Brak sprzeciwu wobec zgłoszonej koncentracji

(Sprawa COMP/M.5613 – Piraeus Bank/BNP Paribas/Greek JV/Swiss JV)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2009/C 236/01

W dniu 24 września 2009 r. Komisja podjęła decyzję o niewyrażaniu sprzeciwu wobec powyższej zgłoszonej koncentracji i uznaniu jej za zgodną ze wspólnym rynkiem. Decyzja ta została oparta na art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004. Pełny tekst decyzji dostępny jest wyłącznie w języku angielskim i zostanie podany do wiadomości publicznej po uprzednim usunięciu ewentualnych informacji stanowiących tajemnicę handlową. Tekst zostanie udostępniony:

Kursy walutowe euro (1)

30 września 2009 r.

2009/C 236/02

1 euro =

(1)  Źródło: referencyjny kurs wymiany walut opublikowany przez ECB.

Zawiadomienie Komisji w sprawie bieżących stóp procentowych od zwracanej pomocy państwa oraz stóp referencyjnych/dyskontowych obowiązujących 27 państw członkowskich od dnia 1 września 2009 r.

(Opublikowano zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 140 z 30.4.2004, s. 1))

2009/C 236/03

Stopy bazowe obliczone zgodnie z Komunikatem Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych (Dz.U. C 14 z 19.1.2008, s 6.). W zależności od zastosowania stopy referencyjnej, nadal należy dodawać odpowiednie marże, tak jak określono w komunikacie. W przypadku stosowania stopy referencyjnej jako stopy dyskontowej oznacza to, że do stopy bazowej należy dodać marżę 100 punktów bazowych. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 271/2008 z dnia 30 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 794/2004 przewiduje że, o ile nie przewidziano inaczej w odrębnej decyzji, także stopę od zwracanej pomocy oblicza się dodając 100 punktów bazowych do stopy bazowej.

Zawiadomienie Komisji w sprawie bieżących stóp procentowych od zwracanej pomocy państwa oraz stóp referencyjnych/dyskontowych obowiązujących 27 państw członkowskich od dnia 1 października 2009 r.

(Opublikowano zgodnie z art. 10 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 140 z 30.4.2004, s. 1))

2009/C 236/04

Stopy bazowe obliczone zgodnie z Komunikatem Komisji w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych (Dz.U. C 14 z 19.1.2008, s. 6.). W zależności od zastosowania stopy referencyjnej, nadal należy dodawać odpowiednie marże, tak jak określono w komunikacie. W przypadku stosowania stopy referencyjnej jako stopy dyskontowej oznacza to, że do stopy bazowej należy dodać marżę 100 punktów bazowych. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 271/2008 z dnia 30 stycznia 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 794/2004 przewiduje że, o ile nie przewidziano inaczej w odrębnej decyzji, także stopę od zwracanej pomocy oblicza się dodając 100 punktów bazowych do stopy bazowej.

Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 61 Porozumienia EOG i art. 1 ust. 3 w części I protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale

2009/C 236/05

Urząd Nadzoru EFTA nie wnosi zastrzeżeń wobec następującego środka pomocy:

Tekst decyzji w autentycznej wersji językowej, z którego usunięto wszystkie informacje o charakterze poufnym, można znaleźć na stronie Urzędu Nadzoru EFTA:

http://www.eftasurv.int/fieldsofwork/fieldstateaid/stateaidregistry/

Zaproszenie do zgłaszania uwag zgodnie z art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do opodatkowania przedsiębiorstw inwestycyjnych zgodnie z ustawą podatkową Liechtensteinu.

2009/C 236/06

Decyzją nr 149/09/COL z dnia 18 marca 2009 r., zamieszczoną w autentycznej wersji językowej na stronach następujących po niniejszym streszczeniu, Urząd Nadzoru EFTA wszczął postępowanie na mocy art. 1 ust. 2 w części I protokołu 3 do Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości. Władze Liechtensteinu otrzymały stosowną informację wraz z kopią wyżej wymienionej decyzji.

Urząd Nadzoru EFTA wzywa niniejszym państwa EFTA, państwa członkowskie UE i zainteresowane strony do zgłaszania uwag w sprawie omawianego środka w ciągu jednego miesiąca od publikacji niniejszego zawiadomienia na poniższy adres Urzędu Nadzoru EFTA w Brukseli:

Uwagi zostaną przekazane władzom Liechtensteinu. Zainteresowane strony zgłaszające uwagi mogą wystąpić z odpowiednio uzasadnionym pisemnym wnioskiem o objęcie ich tożsamości klauzulą poufności.

STRESZCZENIE

Postępowanie w wyżej wymienionej sprawie zostało wszczęte przez Urząd Nadzoru EFTA, który w dniu 14 marca 2007 r. przesłał władzom Liechtensteinu wniosek o udzielenie informacji.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 3 maja 1996 r. o przedsiębiorstwach inwestycyjnych (Gesetz über Investmentunternehmen, zwaną dalej „IUG”) przedsiębiorstwa inwestycyjne to:

Przedsiębiorstwo inwestycyjne w rozumieniu IUG oznacza fundusz kapitałowy obejmujący kapitał wnoszony przez różnych inwestorów. Aby przedsiębiorstwo inwestycyjne mogło prowadzić działalność na rynku, musi spełnić trzy warunki w rozumieniu IUG:

Bez względu na formę organizacyjną aktywa wnoszone przez inwestorów (zarządzane aktywa) muszą być wyodrębnione od własnych aktywów spółki zarządzającej.

Do celów podatkowych w przypadku spółek inwestycyjnych nie wprowadzono rozróżnienia między aktywami własnymi spółki zarządzającej a aktywami zarządzanymi, ponieważ zgodnie z art. 85 ust. 2 ustawy podatkowej obie te kategorie podlegały przepisom stosowanym wobec spółek krajowych jako takich. Oznaczało to, iż działalność zarządcza ani zarządzane aktywa nie były objęte podatkiem dochodowym. Podatek kapitałowy był ustalony na poziomie 1 ‰ zamiast 2 ‰ oraz był dodatkowo obniżony dla kapitału przekraczającego 2 mln CHF. Zyski kapitałowe nie były opodatkowane.

Z mocą obowiązującą od 2006 r. w ustawie o przedsiębiorstwach inwestycyjnych wprowadzono nowy artykuł 35 ust. 3. Przepis ten nakłada na spółki inwestycyjne obowiązek ewidencjonowania i prowadzenia osobnych wykazów aktywów własnych i aktywów zarządzanych. Następnie w 2005 r. wprowadzono zmiany w ustawie podatkowej. Uchylono art. 85 ust. 2 tej ustawy, przewidujący podobne opodatkowanie obowiązujące spółki krajowe oraz obniżony podatek kapitałowy od kwot przekraczających 2 mln CHF. W zamian wprowadzono nowy zapis w art. 73 lit. f), zgodnie z którym kierownictwo funduszu inwestycyjnego i spółki inwestycyjne zobowiązane są do płacenia podatku dochodowego i podatku kapitałowego w odniesieniu do swoich aktywów własnych. Ponadto w wyniku tej reformy spółki inwestycyjne objęte zostały również podatkiem od zysków kapitałowych.

Istnienie pomocy państwa

Urząd ocenił, czy ulgi podatkowe, którymi objęte były spółki inwestycyjne w latach 1996–2006, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

Przedsiębiorstwo

Według Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości pojęcie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 87 Traktatu WE, stanowiącego odpowiednik art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG, obejmuje „każdą jednostkę prowadzącą działalność gospodarczą, niezależnie od jej statusu prawnego i sposobu finansowania” (1).

Zgodnie z prawem Liechtensteinu spółki inwestycyjne przyjmują osobowość prawną, gdyż mają formę spółek akcyjnych lub spółek europejskich (Societas Europea). Prowadzą one działalność w zakresie gromadzenia aktywów różnych inwestorów i zarządzania tymi aktywami, z zamiarem osiągania zysku w formie różnych opłat i prowizji związanych z tymi inwestycjami. W związku z powyższym Urząd uznaje, że spółki inwestycyjne w części spółki dotyczącej zarządzania aktywami są przedsiębiorstwami w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG (2).

Korzyść

Spółki inwestycyjne poprzez zwolnienie z podatku dochodowego i podatku od zysków kapitałowych i objęcie jedynie obniżonym podatkiem kapitałowym od aktywów własnych, uzyskały korzyść w stosunku do innych przedsiębiorstw, w szczególności w stosunku do kierownictw funduszy inwestycyjnych, które podlegały zwykłemu opodatkowaniu w zakresie dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej.

Korzyść jest selektywna, gdyż została przyznana jedynie przedsiębiorstwom inwestycyjnym zorganizowanym w formie spółek inwestycyjnych. We wstępnej opinii Urzędu ulga podatkowa obejmująca aktywa własne spółki zarządzającej nie może być uzasadniona charakterem i ogólną konstrukcją systemu podatkowego Liechtensteinu.

Zaangażowanie środków państwowych

Korzyść musi być przyznana przez państwo lub ze środków publicznych. Utrata wpływów podatkowych jest równoznaczna z konsumpcją środków publicznych w formie wydatków budżetowych (3). Państwo Liechtenstein rezygnuje z dochodów w formie podatku dochodowego od spółek inwestycyjnych.

Zakłócenie konkurencji oraz wpływ na wymianę handlową między umawiającymi się stronami

Gdy środek pomocy przyznany przez państwo umacnia pozycję przedsiębiorstwa w stosunku do innych przedsiębiorstw konkurujących w wymianie handlowej EOG, należy uznać, że wywiera ona wpływ na te przedsiębiorstwa. Urząd przyjmuje zatem wstępne stanowisko, iż ulgi podatkowe dotyczące aktywów własnych spółek inwestycyjnych w latach 1996–2005 umocniły pozycję konkurencyjną tych spółek w obrębie EOG, ponieważ ulgi te obniżyły normalne koszty operacyjne tych spółek w porównaniu z innymi przedsiębiorstwami EOG, które mogą prowadzić działalność na rynkach międzynarodowych (4).

Z wyżej wymienionych powodów Urząd przyjmuje wstępne stanowisko, iż ulgi podatkowe dotyczące aktywów własnych spółek zarządzających stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

Zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem

Urząd ma wątpliwości, czy badane odstępstwa podatkowe są zgodne z Porozumieniem EOG na podstawie któregoś z ustępstw przewidzianych w art. 61 ust. 2 i 3 Porozumienia EOG.

Wniosek

W świetle powyższych uwag Urząd podjął decyzję o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 1 ust. 2 Porozumienia EOG. Zainteresowane strony zaprasza się do nadsyłania uwag w terminie jednego miesiąca od publikacji niniejszej decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

(1)  Sprawy połączone C-180/98 do C-184/98 Pavlov [2000] Zb.Orz. I-6451, pkt 75.

(2)  Sprawa T-445/05 Associazione Italiana del risparmio gestito, e.a. przeciwko Komisji, jeszcze nieopublikowana, pkt 127 ff.

(3)  Zob. pkt 3 ppkt 3 wytycznych Urzędu w sprawie środków związanych z bezpośrednim opodatkowaniem działalności gospodarczej.

(4)  Zob. sprawa T-424/05, cytowana powyżej, pkt 156.

(5)  Hereinafter referred to as the Authority.

(6)  Hereinafter referred to as ‘the EEA Agreement’.

(7)  Hereinafter referred to as ‘the Surveillance and Court Agreement’.

(8)  Hereinafter referred to as ‘Protocol 3’.

(9)  Guidelines on the application and interpretation of Articles 61 and 62 of the EEA Agreement and Article 1 of Protocol 3 to the Surveillance and Court Agreement, adopted and issued by the EFTA Surveillance Authority on 19 January 1994, published in the Official Journal of the European Union (hereinafter referred to as OJ) L 231, 3.9.1994, p. 1 and the EEA Supplement No 32, 3.9.1994, p. 1. Hereinafter referred to as the State Aid Guidelines, which can be found on http://www.eftasurv.int/fieldsofwork/fieldstateaid/state_aid_guidelines/

(10)  Decision No 195/04/COL of 14 July 2004 (published in OJ L 139, 25.5.2006, p. 37 and the EEA Supplement No 26, 25.5.2006, p. 1), as amended. A consolidated version of the decision can be found on www.eftasurv.int

(11)  The Liechtenstein authorities clarified that the expert opinion constitutes part of the submission of the Liechtenstein government and is part of their reasoning in this case.

(12)  Liechtensteinisches Landesgesetzblatt 1961, Nr. 7, with subsequent amendments.

(13)  Cf. Section 2(1)(a) IUG.

(14)  See section 4(1) lit a IUG.

(15)  See section 64 IUG. The fund direction has the legal form of either a company limited by shares, a private establishment or a Societas Europea, see section 65 IUG.

(16)  Section 31 IUG.

(17)  The Liechtenstein authorities have stated that it is impossible to list these fees exhaustively as a fund direction (or the management side of the investment company) is free to levy fees as its own discretion.

(18)  Cf. section 31 IUG.

(19)  Section 24 in conjunction with section 41 of the Liechtenstein Bankruptcy Act.

(20)  Section 35(3) IUG.

(21)  Section 37 IUG.

(22)  Private persons are subject to income tax (Erwerbssteuer) and property tax (Vermögenssteuer), which are not relevant for this investigation.

(23)  The net profit is set in relation to the taxable capital. The tax rate is then set at half the percentage which the net profit constitutes of the taxable capital. However, there is a minimum level of 7,5 % and a maximum ceiling of 15 %, see section 79(2) of the Tax Act.

(24)  Section 88(d) of the Tax Act.

(25)  Section 88(i) of the Tax Act reads: ‘(s)teuerpflichtig ist der Schuldner des Coupons oder der steuerbaren Leistung’.

(26)  LGBL 1996, Nr. 88.

(27)  Cf. the former section 84(5) of the Tax Act. Domiciliary companies are still tax regulated in section 84 of the Tax Act. They are legal entities registered in the public register, which only have their seat or an office in Liechtenstein, but do not exercise any commercial or business activity in Liechtenstein.

(28)  The tax derogation in favour of domiciliary companies pre-dates the entry of Liechtenstein to the EEA Agreement and is therefore not part of this decision, which only deals with tax derogations introduced after 1 May 1995, the date of Liechtenstein’s entry to the EEA.

(29)  Cf. section 85(2) of the Tax Act in the form of the 1996 amendment, LGBL 1996 Nr. 88.

(30)  Sections 88(f), 88(g), 88(h)(3), 88(i)(2) of the 1961 Tax Act which dealt with the coupon taxation of investment funds were repealed, see Government Bill No 69/1995, p. 10, in which it was stated that the repeal of the coupon tax on ‘their’ distributions was a pre-condition for the foundation of investment undertakings. Regarding the entry into force, see Gesetz vom 3. Mai 1996 über die Abänderung des Steuergesetzes, LGBl. Nr. 88 of 10 July 1996.

(31)  See information submitted by the Liechtenstein authorities by letter dated 1 February 2008, paragraphs 48-52.

(32)  Expert opinion DII,b.ii.3. The word profit tax used by the expert refers to what is described in this decision as the income tax.

(33)  The Liechtenstein authorities explained that the investor would be tax liable for the investment in Liechtenstein or in other countries.

(34)  The Liechtenstein authorities explained the 2005/2006 tax reform in their letter of 3 December 2007.

(35)  Joined Cases C-180/98 to C-184/98 Pavlov [2000] ECR I-6451, paragraph 75.

(36)  Case C-8/03, Banque Bruxelles Lambert SA (BBL) v Belgian State [2004] ECR. I-10157, paragraphs 42 and 43. The judgment was given in the area of taxation, however the Authority considers that the problem in question is the same under the State aid rules. See also Commission Decision of 6 September 2005 on the Italian scheme for collective investments in transferable securities, OJ L 268, 27.9.2006, p. 1 (hereafter Italian collective investment scheme).

(37)  See Italian collective investment scheme, paragraph 38.

(38)  Case T-445/05 Associazione Italiana del risparmio gestito, e.a. v Commission, not yet published, paragraph 127 ff.

(39)  The Court of First Instance has e.g. recognised that a fiscal measure does not loose its character as a being selective just because it is based on objective criteria, see judgment of the CFI of 6 March 2002, T-127/99, T-129/99 and T-148/99, Diputación Foral de Álava e.a. v Commission, [2002] ECR II-1275.

(40)  Joined Cases E-5/04 — E-7/04 Fesil and other v the Authority, cited above, paragraphs 82 et seq.

(41)  According to section 73 a, companies limited by shares are obliged to pay capital and income tax.

(42)  See Section 4.1.2 above in this decision.

(43)  Expert opinion DII, b.ii.3.

(44)  See point 3(3) of the Authority’s Guidelines on measures relating to direct business taxation.

(45)  Case T-214/95 Vlaamse Gewest v Commission, ECR [1998] II-717, paragraph 46. Case T-424/05, Italy v Commission, judgement of 4 March 2009, not yet published, paragraph 154 ff.

(46)  See Italian collective investment scheme, paragraph 45. Recently upheld by the Court of First Instance in Case T-445/05 Associazione italiana del risparmio gestito v Commission cited above, and T-424/05 Italy v Commission not yet published.

(47)  See footnote 4.

(48)  See Case T-424/05, cited above, paragraph 160.

Propozycja zamknięcia sprawy dotyczącej skargi 2009/4209

2009/C 236/07

Służby Komisji zakończyły postępowanie w sprawie skargi 2009/4209 dotyczącej wynagrodzenia lekarzy odbywających we Włoszech szkolenia specjalizacyjne w okresie od 1982 do 1991 r.

Po zbadaniu skargi i dokumentów przekazanych przez skarżących, w świetle przepisów prawa wspólnotowego mających zastosowanie w tej dziedzinie, służby Komisji doszły do wniosku, że na tym etapie w omawianym przypadku nie można stwierdzić, że doszło do naruszenia przepisów dyrektywy 93/16/EWG (1).

Dyrektywa 93/16/EWG, dotycząca wzajemnego uznawania dyplomów lekarzy i skoordynowania wymagań dotyczących ich szkolenia, rzeczywiście stanowi, że lekarze odbywający szkolenie specjalistyczne otrzymują w trakcie tego szkolenia odpowiednie wynagrodzenie. Ten przepis wynika z dyrektywy 82/76/EWG (2), zmieniającej dyrektywę 75/363/EWG. Dyrektywy te zostały ujednolicone dyrektywą 93/16/EWG, która z kolei została uchylona dyrektywą 2005/36/WE (3).

Ostateczny termin transpozycji dyrektywy 82/76/EWG upłynął dnia 1 stycznia 1983 r. W wyroku z dnia 7 lipca 1987 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich uznał, że Włochy, nie dokonując transpozycji dyrektywy 82/76/EWG w terminie, uchybiły ciążącym na nich zobowiązaniom. Dekretem nr 257/1991, przyjętym w 1991 r. (i który wszedł w życie dnia 1 września 1991 r.), Włochy faktycznie dokonały transpozycji dyrektywy do prawa krajowego, ale ograniczyły prawo do wynagrodzeń do osób odbywających szkolenie w roku akademickim 1991/92 i kolejnych. W orzeczeniach wydanych w trybie prejudycjalnym w sprawach C-131/97 Carbonari oraz C-371/97 Gozza, Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że szkody poniesione przez lekarzy specjalistów (uczestników szkoleń w latach akademickich od 1983/84 do 1990/91) można naprawić poprzez zastosowanie z mocą wsteczną przepisów krajowych dotyczących wynagrodzeń, sędzia krajowy miał jednakże wstrzymać się od stosowania tych przepisów krajowych, które sprzeczne były z dyrektywą (ograniczających prawo do wynagrodzenia do osób odbywających szkolenie w roku akademickim 1991/92 i kolejnych).

Wielu lekarzy specjalistów, którzy zarejestrowani byli jako uczestnicy szkoleń przed rokiem akademickim 1991/92, dochodziło następnie odszkodowań przed włoskimi sądami cywilnymi i trybunałami administracyjnymi. W orzeczeniach z dnia 25 lutego 1994 r. sąd regionalny regionu Lacjum (wydział I bis), przyjmując apelacje orzekł: „sędzia krajowy powinien odstąpić od wykonywania dekretu nr 257 z dnia 8 sierpnia w zakresie w jakim dekret ten zawęża zastosowanie przepisów prawa wspólnotowego do lekarzy dopuszczonych do udziału w szkoleniach w zakresie specjalizacji lekarskiej w roku akademickim 1991/92, traktując jako obowiązujący poprzedni program szkolenia w zakresie specjalizacji lekarskiej.”

Pomimo tego orzeczenia Włochy odmówiły wypłacenia odpowiedniego wynagrodzenia lekarzom odbywającym szkolenie specjalistyczne przed rokiem akademickim 1990/91 i zdecydowały się przyjąć ustawę nr 370 z dnia 19 października 1999 r., której art. 11 przewidywał wypłacenie każdemu lekarzowi, który odbywał szkolenie specjalistyczne w latach 1983–1991, stypendium w wysokości 13 000 000 LIT, pod warunkiem, że jest on osobiście objęty orzeczeniem. Zasady występowania o stypendium zostały określone w rozporządzeniu ministerialnym. Niektórzy lekarze złożyli odwołanie od tego rozporządzenia ministerialnego, a orzeczenie przyjęte w wyniku tego odwołania przyznawało prawo do odszkodowania lekarzom, którzy odbyli szkolenia specjalistyczne przed rokiem akademickim 1991/92 i zarejestrowani byli jako ich uczestnicy.

Zdaniem skarżących, w chwili obecnej lekarze, którzy odbyli szkolenie specjalistyczne po upływie terminu transpozycji wspomnianej dyrektywy (31 grudnia 1982 r.) i byli zarejestrowani jako uczestnicy programu szkoleń przed rokiem akademickim 1991/92, uznawani są za pozbawionych prawa do odszkodowania ze względu na późną i niepełną transpozycję dyrektywy przez Włochy. Służby Komisji przyjmują, że obecni skarżący zarzucają Włochom, że nie zmieniły one odnośnych przepisów krajowych.

W tej kwestii służby Komisji otrzymały od lekarzy włoskich inne podobne wnioski i stwierdziły, że z orzecznictwa krajowego wynika, że sędzia krajowy w pełni uszanował zasady określone przez Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniach wydanych w sprawach C-131/97 Carbonari oraz C-371/97 Gozza. Sędzia krajowy zastosował zasadę przyznania z mocą wsteczną prawa do wynagrodzenia, powstrzymując się od zastosowania przepisów krajowych sprzecznych z dyrektywą 82/76/EWG (art. 8 dekretu nr 257/1991, który zawęża prawo do wynagrodzenia do osób odbywających szkolenie w roku akademickim 1991/92 i kolejnych) i przyznał prawo do wynagrodzenia, a więc prawo do uzyskania naprawienia szkody. Niemniej jednak w niektórych przypadkach sędzia krajowy odmówił naprawienia szkody ze względu na upływ terminu na wniesienie sprawy na mocy odnośnych przepisów prawa krajowego. Taka decyzja nie wydaje się sprzeczna z wykładnią prawa wspólnotowego zawartą w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności z jego wyrokiem z dnia 5 marca 1996 r. w sprawach C-46/93 Brasserie du pêcheur oraz C-48/93 Factortame, który stanowi, że w przypadku braku przepisów wspólnotowych dotyczących rekompensaty za szkody poniesione przez osoby indywidualne, to krajowy porządek prawny poszczególnych państw członkowskich określa warunki przyznawania rekompensaty, z zastrzeżeniem, że nie mogą być one mniej korzystne niż zasady mające zastosowanie w przypadku podobnych roszczeń na podstawie prawa krajowego (pkt 83 wspomnianego wyroku z dnia 5 marca 1996 r.). W omawianym przypadku zastosowane prawo krajowe pozostaje w zgodzie z tą zasadą.

W związku z tym właściwe w tej kwestii służby zaproponują Komisji zamknięcie sprawy dotyczącej zarejestrowanej skargi.

Nie zmienia to faktu, że w przypadku gdyby po zamknięciu sprawy Komisja weszła w posiadanie dodatkowych informacji uzasadniających wszczęcie postępowania dotyczącego tej samej kwestii, sprawa zostałaby ponownie otwarta i na nowo rozpatrywana.

(1)  Dz.U. L 165 z 7.7.1993, s. 1.

(2)  Dz.U. L 43 z 15.2.1982, s. 21.

(3)  Dz.U. L 255 z 30.9.2005, s. 22.

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa COMP/M.5632 – Pepsico/Pepsi Americas)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2009/C 236/08

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa COMP/M.5633 – Pepsico/The Pepsico Bottling Group)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2009/C 236/09

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

Zgłoszenie zamiaru koncentracji

(Sprawa COMP/M.5565 – BAE Systems/BVT)

Sprawa, która może kwalifikować się do rozpatrzenia w ramach procedury uproszczonej

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

2009/C 236/10

(1)  Dz.U. L 24 z 29.1.2004, s. 1.

(2)  Dz.U. C 56 z 5.3.2005, s. 32.

Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

2009/C 236/11

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006. Oświadczenia o sprzeciwie muszą wpłynąć do Komisji w terminie sześciu miesięcy od daty niniejszej publikacji

WNIOSEK W SPRAWIE ZMIAN

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

Wniosek w sprawie zmian składany na podstawie art. 9

„MONTES DE TOLEDO”

Nr WE: ES-PDO-0105-0083-19.09.2007

ChOG ( ) ChNP ( X )

1.   Nagłówek w specyfikacji produktu, którego dotyczy zmiana:

2.   Rodzaj zmian:

3.   Zmiany:

3.1.   Opis produktu:

Zmienić wartość liczby nadtlenkowej z 12 meq O2/kg na15 meq O2/kg.

Zmiana dotycząca liczby nadtlenkowej uzasadniona jest faktem, że przy ustalaniu górnego limitu nie uwzględniono wpływu, jaki na ten parametr wywierają warunki klimatyczne panujące podczas każdej kampanii. Pomimo że odmiana Cornicabra charakteryzuje się ogólnie liczbą nadtlenkową poniżej 12 meq O2/kg, wartość ta w sposób naturalny wzrasta w przypadku, gdy oliwki, znajdujące się jeszcze na drzewach, są narażone na działanie niskich temperatur.

Zastąpić wyrażenie „minimalna ocena organoleptyczna: 6,5”, ponieważ wyrażenie „ocena organoleptyczna: extra virgin” zostało już użyte

Odnośnie do minimalnej oceny organoleptycznej, chodzi wyłącznie o dostosowanie wcześniejszego wymogu do postanowień rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2002 z dnia 6 maja 2002 r. (załącznik II).

3.2.   Obszar geograficzny:

Dodać do aktualnego obszaru geograficznego 25 gmin graniczących z obszarem.

Wniosek o włączenie wspomnianych 25 obszarów gminnych graniczących z aktualnym obszarem geograficznym wynika z faktu, że stanowią one jednorodną całość z pozostałą częścią, jeśli chodzi o stosowane odmiany oliwek, techniki uprawy i produkcji oliwy, jak również z perspektywy klimatologicznej, geologicznej, gleboznawczej itp., co powoduje, że oliwa produkowana na wskazanych obszarach ma te same właściwości, co oliwa objęta chronioną nazwą pochodzenia Montes de Toledo.

Wspomniane 25 gmin, z których wszystkie leżą w prowincji Toledo, to: Alameda de la Sagra, Añover de Tajo, Borox, Cabañas de la Sagra, Carmena, Carranque, Cedillo del Condado, Cobeja, Esquivias, Illescas, Lominchar, Magán, Numancia de la Sagra, Palomeque, Pantoja, Recas, Seseña, Ugena, Villaluenga de la Sagra, Villaseca de la Sagra, El Viso de San Juan, Yeles, Yuncler, Yunclillos oraz Yuncos.

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

„MONTES DE TOLEDO”

Nr WE: ES-PDO-0105-0083-19.09.2007

ChOG ( ) ChNP ( X )

1.   Nazwa:

„Montes de Toledo”

2.   Państwo członkowskie lub kraj trzeci:

Hiszpania

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego:

3.1.   Rodzaj produktu (zgodnie z załącznikiem II):

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1:

Oliwa z oliwek extra virgin z pierwszego tłoczenia na zimno, otrzymywana z owocu oliwki europejskiej (Olea Europea L.), odmiana CORNICABRA, przy zastosowaniu procedur mechanicznych lub innych środków fizycznych niepowodujących zmian oliwy, umożliwiających zachowanie smaku, aromatu i właściwości owocu, z którego jest wytwarzana.

Właściwości fizyczne, chemiczne i organoleptyczne.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych):

—

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego):

—

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym:

—

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.:

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania:

Na każdej etykiecie będzie figurować logo nazwy oraz wyrażenie: „Oznaczenie pochodzenia Montes de Toledo”.

Pojemniki, w których objęta ochroną oliwa będzie wprowadzana do obrotu dla celów konsumpcyjnych, w celu uniemożliwienia ich ponownego użycia będą zaopatrzone w banderolę gwarancji, etykiety handlowe oraz numerowane etykiety dodatkowe dostarczane przez organ kontrolny.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego:

Obszar się znajduje się w granicach Wspólnoty Autonomicznej Kastylia-La Mancha, obejmując południowo-wschodnie okręgi prowincji Toledo oraz północno-wschodnie okręgi prowincji Ciudad Real, zaś osią centralną obszaru jest pasmo Gór Toledańskich (Montes de Toledo).

Obszar produkcyjny tworzy 128 gmin należących do prowincji Toledo i Ciudad Real. 106 z nich należy do prowincji Toledo, a 22 do prowincji Ciudad Real.

Gminy prowincji Toledo:

Ajofrín, Alameda de la Sagra, Albarreal de Tajo, Alcaudete de la Jara, Aldeanueva de Barbarroya, Aldeanueva de San Bartolome, Almonacid de Toledo, Añover de Tajo, Arges, Bargas, Belvis de la Jara, Borox, Burguillos de Toledo, Burujón, Cabañas de la Sagra, Calera y Chozas, Campillo de la Jara, Cañumas, Carmena, Carpio de Tajo (El), Carranque, Casasbuenas, Cebolla, Cedillo del Condado, Cobeja, Chueca, Cobisa, Consuegra, Cuerva, Dosbarrios, Espinoso del Rey, Esquivias, Estrella (La), Gálvez, Guadamur, Guardia (La), Herencias (Las), Hontanar, Huerta de Valdecarábanos, Illescas, Layos, Lominchar, Madridejos, Magán, Malpica de Tajo, Manzaneque, Marjaliza, Mascaraque, Mata (La), Mazarambroz, Menasalbas, Mesegar, Mocejón, Mohedas de la Jara, Montearagón, Mora, Nambroca, Nava de Ricomalillo (La), Navahermosa, Navalmorales (Los), Navalucillos (Los), Noez, Numancia de la Sagra, Olías del Rey, Orgaz, Palomeque, Pantoja, Polán, Puebla de Montalban (La), Pueblanueva (La), Pulgar, Recas, Retamoso, Robledo de Mazo, Romeral (El), San Bartolome de las Abiertas, San Martín de Montalbán, San Martín de Pusa, San Pablo de los Montes, Santa Ana de Pusa, Seseña, Sevilleja de la Jara, Sonseca, Talavera de la Reina, Tembleque, Toledo, Torrecilla de la Jara, Totanes, Turleque, Ugena, Urda, Ventas con Peña Aguilera (Las), Villaluenga de la Sagra, Villaminaya, Villamuelas, Villanueva de Bogas, Villarejo de Montalbán, Villaseca de la Sagra, Villasequilla de Yepes, El Viso de San Juan, Yébenes (Los), Yeles, Yepes, Yuncler, Yunclillos and Yuncos.

Gminy prowincji Ciudad Real:

Alcoba, Anchuras, Arroba de los Montes, Cortijos (Los), El Robledo, Fernancaballero, Fontanarejo, Fuente el Fresno, Herencia, Horcajo de los Montes, Labores (Las), Luciana, Malagón, Navalpino, Navas de Estena, Picón, Piedrabuena, Porzuna, Puebla de Don Rodrigo, Puertolápice, Retuerta del Bullaque oraz Villarrubia de los Ojos.

5.   Związek z obszarem geograficznym:

5.1.   Specyfikacja obszaru geograficznego:

Obszar produkcyjny oliwek przeznaczonych do wytwarzania oliwy objętej chronionym oznaczeniem znajduje się w paśmie Gór Toledańskich.

Góry Toledańskie są górzystym łańcuchem o niewielkiej wysokości, z dużymi wewnętrznymi obszarami równinnymi.

Temperatury panujące na tym obszarze są charakterystyczne dla wyraźnie kontynentalnego.klimatu.

Średnioroczne opady wahają się pomiędzy 400 a 600 mm, przy czym najwilgotniejszą porą roku jest zima.

5.2.   Specyfika produktu:

Właściwości oliwy otrzymywanej tylko z jednej odmiany oliwek Cornicabra z „Montes de Toledo” są następujące:

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący pomiędzy charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególnymi cechami jakościowymi, renomą lub innymi właściwościami produktu (w przypadku ChOG).:

Warunki klimatyczno-glebowe obszaru oraz praca wielu pokoleń hodowców oliwek pozwoliły na dokonanie naturalnej selekcji odmiany Cornicabra, która jest najlepiej dostosowaną do obszaru geograficznego oraz jedyną wykorzystywaną odmianą do produkcji oliwy „Montes de Toledo”.

Jeśli chodzi o związek z właściwościami geologicznymi i glebowymi, zasługuje na uwagę fakt, w jaki sposób tworzenie się gleb o ogólnie niskiej żyzności kolejny raz wywarło wpływ na roślinę będącą przedmiotem uprawy, podlegającą nieprzerwanym stresom, co ze swej strony posłużyło jako środek do selekcji naturalnej, powodując zróżnicowanie się produktu.

Właściwości odmiany Cornicabra wraz z warunkami klimatyczno-glebowymi obszaru nadają oliwie szczególne właściwości fizyko-chemiczne i organoleptyczne, o których mowa w punkcie 4.2.

Odesłanie do publkacji specyfikacji:

Decyzja z dnia 15 czerwca 2007 r. podjęta przez Departament Rolnictwa, na podstawie której pozytywnie rozpatrzono wniosek w sprawie zmian w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia Montes de Toledo.

Dziennik Urzędowy Wspólnoty Autonomicznej Kastylia-La Mancha (D.O.C.M.) nr 142 z dnia 6 lipca 2007 r.

Jako załącznik do decyzji opublikowano specyfikację.

Z treścią decyzji można się zapoznać pod poniższym adresem:

http://docm.jccm.es/portaldocm/verDiarioAntiguo.do?ruta=2007/07/06

Decyzja z dnia 15 czerwca 2007 r. podjęta przez Departament Rolnictwa, na podstawie której pozytywnie rozpatrzono wniosek w sprawie zmian w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia Montes de Toledo. D.O.C.M. nr 142 z dnia 6 lipca 2007 r. s. 18173.

Publikacja wniosku zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych

2009/C 236/12

Niniejsza publikacja uprawnia do zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku zgodnie z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 510/2006. Oświadczenia o sprzeciwie muszą wpłynąć do Komisji w terminie sześciu miesięcy od daty niniejszej publikacji.

JEDNOLITY DOKUMENT

ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) NR 510/2006

„AGLIO DI VOGHIERA”

Nr WE: IT-PDO-0005-0638-30.07.2007

ChOG ( ) ChNP ( X )

1.   Nazwa:

„Aglio di Voghiera”

2.   Państwo członkowskie lub kraj trzeci:

Włochy

3.   Opis produktu rolnego lub środka spożywczego:

3.1.   Rodzaj produktu (zgodnie z załącznikiem II):

3.2.   Opis produktu noszącego nazwę podaną w pkt 1:

Produkt o chronionej nazwie pochodzenia „Aglio di Voghiera” otrzymuje się z ekotypu Aglio di Voghiera. Jest to roślina o główkach o barwie jasno białej i jednorodnej z rzadkimi różowymi pasmami. Łuski okrywające poszczególne ząbki mają barwę białą i mogą być pokryte pasmami o barwie różowej, mniej lub bardziej intensywnej. Główka ma kształt zaokrąglony, regularny i spójny, lekko spłaszczony w miejscu osadzenia korzenia. Główka składa się ze zmiennej liczby ząbków połączonych ze sobą w sposób spójny i mających charakterystyczny łukowaty kształt od strony zewnętrznej. W momencie wprowadzania do obrotu „Aglio di Voghiera” musi mieć następujące cechy: główki zdrowe bez śladów gnicia, wolne od pasożytów, czyste, spójne, wolne od uszkodzeń spowodowanych działaniem mrozu lub słońca, wolne od widocznych na zewnątrz kiełków, pozbawione nienaturalnej wilgoci, wolne od obcych zapachów. Za ChNP „Aglio di Voghiera” może być uznany tylko czosnek należący do kategorii „Extra” o minimalnej średnicy 45 mm i „Prima” o minimalnej średnicy 40 mm. „Aglio di Voghiera” jest wprowadzany do obrotu w następujących formach: CZOSNEK ŚWIEŻY/ZIELONY z zieloną sztywną łodygą, wychodzącą z szyjki, zewnętrzna łuska w stanie świeżym; główka o barwie białej lub kości słoniowej z ewentualnymi różowymi pasmami; korzenie białawe. CZOSNEK PÓŁSUCHY: łodyga całkowicie sucha o barwie zielonej przechodzącej w białawą i słabiej osadzona w szyjce; łuska zewnętrzna niecałkowicie sucha, główka o barwie białej lub kości słoniowej z ewentualnymi różowymi pasmami, korzenie białawe. CZOSNEK SUSZONY: łodyga sucha o barwie białawej, spójność łodygi delikatna, łuska zewnętrzna i łuska otaczająca pojedyncze ząbki całkowicie sucha, główka o barwie białej z wyraźnie widocznymi ząbkami, korzenie o barwie kości słoniowej.

3.3.   Surowce (wyłącznie w odniesieniu do produktów przetworzonych)

—

3.4.   Pasza (wyłącznie w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego)

—

3.5.   Poszczególne etapy produkcji, które muszą odbywać się na wyznaczonym obszarze geograficznym:

Wszystkie czynności związane z produkcją muszą odbywać się obowiązkowo na określonym obszarze produkcji, ponieważ specyfika „Aglio di Voghiera” wynika zarówno z wiedzy producentów, jak i z cech klimatu panującego na tym terenie oraz z rodzaju występujących na nim gleb.

3.6.   Szczegółowe zasady dotyczące krojenia, tarcia, pakowania itd.:

Produkt zielony/świeży musi zostać wprowadzony do obrotu najpóźniej piątego dnia po zebraniu; produkt półsuchy między 6. a 10. dniem, a suchy począwszy od 11. dnia. Wszystkie rodzaje produktu wprowadzane są do obrotu w następujących formach: WARKOCZ: składający się z od 5 do 18 główek, waga od 400 g do 900 g; WARKOCZ EXTRA: liczba główek od 8 do 80, waga od 1 do 5 kg; SIATKA: zmienna liczba główek, waga od 100 g do 500 g; TOREBKI: zmienna liczba główek, waga od 1 do 5 kg; MAŁY WARKOCZ: liczba główek od 3 do 5, waga od 150 g do 500 g; POJEDYNCZA GŁÓWKA: waga od 50 g do 100 g. Opakowania z siatki, drewna, tworzywa sztucznego, kartonu, papieru lub naturalnych materiałów roślinnych. Stosowane opakowania muszą być zamykane w taki sposób, by zawartość nie mogła być wyjęta bez rozerwania opakowania. Pojedyncze główki muszą mieć łodygę i korzenie całkowicie odcięte. Pakowania należy dokonywać ostrożnie, aby transport i nadmierne operacje nie spowodowały pękania główek, a przede wszystkim rozdrobnienia łusek, ponieważ grozi to powstawaniem pleśni i pogorszeniem jakości produktu.

3.7.   Szczegółowe zasady dotyczące etykietowania:

Na każdym opakowaniu muszą znajdować się informacje naniesione czytelnie, w sposób nieusuwalny i po tej samej stronie opakowania, pozwalające na ustalenie zakładu pakującego i wysyłającego. Ponadto na opakowaniu należy umieścić nazwę „Aglio di Voghiera” oraz wyrażenie „denominazione di origine protetta” lub skrót „DOP” czcionką większą niż użyta do jakiegokolwiek innego napisu oraz logo wspólnotowe. Na pojedynczych sztukach należy umieścić etykietkę zawierającą nazwę „Aglio di Voghiera” oraz wyrażenie „DOP”, logo wspólnotowe i nazwę producenta. Logo o kształcie okrągłym w kolorze niebieskim składa się z rysunku przedstawiającego pół ząbka czosnku przeciętego w środkowej części literą V. Ząbek ma barwę żółtą i pokryty jest siatką ciemniejszych pasków. W okręgu na skos umieszczony jest napis w kolorze czarnym „Aglio di Voghiera”. U góry również wewnątrz okręgu znajduje się napis w kolorze czarnym „DOP”. Tylko dla celów reklamowych można używać biało-czarnej wersji logo i w takim przypadku okrągłe logo jest wyznaczone czarną linią. W przypadku, gdy logo jest drukowane na etykiecie, musi stanowić 1/3 łącznej powierzchni etykiety.

4.   Zwięzłe określenie obszaru geograficznego:

Obszar produkcji „Aglio di Voghiera” obejmuje terytorium następujących gmin położonych w prowincji Ferrara: Voghiera, Masi Torello, Portomaggiore, Argenta i Ferrara.

5.   Związek z obszarem geograficznym:

5.1.   Specyfika obszaru geograficznego:

Obszar upraw czosnku „Aglio di Voghiera” to teren równinny, położony w delcie i niecce międzyrzecznej, co sprawia, że panuje tam idealny klimat dla upraw tego produktu. Gleby są w przeważającej części gliniaste, gliniasto-mułowe i mułowe. Znaczna obecność piasków pochodzenia rzecznego sprawia, że zwiększa się wydajność podziemnego drenowania wód, co sprzyja wzrostowi i rozwojowi czosnku i chroni go przed gniciem. Klimat charakteryzuje się poziomem opadów niższym niż na innych obszarach równiny, przy czym deszcze występują częściej w okresie wiosennym niż letnim. Fakt, że lata są gorące i słoneczne sprzyja zbiorowi, a w połączeniu z warunkami wilgotnościowymi typowymi dla rejonu Ferrary umożliwia stopniowe i powolne suszenie „Aglio di Voghiera”.

5.2.   Specyfika produktu:

Specyficznymi cechami czosnku „Aglio di Voghiera” jest jasny biały kolor, duże, okrągłe, główki o regularnym kształcie, składające się ze ściśle przylegających do siebie ząbków, a przede wszystkim możliwość długiego przechowywania. Skład chemiczny to doskonała równowaga olejków eterycznych i składników siarkowych, enzymów, witamin z grupy B, soli mineralnych i flawonoidów. Inną cechą, niemniej ważną, są specyficzne cechy genetyczne, które potwierdzono techniką amplifikacji DNA, a które są wynikiem naturalnej selekcji, jaka dokonywała się dzięki stosowaniu metod selekcji przekazywanych z pokolenia na pokolenie.

5.3.   Związek przyczynowy zachodzący pomiędzy charakterystyką obszaru geograficznego a jakością lub właściwościami produktu (w przypadku ChNP) lub szczególnymi cechami jakościowymi, renomą lub innymi właściwościami produktu (w przypadku ChOG):

Charakterystyczne cechy „Aglio di Voghiera” są wynikiem ścisłego związku ze środowiskiem, a także z czynnikami ludzkimi. Typowe cechy produktu, wymienione w pkt 5.2, należy przypisywać wpływowi terenu, na którym jest uprawiany. Glebom gliniastym, gliniasto-mułowym i mułowym, w których obecność piaskowców o pochodzeniu rzecznym sprzyja podziemnemu drenowaniu wód, zawdzięcza się możliwość długiego przechowywania główek, ich duże rozmiary, jasnobiałą barwę, a przede wszystkim charakterystyczny regularny i spójny kształt. Dzięki reprodukcji ząbków siewnych metodą wegetatywną z wykorzystaniem najlepszych główek uzyskuje się doskonałą równowagę enzymów, witamin i soli mineralnych, które przyczyniają się do nadania temu czosnkowi specyficznych cech genetycznych. Powyższe wiąże się również z innym ważnym aspektem wpływającym na wyjątkowość „Aglio di Voghiera”, tj. z czynnikiem ludzkim. To człowiek bowiem od zawsze dba ze szczególną pieczołowitością o techniki nawadniania podczas wysiewu i zbioru, dzięki umiejętnościom doskonalonym przez lata i przekazywanym z pokolenia na pokolenie wybiera ręcznie z poprzednich zbiorów najlepsze główki, z których pobiera materiał siewny, dbając o to, by były duże i zdrowe, z niezwykłą zręcznością przygotowuje i obrabia główki, ręcznie przygotowując pęki, duże i małe warkocze oraz pojedyncze główki i wreszcie przekazuje tak smakowite przepisy. Nowsze i starsze archeologiczne świadectwa ze starożytnej Voghenzy potwierdzają dominującą rolę tego ośrodka dla delty Padu aż do co najmniej VII w. n.e. Pod koniec okresu późnego średniowiecza rodzina Estensich, panująca w Ferrarze, przyczyniła się do ponownego rozkwitu rejonu Voghiery. Pod panowaniem rodziny Estensich wspierano wszelkie rodzaje upraw, których prowadzenie na tym obszarze było możliwe, ze szczególnym uwzględnieniem roślin ogrodowych, takich jak sałata, zioła i rośliny aromatyczne, a przede wszystkim czosnek. Po odejściu Estensich w 1598 r. nie zatracono doświadczeń zebranych w dziedzinie rolnictwa, ponieważ inni światli właściciele docenili wartość tych żyznych ziem, leżących w korycie dawnego Padu, które po dziś dzień umożliwiają prowadzenie wyspecjalizowanych upraw, takich jak czosnku.

Odesłanie do publikacji specyfikacji:

Właściwe władze administracyjne wszczęły krajową procedurę sprzeciwu, publikując propozycję uznania ChNP „Aglio di Voghiera” w Dzienniku Urzędowym Republiki Włoskiej nr 124 z dnia 30 maja 2007 r.

Skonsolidowany tekst specyfikacji produkcji można znaleźć na stronie internetowej