotyczących wprowadzania w przyszłości ewentualnych zmian w zaleceniu oraz do opracowania programów badań przesiewowych w oparciu o dane dotyczące mieszkańców, zgodnie z europejskimi wytycznymi zapewniania jakości;

19.

wzywa Komisję Europejską do zapewnienia średnio- i długookresowego wsparcia naukowego i profesjonalnego na rzecz odpowiedniej i właściwej pomocy państwom członkowskim w działaniu zgodnie z zaleceniem Rady w sprawie badań przesiewowych pod kątem nowotworów i na rzecz monitorowania, oceny i koordynacji działań pilotażowych i ciągłej poprawy jakości;

20.

wzywa Komisję do wspierania rozwoju programów europejskiej akredytacji/certyfikacji dotyczącej badań przesiewowych, diagnozy i leczenia nowotworów w oparciu o europejskie wytyczne zapewniania jakości, które mogłyby również służyć za przykład w dalszych dziedzinach z zakresu opieki zdrowotnej;

21.

wzywa państwa członkowskie do zapewnienia na całym swoim terytorium wielodyscyplinarnych zespołów onkologicznych w celu umożliwienia optymalnego, indywidualnego leczenia wszystkich pacjentów i poprawy przygotowania lekarzy onkologów oraz pracowników służby zdrowia w zakresie uznania psychosocjalnych potrzeb pacjentów, aby poprawić jakość życia i obniżyć poziom występowania stanów lękowych i depresji wśród pacjentów chorych na raka;

22.

nalega, by Komisja i państwa członkowskie uznały specjalizację onkologiczną w medycynie i zapewniły zgodne z ustalonymi wytycznymi kształcenie ustawiczne dla lekarzy-onkologów;

23.

wzywa Komisję i państwa członkowskie, by zachęcały do opieki paliatywnej i ją promowały oraz aby przygotowały wytyczne dotyczące korzystania z niej;

24.

wzywa Komisję do zapewnienia w prawodawstwie wspólnotowym zachęt zarówno dla przemysłu, jak i dla badaczy, mających na celu promowanie prowadzonych badań i zapewnienie nowych, opartych na dowodach leków i metod leczenia w zwalczaniu nowotworów;

25.

wzywa Komisję do zapewnienia – poprzez sieci pracowników służby zdrowia – upowszechniania najlepszych praktycznych wzorców w leczeniu i opiece w celu zagwarantowania obywatelom dostępu do najlepszych dostępnych metod leczenia;

26.

wzywa Komisję, by wykorzystała środki z funduszy strukturalnych i z siódmego ramowego programu badań do utworzenia i sfinansowania sieci referencyjnych ds. nowotworów rzadkich i trudnych do leczenia w celu połączenia zasobów i wiedzy fachowej i poprawienia diagnostyki i leczenia;

27.

wzywa Komisję do przydziału funduszy w ramach siódmego programu ramowego w celu stymulowania badań i innowacyjności w obszarze podstawowego zapobiegania, badań przesiewowych i wczesnego wykrywania nowotworów oraz nowych leków i kuracji antynowotworowych;

28.

wzywa Radę i Komisję do opracowania normy UE dotyczącej oceny nowych innowacyjnych diagnoz i metod terapii oraz wskazywania najlepszych praktyk klinicznych i medycznych;

29.

wzywa Komisję do przydziału funduszy w ramach siódmego programu ramowego w celu stymulowania badań nad przypadkami nowotworów u dzieci;

30.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, aby leki antynowotworowe były dostępne w jednakowym stopniu dla wszystkich potrzebujących ich pacjentów we wszystkich państwach członkowskich;

31.

zachęca Komisję i państwa członkowskie do zbadania w ramach Forum Farmaceutycznego Wysokiego Szczebla, jak można szybciej udostępniać pacjentom innowacyjne ratujące życie leki antynowotworowe dzięki przyspieszeniu szybkiej ścieżki uzyskiwania zezwolenia na wprowadzanie ich do obrotu przy pomocy scentralizowanej procedury UE i przy uwzględnieniu procesu warunkowej wyceny i zwrotu kosztów, zbierając dane dotyczące wartości tych lekarstw od pacjentów żyjących w rzeczywistych warunkach;

32.

Wzywa Komisję do przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie najpóźniej do czerwca 2008 r. wniosku zapewniającego dobrą jakość, obiektywność, wiarygodność i nienastawiony na promocję charakter informacji o środkach leczniczych z wielu źródeł;

33.

wzywa Komisję do dokonania przeglądu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/20/WE z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie zbliżania przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, odnoszących się do wdrożenia zasady dobrej praktyki klinicznej w prowadzeniu badań klinicznych produktów leczniczych, przeznaczonych do stosowania przez człowieka (15) (dyrektywa o badaniach klinicznych), aby bardziej zachęcać do badań naukowych nad rakiem, a w szczególności do badań przesiewowych i badań nad wczesnym wykrywaniem, jednocześnie uznając wpływ kosztów ponoszonych przez niekomercyjny sektor badawczy, oraz by poprawić dostępność dla pacjentów i ogółu społeczeństwa informacji o przeprowadzanych i zakończonych testach klinicznych;

34.

wzywa państwa członkowskie i Komisję do opracowania wytycznych dotyczących wspólnej definicji niepełnosprawności, która mogłaby objąć osoby cierpiące na choroby przewlekłe oraz nowotwory, i wzywa w międzyczasie państwa członkowskie, które jeszcze tego nie zrobiły, do niezwłocznego działania, aby w miarę możliwości objąć te osoby krajową definicją niepełnosprawności;

35.

wzywa Komisję do opracowania karty ochrony pacjentów chorych na raka i osób przewlekle chorych w miejscu pracy, wymagającej od przedsiębiorstw umożliwienia pacjentom utrzymania zatrudnienia w czasie leczenia, a następnie powrotu do normalnej działalności zawodowej;

36.

zachęca państwa członkowskie do przyjęcia krajowej Karty Praw Pacjenta zgodnie z europejskimi wytycznymi i do uwzględnienia w rozwoju polityki zdrowotnej udziału i wiedzy pacjenta;

37.

wzywa państwa członkowskie i Komisję Europejską do opracowania i nasilenia inicjatyw na rzecz udzielania wsparcia osobom bezpośrednio lub pośrednio dotkniętym rakiem, zwłaszcza poprzez stworzenie i rozwój psychologicznej opieki i wsparcia na terenie całej UE dla pacjentów, którzy wygrali walkę z rakiem;

38.

wzywa Komisję do udostępniania pacjentom chorym na nowotwory większej liczby informacji poprzez stymulowanie inicjatyw informujących pacjentów o różnych możliwościach leczenia oraz sposobach dostępu do tych kuracji;

39.

zachęca nowe państwa członkowskie, by w większej mierze korzystały z funduszy strukturalnych w celu doskonalenia infrastruktury opieki zdrowotnej, na przykład poprzez wspieranie wdrażania zaleceń Rady w sprawie badań przesiewowych pod kątem nowotworów;

40.

popiera prezydencję słoweńską UE, która uznała walkę z nowotworami za jeden z priorytetów na 2008 r., i wzywa wszystkie przyszłe prezydencje do dalszego uznawania chorób nowotworowych za sprawę najwyższej wagi;

41.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/18

A.

mając na uwadze, że Europa nie weszła jeszcze na drogę naprawdę trwałego rozwoju,

B.

mając na uwadze, że Komisja przyznaje, iż nastąpił jedynie ograniczony postęp w podstawowej kwestii włączania aspektów ochrony środowiska do innych obszarów polityki oraz poprawy egzekwowania prawodawstwa Wspólnoty,

C.

mając na uwadze, że Komisja wskazuje na fakt, iż obecnie w wielu obszarach rośnie niekorzystny wpływ na środowisko: zwiększa się poziom emisji gazów cieplarnianych na świecie, rośnie tempo utraty różnorodności biologicznej, zanieczyszczenia wciąż mają poważny wpływ na zdrowie ludzi, w dalszym ciągu zwiększa się ilość odpadów wytwarzanych na obszarze UE, a nasze oddziaływanie na środowisko jest coraz większe; mając na uwadze, że rodzi to poważne pytania o przeciwne do zamierzonych skutki innych ważnych dziedzin polityki UE,

D.

mając na uwadze, że dopóki aspekty ochrony środowiska nie zostaną w pełni włączone do wszystkich głównych obszarów polityki, dopóty mało prawdopodobne będzie osiągnięcie kiedykolwiek trwałego rozwoju,

E.

mając na uwadze, że czyste i zdrowe środowisko ma zasadnicze znaczenie dla dobrobytu i dobrych warunków społecznych,

F.

mając na uwadze, że dobrze opracowana polityka ochrony środowiska może również przyczyniać się do osiągania innych celów, na przykład do podnoszenia konkurencyjności, stymulowania wzrostu gospodarczego, sprzyjania tworzeniu miejsc pracy i innowacyjności oraz pobudzania postępu naukowego poprzez opracowywanie nowych, bezpiecznych technologii,

1.

wyraża ubolewanie, że średniookresowy przegląd szóstego programu działań w zakresie środowiska naturalnego opóźnił się prawie o rok, i ubolewa, że ogólnie rzecz biorąc Unia Europejska nie przestrzega harmonogramu wdrażania środków zaplanowanych w programie działań, wbrew twierdzeniom zawartym w przeglądzie średniookresowym przedstawionym przez Komisję; przypomina, że w przeciwieństwie do poprzedniego programu szósty program działań w zakresie środowiska naturalnego przyjęto w trybie współdecyzji zgodnie z art. 251 traktatu WE; wzywa UE, by dołożyła wszelkich starań o realizację celów uzgodnionych w szóstym programie działań w zakresie środowiska naturalnego, ponieważ ich nieosiągnięcie zaszkodzi wiarygodności UE, między innymi w oczach tych członków społeczeństwa, których niepokoi stan środowiska;

2.

zauważa, że zastosowanie strategii tematycznych jako nowych narzędzi proceduralnych podniosło znaczenie procedur prelegislacyjnych oraz stworzyło dodatkowe możliwości zaangażowania zainteresowanych stron, a także spowodowało bardziej strategiczne podejście do polityki legislacyjnej UE; ubolewa jednak, że strategie tematyczne wydłużyły proces opracowywania polityki w zakresie środowiska, opóźniając formułowanie konkretnych wniosków politycznych i przyjmowanie wynikających z nich środków;

3.

uważa, że przygotowując prawodawstwo należy uwzględniać znaczenie polityki ochrony środowiska dla przemysłu i fakt, iż zasadniczo jest ona wdrażana przez władze lokalne, oraz że we właściwych organach doradczych powinni być obecni przedstawiciele przemysłu, małych przedsiębiorstw i władz lokalnych i że ich głos powinien być przez te organy wysłuchany;

4.

uważa za sprawę zasadniczą wzmocnienie pozycji szóstego programu działań w zakresie środowiska naturalnego jako środowiskowego aspektu strategii UE w zakresie trwałego rozwoju;

5.

uważa, że kompetencje w UE muszą zostać wyraźnie przyznane i określone, i zaznacza, że średniookresowy przegląd Komisji cechuje chaos i wewnętrzna niejednoznaczność co do kompetencji Komisji i państw członkowskich; zauważa, że zarówno granice ich kompetencji, jak i zakres ich odpowiedzialności muszą być jasno ustanowione i określone w celu zapewnienia dalszego wypełniania tych obowiązków;

6.

zauważa, że strategie tematyczne nie są użyteczne, jeżeli zbiegają się w czasie z istotnymi przedsięwzięciami legislacyjnymi – są one użyteczne bądź przed powstaniem właściwego aktu legislacyjnego, bądź jako samodzielne dokumenty;

7.

podkreśla bezpośredni związek między stanem środowiska człowieka a stanem zdrowia ludzi; wzywa Komisję, by w celu wdrożenia podejścia „zdrowie we wszystkich dziedzinach polityki” przeprowadziła badania wskazujące na związki przyczynowo-skutkowe między zmianą jakości środowiska a zmianą stanu zdrowia ludzi;

8.

uważa, że UE działała konsekwentnie, dążąc do osiągnięcia celów „dyplomacji na rzecz klimatu”, określonych w szóstym programie działań w zakresie środowiska naturalnego; przypomina jednak, że UE nie zdołała wypełnić wszystkich zobowiązań dotyczących celów i działań priorytetowych zmierzających do powstrzymania zmian klimatycznych; wyraża głębokie zaniepokojenie wzrostem poziomu emisji ze środków transportu oraz powolnym działaniem środków zastosowanych w dążeniu do poprawy wydajności energetycznej; przypomina Komisji o opublikowaniu komunikatu w sprawie ilościowych celów środowiskowych dla zrównoważonego systemu transportu; oczekuje, że państwa członkowskie osiągną do 2012 r. ustalone w protokole z Kioto krajowe cele dotyczące redukcji emisji gazów cieplarnianych;

9.

ubolewa, że cel, jakim jest powstrzymanie spadku różnorodności biologicznej do 2010 r., prawdopodobnie nie zostanie osiągnięty i że zaproponowane strategie ochrony środowiska morskiego i gleby nie przyniosą do 2012 r. konkretnych wyników dla środowiska; zauważa potrzebę wzmożenia wysiłków na rzecz włączenia kwestii różnorodności biologicznej do innych dziedzin polityki; zwraca uwagę na konieczność odpowiedniego finansowania sieci Natura 2000 i innych ściśle powiązanych celów priorytetowych;

10.

uważa, że w odniesieniu do chemikaliów rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) oraz utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów (15) stanowi postęp w ograniczaniu zagrożeń dla ludzi i dla środowiska, ale należy jeszcze wykazać, że rzeczywiście będzie je ograniczać w znacznym stopniu, i ubolewa, że rozporządzenie to nie pod wszystkimi względami jest zgodne z celami uzgodnionymi w szóstym programie działań w zakresie środowiska naturalnego; ubolewa, że strategia tematyczna dotycząca zrównoważonego stosowania pestycydów poważnie się opóźniła oraz że środki podjęte w celu poprawy jakości powietrza i środowiska miejskiego oraz w celu ograniczenia hałasu zdecydowanie nie wystarczają do realizacji celów programu działań w zakresie środowiska naturalnego; wzywa Komisję do jak najszybszego przedstawienia wniosku w sprawie przeglądu dyrektywy w sprawie krajowych poziomów emisji (16); jest zdania, że należy zapewnić pełne egzekwowanie dyrektywy w sprawie hałasu w środowisku (17);

11.

zważywszy, że jakość powietrza w pomieszczeniach ma wpływ na zdrowie, wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania prac Światowej Organizacji Zdrowia dotyczących jakości powietrza w pomieszczeniach i zwraca się do Komisji o jak najszybsze przedstawienie konkretnych środków legislacyjnych dotyczących jakości powietrza w pomieszczeniach;

12.

nie zauważa poważnych braków w szczegółowych celach ochrony wód ustalonych w szóstym programie działań w zakresie środowiska naturalnego; wzywa jednak Komisję do zapewnienia pełnego wdrożenia ramowej dyrektywy wodnej (18) i do przeprowadzenia ponownej oceny włączenia zobowiązań UE w zakresie ochrony wód do innych dziedzin polityki; wzywa ponadto Komisję, by jak najszybciej przedstawiła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie zmniejszenia ładunku fosforu w rolnictwie i w detergentach zgodnie z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 648/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie detergentów (19);

13.

uważa, że konieczna jest nowa polityka wodna, skoncentrowana na oszczędzaniu i zrównoważonym zarządzaniu zasobami wodnymi;

14.

ubolewa, że w strategiach tematycznych dotyczących zasobów naturalnych i odpadów złagodzono cele szóstego programu działań w zakresie środowiska naturalnego; wyraża ubolewanie, że na szczeblu UE nie określono konkretnych celów dotyczących oddzielenia wzrostu gospodarczego od zużycia zasobów poprzez przestawienie się na trwały model produkcji i konsumpcji; zgadza się, że potrzebne są dalsze działania w zakresie odpadów organicznych, aby w większym stopniu zachęcić do odchodzenia od składowania odpadów i zapewnić stosowanie najlepszych opcji obróbki, łagodzących zmiany klimatyczne; ponadto zachęca do wspierania przyjaznych dla środowiska form gospodarowania odpadami i środków zaostrzających konsekwencje ponoszone za składowanie odpadów zanieczyszczających środowisko;

15.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia wszelkich środków umożliwiających racjonalne i efektywne wykorzystywanie zasobów naturalnych bez stwarzania zagrożenia dla bioróżnorodności;

16.

przypomina o wysoce priorytetowym charakterze pełnego i prawidłowego wdrażania obowiązujących przepisów i wyraża opinię, że wiążące przepisy nadal są fundamentalne dla sprostania wyzwaniom, jakie stawia przed nami ochrona środowiska; wzywa Komisję, by nasiliła swoje działania w charakterze strażniczki traktatu; dlatego też zwraca się również do organów władzy budżetowej UE o zapewnienie Komisji wszelkich zasobów finansowych i ludzkich niezbędnych do zapewnienia prowadzenia we wszystkich państwach członkowskich jak najskuteczniejszego monitorowania wdrażania i egzekwowania obowiązującego prawodawstwa;

17.

podkreśla potrzebę skutecznego i trafnego wdrażania prawodawstwa Wspólnoty w zakresie środowiska naturalnego i zaleca przyjęcie szczególnych środków pomocowych na rzecz regionów napotykających trudności we wdrażaniu tego aspektu dorobku wspólnotowego; zachęca władze państw członkowskich do opracowania strategii transpozycji w celu jasnego określenia ról i obowiązków władz krajowych, regionalnych i lokalnych w prawidłowym transponowaniu i wdrażaniu prawa Wspólnoty w zakresie środowiska naturalnego;

18.

wyraża jednak zaniepokojenie sugestiami różnych podmiotów, zgodnie z którymi wspólne przepisy należy zredukować i osłabić, a nawet zastąpić dobrowolnymi porozumieniami lub innymi niewiążącymi środkami; dlatego też ponownie stwierdza, że lepsze stanowienie prawa powinno się koncentrować na jednoznacznych i przejrzystych zasadach i normach, opartych na prawodawstwie powiązanym z ustalonymi celami, a także na ich lepszym egzekwowaniu;

19.

pochwala wnioski Komisji dotyczące bardziej zdecydowanego egzekwowania przepisów w zakresie ochrony środowiska na szczeblu krajowym poprzez poprawę dostępu do wymiaru sprawiedliwości i ujednolicone stosowanie sankcji prawnych; zauważa, że zapobiegawcze aspekty sankcji prawnych przyczyniają się do lepszego egzekwowania prawa i do ochrony środowiska;

20.

apeluje ponadto, by politykę UE w zakresie środowiska naturalnego opracowywano i poddawano przeglądowi z myślą o silniejszym akcentowaniu opisu celów, a nie środków, dając państwom członkowskim i rolnikom swobodę wyszukiwania najskuteczniejszych i najwydajniejszych sposobów osiągania pożądanych celów;

21.

uważa, że Komisja powinna zapewnić pełne wdrożenie dyrektywy ptasiej i dyrektywy siedliskowej; z uwzględnieniem zasady pomocniczości zaleca przyjęcie środków podatkowych mających na celu wspieranie najlepszych wzorców i zniechęcanie do prowadzenia zanieczyszczającej działalności;

22.

zwraca jednak uwagę Komisji na fakt, że perspektywa poniesienia konsekwencji karnych nie we wszystkich przypadkach wystarcza do zapobiegania zachowaniom nielegalnym, a zarazem zanieczyszczającym środowisko; dlatego też podkreśla znaczenie stosowania sankcji karnych post factum, zwłaszcza za nielegalny zrzut niebezpiecznych odpadów na terytorium innych krajów;

23.

z zadowoleniem przyjmuje zieloną księgę Komisji na temat stosowania instrumentów działających na zasadach rynkowych do celów polityki w dziedzinie ochrony środowiska i w dziedzinach powiązanych; jest przekonany o konieczności szerszego stosowania instrumentów działających na zasadach rynkowych, uwzględniających skutki środowiskowe wszelkich procesów produkcyjnych i dystrybucyjnych oraz modeli konsumpcji;

24.

jest zdania, że system handlu emisjami w UE nie przyniósł dotychczas ograniczenia emisji CO2 z powodu zbyt wysokich przydziałów uprawnień do emisji; zauważa, że UE zobowiązała się, iż do 2020 r. ograniczy emisję gazów cieplarnianych o co najmniej 20 % w stosunku do poziomów z 1990 r.; nalega, by system handlu emisjami w UE na okres po 2012 r. obejmował wystarczająco rygorystyczny pułap, kompletny system aukcji oraz ilościowy i jakościowy limit korzystania z jednostek poświadczonej redukcji emisji (CER) i z jednostek redukcji emisji (ERU);

25.

zauważa jednak, że rola opłat środowiskowych jest wciąż skromna i nie wykazuje tendencji wzrostowej; wzywa Komisję i państwa członkowskie do wzmożenia wysiłków na rzecz reformy opłat ekologicznych, w tym do stopniowego przenoszenia obciążeń podatkowych z podatków mających negatywny wpływ na poziom dobrobytu (np. opodatkowanie pracy) na podatki mające pozytywny wpływ na poziom dobrobytu (np. opodatkowanie działalności szkodliwej dla środowiska, takiej jak zużycie zasobów lub zanieczyszczenie); zauważa, że pomimo wymogu jednogłośności w dziedzinie podatków traktaty dają jednak możliwość ściślejszej współpracy, i zwraca uwagę na istnienie otwartej metody koordynacji;

26.

dostrzega impuls nadany znoszeniu dotacji szkodliwych dla środowiska; uważa jednak za niedopuszczalne, że w najbliższej przyszłości nie są spodziewane konkretne działania na rzecz reformy dotacji szkodliwych dla środowiska, i w związku z tym wzywa Komisję do przedstawienia konkretnych wniosków do końca 2008 r. w celu stopniowego wycofania w ciągu najbliższych pięciu lat wszelkich dotacji szkodliwych dla środowiska;

27.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do silniejszego i spójniejszego wspierania włączania polityki środowiskowej w całość procesu tworzenia polityki UE; w celu wdrożenia głoszonego przez Unię Europejską podejścia „zdrowie we wszystkich dziedzinach polityki” wzywa do włączania aspektów ochrony środowiska i zdrowia do głównego nurtu wszystkich dziedzin polityki, a także do włączenia w te działania regionów i miast; ubolewa nad niewłączeniem tych aspektów zarówno w różne ramy prawne dotyczące środowiska oraz w przygotowania do tworzenia nowych przepisów, jak i do przepisów, których główne cele nie dotyczą ochrony środowiska;

28.

uważa, że aby osiągnąć konkretne wyniki w procesie włączania problematyki środowiska do innych sektorów gospodarki, trzeba opracować wiążące cele i harmonogramy branżowe; podkreśla zarazem odpowiedzialność podmiotów gospodarczych w poszczególnych sektorach przemysłu za osiąganie długoterminowych rezultatów w zakresie polityki dotyczącej klimatu i polityki energetycznej;

29.

podkreśla podstawowy związek między skuteczną polityką w zakresie środowiska naturalnego a poprawą jakości życia i w związku z tym kładzie nacisk na znaczenie wymiaru regionalnego dla wdrażania szóstego programu działań w zakresie środowiska naturalnego, a zwłaszcza dla działań dotyczących łagodzenia zmian klimatu i dostosowywania się do nich; podkreśla znaczenie kampanii podnoszących społeczną świadomość celów szóstego programu działań w zakresie środowiska naturalnego i procesu jego wdrażania;

30.

zwraca uwagę na konieczność uwzględniania programu Natura 2000 w planach rozwoju regionalnego, aby pogodzić zasadę ochrony różnorodności biologicznej Europy z rozwojem i poprawą jakości życia; uważa, że w tym zakresie potrzebne są szeroko zakrojone działania informacyjne oraz propagowanie dobrych wzorców, aby pokazać, jak można godzić te na pozór sprzeczne cele;

31.

podkreśla konieczność lepszej koordynacji sieci podmiotów regionalnych i lokalnych w celu rozpowszechniania i wdrażania najlepszych wzorców w słabiej rozwiniętych regionach; popiera wspieranie współpracy transgranicznej w zakresie środowiska naturalnego, zarówno wśród państw członkowskich, jak i z krajami i regionami sąsiadującymi z Unią Europejską, na przykład z regionami Morza Czarnego, Bałtyckiego i Śródziemnego, zwłaszcza w celu zapobiegania zanieczyszczeniom transgranicznym;

32.

wyraża zaniepokojenie wynikami różnych niezależnych badań (20)  (21)  (22)  (23), według których dyrekcje generalne Komisji nie w pełni stosują jej wytyczne dotyczące ocen wpływu, nacisk położono na ocenę i ilościowe określenie skutków gospodarczych kosztem skutków środowiskowych, społecznych i międzynarodowych, koszty legislacyjne podlegają ocenie w dużo większym stopniu niż korzyści, a zagadnienia krótkoterminowe przyćmiły zagadnienia długoterminowe; uważa, że tego rodzaju niewyważone oceny wpływu przynoszą skutki odwrotne do oczekiwanych, jeśli chodzi o samą politykę ochrony środowiska oraz o jej włączanie w inne dziedziny polityki UE; wzywa Komisję do podjęcia działań zmierzających do usunięcia tych utrzymujących się braków;

33.

pochwala zdecydowane zaangażowanie Komisji na rzecz wzmacniania międzynarodowego aspektu polityki ochrony środowiska; uważa za niezbędne zapewnienie włączenia polityki ochrony środowiska do wszystkich działań zewnętrznych UE, a także poprawę gospodarowania środowiskiem na szczeblu międzynarodowym; zachęca Komisję i państwa członkowskie do dalszego wspierania ambitnej polityki i wymogów w zakresie ochrony środowiska, na przykład poprzez wspieranie transferu technologii oraz wymiany najlepszych wzorców z krajami rozwijającymi się;

34.

podkreśla, że należy bardziej intensywnie i spójnie wspierać „dyplomację na rzecz klimatu” w stosunkach handlowych UE z krajami, które nie są związane wielostronnymi porozumieniami na rzecz ochrony środowiska naturalnego, na przykład ze Stanami Zjednoczonymi, Chinami czy Indiami, które z różnych powodów nie wdrażają postanowień protokołu z Kioto; wzywa również Komisję do wspierania krajów rozwijających się we wdrażaniu trwałych i skutecznych technologii poprzez wszystkie dostępne mechanizmy;

35.

zaleca dodanie do WTO klauzuli trwałości, określającej zasady polityki w zakresie środowiska naturalnego, takie jak zasada ostrożności czy zasada „zanieczyszczający płaci”, w oparciu o które można dokonywać oceny środków handlowych, w celu zagwarantowania, że zasady rządzące handlem nie będą szkodzić ochronie środowiska, a uregulowania dotyczące środowiska nie będą wykorzystywane do działań protekcjonistycznych;

36.

wzywa Radę i Komisję do wykorzystywania dwustronnych i regionalnych negocjacji handlowych w celu podejmowania kwestii zobowiązań handlowych przynoszących bezpośrednie korzyści środowisku, takich jak pobudzanie handlu towarami i usługami przyczyniającymi się do zrównoważonego rozwoju oraz zobowiązanie do skutecznego wdrażania wielostronnych porozumień dotyczących środowiska; uważa, że zarówno w ramach tych negocjacji, jak i poza nimi UE i państwa członkowskie powinny wzmocnić dialog z krajami wschodzącymi, aby rozmowy w dziedzinach stanowiących przedmiot troski obu stron, takich jak zmiany klimatu, zarządzanie odpadami czy nielegalne wyręby lasów, prowadziły do wdrażania wspólnych programów; popiera projekt Komisji dotyczący ustanowienia we wszystkich porozumieniach handlowych forum trwałego rozwoju, otwartego na udział społeczeństwa obywatelskiego i w zdecydowany sposób zorientowanego na zagadnienia związane z klimatem, oraz wzywa do włączenia tego projektu do toczących się obecnie negocjacji;

37.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania bardziej pragmatycznego i horyzontalnego wykorzystywania innowacji i nowych technologii we wszystkich działaniach politycznych UE, by elementy te odgrywały centralną rolę we wzmacnianiu ochrony środowiska; podkreśla potrzebę bezzwłocznego wprowadzenia w UE podejścia „top runner” („równanie w górę”), ambitniejszego instrumentu bieżącego doskonalenia modeli produkcji i konsumpcji, w celu zapewnienia, że w przyszłości wszystkie produkty rynkowe w UE będą projektowane, produkowane i stosowane zgodnie z kryteriami trwałego rozwoju;

38.

przypomina, że inwestowanie w innowacyjne, przyjazne dla środowiska naturalnego technologie, a także w projekty ekologiczne, efektywne wykorzystanie energii przez odbiorców końcowych i energooszczędne budynki, chociaż w krótkiej perspektywie powoduje wysokie koszty, jest jednak bardzo korzystne w długiej perspektywie, dlatego też podkreśla, że regiony powinny zachęcać przedsiębiorstwa do wyciągania pełnych korzyści z takich inwestycji;

39.

zachęca Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia rzeczywiście ekologicznych zasad udzielania zamówień publicznych w celu wspierania innowacyjności oraz zrównoważonych modeli konsumpcji i produkcji;

40.

wzywa Komisję, aby wspierała władze krajowe, regionalne i lokalne we wspólnym udzielaniu zrównoważonych zamówień, zapewniając jasne ramy ułatwiające definiowanie wymiernych celów i kryteriów jakości;

41.

wzywa Komisję do zwiększenia wysiłków na rzecz realizacji celu dotyczącego produkcji 20 % energii ze źródeł odnawialnych i zużycia biopaliw na poziomie 10 % pamiętając o tym, że uprawy energetyczne nie mogą stanowić zagrożenia dla zaopatrzenia w żywność w Europie i poza nią; podkreśla, że w opracowywanym obecnie mechanizmie zrównoważonego rozwoju należy zastosować jak najbardziej rygorystyczne kryteria zrównoważonego rozwoju do biopaliw;

42.

podkreśla, że rolnictwo w UE coraz bardziej nastawia się na produkcję bezpiecznej i dobrej jakościowo żywności, co przyczyni się do ochrony zdrowia obywateli UE;

43.

zachęca państwa członkowskie oraz władze regionalne i lokalne do optymalnego wykorzystywania nowych możliwości inwestycyjnych powstałych dzięki funduszom strukturalnym i programom nowej europejskiej polityki sąsiedztwa oraz do zapewnienia, że ich programy operacyjne i projekty wspierane z funduszy strukturalnych przyczyniają się do lepszego wdrażania prawodawstwa Wspólnoty w zakresie środowiska naturalnego oraz do długoterminowego celu, jakim jest trwały rozwój w całej UE, z zachowaniem spójności z pozostałymi priorytetami tematycznymi;

44.

uważa za sprawę zasadniczą doskonalenie stosowania zasady substytucji, uwzględniającej dostępność, korzyści i koszty produktów zastępczych; zauważa, że należy również uwzględnić procesy projektowania produkcji i wykorzystania umożliwiające zastosowanie produktów, które nie stanowią zagrożenia dla zdrowia ludzkiego i środowiska lub stanowią mniejsze zagrożenie;

45.

zauważa, że jeśli celem jest rzeczywiście lepsze stanowienie prawa, to należy dokonać przeglądu nakładających się na siebie przepisów prawnych, gdyż powodują one obciążenie biurokratyczne i osłabiają konkurencyjność;

46.

uważa, że filozofia procesu przeglądu jest pozbawiona krytycyzmu i nie obejmuje analizy przyczyn i podstaw opóźnień; uważa, że w przyszłości prawidłowe działania będzie można podejmować tylko analizując i rozważając powody opóźnień;

47.

zauważa, że jeżeli naprawdę chcemy poprawić metodologię tworzenia prawodawstwa i opracować wykonalne przepisy, łatwe do zastosowania przez właściwe organy, przedsiębiorstwa i obywateli, to bezwzględnie niezbędne jest rozszerzenie wzajemnych relacji między instytucjami i organami Wspólnoty a społeczeństwem obywatelskim w celu odpowiadania na jego wnioski oraz uwzględniania decyzji i opinii regionów, władz miejskich, zainteresowanych sektorów przemysłu i związanych z nimi stowarzyszeń; podkreśla również, że trzeba uwzględnić krótkoterminowe koszty i potrzebę przekształcenia istniejącej infrastruktury;

48.

zauważa potrzebę nowych sposobów mierzenia dobrobytu, opartych na realistycznych wartościach usług ekologicznych; jest zdania, że sam PKB nie odzwierciedla wszystkich aspektów i potrzeb nowoczesnego społeczeństwa, w związku z czym nie jest już odpowiednim narzędziem mierzenia dobrobytu i rozwoju; zachęca UE do dalszego opracowywania i wykorzystywania w polityce nowego wskaźnika, uwzględniającego negatywny wpływ postępu gospodarczego na środowisko i zdrowie oraz przyczyniającego się do wysiłków na rzecz oddzielania wzrostu gospodarczego od wywierania wpływu na środowisko; uważa, że taki nowy wskaźnik powinien wspierać rozwój zintegrowanego społeczeństwa i nadawać impuls lepszemu włączaniu problematyki środowiska do innych działań politycznych;

49.

wzywa Komisję do traktowania ochrony zdrowia ludzi jak kwestii najwyższej wagi wśród priorytetów ochrony środowiska;

50.

uważa, że Unia Europejska powinna odgrywać pierwszoplanową rolę w opracowywaniu opcji politycznych, które utorują drogę radykalnym zmianom w zachowaniach w odniesieniu do modeli produkcji i konsumpcji;

51.

podkreśla znaczenie wspierania konsumentów w kształtowaniu świadomych zachowań, które – idąc dalej niż państwowe ramy prawne – mogą mieć pozytywny wpływ na zakres i siłę zaangażowania podmiotów rynkowych w sprawy ochrony środowiska;

52.

uważa, że priorytetowo traktować należy odpowiednie informowanie obywateli; zdecydowanie popiera opracowanie jasnego i zrozumiałego systemu etykietowania, ponieważ w znacznej mierze pomoże on konsumentom w „dokonywaniu prawidłowych wyborów”;

53.

nalega na przeprowadzenie całościowej oceny wyników szóstego programu działań w zakresie środowiska naturalnego, zanim zostanie sfinalizowany wniosek w sprawie siódmego programu działań w zakresie środowiska naturalnego;

54.

uważa, że końcowy przegląd szóstego programu działań w zakresie środowiska naturalnego powinien być przeprowadzony przez niezależny od Komisji organ zewnętrzny;

55.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz rządom i parlamentom państw członkowskich.

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/25

A.

mając na uwadze, że kultura jest w równym stopniu dobrem publicznym i celem samym w sobie służącym rozwojowi jednostki i społeczeństwa, a jednocześnie narzędziem przyczyniającym się do wzrostu gospodarczego, zatrudnienia, a także spójności społecznej oraz rozwoju regionalnego i lokalnego, jak wykazały niedawne badania naukowe, a w szczególności jak zostało to podkreślone w badaniach KEA dla Komisji nad zależnością między gospodarką a kulturą w Europie,

B.

B mając na uwadze, że przemysł związany z kulturą nie mógłby istnieć ani wzbogacać europejskich wartości gospodarczych i kulturowych bez stałego wkładu ze strony dobrze prosperującej, kreatywnej społeczności artystów aktywnych we wszystkich dziedzinach sztuki, w tym twórców filmów, kompozytorów, pisarzy, artystów plastyków, projektantów,

C.

mając na uwadze, że do przemysłu związanego z kulturą zalicza się przemysł, który nadaje dziełom umysłu wartość dodaną o charakterze ekonomicznym, wytwarzając jednocześnie nowe wartości dla jednostek i społeczeństw; mając na uwadze, że obejmuje on także tradycyjne sektory, takie jak kino, muzyka i wydawnictwo oraz media i przemysł sektora kreatywnego (moda, wzornictwo), turystyka, sztuka i informacja,

D.

mając na uwadze, że w świetle definicji zawartej w konwencji UNESCO, przemysł kulturalny obejmuje wszystkie sektory związane z tworzeniem, produkcją i marketingiem dóbr i usług, których wyjątkowy charakter wynika z niematerialnych i kulturalnych treści; mając na uwadze, że produkty przemysłu kulturalnego zazwyczaj chronione są prawami własności intelektualnej,

E.

mając jednak na uwadze, że większe uznanie, zapewnienie specjalnego statusu prawnego i większe wsparcie dla całego przemysłu związanego z kulturą i kreatywnością w tym dla mikroprzedsiębiorstw i MŚP, jak również indywidualnych artystów, są konieczne, aby pomóc tym sektorom w osiągnięciu ich pełnego potencjału przyczyniając się tym samym realizacji celów strategii lizbońskiej,

F.

mając na uwadze, że przemysł związany z kulturą produkuje i rozpowszechnia szeroki wachlarz treści, które informują, edukują i bawią obywateli, opierają się na nowych technologiach i nowych formatach cyfrowych i audiowizualnych, w stosunku do których państwa członkowskie i Unia Europejska muszą pełnić rolę promotora i regulatora, gwarantując, że twórcy oryginalnych treści odniosą sprawiedliwe i odpowiednie korzyści finansowe, poprzez zapewnienie właściwej i skutecznej ochrony praw autorskich i pokrewnych, zabezpieczając w ten sposób zrównoważony europejski przemysł kulturalny,

G.

mając na uwadze, że w dzisiejszym społeczeństwie informacyjnym i technologii cyfrowej pojawiają się nowe formy produkcji, dystrybucji i konsumpcji, dające początek nowym produktom i usługom związanym z kulturą, które należy chronić przed piractwem i które ogólnie rzecz biorąc wymagają modeli operacyjnych i gospodarczych gwarantujących dostępność i różnorodność produktów o kulturalnej zawartości zachowując ich specyficzny charakter w porównaniu do zwykłych towarów handlowych gwarantując rzeczywiste wynagrodzenie dla wszystkich kategorii posiadaczy praw za wykorzystywanie treści kulturowych chronionych prawami autorskimi,

H.

mając na uwadze, że towary i usługi kulturalne mają szczególny charakter, odróżniający je od innych towarów i usług, co należy uwzględnić przy opracowywaniu i wdrażaniu polityki Unii Europejskiej,

I.

mając na uwadze, że odpowiednia i skuteczna ochrona praw autorskich i pokrewnych jest narzędziem umożliwiającym twórcom pobieranie sprawiedliwego wynagrodzenia za ich wysiłki twórcze w ramach handlowego wykorzystania ich dzieł, oraz mając na uwadze, że przemysł związany z kulturą, aby przetrwać, potrzebuje takiej ochrony,

J.

mając na uwadze wkład przemysłu związanego z kulturą oraz społeczności twórców w promowanie różnorodności kulturowej, zapewnianie wyboru dla konsumentów, wzrost różnorodności przedsiębiorstw, demokratyzację dostępu do kultury, wzmocnienie tożsamości i integracji oraz promowanie dialogu międzykulturowego,

K.

mając na uwadze, że przemysł związany z kulturą ma znaczny wkład w rozwój i spójność regionalną i lokalną, ponieważ jest biegunem przyciągającym inwestycje w turystykę, tworzy nowe kategorie towarów i usług „o charakterze lokalnym”, a sprzyjając tworzeniu nowych miejsc pracy i możliwości rozwoju pomaga uniknąć marginalizacji najbardziej oddalonych regionów i regionów znajdujących się w niekorzystnym położeniu,

L.

mając na uwadze, że twórcy są również podstawą działalności przemysłu związanego z kulturą oraz że w związku z tym należy im stworzyć otoczenie gospodarcze, prawne i socjalne, które umożliwi rozwój ich potencjału twórczego,

M.

mając na uwadze, że konieczne jest ścisłe powiązanie kultury z edukacją i szkoleniem w celu zwiększenia zdolności produkcyjnych i twórczych sektora kultury,

N.

mając na uwadze, że doświadczenie z „europejskimi stolicami kultury” w konkretny sposób odzwierciedla wkład sektora kultury w życie ekonomiczne i społeczne miasta oraz wzbogacenie jego mieszkańców,

O.

mając na uwadze, że pomoc państwa i inne dotacje na sektor kreatywny stanowią inwestycje, a nie luksus oraz że muszą być oceniane zarówno w świetle przepisów wspólnotowych dotyczących konkurencji, protokołu stanowiącego załącznik do Traktatu z Amsterdamu w sprawie systemu nadawców publicznych w państwach członkowskich, art. 151 Traktatu WE i konwencji UNESCO w sprawie ochrony różnorodności kulturalnej,

P.

mając na uwadze, że należy wspierać prywatne i publiczne inwestycje, oraz mecenat w sektorze kultury,

Q.

mając na uwadze, że koncentracja w sektorze przemysłu związanego z kulturą stanowi zagrożenie dla różnorodności i oferty produktów kulturalnych dla konsumentów,

R.

mając na uwadze, że kreatywność jest warunkiem rozwoju innowacji w Europie oraz że europejskie przedsiębiorstwa technologiczne zyskałyby pracując w symbiozie z twórcami w ramach grup przedsiębiorstw,

S.

mając na uwadze, że należy bardziej wspierać małe przedsiębiorstwa i mikroprzedsiębiorstwa w promowaniu ich sieci oraz pracowników indywidualnych w tych przedsiębiorstwach, którzy masowo przyczyniają się do tworzenia bogactwa w gospodarce, oraz że należy pomagać twórcom w rozwijaniu ich wykształcenia jako przedsiębiorców w dziedzinie kultury i zachęcać ich do utrzymywania się z ich twórczości,

T.

mając na uwadze, że rozdrobnienie sektora twórczego w Europie, które może być uzasadnione tylko częściowo ze względów językowych lub związanych z tożsamością narodową, oraz brak przemysłu kulturalnego o rzeczywiście europejskim wymiarze może stanowić ograniczenie dla kulturalnej roli Europy w świecie,

U.

mając na uwadze, że różnorodność kulturowa i swobodny przepływ myśli objawiają się oryginalnością, wielością tożsamości i równością kobiet i mężczyzn,

V.

mając na uwadze, że równość kobiet i mężczyzn jest zasadniczą wartością Unii Europejskiej, którą przekazuje się za pośrednictwem kultury i że tego rodzaju przekazywanie wartości sprzyja integracji europejskiej,

W.

mając na uwadze, że w branży przemysłu kulturalnego trudno mówić o istnieniu równowagi między kobietami a mężczyznami,

X.

mając na uwadze, że kobiety pracujące w przemyśle kulturalnym zajmują stanowiska kierownicze najczęściej w małych i średnich przedsiębiorstwach (MŚP) lub gdy same założą swoją własną firmę,

Y.

mając na uwadze, że udział kobiet w sektorze TIMES (telekomunikacja, Internet, media, handel elektroniczny i oprogramowanie), który stanowi trzon przemysłu kulturalnego, jest wyjątkowo niski (30 %), podczas gdy zaledwie 20 % nowych firm powstających w tym sektorze to firmy zakładane przez kobiety,

1.

jest zadowolony z faktu, że Rada i Komisja zamierzają uznać główną rolę kultury i kreatywności jako czynników istotnych dla promowania obywatelstwa europejskiego, przybliżenia kultury obywatelom europejskim i realizacji celów strategii lizbońskiej, zwiększając tym samym ich znaczenie w rozwijaniu projektu europejskiego;

2.

podkreśla, że w ramach obecnej „gospodarki postindustrialnej” konkurencyjność Unii Europejskiej musi się być zwiększona przez sektor kultury i kreatywności; w tym kontekście wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia jako priorytetu polityki koncentrującej się nie tylko na innowacjach przedsiębiorstw, lecz również na innowacjach w ramach działalności kulturalnej i ekonomicznej związanej z kreatywnością;

3.

zauważa, że przemysł kulturalny jest głównym źródłem usług o wartości dodanej stanowiących podstawę dynamicznej opartej na wiedzy gospodarki, w związku z czym należy uznać jego znaczący wkład w konkurencyjność w obrębie Unii Europejskiej;

4.

uważa, że w przemyśle kulturalnym, który w znaczącym stopniu przyczynia się do tworzenia stanowisk pracy w Unii Europejskiej, należy przede wszystkim wykorzystywać potencjał twórczy; wzywa państwa członkowskie do stymulowania nowych innowacyjnych form kształcenia ustawicznego, które sprzyjają rozwijaniu potencjału twórczego;

5.

zachęca Radę i Komisję do wyjaśnienia co stanowi europejską wizję kultury, kreatywności i innowacji oraz do opracowania polityki strukturalnej mającej na celu rozwój kreatywnego europejskiego przemysłu i włączenie jej do ram prawdziwej europejskiej strategii na rzecz kultury; uważa, że priorytetem powinno być zatem określenie tożsamości sektora przemysłu i przedsiębiorstw związanych z kulturą;

6.

zwraca się zatem do Komisji o zapewnienia zbiórki systematycznych danych statystycznych w tej dziedzinie, tak aby Unia i państwa członkowskie mogły dysponować spójnymi i porównywalnymi danymi statystycznymi, koniecznymi dla opracowania odpowiednich, konkretnie ukierunkowanych strategii politycznych służących promocji sektora kultury i sektora kreatywnego;

7.

wzywa państwa członkowskie do wprowadzania do krajowych programów edukacyjnych nauki przedsiębiorczości na poziomie średnim i wyższym, zwłaszcza na kierunkach humanistycznych, artystycznych i kulturalnych;

8.

zwraca się do Komisji oraz do Wysokiego Przedstawiciela ds. Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa o większe i lepsze uwzględnienie kulturalnego wymiaru rzeczywistości europejskiej, a w szczególności przemysłu związanego z kulturą oraz twórców w stosunkach zewnętrznych Unii Europejskiej i w europejskiej polityce sąsiedztwa, a także w ramach ważnych forum dialogu z innymi regionami świata;

9.

uważa, że rozkwit przemysłu związanego z kulturą w dużej mierze zależy od możliwości zapewnienia mobilności transgranicznej oraz że z tego względu należy się zająć problemami związanymi z europejskim nakazem aresztowania oraz ustanowić konkretne przepisy w tej materii i ponawia wnioski wyrażone w związku z tym we wspomnianej rezolucji w sprawie społecznego statusu artystów;

10.

przychylnie odnosi się do pomysłu promowania mobilności twórców, produktów i usług związanych z kreatywnością przestrzegając reguł i zasad określonych w konwencji UNESCO w sprawie różnorodności kulturalnej oraz zachęca Komisję do przedstawienia zielonej księgi na ten temat, która będzie odzwierciedlać szczególny, zarówno kulturowy jak i ekonomiczny charakter tego sektora;

11.

podkreśla konieczność stworzenia modelu społecznego i gospodarczego stanowiącego siatkę bezpieczeństwa dla przedsiębiorców, szczególnie niezależnych, działających w sektorze związanym z kreatywnością w dziedzinie kultury i ekonomii związanej z kreatywnością, czyli w sektorze gdzie obecnie jest bardzo wysoki poziom zatrudnienia w niepełnym wymiarze godzin, a warunki pracy są niestabilne;

12.

uważa, że dobrze zorganizowane wspólne transgraniczne zarządzanie prawami autorskimi i pokrewnymi oraz wzorce biznesowe respektujące prawa wszystkich posiadaczy praw mają podstawowe znaczenie dla umożliwienia pełnego wykorzystania potencjału twórczego przy zapewnieniu sprawiedliwego wynagrodzenia dla wszystkich kategorii posiadaczy praw;

13.

przypomina Komisji o swojej wyżej wymienionej rezolucji z dnia 13 marca 2007 r. oraz wzywa do wspólnotowego podejścia uwzględniającego specyfikę ery cyfrowej, ochronę europejskiej różnorodności kulturowej, zainteresowane strony odgrywające skromną rolę oraz lokalny repertuar, w oparciu o zasadę równego traktowania;

14.

wzywa Komisję do szybkiego pełnego usystematyzowania art. 151 ust. 4 Traktatu WE, tak aby kultura i sektor kultury były uwzględniane we wszystkich innych dziedzinach polityki wspólnotowej, w szczególności związanych z rynkiem wewnętrznym, konkurencją, handlem, przedsiębiorstwami oraz badaniami i rozwojem, oraz do szerszego uwzględniania specyfiki sektora kultury przy wdrażaniu strategii politycznych, a także w polityce zewnętrznej przy zawieraniu traktatów międzynarodowych, zgodnie z konwencją UNESCO w sprawie różnorodności kulturowej, spełniając proaktywną rolę i nasilając współpracę międzynarodową;

15.

zwraca się do Komisji i państw członkowskich o wdrożenie konwencji UNESCO w sprawie różnorodności kulturalnej oraz o pełne uwzględnienie jej zasad zarówno w polityce wewnętrznej, jak i zagranicznej;

16.

zwraca się do Komisji o utworzenie struktury mającej na celu większą koordynację działań i dziedzin polityki mających wpływ na sektor kultury i twórczości oraz o utworzenie grupy zadaniowej ds. kultury i ekonomii związanej z kreatywnością w celu dogłębniejszego przeanalizowania bezpośredniego wkładu kultury i twórczości na innowacje, wzrost gospodarczy i rozwój społeczny w Unii Europejskiej; oraz o zaproponowanie konkretnych środków we współpracy z Parlamentem w ramach polityki wspólnotowej;

17.

w kontekście szybko następujących zmian technologicznych i rynkowych i mając na celu zagwarantowanie, że przemysł związany z kulturą skorzysta z rozwoju platform cyfrowych, nalega, by Komisja ponownie rozpatrzyła kluczową kwestię praw własności intelektualnej z punktu widzenia kultury i ekonomii oraz by zwróciła się do wszystkich podmiotów tego sektora, w szczególności telekomunikacyjnych i dostawców usług internetowych, o wspólne znalezienie sprawiedliwych w stosunku do zarówno małych jak i dużych podmiotów rozwiązań, z troską o równowagę między możliwościami dostępu do wydarzeń kulturalnych i treści kulturalnych a prawami własności intelektualnej, która gwarantuje rzeczywiste wynagrodzenie dla posiadaczy praw, duży wybór dla konsumentów oraz różnorodność kulturową; zwraca w związku z tym uwagę na fakt, że traktowanie konsumentów nie odnoszących korzyści majątkowych jak przestępców w celu zwalczania piractwa cyfrowego nie jest optymalnym rozwiązaniem;

18.

zwraca się do Komisji o podjęcie środków poświęconych prewencji i edukacji oraz zwiększeniu świadomości wśród konsumentów, w szczególności młodzieży szkolnej, na temat znaczenia własności intelektualnej oraz ogólniej znaczenia twórczości, oraz o zachęcanie konsumentów do przestrzegania praw własności intelektualnej;

19.

zwraca się w szczególności do Komisji, aby wsparła starania mające na celu wprowadzenie w epoce cyfrowej nowych rodzajów przedsiębiorstw, które pozwolą konsumentom na maksymalne wykorzystanie nowych technologii przy jednoczesnej maksymalnej ochronie należnego twórcom prawa do pobierania wynagrodzenia za twórczość artystyczną i kulturalną;

20.

wzywa Komisję do uznania, że w związku z internetem tradycyjne sposoby wykorzystywania produktów kulturowych i usług uległy zasadniczym zmianom oraz że zasadnicze znaczenie ma zapewnienie swobodnego dostępu do treści kulturowych online oraz różnorodności wyrażania kultury ponad logiką przemysłową i handlową, gwarantując jednocześnie sprawiedliwe wynagrodzenie dla wszystkich posiadaczy praw;

21.

uważa, że reforma praw własności intelektualnej jest kluczowa dla wspierania twórczości oraz dla zachęcania do rozwijania treści kulturalnych; zaleca porozumienie paryskie jako ramy dla równowagi interesów twórców i konsumentów;

22.

zwraca się do Komisji i państw członkowskich o wdrożenie niezbędnych środków pozwalających zapewnić przestrzeganie i ochronę własności intelektualnej;

23.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do uznania Internetu za szeroką platformę wyrazu kulturowego, dostępu do wiedzy i demokratycznego uczestnictwa w twórczości europejskiej, która zbliża pokolenia poprzez społeczeństwo informacyjne; wzywa zatem Komisję i państwa członkowskie, aby unikały przyjmowania środków sprzecznych ze swobodami obywatelskimi i prawami człowieka oraz z zasadami proporcjonalności, skuteczności i perswazji, takich jak przerywanie dostępu do Internetu;

24.

nalega, aby Komisja w zwalczaniu piractwa nakładała odpowiedzialność na wszystkie zainteresowane podmioty, w tym konsumentów, oraz aby przeprowadziła kampanie uczulające i edukacyjne;

25.

uważa za niezbędne odpowiednie finansowanie przemysłu związanego z kulturą i kreatywnością oraz wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do podjęcia narzucających się kroków, zalecając mieszane sposoby finansowania i zabezpieczenia finansowe oraz promując ramy prawne i podatkowe sprzyjające przemysłowi związanemu z kulturą i społecznościom twórców, a w szczególności stosowanie kredytów podatkowych i zmniejszonej stopy podatku VAT do wszystkich produktów kulturalnych, w tym dzieł online;

26.

podkreśla znaczenie dla europejskiego sektora twórczości infrastruktur swobodnej wymiany informacji, takich jak WorldWideWeb, które bazują na modelach wolnego udziału i otwartych standardach, oraz wzywa Komisję do zaproponowania strategii dla jeszcze bardziej otwartych i interoperacyjnych infrastruktur informacyjnych;

27.

uważa za konieczne, by w funduszach strukturalnych, programach przeznaczonych dla MŚP oraz w 7. programie ramowym badań i rozwoju (2007 -2013) nadano szczególne znaczenie rozwojowi i wystarczającemu finansowaniu przemysłu związanego z kulturą i kreatywnością, w tym MŚP i indywidualnych przedsiębiorstw artystycznych działających w tym sektorze oraz ponownie zwraca się do Komisji o przedstawienie oceny wpływu, jaki na sektor kultury wywiera finansowanie z funduszy strukturalnych i 7. programu ramowego;

28.

przypomina znaczenie celów inicjatywy audiowizualnej i2i Europejskiego Banku Inwestycyjnego oraz wzywa do priorytetowego ich potraktowania; zachęca do wykorzystywania funduszy strukturalnych do wspierania sektorów zajmujących się sztuką tradycyjną i dziedzictwem kulturowym oraz przemysłu kulturalnego i innowacyjnego; wzywa Komisję do monitorowania tych działań oraz do pomocy w rozpowszechnianiu najlepszych praktyk;

29.

wzywa Komisję do promowania dostępu do przemysłu związanego z kulturą w zakresie programów pomocy technicznej, w których uczestniczą kraje trzecie, w szczególności Chiny, Indie i Ameryka Łacińska;

30.

wzywa Komisję do zachęcania i wspierania partnerstw między sektorem przemysłu związanego z kulturą a sektorem technologii informacyjnych i komunikacyjnych, co ma prowadzić do połączenia kreatywności z innowacyjnością w kontekście strategii lizbońskiej;

31.

wzywa Komisję do refleksji nad możliwością uruchomienia programu podobnego do programu MEDIA, ustanowienia procedur w celu wdrożenia inicjatywy związanej z europejską biblioteką cyfrową, uruchomienia programu mającego na celu pobudzenie i wsparcie sektora muzycznego, teatralnego i wydawniczego, aby ułatwić międzynarodową dystrybucję dzieł oraz ustanawiając uprzednio w programie „Kultura” mechanizm umożliwiający nieaudiowizualnym sektorom przemysłu kultury dostęp do funduszy wspólnotowych przeznaczonych na promocję książek (między innymi poprzez wspólne stanowiska na targach książki itp.), i również promowania muzyki i szkoleń zawodowych;

32.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do zwiększenia kwot pomocy przeznaczonej na tłumaczenie, ponieważ budżet przyznany europejskim programom kulturalnym nie pozwala na realizację ich ambitnych celów;

33.

uważa, że konieczne jest popieranie sektora przemysłu związanego z kulturą i kreatywnością poprzez ulepszanie systemów zdobywania kwalifikacji, szkolenia i kształcenia w szczególności poprzez kształcenie studentów w dziedzinach kulturalnych i artystycznych na wszystkich poziomach nauczania, co ma na celu przygotowanie ich do życia zawodowego, jak również poprzez wspieranie lepszego połączenia między przedsiębiorstwami z sektora a szkołami i zachęcanie do zbliżenia się szkół i instytucji państw członkowskich, które robią już kroki w tym kierunku; uważa również, że konieczne są dalsze postępy na rzecz wzajemnego uznawania dyplomów uzyskanych w sektorze artystycznym;

34.

zwraca uwagę na szczególny charakter pewnych zawodów i wiedzy specjalistycznej w sektorze kultury, twórczości i rzemieślniczym, w których trzeba zapewnić długowieczność odpowiednich mechanizmów przekazywania wiedzy;

35.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do przedsięwzięcia odpowiednich środków dla nadania wartości tradycyjnym umiejętnościom, aby wspierać mobilność i ułatwić dostęp do zawodu dla pracowników tego sektora w Unii Europejskiej;

36.

zachęca państwa członkowskie do zwrócenia szczególnej uwagi na wysokość wynagrodzeń kobiet w przemyśle kulturalnym tak, by wprowadzane systemy płac nie powodowały dyskryminacji płacowej ze względu na płeć;

37.

podkreśla ważną rolę przemysłu kulturalnego w walce ze stereotypami związanymi z płcią, promowaniu równości mężczyzn i kobiet oraz zmienianiu mentalności; zwraca się do państw członkowskich o zachęcanie i popieranie inicjatyw podejmowanych przez przemysł kulturalny w tym kierunku;

38.

wzywa państwa członkowskie i ich samorządy lokalne do zagwarantowania lepszej komunikacji między przemysłem związanym z twórczością a sektorem finansowym z uwzględnieniem rozwoju usług konsultacyjnych w dziedzinie zarządzania przedsiębiorstwami, doradztwa finansowego, informacji i kształcenia skierowanych do małych przedsiębiorstw, przedsiębiorców i rzemieślników z sektora kultury i sektora kreatywnego;

39.

przywiązuje dużą wagę do zmienionego wniosku dotyczącego dyrektywy 2007/65/WE i wzywa państwa członkowskie do zagwarantowania w odpowiednim czasie jej terminowej transpozycji do prawa krajowego, a także wzywa Komisję do dostarczenia Parlamentowi Europejskiemu informacji dotyczących wdrożenia wspomnianej dyrektywy;

40.

podkreśla możliwości stwarzane przez szerokopasmowy szybki dostęp internetowy o dużym zasięgu oraz nowe technologie bezprzewodowe dla rozwijania i rozpowszechniania nowych innowacyjnych usług i treści kulturalnych zarówno w całości obszarów wiejskich, jak i miejskich w każdym z 27 państw członkowskich; ponadto wzywa państwa członkowskie, aby potraktowały priorytetowo rozwój sieci szerokopasmowych na obszarach wiejskich i peryferyjnych w celu przezwyciężenia tak zwanej „przepaści cyfrowej”; zaznacza, że postęp technologiczny zapewnia konsumentom szybszy dostęp do treści kulturalnych;

41.

przypomina Komisji i państwom członkowskim o przyjętym przez nie dotychczasowym stanowisku w ramach międzynarodowych negocjacji handlowych w sprawie usług audiowizualnych, oraz wzywa je, aby w ramach negocjacji w ramach WTO i GATS nie składały żadnych ofert liberalizacji usług audiowizualnych ani żądań o wyłączenie tych usług ze stosowania klauzuli największego uprzywilejowania;

42.

przyjmuje z zadowoleniem ustanowienie w 2007 r. dorocznej nagrody filmowej przyznawanej przez Parlament Europejski (PRIX LUX) jako środka wzmocnienia polityki kulturalnej, promowania różnorodności kulturowej i językowej, zachowania tradycji kulturowej i wsparcia programów wymiany; wzywa, aby ta nagroda uwzględniała, w szczególności, udział i kreatywność kobiet w uznaniu ich wkładu w rozwój i postęp kina europejskiego;

43.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Radzie Europy.

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/32

A.

mając na uwadze, że bez szkody dla jak największej i jak najbardziej pożądanej otwartości na inne kultury Unia Europejska ma szczególny obowiązek czuwania nad bogactwem kulturowym Europy, gdyż europejskie dziedzictwo kultury musi być zachowane, rozpowszechniane i propagowane zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz Unii we wszystkich jego przejawach i na wszystkie sposoby,

B.

mając na uwadze, że sztuka i kultura są środkiem do osiągnięcia większej ekspresji i samoświadomości w rozwoju personalnym i społecznym oraz że pozwalają jednostkom i społecznościom zachować dziedzictwo i pamięć oraz dokonać konceptualizacji przyszłości jednostkowej i zbiorowej,

C.

mając na uwadze, że sztuka i kultura umożliwiają nowe formy dialogu, tworzą przestrzeń zrozumienia kulturowego i umożliwiają jednostkom i grupom wykroczenie poza ich własną koncepcję tożsamości,

D.

mając na uwadze, że jako sfery wymiany, debaty, kreatywności i generowania pomysłów sztuka i kultura sprzyjają zaangażowaniu i uczestnictwu obywatelskiemu,

E.

mając na uwadze, że europejskie dziedzictwo kultury rozumiane w swej różnorodności wyrazu i mnogości głównych wzorców, takich jak starożytność grecka, rzymska i judeochrześcijańska, z historycznego punktu widzenia umieściło Europę w awangardzie wszystkich kontynentów, okazało się niezrównanym napędem innowacji, rozwoju i postępu, który rozprzestrzeniał się we wszystkich kierunkach i dziś jeszcze wciąż stanowi kluczowe odniesienie dla humanizmu, wzbogacenia i odnowienia duchowego, tolerancji i postawy obywatelskiej,

F.

mając na uwadze, że w świecie w coraz większym stopniu poddanym globalizacji bogactwo kultury europejskiej daje elementarną konfigurację, której specyficzne i znaczące cechy charakterystyczne stanowią rzeczywistą „europejską wartość dodaną” i której rola kształtowania tożsamości jest kluczowa dla Europy i dla Unii pozwalając zrozumieć świat, zapewnić jego spójność, zaznaczyć swoją odrębność i wyrażać siebie wobec innych narodów,

G.

mając na uwadze, że elastyczność i mobilność są nierozerwalnie związane z wykonywaniem zawodów artystycznych,

H.

mając na uwadze, że produkcje artystyczne zbliżają artystów z Europy i spoza Europy, oraz mając na uwadze, że mobilność artystów hamują strategie krajowe narzucające wymóg posiadania wiz zezwalających na poruszanie się wewnątrz UE,

I.

mając na uwadze, że szczególne sposoby wyrażania historycznego wpływu europejskiego dziedzictwa kultury na innych kontynentach muszą być okazją do przeprowadzenia uprzywilejowanych działań uwidaczniających czynniki budujące cywilizację, wzajemne zrozumienie i konstruktywne podejście między narodami, które reprezentują,

J.

mając na uwadze, że władze lokalne i regionalne odgrywają szczególnie ważną rolę w rozwoju i umacnianiu kultury, zwłaszcza dzięki ochronie dziedzictwa kulturowego i promowaniu innowacji artystycznych na swoim obszarze – czynnik, który należy odpowiednio uwzględnić, reorganizując europejską agendę kultury w świetle globalizacji,

K.

mając na uwadze, że imigranci, turyści i inni odwiedzający spoza Europy zobowiązani są do respektowania europejskiego dziedzictwa kulturowego, które w państwach członkowskich ma uprzywilejowany status,

L.

mając na uwadze, że europejscy twórcy, artyści oraz przemysł związany z kulturą odgrywają decydującą rolę w tworzeniu europejskiej tożsamości kulturowej, wspólnych wartości oraz stałego rozwoju obywatelstwa europejskiego, które wykraczają zarówno poza stadium państwa narodowego, jak i uwzględniają różnorodność kulturową na szczeblu europejskim, narodowym, regionalnym i językowym,

M.

mając na uwadze, że europejscy twórcy, artyści oraz przemysł związany z kulturą mają także realny wpływ na dochód, źródła dobrobytu oraz tworzenie miejsc pracy w UE,

N.

mając na uwadze, że postęp technologiczny oznacza, iż produkty kultury są coraz częściej wytwarzane, rozpowszechniane i konsumowane w postaci cyfrowej, a strategie polityczne muszą to uwzględniać,

O.

mając na uwadze, że przemysł związany z kulturą wszędzie w Europie znajduje się w uprzywilejowanej sytuacji jeżeli chodzi o zasady obrotu handlowego, co właściwie odzwierciedla fakt postrzegania przez Europejczyków produktów kultury i związanych z nią usług jako innego rodzaju towarów i usług, rządzących się innymi prawami,

P.

mając na uwadze, że największe muzea i instytucje kulturalne na poziomie UE w coraz większym stopniu prowadzą ważne pod względem ekonomicznym wymiany ze swoimi odpowiednikami na całym świecie, co przynosi pokaźne dochody, przewyższające dochody z turystyki,

Q.

mając na uwadze, że historyczne, kulturowe i archeologiczne dziedzictwo państw członkowskich UE zasługuje na maksymalną ochronę przed zagrożeniem, jakie stanowi dla niego nielegalny wywóz i ogólnie nielegalny handel, zgodnie z postanowieniami Konwencji z dnia 14 listopada 1970 r. dotyczącej środków zmierzających do zakazu i zapobiegania nielegalnemu przywozowi, wywozowi i przenoszeniu własności dóbr kultury oraz przepisami innych mających zastosowanie międzynarodowych instrumentów prawnych,

R.

mając na uwadze konieczność wykazania się przez UE solidarnością w zakresie ochrony dziedzictwa kulturowego w państwach trzecich, zwłaszcza tych, w których sektor kultury jest słaby, a także konieczność aktywnego zapobiegania nielegalnemu przywozowi dóbr kultury chronionych w państwie ich pochodzenia,

S.

mając na uwadze, że unijny bilans handlu dobrami kultury i usługami zawiązanymi z kulturą jest niekorzystny,

T.

mając na uwadze, że gospodarcza globalizacja oraz powstawanie globalnych przemysłów kulturowych stanowią wyzwanie dla różnorodności językowej i kulturowej, będących same w sobie wartością, przez co jeszcze ważniejsze staje się wypracowanie europejskiego wspólnego podejścia do wspomnianych wyzwań,

U.

mając na uwadze, że przemysł turystyczny i związane z nim usługi stanowią punkt, w którym handel międzynarodowy łączy się z kulturą oraz fakt, że w stosunkach między UE i państwami trzecimi może to być najlepszy sposób na podniesienie statusu europejskich lokalizacji interesujących pod względem kulturowym, przynoszący równolegle korzyści sektorowi handlu, dzięki czemu zapewnione zostanie zrównoważenie pod względem społecznym, kulturowym i środowiskowym,

V.

mając na uwadze, że wiarygodne i precyzyjne statystyki z zakresu handlu międzynarodowego dobrami kultury i usługami związanymi z kulturą praktycznie nie istnieją,

W.

mając na uwadze, że technologie cyfrowe należy rozumieć jako nowe sposoby globalnego rozpowszechniania produktów kultury i usług, co może przyczynić się do rozwoju międzykulturowego porozumienia opartego na swobodnym i sprawiedliwym dostępie, a także poszanowaniu różnic kulturowych i językowych;

X.

mając na uwadze, że nowe technologie medialne, w tym portale i usługi internetowe oparte o wolny dostęp do kodu źródłowego i ich rozwój, wymagają coraz większej ilości treści do ich zapełnienia, jeżeli chcą być konkurencyjne,

Y.

mając na uwadze, że ta tendencja stanowi bezprecedensowe wyzwanie, które zmusza do nowego sposobu myślenia o tym, jak prowadzić i regulować kwestie oddziałujące na ochronę praw wartości intelektualnej, piractwa i niedozwolonej digitalizacji, biorąc pod uwagę potrzebę odpowiedniej równowagi pomiędzy kwestią sprawiedliwego dostępu do produktów kultury i związanych z nią usług, a nowymi formami artystycznego i intelektualnego wyrazu,

Z.

mając na uwadze, że podrabianie i piractwo produktów kultury prowadzi do utraty miejsc pracy w UE oraz osłabienia konkurencyjności przemysłu związanego z kulturą i jakości produktów, co w szczególny sposób dotyka tych państw członkowskich, które czerpią swój największy dochód z produkcji dóbr kultury i wykorzystywania ich do celów ekonomicznych;

AA.

mając na uwadze, że Komisji nadane zostały szerokie uprawnienia mające na celu ochronę praw własności intelektualnej przemysłu europejskiego na wszystkich międzynarodowych forach, a także wobec szeregu tych partnerów handlowych, którzy nie dysponują w tej dziedzinie odpowiednim ustawodawstwem,

AB.

mając na uwadze, że kultura została specjalnie włączona do unijnych umów o wolnym handlu i innych instrumentów handlowych,

AC.

mając na uwadze, że kultura i język stymulują rozwój regionów i są magnesem przyciągającym inwestycje, zwłaszcza w regionach słabo rozwiniętych, ubogich w zasoby naturalne czy atrakcje turystyczne oraz mając na uwadze, że artyści i instytucje kulturalne odgrywają decydującą rolę w kształtowaniu tożsamości regionów i podnoszeniu ich atrakcyjności, jak również w ramach europejskiego procesu integracji,

AD.

mając na uwadze, że kultura jako sektor, w którym powstają miejsca pracy i który pobudza wzrost gospodarczy, ma szczególne znaczenie dla rozwoju miast (zwłaszcza małych i średnich) i obszarów wiejskich, a także mając na uwadze, że w wymiarze społecznym tożsamość kulturowa stanowi istotny czynnik integrujący i wzmacniający spójność społeczną w regionach i społecznościach lokalnych,

AE.

mając na uwadze, że w ramach polityki spójności oraz polityki rozwoju obszarów wiejskich można wspierać odtwarzanie dziedzictwa kulturowego i propagować branże artystyczne w celu podniesienia atrakcyjności regionów,

AF.

mając na uwadze, że kapitał prywatny oraz MŚP powinny odgrywać coraz większą rolę w sektorze kultury oraz zostać włączone w realizację projektów i działań w tej dziedzinie, szczególnie w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego (PPP),

1.

z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji dotyczący europejskiej agendy kultury i popiera wskazane w nim cele; przypomina, że przy wielu okazjach podkreślał kluczową i kształtującą rolę kultury w realizacji strategii lizbońskiej oraz w tworzeniu nowego filaru globalnego zarządzania i trwałego rozwoju;

2.

przychylnie odnosi się również do pozytywnego przyjęcia przez Radę r. wspomnianego wyżej komunikatu Komisji, co znajduje swoje odzwierciedlenie w wyżej wymienionej rezolucji Rady z dnia 16 listopada 2007;

3.

podkreśla, że władze lokalne, regionalne i krajowe odgrywają kluczową rolę w rozwoju i wspieraniu kultury, przede wszystkim poprzez ochronę dziedzictwa kulturowego, a także promowanie innowacji artystycznych i branż twórczych;

4.

przychylnie odnosi się do podjęcia przez Komisję tematyki mobilności artystów i osób pracujących w sektorze kultury;

5.

wskazuje na konieczność sprzyjania pojawianiu się i mobilności młodych artystów europejskich;

6.

wyraża ubolewanie, że przy opracowywaniu europejskiej agendy kultury w dobie globalizacji świata nie wspomniano o roli licznych partnerstw między miastami, gminami i regionami;

7.

podkreśla znaczącą rolę sektora kultury w realizacji celów sformułowanych w ramach odnowionej strategii lizbońskiej i zwraca uwagę na znaczenie kultury w tworzeniu korzystnego i dynamicznego otoczenia, w szczególności dzięki ogromnym możliwościom rozwoju gospodarczego, jakie daje wielu regionom turystyka kulturalna;

8.

podkreśla, że stosując art. 151 traktatu, w poszanowaniu różnorodności kulturowej i tożsamości narodowej, w sektorze kultury wdrażana może być jedynie polityka współpracy i umowy o partnerstwie między państwami członkowskimi; jednocześnie zwraca uwagę na rolę regionów Unii Europejskiej jako ważnego forum współpracy kulturalnej;

9.

wyraża zaniepokojenie, że w komunikacie nie wyjaśniono istniejącego problemu dotyczącego nieporozumień w dziedzinie kultury dotyczących sztuki współczesnej i tradycyjnej, dziedzictwa europejskiego oraz nastawionych na zysk i przynoszących zysk „branż twórczych”; ponadto cele przedstawione w agendzie w dużej mierze przedstawiają kulturę jako dziedzinę o znacznej wartości społecznej, gospodarczej, politycznej i – w ogólniejszym ujęciu – „instrumentalnej”, lecz nie uwzględniają kwestii kultury jako wartości samej w sobie (kultura jako kultura);

10.

wyraża zaniepokojenie, że w debacie na temat dialogu międzykulturowego i kulturowego oraz sposobu pojmowania „kultury” często przyjmuje się, że kultura raczej łączy ludzi, niż łagodzi różnice; w tym kontekście można przytoczyć słowa Jeana Monneta: ci młodzi ludzie, „którzy poznali piękno i wartości różnych kultur, lecz wciąż spoglądają z miłością i dumą na ojczyznę, staną się Europejczykami”;

11.

uważa za konieczne, dla pełnego i spójnego wdrożenia art. 151 ust. 4 traktatu, wzięcie pod uwagę – jako dóbr kulturalnych i ekonomicznych – specyficznych cech omawianego sektora, szczególnie w związku z jego możliwościami twórczymi i innowacyjnymi, tak aby kultura mogła w pełni zająć przysługujące jej miejsce w ramach strategii lizbońskiej;

12.

jest zdania, że cel Komisji dotyczący pogłębiania dialogu ze społeczeństwem obywatelskim w sektorze kultury ma podstawowe znaczenie dla wypracowania spójnej europejskiej agendy kultury i że jedynie dzięki takiemu usystematyzowanemu dialogowi polityka europejska mogłaby odzwierciedlać realia i wymogi artystów europejskich i podmiotów kultury;

13.

wzywa Komisję do przedstawienia zaleceń w zakresie ochrony systemów zarządzania cyfrowymi prawami autorskimi, które w równym stopniu uwzględniają wymogi rynku wewnętrznego UE i konwencji UNESCO w sprawie ochrony różnorodności kulturowej;

14.

podkreśla, że działalność artystyczną i twórczość artystów należy zagwarantować w sposób trwały, oznacza to jednak zapewnienie artystom bezpiecznej sytuacji socjalnej, z uwzględnieniem odpowiednich ram prawnych w dziedzinach takich jak prawo podatkowe, prawo pracy, prawo zabezpieczenia społecznego i prawa autorskie;

15.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do ożywienia konwencji UNESCO w sprawie ochrony różnorodności kulturowej i pełnego uwzględnienia zasad leżących u podstaw konwencji w dziedzinach polityki wewnętrznej i zewnętrznej;

16.

przypomina Komisji, że Wspólnota jest zobowiązana do przestrzegania konwencji UNESCO w sprawie ochrony różnorodności kulturowej podczas wykonywania kompetencji w dziedzinach polityki objętych konwencją, tj. „wspólnej polityki handlowej, polityki współpracy na rzecz rozwoju, współpracy gospodarczej, finansowej i technicznej z państwami trzecimi, swobodnego przepływu towarów, osób, usług i kapitału, konkurencji i rynku wewnętrznego, w tym własności intelektualnej” (7);

17.

uważa, że obecnie dostępne w sektorze kultury programy wspólnotowe nie w pełni odpowiadają sytuacji związanej ze wspólnym dziedzictwem kulturowym Europejczyków i zwraca się w związku z tym do Komisji o zaproponowanie opracowania szczegółowych programów pozwalających w szerszy i głębszy sposób na wspieranie twórczości artystycznej i utrzymywanie kontaktu z dobrami i wartościami, materialnymi i niematerialnymi, które tworzą europejskie dziedzictwo kultury, ułatwiają ich wzajemny wpływ w humanistycznym zrozumieniu tożsamości i różnic i w dzisiejszym przemyśle kulturalnym oraz które umożliwiają korzystanie z nich i dzielenie się nimi;

18.

podkreśla, że wszystkie programy w sektorze kultury będą miały bardzo pozytywne aspekty jeżeli chodzi o spójność, rzeczywistą konwergencję, wzrost gospodarczy, trwały rozwój, innowacyjność, zatrudnienie i konkurencyjność;

19.

przypomina o kluczowej roli, jaką ma odgrywać UE w podejmowaniu praktycznych środków mających rzeczywisty wpływ na mobilność artystów z Europy i spoza Wspólnoty;

20.

wzywa do wprowadzenia specjalnej wizy dla artystów, która pozwoliłaby im na natychmiastowe przyjęcie oferty krótkoterminowego angażu;

21.

ponownie podkreśla strategiczne znaczenie atrakcyjnego projektu kulturalnego UE – programu „Europejska Stolica Kultury” – który znacząco wpływa na rozwój społeczny i gospodarczy miast i regionów dzięki europejskiej wartości dodanej;

22.

zwraca się do Komisji o zwrócenie szczególnej uwagi na ścisłą i skuteczną współpracę między Europejskimi Stolicami Kultury w latach 2007-2011 oraz Siecią Miast Kultury, w której zgromadzono ponad 20 miejscowości i miast z Węgier, Niemiec i Turcji w celu wspólnego wypracowania własnych europejskich celów kulturalnych, realizacji przygotowań wraz z Europejskimi Stolicami Kultury do roku 2010 oraz w celu równoczesnego przedstawienia swoich projektów w wielu miejscach;

23.

utrzymuje, że jedynie mobilność i elastyczność gwarantują zarówno przetrwanie działalności artystycznej w poszczególnych państwach członkowskich, jak i rozwój europejskiej tożsamości kulturowej;

24.

zaleca Radzie i Komisji opracowanie programu mającego na celu nadanie wartości klasycznemu dziedzictwu europejskiemu i wkładowi historycznemu kultur narodowych na przestrzeni wieków i we wszystkich przejawach, równolegle do programu ramowego „Kultura 2007–2013” i jako jego uzupełnienie, przy jednoczesnym uwzględnieniu potrzeb sektora kultury w przyszłości;

25.

zwraca się do Komisji o wzmocnienie polityk na rzecz wspierania tłumaczeń dzieł literackich przewidzianych w programie „Kultura 2007-2013”;

26.

zwraca się do Komisji o sporządzenie programu mającego na celu nadanie wartości promowaniu języków europejskich w świecie i ich roli w działalności twórczej na innych kontynentach, w sposób ułatwiający zarówno wzajemne poznanie i zrozumienie, jak i wzajemne przenikanie się kultur spowodowane tymi językami i w nich wyrażane w ich kontekstach pozaeuropejskich;

27.

wzywa Komisję do umocnienia i promowania międzynarodowej wymiany kulturalnej i rozwijania kompetencji międzykulturowych i wielojęzyczności wśród obywateli Unii Europejskiej;

28.

podkreśla, w następstwie ustanowienia roku 2008 Rokiem Dialogu Międzykulturowego, że Unia Europejska realizując w wymiarze praktycznym wartości dialogu międzykulturowego powinna być otwarta na inne kultury, propagować i rozwijać możliwości współpracy, proponując ciekawe oferty programów w dziedzinie kultury europejskim państwom trzecim, w szczególności objętym europejską polityką sąsiedztwa (EPS), dla których udział we wspólnych programach kulturalnych pełni niezwykle istotną rolę mobilizującą;

29.

proponuje zaangażowanie Parlamentu, Rady, Komisji i państw członkowskich w stworzenie warunków rzeczywiście sprzyjających kulturze i tworzeniu kultury we wszystkich przejawach życia Unii, a w szczególności w sferze rodziny, szkoły, uczenia się przez całe życie, komunikacji społecznej i w dziedzinie technologii cyfrowych;

30.

podkreśla w związku z tym konieczność kontynuacji na szczeblu europejskim konkretnych projektów w dziedzinie kultury, takich jak europejska biblioteka cyfrowa; wzywa do szybszego ustanowienia biblioteki;

31.

wspiera liczne relacje partnerskie w dziedzinie kultury między miejscowościami, gminami i regionami, które mają ogromne znaczenie dla rozwoju społecznego regionów i promowania innowacji kulturalnych; wzywa Komisję i państwa członkowskie do zapewnienia wszelkiego wsparcia na rzecz inicjatyw kulturalnych na szczeblu lokalnym, regionalnym i międzyregionalnym jako czynnika o podstawowym znaczeniu w procesie integracji regionalnej i europejskiej w świetle wyzwań natury globalnej;

32.

podkreśla znaczenie, jakie przybiera nauczanie sztuki i literatury w doskonaleniu osobowości młodych ludzi, w pobudzaniu i rozwijaniu ich drogi życiowej i w pełnym korzystaniu z dóbr i wartości kultury;

33.

podkreśla konieczność uwzględnienia w programach nauki we wszystkich państwach członkowskich wspólnego programu nauczania historii Unii Europejskiej w celu promowania tożsamości i kultury europejskiej w kontekście globalizacji;

34.

przywołuje znaczenie tworzenia mostów innowacji — zarówno w szkole jak i w społeczeństwie — między kulturą, badaniami naukowymi, nauką i technologią oraz potrzebę opracowania programów odnoszących się do ww. aspektów;

35.

zwraca się do Komisji o opracowanie odpowiedniego instrumentu w celu identyfikacji branży przechodzących kryzys w europejskim przemyśle kulturalnym, szczególną uwagę zwracając na rynek wydawniczy, którego rozwój doprowadził do zagrożenia twórczości literackiej dobrej jakości tzw. „bestsellerami” i sferą twórczości muzycznej, której jakość i różnorodność są zagrożone ze strony piractwa oraz rozpowszechniania technologii cyfrowych na skalę światową, koncentrowania tzw. „collective rights management”;

36.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do podjęcia środków koniecznych do zapewnienia przestrzegania i ochrony praw własności literackiej i artystycznej, zwłaszcza w środowisku cyfrowym;

37.

uważa, że wprowadzone muszą zostać wytyczne rzeczywistej, europejskiej dyplomacji na rzecz kultury i nalega, aby państwa członkowskie i instytucje Wspólnoty wzmocniły sekcje kultury własnych placówek dyplomatycznych oraz by podejmowały odpowiednio zaprogramowane i regularne inicjatywy na rzecz kultury europejskiej;

38.

apeluje do państw członkowskich i instytucji wspólnotowych o sprzyjanie inicjatywom służącym rozwijaniu turystyki kulturalnej;

39.

zaleca Radzie i Komisji sporządzenie i promowanie listy „miejsc pielgrzymek kultury” we wszystkich państwach członkowskich i sprzyjanie dzięki temu działaniu rozwojowi inicjatyw i szczegółowych wydarzeń, które miałyby odbywać się regularnie w omawianych miejscach świadectwa i promieniowania kultury;

40.

opowiada się za utworzeniem znaku dziedzictwa europejskiego, które miałoby na celu podkreślanie europejskiego wymiaru dóbr kultury, zabytków, obiektów i miejsc pamięci, które są świadectwem historii i dziedzictwa Europy;

41.

zaleca, aby Rada i Komisja wspierały i promowały program Rady Europy „Europejskie szlaki kulturowe”, zainicjowany w roku 1987, gdyż szlaki, o których mowa, stanowią godne naśladowania sieci obejmujące regiony i społeczności lokalne i są świadectwem dziedzictwa i wspólnej historii Europy;

42.

proponuje Radzie i Komisji stworzenie funkcji „europejskiego mecenatu kultury” oraz wyznaczenie „europejskiego mecenasa kultury” w perspektywie powołania skutecznego partnerstwa między sektorem publicznym i prywatnym w ramach celów działania przewidywanego przez Komisję;

43.

proponuje ponadto ufundowanie bardzo prestiżowych nagród europejskich przyznawanych na stałe we wszystkich dziedzinach twórczych;

44.

sugeruje również, aby zwiększyć rozgłos istniejących nagród i ocenić skutki tego działania;

45.

sugeruje, by w związku z 200 rocznicą urodzin Fryderyka Chopina, genialnego kompozytora o niepodważalnym wkładzie w kulturę światową, rok 2010 został ogłoszony Europejskim Rokiem Fryderyka Chopina;

46.

sugeruje, aby rok 2011 został ogłoszony „Europejskim rokiem klasyków greckich i rzymskich” w celu zwrócenia uwagi narodów Unii na to kluczowy aspekt dziedzictwa kultury, dziś zagrożone zapomnieniem;

47.

zaleca, aby Komisja, we współpracy z państwami członkowskimi, w celu propagowania europejskich wartości kulturowych i wykazania zaangażowania na rzecz kultury zaczęła regularnie organizować i wspierać obchody europejskiego roku upamiętniającego znaczącą postać europejską, działalność artystyczną lub wydarzenie kulturalne;

48.

proponuje, aby udoskonalono promowanie wspomnianych działań, dostęp do nich oraz przekazywanie informacji na ich temat;

49.

zwraca uwagę Radzie na obowiązek dokonania rewizji środków budżetowych przeznaczonych na wspieranie działań planowanych w komunikacie Komisji oraz rewizji środków istniejących oraz że rewizja ta powinna zostać dokonana w trybie pilnym;

50.

wzywa Komisję i Radę do zapewnienia, że przepisy regulujące stosunki handlowe na szczeblu dwustronnym, jak i wielostronnym, są przejrzyste, sprawiedliwe, otwarte i nastawione na dostęp do rynku; ponadto nalega, by owe przepisy przyczyniały się do umożliwienia europejskiemu przemysłowi związanemu z kulturą rozwoju całego jego potencjału, szczególnie w sektorze audiowizualnym, muzycznym i wydawniczym;

51.

wzywa Komisję do dokonania przeglądu mechanizmów kontroli celnej i wymiany informacji z państwami członkowskimi w celu zagwarantowania jak największej ich skuteczności w zwalczaniu nielegalnego wywozu i przywozu dzieł sztuki i innych chronionych dóbr kultury;

52.

wzywa Komisję do podjęcia odpowiednich działań na rzecz zainicjowania dogłębnego przeglądu zasad ochrony praw własności intelektualnej mając na celu lepsze zrównoważenie sprzecznych ze sobą celów ochrony posiadaczy praw oraz swobodnego i sprawiedliwego dostępu do produktów kultury i związanych z nią usług zgodnie z acquis communautaire, przepisami Światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz porozumieniami dwustronnymi UE w celu likwidacji zasadniczych przyczyn podrabiania i piractwa;

53.

wzywa Komisję do wykorzystania swych uprawnień w celu zapewnienia, że wszyscy partnerzy handlowi wprowadzają w życie zobowiązania wynikające z umów zawartych w ramach WTO i międzynarodowego prawa handlowego, w tym ewentualnego uruchomienia przewidzianych w umowach międzynarodowych instrumentów rozstrzygania sporów;

54.

wzywa Komisję do opracowania wiarygodnego i spójnego zbioru wskaźników i instrumentów celem pomiaru i oceny międzynarodowego handlu produktami kultury;

55.

uwzględniając fakt, że turystyka kulturalna jest na całym świecie rosnącym sektorem przemysłu związanego z kulturą, wzywa Komisję do ujmowania w unijnych porozumieniach handlowych kwestii rozpowszechniania produktów o kulturowej i historycznej wartości oraz handlu nimi;

56.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do większego uwzględniania klauzul zawartych w unijnych umowach o wolnym handlu i innych instrumentach handlowych związanych z handlem produktami kultury przy realizacji owych umów handlowych;

57.

podkreśla znaczenie wspierania transgranicznej wymiany produktów kultury poprzez zwiększoną mobilność artystów i pracowników sektora kultury; jest zdania, że transgraniczna mobilność europejskiej sztuki i kultury ma do odegrania znaczącą rolę w rozpowszechnianiu europejskich wartości oraz utrzymaniu i rozwijaniu kulturowej różnorodności i międzykulturowego dialogu;

58.

wzywa Komisję do określenia możliwych barier pozataryfowych nakładanych przez kraje trzecie w ramach transakcji handlowych na niektóre europejskie produkty kultury i związane z nią usługi, oraz w razie konieczności do podjęcia kroków zmierzających do likwidacji tych barier;

59.

w związku z tym podkreśla, że Unia Europejska powinna wspierać i ułatwiać dostęp do swego rynku dóbr i usług kultury w odniesieniu do krajów rozwijających się, zwracając szczególną uwagę na pozytywny wpływ, jaki mogłoby to mieć na tworzenie miejsc pracy i rozwój technologiczny w ich przemyśle związanym z kulturą;

60.

wzywa Komisję, aby zaproponowała konkretne działania i imprezy kulturalne, które promowałyby kulturę europejską w krajach rozwijających się i aby uznała dostęp do kultury za priorytet w polityce rozwoju;

61.

popiera systematyczne włączanie wymiaru kulturowego i różnych aspektów kultury do wszystkich polityk zewnętrznych i polityki rozwoju oraz do projektów i programów z myślą o poprawie skuteczności zabiegów dyplomatycznych Komisji oraz stabilności i zrównoważenia wszystkich działań UE na rzecz współpracy, a także z zamiarem zwiększenia środków przyczyniających się do uwrażliwiania społeczeństwa na znaczenie aspektu kulturowego w działaniach na rzecz rozwoju;

62.

przyjmuje z zadowoleniem stworzenie szczególnych programów wzajemnej współpracy kulturalnej z niektórymi krajami partnerskimi w regionie objętym EPS, w Azji i w innych miejscach, np. Funduszu Kulturalnego dla Indii;

63.

przyjmuje z zadowoleniem propozycję Komisji dotyczącą utworzenia Funduszu Kulturalnego UE-AKP w ramach wspólnego wkładu UE w celu wsparcia dystrybucji i produkcji dóbr kultury krajów AKP i zwraca uwagę, że w ramach Dziesiątego Europejskiego Funduszu Rozwoju udostępnione zostaną środki na zakładanie przedsiębiorstw i że te środki zostaną uzupełnione dalszym wkładem finansowym państw członkowskich;

64.

zwraca się do Komisji o działanie w obronie porozumień międzynarodowych i innych instrumentów prawnych, mających wpływ na prawa kulturowe, w celu zapewnienia wolności kulturowej oraz ochrony różnorodności kulturowej i różnych jej form przed projektami liberalizacji rynku zagrażającymi tejże różnorodności kulturowej w krajach rozwijających się;

65.

wzywa Komisję do propagowania wymian kulturalnych między UE a regionami i państwami trzecimi;

66.

zwraca się do Komisji o propagowanie włączania polityki kulturowej do polityki współpracy na rzecz rozwoju, w szczególności jeśli chodzi o jej interakcje z polityką społeczną i gospodarczą;

67.

wzywa Komisję, aby we wszystkich swoich projektach i programach współpracy uwzględniała lokalną kulturę oraz podejmowała działania na rzecz ułatwiania dostępu do kultury oraz do środków wyrazu kulturowego, a także na rzecz zwalczania ubóstwa i wykluczenia społecznego; podkreśla znaczenie edukacji, w tym popierania włączenia kultury do programów nauczania na każdym poziomie w krajach rozwijających się;

68.

przypomina Komisji, że waloryzacja dziedzictwa kulturowego jest nieodłącznie związana z korzystaniem z niego przez obywateli oraz że dziedzictwo kulturowe, jako dobro nietrwałe, powinno być zarządzane w trwały sposób; uważa również za niepodlegające dyskusji, że zarządzanie dziedzictwem kulturowym jest ekonomicznie opłacalne i że w związku z tym przyczynia się do poprawy warunków społeczno-ekonomicznych ludności;

69.

popiera aktywny udział UE w pracach organizacji międzynarodowych zajmujących się kulturą i w ramach procesu „Sojuszu Cywilizacji” Organizacji Narodów Zjednoczonych;

70.

docenia znaczenie zamierzeń europejskiej agendy kultury, zauważa jednak, że w komunikacie Komisji dotyczącym tej agendy brakuje informacji na temat jej finansowania bądź jakiegokolwiek praktycznego planu zastosowania otwartej metody koordynacji; wzywa Komisję do przedstawienia tychże informacji w najbliższym czasie;

71.

podkreśla, że turystyka kulturalna jest istotnym czynnikiem rozwoju gospodarczego regionów i tworzenia dobrobytu oraz podnoszenia wartości dziedzictwa kulturowego Europy, jak również, że w proces ten muszą zostać zaangażowane regionalne stowarzyszenia kulturalne oraz osoby działające w dziedzinie sztuki;

72.

ubolewa, iż Komisja poświęca zbyt mało uwagi kwestii partnerstwa między miastami, gminami i regionami, które od wielu lat są doskonałym forum współpracy kulturalnej oraz wymiany informacji;

73.

podkreśla ważną rolę, jaką lokalne i regionalne władze odgrywają w promowaniu oraz pielęgnowaniu kultury na swoich obszarach – zwłaszcza w sferze dziedzictwa kulturowego oraz patronując innowacji artystycznej – a także jako instytucje odpowiedzialne za dostarczanie i finansowanie obiektów i inicjatyw kulturalnych oraz zapewnianie edukacji i szkoleń w dziedzinie kultury, jak również jako organizatorzy festiwali i spotkań kulturalnych;

74.

zaleca państwom członkowskim włączenie władz lokalnych i regionalnych nie tylko w proces monitorowania rezultatów, lecz również w proces realizacji nowych programów kulturalnych UE, tak aby rzeczywiście realizowana polityka kulturalna odzwierciedlała specyficzne oczekiwania i potrzeby regionów;

75.

zwraca uwagę na potrzebę propagowania różnorodności kulturowej i nadania kulturze istotnego miejsca nie tylko w dialogu między państwami, ale także między regionami na całym świecie, jak również na promowanie wymiany międzykulturowej i włączenie kultury do programów rozwoju; popiera koncepcję zintegrowanego podejścia do kwestii opracowywania strategii na rzecz kultury, obejmującego wszystkie sektory i czynniki, które bezpośrednio lub pośrednio mają w pływ na rozwój kultury;

76.

wzywa Komisję do propagowania najlepszych praktyk z dziedziny kultury na forum europejskim, zwracając uwagę na fakt, iż większość tych praktyk powstaje w regionach; sugeruje organizację konferencji tematycznych oraz utworzenie ogólnodostępnej bazy danych najlepszych praktyk we wszystkich oficjalnych językach Unii Europejskiej;

77.

pamiętając o zbliżającym się europejskim roku dialogu międzykulturowego, podkreśla ewentualną rolę regionów jako prawdziwych miejsc spotkań kulturowych; wzywa Komisję do przedstawienia wiążących wniosków w sprawie działań na rok 2008 oraz do aktywnego zaangażowania regionów w proces planowania i realizacji tych działań;

78.

zgadza się z Komisją co do tego, że kulturowa oraz językowa różnorodność UE to główna zaleta w zakresie konkurencyjności; przypomina państwom członkowskim, że nauczanie języków obcych oraz programy wymiany edukacyjnej i kulturalnej realizowane w obrębie Unii Europejskiej oraz poza nią wymagają nieustannego wsparcia; przypomina rolę, jaką odgrywają reklamy telewizyjne w dziedzinie wymiany międzykulturalnej;

79.

wzywa Komisję do wspierania inicjatyw o charakterze kulturalnym w projektach współpracy regionalnej, także na szczeblu miast, zwłaszcza małych i średnich, między innymi za pośrednictwem programu INTERREG IV C, oraz do włączenia wymiaru kulturalnego do inicjatywy „Regiony na rzecz przemian gospodarczych”;

80.

wzywa państwa członkowskie do wspierania kultury w regionach poprzez inwestycje w infrastrukturę kulturalną przy wykorzystaniu funduszy strukturalnych oraz opracowanie regionalnych strategii rozwoju kulturalnego w konsultacji ze środowiskami kulturalno-oświatowymi i społeczeństwem obywatelskim;

81.

wzywa Komisję i państwa członkowskie do ustanowienia prostych, przejrzystych i jasnych zasad wdrażania PPP, tak aby stały się one skutecznym instrumentem finansowania przedsięwzięć kulturalnych w regionach i umożliwiły aktywniejsze włączenie MŚP;

82.

przyjmuje z zadowoleniem wniosek Komisji w sprawie utworzenia Funduszu Kulturalnego EU–AKP jako wkładu UE w proces rozpowszechniania dóbr kultury krajów AKP oraz krajów i terytoriów zamorskich (OCT); uważa, że podobne działania powinny być prowadzone w szczególności z krajami objętymi polityką sąsiedztwa;

83.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz UNESCO i Radzie Europy.

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/41

A.

mając na uwadze, że zgodnie z wnioskami grupy roboczej II do AR4 IPCC, przewiduje się, że prawie wszystkie regiony Europy odczują w przyszłości negatywne skutki zmian klimatycznych; mając na uwadze, że skutki te będą stanowiły wyzwanie dla wielu sektorów gospodarki, ale jednocześnie będą zagrażały europejskiej bioróżnorodności i zakłócały rozwój społeczny;

B.

mając na uwadze, że regionalne obserwacje naukowe wszystkich kontynentów i wielu oceanów wykazują, że przyroda ponosi szkody z powodu zmian klimatycznych, głównie z powodu wzrostu temperatur, ale także na skutek innych czynników wywołanych zmianami klimatu; mając na uwadze, że obserwowany wzrost temperatur jest spowodowany działalnością człowieka i wpływa na systemy fizyczne i biologiczne,

C.

mając na uwadze, że UE powinna rozważyć, do jakiego stopnia dostosowanie do zmian klimatu może utorować drogę dla nowego modelu wzrostu i rozwoju gospodarczego chroniącego środowisko naturalne, zwiększającego zatrudnienie i nadającego nowy wymiar różnym obszarom polityki społecznej,

D.

mając na uwadze, że zmiany klimatyczne stanowią problem dotyczący wszystkich współczesnych społeczeństw, a zatem wszystkie szczeble zarządzania, od szczebla UE i władz publicznych aż po indywidualnych obywateli, mogą i powinny odgrywać istotną rolę w działaniach dostosowawczych,

E.

mając na uwadze, że działania dostosowawcze mające na celu zapobieganie szkodom są nie tylko potrzebne jako reakcja na przyszłe skutki klimatyczne w Europie i poza nią, ale muszą być opracowane i wprowadzane już teraz, aby zareagować na szczeblu regionalnym i lokalnym na konsekwencje obecnego poziomu globalnego ocieplenia spowodowane historycznie wysokimi emisjami gazów cieplarnianych; mając na uwadze, że takie dostosowanie wymaga prawdziwie przekrojowego podejścia i włączenia aspektów społecznych, ekonomicznych i środowiskowych w szerokim rozumieniu,

F.

mając na uwadze, że istnieją liczne badania i modele na regionalną lub lokalną skalę dotyczące prawdopodobnych skutków zmian klimatycznych; mając na uwadze, że w wielu z tych badań brakuje podobnej analizy wymiaru społeczno-ekonomicznego oraz przewidywalnych skutków dla danych populacji;

G.

mając na uwadze, że monitorowanie zmian klimatycznych na szczeblu UE oraz koordynacja środków służących temu monitorowaniu powinny stanowić kwestię priorytetową w celu ułatwienia ustalenia wspólnej strategii wobec tego problemu,

H.

mając na uwadze, że zarówno inwestycje publiczne, jak i prywatne w badania i rozwój w dziedzinie zmian klimatycznych będą miały pierwszorzędne znaczenie przy zapewnianiu jak największej skuteczności wysiłków dostosowawczych i łagodzących dla ograniczania skutków zmian klimatycznych;

I.

mając na uwadze, że krajowe badania w dziedzinie zmian klimatycznych muszą być skoordynowane z badaniami prowadzonymi w ramach siódmego programu ramowego,

J.

mając na uwadze, że dostosowanie do zmian klimatycznych zajmuje mniej centralne miejsce w debacie publicznej po wyraźnym położeniu nacisku na konieczne działania łagodzące mające na celu ograniczenie globalnego ocieplenia;

K.

mając na uwadze, że wyznaczony w UE cel, jakim jest zatrzymanie globalnego ocieplenia na 2 °C nadal oznacza scenariusz, w którym klimat w Europie się ociepla, z ekstremalnymi zmianami klimatycznymi na poziomie regionalnym, różnymi konsekwencjami dla dotkniętych populacji, gospodarki lokalnej i regionalnej oraz środowiska naturalnego, prowadząc do dalszego zwiększenia istniejących nierówności i różnic regionalnych, jeżeli chodzi o zasoby i majątek w Europie;

L.

mając na uwadze, że badania nad uwarunkowaniami ekstremalnych zjawisk pogodowych i ich zrozumieniem powinny się nasilić jako konieczna podstawa dla przyszłych środków, w tym wdrożenia systemów wczesnego ostrzegania, i działań prewencyjnych w celu uniknięcia ofiar i szkód dla ludzi, własności, różnorodności biologicznej i środowiska naturalnego, a także mając na uwadze, że należy opracowywać narzędzia służące ocenie skuteczności odnośnych środków,

M.

mając na uwadze, że podejście do mechanizmów dostosowawczych jedynie w oparciu o analizę opłacalności nie wydaje się właściwe, ponieważ jest przewidywalne, że również w Europie najbiedniejsi najbardziej ucierpią, gdyż na ogół brak im wystarczających zabezpieczeń, informacji i mobilności dla zareagowania na zmieniającą się sytuację;

N.

mając na uwadze, że podejście oddolne, w które zaangażowane są społeczności doświadczające negatywnych skutków zmian klimatycznych, i które zakłada przedstawienie technik uznanych przez nie za owocne w zwalczaniu wspomnianych skutków byłoby pomocnym wskaźnikiem dla UE, która mogłaby koordynować promowanie strategii, wprowadzanie odpowiednich programów wsparcia i prowadzenie polityki koordynacyjnej za pośrednictwem regionalnych i lokalnych sieci i partnerstw naukowych;

O.

mając na uwadze, że kluczowym elementem reakcji na wpływ zmian klimatycznych jest podniesienie poziomu oraz poprawa edukacji społeczeństwa w zakresie działań dostosowawczych,

P.

mając na uwadze, że oczywiste jest, że zmiany klimatyczne wpływają na osiągnięcia w zakresie rozwoju i zagrażają udanemu rozwojowi w Europie, ale mają o wiele silniejszy wpływ na kraje rozwijające się; mając na uwadze, że kwestia finansowania działań dostosowawczych musi zostać poddana dalszej ocenie zarówno w UE oraz w odniesieniu do wspierania krajów rozwijających się;

Q.

mając na uwadze, że zgodnie z koncepcją zintegrowanego podejścia, dostosowanie do zmian klimatycznych musi zostać uwzględnione w procesie decyzyjnym, np. w decydowaniu o przyszłych inwestycjach; mając na uwadze, że debaty w trakcie procesu decyzyjnego muszą obejmować zarówno lokalne i regionalne zainteresowane strony, jak i decydentów;

R.

mając na uwadze, że zielona księga w sprawie adaptacji do zmian klimatycznychnie stwierdza szczególnych geograficznych, klimatycznych i rozwojowych wyjątków w przypadku najbardziej oddalonych regionów UE, z prawdopodobnie innymi słabościami niż te spodziewane w przypadku kontynentu europejskiego, ani też nie zawiera analizy warunków klimatycznych obszarów miejskich lub gęsto zaludnionych części Europy,

S.

mając na uwadze, że zmiany klimatyczne mogą wpłynąć na te regiony, które ze względu na ich cechy topograficzne w szczególny sposób zależą od dynamiki środowiska naturalnego (między innymi obszary lodowcowe oraz regiony górskie), narażając tym samym lokalną gospodarkę, kulturę oraz ludność jako całość na duże trudności i koszty dostosowywania, jednocześnie potencjalnie jeszcze bardziej pogłębiając regionalne nierówności,

T.

mając na uwadze, że Europa Południowa oraz Basen Morza Śródziemnego są dwoma z najbardziej narażonych obszarów Europy, które już w tej chwili są dotknięte niedoborem wody, suszami oraz pożarami lasów,

U.

mając na uwadze, że skuteczne strategie dostosowywania, których celem jest zmierzenie się z nieuniknionymi zmianami klimatycznymi, wymagają wsparcia edukacji i komunikacji poprzez zaangażowanie środków masowego przekazu i obywateli w kwestie środowiskowe,

V.

mając na uwadze, że według szacunków Światowej Organizacji Zdrowia już 60 000 zgonów rocznie przypisać można katastrofom naturalnym związanym z klimatem; mając na uwadze, że w najnowszym sprawozdaniu IPCC podkreśla się wpływ zmian klimatycznych na zdrowie publiczne; mając na uwadze, że istnieją poważne obawy w związku z rozprzestrzenianiem się chorób tropikalnych i ich przenoszeniem do regionów o klimacie umiarkowanym; mając na uwadze, że to zjawisko prowadzi w szczególności do tego, iż zakłady opieki zdrowotnej dla najbardziej narażonych grup społecznych prawdopodobnie będą musiały dostosować się w największym stopniu do zmian klimatycznych,

W.

mając na uwadze, że zmiany klimatyczne spowodują dalsze poważne szkody dla już wrażliwych i zagrożonych ekosystemów i wpłyną na europejską różnorodność biologiczną; mając na uwadze, że takie szkody będą najpoważniej odczuwalne w sposób pośredni poprzez zakłócenia funkcjonowania ekosystemów mających największe znaczenie dla zdrowia człowieka; mając na uwadze, że ochrona ekosystemów musi w związku z tym stanowić podstawę strategii dostosowywania UE; mając na uwadze, że gleba jest największym lądowym zbiornikiem zasobów węgla organicznego, a nieprzystosowane metody gospodarki glebą przyczyniają się do zmniejszenia tych zasobów; mając na uwadze, że konieczne jest odwrócenie tych tendencji i zapewnienie, aby odpowiednie środki na utrzymanie oraz, gdzie to możliwe, zwiększenie zawartości węgla organicznego w glebie, stanowiły integralną część strategii dostosowywania UE;

1.

z zadowoleniem przyjmuje zieloną księgę w sprawie adaptacji do zmian klimatycznych i proces konsultacji z zainteresowanymi stronami;

2.

podkreśla znaczenie silnej wzajemnej interakcji między wysiłkami dostosowawczymi i łagodzącymi w celu wykorzystywania synergii do ograniczania konsekwencji zmian klimatycznych; wzywa Komisję do zbadania, w jaki sposób zrównoważyć te wysiłki, aby poprawić ich skuteczność, z myślą o rozwijaniu wyraźnej całościowej strategii;

3.

uznaje, że choć kwestie przedstawiono w zielonej księdze w sprawie adaptacji do zmian klimatycznych według sektorów, to wiele z nich jest w dużym stopniu niezależnych; uważa, że oddziaływanie na jeden sektor oraz podejmowane w nim decyzje dotyczące dostosowywania często mają wpływ na inny sektor, a zatem wzywa Komisję do uwzględnienia tych interakcji we wdrażaniu środków dostosowawczych;

4.

podkreśla konieczność dalszego modelowania naukowego oraz badań naukowych w ramach podejścia opartego na ryzyku w celu lepszego analizowania, zrozumienia i przewidywania skutków zmian klimatycznych dla ludzi i społeczeństwa w związku z celem UE ograniczenia wzrostu temperatury do 2 °C i rozmiarem koniecznego dostosowania na szczeblu lokalnym bądź regionalnym;

5.

wzywa Komisję do przeprowadzenia badania na temat ekonomiki zmian klimatycznych w celu opracowania scenariuszy ustalających bilans kosztów i korzyści dostosowania, a także w celu pobudzania i przewidywania działań ekonomicznych; podkreśla znaczenie wykorzystania sektorowego podejścia oddolnego z uwzględnieniem różnic w naturalnych siedliskach na obszarze Europy, takich jak obszary górskie; wzywa Komisję do przedstawienia w formie wykresu zmian w zatrudnieniu, zarówno w sektorach cechujących się wzrostem, jak i spadkiem zatrudnienia;

6.

zachęca Komisję do koordynowania i wspierania naukowych przygotowań wspólnej europejskiej bazy danych dotyczących zagrożeń, tak aby zrozumieć w jaki sposób dotknięte zostaną grupy społeczne, europejskie i krajowe dziedzictwo kulturowe oraz jaka może być reakcja społeczeństwa na konsekwencje zmian klimatycznych w przyszłości; sądzi, że należy również stworzyć bazy danych zawierające inne ważne informacje na temat działań dostosowawczych i polityki dostosowawczej (np. wskaźników, polityki i środków, itd.);

7.

wzywa Komisję do skoordynowania istniejących sieci monitorujących dane w dziedzinie środowiska naturalnego i, w stosownych przypadkach, do połączenia ich z nowymi strukturami w celu opracowania baz danych zawierających jednorodne pomiary, które mogą zostać wykorzystane do opracowania modeli umożliwiających określenie, jakie działania w trybie najpilniejszym muszą być podjęte na poziomie kontynentalnym, regionalnym i lokalnym;

8.

zwraca się do Komisji o zbadanie, jak bardziej rozwijać i wspierać paneuropejską sieć uniwersytetów, partnerów społecznych, organizacje społeczeństwa obywatelskiego organizacje operacyjne, w szczególności krajowe organizacje zajmujące się prognozowaniem pogody, które dysponują szeroką gamą źródeł danych, oraz lokalnych i regionalnych decydentów w celu wspierania partnerstwa międzysektorowego na rzecz dostosowania środków w zakresie wymiany wiedzy i polityki, a także dla opracowywania narzędzi oceniających powodzenie przyjętych środków oraz komunikowania lub rozpowszechniania osiągnięć naukowych i scenariuszy dotyczących koniecznego dostosowania do zmian klimatycznych wśród opinii publicznej;

9.

uważa, że w celu uczynienia badań w zakresie wpływu zmian klimatycznych bardziej skutecznymi badania prowadzone w ramach siódmego programu ramowego powinny być skoordynowane z tymi prowadzonymi na poziomie krajowym (w szczególności z programami obserwacji Ziemi z kosmosu);

10.

uważa, że UE musi podjąć znaczne wysiłki w celu zwiększenia rozwoju technologicznego w zakresie dostosowywania, aby wesprzeć naszą gospodarkę oraz przekazać te technologie rozwijającym się krajom świata; wierzy, że rozwój skutecznych, bezpiecznych i tanich technologii stanowi jeden z podstawowych sposobów dostosowywania do zmian klimatycznych i uważa, że uczestnicy kolejnej(ego) konferencji/spotkania stron w Poznaniu (COP 14) winni skoncentrować się na tej kwestii;

11.

wzywa Komisję do uwzględnienia elementu dostosowywania w działaniach w zakresie wdrażania i modyfikowania istniejących i wszystkich przyszłych przepisów prawnych, strategii i projektów finansowanych ze środków UE, które mają wpływ na otoczenie, w celu ograniczenia skutków zmian klimatycznych; wzywa Komisję do przeprowadzenia kompleksowej analizy istniejących europejskich instrumentów finansowych i ich możliwego wykorzystania w działaniach dostosowawczych do zmian klimatycznych w ramach ich początkowego zakresu działania, a także wskazanie, gdzie potrzebne będzie dodatkowe finansowanie;

12.

stanowczo wzywa Radę do podjęcia bez dalszej zwłoki decyzji w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia ustanawiającego Fundusz Solidarności UE (FSUE), uwzględniając fakt, że Parlament zajął w tej kwestii stanowisko już w dniu 18 maja 2006 r. (6); wyraża przekonanie, że nowe rozporządzenie, które – wraz z innymi środkami – obniża progi dla mobilizacji FSUE, umożliwi reagowanie na szkody naturalne lub powstałe na skutek działalności człowieka w bardziej skuteczny i elastyczny sposób oraz w odpowiednim czasie; podkreśla, że taki instrument finansowy jest bardzo ważny, szczególnie ze względu na to, że zgodnie z przewidywaniami katastrofy naturalne będą się w przyszłości nasilać również w wyniku zmian klimatycznych;

13.

zwraca się do Komisji o rozważenie uwzględnienia finansowych działań dostosowawczych w następnych długoterminowych ramach finansowych dla polityki regionalnej i funduszy strukturalnych, jak również o zaproponowanie alokacji dodatkowych środków w celu znalezienia innowacyjnych rozwiązań dla zajęcia się zmianami klimatycznymi;

14.

podkreśla, że strategiczne wytyczne w zakresie polityki spójności UE wyraźnie tłumaczą potrzebę wzmocnienia synergii pomiędzy środowiskiem naturalnym i wzrostem; oświadcza, że programy w dziedzinie polityki regionalnej mają inwestować w infrastrukturę wodną i związaną z powietrzem oraz odpadami, w różnorodność biologiczną, promowanie planowania wykorzystania terenów oraz transport publiczny; podkreśla, że przyczyniają się one do wypełnienia zobowiązań w dziedzinie klimatu i rozwijają środki służące zapobieganiu ryzyku poprzez innowacyjną politykę zarządzania publicznego, w tym, na przykład, monitorowanie prewencyjne; podkreśla również konieczność zwiększenia przez Komisję oraz państwa członkowskie koordynacji organizacji ochrony cywilnej i planowania kryzysowego; zwraca w tym kontekście uwagę na prace w ramach programu ONZ dotyczącego międzynarodowej strategii na rzecz ograniczania skutków katastrof;

15.

podkreśla potrzebę wykorzystywania przez państwa członkowskie funduszy na rozwój obszarów wiejskich w celu poprawienia dostosowania do zmian klimatycznych w rolnictwie i leśnictwie; zwraca uwagę na znaczenie, jakie ma materia organiczna gleby dla żyzności gleby i możliwości retencji wody oraz jako pochłaniacz dwutlenku węgla i zwraca się do Wspólnoty o przyjęcie i wsparcie odpowiednich metod gospodarki glebą, które utrzymają poziomy materii organicznej gleby w Europie, co będzie skutecznym sposobem adaptacji do rosnących temperatur i zmian w rozkładzie opadów; podkreśla potrzebę właściwego zapobiegania klęskom żywiołowym oraz zarządzania zagrożeniami na poziomie zarówno wspólnotowym, jak i krajowym i regionalnym, gdyż liczba klęsk żywiołowych z pewnością wzrośnie w przyszłości, ze szczególnym uwzględnieniem systematycznego wysiłku w zakresie zarządzania gruntami zapewniającego dłuższy okres retencji wody i niższe zagrożenie pożarami lasów; sądzi, że zarządzanie ryzykiem winno się uczynić integralną i wyraźną częścią polityki spójności UE;

16.

wzywa Komisję do zaproponowania unijnych ram dla planowania dostosowywania i gotowości do tych działań; kładzie nacisk na potrzebę należytego uwzględnienia zasady pomocniczości w walce z konsekwencjami zmian klimatycznych w drodze konkretnych działań dostosowawczych, ponieważ regiony i władze terytorialne w Europie będą miały większe możliwości reagowania za pomocą środków politycznych na swoje własne doświadczenia, podkreśla jednak konieczność spójności i koordynacji planów dostosowawczych na szczeblu UE;

17.

podkreśla kluczową rolę społeczności lokalnych w walce ze zmianami klimatycznym, w związku z tym wzywa do wdrażania zintegrowanych zrównoważonych strategii w zakresie rozwoju miejskiego, regionalnego i obszarów wiejskich, które w pełni uwzględniają działania łagodzące i dostosowawcze, a także wzywa do prowadzenia badań naukowych w celu określenia, jaki typ infrastruktury może być pomocny przy rozwiązywaniu problemów związanych ze zmianami klimatycznymi;

18.

wzywa do ściślejszej współpracy i wymiany najlepszych praktyk między instytucjami europejskimi i pomiędzy regionalnymi i lokalnymi władzami w zakresie rozwijania konstrukcji, udogodnień i usług służących osiągnięciu neutralnego pod względem emisji tlenku węgla stanu w poszczególnych obszarach, takich jak lokalne systemy grzewcze, ulepszone usługi przetwarzania śmieci, zintegrowany transport publiczny, budynki sprzyjające wydajności energetycznej i wodnej, zwiększona produkcja i wykorzystanie alternatywnych źródeł energii i bardziej intensywne dostarczanie informacji publicznych na temat zużycia energii;

19.

podkreśla, że sektor rolniczy jest jednym z najbardziej podatnych na wpływ zmian klimatycznych, lecz jednocześnie oskarża się go o powodowanie szkód dla środowiska naturalnego; sądzi, że środki dostosowawcze w tym sektorze muszą służyć ograniczaniu podatności oraz zwiększaniu trwałości zarówno z perspektywy ekologicznej, jak i gospodarczej;

20.

podkreśla, że stopniowe dostosowanie sektora rolnego do nowych potrzeb wynikających ze zmian klimatycznych powinno się rozpatrywać w formie „kontroli stanu”;

21.

podkreśla, że sektor rolny może dostosować się do zmian klimatycznych oraz łagodzić ich skutki poprzez wdrażanie legislacji, która wzmacnia zrównoważony rozwój i propaguje nowe sposoby wykorzystywania i zarządzania wodą oraz innymi zasobami naturalnymi;

22.

podkreśla znaczenie państw członkowskich i Komisji przy identyfikowaniu infrastruktury transportowej, która może być najbardziej dotknięta zmieniającymi się warunkami klimatycznymi i w przypadku której potrzebne są dodatkowe wysiłki i inwestycje w celu zapewnienia ciągłego i bezpiecznego funkcjonowania;

23.

wyraża uznanie dla znaczących wyników spotkania stron MOP 3 na Bali w zakresie uczynienia operacyjnym funduszu adaptacyjnego poprzez połączenie konkretnych projektów adaptacyjnych ze środkami finansowania za pomocą opłat od projektów związanych z mechanizmem czystego rozwoju (CDM) realizowanych w krajach rozwijających się, które są stronami Protokołu z Kioto; podkreśla, że ta przełomowa decyzja na temat niezależnego od darczyńców finansowania adaptacyjnego w krajach rozwijających się została podjęta przez przyjęciem planu działania z Bali;

24.

podkreśla konieczność zapewnienia, by w ramach oceny oddziaływania na środowisko wszystkie pozwolenia na budowę i plany zagospodarowania miejskiego uwzględniały rózne scenariusze adaptacyjne w celu zapobiegania inwestycjom w niekompatybilną infrastrukturę; zauważa, że w wielu przypadkach stosowniejsze niż tworzenie mechanizmów ochrony przed niekorzystnym oddziaływaniem klimatu byłoby nierozbudowywanie stref zagrożonych lub doprowadzenie do stanu pierwotnego obszarów już zagospodarowanych;

25.

uważa za nieodzowną współpracę w celu udzielenia pomocy najbiedniejszym częściom Europy i rozwijającego się świata, ponieważ obszary te mogą być najbardziej narażone na skutki zmian klimatycznych i najmniej zdolne do poradzenia sobie z nimi; wyraża ubolewanie, że zielona księga w sprawie adaptacji do zmian klimatycznych w niewystraczający sposób porusza kwestię konieczności współpracy w zakresie dostosowań między UE i krajami rozwijającymi się; kładzie nacisk w szczególności na konieczność transferu technologii i rozwijania potencjału; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji polegającą na utworzeniu światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym, podkreśla jednak, że obecnie jest ona w znacznym stopniu niedofinansowana;

26.

uznaje warunkowy związek między celami rozwojowymi oraz łagodzeniem skutków zmian klimatycznych i dostosowywaniem do nich; podkreśla, że zmiany klimatyczne muszą być uwzględniane w ramach każdej współpracy rozwojowej UE, w tym w istniejących programach partnerskich, takich jak dialog EUROMED lub partnerstwo energetyczne UE-Afryka; podkreśla także istotne znaczenie umacniania partnerstw z krajami rozwijającymi się w celu zwiększenia wysiłków na rzecz unikania wylesienia, przynoszącego korzyści łagodzące i adaptacyjne;

27.

wzywa do opracowywania znaczących i przewidywalnych instrumentów finansowych w ramach polityki UE, takich jak system handlu uprawnieniami do emisji, w celu pomocy krajom rozwijającym się w dostosowaniu się do oddziaływania zmian klimatycznych, jak również w celu dostarczenia środków na realizację polityki adaptacyjnej w państwach członkowskich;

28.

podkreśla, że zmiany klimatyczne mogłyby przyspieszyć zmniejszanie się dostępu do zasobów naturalnych; zwraca się do Komisji o rozważenie dalszych środków służących dostosowaniu się do nowych wyzwań związanych z zabezpieczaniem zasobów żywności i energii;

29.

zwraca się do Komisji o przeanalizowanie na szczeblu europejskim i w kontekście międzynarodowym sposobu włączenia koniecznych dostosowań w odpowiedzi na zmiany klimatyczne do planów rozwojowych i negocjacji budżetowych; zachęca Komisję do zbadania, jak zastosować takie działania w polityce sektorowej dla sterowania finansowaniem i inwestycjami publicznymi i prywatnymi; podkreśla, że takie wysiłki na rzecz włączenia powinny obejmować takie dziedziny, jak nauka, zintegrowane podejście, podnoszenie świadomości, informowanie, współpracę i nadzorowanie pełnej zgodności z kryteriami regularnie sprawdzanymi pod względem zgodności w celu uzasadnienia dalszego wsparcia oraz przedkładanymi Parlamentowi i Radzie;

30.

podkreśla znaczenie konieczności bardziej racjonalnego wykorzystania wody poprzez kontrolę zapotrzebowania na wodę, ponieważ woda staje się rzadkim dobrem; wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia zbiorczych środków w celu zagwarantowania zachowania wody, jej dostępności, możliwości jej wykorzystania i oszczędzania; ponadto wzywa do wspierania innowacyjnych technologii i rozwiązań obejmujących projekty pilotażowe, co pozwoli na zmniejszenie szkód powodowanych suszą oraz ryzyka powodzi; w tym kontekście uznaje znaczenie podejścia ekosystemowego dla zapobiegania skutkom erozji gleby, powodzi, pustynnienia, podnoszenia się poziomu mórz, pojawiania się obcych gatunków inwazyjnych, a także dla łagodzenia ich skutków oraz zwiększenia odporności na pożary;

31.

przyznaje, że zmiany klimatyczne przyczyniają się do ogólnoświatowego obciążenia chorobami i przedwczesną umieralnością, dotykając w szczególności najbardziej narażone grupy ludności; zachęca państwa członkowskie do rozważenia środków mających na celu wzmocnienie możliwości systemów opieki zdrowotnej w zakresie dostosowywania się do negatywnych skutków zmian klimatycznych; zachęca Komisję do stworzenia obejmującego całą UE systemu monitorowania i nadzoru skutków zmian klimatycznych dla zdrowia; wzywa Komisję do zagwarantowania, że zagrożenia, które zmiany klimatyczne niosą dla zdrowia ludzkiego, będą głównym punktem polityki UE w zakresie dostosowywania i łagodzenia negatywnych skutków;

32.

podkreśla potrzebę zróżnicowanego podejścia w zakresie klimatu i rozwoju w odniesieniu do obszarów i regionów szczególnie narażonych na zmiany klimatyczne, takich jak obszary górskie lub nadbrzeżne, wyspy czy na przykład siedem najbardziej oddalonych regionów UE, które ze względu na ich cechy topograficzne oraz niekorzystną sytuację strukturalną są szczególnie zależne od dynamicznego charakteru zjawisk naturalnych; w tym kontekście wzywa Komisję do rozszerzenia listy obszarów najbardziej narażonych i do współpracy w ramach istniejących inicjatyw regionalnych, takich jak konwencja alpejska i konwencja karpacka w celu jak najlepszego wykorzystania już istniejącej wiedzy zdobytej dzięki takim inicjatywom;

33.

wzywa Komisję do rozważenia kluczowej roli, jaką mogą odegrać prawidłowo funkcjonujące ekosystemy w polityce dostosowywania; zwraca uwagę na fakt, że istniejące prawodawstwo UE (tj. dyrektywa ptasia (7) i dyrektywa siedliskowa (8), Natura 2000, ramowa dyrektywa wodna (9)) mogą przyczynić się do rozwiązania tej kwestii w Europie; wzywa Komisję i państwa członkowskie do potraktowania realizacji tych strategii politycznych w sposób priorytetowy w celu zagwarantowania szybkiego i skutecznego dostosowania do zmian klimatycznych;

34.

z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji polegającą na ustanowieniu Europejskiego Zespołu Doradczego ds. Adaptacji do Zmian Klimatycznych oraz podkreśla, że konieczne jest, by zespół ten umożliwiał realizowanie spójnych międzysektorowych strategii na poziomie UE, jak również ulepszanie ram politycznych, które mogłyby stanowić zachętę do inwestowania w działania służące dostosowaniu do zmian klimatycznych i łagodzeniu ich wpływu;

35.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Komisji w charakterze wkładu Parlamentu w podjęty przez Komisję proces konsultacji z zainteresowanymi stronami na temat zielonej księgi.

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/48

A.

mając na uwadze, że Unia Europejska powinna zapewnić równy dostęp obywatelom do informacji, edukacji oraz dóbr kultury,

B.

mając na uwadze, że w Europie problem całkowitej lub częściowej utraty słuchu dotyka ponad 83 mln ludzi oraz, że w starzejącym się społeczeństwie europejskim problem ten będzie się jeszcze nasilać,

C.

mając na uwadze powszechny dostęp do telewizji w Europie oraz to, że telewizje publiczne mają do wypełnienia misję publiczną polegającą m.in. na informowaniu i edukowaniu swoich odbiorców,

D.

mając na uwadze, że obecne technologie umożliwiają na bieżąco wprowadzanie napisów do programów telewizyjnych (także do programów na żywo), czego przykładem jest telewizja BBC, która zobowiązała się od kwietnia 2008 wprowadzić napisy do całości swojej oferty programowej,

1.

uważa, że wprowadzenie napisów do wszystkich programów telewizji publicznych w UE jest niezbędne w celu zapewnienia pełnego odbioru ich oferty wszystkim odbiorcom, w tym osobom niesłyszącym i niedosłyszącym; uważa, że wspomogłoby to dodatkowo naukę języków obcych;

2.

zwraca się do Komisji o przedstawienie wniosku legislacyjnego zobowiązującego telewizje publiczne w UE do wprowadzenia napisów do wszystkich programów;

3.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszego oświadczenia wraz z nazwiskami sygnatariuszy Radzie, Komisji oraz rządom państw członkowskich.

Gabriele Albertini, Jan Andersson, Alfonso Andria, Emmanouil Angelakas, Roberta Angelilli, Kader Arif, Stavros Arnaoutakis, Robert Atkins, John Attard-Montalto, Elspeth Attwooll, Inés Ayala Sender, Liam Aylward, Peter Baco, Maria Badia i Cutchet, Mariela Velichkova Baeva, Enrique Barón Crespo, Katerina Batzeli, Edit Bauer, Jean Marie Beaupuy, Christopher Beazley, Zsolt László Becsey, Irena Belohorská, Monika Beňová, Rolf Berend, Sergio Berlato, Giovanni Berlinguer, Thijs Berman, Adam Bielan, Slavi Binev, Šarūnas Birutis, Sebastian Valentin Bodu, Herbert Bösch, Jens-Peter Bonde, Vito Bonsignore, Josep Borrell Fontelles, Victor Boștinaru, Costas Botopoulos, Bernadette Bourzai, Sharon Bowles, Iles Braghetto, Mihael Brejc, Frieda Brepoels, Jan Březina, Elmar Brok, Danutė Budreikaitė, Wolfgang Bulfon, Nicodim Bulzesc, Ieke van den Burg, Niels Busk, Philippe Busquin, Jerzy Buzek, Joan Calabuig Rull, Luis Manuel Capoulas Santos, Marco Cappato, Carlos Carnero González, Paulo Casaca, Michael Cashman, Carlo Casini, Françoise Castex, Alejandro Cercas, Giles Chichester, Giulietto Chiesa, Zdzisław Kazimierz Chmielewski, Ole Christensen, Sylwester Chruszcz, Luigi Cocilovo, Carlos Coelho, Richard Corbett, Giovanna Corda, Titus Corlățean, Paolo Costa, Jean Louis Cottigny, Michael Cramer, Corina Crețu, Gabriela Crețu, Brian Crowley, Magor Imre Csibi, Marek Aleksander Czarnecki, Ryszard Czarnecki, Daniel Dăianu, Dragoș Florin David, Chris Davies, Antonio De Blasio, Véronique De Keyser, Panayiotis Demetriou, Gérard Deprez, Proinsias De Rossa, Marie-Hélène Descamps, Harlem Désir, Nirj Deva, Mia De Vits, Jolanta Dičkutė, Alexandra Dobolyi, Valdis Dombrovskis, Beniamino Donnici, Bert Doorn, Brigitte Douay, Avril Doyle, Mojca Drčar Murko, Petr Duchoň, Bárbara Dührkop Dührkop, Cristian Dumitrescu, Saïd El Khadraoui, Edite Estrela, Harald Ettl, Jonathan Evans, Robert Evans, Göran Färm, Richard Falbr, Claudio Fava, Szabolcs Fazakas, Emanuel Jardim Fernandes, Anne Ferreira, Elisa Ferreira, Ilda Figueiredo, Petru Filip, Věra Flasarová, Alessandro Foglietta, Hanna Foltyn-Kubicka, Nicole Fontaine, Glyn Ford, Brigitte Fouré, Armando França, Monica Frassoni, Urszula Gacek, Milan Gaľa, Gerardo Galeote, Vicente Miguel Garcés Ramón, Iratxe García Pérez, Giuseppe Gargani, Jean-Paul Gauzès, Jas Gawronski, Evelyne Gebhardt, Eugenijus Gentvilas, Bronisław Geremek, Lidia Joanna Geringer de Oedenberg, Claire Gibault, Adam Gierek, Maciej Marian Giertych, Neena Gill, Norbert Glante, Robert Goebbels, Bogdan Golik, Ana Maria Gomes, Donata Gottardi, Hélène Goudin, Genowefa Grabowska, Dariusz Maciej Grabowski, Vasco Graça Moura, Ingeborg Gräßle, Louis Grech, Lilli Gruber, Ignasi Guardans Cambó, Ambroise Guellec, Pedro Guerreiro, Umberto Guidoni, Zita Gurmai, Catherine Guy-Quint, Klaus Hänsch, Benoît Hamon, Małgorzata Handzlik, Gábor Harangozó, Marian Harkin, Rebecca Harms, Joel Hasse Ferreira, Satu Hassi, Jutta Haug, Anna Hedh, Gyula Hegyi, Edit Herczog, Jim Higgins, Krzysztof Hołowczyc, Mary Honeyball, Milan Horáček, Richard Howitt, Ján Hudacký, Alain Hutchinson, Iliana Malinova Iotova, Mikel Irujo Amezaga, Marie Anne Isler Béguin, Lily Jacobs, Anneli Jäätteenmäki, Stanisław Jałowiecki, Mieczysław Edmund Janowski, Lívia Járóka, Anne E. Jensen, Karin Jöns, Dan Jørgensen, Madeleine Jouye de Grandmaison, Jelko Kacin, Filip Kaczmarek, Gisela Kallenbach, Othmar Karas, Sajjad Karim, Ioannis Kasoulides, Sylvia-Yvonne Kaufmann, Piia-Noora Kauppi, Tunne Kelam, Glenys Kinnock, Evgeni Kirilov, Dieter-Lebrecht Koch, Jaromír Kohlíček, Eija-Riitta Korhola, Magda Kósáné Kovács, Miloš Koterec, Sergej Kozlík, Guntars Krasts, Rodi Kratsa-Tsagaropoulou, Constanze Angela Krehl, Wolfgang Kreissl-Dörfler, Ģirts Valdis Kristovskis, Wiesław Stefan Kuc, Helmut Kuhne, Jan Jerzy Kułakowski, Aldis Kušķis, Sepp Kusstatscher, Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk, Alain Lamassoure, Stavros Lambrinidis, Vytautas Landsbergis, Henrik Lax, Roselyne Lefrançois, Klaus-Heiner Lehne, Lasse Lehtinen, Jörg Leichtfried, Jo Leinen, Katalin Lévai, Janusz Lewandowski, Bogusław Liberadzki, Marcin Libicki, Marie-Noëlle Lienemann, Andrea Losco, Caroline Lucas, Astrid Lulling, Elizabeth Lynne, Marusya Ivanova Lyubcheva, Linda McAvan, Mary Lou McDonald, Mairead McGuinness, Edward McMillan-Scott, Jamila Madeira, Eugenijus Maldeikis, Ramona Nicole Mănescu, Vladimír Maňka, Erika Mann, Mario Mantovani, Marian-Jean Marinescu, Helmuth Markov, Sérgio Marques, David Martin, Miguel Angel Martínez Martínez, Jan Tadeusz Masiel, Antonio Masip Hidalgo, Jiří Maštálka, Maria Matsouka, Mario Mauro, Manolis Mavrommatis, Manuel Medina Ortega, Erik Meijer, Íñigo Méndez de Vigo, Emilio Menéndez del Valle, Willy Meyer Pleite, Rosa Miguélez Ramos, Marianne Mikko, Miroslav Mikolášik, Viktória Mohácsi, Javier Moreno Sánchez, Luisa Morgantini, Jan Mulder, Roberto Musacchio, Cristiana Muscardini, Joseph Muscat, Riitta Myller, Pasqualina Napoletano, Hartmut Nassauer, Robert Navarro, Cătălin-Ioan Nechifor, Catherine Neris, James Nicholson, null Nicholson of Winterbourne, Lambert van Nistelrooij, Ljudmila Novak, Raimon Obiols i Germà, Vural Öger, Cem Özdemir, Jan Olbrycht, Seán Ó Neachtain, Gérard Onesta, Janusz Onyszkiewicz, Josu Ortuondo Larrea, Reino Paasilinna, Borut Pahor, Justas Vincas Paleckis, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Dimitrios Papadimoulis, Atanas Paparizov, Georgios Papastamkos, Ioan Mircea Pașcu, Vincent Peillon, Maria Petre, Rihards Pīks, Józef Pinior, Mirosław Mariusz Piotrowski, Paweł Bartłomiej Piskorski, Gianni Pittella, Francisca Pleguezuelos Aguilar, Zita Pleštinská, Rovana Plumb, Guido Podestà, Anni Podimata, Zdzisław Zbigniew Podkański, Samuli Pohjamo, Bernard Poignant, Lydie Polfer, Bernd Posselt, Christa Prets, Pierre Pribetich, Jacek Protasiewicz, Bilyana Ilieva Raeva, Miloslav Ransdorf, Vladimír Remek, Karin Resetarits, Teresa Riera Madurell, Frédérique Ries, Karin Riis-Jørgensen, Giovanni Rivera, Bogusław Rogalski, Zuzana Roithová, Luca Romagnoli, Raül Romeva i Rueda, Dariusz Rosati, Wojciech Roszkowski, Dagmar Roth-Behrendt, Mechtild Rothe, Libor Rouček, Martine Roure, Leopold Józef Rutowicz, Eoin Ryan, Guido Sacconi, Aloyzas Sakalas, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, María Isabel Salinas García, Antolín Sánchez Presedo, Manuel António dos Santos, Daciana Octavia Sârbu, Jacek Saryusz-Wolski, Christel Schaldemose, Karin Scheele, Olle Schmidt, György Schöpflin, Jürgen Schröder, Inger Segelström, Esko Seppänen, Adrian Severin, Czesław Adam Siekierski, Kathy Sinnott, Marek Siwiec, Csaba Sógor, Søren Bo Søndergaard, Bogusław Sonik, María Sornosa Martínez, Francesco Enrico Speroni, Bart Staes, Grażyna Staniszewska, Dirk Sterckx, Struan Stevenson, Catherine Stihler, Theodor Dumitru Stolojan, Margie Sudre, László Surján, Eva-Britt Svensson, Hannes Swoboda, József Szájer, Andrzej Jan Szejna, Konrad Szymański, Csaba Sándor Tabajdi, Antonio Tajani, Hannu Takkula, Charles Tannock, Andres Tarand, Britta Thomsen, Marianne Thyssen, Silvia-Adriana Țicău, Gary Titley, Patrizia Toia, László Tőkés, Ewa Tomaszewska, Witold Tomczak, Jacques Toubon, Catherine Trautmann, Kyriacos Triantaphyllides, Claude Turmes, Evangelia Tzampazi, Vladimir Urutchev, Inese Vaidere, Nikolaos Vakalis, Adina-Ioana Vălean, Elena Valenciano Martínez-Orozco, Frank Vanhecke, Anne Van Lancker, Daniel Varela Suanzes-Carpegna, Yannick Vaugrenard, Armando Veneto, Riccardo Ventre, Donato Tommaso Veraldi, Bernadette Vergnaud, Alejo Vidal-Quadras, Kristian Vigenin, Oldřich Vlasák, Johannes Voggenhuber, Diana Wallis, Graham Watson, Renate Weber, Jan Marinus Wiersma, Glenis Willmott, Janusz Wojciechowski, Francis Wurtz, Luis Yañez-Barnuevo García, Anna Záborská, Zbigniew Zaleski, Andrzej Tomasz Zapałowski, Stefano Zappalà, Tomáš Zatloukal, Tatjana Ždanoka, Roberts Zīle, Jaroslav Zvěřina, Tadeusz Zwiefka

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/50

1.

zatwierdza nominację Androuli Vassiliou na członka Komisji do końca kadencji Komisji w dniu 31 października 2009 r.;

2.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej decyzji Radzie, Komisji oraz rządom państw członkowskich.

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/51

1.

zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.

zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/52

1.

zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.

zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku, zgodnie z art. 250 ust. 2 Traktatu WE;

3.

zwraca się do Rady, jeśli ta uzna za stosowne odejść od przyjętego przez Parlament tekstu, o poinformowanie go o tym fakcie;

4.

zwraca się do Rady o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku uznania za stosowne wprowadzenia znaczących zmian do wniosku Komisji;

5.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

15.10.2009   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

CE 247/60

1.

zatwierdza po poprawkach wniosek Komisji;

2.

zwraca się do Komisji o odpowiednią zmianę jej wniosku;

3.

zwraca się o ponowne skonsultowanie się z Parlamentem w przypadku, gdy Komisja uzna za stosowne wprowadzenie zmian do tekstu zatwierdzonego przez Parlament;

4.

zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.