5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/1

---

(2008/C 171/01)

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 158 z 21.6.2008.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 142 z 7.6.2008.

Dz.U. C 128 z 24.5.2008.

Dz.U. C 116 z 9.5.2008.

Dz.U. C 107 z 26.4.2008.

Dz.U. C 92 z 12.4.2008.

Dz.U. C 79 z 29.3.2008.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/2

---

Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 maja 2008 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-442/04) (1)

(Rybołówstwo - Rozporządzenie (WE) nr 1954/2003 - Rozporządzenie (WE) nr 1415/2004 - Zarządzanie nakładami połowowymi - Ustalanie maksymalnego rocznego nakładu połowowego - Okres odniesienia - Wspólnotowe obszary i zasoby połowowe - Obszary biologicznie wrażliwe - Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz dostosowań w traktatach - Zarzut niezgodności z prawem - Dopuszczalność - Zasada niedyskryminacji - Nadużycie władzy)

(2008/C 171/02)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: E. Braquehais Conesa i M. A. Sampol Pucurull, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Monteiro i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

Popierana przez: Komisję Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności art. 1–6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1415/2004 z dnia 19 lipca 2004 r. ustalającego maksymalny roczny nakład połowowy odnoszący się do niektórych obszarów połowowych i łowisk (Dz.U. L 258, str. 1) — Naruszenie zasady niedyskryminacji — Nadużycie władzy

Sentencja

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

3)	Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/2

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-91/05) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 47 UE - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Decyzja 2004/833/WPZiB - Wykonanie wspólnego działania 2002/589/ WPZiB - Zwalczanie rozprzestrzeniania broni strzeleckiej i lekkiej - Kompetencja Wspólnoty - Polityka współpracy na rzecz rozwoju)

(2008/C 171/03)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P.J. Kuijper, J. Enegren i M. Petite, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę skarżącą: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, K. Lindahl i D. Gauci, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-C. Piris, R. Gosalbo Bono, S. Marquardt i E. Finnegan, pełnomocnicy)

Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii, (przedstawiciele: A. Jacobsen i C. Thorninga oraz L. Lander Madsen, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues oraz E. Belliard i C. Jurgensen, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. de Grave oraz przez C. Wissels oraz H. G. Sevenster, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: R. Caudwell oraz E. Jenkinson, pełnomocnicy oraz A. Dashwood, barrister),

Przedmiot

Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2004/833/WPZiB z dnia 2 grudnia 2004 r. dotyczącej wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej do CEDEAO w ramach moratorium dotyczącego ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej (Dz.U. L 359, str. 65) oraz stwierdzenie niezgodności z prawem wspólnego działania Rady 2002/589/WPZiB z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie wniesienia wkładu Unii Europejskiej w zwalczanie destabilizującego gromadzenia i rozpowszechniania ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej oraz uchylającego wspólne działanie 1999/34/WPZiB (Dz.U. L 191, str. 1)

Sentencja

1)	Decyzja Rady 2004/833/WPZiB z dnia 2 grudnia 2004 r. dotycząca wykonania wspólnego działania 2002/589/WPZiB w celu wniesienia wkładu Unii Europejskiej do CEDEAO w ramach moratorium dotyczącego ręcznej broni strzeleckiej i broni lekkiej jest nieważna.

2)	Komisja Wspólnot Europejskich i Rada Unii Europejskiej poniosą swoje własne koszty.

3)	Królestwo Danii, Republika Francuska, Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Parlament Europejski ponoszą własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/3

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato — Włochy) — SECAP SpA (C-147/06) przeciwko Comune di Torino, przy udziale: Tecnoimprese Srl, Gambarana Impianti Snc, ICA Srl, Cosmat Srl, Consorzio Ravennate, ARCAS SpA, Regione Piemonte oraz Santorso Soc. coop. arl (C-148/06) przeciwko Comune di Torino, przy udziale: Bresciani Bruno Srl, Azienda Agricola Tekno Green Srl, Borio Giacomo Srl, Costrade Srl

(Sprawy połączone C-147/06 i C-148/06) (1)

(Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Udzielanie zamówień - Oferty nienormalnie niskie - Tryby postępowania wykluczającego - Zamówienia na roboty budowlane, które nie osiągają progu przewidzianego w dyrektywach 93/37/EWG i 2004/18/WE - Obowiązki instytucji zamawiającej wynikające z podstawowych zasad prawa wspólnotowego)

(2008/C 171/04)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Consiglio di Stato

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: SECAP SpA (C-147/06), Santorso Soc. coop. arl (C-148/06)

Strona pozwana: Comune di Torino

Przy udziale: Tecnoimprese Srl, Gambarana Impianti Snc, ICA Srl, Cosmat Srl, Consorzio Ravennate, ARCAS SpA, Regione Piemonte (C-147/06), Bresciani Bruno Srl, Azienda Agricola Tekno Green Srl, Borio Giacomo Srl, Costrade Srl (C-148/06)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 30 ust. 4 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, str. 54) i art. 55 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, str. 114) — Oferty nienormalnie niskie — Zakres obowiązku przeprowadzenia procedury weryfikacji ofert

Sentencja

Podstawowe zasady traktatu WE w dziedzinie swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług oraz ogólna zasada niedyskryminacji sprzeciwiają się przepisom krajowym, które w zakresie zamówień o wartości niższej od progu określonego w art. 6 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 93/37 z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r., stanowiących niewątpliwy przedmiot zainteresowania o charakterze transgranicznym nakładają na instytucje zamawiające bezwzględny obowiązek automatycznego wykluczenia ofert uznanych zgodnie z przewidzianym w tych przepisach kryterium matematycznym za nienormalnie niskie w stosunku do świadczenia, w przypadku gdy liczba ważnych ofert jest wyższa niż pięć, nie pozostawiając tym instytucjom zamawiającym jakiejkolwiek możliwości weryfikacji elementów składowych tych ofert poprzez zwrócenie się do danych oferentów o podanie szczegółów dotyczących tych elementów. Nie ma to zastosowania w przypadku, gdy w związku z nadzwyczaj dużą ilością ofert, mogąca skutkować koniecznością przeprowadzenia przez instytucję zamawiającą kontradyktoryjnych postępowań sprawdzających obejmujących tak dużą liczbę ofert, że przekraczałoby to jej możliwości administracyjne lub zagroziłoby realizacji projektu ze względu na opóźnienie spowodowane tymi postępowaniami, przepisy krajowe, lokalne lub sama instytucja zamawiająca określą rozsądny próg, powyżej którego zastosowanie będzie miało automatyczne wykluczenie ofert nienormalnie niskich.

---

(1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.

Dz.U. C 154 z 1.7.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/4

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko Orange European Smallcap Fund N. V.

(Sprawa C-194/06) (1)

(Artykuły 56-58 WE - Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie dywidend - Ulga podatkowa przyznawana przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych z tytułu podatków pobranych u źródła przez inne państwo od dywidend otrzymanych przez to przedsiębiorstwo - Ograniczenie tej ulgi podatkowej do kwoty, jaką akcjonariusz będący rezydentem państwa członkowskiego siedziby tego przedsiębiorstwa, który dokonał inwestycji bez pośrednictwa takiego przedsiębiorstwa, mógłby zaliczyć na poczet podatku dochodowego na mocy konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania - Ograniczenie tej ulgi podatkowej w stosunku do udziału w kapitale tego przedsiębiorstwa akcjonariuszy niebędących rezydentami)

(2008/C 171/05)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

Strona pozwana: Orange European Smallcap Fund N. V.

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 56, 57 ust. 1 i art. 58 ust. 1 WE — Przepisy krajowe przyznające ulgę podatkową na rzecz spółki inwestycyjnej w przypadku pobrania przez inne państwa członkowskie podatku u źródła od dywidend — Ograniczenie w przypadku akcjonariuszy niebędących rezydentami Niderlandów lub niebędących podatnikami niderlandzkiego podatku od osób prawnych

Sentencja

1)

Artykuły 56 WE i 58 WE nie stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, takich jak rozważane w sprawie przed sądem krajowym, zgodnie z którymi ulga podatkowa przyznawana na rzecz przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych z siedzibą na terytorium tego państwa członkowskiego, mająca na celu uwzględnienie podatku pobranego u źródła przez inne państwo członkowskie od dywidend wypłaconych tym przedsiębiorstwom, jest ograniczona do kwoty, którą osoba fizyczna zamieszkała w tym pierwszym państwie członkowskim mogłaby zaliczyć na poczet podatku dochodowego, z tytułu podobnych podatków pobranych u źródła, na podstawie konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z tym innym państwem członkowskim.

2)

Artykuły 56 WE i 58 WE stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, takich jak rozważane w sprawie przed sądem krajowym, zgodnie z którymi ulga podatkowa przyznawana na rzecz przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych z siedzibą na terytorium tego państwa członkowskiego, mająca na celu uwzględnienie podatków pobranych u źródła przez inne państwo członkowskie lub przez państwo trzecie od dywidend wypłaconych tym przedsiębiorstwom, jest ograniczona, jeżeli i w takim zakresie, w jakim ich akcjonariat składa się z osób fizycznych lub prawnych mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w innych państwach członkowskich lub w państwach trzecich, skoro to ograniczenie jest niekorzystne dla wszystkich akcjonariuszy tych przedsiębiorstw bez różnicy. W tym zakresie nie ma znaczenia okoliczność, że zagraniczni akcjonariusze przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie, z którym państwo siedziby tego przedsiębiorstwa zawarło konwencję przewidującą wzajemne zaliczenie podatku pobranego u źródła od dywidend.

3)

Dane ograniczenie objęte jest zakresem art. 57 ust. 1 WE jako ograniczenie przepływu kapitału dotyczące inwestycji bezpośrednich, o ile dotyczy ono wszelkiego rodzaju inwestycji dokonywanych przez osoby fizyczne lub prawne, które służą ustanowieniu lub utrzymaniu trwałych i bezpośrednich powiązań między osobą, która wniosła kapitał, a przedsiębiorcą, któremu udostępnia ona kapitał w celu wykonywania działalności gospodarczej.

---

(1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/4

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 maja 2008 r. — Evonik Degussa GmbH, dawniej Degussa GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa C-266/06 P) (1)

(Odwołanie - Konkurencja - Kartel - Rynek metioniny - Grzywna - Rozporządzenie nr 17 - Artykuł 15 ust. 2 - Zasada legalności kar - Wypaczenie stanu faktycznego - Zasada proporcjonalności - Zasada równego traktowania)

(2008/C 171/06)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Evonik Degussa GmbH, dawniej Degussa GmbH (przedstawiciele: R. Bechtold, M. Karl i C. Steinle, Rechtsanwälte)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet, W. Mölls, pełnomocnicy, H.-J. Freund, Rechtsanwalt), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Marquardt, G. Curmi i M. Simm, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie T-279/02 Degussa AG przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił w części skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/674/WE z dnia 2 lipca 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 Porozumienia o EOG (Dz.U. L 255, str. 1) — Kartel dotyczący rynku metioniny — Wymogi zasady nullum crimen, nulla poena sine lege w odniesieniu do systemu grzywien przewidzianego w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje oddalone.

2)	Evonik Degussa GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

3)	Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/5

---

Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Brigitte Bosmann przeciwko Bundesagentur für Arbeit — Familienkassse Aachen

(Sprawa C-352/06) (1)

(Zabezpieczenie społeczne - Świadczenia rodzinne - Zawieszenie prawa do świadczeń - Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 10 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 - Obowiązujące przepisy prawne - Przyznanie świadczeń w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, które nie jest państwem właściwym)

(2008/C 171/07)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Finanzgericht Köln

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Brigitte Bosmann

Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit — Familienkassse Aachen

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Köln — Wykładnia art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) — Wykładnia art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 74, str. 1) — Wykładnia art. 39 WE — Wykładnia zasad ogólnych — Prawo do zasiłku na dzieci pozostające na utrzymaniu — Zawieszenie świadczeń wypłacanych w państwie miejsca zamieszkania — Prawo do świadczeń tego samego rodzaju w państwie miejsca zatrudnienia

Sentencja

1)

Artykuł 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. 1971 nie stoi na przeszkodzie temu, aby pracownik migrujący, który podlega systemowi zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia, otrzymywał na podstawie ustawodawstwa krajowego państwa członkowskiego miejsca zamieszkania świadczenia rodzinne w tym państwie.

2)

Do sądu krajowego należy ustalenie, czy kwestia tego, że pracownik, znajdujący się w sytuacji takiej jak skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym, powraca po każdym dniu pracy do gospodarstwa domowego, znajdującego się w danym państwie członkowskim, ma znaczenie dla oceny, czy taki pracownik spełnia warunki przyznania spornego świadczenia rodzinnego w tym państwie na podstawie jego ustawodawstwa.

---

(1)  Dz.U. C 281 z dnia 18.11.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/5

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Feinchemie Schwebda GmbH, Bayer CropScience AG przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen

(Sprawa C-361/06) (1)

(Środki ochrony roślin - Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu - Etofumesat - Dyrektywy 91/414/EWG i 2002/37/WE - Rozporządzenie (EWG) nr 3600/92 - Wniosek o otwarcie procedury ustnej na nowo)

(2008/C 171/08)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Feinchemie Schwebda GmbH, Bayer CropScience AG

Strona pozwana: College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen

Przy udziale: Agrichem BV

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 4 ust. 1 dyrektywy Komisji 2002/37/WE z dnia 3 maja 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia etofumesatu jako substancji czynnej (Dz.U. L 117, str. 10) — Obowiązek państw członkowskich do cofnięcia przed 1 września 2003 r. zezwolenia na produkt zawierający etofumesat w sytuacji, w której posiadacz zezwolenia nie dysponuje dokumentacją spełniającą wymogi załącznika II do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1), ani nie ma do niej dostępu

Sentencja

Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Komisji 2002/37/WE z dnia 3 maja 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia etofumesatu jako substancji czynnej należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje państw członkowskich do cofnięcia przed 1 września 2003 r. zezwolenia na środek ochrony roślin zawierający etofumesat ze względu na to, że posiadacz tego zezwolenia nie dysponuje dokumentacją spełniającą warunki załącznika II do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, lub nie ma do niej dostępu.

---

(1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/6

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Lidl Belgium GmbH & Co. KG przeciwko Finanzamt Heilbronn

(Sprawa C-414/06) (1)

(Swoboda przedsiębiorczości - Podatki bezpośrednie - Uwzględnienie strat poniesionych przez stały zakład położony w państwie członkowskim i należący do spółki mającej statutową siedzibę w innym państwie członkowskim)

(2008/C 171/09)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesfinanzhof

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Lidl Belgium GmbH & Co. KG

Strona pozwana: Finanzamt Heilbronn

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 43WE i 56 WE — Odliczenie od podlegającego opodatkowaniu zysku spółki krajowej strat wynikających z działalności stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim — Odrzucenie możliwości odliczenia na podstawie umowy dwustronnej o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z tym państwem członkowskim

Sentencja

Artykuł 43 WE nie sprzeciwia się temu, aby spółka mająca siedzibę w państwie członkowskim nie mogła odliczyć od swojej podstawy opodatkowania strat związanych z należącym do niej stałym zakładem położonym w innym państwie członkowskim, o ile, na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody tego zakładu są opodatkowane w tym ostatnim państwie członkowskim, w którym straty te mogą zostać uwzględnione w ramach opodatkowania dochodu tego stałego zakładu w następnych latach podatkowych.

---

(1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/6

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Dresden — Niemcy) — Postępowanie dotyczące gospodarowania energią citiworks AG przy udziale: Sächsisches Staatsministerium für Wirtschaft und Arbeit als Landesregulierungsbehörde, Flughafen Leipzig/Halle GmbH, Bundesnetzagentur

(Sprawa C-439/06) (1)

(Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Dyrektywa 2003/54/WE - Artykuł 20 ust. 1 - Swobodny dostęp stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej)

(2008/C 171/10)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Oberlandesgericht Dresden

Strony postępowania dotyczącego gospodarowania energią

Citiworks AG

Przy udziale:

Sächsisches Staatsministerium für Wirtschaft und Arbeit als Landesregulierungsbehörde, Flughafen Leipzig/Halle GmbH, Bundesnetzagentur

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Dresden — Wykładnia art. 20 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, str. 37) — Prawo krajowe, które wyklucza sieci położone w całości na terenie zakładowym (Betriebsnetze) z zasady swobodnego dostępu stron trzecich do systemów przesyłowych i dystrybucyjnych energii elektrycznej

Sentencja

Wykładni art. 20 ust. 1 dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisu takiego jak § 110 ust. 1 pkt 1 Gesetz über die Elektriztäts und Gasversorgung (Energiewirtschafstsgesetz) [ustawy o zaopatrzeniu w energię elektryczną i gaz] z dnia 7 lipca 2005 r., który zwalnia niektórych operatorów systemów zaopatrzenia w energię z obowiązku pozostawienia stronom trzecim swobodnego dostępu do tych systemów, z uwagi na fakt, że systemy te znajdują się na przynależnym im terenie zakładowym i służą głównie do przesyłania energii wewnątrz własnego przedsiębiorstwa lub powiązanego z nim przedsiębiorstwa.

---

(1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/7

---

Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation, Francja) — Glaxosmithkline, Laboratoires Glaxosmithkline przeciwko Jean-Pierre Rouard

(Sprawa C-462/06) (1)

(Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Sekcja 5 rozdziału II - Jurysdykcja w sprawach dotyczących indywidualnych umów o pracę - Sekcja 2 tego rozdziału - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 6 pkt 1 - Wielość pozwanych)

(2008/C 171/11)

Język postępowania: francuski

Sąd krajowy

Cour de cassation

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Glaxosmithkline, Laboratoires Glaxosmithkline

Strona pozwana: Jean-Pierre Rouard

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia art. 6 pkt 1, art. 18 pkt 1 i art. 19 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, str. 1) — Przepisy jurysdykcyjne w dziedzinie indywidualnych umów o pracę — Sytuacja zwolnionego pracownika, który pracował w państwach trzecich dla dwóch spółek należących do jednej grupy, mających siedziby w różnych państwach członkowskich.

Sentencja

Przepis jurysdykcji szczególnej przewidziany w art. 6 pkt. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych nie może mieć zastosowania w sporze wchodzącym w zakres sekcji 5 rozdziału II tego rozporządzenia, dotyczącej norm jurysdykcyjnych mających zastosowanie w sprawach indywidualnych umów o pracę.

---

(1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/7

---

Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Koszalinie — Rzeczpospolita Polska) — Halina Nerkowska przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Koszalinie

(Sprawa C-499/06) (1)

(Renta inwalidzka dla cywilnych ofiar wojny lub represji - Wymóg posiadania miejsca zamieszkania na terytorium kraju - Artykuł 18 ust. 1 WE)

(2008/C 171/12)

Język postępowania: polski

Sąd krajowy

Sąd Okręgowy w Koszalinie

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Halina Nerkowska

Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Koszalinie

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Okręgowy w Koszalinie — Wykładnia art. 18 WE — Zgodność przepisu krajowego uzależniającego wypłatę świadczenia przyznawanego ofiarom wojny oraz jej skutków od spełnienia wymogu posiadania miejsca zamieszkania na terytorium krajowym

Sentencja

Wykładni art. 18 ust. 1 WE należy dokonać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, na podstawie którego państwo to odmawia, w sposób generalny i w każdych okolicznościach, wypłaty swym obywatelom świadczenia przyznawanego cywilnym ofiarom wojny lub represji tylko z tego powodu, że nie mają oni przez cały okres wypłaty tego świadczenia miejsca zamieszkania na terytorium tego państwa, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego.

---

(1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/8

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-503/06) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Odstępstwa od systemu ochrony dzikiego ptactwa - Region Liguria)

(2008/C 171/13)

Język postępowania: włoski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: D. Recchia, pełnomocnik)

Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik i G. Fiengo, avvocato dello Stato)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Przyjęcie i stosowanie przez region Liguria ustawodawstwa dotyczącego zatwierdzenia odstępstw od systemu ochrony dzikiego ptactwa, niezgodnego z warunkami ustanowionymi w art. 9 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1)

Sentencja

1)

Poprzez przyjęcie i stosowanie przez region Liguria ustawodawstwa dotyczącego zatwierdzenia odstępstw od systemu ochrony dzikiego ptactwa, niezgodnego z warunkami ustanowionymi w art. 9 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

2)	Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym także kosztami postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego.

---

(1)  Dz.U. C 82 z dnia 14.4.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/8

---

Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

(Sprawa C-162/07) (1)

(Szósta dyrektywa VAT - Podatnicy - Artykuł 4 ust. 4 akapit drugi - Spółki dominujące i spółki zależne - Wprowadzenie przez państwo członkowskie systemu jednego podatnika - Warunki - Skutki)

(2008/C 171/14)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Corte suprema di cassazione

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strony skarżące: Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA

Strony pozwane: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — „Osoby, które będąc prawnie niezależne, są ściśle związane ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie” — Wystarczająco dokładne pojęcie pozwalające państwom członkowskim na stosowanie przewidzianego systemu VAT — Pojęcie więzi — Przepis krajowy stawiający wymóg co do minimalnego okresu trwania więzi w celu uniknięcia nadużycia prawa

Sentencja

1)

Artykuł 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku jest normą, której stosowanie przez państwo członkowskie zakłada uprzednią konsultację z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej oraz przyjęcie przepisów krajowych umożliwiających zaniechanie uznawania osób, w szczególności spółek, mających swe przedsiębiorstwa na terytorium kraju i prawnie niezależnych, lecz ściśle związanych ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, za odrębnych podatników w zakresie podatku od wartości dodanej, aby zostały one uznane za jednego podatnika, któremu zostaje przyznany jeden indywidualny numer identyfikacji podatkowej dotyczący tego podatku i który w konsekwencji jest wyłącznie uprawniony do składania zgłoszeń w zakresie podatku od wartości dodanej. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przepisy krajowe takie jak będące przedmiotem postępowania przed tym sądem spełniają te kryteria, z zastrzeżeniem, że w braku uprzedniej konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej przepisy krajowe spełniające te kryteria stanowią transpozycję dokonaną z naruszeniem wymogów proceduralnych określonych w art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388.

2)

Zasada neutralności podatkowej nie sprzeciwia się przepisowi krajowemu, który ogranicza się do odmiennego traktowania podatników zamierzających wybrać mechanizm uproszczonych zgłoszeń i zapłaty podatku od wartości dodanej, w zależności od tego, czy podmiot dominujący lub spółka dominująca posiada ponad 50 % akcji lub udziałów podmiotów podporządkowanych najpóźniej od początku roku kalendarzowego poprzedzającego rok zgłoszenia, bądź przeciwnie, spełnia te warunki jedynie po tej dacie. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przepis krajowy taki jak będący przedmiotem postępowania przed tym sądem stanowi taki mechanizm. Ponadto ani zasada zakazu nadużywania prawa, ani zasada proporcjonalności nie sprzeciwiają się takiemu przepisowi.

---

(1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/9

---

Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Skatteministeriet przeciwko Ecco Sko A/S

(Sprawa C-165/07) (1)

(Wspólna Taryfa Celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Pozycja 6403 - Obuwie o cholewkach ze skóry wyprawionej - Pozycja 6404 - Obuwie o cholewkach z materiałów włókienniczych)

(2008/C 171/15)

Język postępowania: duński

Sąd krajowy

Vestre Landsret

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Skatteministeriet

Strona pozwana: Ecco Sko A/S

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 [poprzednio nr 2263/2000] z dnia 13 października 2000 r. — Zgodność uwagi dodatkowej 1 do działu 64 Nomenklatury Scalonej wprowadzonej rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3800/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. zmieniającym rozporządzenie nr 2658/87, z uwagą 4 a) do tego działu — Obuwie o podeszwach zewnętrznych z gumy, tworzyw sztucznych, skóry wyprawionej lub wtórnej — Klasyfikacja do pozycji 6403 Nomenklatury Scalonej (obuwie o cholewkach ze skóry wyprawionej) lub do pozycji 6404 Nomenklatury Scalonej (obuwie o cholewkach z materiałów włókienniczych)

Sentencja

1)

Wykładni Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1), zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r., należy dokonywać w ten sposób, iż sandały, takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, których podeszwa zewnętrzna jest wykonana z gumy i których górna część składa się z dwóch kawałków skóry umocowanych do podeszwy wewnętrznej przez przyklejenie i połączonych paskami mocującymi ze skóry pokrytymi taśmą Velcro, przy czym skóra pokrywa około 71 % zewnętrznej powierzchni cholewki, a elastyczny materiał włókienniczy znajdujący się pod skórą pozostaje miejscami widoczny, podlegają klasyfikacji: — do pozycji 6404 Nomenklatury Scalonej jeśli materiał włókienniczy w górnej części sandała, pozbawiony elementów skórzanych, pełni funkcję cholewki, to znaczy jeśli zapewnia wystarczające podtrzymanie stopy, by umożliwić użytkownikowi rzeczonego sandała chodzenie; — do pozycji 6403 Nomenklatury Scalonej jeśli materiał włókienniczy w górnej części sandała, pozbawiony elementów skórzanych, nie pełni funkcję cholewki, to znaczy jeśli nie zapewnia wystarczającego podtrzymania stopy, by umożliwić użytkownikowi rzeczonego sandała chodzenie.

2)	Uwaga dodatkowa 1 do działu 64 Nomenklatury Scalonej wprowadzona rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3800/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. zmieniającym rozporządzenie nr 2658/87 (Dz.U. L 384, str. 8) jest zgodna z uwagą 4 a) do działu 64 Nomenklatury Scalonej.

---

(1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/10

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-271/07) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 96/61/WE - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i zmniejszenie ich ilości - Niepełna i nieprawidłowa transpozycja)

(2008/C 171/16)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: C. Pochet, pełnomocnik)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transpozycja częściowa, nieprawidłowa lub brak transpozycji art. 2 (ust. 2–7, 9–11), art. 3, art. 5, art. 6 (ust. 1), art. 8, art. 9 (ust. 3–6), art. 10, art. 12 (ust. 2), art. 13 (ust. 1 i 2), art. 14, art. 17 (ust. 2) i załączników I i IV do dyrektywy Rady 96/61/WE dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 257, str. 26) — Niezgodność przedmiotowych zakresów stosowania przepisów transponujących i dyrektywy — Zbyt szerokie uprawnienia dyskrecjonalne władz regionalnych w zakresie pozwoleń na eksploatację i okoliczności, w których powinny mieć miejsce ponowne rozpatrzenie lub aktualizacja warunków pozwolenia.

Sentencja

1)

Dokonując częściowej lub nieprawidłowej transpozycji art. 2 ust. 2-7 i 9–11, art. 3, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 9 ust. 3–6, art. 10, art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 1 i ust. 2 i art. 14 a także załączników I i IV do dyrektywy Rady 96/61/WE dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

2)	Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/10

---

Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Firenze — Włochy) — Nancy Delay przeciwko Universita' degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Repubblica italiana

(Sprawa C-276/07) (1)

(Swobodny przepływ pracowników - Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową - Kategoria „lektorów z wymiany’ - Byli lektorzy języka obcego - Uznanie praw nabytych)

(2008/C 171/17)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Corte d'appello di Firenze

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Nancy Delay

Strona pozwana: Universita' degli studi di Firenze, Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS), Repubblica italiana

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte d'appello di Firenze — Wykładania art. 39 WE — Uznanie praw nabytych byłych lektorów języków obcych — Lektorzy zatrudnieni na podstawie umowy o wymianie kulturalnej z innymi państwami członkowskimi („lektorzy z wymiany”) — Zastosowanie zasad wynikających z wyroków w sprawie C-212/99 i w sprawie C-119/04

Sentencja

Artykuł 39 ust. 2 WE stoi na przeszkodzie temu, by — w związku z zastępowaniem umowy o pracę na czas określony w charakterze lektora z wymiany umową o pracę na czas nieokreślony w charakterze współpracownika lingwistycznego — możliwe było odmówienie osobie znajdującej się w sytuacji takiej, jak powódka w sprawie głównej, uznania praw nabytych od dnia pierwszego zatrudnienia ze skutkami w zakresie wynagrodzenia, stażu pracy i opłacania przez pracodawcę składek na zabezpieczenie społeczne, jeżeli pracownikowi krajowemu znajdującemu się w porównywalnej sytuacji takie uznanie by przysługiwało. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy taki przypadek ma miejsce w sprawie głównej.

---

(1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/11

---

Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

(Sprawa C-341/07) (1)

(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/48/WE - Przestrzeganie praw własności intelektualnej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

(2008/C 171/18)

Język postępowania: szwedzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Wils i P. Dejmek, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Szwecji (Przedstawiciel: A. Kruse, pełnomocnik)

Przedmiot

Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia przepisów koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, str. 45 i — sprostowanie — L 195, str. 16)

Sentencja

1)

Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

2)	Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/11

---

Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Termoraggi SpA przeciwko Comune di Monza

(Sprawa C-323/07) (1)

(Zamówienia publiczne - Zamówienie publiczne na dostawę usług - Udzielenie zamówienia bez przeprowadzenia przetargu - Udzielenie przez jednostkę samorządu terytorialnego zamówienia przedsiębiorstwu, którego jest ona udziałowcem)

(2008/C 171/19)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Termoraggi SpA

Strona pozwana: Comune di Monza

Pozostali uczestnicy: Acqua Gas Azienda Municipale (AGAM)

Przedmiot

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 6 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1) — Zakres stosowania — Przepisy krajowe powierzające przedsiębiorstwu komunalnemu, z pominięciem postępowania przetargowego przewidzianego w dyrektywie, zarządzanie urządzeniami grzewczymi w budynkach gminy

Sentencja

Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi oraz dyrektywa Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy nie mają zastosowania do zamówień udzielonych przez jednostkę samorządu terytorialnego osobie prawnej od niej odrębnej, gdy jednocześnie jednostka samorządu terytorialnego sprawuje nad tą osobą prawną kontrolę analogiczną do kontroli nad jej własnymi służbami i osoba ta wykonuje zasadniczą część swej działalności wraz z jednostką samorządową lub jednostkami samorządowymi, które są jej udziałowcami.

---

(1)  Dz.U. C 235 z dnia 6.10.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/12

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 27 listopada 2007 r. w sprawie T-434/05 Gateway, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 13 lutego 2008 r. przez Gateway, Inc.

(Sprawa C-57/08 P)

(2008/C 171/20)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Gateway, Inc. (przedstawiciel: C. R. Jones, Solicitor)

Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Fujitsu Siemens Computers GmbH

Żądania wnoszącego odwołanie

—	uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 27 listopada 2007 r. w sprawie T-434/05;

—	uwzględnienie w całości złożonego przez wnoszącego odwołanie sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

—	obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się następujących błędów:

a)

Określenia „media gateway” i „gateway” mają na rynku IT bardzo konkretne znaczenie w doniesieniu do szczególnych form urządzeń konwertujących jeden protokół lub format na inny. Jednak Sąd Pierwszej Instancji nieprawidłowo stwierdził, że „gateway” jako element składowy zgłoszonego znaku towarowego służy do oznaczania opisowych właściwości wszystkich towarów lub usług wymienionych w zakwestionowanym wykazie, podczas gdy w rzeczywistości żadne z towarów lub usług, dla których zgłoszono sporny znak towarowy, nie figurują jako „media gateways” lub „gateways”.

b)	Sąd nieprawidłowo zdefiniował dany krąg odbiorców, stwierdzając, że składa on się z konsumentów nabywających jedynie towary i usługi informatyczne a nie z konsumentów wszystkich towarów i usług ujętych w zakwestionowanym wykazie.

c)	Sąd nieprawidłowo stwierdził, że kolidujące znaki towarowe nie są do siebie wizualnie, fonetycznie i koncepcyjnie podobne.

d)

Sąd nieprawidłowo stwierdził, że kwestia podobieństwa w odniesieniu do dwóch kolidujących słownych znaków towarowych powinna być uzależniona od tego, czy całościowe wrażenie wizualne, fonetyczne lub koncepcyjne wywierane przez złożony znak słowny jest zdominowane przez tę część znaku, która występuje w znaku wcześniejszym.

e)	Przeprowadzając ocenę podobieństwa między kolidującymi znakami Sąd niedostatecznie uwzględnił odróżniający charakter, jaki w odczuciu docelowego kręgu odbiorców posiada określenie „gateway” jako wcześniejszy znak towarowy wnoszącego odwołanie dla informatycznych usług i towarów.

f)	Sąd niedostatecznie uwzględnił to, że znaki towarowe o wysoce odróżniającym charakterze, czy to per se, czy też z uwagi na reputację, jaką się cieszą, korzystają z szerszego zakresu ochrony niż znaki towarowe o mniejszym charakterze odróżniającym.

g)	Sąd nieprawidłowo stwierdził, że „gateway” nie pełni niezależnej funkcji odróżniającej w ramach zgłoszonego znaku towarowego.

h)	Sąd nieprawidłowo uznał, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd powinno być uzależnione od tego, czy całościowe wrażenie wywierane przez złożone oznaczenie jest zdominowane przez tę jego część, która występuje w znaku wcześniejszym.

i)	Sąd nie dokonał właściwej oceny wpływu wizualnego, koncepcyjnego i fonetycznego, jaki słowo „gateway” może mieć na przeciętnego konsumenta odnośnych towarów i usług, jeśli występuje jako część składowa zgłoszonego znaku towarowego.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/12

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2008 r. — J.E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j. przeciwko Hauptzollamt Bremen

(Sprawa C-134/08)

(2008/C 171/21)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesfinanzhof.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: J.E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j.

Strona pozwana: Hauptzollamt Bremen

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2193/2003 z dnia 8 grudnia 2003 r. ustanawiającego dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (1) należy interpretować wbrew jego brzmieniu w ten sposób, że nie podlegają dodatkowym należnościom celnym produkty, w odniesieniu do których można wykazać, że znajdują się w drodze do Wspólnoty w dniu pierwszego zastosowania ceł dodatkowych oraz w odniesieniu do których nie można zmienić miejsca przeznaczenia?

---

(1)  Dz.U. L 328, str. 3.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2008 r. — Janko Rottmann przeciwko Freistaat Bayern

(Sprawa C-135/08)

(2008/C 171/22)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Bundesverwaltungsgericht.

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Janko Rottmann.

Strona pozwana: Freistaat Bayern.

Pytania prejudycjalne

1)

Czy prawo wspólnotowe sprzeciwia się skutkowi prawnemu, jakim jest utrata obywatelstwa Unii (oraz wiążących się z nim praw i swobód podstawowych), która wynika z tego, że zgodne z (niemieckim) ustawodawstwem krajowym uchylenie wydanej na skutek podstępu decyzji w sprawie nadania obywatelstwa danego kraju członkowskiego (Niemiec) prowadzi do tego, że w połączeniu z ustawodawstwem krajowym dotyczącym obywatelstwa innego państwa członkowskiego (Austrii) — tak jak w niniejszej sprawie w przypadku skarżącego, wskutek braku przywrócenia pierwotnego obywatelstwa austriackiego — dana osoba stanie się bezpaństwowcem?

2)

W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy w poszanowaniu prawa wspólnotowego państwo członkowskie (Niemcy), które nadało obywatelstwo niemieckie obywatelowi Unii i zamierza uchylić wydaną na skutek podstępu decyzję w sprawie nadania obywatelstwa, ma obowiązek trwałego lub tymczasowego odstąpienia od uchylenia tej decyzji, o ile lub do czasu kiedy uchylenie miałoby określony w pytaniu pierwszym skutek prawny w postaci utraty obywatelstwa Unii (oraz wiążących się z nim praw i swobód podstawowych), czy też inne państwo członkowskie (Austria), którego obywatelstwo dana osoba pierwotnie posiadała, w poszanowaniu prawa wspólnotowego ma obowiązek dokonania takiej wykładni i takiego stosowania lub dostosowania przepisów krajowych, aby rzeczony skutek prawny nie nastąpił?

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/13

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Republika Estonii) w dniu 7 kwietnia 2008 r. — Rakvere Lihakombinaat AS przeciwko Põllumajandusministeerium et Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus

(Sprawa C-140/08)

(2008/C 171/23)

Język postępowania: estoński

Sąd krajowy

Tallinna Halduskohus

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Rakvere Lihakombinaat AS

Strona pozwana: Põllumajandusministeerium et Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus

Pytania prejudycjalne

1)

Czy zamrożone, uzyskane przez mechaniczne usunięcie mięsa z tkanek przylegających do kości kurczaków, mięso odkostnione mechanicznie (pojęcie mięso odkostnione mechanicznie zostało zdefiniowane po raz pierwszy w pkt 1.14 załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego) zgodnie ze stanem prawnym na dzień 1 maja 2004 r. należy objąć kodem CN 0207 14 10, czy też kodem CN 0207 14 99 w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (2) z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej?

2)

Jeśli produkt opisany w pytaniu 1.1 należy objąć kodem CN 0207 14 10, do Trybunału Sprawiedliwości kieruje się następujące pytania prejudycjalne: 2.1) Czy art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1972/2003 (3) Komisji zabrania ustalania stanu nadmiernych zapasów podmiotu gospodarczego w taki sposób, że od nadmiernych [sic] zapasów (jako zapasów do przeniesienia) odejmuje się średnie zapasy podmiotu gospodarczego zwiększone o współczynnik 1,2 w dniu 1 maja ostatnich czterech lat działalności przed 1 maja 2004 r.? Jeżeli na pytanie to należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, czy odpowiedź byłaby inna, gdyby przy określaniu stanu zapasów do przeniesienia i nadmiernej nadwyżki można było uwzględnić wzrost wielkości produkcji, przetworzenia lub sprzedaży podmiotu gospodarczego, czas dojrzewania odpowiednich produktów rolnych, czas tworzenia zapasów oraz inne okoliczności niezależne od podmiotów gospodarczych? 2.2) Czy pobieranie opłaty od nadmiernych zapasów jest zgodne z celem rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 również wtedy, gdy u podmiotu gospodarczego na dzień 1 maja 2004 r. zostanie ustalona nadmierna nadwyżka, ale wykaże on, że ze sprzedaży nadmiernej nadwyżki po dniu 1 maja 2004 r. nie uzyskał rzeczywistej korzyści w postaci różnicy cenowej?

---

(1)  Dz.U. L 139, str. 55.

(2)  Dz.U. L 256, str. 1.

(3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/14

---

Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

(Sprawa C-144/08)

(2008/C 171/24)

Język postępowania: fiński

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: I. Koskinen i D. Triantafyllou)

Strona pozwana: Republika Finlandii

Żądania strony skarżącej

Skarżąca wnosi o

—

stwierdzenie, że używając niepełnej definicji zwykłego miejsca zamieszkania dla celów ewentualnych zwolnień podatkowych w związku z czasowym przywozem niektórych środków transportu, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 83/182/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego (1),

—	obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dla celów ewentualnego zwolnienia podatkowego art. 7 ust. 1 dyrektywy 83/182/EWG ustanawia przepis dotyczący zwykłego miejsca zamieszkania, wedle którego ustala się właściwość przepisów danego państwa członkowskiego określających czasowy przywóz niektórych środków transportu oraz właściwość danego państwa członkowskiego do nałożenia podatków na dany środek transportu. Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 83/182/EWG przewiduje pewne wyjątki od zasady, wedle której zwykłe miejsce zamieszkania jest miejscem, w którym osoba zamieszkuje przynajmniej 185 dni w roku. W szczególności, zgodnie z art. 7 ust. 1 akapit 2 za zwykłe miejsce zamieszkania osoby związanej zawodowo z innym miejscem niż jej więzi osobiste i która w rezultacie przebywa w różnych miejscach w dwóch lub więcej państwach członkowskich, uważa się miejsce, z którym jest związana osobiście przy założeniu, że ta osoba regularnie tam powraca. W sposób wyraźny zostało jednak wyjaśnione, że nie jest to konieczne w sytuacji, w której dana osoba przebywa w państwie członkowskim w celach wykonywania zlecenia w określonym czasie.

Mimo to, fińskie przepisy przewidują tego rodzaju przesłankę regularnego powracania również w przypadku, w którym dana osoba przebywa w Finlandii w celach wykonywania zlecenia w określonym czasie. W związku z tym Finlandia nie dokonała prawidłowej transpozycji art. 7 ust. 1 dyrektywy 83/182/EWG do prawa krajowego.

---

(1)  Dz.U. 1983 L 105, str. 59.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/14

---

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2008 r. w sprawie T-298/04 Efkon AG przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 3 kwietnia 2008 r. przez Efkon AG

(Sprawa C-146/08 P)

(2008/C 171/25)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Wnoszący odwołanie: Efkon AG (Przedstawiciel: M. Novak, Rechtsanwalt)

Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

—	uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2008 r. (sprawa T-298/04) jako niezgodnego z prawem oraz polecenie Sądowi, aby przestrzegał właściwej procedury i rozstrzygnął sprawę pod względem merytorycznym;

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej dyrektywy jako niezgodnej z prawem zgodnie z żądaniem skargi oraz obciążenie pozwanych kosztami postępowania;

—

ponadto stwierdzenie, że ponieważ postanowienie z dnia 22 stycznia 2008 r. rozstrzyga w przedmiocie skargi wniesionej w dniu 21 lipca 2004 r., postanowienie to narusza art. 6 EKPC w związku z przewlekłością postępowania oraz że już tylko z tego powodu wnoszącemu odwołanie należy przyznać zadośćuczynienie.

Zarzuty i główne argumenty

Odwołanie od powołanego wyżej postanowienia Sądu oparte jest na błędnej wykładni art. 230 akapit czwarty WE oraz nieprawidłowościach proceduralnych, jakie pojawiły się w toku postępowania.

Sąd Pierwszej Instancji odrzucił skargę jako niedopuszczalną z powodu tego, że zaskarżony akt nie dotyczył wnoszącego odwołanie bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE.

Stwierdzenie to jest nieprawidłowe pod względem prawnym. Sąd nie uznał, że naruszenie własności intelektualnej jako takie powoduje, że dany podmiot jest nim bezpośrednio i indywidualnie zainteresowany, co oznacza, że dotyczy go ono bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE. Istotą patentu jest to, że określonej osobie przysługuje wyłączne prawo przez ograniczony okres czasu. Takie prawo może być więc z konieczności przyznane tylko określonej osobie. Nikt inny nie może wykonywać tych praw, a więc ich naruszenie w drodze aktu prawa wspólnotowego bezwzględnie oznacza, że akt ten dotyczy zainteresowanego indywidualnie i bezpośrednio.

Wnoszący odwołanie uznaje za nieprzekonujący argument Sądu, że obok wnoszącego odwołanie istnieją inne podmioty świadczące usługi w zakresie elektronicznych systemów opłat drogowych, na które rozważany akt w pewnych okolicznościach może wpłynąć tak samo jak na wnoszącego odwołanie, a więc że akt ten nie dotyczy wnoszącego odwołanie bezpośrednio i indywidualnie. Nie można wykluczyć, że akt dotyczy danego podmiotu bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE z powodu tego, że są inne podmioty, których kwestionowany akt dotyczy, jeżeli osobom tym nie przysługuje patent.

Odrzucenie stwierdzenia wnoszącego odwołanie, z którego wynika, że opracowuje on standard ISO-CALM Infrared, za który przyznana mu została państwowa nagroda, wskazuje się jako naruszenie prawa do przedstawienia stanowiska. Wreszcie, wnoszący odwołanie uznaje za niedopuszczalny czteroletni czas trwania postępowania i stwierdza, że stanowi to samo w sobie poważną nieprawidłowość proceduralną.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/15

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 kwietnia 2008 r. — Jürgen Römer przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg

(Sprawa C-147/08)

(2008/C 171/26)

Język postępowania: niemiecki

Sąd krajowy

Arbeitsgericht Hamburg

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Jürgen Römer

Strona pozwana: Freie und Hansestadt Hamburg

Pytania prejudycjalne

1.

Czy ustanowione przez 1. Ruhegeldgesetz Freien und Hansestadt Hamburg (zwana dalej „1. RGG”) dodatkowe świadczenia emerytalne dla byłych urzędników i pracowników, jak i pozostałych przy życiu członków ich rodzin stanowią, w rozumieniu art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 2000/78/WE ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, „płatności dokonane z systemów publicznych lub podobnych, włączając w to systemy zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej” z takim skutkiem (1), że cytowana dyrektywa (zwana dalej „dyrektywą”) nie znajduje zastosowania w zakresie uregulowanym w 1.RGG?

1.

W przypadku odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie: 2.1. Czy przepisy 1.RGG stanowią „przepisy prawne dotyczące stanu cywilnego i wynikające z tego świadczenia” w rozumieniu motywu dwudziestego drugiego preambuły dyrektywy, ponieważ w odniesieniu do wymiaru świadczenia emerytalnego różnicują jego wysokość w zależności od tego czy beneficjenci pozostają w związku małżeńskim, mianowicie traktują w sposób uprzywilejowany beneficjentów pozostających w związku małżeńskim w stosunku do osób, które zawarły związek partnerski z osobą tej samej płci, zgodnie z Lebenspartnerschaftsgesetz (ustawą o związkach partnerskich) Republiki Federalnej Niemiec (zwany dalej „związkiem partnerskim”)? 2.2. W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie: Czy skutkuje to tym, że dyrektywa nie znajduje zastosowania w odniesieniu do wskazanych regulacji 1.RGG, mimo że sama dyrektywa nie zawiera żadnego ograniczenia swojego zakresu stosowania, odpowiadającego motywowi dwudziestemu drugiemu preambuły?

3.

W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 2.1. lub 2.2.: Czy § 10 ust. 6 1.RGG, zgodnie z którym świadczenia emerytalne pozostających w związku małżeńskim beneficjentów, niebędących w separacji obliczane są według przyjętej III/0 klasy podatkowej (korzystniejszej dla podatnika), podczas gdy świadczenia wszystkich pozostałych beneficjentów świadczeń według przyjętej I klasy podatkowej (niekorzystnej dla podatnika), w przypadku beneficjenta świadczeń pozostającego w związku partnerskim z osobą tej samej płci i niebędącego z tą osobą w separacji, narusza art. 1 w związku z art. 2 i art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy?

4.	W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1 lub 2.2. lub przeczącej na pytanie 3: Czy § 10 ust. 6 1.RGG z uwagi na regulację lub skutek prawny opisane w pytaniu 3 narusza art. 141 WE lub którejś z zasad ogólnych prawa wspólnotowego?

5.

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3 lub 4: Czy odnosi to taki skutek, że również dopóki § 10 ust. 6 1.RGG nie zostanie zmieniony w taki sposób, że uchyli zarzucane nierówne traktowanie, niebędący w separacji beneficjent świadczenia pozostający w związku partnerskim może żądać, przy ustalaniu wysokości świadczenia emerytalnego, takiego samego traktowania jak niebędący w separacji beneficjent świadczenia pozostający w związku małżeńskim? Jeśli tak, czy ma to zastosowanie — w przypadku stosowania dyrektywy i odpowiedzi twierdzącej na pytanie 3 — także przed upływem terminu implementacji, zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy?

6.

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 5: Czy ma to zastosowanie, zgodnie z motywami uzasadnienia wyroku Trybunału w sprawie C-262/88 Barber, z zastrzeżeniem, że równe traktowanie przy wymiarze świadczeń emerytalnych stosuje się tylko w odniesieniu do tych części świadczeń emerytalnych, do których beneficjent świadczeń emerytalnych nabył prawo od dnia 17 maja 1990 r.?

---

(1)  Dz.U. L 303, str. 16.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 14 kwietnia 2008 r. — Siebrand BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-150/08)

(2008/C 171/27)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Siebrand BV

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Pytania prejudycjalne

1)

Czy napój, który zawiera pewną ilość alkoholu destylowanego, ale poza tym odpowiada definicji pozycji taryfowej CN 2206, może zostać zaklasyfikowany do tej pozycji taryfowej, jeśli jest to napój fermentowany, który, poprzez dodatek wody oraz określonych substancji, stracił smak, zapach lub wygląd napoju wytworzonego z określonego owocu lub określonego produktu naturalnego?

2)	W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: na podstawie jakiego kryterium należy ustalać, czy ten napój należy, ze względu na dodatek alkoholu destylowanego, mimo to klasyfikować do pozycji taryfowej CN 2208?

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/16

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 15 kwietnia 2008 r. — Real Sociedad de Fútbol S. A. D. i Nihat Kahveci przeciwko Consejo Superior de Deportes i Real Federación Española de Fútbol

(Sprawa C-152/08)

(2008/C 171/28)

Język postępowania: hiszpański

Sąd krajowy

Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Real Sociedad de Fútbol S. A. D. i Nihat Kahveci

Strona pozwana: Consejo Superior de Deportes i Real Federación Española de Fútbol

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 37 Układu Stowarzyszeniowego EWG-Turcja (1), przyjętego przez Radę EWG w dniu 23 grudnia 1963 r. decyzją 64/732, a także jego Protokół Dodatkowy z dnia 23 listopada 1970 r. (2) stoją w sprzeczności ze stosowaniem przez związek sportowy wobec sportowca zawodowego posiadającego obywatelstwo tureckie, legalnie zatrudnionego przez hiszpański klub piłkarski, tak jak podmiot postępowania w przedmiocie istoty sprawy, przepisu, na podstawie którego kluby mogą wystawiać w zawodach organizowanych na szczeblu krajowym jedynie ograniczoną liczbę zawodników pochodzących z krajów trzecich, które nie są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym?

---

(1)  Układ ustanawiający stowarzyszenie pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisany w Ankarze w dniu 12 września 1963 r., zatwierdzony, ratyfikowany i przyjęty w imieniu Wspólnoty decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. (Dz.U. 1964, 217, str. 3685).

(2)  Protokół dodatkowy, podpisany w Brukseli w dniu 23 listopada 1970 r., zatwierdzony, ratyfikowany i przyjęty w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. (Dz.U. L 293, str. 1).

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/17

---

Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

(Sprawa C-154/08)

(2008/C 171/29)

Język postępowania: hiszpański

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Afonso i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

Żądania strony skarżącej

—

orzeczenie, że poprzez uznanie, że usługi świadczone na rzecz jednej ze wspólnot autonomicznych przez „registradores de la propiedad” [rejestratorów nieruchomości] działających jako uprawnieni poborcy przy „oficina liquiadora de distrito hipotecario” [urzędzie poborcy wydziału hipotecznego] nie podlegaja podatkowi VAT, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 2 i art. 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy VAT (1)

—	obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

1.

Registradores de la propiedad są podmiotami zawodowo trudniącymi się wykonywaniem takiego rodzaju czynności, mianowanymi przez państwo hiszpańskie, którym zleca się zarządzanie Registros de la Propiedad (rejestrami nieruchomości). Prowadzą działalność na własny rachunek i maja swobodę organizacji swojej pracy, wybierają swoich pracowników i pobierają opłaty stanowiące ich przychody. Liczne wspólnoty autonomiczne powierzyły im różne zadania związane z poborem określonych opłat. Za usługi te registradores de la propiedad pobierali określony procent pobranych opłat.

2.

Administracja hiszpańska tradycyjnie przyjmowała, jeżeli chodzi o podatek VAT, że registradores de la propiedad przy wykonywaniu tych zadań powinni zostać uznani za podmioty zawodowo trudniące się danym rodzajem działalności świadczące usługi podlegające podatkowi VAT. Argumenty podnoszone w tym względzie przez hiszpańską administrację oparte były głównie na wyrokach Trybunału Sprawiedliwości z dnia 26 marca 1987 r. w sprawie C-235/85 Komisja przeciwko Nierlandom (2) oraz z dnia 25 lipca 1991 r. w sprawie C-202/90 Ayuntamniento de Sevilla (3).

3.

Hiszpański Trubunal Supremo w wyroku z dnia 12 lipca 2003 r. stwierdził, że registradores de la propiedad w odniesieniu do szczególnych czynności powierzonych im przez wspólnoty autonomiczne polegające na poborze i przekazywaniu określonych opłat, są zwykłymi funkcjonariuszami i stanowią część administracji publicznej. Od czasu tego wyroku wydanego w postępowaniu kasacyjnym „w interesie prawa”, administracja hiszpańska przyjmuje, ze takie usługi nie podlegają podatkowi VAT.

4.

Z kolei Komisja twierdzi, że usługi świadczone na rzecz wspólnot autonomicznych przez registradores de la propiedad powinny podlegać podatkowi VAT zgodnie z ogólną zasadą zawartą w art. 2 szóstej dyrektywy. Wniosek ten wynika z faktu, iż registradores — liquidadores działają jako osoby zawodowo trudniące się wykonywaniem takiego rodzaju działalności, które organizują w sposób autonomiczny i niezależny zasoby ludzkie i materiały w celu świadczenia usług, zgodnie z wymogami art. 4 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, oraz z tego, ze w niniejszej sprawie brak jest cech podporządkowania i zależności, które maja istotne znaczenie dla uznania tych usług za wyświadczone przez urzędnika administracji, do której należy, a tym samym za zwolnione z podatku VAT. Registrator — Liquidador nie jest organem administracji wspólnoty autonomicznej, ani przynależną do niej jednostką, w jej strukturach lub też poza nią, lecz niezależną i odrębną stroną, z którą wspólnota autonomiczna zawiera umowę o odpłatne świadczenie usług.

5.

W związku z tym Komisja uważa, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki wymagane przez orzecznictwo dla orzeczenia o odpowiedzialności Królestwa Hiszpanii z tytułu uchybienia wynikającego z interpretacji prawa wspólnotowego niezgodnego z jego duchem i celem ani z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości. Po pierwsze ranga Tribunal Supremo jako najwyższego sądu we wszystkich porządkach prawnych, z wyłączeniem przepisów z dziedziny gwarancji konstytucyjnych. Po drugie, znaczenie i skutki wyroku, który zasadniczo jest sprzeczny z interpretacją przyjętą przez Trybunał Sprawiedliwości, i który spowodował z uwagi na swój wiążący charakter zmianę orzeczeń sadów niższej instancji i dotychczasowej praktyki hiszpańskich organów administracyjnych. Po trzecie, wywołanie szkodliwych skutków w sektorze podatku VAT, które może dotyczyć środków własnych Wspólnoty. W związku z tym administracja hiszpańska nie może opierać się na wyroku wydanym przez Tribunal Supremo dla uzasadnienia uchybienia prawu wspólnotowemu.

---

(1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).

(2)  Rec. s. 1471.

(3)  Rec. s. I-4247.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/17

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 16 kwietnia 2008 r. — E.H.A. Passenheim-van Schoot przeciwko Staatssecretaris van Financiën

(Sprawa C-157/08)

(2008/C 171/30)

Język postępowania: niderlandzki

Sąd krajowy

Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: E.H.A. Passenheim-van Schoot

Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

Pytanie prejudycjalne

Czy art. 49 WE i 56 WE należy interpretować w taki sposób, że nie sprzeciwiają się one, aby państwo członkowskie w przypadkach, w których zagraniczne wkłady oszczędnościowe (przychody z takich wkładów) zostaną zatajone wobec jego organów podatkowych, stosowało przepis, który w celu zniwelowania braku skutecznych możliwości kontroli w odniesieniu do zagranicznych wkładów oszczędnościowych przewiduje termin, w którym można wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe wynoszący 12 lat, podczas gdy w odniesieniu do wkładów oszczędnościowych (przychodów z takich wkładów), które znajdują się na terytorium kraju, gdzie istnieją możliwości skutecznej kontroli, obowiązuje termin w którym można wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe wynoszący 5 lat?

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/18

---

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 16 stycznia 2008 r. w sprawie T-306/05 Isabella Scippacercola i Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 15 kwietnia 2008 r. przez Isabellę Scippacercolę i Ioannisa Terezakisa

(Sprawa C-159/08 P)

(2008/C 171/31)

Język postępowania: angielski

Strony

Wnoszący odwołanie: Isabella Scippacercola, Ioannis Terezakis (przedstawiciel: B. Lombart, adwokat)

Druga stronapostępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

—

uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-306/05 Isabella Scippacercola i Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich doręczonego wnoszącym odwołanie w dniu 6 lutego 2008 r., oddalającego ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 maja 2005 r. wydanej na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. (1), odmawiającej wszczęcia szczegółowego dochodzenia dotyczącego nadmiernych opłat pobieranych przez nowy międzynarodowy port lotniczy Ateny — Spata (Athens International Airport of Spata) posiadający pozycję dominującą w odniesieniu do: a) opłat za usługi związane z bezpieczeństwem pasażerów, b) opłat za urządzenia obsługi pasażerów; c) opłat za usługi w zakresie udostępniania miejsc parkingowych;

—	obciążenie Komisji kosztami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania i w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji.

Zarzuty i główne argumenty

Wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd Pierwszej Instancji nie stwierdził, iż Komisja, odmawiając zbadania opłat pobieranych przez międzynarodowy port lotniczy Ateny — Spata (AIA) w zakresie bezpieczeństwa, urządzeń obsługi pasażerów oraz udostępniania miejsc parkingowych w związku z ich kosztami i dokonując nieprzekonujących porównań opłat stosowanych przez AIA z opłatami pobieranymi na innych europejskich lotniskach, które nie świadczą konkurencyjnych usług zgodnie z art. 82 WE, naruszyła prawo wspólnotowe określone w wyroku w sprawie 27/76 United Brands przeciwko Komisji, a ponadto że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe, gdyż nie stwierdził, po pierwsze, że Komisja nie uwzględniła wszystkich istotnych okoliczności faktycznych istniejących w okresie, gdy wydano zaskarżoną decyzję, zgodnie z wymogami określonymi w wyroku w sprawie C-119/97 Ufex i in. przeciwko Komisji, a po drugie, że Komisja oparła zaskarżoną decyzję na błędnych ustaleniach faktycznych, wskutek czego jest ona dotknięta oczywistym błędem w ocenie i nadużyciem władzy.

Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, ponieważ nie stwierdził, że Komisja popełniła błąd w ocenie, gdy uznała, że kontrole bezpieczeństwa nie stanowiły działalności gospodarczej i że usługi w zakresie udostępniania miejsc parkingowych nie stanowiły rynku właściwego dla celów art. 82 WE.

Jeśli chodzi o zarzucane naruszenie prawa dotyczące stosowania wobec pasażerów opłat za urządzenia obsługi pasażerów wyższych w wypadku lotów wewnątrzwspólnotowych i międzynarodowych niż w wypadku lotów krajowych oraz stosowania wobec pasażerów korzystających z lotów rejsowych opłat za urządzenia obsługi pasażerów, a także opłat za usługi związane z bezpieczeństwem, które nie są nakładane na podróżnych korzystających z lotów czarterowych, wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd Pierwszej Instancji nie stwierdził, iż Komisja nie dopilnowała, by praktyki AIA nie naruszyły zasady niedyskryminacji.

Wreszcie wnoszące odwołanie twierdzą, iż Sąd Pierwszej Instancji nie orzekł, że Komisja odstąpiła od przyjętych praw i procedur, ponieważ, po pierwsze, nie wzięła pod uwagę przedstawionych przez wnoszących skargę danych liczbowych pochodzących z oficjalnych źródeł i wskazujących na stosowanie przez AIA zawyżonych cen, po drugie, przeprowadziła porównanie między opłatami pobieranymi w Spata a opłatami pobieranymi na innych europejskich lotniskach, które były nieistotne dla celów art. 82 WE, a po trzecie, wysłała do AIA wniosek o udzielenie informacji, w którym nie zbadała między innymi kosztów budowy lotniska, wydatków związanych z rejestracją i kosztów organizacji AIA.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. L 123, str. 18).

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/19

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Rethimnis (Grecja) w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Georgios Lagoudakis przeciwko Kentro Anoiktis Prostasias Ilikiomenon Dimou Rethimnis

(Sprawa C-162/08)

(2008/C 171/32)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Monomeles Protodikeio Rethimnis

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Georgios Lagoudakis

Strona pozwana: Kentro Anoiktis Prostasias Ilikiomenon Dimou Rethimnis

Pytania prejudycjalne

1)

Czy klauzulę 5 oraz klauzulę 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175 z dnia 10 lipca 1999 r., str. 42), należy interpretować w ten sposób, że prawo wspólnotowe nie zezwala państwu członkowskiemu, na przyjęcie w ramach wykonania tego porozumienia ramowego przepisów, gdy: a) w ramach krajowego porządku prawnego istnieją już, ustanowione przed wejściem w życie tej dyrektywy, równoważne rozwiązania prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, b) wskutek przepisów ustanowionych w wykonaniu porozumienia ramowego, dochodzi do obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym.

2)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy obniżenie ochrony przewidzianej dla pracowników zatrudnionych na czas określony w przypadkach niedotyczących zawieranych wielokrotnie, kolejnych umów, lecz jednej umowy, której przedmiotem jest jednakże świadczenie pracy w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb (a nie potrzeb tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki), jest związane z wykonaniem tego porozumienia ramowego i rzeczonej dyrektywy, a w konsekwencji czy takie obniżenie ochrony jest zabronione czy też dozwolone w świetle prawa wspólnotowego.

3)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w sytuacji, gdy w krajowym porządku prawnym, w chwili wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE istniały już równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, takie jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, ustanowienie przepisu prawnego uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2001, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego, zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym: a) gdy zakresem stosowania wspomnianego przepisu prawa mającego na celu wykonanie porozumienia ramowego są objęte wyłącznie zawierane wielokrotnie, kolejne umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony, a nie członkowie personelu kontraktowego, którzy zawarli jedną umowę o pracę na czas określony (a nie wielokrotnie kolejne umowy) w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb pracodawcy, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązanie prawne dotyczy wszystkich umów o pracę na czas określony, łącznie z przypadkami zawarcia przez pracownika jednej umowy o pracę na czas określony, której przedmiotem jest jednakże świadczenie pracy w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” (a nie tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki) potrzeb; b) gdy omawiany przepis prawny mający na celu wykonanie porozumienia ramowego przewiduje, jako konsekwencję prawną w celu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony i zapobiegania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem ex nunc, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne przewidują kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem od momentu ich pierwotnego zawarcia (ex tunc)?

4)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, gdy w krajowym porządku prawnym istniały przed wejściem w życie dyrektywy 1999/70/WE równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi integralną część tej dyrektywy, takie jak rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 porozumienia ramowego, czy wybór ustawodawcy greckiego w zakresie transpozycji tej dyrektywy do greckiego porządku prawnego, polegający z jednej strony na wyłączeniu z zakresu ochrony przewidzianego w dekrecie prezydenckim nr 164/2004 rzeczonych przypadków nadużyć, w których pracownik zawarł jedną umowę o pracę na czas określony, której przedmiotem było jednakże świadczenie pracy w celu zaspokojenia potrzeb „zwyczajnych i stałych” a nie tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki, a z drugiej strony na braku ustanowienia podobnego, skutecznego i dotyczącego tego konkretnego przypadku, przepisu określającego skutki prawne w zakresie ochrony pracowników przed tym konkretnym przypadkiem nadużyć, równolegle do ochrony ogólnej utrwalonej w powszechnym prawie pracy w greckim porządku prawnym, dla każdego przypadku świadczenia pracy na podstawie nieważnej umowy, niezależnie od istnienia nadużycia w rozumienia porozumienia ramowego, która przewiduje uprawnienie pracownika do żądania wypłaty wynagrodzenia oraz odprawy, zarówno gdy świadczył pracę na podstawie ważnej umowy o pracę jak i bez takiej umowy, przy uwzględnieniu okoliczności, że: a) obowiązek wypłaty wynagrodzenia i odprawy jest przewidziany w prawie krajowym dla każdego stosunku pracy i nie ma w szczególności na celu przeciwdziałania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego, oraz b) zastosowanie obowiązującego wcześniej równoważnego rozwiązania prawnego ma skutek prawny w postaci uznania (pojedynczej) umowy o pracę na czas określony za umowę na czas nieokreślony, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony w krajowym porządku prawnym, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego?

5)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania czy dokonując interpretacji prawa krajowego w sposób zgodny z dyrektywą 1999/70/WE sąd krajowy musi odmówić stosowania przepisów sprzecznych z taką dyrektywą, zawartych w uregulowaniu ustawodawczym przyjętym w wykonaniu porozumienia ramowego, które jednakże przewiduje obniżenie ogólnego poziomu ochrony, w krajowym porządku prawnym, pracowników zatrudnionych na czas określony, takich jak dekret prezydencki nr 163/2004, które w sposób milczący i pośredni, lecz wyraźny, wyłączają odpowiednią ochronę w przypadku nadużyć, gdy pracownik zawarł jedną umowę o prace na czas określony, której przedmiotem było jednak w rzeczywistości świadczenie pracy w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” (a nie tymczasowych, wyjątkowych i niecierpiących zwłoki) potrzeb, i zastosować w ich miejsce przepisy zawarte w równoważnych uregulowaniach krajowych, istniejących przed wejściem w życie dyrektywy, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920?

6)

W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920), który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie nawet jednej umowy o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony: a) czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych (w niniejszej sprawie przepisy ustawy nr 3250/2004 FEK A' 124/7-7-2004), w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym; b) czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publiczny na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym? Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia zwyczajnych i stałych potrzeb?

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/20

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Rethimnis (Grecja) w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Dimitrios G. Ladakis, Andreas M. Birtas, Konstantinos G. Kyriakopoulos, Emmanouil V. Klamponis, Sofokis E. Mastorakis przeciwko Dimos Geropotamou

(Sprawa C-163/08)

(2008/C 171/33)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Monomeles Protodikeio Rethimnis

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Dimitrios G Ladakis, Andreas M. Birtas, Konstantinos G. Kyriakopoulos, Emmanouil V. Klamponis, Sofokis E. Mastorakis.

Strona pozwana: Dimos Geropotamou

Pytania prejudycjalne

1)

Czy klauzulę 5 oraz klauzulę 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175 z dnia 10 lipca 1999 r., str. 42), należy interpretować w ten sposób, że prawo wspólnotowe nie zezwala państwu członkowskiemu, na przyjęcie w ramach wykonania tego porozumienia ramowego przepisów, gdy a) w ramach krajowego porządku prawnego istnieją już, ustanowione przed wejściem w życie tej dyrektywy, równoważne rozwiązania prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, b) wskutek przepisów ustanowionych w wykonaniu porozumienia ramowego, dochodzi do obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym.

2)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w sytuacji gdy w krajowym porządku prawnym, w chwili wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE istniały już równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, takie jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, ustanowienie przepisu prawnego uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2001, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, w rozumieniu klauzuli 8 ust 1 i 3 porozumienia ramowego, zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym: a) gdy przepis prawa mający na celu wykonanie porozumienia ramowego, zostanie ustanowiony po upływie terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 1999/70/WE, lecz jego zakresem stosowania rationae temporis objęte są wyłącznie umowy o pracę i stosunki pracy obowiązujące w czasie jego wejścia w życie lub które wygasły we wskazanym okresie przed jego wejściem w życie, ale po upływie terminu na transpozycję dyrektywy, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie mają ograniczonego czasowo zakresu stosowania i obejmują wszystkie umowy o pracę na czas określony, które zostały zawarte, obowiązywały, lub wygasły w dniu wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE i upływu terminu na jej transpozycję, b) gdy ramami zastosowania takiego przepisu mającego na celu wykonanie porozumienia ramowego, objęte są wyłącznie umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony, które by zostać uznane za kolejne w rozumieniu wspomnianych uregulowań muszą spełnić kumulatywnie następujące przesłanki: i) upływ między nimi okresu nie przekraczającego trzech miesięcy, ii) ich łączny czas trwania wynosi co najmniej 24 miesiące w chwili wejścia w życie tych przepisów, niezależnie od tego ile razy były ponownie zawierane lub łączny okres zatrudnienia na ich podstawie w wymiarze co najmniej 18 miesięcy w okresie 24 miesięcy liczonym od umowy pierwotnej, w przypadku co najmniej trzykrotnego ponownego zawarcia umowy po umowie pierwotnej, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie przewidywały takich warunków obejmując wszystkie (kolejne) umowy o pracę na czas określony, niezależnie od minimalnego okresu zatrudnienia i minimalnej liczby dotyczącej ponownego zawierania umowy, c) gdy omawiany przepis prawny mający na celu wykonanie porozumienia ramowego przewiduje, jako konsekwencję prawną w celu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony i zapobiegania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem ex nunc, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne przewidują kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem od momentu ich pierwotnego zawarcia (ex tunc)?

3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, gdy w krajowym porządku prawnym istniały przed wejściem w życie dyrektywy 1999/70/WE równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi integralną część tej dyrektywy, takie jak rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920, czy przyjęcie przepisu uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany przed sądem krajowym art. 7 dekretu prezydenckiego nr 164/2004, gdy przewiduje on jako jedyny środek ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, przed nadużyciami, obowiązek wypłaty przez pracodawcę wynagrodzenia i odprawy w przypadku zatrudnienia z naruszeniem prawa na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony, uwzględniając okoliczność, że a) obowiązek wypłaty wynagrodzenia i odprawy jest przewidziany w prawie krajowym dla każdego stosunku pracy i nie ma w szczególności na celu przeciwdziałania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego, oraz b) zastosowanie obowiązującego wcześniej równoważnego rozwiązania prawnego ma skutek prawny w postaci uznania kolejnych umów o pracę na czas określony za umowę na czas nieokreślony, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony w krajowym porządku prawnym, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego?

4)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania czy dokonując interpretacji prawa krajowego w sposób zgodny z dyrektywą 1999/70/WE sąd krajowy musi odmówić stosowania przepisów sprzecznych z taką dyrektywą, zawartych w uregulowaniu ustawodawczym przyjętym w wykonaniu porozumienia ramowego, które jednakże przewiduje obniżenie ogólnego poziomu ochrony, w krajowym porządku prawnym, pracowników zatrudnionych na czas określony, takich jak art. 7 i 11 dekretu prezydenckiego nr 163/2004, i zastosować w ich miejsce przepisy zawarte w równoważnych uregulowaniach krajowych, istniejących przed wejściem w życie dyrektywy, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920?

5)

W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920) który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie umów o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony: a) czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych, w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym; b) czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publiczny na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym? Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb?

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/22

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikio Rethimnon (Grecja) w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Mikhail Zakharioudakis przeciwko Dimos Labis

(Sprawa C-164/08)

(2008/C 171/34)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Monomeles Protodikio Rethimnon

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Mikhail Zakharioudakis

Strona pozwana: Dimos Labis

Pytania prejudycjalne

1)

Czy klauzulę 5 oraz klauzulę 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175 z dnia 10 lipca 1999 r., str. 42), należy interpretować w ten sposób, że prawo wspólnotowe nie zezwala państwu członkowskiemu, na przyjęcie w ramach wykonania tego porozumienia ramowego przepisów, gdy a) w ramach krajowego porządku prawnego istnieją już, ustanowione przed wejściem w życie tej dyrektywy, równoważne rozwiązania prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, b) wskutek przepisów ustanowionych w wykonaniu porozumienia ramowego, dochodzi do obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym.

2)

W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w sytuacji gdy w krajowym porządku prawnym, w chwili wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE istniały już równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, takie jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, ustanowienie przepisu prawnego uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2001, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, w rozumieniu klauzuli 8 ust 1 i 3 porozumienia ramowego, zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym: a) gdy przepis prawa mający na celu wykonanie porozumienia ramowego, zostanie ustanowiony po upływie terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 1999/70/WE, lecz jego zakresem stosowania rationae temporis objęte są wyłącznie umowy o pracę i stosunki pracy obowiązujące w czasie jego wejścia w życie lub które wygasły we wskazanym okresie przed jego wejściem w życie, ale po upływie terminu na transpozycję dyrektywy, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie mają ograniczonego czasowo zakresu stosowania i obejmują wszystkie umowy o pracę na czas określony, które zostały zawarte, obowiązywały, lub wygasły w dniu wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE i upływu terminu na jej transpozycję, b) gdy ramami zastosowania takiego przepisu mającego na celu wykonanie porozumienia ramowego, objęte są wyłącznie umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony, które by zostać uznane za kolejne w rozumieniu wspomnianych uregulowań muszą spełnić kumulatywnie następujące przesłanki:1) upływ między nimi okresu nie przekraczającego trzech miesięcy, 2) ich łączny czas trwania wynosi co najmniej 24 miesiące w chwili wejścia w życie tych przepisów, niezależnie od tego ile razy były ponownie zawierane lub łączny okres zatrudnienia na ich podstawie w wymiarze co najmniej 18 miesięcy w okresie 24 miesięcy liczonym od umowy pierwotnej, w przypadku co najmniej trzykrotnego ponownego zawarcia umowy po umowie pierwotnej, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie przewidywały takich warunków obejmując wszystkie (kolejne) umowy o pracę na czas określony, niezależnie od minimalnego okresu zatrudnienia i minimalnej liczby dotyczącej ponownego zawierania umowy, c) gdy omawiany przepis prawny mający na celu wykonanie porozumienia ramowego przewiduje, jako konsekwencję prawną w celu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony i zapobiegania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem ex nunc, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne przewidują kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem od momentu ich pierwotnego zawarcia (ex tunc)?

3)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, gdy w krajowym porządku prawnym istniały przed wejściem w życie dyrektywy 1999/70/WE równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi integralną część tej dyrektywy, takie jak rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920, czy przyjęcie przepisu uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany przed sądem krajowym art. 7 dekretu prezydenckiego nr 164/2004, gdy przewiduje on jako jedyny środek ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, przed nadużyciami, obowiązek wypłaty przez pracodawcę wynagrodzenia i odprawy w przypadku zatrudnienia z naruszeniem prawa na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony, uwzględniając okoliczność, że a) obowiązek wypłaty wynagrodzenia i odprawy jest przewidziany w prawie krajowym dla każdego stosunku pracy i nie ma w szczególności na celu przeciwdziałania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego, oraz b) zastosowanie obowiązującego wcześniej równoważnego rozwiązania prawnego ma skutek prawny w postaci uznania kolejnych umów o pracę na czas określony za umowę na czas nieokreślony, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony w krajowym porządku prawnym, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego?

4)

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania czy dokonując interpretacji prawa krajowego w sposób zgodny z dyrektywą 1999/70/WE sąd krajowy musi odmówić stosowania przepisów sprzecznych z taką dyrektywą, zawartych w uregulowaniu ustawodawczym przyjętym w wykonaniu porozumienia ramowego, które jednakże przewiduje obniżenie ogólnego poziomu ochrony, w krajowym porządku prawnym, pracowników zatrudnionych na czas określony, takich jak art. 7 i 11 dekretu prezydenckiego nr 163/2004, i zastosować w ich miejsce przepisy zawarte w równoważnych uregulowaniach krajowych, istniejących przed wejściem w życie dyrektywy, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920?

5)

W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920) który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie umów o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony: a) czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych, w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym; b) czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publiczny na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym? Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb?

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/24

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Costituzionale (Włochy) w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Prezes Rady Ministrów przeciwko Regione autonoma della Sardegna

(Sprawa C-169/08)

(2008/C 171/35)

Język postępowania: włoski

Sąd krajowy

Corte Costituzionale

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Prezes Rady Ministrów

Strona pozwana: Regione autonoma della Sardegna

Pytania prejudycjalne

1)

Czy art. 49 traktatu powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu normy takiej jak ta przewidziana w art. 4 ustawy nr 4 Regionu Sardynii z dnia 11 maja 2006 r. (Disposizioni varie in materia di entrate, riqualificazione della spesa, politiche sociali e di sviluppo — Przepisy różne w sprawie przychodów, reklasyfikacji wydatków, polityki społecznej i rozwoju), w brzmieniu nadanym przez art. 3 akapit trzeci ustawy nr 2 Regionu Sardynii z dnia 29 maja 2007 r. (Disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale della Regione — Legge finanziaria 2007 — Przepisy w sprawie utworzenia rocznego i wieloletniego budżetu regionu — Ustawa budżetowa na 2007 r.), zgodnie z którą podatek regionalny od postoju statków powietrznych w celach turystycznych obciąża jedynie przedsiębiorstwa, które mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) poza terytorium Regionu Sardynii, eksploatujące statki powietrzne wykorzystywane przez nie same do przewozu osób w ramach wykonywania działalności polegającej na świadczeniu komercyjnych usług lotniczych;

2)

czy wskazany powyżej art. 4 ustawy Regionu Sardynii nr 4 z 2006 r., w brzmieniu nadanym przez art. 3 akapit trzeci ustawy Regionu Sardynii nr 2 z 2007 r., przewidując, iż podatek regionalny od postoju statków powietrznych w celach turystycznych obciąża jedynie przedsiębiorstwa, które mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) poza terytorium Regionu Sardynii, eksploatujące statki powietrzne wykorzystywane przez nie same do przewozu osób w ramach wykonywania działalności polegającej na świadczeniu komercyjnych usług lotniczych, stanowi — w rozumieniu art. 87 traktatu — pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstw, które wykonują taką samą działalność i mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) na terytorium Regionu Sardynii;

3)

czy art. 49 traktatu powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu normy takiej jak ta przewidziana we wskazanym powyżej art. 4 ustawy Regionu Sardynii nr 4 z 2006 r., w brzmieniu nadanym przez art. 3 akapit trzeci ustawy Regionu Sardynii nr 2 z 2007 r., zgodnie z którą podatek regionalny od postoju jednostek rekreacyjnych w celach turystycznych obciąża jedynie przedsiębiorstwa, które mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) poza terytorium Regionu Sardynii, eksploatujące jednostki rekreacyjne, których działalność gospodarcza polega na oddawaniu takich jednostek do dyspozycji osób trzecich;

4)

czy wskazany powyżej art. 4 ustawy Regionu Sardynii nr 4 z 2006 r., w brzmieniu nadanym przez art. 3 akapit trzeci ustawy Regionu Sardynii nr 2 z 2007 r., przewidując, iż podatek regionalny od postoju jednostek rekreacyjnych w celach turystycznych obciąża jedynie przedsiębiorstwa, które mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) poza terytorium Regionu Sardynii, eksploatujące jednostki rekreacyjne, których działalność gospodarcza polega na oddawaniu takich jednostek do dyspozycji osób trzecich, stanowi — w rozumieniu art. 87 traktatu — pomoc państwa na rzecz przedsiębiorstw, które wykonują taką samą działalność i mają siedzibę dla celów podatkowych (rezydencję podatkową) na terytorium Regionu Sardynii?

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/24

---

Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-171/08)

(2008/C 171/36)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Montaguti, P. Guerra e Andrade i M. Telles Romão)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie, że Republika Portugalska poprzez utrzymanie szczególnych praw państwa i innych podmiotów publicznych w spółce Portugal Telecom SA, przyznanych w związku z akcjami uprzywilejowanymi (złotymi akcjami) państwa w Portugal Telcom SA, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 i 43 WE.

—	obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Państwo portugalskie posiada 500 akcji uprzywilejowanych (złotych akcji) w Portugal Telcom SA (PT). Akcje te przyznają państwu prawo veta w obradach dotyczących wyboru prezydium walnego zgromadzenia, przewodniczącego komisji rewizyjnej i głównego rewidenta księgowego, postępowania w sprawie rocznego sprawozdania finansowego, zmiany statutu, podwyższenia kapitału, ograniczenia lub zniesienia prawa preferencji, emisja obligacji i innych papierów wartościowych, ustalanie ogólnych celów i fundamentalnych zasad polityki spółki, określenia ogólnych zasad polityki udziału w innych spółkach, zezwolenia na zmianę siedziby i zezwolenia na nabycie akcji reprezentujących więcej niż 10 % kapitału zakładowego przez akcjonariuszy, którzy wykonują w sposób pośredni lub bezpośredni działalność konkurencyjną wobec spółek, które są spółkami dominującymi spółki PT, a także prawo veta w odniesieniu do jednej trzeciej całkowitej liczby członków zarządu, włączywszy w to prezesa zarządu spółki.

Komisja uważa, że takie prawo veta stanowi ograniczenie w przepływie kapitału i w swobodzie działalności gospodarczej. Takie środki stanowią przeszkodę dla inwestycji bezpośrednich w PT, przeszkodę dla inwestycji portfelowych oraz przeszkodę w wykonywaniu swobody działalności gospodarczej.

Przywołane szczególne prawa państwa stanowią środki państwowe, ponieważ akcje specjalne nie wynikają ze zwykłego stosowania prawa spółek.

Wspomniane złote akcje nie są związane z uzasadnionymi celami leżącymi w interesie powszechnym, a w szczególności, z celami, na jakie powołuje się państwo portugalskie, to jest bezpieczeństwo i porządek publiczny, utrzymania sieci okablowania i kabli miedzianych, oraz kontynuacja działalności PT jako dostawcy detalicznego i hurtowego, koncesji usług publicznych, sposobu regulacji rynku telekomunikacyjnego i ewentualnych zakłóceń na rynku kapitałowym.

W każdym razie państwo portugalskie nie przestrzega zasady proporcjonalności, ponieważ sporne środki nie są odpowiednie dla zagwarantowania realizacji zamierzonych celów i wychodzą poza to, co jest konieczne dla osiągnięcia takich celów.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 kwietnia 2008 r. — NCC Construction Danmark A/S przeciwko Skatteministeriet

(Sprawa C-174/08)

(2008/C 171/37)

Język postępowania: duński

Sąd krajowy

Østre Landsret (Dania).

Strony postępowania przed sądem krajowym

Strona skarżąca: NCC Construction Danmark A/S.

Strona pozwana: Skatteministeriet (duńskie ministerstwo finansów).

Pytania prejudycjalne

1.

Czy pojęcie „okazjonalnych transakcji związanych z obrotem nieruchomościami” użyte w art. 19 ust. 2 zdanie drugie szóstej dyrektywy (1)należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono swym zakresem działalność przedsiębiorstwa budowlanego będącego podatnikiem podatku VAT w związku z późniejszą sprzedażą nieruchomości wybudowanej przez to przedsiębiorstwo na własny rachunek, jako działalność w pełni opodatkowaną podatkiem VAT wykonywaną w celu odsprzedaży?

2.	Czy dla udzielenia odpowiedzi na pierwsze pytanie ma znaczenie zakres, w jakim działalność polegająca na sprzedaży, rozpatrywana odrębnie, wiąże się z wykorzystaniem towarów i usług, od których podatek VAT podlega zapłacie?

3.

Czy jest zgodne z zasadą neutralności podatku VAT, by przedsiębiorstwo budowlane, które zgodnie z przepisami zainteresowanego państwa członkowskiego — opartymi na art. 5 ust. 7 i art. 6 ust. 3 szóstej dyrektywy — zobowiązane jest do zapłaty podatku VAT od dostaw wewnętrznych w ramach budowy nieruchomości na własny rachunek w celu ich późniejszej odsprzedaży, miało tylko częściowe prawo do odliczenia podatku VAT związanego z kosztami ogólnymi działalności budowlanej, gdyż późniejsza sprzedaż nieruchomości jest zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego w dziedzinie podatku VAT zwolniona od podatku na zasadzie art. 28 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy w związku z pkt 16 załącznika F do niej?

---

(1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EGW z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/25

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessaloniki (Grecja) w dniu 28 kwietnia 2008 r. — Maria Kastrinaki przeciwko Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA

(Sprawa C-180/08)

(2008/C 171/38)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Dioikitiko Efeteio Thessaloniki (Administracyjny sąd apelacyjny w Salonikach, Grecja).

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Maria Kastrinaki

Strona pozwana: Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA

Pytania prejudycjalne

1)

W przypadku gdy obywatel państwa członkowskiego, na podstawie dokumentu, który jest objęty, jako taki, zakresem zastosowania dyrektywy 89/48/EWG, został zatrudniony przez osobę prawną prawa publicznego i wykonuje zawód regulowany, w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie prywatnoprawnej umowy o pracę na czas nieokreślony, awansując zarówno w zakresie stopni zaszeregowania jak i wynagrodzenia, w sposób odpowiadający rzeczonemu dokumentowi, czy właściwe władze są następnie uprawnione, w rozumieniu art. 1, 2, 3 oraz 4 rzeczonej dyrektywy, interpretowanych w świetle art. 149 i 150 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, do wyłączenia możliwości wykonywania przez tą osobę uprawnień zawodowych z powodu niemożności uznania równoważności akademickiej dokumentu przedstawionego dla celów zaszeregowania i ustalenia wysokości wynagrodzenia odpowiadającego temu dokumentowi, jedynie na tej podstawie, że o ile dokument ten został wydany przez władze państwa członkowskiego pochodzenia, to nastąpiło to po odbyciu — dzięki umowie franchisingowej — części studiów w przyjmującym państwie członkowskim w jednostce, która jakkolwiek działała swobodnie w przyjmującym państwie członkowskim, nie została jednakże uznana w tym państwie za instytut szkolnictwa, na podstawie ogólnych przepisów ustawodawstwa tego państwa?

2)

Czy właściwe władze są uprawnione, w rozumieniu przepisów dyrektywy 89/48/EWG, transponowanej do greckiego porządku prawnego dekretem międzyministerialnym nr A4/4112/247/1992, interpretowanych w świetle przepisów art. 39 ust. 1, art 40 akapit pierwszy, art. 43, art. 47 ust. 1, art. 49 i art. 55 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, do wyłączenia możliwości wykonywania uprawnień zawodowych wynikających z pozwolenia na wykonywanie zawodu, przez obywatela państwa członkowskiego zatrudnionego przez osobę prawną prawa publicznego na podstawie prywatnoprawnej umowy o pracę na czas nieokreślony — któremu udzielono pozwolenia na wykonywanie zawodu w oparciu o przepisy dyrektywy 89/48/EWG, transponowanej do greckiego porządku prawnego dekretem między ministerialnym nr A4/4112/247/1992 — z tego względu, że nie uznano też równoważności akademickiej dokumentu potwierdzającego ukończenie przezeń studiów?

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/26

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis (Grecja) w dniu 28 kwietnia 2008 r. — Maria Kastrinaki przeciwko Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA

(Sprawa C-186/08)

(2008/C 171/39)

Język postępowania: grecki

Sąd krajowy

Dioikitiko Efeteio Thessalonikis

Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Maria Kastrinaki

Strona pozwana: Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis ACHEPA

Pytanie prejudycjalne

Czy właściwe władze mogą, w rozumieniu przepisów dyrektywy 89/48/EWG, transponowanej do greckiego porządku prawnego na mocy dekretu międzyministerialnego nr A4/4112/247/1992, interpretowanych w świetle art. 39 ust. 1, art. 40 akapit pierwszy, art. 43, art. 47 ust. 1, art. 49 i art. 55 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odmówić awansu w odniesieniu do stopnia i wynagrodzenia w wyniku powołania w charakterze urzędnika na stanowisko etatowe, na którym wymagane jest ukończenie studiów uniwersyteckich, wraz z odpowiednią grupą zaszeregowania, obywatelowi państwa członkowskiego posiadającemu dyplom objęty zakresem zastosowania dyrektywy 98/48/EWG, który pracuje w instytucji będącej osobą prawną prawa publicznego na podstawie prywatnoprawnej umowy o pracę na czas nieokreślony i któremu, po pierwsze, właściwe władze państwa członkowskiego pochodzenia wydały zezwolenie na posługiwanie się tytułem zawodowym i po drugie, właściwe władze przyjmującego państwa członkowskiego wydały zezwolenie na wykonywanie zawodu zgodnie z przepisami dyrektywy 89/48/EWG, transponowanej do greckiego porządku prawnego na mocy dekretu międzyministerialnego nr A4/4112/247/1992, z uwagi na to, że nie jest możliwe uznanie równoważności akademickiej dyplomu uniwersyteckiego państwa członkowskiego pochodzenia, ponieważ część studiów została odbyta, na podstawie umowy franchisingowej, w przyjmującym państwie członkowskim w prywatnym ośrodku nauczania, który nie jest uznawany przez to państwo członkowskie za instytucję oświatową.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/26

---

Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

(Sprawa C-190/08)

(2008/C 171/40)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i R. Troosters, działający w charakterze pełnomocników)

Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie, że nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony lub w każdym razie nie zgłaszając ich Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na pomocy tej dyrektywy.

—	obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 10 października 2006 r.

---

(1)  Dz.U. L 304, str. 12.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/27

---

Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-191/08)

(2008/C 171/41)

Język postępowania: portugalski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i A. Caeiros, działający w charakterze pełnomocników)

Strona pozwana: Republika Portugalska

Żądania strony skarżącej

—

tytułem żądania głównego, stwierdzenie, że nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony lub w każdym razie nie zgłaszając ich Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na pomocy tej dyrektywy (1), Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 38 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy 2004/83;

—	ewentualnie, stwierdzenie, że w każdym razie nie informując Komisji o wydaniu takich przepisów, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 38 ust. 1 wyżej wymienionej dyrektywy 2004/83 oraz

—	obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 10 października 2006 r.

---

(1)  Dz.U. L 304, str. 12.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/27

---

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas w dniu 30 kwietnia 2008 r. — Postępowanie w sprawie Ingi Rinau

(Sprawa C-195/08)

(2008/C 171/42)

Język postępowania: litewski

Sąd krajowy

Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

Strona (Strony) w postępowaniu przed sądem krajowym

Strona skarżąca: Inga Rinau

Strona pozwana: Michael Rinau

Pytania prejudycjalne

1.	Czy strona w rozumieniu art. 21 rozporządzenia nr 2201/2003 (1)może wnieść o nieuznanie orzeczenia sądowego, gdy nie został złożony wniosek o jego uznanie?

2.

W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, jak sąd krajowy — rozpoznając wniosek, o nieuznanie orzeczenia złożony przez osobę, względem, której jest ono wykonalne — powinien stosować art. 31 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003, który stanowi, że „[…] Osoba, przeciwko której wykonuje się orzeczenie ani dziecko, w tym stadium postępowania nie mają możliwości złożenia jakiegokolwiek oświadczenia”?

3.

Czy sąd krajowy — do którego osoba, na której spoczywa odpowiedzialność rodzicielska, wniosła o nieuznanie orzeczenia sądowego państwa członkowskiego pochodzenia nakazującego wydanie dziecka w nim zamieszkałego do państwa pochodzenia, dla którego to orzeczenia na podstawie art. 42 rozporządzenia nr 2201/2003 wydano świadectwo — powinien je zbadać na podstawie sekcji 1 i 2 rozdziału III rozporządzenia nr 2201/2003, jak to przewiduje art. 40 ust. 2 tego rozporządzenia?

4.	Co oznacza warunek „bez uszczerbku dla sekcji 4” określony w art. 21 ust. 3 rozporządzenia nr 2201/2003?

5.

Czy wydanie orzeczenia o wydaniu dziecka i wystawienie świadectwa, o którym mowa w art. 42 rozporządzenia nr 2201/2003, przez sąd państwa członkowskiego pochodzenia po tym, jak sąd państwa członkowskiego, w którym dziecko jest bezprawnie zatrzymane, wydał orzeczenie o wydaniu dziecka do państwa pochodzenia, jest zgodne z celami i procedurami rozporządzenia nr 2201/2003?

6.

Czy zakaz badania właściwości sądu pochodzenia przewidziany w art. 24 rozporządzenia nr 2201/2003 oznacza, że sąd krajowy — do którego wniesiono o uznanie lub o nieuznanie orzeczenia sądu zagranicznego i który nie może badać właściwości sądu państwa członkowskiego pochodzenia oraz który nie stwierdził innych podstaw nieuznania orzeczeń określonych w art. 23 rozporządzenia nr 2201/2003 — powinien uznać orzeczenie sądu państwa członkowskiego pochodzenia o wydaniu dziecka, jeśli sąd państwa członkowskiego pochodzenia nie dochował przepisów postępowania określonych w rozporządzeniu na potrzeby rozstrzygnięcia kwestii wydania dziecka?

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, str. 1).

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/28

---

Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-200/08)

(2008/C 171/43)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bordes i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

Strona pozwana: Republika Francuska

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie, że odmawiając niemieckim i brytyjskim instruktorom snowboardu nauczania tylko tej dyscypliny we Francji i nie wymieniając w zarządzeniu z dnia 4 maja 1995 r. w brzmieniu zmienionym dyplomów instruktorów snowboardu zdobytych w innych państwach członkowskich, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 39 WE, 43 WE i 49 WE, jak również art. 6 dyrektywy 92/51/EWG (1);

—	obciążenie Republika Francuska kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Chociaż w wielu państwach członkowskich nauczycielami jazdy na nartach oraz na snowboardzie mogą być osoby, które odbyły odrębne kształcenie, to nauki snowboardu we Francji mogą udzielać wyłącznie instruktorzy snowboardu.

Strona skarżąca podnosi, że odmowa zezwolenia na podejmowanie wyłącznie zawodu instruktora snowboardu nie może być usprawiedliwiona w oparciu o podstawowe zasady swobodnego przepływu osób, swobodnego świadczenia usług oraz swobody przedsiębiorczości. Komisja utrzymuje ponadto, że określone w orzecznictwie Trybunału dla uzasadnienia ewentualnego ograniczenia tych zasad cztery kumulatywne przesłanki pozwalające na odstępstwa — niedyskryminacja, nadrzędne względy interesu ogólnego, zdolność do zagwarantowania realizacji słusznego celu oraz uwzględnienie zasady proporcjonalności — nie zostały spełnione.

---

(1)  Dyrektywa Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG (Dz.U. L 209, str. 25).

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/28

---

Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

(Sprawa C-209/08)

(2008/C 171/44)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: Maria Condou Durande, pełnomocnik)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

Żądania

—

Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami (1), a w każdym bądź razie nie zawiadamiając o tych przepisach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 17 tej dyrektywy;

—	obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin implementacji dyrektywy upłynął w dniu 5 sierpnia 2006 r. Tymczasem do dnia wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła przepisów niezbędnych do implementacji dyrektywy, a w każdym bądź razie nie powiadomiła o tym Komisji.

---

(1)  Dz.U. L 261, str. 19.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/29

---

Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2008 r. — Komicja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwa Luksemburga

(Sprawa C-223/08)

(2008/C 171/45)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komicja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Huvelin, pełnomocnik)

Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 tej dyrektywy

—	obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy 2006/100/WE upłynął w dniu przystąpienia Rumunii i Bułgarii do Unii Europejskiej, tj. w dniu 1 stycznia 2007 r. Na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła żadnych środków transpozycji dyrektywy lub nie poinformowała o nich Komisji.

---

(1)  Dz.U. L 363, str. 141.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/29

---

Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-224/08)

(2008/C 171/46)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Huvelin, pełnomocnik)

Strona pozwana: Republika Francuska

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 tej dyrektywy;

—	obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy 2006/100/WE upłynął w dniu przystąpienia Rumunii i Bułgarii do Unii Europejskiej, tj. w dniu 1 stycznia 2007 r. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana wciąż nie przyjęła środków niezbędnych w celu całkowitej transpozycji dyrektywy, w szczególności w zakresie zawodów medycznych, prawników i architektów.

---

(1)  Dz.U. L 363, str. 141.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/29

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 3 de Valladolid — Hiszpania) — Vicente Pascual García przeciwko Confederación Hidrográfica del Duero

(Sprawa C-87/06) (1)

(2008/C 171/47)

Język postępowania: hiszpański

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/30

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Monomeles Protodikeio Veroias — Grecja) — Georgios Diamantis przeciwko FANCO AE

(Sprawa C-315/06) (1)

(2008/C 171/48)

Język postępowania: grecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/30

---

Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 7 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-424/06) (1)

(2008/C 171/49)

Język postępowania: włoski

Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/30

---

Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 28 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Jönköping — Szwecja) — Mattias Jalkhed przeciwko Jordbruksverket

(Sprawa C-18/07) (1)

(2008/C 171/50)

Język postępowania: szwedzki

Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/30

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-235/07) (1)

(2008/C 171/51)

Język postępowania: niemiecki

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/30

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 5 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

(Sprawa C-325/07) (1)

(2008/C 171/52)

Język postępowania: francuski

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/30

---

Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-347/07) (1)

(2008/C 171/53)

Język postępowania: włoski

Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/31

---

Wyznaczenie sędziego zastępującego prezesa przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych

(2008/C 171/54)

W dniu 12 czerwca 2008 r. Sąd Pierwszej Instancji postanowił, w związku z ustąpieniem ze stanowiska sędziego J.D. Cooke'a, zmienić decyzję z dnia 19 września 2007 r. i wyznaczyć, zgodnie z art. 106 regulaminu, sędziego S. S. Papasavvasa na sędziego zastępującego prezesa przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych w okresie od dnia 1 lipca 2008 r. do dnia 30 czerwca 2009 r.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/31

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 maja 2008 r. — Belfass przeciwko Radzie

(Sprawa T-495/04) (1)

(Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Oczywista omyłka - Udzielenie zamówienia na podstawie najkorzystniejszej ekonomicznie oferty - Oferta rażąco niska - Artykuł 139 ust. 1 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 - Zarzut niezgodności z prawem - Specyfikacja - Dopuszczalność)

(2008/C 171/55)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Belfass SPRL (Forest, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i A. Vito, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 13 października 2004 r., odrzucającej dwie oferty złożone przez skarżącą w ramach postępowania przetargowego UCA-033/04 oraz żądanie odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą w związku z zachowaniem Rady

Sentencja wyroku

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 13 października 2004 r. w sprawie odrzucenia ofert Belfass SPRL w ramach przetargu UCA 033/04 w części, w jakiej odrzuca się w niej ofertę Belfass w zakresie części nr 2.

2)	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

3)	Każda ze stron ponosi własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/31

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2008 r. — NewSoft Technology przeciwko OHIM — Soft (Presto! BizCard Reader)

(Sprawa T-205/06) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy Presto! BizCard Reader - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Presto - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2008/C 171/56)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: NewSoft Technology Corporation (Taipei, Tajwan) (przedstawiciele: adwokaci M. Dirksen-Schwanenland, U. von Sothen i M. Di Stefano)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: SOFT, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Velázquez Ibáñez i P. Merino Baylos)

Przedmiot sprawy

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2006 r. (sprawa R 601/2005) dotyczącej postępowania o unieważnienie znaku między Soft, SA a NewSoft Technology Corp.

Sentencja wyroku

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	NewSoft Technology Copr. zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/32

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2008 r. — Ott i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-250/06 P) (1)

(Odwołanie - Odwołanie incydentalne - Dopuszczalność - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. - Przyznanie punktów pierwszeństwa - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Zarzut niezgodności z prawem - Zamiana motywów - Odwołanie częściowo niezasadne i częściowo zasadne - Osądzony spór - Oddalenie skargi)

(2008/C 171/57)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Martial Ott (Oberanven, Luksemburg), Fernando Lopez Tola (Luksemburg, Luksemburg) i Francis Weiler (Itzig, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2006 r. w sprawie F-87/05 Ott i in. przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) z wnioskiem o jego uchylenie.

Sentencja

1)	Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2006 r. w sprawie F-87/05 Ott i in. przeciwko Komisji zostaje uchylone w zakresie, w jakim oddala skargę wniesioną przez Francisa Weilera.

2)	Odwołanie w pozostałym zakresie zostaje oddalone.

3)	Odwołanie incydentalne zostaje oddalone.

4)	Skarga wniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej pod sygnaturą F-87/05 przez Francisa Weilera zostaje oddalona.

5)	Martial Ott, Fernando Lopez Tola i Francis Weiler pokryją własne koszty wynikłe w tej instancji, a także cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję. Komisja pokryje jedną piątą kosztów wynikłych w tej instancji.

6)	Francis Weiler i Komisja pokryją własne koszty wynikłe w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

---

(1)  Dz.U C 281 z 18.11.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/32

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2008 r. — Radio Regenbogen Hörfunk in Baden przeciwko OHIM (RadioCom)

(Sprawa T-254/06) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RadioCom - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2008/C 171/58)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Radio Regenbogen Hörfunk in Baden Geschäftsfürhungs-GmbH (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciel: W. Göpfert, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

Przedmiot sprawy

Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 lipca 2006 r. (sprawa R 1266/2005-1) dotyczącą wniosku o rejestrację słownego znaku towarowego RadioCom jako wspólnotowego znaku towarowego

Sentencja wyroku

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Radio Regenbogen Hörfunk in Baden Geschäftsführungs-GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/33

---

Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 maja 2008 r. — Enercon przeciwko OHIM (E)

(Sprawa T-329/06) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego E - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2008/C 171/59)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo R. Böhm, następnie R. Böhm i U. Sander, adwokaci)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider)

Przedmiot sprawy

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2006 r. (sprawa R 394/2006-1) dotyczącej rejestracji słownego znaku towarowego E jako wspólnotowego znaku towarowego.

Sentencja wyroku

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/33

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2008 r. — TF1 przeciwko Komisji

(Sprawa T-144/04) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Komisji uznająca niektóre środki przyjęte przez Republikę Francuską na rzecz France 2 i France 3 za pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem - Termin na wniesienie skargi - Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu - Niedopuszczalność)

(2008/C 171/60)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Télévision française 1 SA (TF1) (Nanterre, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Hordies i C. Smits, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, N. Niejahr i C. Giolito, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciel: G. de Bergues, pełnomocnik)

Przedmiot sprawy

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/838/WE z dnia 10 grudnia 2003 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz France 2 i France 3 (Dz.U. 2004, L 361, str. 21)

Sentencja postanowienia

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Télévision française 1 SA (TF1) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

3)	Republika Francuska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/34

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 kwietnia 2008 r. — Maison de l'Europe Avignon Méditerranée przeciwko Komisji

(Sprawa T-302/04) (1)

(Klauzula arbitrażowa - Utworzenie punktu informacyjnego Europa - Porozumienie zawarte między Komisją a skarżącą - Oczywisty brak właściwości Sądu - Skarga oczywiście bezzasadna)

(2008/C 171/61)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Maison de l'Europe Avignon Méditerranée (Awinion, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Martineau)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J.-F. Pasquier i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Skarga, oparta na klauzuli arbitrażowej, o zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej łącznej kwoty 394 066,76 euro z tytułu podnoszonego przez skarżącą uchybienia zobowiązaniom umownym wynikającym z porozumienia dotyczącego utworzenia punktu informacyjnego Europa w Awinionie

Sentencja postanowienia

1)	Skarga zostaje odrzucona

2)	Maison de l'Europe Avignon Méditerranée zostaje obciążony kosztami postępowania

---

(1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/34

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 maja 2008 r. — SNIV przeciwko Komisji

(Sprawa T-327/04) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Termin na wniesienie skargi - Początek biegu terminu - Publikacja skróconego zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym - Strona internetowa - Niedopuszczalność)

(2008/C 171/62)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Syndicat national de l'industrie des viandes (SNIV) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: N. Coutrelis i S. Henneresse, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciel: G. de Bergues, pełnomocnik)

Przedmiot sprawy

Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2004) 936 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2004 r. dotyczącej środków pomocy planowanych przez władze francuskie na finansowanie publicznej usługi utylizacji (pomoc państwa N 515/2003 — Francja)

Sentencja postanowienia

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	Syndicat national de l'industrie des viandes (SNIV) zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

3)	Republika Francuska pokrywa własne koszty.

---

(1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/34

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2008 r. — Arktouros przeciwko Komisji

(Sprawa T-260/06) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1655/2000 - Wstrzymanie pomocy finansowej przyznanej na realizację projektu ekologicznego - Decyzja przewidująca przerwanie projektu i zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Akt potwierdzający - Upływ terminu na wniesienie skargi - Niedopuszczalność)

(2008/C 171/63)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Etairia prostasias kai diacheirisis fysikou perivallontos kai agrias zoïs Arktouros (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i N. Keramidas, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Konstantinidis, pełnomocnik)

Przedmiot sprawy

Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji E (2006) 3181 wersja ostateczna z dnia 6 lipca 2006 r. przewidującej z jednej strony przerwanie projektu „Conservation actions in the Northern Pindos National Park” (Grecja) (Ellas — LIFE03 NAT/GR/000089), a z drugiej strony zwrot zaliczki wypłaconej skarżącej tytułem wspólnotowego wsparcia finansowego udzielonego jej w ramach wykonania decyzji Komisji C (2003) 2919 wersja ostateczna z dnia 4 września 2003 r.

Sentencja postanowienia

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	Etairia prostasias kai diacheirisis fysikou perivallontos kai agrias zoïs Arktouros pokryje swoje własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.

---

(1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/35

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 maja 2008 r. — Kronberger przeciwko Parlamentowi

(Sprawa T-18/07) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt dotyczącego wyborów członków Parlamentu Europejskiego - Termin do wniesienia skargi - Brak właściwości Sądu - Niedopuszczalność)

(2008/C 171/64)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Hans Kronberger (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Weh)

Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: Krück, N. Lorenz i M. Windisch, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 28 kwietnia 2005 r. rozstrzygającej wszczęty z inicjatywy skarżącego spór w przedmiocie ważności mandatu Andreasa Mölzera uznając podnoszone przez niego zarzuty, przedstawione zgodnie z przepisami art. 12 Aktu dotyczącego wyborów członków Parlamentu Europejskiego w powszechnych wyborach bezpośrednich, za bezzasadne.

Sentencja postanowienia

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

2)	Hans Kronberger zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

---

(1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/35

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2008 r. — Lactalis Gestion Lait i Lactalis Investissements przeciwko Radzie

(Sprawa T-29/07) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2006/112/WE - Uchylenie pierwszej dyrektywy VAT - Częściowe stwierdzenie nieważności - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)

(2008/C 171/65)

Język postępowania: francuski

Strony

Strony skarżące: Lactalis Gestion Lait SNC i Lactalis Investissements SNC (Laval, Francja) (przedstawiciel: A. Philippart, adwokat)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A.-M. Colaert i M. Iosifidou, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Wniosek o stwierdzenie nieważności art. 411 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, str. 1) w zakresie w jakim uchyla on motyw czwarty i ósmy oraz art. 1 akapit pierwszy i trzeci pierwszej dyrektywy Rady 67/227/WE z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. L 71, str. 1301).

Sentencja postanowienia

1)	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2)	Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków interwencyjnych Komisji i Królestwa Hiszpanii.

3)	Lactalis Gestion Lait SNC i Lactalis Investissements SNC zostają obciążone kosztami.

---

(1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/36

---

Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 8 maja 2008 r. — Frankin i in. przeciwko Komisji

(Sprawa T-92/07 P) (1)

(Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego - Emerytury - Przeniesienie uprawnień emerytalnych - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne - Odwołanie oczywiście bezzasadne)

(2008/C 171/66)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: Jacques Frankin (Sorée, Belgia) i 482 innych urzędników i członków personelu tymczasowego Komisji Wspólnot Europejskich, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)

Przedmiot

Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-3/06 Frankin i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowaneg w Zbiorze, mające na celu jego uchylenie.

Sentencja

1)	Odwołanie zostaje oddalone

2)	Jacques Frankin i 482 innych urzędników i członków personelu tymczasowego Komisji, których nazwiska zostały wymienione w załączniku pokryją własne koszty postępowania, jak również koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania odwoławczego.

---

(1)  Dz.U C 117 z 25.5.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/36

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2008 r. — Pathé Distribution przeciwko Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

(Sprawa T-239/07) (1)

(Klauzula arbitrażowa - Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego - Umorzenie postępowania)

(2008/C 171/67)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Pathé Distribution (Paryż, Francja) (przedstawiciel: P. Deprez, adwokat)

Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (przedstawiciele: H. Monet, pełnomocnik, wspierany przez adwokata J.-L. Fagnarta)

Przedmiot sprawy

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego z dnia 8 maja 2007 r. rozwiązującej umowę 2006-0912-0304DI021001FR1507 oraz żądanie nakazania Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 9 737 EUR tytułem wykonania tej umowy.

Sentencja postanowienia

1)	Postępowanie zostaje umorzone.

2)	Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego zostaje obciążona kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/36

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2008 r. — Grohe przeciwko OHIM — Compañía Roca Radiadores (ALIRA)

(Sprawa T-315/07) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Cofnięcie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)

(2008/C 171/68)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Grohe AG (Hemer, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Lensing-Kramer)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Weberndörfer, pełnomocnik)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Compañía Roca Radiadores, SA (Barcelona, Hiszpania)

Przedmiot sprawy

Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 czerwca 2007 r. (sprawa R 850/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Grohe AG a Compañía Roca Radiadores, SA.

Sentencja postanowienia

1)	Postępowanie w sprawie skargi umarza się.

2)	Strona skarżąca pokryje koszty własne oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

---

(1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/37

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Dimos Kerateas przeciwko Komisji

(Sprawa T-372/07) (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin - Niedopuszczalność)

(2008/C 171/69)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Dimos Kerateas (Grecja) (przedstawiciele: A. Papakonstantinou i M. Chaïntarlis, adwokaci)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

Przedmiot sprawy

Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2004) 5611 z dnia 22 grudnia 2004 r. dotyczącej przyznania pomocy finansowej Funduszu Spójności na realizację przedsięwzięcia gospodarki odpadami w regionie Attyka (Grecja)

Sentencja postanowienia

1)	Skarga zostaje odrzucona.

2)	Dimos Kerateas zostaje obciążony kosztami postępowania.

---

(1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/37

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 lutego 2008 r. — Earth Products przeciwko OHIM — Meynard Designs (EARTH)

(Sprawa T-389/07) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Wycofanie wniosku o rejestrację - Umorzenie postępowania)

(2008/C 171/70)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Earth Products Inc. (Carlsbad, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Graf, adwokat)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Meynard Designs Inc. (Waltham, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: E. Cornu i E. De Gryse, adwokaci)

Przedmiot

Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 sierpnia 2007 r. (sprawa R 1590/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Meynard Designs Inc. a Earth Products Inc.

Sentencja

1)	Postępowanie zostaje umorzone.

2)	Każda ze stron pokrywa koszty własne.

---

(1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/38

---

Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 kwietnia 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji

(Sprawy połączone T-54/08 R, T-87/08 R, T-88/08 R i od T-91/08 R do T-93/08 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Ogłoszenia o udzieleniu zamówień mających na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2008/C 171/71)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. van Nuffel oraz I. Zervas, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wnioski o zawieszenie wykonania poszczególnych ogłoszeń o udzieleniu zamówień przyjętych przez Komisję i mających na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru w sektorze energetycznym, środowiska naturalnego, rolnym, telekomunikacji i szkolnictwa oraz prowadzenia i nawadniania upraw.

Sentencja postanowienia

1)	Sprawy T-54/08 R, T-87/08 R, T-88/08 R i od T-91/08 R do T-93/08 R zostają połączone w celu wydania niniejszego postanowienia.

2)	Wnioski o zastosowanie środka tymczasowego zostają oddalone.

3)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/38

---

Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 kwietnia 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji

(Sprawa T-119/08 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia mającego na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2008/C 171/72)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. van Nuffel oraz I. Zervas, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek o zawieszenie wykonania ogłoszenia o udzieleniu zamówienia przyjętego przez Komisję i mającego na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru w sektorze hodowli zwierząt.

Sentencja postanowienia

1)	Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

2)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/38

---

Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 kwietnia 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji

(Sprawa T-122/08 R)

(Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia mającego na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)

(2008/C 171/73)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis, pełnomocnik)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. van Nuffel oraz I. Zervas, pełnomocnicy)

Przedmiot

Wniosek o zawieszenie wykonania ogłoszenia o udzieleniu zamówienia, przyjętego przez Komisję i mającego na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru, dotyczącego powołania jednostki zarządzania programem do celów wsparcia wdrażania projektów inwestycyjnych w dziedzinie gospodarowania wodą/ściekami oraz odpadami stałymi.

Sentencja postanowienia

1)	Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

2)	Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/39

---

Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Victor Guedes-Indústria e Comércio przeciwko OHIM — Consorci de l'Espai Rural de Gallecs (GALLECS)

(Sprawa T-151/08)

(2008/C 171/74)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Victor Guedes-Indústria e Comércio, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat B. Braga da Gruz)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Consorci de l'Espai Rural de Gallecs (Barcelona, Hiszpania)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2008 r. w sprawie R 986/2007-2;

—	nakazanie OHIM odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego (zgłoszenie nr 3 710 597) w odniesieniu do towarów z klas 29 i 31;

—	obciążenie uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Consorci de l'Espai Rural de Gallecs.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „GALLECS” dla towarów z klas 29 i 31 — zgłoszenie nr 3 710 597.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny krajowy znak towarowy „GALLO” dla towarów z klasy 29; graficzny krajowy znak towarowy „GALLO AZEITE NOVO” dla towarów z klasy 29; graficzny krajowy znak towarowy „AZEITE GALLO” dla towarów z klasy 29; krajowy znak towarowy „GALLO AZEITE NOVO” dla towarów z klasy 29; graficzny wspólnotowy znak towarowy „GALLO” dla towarów z klasy 29.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości.

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zakwestionowany znak towarowy jest podobny do znaków wcześniejszych, a korzystanie z niego byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru tych znaków, zważywszy na zwyczaje panujące we właściwym sektorze rynkowym oraz inne okoliczności sprawy.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/39

---

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 19 lutego 2008 r. w sprawie F-49/07 R przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 kwietnia 2008 r. przez R

(Sprawa T-156/08 P)

(2008/C 171/75)

Język postępowania: francuski

Strony

Wnoszący odwołanie: R (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: Y. Minatchy, avocat)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

—	uchylenie postanowienia wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w dniu 19 lutego 2008 r. w sprawie F-49/07;

—	uwzględnienie wniosków o stwierdzenie nieważności i o zadośćuczynienie wniesionych przez stronę skarżącą w pierwszej instancji;

—	obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W niniejszym odwołaniu strona skarżąca wnosi o uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej odrzucającego jako niedopuszczalną skargę, w której żądała ona po pierwsze unieważnienia całego okresu próbnego odbywanego w charakterze urzędnika oraz wszystkich aktów wydanych w związku z nim, włączając w to sprawozdania na zakończenie okresu próbnego, a po drugie zadośćuczynienia za doznaną rzekomo krzywdę.

Na poparcie swej skargi skarżąca powołuje po pierwsze naruszenie prawa do obrony, ponieważ Sąd nie uwzględnił jej zdaniem pewnych dowodów i pewnych dokumentów złożonych przez skarżącą, a po drugie błędną wykładnię regulaminu postępowania Sądu i regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich. Skarżąca podnosi także oczywiste błędy w ocenie okoliczności faktycznych.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/40

---

Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2008 r. — Paroc przeciwko OHIM — (INSULATE FOR LIFE)

(Sprawa T-157/08)

(2008/C 171/76)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Paroc Oy/AB (Vantaa, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Palm)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie R 0054/2008-2; oraz

—	obciążenie OHIM kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „INSULATE FOR LIFE” zgłoszony dla towarów i usług z klas 6, 17, 19 i 37 — zgłoszenie nr 593 2827

Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia w stosunku do wszystkich towarów i usług

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ omawiany znak towarowy uzyskał wymagane do rejestracji minimum charakteru odróżniającego.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/40

---

Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2008 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM — Bayer (LIVENSA)

(Sprawa T-159/08)

(2008/C 171/77)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat K. Sandberg)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bayer AG (Leverkusen, Niemcy)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 lutego 2008 r. w sprawie R 960/2007-2;

—	odrzucenie sprzeciwu nr B 873 978 z dnia 3 maja 2007 r.

—	obciążenie OHIM kosztami postępowania oraz

—	obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania przed OHIM.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „LIVENSA” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 004 062 725

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy znak towarowy „LYVELSA” dla towarów z klasy 5.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia w całości.

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, z uwagi na to, że brak jest prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do dwóch znaków towarowych będących przedmiotem porównania.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/40

---

Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Frag Comercio Internacional przeciwko OHIM — Tinkerbell Modas (GREEN by missako)

(Sprawa T-162/08)

(2008/C 171/78)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Frag Comercio Internacional, SL (Esparraguera, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tinkerbell Modas, Ltda (São Paulo, Brazylia)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie R 1527/2006-2;

—	odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego o nr 3 663 234 oraz

—	obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą.

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „GREEN by missako” dla towarów i usług z klas 3, 25, 35 — zgłoszenie nr 3 663 234.

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „MI SA KO” dla towarów z klas 18 i 25; graficzny krajowy znak towarowy „MI SA KO” dla usług z klasy 35.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu.

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że dla odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego wystarczy występowanie ogólnego prawdopodobieństwa wprowadzenia konsumentów w błąd.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/41

---

Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Arbeitsgemeinschaft Golden Toast przeciwko OHIM (Golden Toast)

(Sprawa T-163/08)

(2008/C 171/79)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Arbeitsgemeinschaft Golden Toast e.V. (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Späth i G. Hasselblatt)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 stycznia 2008 r. (sprawa R 761/2007-1);

—	obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Golden Toast” dla towarów i usług z klas 5, 8, 9, 11, 14, 16, 21, 24, 25, 28 — 32, 39 i 41 — 44 (zgłoszenie nr 4 811 171).

Decyzja eksperta: częściowa odmowa rejestracji w odniesieniu do towarów z klas 11 i 30.

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

Podniesione zarzuty: Naruszenie obowiązku uzasadnienia wynikającego z pierwszego zdania art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji oparte zostało na braku charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, który to charakter odróżniający nie był badany. Ponadto, naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, z uwagi na niezastosowanie się do przesłanek stwierdzenia występowania opisowego charakteru zgłoszonego znaku towarowego.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/41

---

Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2008 r. — Microsoft przeciwko Komisji

(Sprawa T-167/08)

(2008/C 171/80)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Microsoft Corp. (przedstawiciele: J.-F. Bellis, adwokat, i I. Forrester, QC)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008)764 wersja ostateczna z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie ostatecznej kwoty kary pieniężnej nałożonej na Microsoft Corporation w decyzji C(2005)4420 wersja ostateczna;

—	tytułem ewentualnym, uchylenie lub obniżenie kwoty nałożonej okresowej kary pieniężnej;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Decyzją z dnia 10 listopada 2005 r. wydaną na podstawie art. 24 ust.1 rozporządzenia 1/2003 (1) Komisja nałożyła na skarżącą okresową karę pieniężną za uchybienie obowiązkowi udostępnienia zainteresowanym przedsiębiorstwom zawierającej informacje dotyczące interoperacyjności dokumentacji technicznej na rozsądnych i niedyskryminujących warunkach, zgodnie z art. 5 lit. a) decyzji Komisji 2007/53/WE z dnia 24 marca 2004 r. (2) W zaskarżonej decyzji Komisja ustaliła ostateczna kwotę okresowej kary pieniężnej w okresie między 2l czerwca 2006 r. w 2l października 2007 r. na łączną kwotę 899 mln EUR. Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z następujących względów:

1.

Komisja błędnie nałożyła na Microsoft obowiązek zapłaty okresowej kary pieniężnej w celu zmuszenia tej spółki do stosowania „rozsądnych” cen, nie tłumacząc najpierw, jakie ceny byłyby w opinii Komisji „rozsądne” tak, aby umożliwić Microsoft dowiedzenie się, co należy robić, aby uniknąć nałożenia takiej kary pieniężnej.

2.

Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła art. 253 WE twierdząc, że publikowane stawki stosowane przez Microsoft są nierozsądne i sprzeczne z decyzją z 2004 r., a nie biorąc pod uwagę, że a) celem tych publikowanych stawek było wyraźnie ułatwienie negocjacji między Microsoft a przyszłymi licencjobiorcami oraz, że b) Microsoft w porozumieniu z Komisją stworzyła mechanizm, w ramach którego wyznaczony pełnomocnik kontrolowałby proponowane przez Microsoft stawki w sytuacji, gdy któremuś z przyszłych licencjobiorców nie udałoby się osiągnąć porozumienia, który to mechanizm był praktycznie identyczny, jak stworzony przez samą Komisję mechanizm w sprawie NDC Health/IMS Health: środki tymczasowe („IMS Health”) (3). Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie a) nie przypisując odpowiedniego znaczenia temu, że te ustalone przez Microsoft opublikowane stawki były niższe niż stawki uznane za rozsądne przez niezależnego biegłego; b) nie przypisując odpowiedniego znaczenia temu, że nie zdarzyło się, iż przyszłemu licencjobiorcy nie udało się osiągnąć porozumienia z Microsoft oraz c) nie biorąc pod uwagę tego, że licencjobiorcy „niepatentowi” także uzyskują prawa do korzystania z patentów Microsoft.

3.

Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie żądając od Microsoft wykazania, za pomocą zaostrzonego testu możliwości opatentowania, że sekrety handlowe tej spółki są innowacyjne, a to w celu uzasadnienia żądania opłat za obejmującą takie sekrety handlowe licencję. Komisja naruszyła także art. 253 WE, nie uwzględniając szeregu argumentów podniesionych przez Microsoft na podstawie sprawozdania sporządzonego przez biegłych w zakresie prawa patentowego, którzy to biegli zakwestionowali zajęte przez Komisję stanowisko.

4.

Komisja naruszyła art. 233 WE nie podejmując działań niezbędnych do wykonania wyroku T-201/04 (4) w zakresie, w jakim Komisja oparła swą ocenę sporządzonych przez pełnomocnika sprawozdań na podstawie dokumentów uzyskanych dzięki uprawnieniom dochodzeniowym, które Sąd Pierwszej Instancji uznał za niezgodne z prawem.

5.

Komisja nie uwzględniła przysługującego Microsoft prawa do bycia wysłuchanym nie dając tej spółce możliwości przedstawienia, po zakończeniu okresu referencyjnego, w którym Microsoft została ukarana, jej stanowiska, uniemożliwiając jej w ten sposób odniesienie się do wszystkich istotnych aspektów sprawy.

6.

Kwota okresowej kary pieniężnej jest nadmierna i nieproporcjonalna. Komisja między innym pominęła to, że w zaskarżonej decyzji stwierdziła, iż jedynie opłaty rzekomo ustalone przez Microsoft w odniesieniu do jednej szczególnej licencji „niepatentowej” są nierozsądne i dlatego nie kwestionuje ona a) rzekomo ustalonych przez Microsoft opłat za korzystanie z jej wszystkich praw własności intelektualnej zawartych w informacjach dotyczących interoperacyjności, które spółka ta jest zobowiązana udostępniać na podstawie art. 5 decyzji z 2004 r. lub b) kompletności i dokładności dostarczanych informacji dotyczących interoperacyjności.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2003 L 1, str. 1.

(2)  Decyzja Komisji z dnia 24 maja 2004 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 82 traktatu WE oraz art. 54 porozumienia EOG przeciwko Microsoft Corporation (sprawa COMP/C-3/37.792 — Microsoft) (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 900), Dz.U. 2007 L 32, str. 23.

(3)  Decyzja Komisji 2002/165/WE z dnia 3 lipca 2001 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 82 traktatu WE (sprawa COMP D3/38.044 — NDC Health/IMS Health: środki tymczasowe) (notyfikowana jako dokument nr C(2001) 1695), Dz.U. 2002 L 59, str.18.

(4)  Wyrok w sprawie T-201/04 Microsoft przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/42

---

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Komisja przeciwko I. D. FOS Research

(Sprawa T-170/08)

(2008/C 171/81)

Język postępowania: niderlandzki

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i W. Roels)

Strona pozwana: I. D. FOS Research EEIG (z siedzibą w Mol, Belgia)

Żądania strony skarżącej

—	zasądzenie do pozwanej zapłaty kwoty 21 599,26 EUR plus odsetki za zwłokę w wysokości 6 375,94 EUR,

—	zasądzenie od pozwanej zapłaty 3,99 EUR dziennie jako odsetek za zwłokę od dnia 8 stycznia 2007 r. do dnia całkowitej spłaty długu,

—	obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję zawarła w dniu 12 grudnia 1995 r. z pozwaną umowę BRPR-CT95-0099. Umowa dotyczyła projektu poprawy zabezpieczenia jakości i metod zaciskania napiętych przewodów elektrycznych. Umowa ta i projekt miały miejsce w ramach specjalnego programu badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie technologii przemysłowych i materiałowych (1).

Po wykonaniu umowy miała miejsce kontrola realizacji umowy przez pozwaną. W oparciu o wyniki tej kontroli Komisja postanowiła zgodnie z warunkami ogólnymi umowy zażądać zwrotu części wypłaconych kwot.

---

(1)  Decyzja Rady 94/571/WE z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie przyjęcia specjalnego programu badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie technologii przemysłowych i materiałowych (1994-1998) (Dz.U. L 222, str. 19).

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/43

---

Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2008 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji

(Sprawa T-171/08)

(2008/C 171/82)

Język postępowania: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung e.V. (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Claus)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 października 2007 r. w formie pisma z dnia 7 marca 2008 r. potwierdzającej akceptację wypłaty kwoty w wysokości 9 215,20 EUR w kontekście projektu „Uchodźcy w UE będący ofiarami traumy psychologicznej” na podstawie „Grant Agreement JAI/2004/ERF/073” w zakresie, w jakim stronie skarżącej odmówiono wypłaty kwoty przewyższającej sumę 9 215,20 EUR

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W maju 2005 r. strona skarżąca i Komisja podpisały porozumienie w sprawie wsparcia projektu ze środków Europejskiego Funduszu Uchodźców. Pismem z dnia 30 października 2007 r., potwierdzonym pismem z dnia 7 marca 2008 r., strona pozwana przesłała stronie skarżącej poprawiony wykaz wypłat, jakie wciąż powinny zostać dokonane na rzecz strony skarżącej, gdzie część kosztów strony skarżącej została uznana za niekwalifikującą się do wsparcia. Strona skarżąca wniosła niniejszą skargę na pismo Komisji z dnia 7 marca 2008 r.

Strona skarżąca utrzymuje na poparcie swojej skargi, że zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia, ponieważ strona pozwana zmieniała motywy swojej decyzji przy wielu okazjach. Ponadto naruszona została podstawowa zasada prawa do sprawiedliwego procesu. Wreszcie okoliczności sprawy zostały ocenione w sposób niezgodny z uregulowaniami Grant Agreement oraz z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/43

---

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Messe Düsseldorf przeciwko OHIM — Canon Communications (MEDTEC)

(Sprawa T-173/08)

(2008/C 171/83)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Messe Düsseldorf GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Friedhoff)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Canon Communications LLC (Los Angeles, Stany Zjednoczone)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2008 r. w sprawie R 0989/2005-1; oraz

—	obciążenie OHIM lub uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MEDTEC” zgłoszony dla towarów i usług z klas 16, 35 i 41 — zgłoszenie nr 2 885 853

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy słowny znak towarowy „Metec” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 16, 35, 37, 38, 41 i 42; międzynarodowy słowny znak towarowy „Metec” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 16, 35, 37, 38, 41 i 42

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich towarów i usług

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie sprzeciwu w całości

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie dopuściła odwołanie i orzekła, że rozpatrywane znaki nie są podobne; naruszenie art. 62 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza wydała decyzje na podstawie okoliczności faktycznych, które nie były przedmiotem odwołania.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/44

---

Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2008 r. — Infeurope przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-176/08)

(2008/C 171/84)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Infeurope SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: O. Mader, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie, iż Komisja Europejska nie stwierdziła nieważności decyzji o przyznaniu umów ramowych przez OHIM w ramach procedury przetargowej AO/042/05 dla rynku usług w zakresie konserwacji oprogramowania;

—	stwierdzenie, iż Komisja Europejska nie rozwiązała umów szczegółowych zawartych na podstawie tychże umów ramowych;

—

obciążenie Komisji Europejskiej zapłatą na rzecz skarżącej kwoty 37 002 EUR wraz z odsetkami w wysokości 4 % od kwoty 31 650 EUR licząc od dnia 29 sierpnia 2006 r. oraz odsetkami w wysokości 4 % od kwoty 1 702 EUR licząc od dnia 3 maja 2008 r.; odpowiednio z odsetkami w wysokości 8 % od kwoty 37 002 EUR licząc od dnia wydania wyroku;

—	obciążenie Komisji Europejskiej zapłatą na rzecz skarżącej kwoty 1 209 037 EUR wraz z odsetkami w wysokości 4 % licząc od dnia 3 maja 2008 r. i odpowiednio 8 % licząc od dnia wydania wyroku;

—	nakazanie Komisji Europejskiej przedstawienia pewnych dokumentów związanych z postępowaniem dotyczącym oceny ofert;

—	obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca zwraca się do Sądu o stwierdzenie, iż Komisja nie stwierdziła nieważności decyzji wydanej przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) o przyznaniu licznych umów ramowych na świadczenia usług konserwacji oprogramowania komputerowego w ramach uruchomionej przez OHIM procedury przetargowej AO/042/05 „E-Alicante: konserwacja oprogramowania związanego z systemami głównej działalności OHIM” (1) oraz że nie rozwiązała ona odpowiadających temu umów szczegółowych zawartych na podstawie tychże umów ramowych

Skarżąca twierdzi, iż procedura udzielania zamówień jak i wykonanie umów szczegółowych w następstwie udzielenia zamówienia dotknięte są poważnymi nieprawidłowościami takimi jak nieprawidłowe kryteria udzielania zamówień, niewłaściwy skład komitetu oceniającego, fakt, iż zamówienie zostało udzielone po upływie terminu składania ofert oraz fakt, iż OHIM zaakceptował różne ważne zmiany w warunkach umów szczegółowych.

Skarżąca podnosi, iż OHIM naruszył jako instytucja zamawiająca zasady równego traktowania, przejrzystości i dobrej administracji oraz nadużył instrumentu prawnego umów ramowych. Urząd naruszył ponadto kilka przepisów rozporządzenia finansowego (2).

Skarżąca utrzymuje, iż Komisja jako organ kontrolujący OHIM (3) nie podjęła odpowiednich działań wobec tych nieprawidłowości. Skarżąca podnosi, iż zakres uznania, jakim dysponuje Komisja w przedmiocie podjęcia bądź nie podjęcia działań wobec naruszeń prawa i przywrócenia stanu zgodnego z prawem ogranicza się do zera i sprowadza się zatem do obowiązku działania.

Ponadto skarżąca domaga się naprawienia szkody, jaką poniosła w wyniku nieprawidłowości występujących w tejże procedurze udzielania zamówień i jej późniejszego wprowadzenia w życie.

---

(1)  Suplement do Dz.U. 135-144019.

(2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, Dz. U. L 248, str. 1.

(3)  Artykuł VI.4.2) ogłoszenia o zamówieniu dotyczący postępowania odwoławczego odsyła do art. 118 rozporządzenia (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. Dz 11, str. 1) który stanowi „Zgłoszenia do Komisji dokonuje się w ciągu jednego miesiąca od dnia, w którym zainteresowana strona dowiedziała się o danej czynności”.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/45

---

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Schräder przeciwko CPVO — Hansson (Sumost 01)

(Sprawa T-177/08)

(2008/C 171/85)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Ralf Schräder (Lüdinghausen, Niemcy) (przedstawiciele: T. Leidereiter i W.-A. Schmidt, adwokaci)

Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Odmian Roślin

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jørn Hansson (Søndersø, Dania)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 9 grudnia 2007 r. (sprawa A 005/2007)

—	obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, którego dotyczy wniosek: prawo obejmujące odmianę „Sumost 01” (wniosek nr 2001/1758)

Posiadacz: skarżący

Wspólnotowe prawo do ochrony odmian roślin, na które powołano się w sprzeciwie: prawo obejmujące odmianę „Lemon Sympony”

Posiadacz: Jørn Hansson

Zaskarżona do Izby Odwoławczej decyzja Wspólnotowego Urzędu Odmian Roślin: odrzucenie wniosku o wspólnotową ochronę odmian roślin

Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty:

—	naruszenie art. 59 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1239/95 (1) z uwagi na to, iż skarżący nie został prawidłowo wezwany na rozprawę;

—	naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 2100/94 (2) z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja została oparta na podstawach i dowodach w odniesieniu do których skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się;

—	naruszenie art. 81 ust. 2 w związku z art. 48 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na zarzucaną stronniczość pracownika pozwanego, którego wypowiedzi zostały uwzględnione przy wydawaniu decyzji;

—	naruszenie art. 60 rozporządzenia nr 1239/95 z uwagi na brak wydania urzędowej decyzji w przedmiocie środka dowodowego w postaci wysłuchania pracownika pozwanego;

—	naruszenie art. 62 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na niewystarczającą i błędną ocenę stanu faktycznego w odniesieniu do charakteru odróżniającego;

—	naruszenie art. 48 rozporządzenia nr 2100/94 z uwagi na zarzucaną stronniczość jednego z członków Izby Odwoławczej.

---

(1)  Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1239/95 z dnia 31 maja 1995 r. ustanawiające zasady wykonawcze stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w odniesieniu do postępowania przed Wspólnotowym Urzędem Odmian Roślin (Dz.U. L 121, str. 37).

(2)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin (Dz.U. Dz 227, str. 1).

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/45

---

Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie F-55/07 Tiralongo przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 maja 2008 r. przez Giuseppe Tiralongo

(Sprawa T-180/08 P)

(2008/C 171/86)

Język postępowania: włoski

Strony

Wnoszący odwołanie: Giuseppe Tiralongo (Ladispoli, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, R. Sciaudone, S. Frazzani)

Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania wnoszącego odwołanie

—	uchylenie zaskarżonego postanowienia, wydanego w dniu 6 marca 2008 r. w sprawie F-55/07 i skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpatrzenia i wydania orzeczenia co do istoty sprawy w świetle wskazówek, które zostaną przedstawione przez Sąd Pierwszej Instancji;

—	obciążenie Komisji kosztami niniejszej instancji, jak również postępowania w ramach sprawy F-55/07.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie swoich żądań wnoszący odwołanie podnosi, co następuje:

—

Sąd do spraw Służby Publicznej w błędny sposób zastosował orzecznictwo z zakresu autonomii zarzutów skargi. Sąd w postępowaniu w pierwszej instancji przede wszystkim niesłusznie zastosował zasady zawarte w orzecznictwie mające zastosowanie do naprawienia szkody powstałej w wyniku bezprawnych działań przy założeniu, że szkoda została spowodowana bezprawnymi działaniami;

—	Sąd do spraw Służby Publicznej nie uzasadnił spornego postanowienia w zakresie, w jakim wyraźnie potwierdził, że trzy argumenty przedstawione przez skarżącego nie dotyczyły zachowania Komisji Europejskiej, lecz odnosiły się faktycznie do bezprawności pewnych działań;

—	Sąd do spraw Służby Publicznej w błędny sposób zastosował orzecznictwo z zakresu autonomii zarzutów skargi. Sąd w postępowaniu w pierwszej instancji niesłusznie uznał między innymi, że zasada autonomii zarzutów nie mogła wywołać skutków w tej sprawie;

—

brak uzasadnienia pod kątem wniosku o zadośćuczynienie: w świetle wielości argumentów obszernie przedstawionych przez skarżącego dla wykazania związku pomiędzy krzywdą a zachowaniem Komisji, zaskarżone postanowienie, które milczy w tym względzie, nie pozwala na zrozumienie motywów, które legły u podstaw oddalenia tych argumentów.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/46

---

Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2008 r. — Tay Za przeciwko Radzie

(Sprawa T-181/08)

(2008/C 171/87)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Pye Phyo Tay Za (Yangoon, Związek Myanmar) (Przedstawiciele: D. Anderson QC, M. Lester, Barrister i G. Martin, Solicitor)

Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności rozporządzenia 194/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w całości lub w zakresie dotyczącym skarżącego oraz

—	obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez skarżącego w tym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 194/2008 (1) w dotyczącym go zakresie z czterech powodów:

Po pierwsze, skarżący twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie nie ma właściwej podstawy prawnej. W związku z tym podnosi, że ani art. 60 traktatu WE, ani art. 301 traktatu UE nie przyznają Radzie uprawnień do zamrożenia wszystkich funduszy osoby, która nie jest związana z militarnym systemem Birmy/Związku Myanmar. Po drugie, skarżący stwierdza, że rozporządzenie to narusza obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 253 WE, ponieważ nie przedstawia ono żadnych powodów, z których nazwisko skarżącego umieszczono w części J załącznika VI do tego rozporządzenia, wymieniającego członków rządu Birmy i osoby z nim związane. Oprócz tego wspólne stanowisko nr 2006/318/CFSP (2) zobowiązujące państwa członkowskie do uniemożliwienia skarżącemu wjazdu i tranzytu przez ich terytoria również nie zawiera uzasadnienia faktu umieszczenia nazwiska skarżącego na tej liście, lecz jedynie umieszcza jego nazwisko w części zatytułowanej „Osoby czerpiące zyski z polityki gospodarczej rządu”. Po trzecie, skarżący twierdzi, że rozporządzenie narusza jego prawa podstawowe, ponieważ w nieproporcjonalny sposób narusza przysługujące mu prawo do pełnego korzystania z jego własności, prawo do przedstawienia stanowiska oraz skutecznej ochrony sądowej. Po czwarte, zdaniem skarżącego, zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę proporcjonalności.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 194/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie przedłużenia obowiązywania i wzmocnienia środków ograniczających wobec Birmy/Związku Myanmar, uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 817/2006 (Dz.U. 2008 L 66, str. 1).

(2)  Wspólne stanowisko Rady 2006/318/WPZiB z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie odnowienia środków ograniczających skierowanych przeciwko Birmie/Związkowi Myanmar (Dz.U. 2006 L 116, str. 77), którego obowiązywanie zostało przedłużone do 30 kwietnia 2009 r. w drodze wspólnego stanowiska Rady 2008/349/WPZiB z dnia 29 kwietnia 2008 r. (Dz.U. 2008 L 116, str. 57).

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/46

---

Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2008 r. — Komisja przeciwko Atlantic Energy

(Sprawa T-182/08)

(2008/C 171/88)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A.M. Rouchaud-Joët, S. Lejeune, pełnomocnicy i M. Jarvis, Barrister)

Strona pozwana: Atlantic Energy Ltd (Truro, Zjednoczone Królestwo)

Żądania strony skarżącej

—

zasądzenie od strony pozwanej na rzecz Komisji kwoty 383 081,19 EURO, z tego 226 010,00 EURO tytułem kwoty głównej i 76 233,61 EURO tytułem odsetek za zwłokę w płatności naliczonych według stopy procentowej EBC +2 % od kwoty głównej za okres od 1 czerwca 1996 r. do 28 lutego 2002 r. i 84 448,11 EURO tytułem odsetek za zwłokę w płatności naliczonych od kwoty głównej i odsetek należnych za okres do dnia 28 lutego 2002 r. według stopy procentowej EBC + 1.5 % za okres od 16 lipca 2002 r. do 31 maja 2008 r., pomniejszonej o kwotę 3 610,53 EURO;

—	zasądzenie od strony pozwanej kwoty 39,33 EURO za każdy dzień tytułem odsetek naliczonych za okres od dnia 31 maja 2008 r. do dnia spłaty całości wierzytelności;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Dnia 29 marca 1996 r. Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję zawarła z Sidney C. Banks Plc i Jenbacher Energiesysteme AG umowę — oznaczoną jako BU 183/95 UK/AT — o wykonanie projektu „Advanced automated gasifier with CHP using waste wood as fuel” w ramach działalności Wspólnoty w dziedzinie energii nienuklearnej (1). Zgodnie z jednym z postanowień umowy Komisja dokonała wpłaty zaliczki wskazanemu koordynatorowi umowy, Sydney C. Banks Plc., na poczet wkładu do budżetu projektu.

Faksem z dnia 25 września 1996 r. Sidney C. Banks Plc poinformował Komisję o zamiarze wycofania się z projektu. Dnia 17 kwietnia 1998 r. Wspólnota Europejska reprezentowana przez Komisję podpisała Załącznik nr 1 do umowy, zgodnie z którym spółka Atlantic Energy Ltd wstąpiła w miejsce Sidney C. Banks Plc jako strona i koordynator wykonania umowy.

Zgodnie z klauzulą 2 Załącznika w kwietniu 1998 r. Sidney C. Banks Plc przekazał spółce Atlantic Energy Ltd zaliczkę otrzymaną od Komisji (powiększoną o odsetki).

Komisja domaga się zasądzenia od spółki Atlantic Energy Ltd kwoty zaliczki powiększonej o odsetki, powołując się na fakt, że realizacji projektu nie rozpoczęto, a jeśli nawet, to została ona przerwana przez Komisję.

---

(1)  Decyzja Rady 94/806/WE z dnia 23 listopada 1994 r. w sprawie przyjęcia specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego, obejmującego prezentację, w dziedzinie energii nienuklearnej (1994–1998) (Dz.U. L 334 z 22.12.1994, str. 87) [tłumaczenie nieoficjalne].

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/47

---

Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2008 r. — Schuhpark Fascies przeciwko OHIM — Leder & Schuh (jello SCHUHPARK)

(Sprawa T-183/08)

(2008/C 171/89)

Język skargi: niemiecki

Strony

Strona skarżąca: Schuhpark Fascies GmbH (Warendorf, Niemcy) (przedstawiciele: A. Peter i J. Braune, Rechtsanwälte)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Leder & Schuh AG (Graz, Austria)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 marca 2008 r. w sprawie R 1560/2006-4;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Leder & Schuh AG

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowno-graficzny znak towarowy „jello SCHUHPARK” zgłoszony dla towarów z klas 1, 3, 9, 14, 16, 18, 21, 24–26 i 28 (zgłoszenie nr 1 269 372)

Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy „Schuhpark” zarejestrowany dla towarów z klasy 25 (nr 1 007 149), przy czym sprzeciw był skierowany przeciwko rejestracji dla towarów z klas 18, 21, 25 i 26.

Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia

Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie sprzeciwu

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 43 ust. 2 zdanie drugie i art. 43 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), jak również zasady 22 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ strona skarżąca wystarczająco dowiodła, że znak, na który powołano się w sprzeciwie, był używany w sposób pozwalający na zachowanie praw.

---

(1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

(2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1).

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/47

---

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Rodd & Gunn Australia przeciwko OHIM (Przedstawienie psa)

(Sprawa T-187/08)

(2008/C 171/90)

Język skargi: angielski

Strony

Strona skarżąca: Rodd & Gunn Australia Limited (Wellington, Nowa Zelandia) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister i N. Jenkins, solicitor)

Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie R 1245/2007-4;

—	obciążenie OHIM kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty

Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku: Graficzny znak towarowy składający się z przedstawienia psa zarejestrowany dla towarów i usług z klas 16, 18 i 25 — wspólnotowy znak towarowy nr 339 218

Decyzja Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnego: Odrzucenie wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego

Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 47 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ przedłużenie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego może zostać dokonane nie tylko przez właściciela znaku, ale też jego przedstawiciela; Izba Odwoławcza naruszyła prawo i dopuściła się błędu w ocenie stanu faktycznego, twierdząc, że w zaistniałych okolicznościach strona skarżąca i upoważniony przez nią przedstawiciel nie dochowali wymaganej staranności; Izba Odwoławcza naruszyła prawo, uznając, że zlecenie Computer Patent Annuities Limited, pośrednikowi zajmującemu się przedłużaniem rejestracji znaków towarowych, dokonania przedłużenia rejestracji jej znaków stanowiło lekkomyślność ze strony strony skarżącej.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/48

---

Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Infeurope SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-188/08)

(2008/C 171/91)

Język postępowania: angielski

Strony

Strona skarżąca: Infeurope SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: O. Mader, adwokat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie, iż Komisja Europejska nie stwierdziła nieważności decyzji o przyznaniu umów ramowych przez OHIM w ramach procedury przetargowej AO/026/06 dla rynku usług w zakresie doradztwa, audytów i przeglądów;

—	stwierdzenie, iż Komisja Europejska nie rozwiązała umów szczegółowych zawartych na podstawie tychże umów ramowych;

—

obciążenie Komisji Europejskiej zapłatą na rzecz skarżącej kwoty 35 950 EUR wraz z odsetkami w wysokości 4 % od kwoty 33 050 EUR licząc od dnia 19 grudnia 2006 r. oraz odsetkami w wysokości 4 % od kwoty 2 900 EUR licząc od dnia 14 grudnia 2007 r.; odpowiednio z odsetkami w wysokości 8 % od kwoty 35 950 EUR licząc od dnia wydania wyroku;

—	obciążenie Komisji Europejskiej zapłatą na rzecz skarżącej kwoty 646 631,27 EUR wraz odsetkami w wysokości 4 % licząc od dnia 14 maja 2008 r. i odpowiednio 8 % licząc od dnia wydania wyroku;

—	nakazanie Komisji Europejskiej przedstawienia pewnych dokumentów związanych z postępowaniem dotyczącym oceny ofert;

—	obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca zwraca się do Sądu o stwierdzenie, iż Komisja nie stwierdziła nieważności decyzji wydanej przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) o przyznaniu licznych umów ramowych w ramach uruchomionej przez OHIM procedury przetargowej AO/026/06 „E-Alicante: doradztwo, audyty, przeglądy” (1) oraz że nie rozwiązała ona odpowiadających im umów szczegółowych zawartych na podstawie tychże umów ramowych.

Zarzuty i główne argumenty, na który powołała się skarżąca są identyczne do tych, jakie podniesiono w sprawie T-176/08 Infeurope przeciwko Komisji.

---

(1)  Dz.U. 2006 S 210-223510.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/48

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 maja 2008 r. — Niemcy i Deutsche Post przeciwko Komisji

(Sprawy połączone T-490/04 i T-493/04) (1)

(2008/C 171/92)

Język postępowania: niemiecki

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

---

(1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/48

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 maja 2008 r. — Fränkischer Weinbauverband przeciwko OHIM (Kształt butelki)

(Sprawa T-180/06) (1)

(2008/C 171/93)

Język postępowania: niemiecki

Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/49

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Bodegas Navarro Lópes (CITA DEL SOL)

(Sprawa T-17/07) (1)

(2008/C 171/94)

Język postępowania: hiszpański

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/49

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2008 r. — Słowacja przeciwko Komisji

(Sprawa T-32/07) (1)

(2008/C 171/95)

Język postępowania: słowacki

Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/49

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 maja 2008 r. — R.S. Arbeitsschutz przeciwko OHIM — RS Components (RS)

(Sprawa T-501/07) (1)

(2008/C 171/96)

Język postępowania: angielski

Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/49

---

Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2008 r. — Winzer Pharma przeciwko OHMI — Oftaltech (OFTASIL)

(Sprawa T-30/08) (1)

(2008/C 171/97)

Język postępowania: niemiecki

Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

---

(1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/50

---

Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2008 r. — Renier przeciwko Komisji

(Sprawa F-8/08)

(2008/C 171/98)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Colette Renier (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen i E. Marchal, avocats)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności indywidualnej decyzji z dnia 11 kwietnia 2007 r. ograniczającej czas trwania umowy skarżącej w charakterze pracownika kontraktowego do okresu między dniem 16 kwietnia 2007 r. a dniem 15 grudnia 2008 r. oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania.

Żądania strony skarżącej

—	Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 kwietnia 2007 r. w zakresie w jakim ogranicza ona czas trwania umowy skarżącej w charakterze pracownika kontraktowego do okresu między dniem 16 kwietnia 2007 r. a dniem 15 grudnia 2008 r.;

—	Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/50

---

Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — Nardin przeciwko Parlamentowi

(Sprawa F-12/08)

(2008/C 171/99)

Język postępowania: francuski

Strony

Strona skarżąca: Thierry Nardin (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: adwokat V. Wiot, avocat)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2007 r. ustalającej uprawnienia skarżącego przy podjęciu przez niego służby w zakresie, w jakim nie przyznano mu prawa do dodatku zagranicznego oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwot dodatku zagranicznego wraz z odsetkami oraz zadośćuczynienia w związku z krzywdą, jakiej doznał.

Żądania strony skarżącej

—	stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2007 r. ustalającej uprawnienia skarżącego przy podjęciu przez niego służby w zakresie, w jakim nie przyznano mu prawa do dodatku zagranicznego;

—

zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz skarżącego kwot dodatku zagranicznego wynoszącego miesięcznie 16 % wysokości całego wynagrodzenia podstawowego wraz z dodatkiem na gospodarstwo domowe i dodatkiem na dziecko pozostające na utrzymaniu, wypłacanych skarżącemu co miesiąc począwszy od kwietnia 2007 r. i za wszystkie kolejne miesiące aż do całkowitej spłaty;

—	zasądzenie odpowiadających tym kwotom odsetek w wysokości 8 % rocznie począwszy od dat wymagalności aż do całkowitej spłaty;

—	zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR lub innej, nawet wyższej, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej doznał;

—	obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/50

---

Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Nanopoulos przeciwko Komisji

(Sprawa F-30/08)

(2008/C 171/100)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Photius Nanopoulos (Luksemburg, Wielkie księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: V. Christianos, avocat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Przedmiot i opis sporu

Zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną z uwagi na naruszenie jego podstawowych praw wymierzonych w jego dobre imię i reputację.

Żądania strony skarżącej

—	zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 850 000 EUR, obejmującej również naprawę szkody związanej z uszczerbkiem na zdrowiu, tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

—	obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

---

5.7.2008

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 171/51

---

Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2008 r. — Pachtitis przeciwko Komisji

(Sprawa F-35/08)

(2008/C 171/101)

Język postępowania: grecki

Strony

Strona skarżąca: Dimitrios Pachtitis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: P. Giatagantzidis, avocat)

Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

Przedmiot i opis sporu

Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminów pisemnych konkursu EPSO/AD/77/06 wskutek wyniku uzyskanego na testach wstępnych, a także stwierdzenie nieważności decyzji EPSO oddalającej zażalenie skarżącego dotyczące po pierwsze zmiany decyzji o niedopuszczeniu do egzaminów pisemnych, a po drugie wniosku o przesłanie pewnych dokumentów konkursowych.

Żądania strony skarżącej

—	Stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr EPSO/5000LM-FR/31.05.2007 oraz MMM/dbD(07)27442/06.12.2007, a także jakiegokolwiek aktu z nimi związanego;

—	obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

---