25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/1

WYROK TRYBUNAŁU

(pierwsza izba)

z dnia 17 marca 2005 r.

w sprawie C-285/03 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(EFOGR - Rozliczenie rachunków - Rośliny uprawne - Lata budżetowe 2000 — 2001)

(2005/C 155/01)

Język postępowania: grecki

W sprawie C-285/03, Republika Grecka (pełnomocnicy: V. Kontolaimos i I. Chalkias) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Condou-Durande, wspierana przez N. Korogiannakis), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 1 lipca 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, K. Lenaerts, J.N. Cunha Rodrigues, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 213 z 6.9.2003.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/1

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich z dnia 4 marca 2005 r. w sprawie Manfred Seidl przeciwko Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen

(Sprawa C-117/05)

(2005/C 155/02)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 10 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich z dnia 4 marca 2005 r. w sprawie Manfred Seidl przeciwko Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen.

Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

Czy art. 43 i następne Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że norma ustanowiona przez przepisy państwa przyjmującego, zgodnie z którą wnioskujący o zezwolenie na prowadzenie szkoły nauki jazdy, który jest obywatelem Państwa Członkowskiego i który ubiega się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie szkoły nauki jazdy w innym Państwie Członkowskim, nie może posiadać innego zezwolenia na prowadzenie szkoły nauki jazdy, stanowi ograniczenie sprzeczne z gwarantowaną na podstawie art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską swobodą przedsiębiorczości?

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/2

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Gerechtshof te 's-Gravenhage z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Federatie Nederlandse Vakbeweging przeciwko Staat der Nederlanden

(Sprawa C-124/05)

(2005/C 155/03)

Język postępowania: niderlandzki

W dniu 16 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Gerechtshof te 's-Gravenhage (Niderlandy)z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Federatie Nederlandse Vakbeweging przeciwko Staat der Nederlanden.

Gerechtshof te 's-Gravenhage zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

Czy jest zgodne z prawem wspólnotowym, a w szczególności z art. 7 ust. 2 dyrektywy Rady nr 93/104/WE (1) z dnia 23 listopada 1993 r., aby przepis ustawowy Państwa Członkowskiego dopuszczał możliwość pisemnej zgody wyrażonej w czasie trwania umowy o pracę, wskutek której pracownik, który w danym roku nie wykorzystał w całości albo w części swego urlopu wypoczynkowego w minimalnym wymiarze, mógł otrzymać w następnym roku finansową rekompensatę w zamian za ten urlop?

Pytanie opiera się na założeniu, że rekompensata nie jest przyznawana w zamian za uprawnienie pracownika do urlopu w minimalnym wymiarze w roku bieżącym czy w latach następnych.

(1) Dyrektywa 93/104/WE zastąpiona została Dyrektywą 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299 z 18.11.2003, str. 9).

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/2

Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

(Sprawa C-148/05)

(2005/C 155/04)

Język postępowania: angielski

W dniu 1 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Barry'ego Doherty'ego oraz Danatellę Recchię, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Irlandii.

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

stwierdzenie, że Irlandia wskutek braku

a)	określenia, stosownie do art. 4 dyrektywy Rady 79/923/EWG (1), przeznaczenia wszystkich wód zasiedlonych przez skorupiaki, wymagających określenia przeznaczenia,

b)	ustalenia, stosownie do art. 3 tej dyrektywy, wszystkich wymaganych wartości w odniesieniu do wód zasiedlonych przez skorupiaki, których przeznaczenie zostało określone lub wymagających określenia przeznaczenia zgodnie z art. 4,

c)	podjęcia, stosownie do art. 5 tej dyrektywy, wszystkich niezbędnych środków dla ustanowienia programów redukcji zanieczyszczeń dla wód, których przeznaczenie powinno było być określone zgodnie z art. 4 lecz nie zostało określone,

uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą zgodnie z ww. artykułami tej dyrektywy.

2.	obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Komisja twierdzi, że Irlandia naruszyła dyrektywę Rady 79/923/EWG w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki poprzez brak:

a)	określenia, stosownie do art. 4 dyrektywy, przeznaczenia wszystkich wód zasiedlonych przez skorupiaki, wymagających określenia przeznaczenia;

b)	ustalenia, stosownie do art. 3 dyrektywy, wszystkich wymaganych wartości w odniesieniu do wód zasiedlonych przez skorupiaki, których przeznaczenie zostało określone lub wymagających określenia przeznaczenia zgodnie z art. 4; oraz

c)	podjęcia, stosownie do art. 5 dyrektywy, wszystkich niezbędnych środków dla ustanowienia programów redukcji zanieczyszczeń dla wód, których przeznaczenie powinno było być określone zgodnie z art. 4.

(1) Dyrektywa Rady 79/923/EWG z dnia 30 października 1979 r. w sprawie wymaganej jakości wód, w których żyją skorupiaki, Dz.U L 281 z 10.11.1979, str. 47

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/3

Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Rechtbank 's-Hertogenbosch z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Jean Leon Van Straaten przeciwko Niderlandom i Republice Włoskiej

(Sprawa C-150/05)

(2005/C 155/05)

Język postępowania: niderlandzki

W dniu 4 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Rechtbank 's-Hertogenbosch (Niderlandy) z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Jean Leon van Straaten przeciwko Niderlandom i Republice Włoskiej.

Rechtbank 's-Hertogenbosch zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Co należy rozumieć pod pojęciem „ten sam czyn” w rozumieniu art. 54 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen? (1) (Czy stanowi „ten sam czyn” posiadanie w Niderlandach w przybliżeniu 1.000 gramów heroiny w okresie od 27 do 30 marca 1983 r. lub około tej daty oraz posiadanie w przybliżeniu 5 kilogramów heroiny we Włoszech dnia 27 marca lub około tej daty, zważywszy na to, że partia heroiny w Niderlandach stanowiła część partii heroiny we Włoszech? Czy stanowi ten sam czyn wywóz do Niderlandów partii heroiny pochodzącej z Włoch oraz przywóz do Niderlandów tej samej partii pochodzącej z Włoch, uwzględniając również i to, iż współoskarżeni z Van Straatenem w Niderlandach i we Włoszech nie wszyscy są dokładnie tymi samymi osobami? Czy ogół czynów polegających na posiadaniu przedmiotowej heroiny we Włoszech, jej wywozie z Włoch i przywozie do Niderlandów oraz jej posiadaniu w Niderlandach stanowi „ten sam czyn”?)

Czy należy uznać, iż proces osoby zakończył się wydaniem prawomocnego wyroku w rozumieniu art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen, jeżeli stwierdzono, iż zarzuty przeciwko tej osobie nie zostały udowodnione w przekonujący i zgodny z prawem sposób i osoba ta została od nich uwolniona na podstawie tego wyroku?

(1) Dorobek Schengen – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego zmniejszania kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. L z 22.9.2000, str. 19).

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/3

Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Rechtbank Amsterdam z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie J.J. Kersbergen-Lap i D. Dams-Schipper przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen

(Sprawa C-154/05)

(2005/C 155/06)

Język postępowania: niderlandzki

W dniu 6 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie J.J. Kersbergen-Lap i D. Dams-Schipper przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen.

Rechtbank Amsterdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

Czy świadczenie z tytułu Wajong wymienione w załączniku IIa do rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy uznać za specjalne świadczenie o charakterze nieskładkowym, o którym mowa w art. 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 z takim skutkiem, że jedynie przepis koordynujący ustanowiony w art. 10a rozporządzenia nr 1408/71 należy stosować do osób takich jak skarżące w postępowaniu głównym, a zatem świadczenie Wajong nie może być wypłacane osobie zamieszkałej poza terytorium Niderlandów?

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1247/92 z dnia 30 kwietnia 1992 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 136, 19.05.1992 str. 1).

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/4

Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Commissione Tributaria Regionale di Firenze — Sezione 33 z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Villa Maria Beartrice Hospital SRL przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Firenze 1

(Sprawa C-155/05)

(2005/C 155/07)

Język postępowania: włoski

W dniu 6 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Commissione Tributaria Regionale di Firenze — Sezione 33 (Włochy) z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Villa Maria Beartrice Hospital SRL przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Firenze 1.

Commissione Tributaria Regionale di Firenze — Sezione 33 zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

„czy art. 10 pkt 27 quinques D.P.R. (dekretu Prezydenta Republiki) nr 633 z dnia 26 października 1972 r. jest zgodny z art. 13 część B pozostałe zwolnienia lit. c) szóstej dyrektywy Rady EWG z dnia 17 maja 1977 r.”. (1)

(1) Dz.U. L 145 z 13.6.1977, str. 1.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial Madrid z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie Elisa María Mostaza Claro przeciwko Centro Movil Milenium, S.L.

(Sprawa C-168/05)

(2005/C 155/08)

Język postępowania: hiszpański

W dniu 14 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial de Madrid z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie Elisa María Mostaza Claro przeciwko Centro Movil Milenium, S.L.

Audiencia Provincial de Madrid zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Czy ochrona konsumentów w dyrektywie Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oznacza, iż sąd, który rozpatruje skargę o uchylenie orzeczenia sądu arbitrażowego powinien wziąć pod uwagę nieważność klauzuli arbitrażowej i uchylić orzeczenie na tej podstawie, iż zapis na arbitraż zawiera nieuczciwy warunek na szkodę konsumenta, wówczas, gdy kwestia ta została podniesiona w skardze o uchylenie orzeczenia sądu arbitrażowego, lecz nie została podniesiona przez konsumenta w postępowaniu arbitrażowym?

(1) Dz.U. L 95 z 21.4.1993, str. 29.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/4

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux, wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r. w sprawie Denkavit International BV i Denkavit France SARL przeciwko Ministère de l'Ėconomie, des Finances et de l'Industrie

(Sprawa C-170/05)

(2005/C 155/09)

Język postępowania: francuski

W dniu 8 lutego 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux, (Rady Państwa, wydziału spornego) wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r. w sprawie w sprawie Denkavit International BV i Denkavit France SARL przeciwko Ministère de l'Ėconomie, des Finances et de l'Industrie.

Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

1.	Czy przepis, który nakłada podatek na spółkę dominującą niemającą siedziby we Francji, będącą beneficjentem dywidendy, wyłączając ze swego zakresu spółki dominujące z siedzibą we Francji, narusza zasadę swobody przedsiębiorczości?

Czy takie uregulowanie podatku potrącanego u źródła jest samo w sobie sprzeczne z zasadą swobody przedsiębiorczości, czy też — jeśli umowa między Francją a innym Państwem Członkowskim dotycząca opodatkowania, zezwalająca na owo potrącenie podatku u źródła, przewiduje możliwość zaliczenia na poczet podatku należnego w tym innym Państwie Członkowskim obciążenia poniesionego na podstawie kwestionowanego przepisu — należy mieć na względzie tę umowę przy ocenie zgodności owego przepisu z zasadą swobody przedsiębiorczości?

W przypadku uznania za słuszną drugiej z możliwości wskazanych na zasadzie alternatywy w pkt 2, czy istnienie wspomnianej umowy jest wystarczające dla postrzegania kwestionowanego przepisu jako prostego mechanizmu podziału opodatkowania między dwa zainteresowane państwa, bez konsekwencji dla przedsiębiorstw, czy też okoliczność, że spółka dominująca niemająca siedziby we Francji może się znaleźć w sytuacji, kiedy niemożliwe jest dokonanie przewidzianego w umowie zaliczenia, musi skutkować uznaniem tego przepisu za niezgodny z zasadą swobody przedsiębiorczości?

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/5

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie T-193/02 L. Piau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Międzynarodową Federację Związków Piłki Nożnej (FIFA) wniesione przez L. Piau w dniu 15 kwietnia 2005 r.

(Sprawa C-171/05 P)

(2005/C 155/10)

Język postępowania: francuski

W dniu 15 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zostało wniesione przez L. Piau, reprezentowanego przez adwokata M. Fauconneta, odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie T-193/02 L. Piau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich popieranej przez Międzynarodową Federację Związków Piłki Nożnej (FIFA).

Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

1.	uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-193/02;

2.	stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 kwietnia 2002 r.;

3.	jako że stan postępowania na to pozwala oraz w oparciu o art. 61 akapit pierwszy Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wydanie przez Trybunał orzeczenia ostatecznego w sprawie

4.	obciążenie FIFA kosztami postępowania w sprawie T-193/02 oraz w sprawie niniejszego odwołania.

Zarzuty i główne argumenty:

Naruszenie praw wnoszącego odwołanie

Sąd Pierwszej Instancji, nie podnosząc z urzędu naruszenia art. 253 WE przez Komisję, która nie uzasadniła oddalenia wniosku wnoszącego odwołanie opartego o art. 49 WE, naruszył przyznane mu kompetencje. Ponadto Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, ponieważ pominął niektóre zarzuty wnoszącego odwołanie.

Naruszenie art. 81 Traktatu WE

Wobec braku materialnego dowodu co do koniecznej reglamentacji zawodu i dowodów pokazujących postęp ekonomiczny lub techniczny regulaminu FIFA w sprawie działalności agentów zawodników, Sąd Pierwszej Instancji pozbawił swe orzeczenie podstawy prawnej. Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo oceniając, że nie było wspólnotowego interesu w uwzględnieniu skargi i tym samym wyrok pozbawiony jest podstawy prawnej i ma miejsce naruszenie art. 81 Traktatu WE.

Naruszenie art. 82 Traktatu WE

Wobec braku dochodzenia Komisji w sprawie pozycji dominującej FIFA i w sprawie ewentualnego jej nadużycia, Sąd Pierwszej Instancji nie był uprawniony do zastąpienia Komisji do celu orzeczenia po stwierdzeniu istnienia pozycji dominującej, że nie ma jej nadużycia, dopuszczając się naruszenia prawa i orzecznictwa, a także art. 82 Traktatu WE.

4.	Sprzeczny i niewystarczający charakter rozumowania Sądu Pierwszej Instancji równający się brakowi uzasadnienia w odniesieniu do utrzymywania się skutków antykonkurencyjnych.

5.	Naruszenie prawa w odniesieniu do równoważności „dyplomów FIFA”.

6.	Naruszenie ogólnej zasady pewności prawnej.

7.	Naruszenie prawa w odniesieniu do zadań i kompetencji Komisji.

8.	Naruszenie art. 39 Traktatu WE.

9.	Naruszenie art. 49 Traktatu WE.

10.	Naruszenie prawa w zdefiniowaniu interesu wspólnotowego.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/6

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

(Sprawa C-173/05)

(2005/C 155/11)

Język postępowania: włoski

W dniu 18 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez E. Traversę i J. Hottiaux, członków Służby Prawnej Komisji przeciwko Republice Włoskiej.

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

stwierdzenie, że wprowadzając i utrzymując „podatek środowiskowy” od gazociągów przewidziany przez art. 6 legge regionale siciliana [sycylijska ustawa regionalna] (opublikowana w GURS Część I nr 14 z 2002 r.) Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 23, 25, 26 oraz 133 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 4 i 9 Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną podpisanej w dniu 26 kwietnia 1976 r. i zatwierdzonej przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 2210/78 z dnia 26 września 1978 r. (1);

2)	obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Artykuł 6 przedmiotowej ustawy Regione Siciliana narusza zasady sformułowane we Wspólnej Taryfie Celnej w takim zakresie, w jakim wprowadza opłatę o skutku równoważnym do cła przywozowego (do Wspólnoty) i wywozowego (do innych Państw Członkowskich,) która jest zabroniona przez Traktat oraz wyżej wskazane prawo wtórne.

Z formalnego punktu widzenia i stosownie do brzmienia artykułu będącego przedmiotem sporu, okolicznością powodująca powstanie zobowiązania podatkowego jest fakt bycia właścicielem instalacji, a podstawą opodatkowania jest wielkość przesyłu wyrażona w metrach sześciennych. Jednakże ustawodawca sycylijski sprecyzował, po pierwsze w art. 6 akapit trzeci, że okolicznością powodującą powstanie zobowiązania podatkowego jest własność gazociągu „w którym znajduje się gaz”; po drugie, wskazano w akapicie czwartym tego artykułu, że podatnikami są właściciele tych gazociągów „którzy wykonują przynajmniej jedną z działalności (transportowanie, sprzedaż, zakup)” związanych z gazem. Komisja wnioskuje stąd, że prawdziwym celem ustawodawcy sycylijskiego jest opodatkowanie importowanego produktu (metanu), a nie infrastruktury (gazociągu) jako takiej.

Zgodnie z orzecznictwem Trybunału w kwestii podatków wewnętrznych takich jak te, o których mowa w art. 90 WE, podatek pobierany od środka transportu w zależności od ciężaru przewożonego towaru wchodzi w zakres zastosowania przepisów wspólnotowych dotyczących opodatkowania produktów, ponieważ opodatkowanie to odbija się nieuchronnie i natychmiast na cenie transportowanego towaru, czy to krajowego czy importowanego. Z zasady wykładni sformułowanej przez orzecznictwo, którą doskonale da się zastosować do opłat o skutku równoważnym do cła wynika, że w tym konkretnym przypadku, nawet jeżeli formalnie podatek krajowy obciąża środek transportu (gazociągu) w zależności od objętości transportowanego produktu (metan), obciąża on w rzeczywistości produkt, odbijając się nieuchronnie i bezpośrednio na jego cenie.

(1) Dz.U. L 263 z dnia 27.09.1978

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/6

Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie 1. Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, 2. Stichting Natuur en Milieu przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (interwenient: Bayer CropScience B.V.)

(Sprawa C-174/05)

(2005/C 155/12)

język postępowania: niderlandzki

W dniu 19 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie 1. Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, 2. Stichting Natuur en Milieu przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (interwenient: Bayer CropScience B.V.).

College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Czy art. 2 in initio i pkt 3 decyzji 2003/199/WE (1) obowiązuje?

(1) Decyzja Rady z dnia 18 marca 2003 r. dotycząca niewłączenia aldikarbu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/WE i cofnięcia zezwoleń przyznanych na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną (Dz.U. L 76 z 22.3.2002, str. 21).

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/7

Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

(Sprawa C-175/05)

(2005/C 155/13)

Język postępowania: angielski

W dniu 19 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michaela Shottera i Woltera Wilsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Irlandii.

Skarżąca wnosi do Trybunału o:

stwierdzenie, że wyłączając wszystkie kategorie instytucji publicznego użyczenia w rozumieniu dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (1) Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 i 5 tej dyrektywy;

2)	obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy definiuje „użyczenie” jako ograniczone czasowo przekazanie do korzystania niesłużące[go] celom bezpośrednio lub pośrednio gospodarczym lub handlowym[,] […] „dokonywane przez instytucje dostępne dla publiczności”. Artykuł 5 ust. 3 zezwala Państwom Członkowskim na wyłączenie „określonych kategorii przedsiębiorstw” z płatności wynagrodzenia.

Władze irlandzkie użyły art. 5 ust. 3 dyrektywy jako podstawy prawnej do wyłączenia w drodze Order „określonych kategorii instytucji z płatności wynagrodzenia w zamian za użyczanie”. Zakres tego wyłączenia jest na tyle szeroki, że zezwala wszystkim instytucjom edukacyjnym lub akademickim dostępnym dla publiczności na publiczne użyczanie, co skutkuje tym, że wszystkie instytucje publicznego użyczenia wyłączone są od prawa użyczenia, a także zwolnione z płatności wynagrodzenia.

Komisja utrzymuje, że sytuacja ta wyraźnie przekracza zakres upoważnienia do wyłączenia zawartego w art. 5 ust. 3 dyrektywy oraz że w związku z tym Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 i 5 tej dyrektywy.

(1) Dz.U. L 346, 27.11.1992, str. 61

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo Social Único de Algeciras, z dnia 30 marca 2005 r., w sprawie María Cristina Guerrero Pecino przeciwko Fondo de Garantía Salarial (FOGASA)

(Sprawa C-177/05)

(2005/C 155/14)

Język postępowania: hiszpański

W dniu 20 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony postanowieniem Juzgado de lo Social Único de Algeciras, z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie María Cristina Guerrero Pecino przeciwko Fondo de Garantía Salarial.

Juzgado de lo Social Único de Algeciras, zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Czy z punktu widzenia ogólnej zasady równości i niedyskryminacji, różnica w traktowaniu przeprowadzona w art. 33.2 Estatuto de los Trabajadores [regulaminu pracowników], wynikająca także z wykładni tegoż artykułu dokonanej przez Tribunal Supremo [Sąd Najwyższy], jest obiektywnie uzasadniona, oraz czy w związku z tym należy wyłączyć z zakresu stosowania dyrektywy 80/987/EWG (1) w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy w brzmieniu nadanym dyrektywą 2002/74/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady (z dnia 23 września 2002 r.) uznane w ugodzie sądowej odszkodowanie na rzecz pracownika z tytułu rozwiązania stosunku pracy?

Czy przeciwnie, z punktu widzenia ogólnej zasady równości i niedyskryminacji, różnica w traktowaniu przeprowadzona w art. 33.2 Estatuto de los Trabajadores [regulaminu pracowników], wynikająca także z wykładni tegoż artykułu dokonanej przez Tribunal Supremo [Sąd Najwyższy], jest obiektywnie uzasadniona, oraz czy w związku z tym należy wyłączyć z zakresu stosowania dyrektywy 80/987/EWG (1) w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy w brzmieniu nadanym dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (z dnia 23 września 2002 r.) związku z tym należy włączyć uznane w ugodzie sądowej odszkodowanie na rzecz pracownika z tytułu rozwiązania stosunku pracy?

(1) Dyrektywa Rady z dnia 20 października 1980 r. (Dz.U. L 283 z 28.10.1980, str. 23).

(2) Dz.U. L 270 z 8.10.2002, str. 10.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/8

Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

(Sprawa C-178/05)

(2005/C 155/15)

Język postępowania: grecki

W dniu 19 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Dimitriosa Triantafyllou, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

stwierdzenie, że uchwalając przepisy ustawowe w sprawie obciążenia podatkiem przeniesienia statutowej siedziby oraz rzeczywistego centrum zarządzania, jak również w sprawie zwolnienia z tego podatku wszystkich spółdzielni rolniczych, ich stowarzyszeń oraz konsorcjów wszelkiego rodzaju; współwłasności statków, konsorcjów oraz przedsiębiorstw żeglugowych niezależnie od ich formy, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (1);

2)	obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Komisja ocenia, że właściwym kryterium dla opodatkowania przeniesienia siedziby spółki jest zakwalifikowanie spółki jako spółki kapitałowej w Państwie Członkowskim pochodzenia, z czego wynika, że spółka ta nie jest płatnikiem tego podatku, jeżeli Państwo Członkowskie pochodzenia nie uznaje jej za spółkę kapitałową. W konsekwencji, Komisja ocenia negatywnie fakt, że ustawodawstwo greckie przywiązuje wagę wyłącznie do faktu opodatkowania podatkiem kapitałowym przez Państwo Członkowskie pochodzenia, zwalniając z tego podatku jedynie przeniesienie siedziby do Grecji z państwa nakładającego podatek kapitałowy. Punkt widzenia Komisji oparty jest na wykładni językowej i systemowej dyrektywy, związanej z charakterem kapitałowym spółek opodatkowanych tym podatkiem; jest on ponadto wzmocniony zmianami wprowadzonymi przez dyrektywę 85/303/EWG, zmierzającą do zniesienia podatku kapitałowego.

W odniesieniu do zwolnienia spółdzielni rolniczych oraz przedsiębiorstw żeglugowych, chodzi tu o grupę obejmującą całe gałęzie gospodarki, co do których władze greckie nie wyjaśniły przyczyn, dla których nie są one uznawane za spółki kapitałowe, i których całkowite zwolnienie nie jest ponadto objęte możliwością zwolnienia poszczególnych operacji przewidzianą w dyrektywie. Ponadto, gdy celem dyrektywy jest zwolnienie całych gałęzi gospodarki, są one wyraźnie wymienione w dyrektywie (przykładowo przedsiębiorstwa użyteczności publicznej).

(1) Dz.U. L 249 z 3.10.1969, str. 25.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/8

Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

(Sprawa C-179/05)

(2005/C 155/16)

Język postępowania: francuski

W dniu 21 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. Nolina, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

1.	stwierdzenie, że nie przekazując Komisji danych określonych w art. 18 ust. 1 i art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 2847/93 (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tego rozporządzenia;

2.	obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

—	W odniesieniu do danych określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2847/93 władze francuskie nie zawsze nie zawsze przekazywały je za lata 1999 i 2000. Ponadto w latach następnych dane te były przekazywane z opóźnieniem;

—	W odniesieniu do danych określonych w art. 19i rozporządzenia nr 2847/93 władze francuskie nie przekazały ich za lata 1999, 2000, 2001 i 2002. Dane te nie były także przekazywane w latach następnych.

(1) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 261 z 20.10.1993, str. 1)

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/9

Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

(Sprawa C-182/05)

(2005/C 155/17)

Język postępowania: grecki

W dniu 22 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Marię Patakię, radcę prawnego ze służby prawnej Komisji i Bernharda Schimę, członka służby prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.

Skarżąca wnosi do Trybunału o

—

stwierdzenie, że nie zapewniając ogłoszenia przez Dimosia Epicheirisi Ilektrismou oddzielnych rocznych sprawozdań finansowych dla działalności wydobywania węgla brunatnego i wytwarzania energii elektrycznej, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 14 dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej (1);

—	obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Po otrzymaniu skargi i na podstawie informacji uzyskanych od Grecji (różne pisma Ministerstwa Rozwoju i organu regulacyjnego w zakresie energii) dotyczących wymogu ogłaszania oddzielnych rachunków przez zintegrowaną pionowo spółkę „Dimosia Epicheirisi Ilektrismou” (DEI) zgodnie z art. 14 dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej Komisja uznała, że Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tego przepisu.

2.	Komisja uważa, że ogłoszenie wspólnych rachunków dla działalności DEI z zakresu wytwarzania elektryczności i wydobywania węgla brunatnego oraz nierozdzielnie tych dwóch działalności stanowi naruszenie obowiązków ustanowionych w art. 14 ust. 3 dyrektywy 96/92/WE.

Zdaniem Komisji, mimo że DEI prowadzi wewnętrzny system księgowania, w którym działalność z zakresu wydobywania węgla brunatnego jest, zgodnie z wymogami, oddzielona od działalności z zakresu wytwarzania energii elektrycznej, ów rozdział powinien jeszcze być odzwierciedlony w ogłoszonych rachunkach DEI. Komisja zaznacza, że kroki podjęte do tej pory przez władze greckie nie pozwoliły na osiągnięcie wyznaczonego celu. Przedstawienie organowi regulacyjnemu informacji dotyczących oddzielnych rachunków nie wystarcza do spełnienia obowiązku ogłoszenia.

(1) Dz.U L 27 z 30.1.1997, str. 20.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/9

Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

(Sprawa C-191/05)

(2005/C 155/18)

Język postępowania: portugalski

W dniu 28 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michaela van Becka i Antónia Caeirosa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Portugalskiej.

Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

stwierdzenie, że poprzez zmianę granic obszaru specjalnej ochrony (OSS) „Moura, Mourão e Barrancos”, polegającą na wyłączeniu obszarów ochrony dzikiego ptactwa, którego ochrona stanowiła uzasadnienie dla ustanowienia przedmiotowego OSS, Republika Portugalii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1);

2)	obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

1)	Obszar specjalnej ochrony „Moura, Mourão e Barrancos” został utworzony przez rząd portugalski w dniu 23 września 1999 r. rozporządzeniem z mocą ustawy (Decreto-Lei) nr 384-B/99 z dnia 23 września 1999 r. Granice tego obszaru zostały ustalone w załączniku XXIV do tego rozporządzenia.

Z informacji przedstawionych przez władze portugalskie wynika, iż dokonana rozporządzeniem z mocą ustawy nr 141/2002 z dnia 20 maja zmiana granic OSS „Moura Mourão, e Barrancos” nie ma żadnej podstawy naukowej. Tymczasem z orzecznictwa Trybunału wynika, iż można dokonać wyłączenia gatunków, których ochrona uznana została wcześniej za konieczną, jedynie w oparciu o względy naukowe.

(1) Dz.U. L 103, str. 1.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/10

Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

(Sprawa C-193/05)

(2005/C 155/19)

Język postępowania: francuski

W dniu 29 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Maidani i H. Støvlbæka, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

(1)

stwierdzenie, że utrzymując wymogi dotyczące znajomości języków, zakazu świadczenia usług domicylu i obowiązku przedstawienia każdego roku zaświadczenia z państwa pochodzenia jako warunków, aby móc prowadzić działalność gospodarczą posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w kraju pochodzenia, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w Państwie Członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (1), a w szczególności jej art. 2, 3 i 5;

(2)	obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wprowadzenie kontroli znajomości języków jako warunku rejestracji prawnika europejskiego przez samorząd adwokatów sprzeciwia się ogólnemu celowi dyrektywy, jakim jest ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w Państwie Członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych i narusza w szczególności art. 3 ust. 2 tej dyrektywy, zgodnie z którym przyjmujące Państwo Członkowskie ma obowiązek dokonać rejestracji prawnika wyłącznie „po okazaniu […] zaświadczenia o jego rejestracji we właściwych organach Państwa Członkowskiego pochodzenia”.

Zakaz świadczenia usług domicylu sprzeciwia się art. 5 ust. 1, zgodnie z którym prawnik europejski „prowadzi ten sam rodzaj działalności zawodowej, co prawnik wykonujący swoją działalność posługując się tytułem zawodowym obowiązującym w przyjmującym Państwie Członkowskim.”

W odpowiedzi na uzasadnioną opinię rząd luksemburski oświadczył, że przyjął do wiadomości argument Komisji, że wymóg przedstawienia każdego roku zaświadczenia o rejestracji we właściwych organach Państwa Członkowskiego pochodzenia stanowi nieuzasadniony ciężar administracyjny w świetle przepisów dyrektywy.

Komisja stwierdza jednak, że na tym etapie wymóg ten, który jest niezgodny z brzemieniem dyrektywy z powodów wskazanych w uzasadnionej opinii, nadal stanowi część ustawy z dnia 13 listopada 2002 r. w sprawie transpozycji dyrektywy 98/5 do prawa luksemburskiego.

(1) Dz. U L 77 z 14.03.1998, str. 36.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/11

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

(piąta izba w składzie powiększonym)

z dnia 14 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-88/01 Sniace SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Decyzja dotycząca indywidualnie skarżącej)

(2005/C 155/21)

Język postępowania: hiszpański

W sprawie T-88/01 Sniace SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowana przez adwokatów J. Baró Fuentesa, Gómeza de Liaño y Botellę oraz F. Rodrígueza Carretera, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Triantafyllou oraz J. Buendía Sierra, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez Republikę Austrii (pełnomocnicy: H. Dossi i M. Burgstaller, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), przez Lenzing Lyocell GmbH & Co. KG, z siedzibą w Heiligenkreuz im Lafnitztal (Austria) i przez Land Burgenland (Austria), reprezentowane przez adwokata U. Soltésza, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2001/102/WE z dnia 19 lipca 2000 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Austrię na rzecz Lenzing Lyocell GmbH & Co. KG (Dz.U. 2001, L 38, str. 33), Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas, J. D. Cooke, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2	Skarżąca pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

3	Interwenienci pokrywają własne koszty.

(1) Dz.U. C 186 z 30.6.2001

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/11

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 12 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-191/02 Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Urzędnicy - Porozumienie ramowe z 1974 r. pomiędzy Komisją a organizacjami związkowymi i zawodowymi - Odstąpienie - Przyjęcie zasad postępowania - Zatwierdzenie porozumienia z dnia 4 kwietnia 2001 r. - Dopuszczalność)

(2005/C 155/22)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-191/02 Giorgio Lebedef, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Senningerbergu (Luksemburg), reprezentowany przez adwokatów G. Bounéou i F. Frabetti, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Currall, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2001 r., w której odstapiła ona od porozumienia ramowego z 20 września 1974 r., ponownie przyjęła zasady postępowania odnośnie ustalonych w dniu 19 stycznia 2000 r. między większością organizacji związkowych i zawodowych oraz administracją Komisji, poziomów, instancji i procedur uzgodnień, zatwierdziła porozumienie z dnia 4 kwietnia 2001 r. dotyczące środków do dyspozycji przedstawicieli personelu, zatwierdziła zawarte w załączniku I do porozumienia ramowego z dnia 20 września 1974 r. postanowienia o strajkach, wezwała vice-przewodniczącego Komisji Neila Kinnocka do podjęcia negocjacji z organizacjami związkowymi i zawodowymi oraz przyjęcia przez Kolegium przed końcem marca 2002 r. nowego porozumienia ramowego oraz zawarcia w szeregu wymagających uzgodnień z organizacjami związkowymi i zawodowymi nowelizacji Regulaminu pracowniczego zmiany przewidującej możliwość przyjęcia regulaminu wyborczego w drodze referendum wśród personelu instytucji, oraz w zakresie w jakim jest to niezbędne o stwierdzenie nieważności pisma Neila Kinnocka z dnia 22 listopada 2001 r. przesłanego do każdego z przewodniczących związków zawodowych z informacją o jego decyzji w przedmiocie zwrócenia się do Komisji o dokonanie w dniu 5 grudnia 2001 r. wypowiedzenia wspomnianego porozumienia ramowego z 20 września 1974 r. oraz o przyjęciu szeregu z powyżej wspomnianych postanowień, oraz o stwierdzenie nieważności decyzji E. Halskova z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie odmowy oddelegowania skarżącego na misję w celu udziału w dniu 7 grudnia 2001 r. w uzgodnieniach dotyczących „zbiorczego pakietu projektów zmian Regulaminu pracowniczego”, Sąd (pierwsza izba), w składzie B. Vesterdorf, prezes, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 12 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Skarga zostaje oddalona.

2	Każda ze stron ponosi własne koszty, łącznie z kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

(1) Dz.U. C 233 z 28.9.2002

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/12

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 21 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-269/02 PepsiCo, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RUFFLES - Wcześniejszy krajowy znak towarowy RIFFELS - Jeszcze wcześniejszy krajowy znak towarowy RUFFLES - Współistnienie i równoważność krajowych i wspólnotowych znaków towarowych)

(2005/C 155/23)

Język postępowania: angielski

W sprawie T-269/02, PepsiCo, Inc., z siedzibą w Purchase, New York (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez adwokata E. Armija Chávarriego, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: początkowo J. Novais Gonçalves oraz J. Crespo Carrillo, a następnie A. von Mühlendahl oraz J. Novais Gonçalves), w której drugą stroną w postępowaniu przed OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Intersnack Knabber-Gebäck GmbH & Co. KG, uprzednio Convent Knabber-Gebäck GmbH & Co. KG, z siedzibą w Kolonii (Niemcy), reprezentowana przez adwokata M. Schaeffera, mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 czerwca 2002 r. (sprawa R 114/2000-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu, w którym stronami były PepsiCo, Inc. oraz Intersnack Knabber-Gebäck GmbH & Co. KG, Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 21 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Skarga zostaje oddalona.

2	Skarżąca zostaje obciążona swoimi własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

3	Interwenient poniesie swoje własne koszty.

(1) Dz.U. C 261z 26.10.2002

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/12

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 20 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-273/02 Krüger GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CALPICO - Wcześniejszy krajowy znak towarowy CALYPSO - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE)nr 40/94 - Prawo do przedstawienia uwag)

(2005/C 155/24)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie T-273/02, Krüger GmbH & Co. KG, z siedzibą w Bergisch Gladbach (Niemcy), reprezentowana przez adwokata S. von Petersdorffa-Campena, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Calpis Co. Ltd, z siedzibą w Tokio (Japonia), reprezentowaną przez adwokatów O. Jüngsta i M. Schorka, mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 czerwca 2002 r. (sprawa R 484/2000-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Calpis Co. Ltd a Krüger GmbH & Co. KG, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 20 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Skarga zostaje oddalona.

2	Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 274 z 9.11.2002

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/13

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 13 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-353/02 Duarte y Beltrán SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INTEA - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe INTESA - Odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2005/C 155/25)

Język postępowania: hiszpański

W sprawie T-353/02 Duarte y Beltrán SA z siedzibą w Santander (Hiszpania), reprezentowanej początkowo przez adwokat N. Moya Fernández, a następnie przez adwokata J. Calderóna Chavera i adwokat T. Villate Consonni przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: G. Schneider i P. Jurado Montejano), przy czym uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również Mirato SpA z siedzibą w Novare (Włochy), mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 sierpnia 2002 r. (R 407/2001-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Duarte y Beltrán SA a Mirato SpA, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i I. Pelikánová, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 13 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Skarga zostaje oddalona.

2	Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 44 z 22.2.2003 r.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/13

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

(piąta izba)

z dnia 19 kwietnia 2005 r.

W sprawach połączonych T-380/02 i T-128/03 Success-Marketing Unternehmensberatungsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o przywrócenie terminu - Warunki doręczenia decyzji i powiadomień OHIM - Przesłanie faksem)

(2005/C 155/26)

Język postępowania: niemiecki

W sprawach połączonych T-380/02 i T-128/03 Success-Marketing Unternehmensberatungsgesellschaft mbH z siedzibą w Linz (Austria), reprezentowana przez adwokatów G. Secklehnera oraz C. Ofnera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: J. Weberndörfer oraz G. Schneider), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM w sprawie T-128/03 jest Chipita International SA z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowana przez adwokata P. Hoffmanna, mających za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2002 r. (sprawa R 26/2001-1), mocą której odrzucony został wniosek skarżącej o przywrócenie terminu, oraz decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 lutego 2003 r. lub decyzji z dnia 13 marca 2003 r. (sprawa R 1124/2000-1) dotyczących postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Success-Marketing Unternehmensberatungsgesellschaft mbH a Chipita International SA, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba) w składzie: M. Vilaras, prezes, M. E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator wydał w dniu 19 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Skargi zostają oddalone.

2	Skarżąca zostaje obciążona kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

3	Chipita International SA pokrywa koszty własne.

(1) Dz.U. C 101 z 26.4.2003

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/14

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 13 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-2/03 Verein für Konsumenteninformation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wniosek dotyczący bardzo dużej liczby dokumentów - Całkowita odmowa dostępu - Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej analizy - Wyjątki)

(2005/C 155/27)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie T-2/03, Verein für Konsumenteninformation, z siedzibą w Wiedniu (Austria), reprezentowane przez adwokata A. Klausera, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: S. Rating i P. Aalto, z siedzibą w Luksemburgu) popieranej przez Bank für Arbeit und Wirtschaft AG, z siedzibą w Wiedniu, reprezentowany przez adwokata H.-J. Niemeyera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, oraz przez ÖsterreichischeVolksbanken AG, z siedzibą w Wiedniu, i Niederösterreichische Landesbank-Hypothekenbank AG, z siedzibą w Sankt Pölten (Austria), reprezentowane przez adwokatów R. Ronigera, A. Ablasser i W. Hemetsberger, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2002 r., D (2002) 330472, dotyczącej wniosku o udzielenie dostępu do akt administracyjnych sprawy COMP/36.571/D-1, Banki austriackie — „klub Lombard”, Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym), w składzie: B. Vesterdorf, prezes, M. Jaeger, P. Mengozzi, M. E. Martins Ribeiro i I. Labucka, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 13 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1)	Stwierdza się nieważność decyzji D (2002) 330472 w sprawie wniosku o udzielenie dostępu do akt administracyjnych sprawy COMP/36.571/D-1, Banki austriackie — „klub Lombard”.

2)	Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

3)	Każdy z interwenientów pokrywa własne koszty.

(1) Dz.U. C 55 z 8.3.2003

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/14

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 21 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-28/03, Holcim (Deutschland) AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Art. 85 Traktatu WE (obecnie art. 81 WE) - Wykonanie wyroku Sądu - Zwrot kosztów gwarancji bankowej - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty)

(2005/C 155/28)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie T- 28/03, Holcim (Deutschland) AG, dawniej Alsen AG, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), początkowo reprezentowanej przez adwokatów F. Wiemer oraz K. Moosecker, a następnie przez adwokatów F. Wiemer, P. Niggemann oraz B. Menkhaus, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez R. Lyala oraz W. Möllsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającej za przedmiot skargę o odszkodowanie, w której skarżąca domaga się zwrotu kosztów gwarancji bankowych poniesionych przez nią w następstwie nałożenia przez Komisję grzywny na mocy decyzji 94/815/WE z dnia 30 listopada 1994 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 85 Traktatu WE (sprawa IV/33.126 i 33.322 Cement) (Dz.U. L 343, str. 1), której nieważność stwierdzono wyrokiem Sądu z dnia 15 marca 2000 r. w sprawach połączonych T 25/95, T 26/95, od T 30/95 do T 32/95, od T 34/95 do T 39/95, od T 42/95 do T 46/95, T 48/95, od T 50/95 do T 65/95, od T 68/95 do T 71/95, T 87/95, T 88/95, od T 103/95 do T 104/95 Cementeries CBR i in. przeciwko Komisji, zwanym „wyrokiem w sprawie Cement” (Rec. str. II 491), Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 21 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Skarga, w części, w której opiera się na art. 233 WE, zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

2	Wniosek ewentualny o potraktowanie skargi, w części, w której opiera się na art. 233 WE, jako skargi o stwierdzenie nieważności lub skargi na bezczynność, zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

3	Skarga o odszkodowanie, w części, w której dotyczy kosztów gwarancji bankowych poniesionych przez skarżącą przed dniem 31 stycznia 1998 r. zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

4	W pozostałej części skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

5	Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 124 z 24.5.2003

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/15

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 21 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-164/03 Ampafrance SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „monBeBé” - Wcześniejsze słowne znaki towarowe bebe - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Art. 8 ust. 1 lit. b) oraz ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2005/C 155/29)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-164/03 Ampafrance, z siedzibą w Cholet (Francja), reprezentowana przez adwokat C. Bercial Arias, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: A. Rassat i A. Folliard-Monguiral), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występując przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Johnson & Johnson GmbH, z siedzibą w Düsseldorfie (Niemcy), reprezentowana przez adwokata D. von Schultza, mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 marca 2003 r. (sprawa R 220/2002-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Ampafrance SA a Johnson & Johnson GmbH, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 21 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Skarga zostaje oddalona.

2	Skarżąca zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

3	Interwenient ponosi koszty własne.

(1) Dz.U. C 184 z 2.8.2003

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/15

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 20 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-211/03 Faber Chimica Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego znaku Faber - Sprzeciw właściciela krajowych słownych i graficznych znaków NABER - Odmowa rejestracji)

(2005/C 155/30)

Język postępowania: włoski

W sprawie T-211/03 Faber Chimica Srl z siedzibą w Fabriano (Włochy) reprezentowana przez adwokatów P. Tartuferiego i M. Adreana przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: M. Capostagno i O. Montalto), w której drugą strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Industrias Quimicas Naber, SA Nabersa z siedzibą w Walencji (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 marca 2003 r. (sprawa R 620/2001-4), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu pomiędzy Faber Chimica Srl i Industrias Quimicas Naber, SA Nabersa, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, Prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 20 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Stwierdza się nieważność decyzji czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 marca 2003 r. (sprawa R 620/2001-4) w zakresie, w jakim uwzględnia ona sprzeciw uprawnionego z hiszpańskiego słownego znaku towarowego NABER.

2	Strona pozwana zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 200 z 23.8.2003

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/16

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 14 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-260/03 Celltech R & D Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Znak słowny CELLTECH - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b), rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2005/C 155/31)

Język postępowania: angielski

W sprawie T- 260/03 Celltech R & D Ltd, z siedzibą w Slough, Berkshire (Zjednoczone Królestwo), reprezentowana przez D. Alexandera, barrister oraz N. Jenkinsa, solicitor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnicy: I. de Medrano Caballero oraz A. Folliard-Monguiral), mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2003 r. (sprawa R 659/2002-2) w przedmiocie wniosku o rejestrację oznaczenia słownego CELLTECH jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili oraz O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: C. Kristensen, administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Stwierdza się nieważność decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 maja 2003 r. (sprawa R659/2002-2).

2	Strona pozwana zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 239 z 4.10.2003

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/16

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 13 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-286/03 The Gillette Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RIGHT GUARD XTREME sport - Krajowy graficzny wcześniejszy znak towarowy WILKINSON SWORD XTREME III - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Odmowa rejestracji - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2005/C 155/32)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie T-286/03 The Gillete Company, z siedzibą w Bostonie (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowana przez adwokatów A. Eberta-Wiedenfellera i L. Koukera, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: G. Schneider i J. Weberndörfer), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występując przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Wiklinson Sword GmbH, z siedzibą w Solingen (Niemcy), reprezentowana przez adwokata E. Kessler, mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 kwietnia 2003 r. (sprawa R 221/2002-4), na mocy której odmówiono rejestracji graficznego znaku towarowego RIGHT GUARD XTREME sport, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i I. Pelikánová, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 13 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1.	Skarga zostaje oddalona.

2.	Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 251 z 18.10.2003

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/17

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 20 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-318/03 Atomic Austria GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy ATOMIC BLITZ - Sprzeciw właściciela krajowych słownych znaków towarowych ATOMIC - Dowód przedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego - Zakres badania dokonywanego przez OHIM - Odrzucenie sprzeciwu - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

(2005/C 155/33)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie T-318/03 Atomic Austria GmbH z siedzibą w Altenmarkt (Austria) reprezentowana przez adwokatów G. Kucskę i C. Schumachera, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: G. Schneider i B. Müller), w której drugą strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Fabricas Agrupadas de Muñecas de Onil, SA, z siedzibą w Onil (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2003 r. (sprawa R 95/2003-2), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu pomiędzy Atomic Austria GmbH i Fabricas Agrupadas de Muñecas de Onil, SA, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij i I. Pelikánová, sędziowie, sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 20 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Stwierdza się nieważność decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 lipca 2003 r. (sprawa R 95/2003-2).

2	Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) zostaje obciążony kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 304 z 13.12.2003

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/17

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 13 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-353/03, Inge-Lise Nielsen przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

(Urzędnicy - Odmowa awansu - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Oczywisty błąd w ocenie - Porównawcze uwzględnienie zasług - Dopuszczalność)

(2005/C 155/34)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-353/03, Inge-Lise Nielsen, były urzędnik Rady Unii Europejskiej, zamieszkała w Villers-la-Ville (Belgia), reprezentowana przez adwokatów S. Orlandiego, A. Coolena, J.-N. Louisa i É. Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: F. Anton i M. Sims), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Rady o odmowie awansowania skarżącej do stopnia C1 w 2002 r., Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 13 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Skarga zostaje oddalona.

2	Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

(1) Dz.U. C 7 z 10.1.2004

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/18

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 20 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-86/04 Asa Sundholm przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Służba publiczna - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Ocena za lata 2001-2002)

(2005/C 155/35)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-86/04, Asa Sundholm, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez adwoakatów S. Orlandiego, A.Coolena, J. N. Louis'a i E. Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Berardis Kayser oraz H. Kraemer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za okres oceny 2001-2002, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, wydał w dniu 20 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1	Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 10 kwietnia 2003 r. zawierającej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.

2	Komisja obciążona zostaje kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 94 z 17.4.2004

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/18

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 10 marca 2005 r.

w sprawie T-266/00, Confartigianato Venezia, Transport Lines Snc i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Pomoc państwa - Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)

(2005/C 155/36)

Język postępowania: włoski

W sprawie T-266/00, Confartigianato Venezia, Transport Lines i 15 innych skarżących, których wykaz został dołączony do niniejszego postanowienia, wszystkie z siedzibą w Wenecji (Włochy), reprezentowanych przez adwokata A. Vianello, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: V. Di Bucci, wspierany przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy dla przedsiębiorstw w Wenecji i Chioggii w drodze obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000 L 150, str. 50), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes izby, A.W.H. Meij, N.J. Forwood, I. Pelikánová i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez Transport Lines Snc, C.A.T.I.L. Consorzio Artigiano Trasportatori Interni Lagunari, C.A.T.I.L. Servizi srl, Translion snc, Cooperativa Trasportatori Lagunari arl, Barich aldo e figlio snc, S.A.L.P.A. Trasporti snc, Laguna Trasporti di Tosi Pietro, Puppola Trasporti e C. snc, Simionato Roberto, Venerando Gianfranco snc, Boscolo „Bielo” Ivano srl, Grassi Mario, Laguna Veneta Cooperativa Trasporti srl, Brussa Sas oraz Il Fornaio di Colussi Gloria.

Transport Lines Snc, C.A.T.I.L. Consorzio Artigiano Trasportatori Interni Lagunari, C.A.T.I.L. Servizi srl, Translion snc, Cooperativa Trasportatori Lagunari arl, Barich aldo e figlio snc, S.A.L.P.A. Trasporti snc, Laguna Trasporti di Tosi Pietro, Puppola Trasporti e C. snc, Simionato Roberto, Venerando Gianfranco snc, Boscolo „Bielo” Ivano srl, Grassi Mario, Laguna Veneta Cooperativa Trasporti srl, Brussa Sas oraz Il Fornaio di Colussi Gloria pokrywają koszty własne.

3)	Komisja zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargami wniesionymi przez ww. szesnaście skarżących spółek.

4)	Jeśli chodzi o pozostałą część sprawy, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

(1) Dz.U. C 355 z 9.12.2000

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/19

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 10 marca 2005 r.

w sprawie T-269/00, Baglioni Hotels S.p.A i Sagar Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(2005/C 155/37)

Język postępowania: włoski

W sprawie T-269/00, Baglioni Hotels S.p.A oraz Sagar Srl z siedzibą w Wenecji (Włochy), reprezentowane przez adwokatów A. Vianello, M. Merolę oraz M. Pappalarda, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, popierane przez Republikę Włoską (pełnomocnik: U. Leanza, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: V. Di Bucci, wspierany przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy dla przedsiębiorstw w Wenecji i Chioggii w drodze obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000 L 150, str. 50), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes izby, A.W.H. Meij, N.J. Forwood, I. Pelikánová i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

1)	Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez spółkę Baglioni Hotels S.p.A.

2)	Spółka Baglioni Hotels S.p.A pokrywa koszty własne.

3)	Komisja zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargą wniesioną przez Baglioni Hotels S.p.A.

4)	Republika Włoska zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargą wniesioną przez Baglioni Hotels S.p.A.

5)	Jeśli chodzi o pozostałą część sprawy, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

(1) Dz.U. C 355 z 9.12.2000

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/19

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 10 marca 2005 r.

w sprawie T-273/00, Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(2005/C 155/38)

Język postępowania: włoski

W sprawie T-273/00, Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria), Comitato Venezia Vuole Vivere, Mingardi S.r.l. oraz 12 innych skarżących, których wykaz został dołączony do niniejszego postanowienia, wszystkie z siedzibą w Wenecji (Włochy), reprezentowanych przez adwokatów A. Vianello, M. Merolę oraz A. Sodano, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, popieranych przez Republikę Włoską (pełnomocnik: U. Leanza, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: V. Di Bucci, wspierany przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy dla przedsiębiorstw w Wenecji i Chioggii w drodze obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000 L 150, str. 50), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes izby, A.W.H. Meij, N.J. Forwood, I. Pelikánová i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

1)	Skarga T-273/00 zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez spółki Mingardi S.r.l. oraz Marsilio Editori S.p.A.

2)	Spółki Mingardi S.r.l. oraz Marsilio Editori S.p.A. pokrywają koszty własne.

3)	Komisja zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargą wniesioną przez spółki Mingardi S.r.l. oraz Marsilio Editori S.p.A.

4)	Republika Włoska zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargą wniesioną przez spółki Mingardi S.r.l. oraz Marsilio Editori S.p.A.

5)	Jeśli chodzi o pozostałą część sprawy, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

(1) Dz.U. C 355 z 9.12.2000

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/20

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 10 marca 2005 r.

w sprawie T-288/00, Gardena Hotels S.r.l. i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(2005/C 155/39)

Język postępowania: włoski

W sprawie T-288/00, Gardena Hotels S.r.l., Principessa S.r.l. oraz Comitato Venezia Vuole Vivere z siedzibą w Wenecji (Włochy), reprezentowane przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: V. Di Bucci, wspierany przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy dla przedsiębiorstw w Wenecji i Chioggii w drodze obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, str. 50), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes izby, A.W.H. Meij, N.J. Forwood, I. Pelikánová i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

1)	Skarga T-288/00 zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez spółkę Gardena Hotels S.r.l. oraz Comitato Venezia Vuole Vivere.

2)	Gardena Hotels S.r.l. pokrywa koszty własne.

3)	Comitato Venezia Vuole Vivere zostaje obciążony własnymi kosztami postępowania oraz kosztami, które do chwili obecnej Komisja poniosła w związku ze skargą przezeń wniesioną.

4)	Komisja zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargą wniesioną przez Gardena Hotels S.r.l.

5)	Jeśli chodzi o pozostałą część sprawy, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

(1) Dz.U. C 372 z 23.12.2000

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/20

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 10 marca 2005 r.

w sprawie T-184/01 IMS Health, Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Zawieszenie wykonania a następnie uchylenie zaskarżonej decyzji w toku instancji - Umorzenie postępowania)

(2005/C 155/40)

Język postępowania: angielski

W sprawie T- 184/01, IMS Health Inc., z siedzibą w Fairfield, Connecticut (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez N. Levy'ego, J. Temple-Langa, solicitors, oraz R. O'Donoghue, barrister, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. Whelan, É. Gippini Fournier oraz F. Siredey-Garnier, następnie M. Whelan, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) popieranej przez NDC Health Corp., poprzednio National Data Corp., z siedzibą w Atlancie, Georgia (Stany Zjednoczone), (początkowo reprezentowana przez I. Forrestera, QC, F. Fine'a, solicitor, adwokatów C. Price'a oraz A. Gagliardiego, nastepnie adwokatów Price'a, J. Bourgeois oraz M. Fine'a, w końcu przez M. Fine'a), przez NDC Health GmbH & Co. KG, z siedzibą w Bad Camberg (Niemcy) (początkowo reprezentowana przez I. Forrestera, QC, F. Fine'a oraz M. Powella, solicitors, adwokatów C. Price'a oraz A. Gagliardiego, następnie przez M. Fine'a, adwokatów Price'a oraz J. Bourgeois, w końcu przez M. Fine'a), przez AzyX Deutschland GmbH Geopharma Information Services, z siedzibą w Neu-Isenburg (Niemcy) (początkowo reprezentowana przez adwokatów G. Vandersandena, L. Leviego oraz D. Dugois, następnie przez adwokatów Vandersandena oraz Leviego) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/165/WE z dnia 3 lipca 2001 r. w sprawie zastosowania procedury z art. 82 WE (Sprawa COMP D3/38.044 NDC Health/IMS Health: środki tymczasowe) (Dz.U. 2002, L 59, str. 18), Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

1	Postępowanie zostaje umorzone.

2	Każda ze stron poniesie własne koszty, włączając w to koszty wynikłe z postępowania w sprawie zarządzenia środków tymczasowych.

(1) Dz.U. C 303 z 27.10.2001

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/21

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 28 lutego 2005 r.

w sprawie T-108/03 Elisabeth von Pezold przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(EFOGR - Leśnictwo - Decyzja zatwierdzająca program rozwoju wsi - Skarga o stwierdzenie nieważności - Osoby fizyczne lub prawne - Akty prawne dotyczące ich indywidualnie - Brak właściwości - Niedopuszczalność)

(2005/C 155/41)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie T-108/03 Elisabeth von Pezold, zamieszkała w Pöls (Austria), reprezentowana przez adwokata R. von Pezolda, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Braun, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot przedmiot skargę o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 lipca 2000 r. w sprawie zatwierdzenia programu rozwoju wsi w Republice Austrii na okres 2000-2006, Sąd (trzecia izba), w składzie: M. Jaeger, prezes, V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 28 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

1	Skarga zostaje odrzucona.

2	Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 171 z 19.7.2003

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/21

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 2 marca 2005 r.

w sprawie T-305/03 Opus Dent GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)

(2005/C 155/42)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie T-305/03 Opus Dent GmbH, z siedzibą w Fresing (Niemcy), reprezentowana przez adwokatów P.J.A. Muzingera i S. Abela, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: B. Müller), w której w charakterze interwenienta występuje Dornier MedTech Systems GmbH (wcześniej: Dornier Midizintechnik GmbH), z siedzibą w Weβling (Niemcy), reprezentowana przez adwokatów J. Krohera i A. Hettenkofer, mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 czerwca 2003 r. (sprawa R 579/2002-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Opus Dent GmbH a Dornier MedTech Systems GmbH, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 2 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

1	Postępowanie zostaje umorzone.

2	Skarżąca i interwenient ponoszą własne koszty oraz, każda z nich, połowę kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

(1) Dz.U. C 275 z 15.11.2003

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/22

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 8 kwietnia 2005 r.

w sprawie T-401/03 Deirdre McCabe przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Urzędnicy - Zatrudnienie - Okres próbny w Eurostacie - Zwolnienie z pracy po zakończeniu okresu próbnego - Żądanie uchylenia - Żądanie odszkodowania - Uprzednie zażalenie administracyjne - Niedopuszczalność)

(2005/C 155/43)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-401/03 Deirdre McCabe, była urzędniczka w okresie próbnym Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkała w Mondorf-les-Bains (Luksemburg), reprezentowana przez adwokatów M. Spandre'a i B. Zammitto'a przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i H. Kraemer oraz adwokat B. Wägenbaur, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, z jednej strony, wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 25 sierpnia 2003 r. w sprawie zwolnienia skarżącej na zakończenie okresu próbnego oraz, z drugiej strony, wniosek o odszkodowanie, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba) w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 8 kwietnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

1	Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

2	Każda ze stron poniesie własne koszty.

(1) Dz.U. C 35 z 7.2.2004

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/22

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 8 marca 2005 r.

w sprawie T-84/04 Axiom Medical, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)

(2005/C 155/44)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie T-84/04 Axiom Medical, Inc., z siedzibą w Rancho Dominguez (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowana przez adwokata R. Köbbinga, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Paul Hartmann Aktiengesellschaft, z siedzibą w Heidenheim (Niemcy), mającej za przedmiot przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 grudnia 2003 r. (sprawa R 193/2002-1) wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Axiom Medical, Inc. a Paul Hartmann Aktiengesellschaft, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 8 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

1	Postępowanie zostaje umorzone.

2	Każda ze stron ponosi własne koszty.

(1) Dz.U. C 106 z 30.4.2004

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/22

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory)

(Sprawa T-86/05)

(2005/C 155/45)

Język, w którym sporządzono skargę: niemiecki

W dniu 22 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG, z siedzibą w Weilheim (Niemcy), reprezentowanej przez adwokat D. Spoin, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory).

Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą były również Natália Cristina Lopes de Almeida Cunha, Cláudia Couto Simões oraz Marly Lima Jatobá, zamieszkałe w Vila Nova de Gaia (Portugalia).

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 7 grudnia 2004 r. [w sprawie] R-328/2004-1;

—	obciążenie OHIM kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:	Natália Cristina Lopes de Almeida Cunha, Cláudia Couto Simões oraz Marly Lima Jatobá
Zgłoszony znak towarowy:	graficzny znak towarowy „CORPO livre” dla towarów z klas 18 i 25 (torby, odzież) — zgłoszenie nr 1 811 470.
Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:	strona skarżąca
Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie	krajowy i międzynarodowy słowny znak towarowy „LIVRE” dla towarów z klasy 25 (odzież i obuwie)
Decyzja Wydziału Sprzeciwów:	Odrzucenie sprzeciwu, ponieważ uznano, że dowody używania zostały dostarczone po terminie i z tego powodu używanie znaku, na który powołano się w sprzeciwie, nie miało miejsca.
Decyzja Izby Odwoławczej:	Nieuwzględnienie odwołania strony skarżącej
Podniesione zarzuty:	Zasada nr 71 w zw. z zasadą nr 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) oraz art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 zostały błędnie zastosowane. Przepisy te dopuszczają swobodę uznania również w postępowaniu spornym pomiędzy stronami w odniesieniu do uwzględnienia dokumentów. OHIM nie zastosował jednak swobody uznania.

(1) Dz.U. L 303, str. 1

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/23

Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez Quelle Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

(Sprawa T-88/05)

(2005/C 155/46)

Język, w którym sformułowana została skarga: niemiecki

W dniu 22 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Quelle Aktiengesellschaft z siedzibą w Fürth (Niemcy), reprezentowanej przez adwokata H. Lindnera przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Nars Cosmetics, Inc., z siedzibą w Madrycie.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 17 grudnia 2004 r. w sprawie R 379/2004-2,

—	stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów nr 1138/2004 z dnia 6 kwietnia 2004 r. dotyczącej sprzeciwu nr B288706,

—	uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego nr 1 33 657,

—	obciążenie OHIM kosztami postępowania

Zarzuty i główne argumenty:

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:	Nars Cosmetics, Inc.
Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:	Graficzny znak towarowy „NARS” dla towarów z klas 3, 18 i 25 (środki do prania i wybielania, skóra, ubrania, obuwie, nakrycia głowy …) — zgłoszenie nr 1 333 657
Uprawniony z tytułu znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:	Skarżąca
Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:	Krajowy graficzny znak towarowy „NARS” dla towarów z klasy 25 (obuwie, w szczególności sportowe, ubrania)
Decyzja Wydziału Sprzeciwów:	Odrzucenie sprzeciwu skarżącej
Decyzja Izby Odwoławczej:	Nieuwzględnienie odwołania skarżącej
Podniesione zarzuty:	Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia WE nr 40/94 poprzez brak wystarczającego uwzględnienia podobieństwa znaków towarowych i identyczności lub podobieństwa produktów.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/24

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2005 r. przez Joségo Antonia de Brita Sequeirę Carvalha przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-145/05)

(2005/C 155/47)

Język postępowania: francuski

W dniu 4 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Joségo Antonia de Brita Sequeirę Carvalha, zamieszkałego w Lizbonie, reprezentowanego przez adwokata Karela Hartoga Hagenaara.

Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

1)	stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu z mocą wsteczną,

2)	stwierdzenie nieważności z mocą wsteczną wszystkich późniejszych aktów, które odnoszą się, potwierdzają lub zmierzają do przedłużenia zamierzonych skutków owego nieważnego aktu,

3)	zarządzenie wypłaty odszkodowania z tytułu szkodliwych skutków tego aktu wstępnie oszacowanych na kwotę 30.000 euro przy szkodzie oszacowanej na 300.000 euro,

4)	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w całości.

Zarzuty i główne argumenty:

Niniejsza skarga jest skierowana w szczególności przeciwko dokumentowi, do którego podpisania skarżący został zmuszony przez Dyrektora Generalnego sprawującego obowiązki w ramach Dyrekcji Generalnej ds. Rozwoju, który został załączony do jego akt administracyjnych, na mocy którego zdecydował się on o przejściu z urzędu na zwolnienie chorobowe. Sprzeciwia się ona również prowadzeniu akt równoległych.

Zdaniem skarżącego sporny akt winien być uznany za niewywołujący skutków prawnych z mocą wsteczną.

Na poparcie swych roszczeń skarżący podnosi ponadto,:

—	iż przesłanki leżące u podstaw wydania zaskarżonego aktu były nieścisłe,

—

iż decyzja o odrzuceniu zażalenia wniesionego na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego opiera się na faktach i zachowaniach przypisanych skarżącemu, o których nie miał on żadnej wiedzy, i które, po pierwsze, nigdy nie pojawiały się w sprawozdaniach z oceny pracownika, i które, po drugie, nigdy nie zostały mu wspomniane przez jego zwierzchników,

—	fakt zaistnienia w niniejszej sprawie nadużycia kompetencji i naruszenia przepisów proceduralnych,

—	naruszenie zasad równości wobec prawa i niedyskryminacji.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/25

Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2005 r. przez Federica José Garcię Resustę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-147/05)

(2005/C 155/48)

Język postępowania: francuski

W dniu 4 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Federica José Garcii Resusty, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokata Jeana Van Rossuma, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżący wnosi do Sądu o:

—	uchylenie decyzji Komisji odrzucającej wniosek skarżącego o uznanie, że choroba, na którą cierpi, ma podłoże zawodowe i uniemożliwia mu wykonywanie zatrudnienia w jego kategorii odpowiadającej jego grupie zaszeregowania lub, że nasilenie choroby ma podłoże zawodowe,

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Komisja wydała zaskarżoną decyzję w następstwie wyroku Sądu z dnia 23 listopada 2004 r., wydanego w sprawie T-376/02 (1), na mocy którego została uchylona decyzja Komisji z dnia 14 stycznia 2002 r., przyznająca skarżącemu rentę inwalidzką.

Skarżący na poparcie swojej skargi podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia, jak również naruszenie art. 3 przepisów dotyczących ubezpieczenia od ryzyka wypadku oraz chorób zawodowych urzędników Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim opinia komisji lekarskiej, która stwierdziła, że nie jest wystarczająco ustalone, aby nasilenie choroby skarżącego miało bezpośredni związek z wykonywanymi przez niego zadaniami, jest sprzeczna z opinią Komitetu ds. Inwalidztwa, który ze swojej strony uznał, że wcześniejsza choroba skarżącego uległa nasileniu w wyniku stresu związanego z jego stanowiskiem.

(1) Komunikat w Dz.U. C 44 z 22.2.2003 r., str. 37; wyrok opublikowany w Dz.U. C 45 z 19.2.2005 r., str. 23.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/25

Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Carlosa Sáncheza Ferriza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-153/05)

(2005/C 155/49)

Język postępowania: francuski

W dniu 14 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Carlosa Sáncheza Ferriza, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów Gilles'a Bounéou i Frédérica Frabettiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

1)	stwierdzenie nieważności procedury oceny za 2003 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

2)	ewentualnie, stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny kariery zawodowej skarżącego za okres 1.1.2003 r.- 31.12.2003 r.;

3)	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty podnoszone przez skarżącego w niniejszej sprawie są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawach T-43/04 i T-47/04.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/25

Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2005 r. przez Carmelę Lo Giudice przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-154/05)

(2005/C 155/50)

Język postępowania: francuski

W dniu 15 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Carmeli Lo Giudice, zamieszkałej w Strambeek-Bever (Belgia), reprezentowanej przez adwokatów Frédérica Frabettiego i Gillesa Bounéou'a z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

1)	o uchylenie decyzji z dnia 18 stycznia 2005 r. nr 05/399 w przedmiocie oddalenia zażalenia,

2)	o uchylenie, o ile konieczne, dorozumianej decyzji odmownej w przedmiocie wniosku skarżącej o udzielenie pomocy z dnia 28 listopada 2003 r., jak również dorozumianej decyzji odmownej w przedmiocie oddalenia wniosku skarżącej o udzielenie pomocy z dnia 23 grudnia 2003 r.,

3)	stwierdzenie, iż skarżąca została w ramach swej służby poddana mobbingowi,

nakazanie pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 100.000 euro (sto tysięcy euro) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, z zastrzeżeniem jej podniesienia lub ponownego oszacowania w związku z doświadczanym mobbingiem uwzględniając, iż przyszłość skarżącej jest całkowicie niepewna oraz fakt, iż poważnie pogorszył się jej stan zdrowia,

5)	zastrzeżenie wszelkich obowiązków o charakterze prawnym w szczególności prawa o udostępnienie protokołów z przesłuchania świadków takie jak określone uwagami Investigation and Disciplinary Office (IDOC) (Biuro dochodzeń i spraw dyscyplinarnych) z dnia 07.01.2005 r.

6)	obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca, urzędniczka Komisji skierowała do swych przełożonych o dwa wnioski o udzielenie pomocy, z dnia 28 listopada 2003 r. oraz z dnia 23 grudnia 2003 r. podnosząc, iż jest ona ofiara mobbingu w swym środowisku pracy. Skarżąca kieruje swą skargę przeciwko oddaleniu dwóch powołanych wniosków, jak również wniesionego przez nią w konsekwencji zażalenia.

Na poparcie swego wniosku, skarżąca podnosi, iż w obliczu rozmiaru zadań powierzonych jej przez przełożonego, jak również treści wiadomości elektronicznych przez niego przesłanych, niezaprzeczalnie została ona poddana rzeczywistemu mobbingowi. Tym samym zaskarżone decyzje naruszają art. 12 regulaminu pracowniczego.

Oddalenie złożonych przez nią wniosków o udzielenie pomocy narusza w jej opinii art. 24 regulaminu pracowniczego, jak i pozostaje w sprzeczności z treścią projektu N. Kinnock'a z dnia 15 października 2003 r., którego przedmiotem była polityka w zakresie mobbingu. Ponadto skarżąca podnosi brak uzasadnienia decyzji z dnia 18 stycznia 2005 r., naruszenie zasady zakazu postępowania arbitralnego, nadużycie władzy, naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań jak i zasady „patere legem quam ipse fecisti” a także naruszenie obowiązku dbałości o dobro urzędnika.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/26

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Roberta Steinmetza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-155/05)

(2005/C 155/51)

Język postępowania: francuski

W dniu 18 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Roberta Steinmetza, zamieszkałego w Luksemburgu, reprezentowanego przez adwokat Joëlle Choucroun, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżący wnosi do Sądu o:

1)	stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 stycznia 2005 r. zawierającej odpowiedź na zażalenia skarżącego nr R/376/04 z dnia 29 kwietnia 2004 r. oraz R/857/04 z dnia 20 sierpnia 2004 r.,

2)	nakazanie Komisji zwrotu na rzecz skarżącego kwoty 26,19 euro,

3)	zasądzenie na rzecz skarżącego symbolicznej kwoty 1 euro tytułem szkody niematerialnej poniesionej wskutek wydania zaskarżonej decyzji,

4)	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący w niniejszym postępowaniu sprzeciwia się nieuwzględnieniu przez AIPN złożonego przez skarżącego żądania zwrotu kosztów podróży służbowej w wysokości 26,19 euro, do wysokości której to kwoty niesłusznie zajęto jego wynagrodzenie za marzec 2005 r. Sprzeciwia się on również odmowie uwzględnienia wniosku o udzielenie pomocy złożonego na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego.

W tym względzie skarżący przypomina, że w dniu 29 lipca 2003 r. uczestniczył on w odbywających się w Brukseli pracach komisji konkursowej, której był przewodniczącym. Do miejsca przeznaczenia dostał się on przy pomocy wynajętego samochodu udostępnionego mu przez Komisję. Po powrocie do Luksemburga zatankował on samochód do pełna, a u podstaw niniejszej skargi legł zwykły błąd na paragonie polegający na wydrukowaniu nieprawdziwej godziny.

W uzasadnieniu swojej skargi skarżący wskazuje na:

—

naruszenie art. 24, 62, 64 i 71 regulaminu pracowniczego oraz art. 11 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego, jak również naruszenie przepisów „Przewodnika w zakresie podróży służbowych” (Decyzja Komisji z dnia 23 maja 2003 r.) oraz „Przewodnika przeznaczonego dla likwidatorów kosztów podróży” z marca 2003 r.,

—	naruszenie obowiązku ochrony uzasadnionych oczekiwań,

—	oczywiste błędy w ocenie.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/27

Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Dimitrę Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-156/05)

(2005/C 155/52)

Język postępowania: francuski

W dniu 18 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Dimitry Lantzoni, zamieszkałej w Luksemburgu, reprezentowanej przez adwokata Michèle Bouché, przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.

Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

1)	uchylenie decyzji komitetu do spraw sprzeciwów z dnia 8 marca 2005 r. oddalającej dwa wniesione przez nią w dniu 22 września 2004 r. sprzeciwy dotyczące, odpowiednio, przyznania jej punktów awansowych za 2002 r. oraz odmowy jej awansowania w 2003 r.,

2)	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

W listopadzie 2003 r. skarżąca, będąca urzędnikiem strony pozwanej, została powiadomiona o nieprzyznaniu jej punktów awansowych. Skarżąca wniosła od tej decyzji sprzeciw uzasadniony faktem, że jej sprawozdanie z oceny nie było sprawozdaniem ostatecznym w chwili przyznawania punktów awansowych. W następstwie tego sprzeciwu oraz poprawienia sprawozdania przez osobę dokonującą powtórnej oceny w postępowaniu odwoławczym, przełożony skarżącej po raz drugi rozpatrzył jej sprawę pod kątem ostatecznego sprawozdania, ale ponownie podjął decyzję o nieprzyznaniu jej punktów awansowych za 2002 r. Niniejsza skarga wniesiona jest na tę ostatnią decyzję oraz na decyzję o odmowie jej awansowania w 2003 r.

Na poparcie niniejszej skargi skarżąca powołuje oczywisty błąd w ocenie, wynikający z rzekomego braku spójności między decyzją o nieprzyznaniu punktów awansowych oraz oceną zawartą w jej sprawozdaniu z oceny. Skarżąca stwierdza również, że strona pozwana nie dokonała porównania jej zasług z zasługami wszystkich urzędników instytucji mających prawo do ubiegania się o awans, lecz wyłącznie z zasługami innych urzędników w jej wydziale, naruszając w ten sposób zarówno art. 45 regulaminu pracowniczego, jak i punkt 8 załącznika do decyzji Trybunału w sprawie awansów. Skarżąca zarzuca również występowanie nieprawidłowości w opinii komitetu do spraw awansu, a mianowicie nieprzestrzeganie spornego charakteru postępowania oraz prawa do obrony.

W odniesieniu do sprzeciwu od decyzji o nieprzyznaniu awansu, skarżąca utrzymuje, że treść jej sprawozdania nie uzasadnia w żaden sposób zatrzymania jej kariery zawodowej, tym bardziej, że postawione jej w sprawozdaniach z oceny zarzuty są niejasne i nieuzasadnione.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/27

Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Hoechst AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-161/05)

(2005/C 155/53)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 25 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Hoechst AG, z siedzibą we Frankfurcie nad Menem (Niemcy), reprezentowanej przez adwokatów M. Klusmanna i U. Itzena, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji z dnia 17 lutego 2005 r. w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

—	ewentualnie, stosowne obniżenie grzywny określonej w art. 2 zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W zaskarżonej decyzji nr C(2004)4876 ostatecznej z dnia 19 stycznia 2005 r. Komisja stwierdziła, że strona skarżąca oraz inne przedsiębiorstwa naruszyły art. 81 ust. 1 Traktatu WE (od dnia 1 stycznia 1994 r. również art. 53 ust. 1 Porozumienia EOG), dokonując przydziału ograniczeń ilościowych i odbiorców, uzgadniając podwyżki cen, ustanawiając system odszkodowań, dokonując wymiany informacji o ilościach zbytych produktów i cenach, biorąc udział w regularnych spotkaniach oraz utrzymując inne kontakty, celem uzgodnienia i zrealizowania wymienionych ograniczeń. Z powodu tych naruszeń na stronę skarżącą została nałożona grzywna.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powołuje siedem zarzutów. Po pierwsze strona skarżąca podnosi, że wskutek wyodrębnienia i późniejszego zbycia odnośnego przedsiębiorstwa ze względów prawnych nie może na nią zostać nałożona grzywna.

Po drugie strona skarżąca podnosi, że nałożenie grzywny jest niedopuszczalne również przy założeniu, że należy nałożyć grzywnę na stronę skarżącą, ponieważ amnestia została przyznana późniejszej spółce dominującej spółki wnoszącej o amnestię, a nie stronie skarżącej jako jej wcześniejszej spółce dominującej. W związku z tym strona skarżąca uważa, że brak jest podstawy prawnej dla stosownego zróżnicowania.

Trzeci zarzut dotyczy wymiaru grzywny. Zdaniem strony skarżącej na podstawie uregulowania w sprawie świadków koronnych z 1996 r. stronie skarżącej powinna zostać przyznana obniżka grzywny w wysokości 10 % za względu na wyraźne niezaprzeczenie istotnych okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę przedstawionych zarzutów.

Strona skarżąca podnosi ponadto bezwzględną i względną nieproporcjonalność i niestosowność określenia stawki podstawowej w kontekście zwykłej praktyki decyzyjnej Komisji.

Po piąte strona skarżąca podważa powodującą podwyższenie grzywny możliwość uwzględniania wcześniejszych postępowań, które wyraźnie wzięto pod uwagę i podnosi ewentualnie naruszenie zasady ne bis in dem.

Ponadto strona skarżąca podnosi brak możliwości wglądu do akt i rażące naruszenie prawa przez raport funkcjonariuszy ds. przesłuchań i w końcu kwestionuje zgodność z prawem nakazu zaprzestania naruszenia.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/28

Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Bundesverband deutscher Banken e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-163/05)

(2005/C 155/54)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 27 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Bundesverband deutscher Banken e.V., reprezentowanego przez adwokatów H.-J. Niemeyera i K.-S. Scholza, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 20 października 2004 r. w sprawie C(2004) 3931 fin COR — Landesbank Hessen-Thüringen-Girozentrale;

—	obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Skarżący kwestionuje decyzję Komisji z dnia 20 października 2004 r. w sprawie C(2004) 3931 fin COR dotyczącą pomocy Niemiec na rzecz Landesbank Hessen-Thüringen-Girozentrale (Helaba). W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza między innymi, że zrzeczenie się odpowiedniego wynagrodzenia w wysokości 0,3 % rocznie za część kapitału przeniesionego przez land Hesję na Helabę stanowi pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem.

Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 87 ust. 1 WE, ponieważ:

—	Komisja przyjmuje za podstawę niewłaściwy okres oceny dla badania przyjętego na rynku wynagrodzenia i tym samym błędnie stosuje kryterium inwestora działającego na zasadach rynkowych;

—	błędne jest prawne i gospodarcze zakwalifikowanie wniesionego kapitału;

—	błędne jest ustalenie podstawy kapitałowej dla wynagrodzenia;

—	Komisja niewłaściwie ustaliła odpowiednie wynagrodzenie za wkład kapitałowy Helaby.

Skarżący podnosi ponadto, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ narusza ona obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 253 WE. Skarżący zarzuca, że odliczenie pełnych kosztów refinansowania Helaby z powodu braku płynności wkładu kapitałowego nastąpiło bez dostatecznego uzasadnienia. W opinii skarżącego to odliczenie kosztów refinansowania również stanowi naruszenie art. 87 ust. 1 WE.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/29

Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2005 r. przez Neophytosa Neophytou przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-165/05)

(2005/C 155/55)

Język postępowania: angielski

W dniu 21 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Neophytosa Neophytou, zamieszkałego w Brukseli (Belgia), reprezentowanego przez adwokata S. Pappasa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	uchylenie zaskarżonej decyzji;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca kwestionuje decyzję komisji kwalifikacyjnej [wydaną w ramach] konkursu EPSO/A/1/03 o nieuwzględnieniu jego nazwiska na liście rezerwowej służącej do rekrutacji asystentów administratorów posiadających obywatelstwo cypryjskie.

W uzasadnieniu skargi, strona skarżąca podnosi, że skład komisji kwalifikacyjnej stanowił naruszenie zasady niedyskryminacji, że ostateczna selekcja nie odbyła się w oparciu o kryteria określone w ogłoszeniu o konkursie oraz że komisja kwalifikacyjna przekroczyła granice przyznanego jej swobodnego uznania przyjmując kandydatów będących absolwentami wydziałów prawa w konkursie w dziedzinie administracji publicznej. Strona skarżąca podnosi również, że oddalenie jej odwołania jest pozbawione znaczenia ze względu na brak uzasadnienia.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/29

Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2005 r. przez Borax Europe Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-166/05)

(2005/C 155/56)

Język postępowania: angielski

W dniu 29 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Borax Europe Ltd., z siedzibą w Guildford (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanej przez adwokatów D. Vandermeerscha i K. Nordlandera, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG/B/2/IS/md D(2005) 1644 z dnia 21 lutego 2005 r.;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są identyczne z podniesionymi w sprawie T-121/05.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/30

Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2005 r. przez Republikę Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-177/05)

(2005/C 155/57)

Język postępowania: fiński

W dniu 6 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Finlandii, reprezentowanej przez Tuula Pynnä, valtionasiamies, Alice Guimaraes-Purkoski, valtionasiamies suplente, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie Dyrektora Generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu Komisji z dnia 28 lutego 2005 r. skierowanego do Stałego Przedstawiciela Finlandii przy Unii Europejskiej, jak również w potwierdzającym tę decyzję piśmie Dyrektora Generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu Komisji z dnia 25 kwietnia 2005 r. skierowanego do Stałego Przedstawiciela Finlandii przy Unii Europejskiej, w którym ponadto Komisja odmawia wszczęcia negocjacji z Finlandią dotyczących warunkowych płatności należności celnych nałożonych z mocą wsteczną, których zapłaty wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi do dnia zapłaty Komisja domaga się od Finlandii w postępowaniu w sprawie o uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego 2003/2180, wszczętym na podstawie art. 226 WE;

2.	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

W dniu 28 lutego 2005 r. Dyrektor Generalny Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu Komisji, L. Romero, skierował pismo do Stałego Przedstawiciela Finlandii przy Unii Europejskiej. W piśmie tym Komisja informuje o odmownej decyzji podjętej w sprawie wszczęcia negocjacji dotyczących warunkowych płatności należności celnych nałożonych z mocą wsteczną, których zapłaty przez Finlandię wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi do dnia zapłaty Komisja domaga się na podstawie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (1) w postępowaniu w sprawie o uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego 2003/2180, wszczętym na podstawie art. 226 WE. Komisja pismem z dnia 25 kwietnia 2005 r. do Stałego Przedstawiciela Finlandii przy Unii Europejskiej. potwierdziła decyzję Dyrektora Generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu Komisji.

Finlandia uważa, iż przyjmując zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła Traktat WE lub reguły prawne związane z jego stosowaniem w rozumieniu art. 230 WE akapit drugi

—

poprzez odmówienie, wbrew zasadzie lojalnej współpracy ustanowionej w art. 10 WE i orzecznictwu Trybunału Sprawiedliwości dotyczącemu płatności warunkowych, wszczęcia negocjacji dotyczących warunkowych płatności należności celnych nałożonych z mocą wsteczną, których zapłaty przez Finlandię wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi do dnia zapłaty Komisja domaga się na podstawie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 w postępowaniu w sprawie o uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego 2003/2180 oraz

—	poprzez brak uzasadnienia decyzji odmownej, co stanowi naruszenie art. 253 WE.

Odmowa negocjacji skutkuje tym, iż Finlandia nie może zrealizować warunkowych płatności należności celnych z mocą wsteczną, których zapłaty wraz z odsetkami za zwłokę Komisja domaga się na podstawie rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 w postępowaniu w sprawie o uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego 2003/2180, jednocześnie zapewniając, iż sporne w przedmiotowej sprawie o uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego kwestie prawne zostaną przedstawione Trybunałowi Sprawiedliwości.

(1) Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) z dnia 22 maja 2000 r. wykonujące decyzję 94/728/WE Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, z 31.5.2000, str. 1).

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/30

Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2005 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-178/05)

(2005/C 155/58)

Język postępowania: angielski

W dniu 5 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, reprezentowanego przez C. Jacksona, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez M. Hoskinsa, barrister, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

—	połączenie tej skargi ze skargą o stwierdzenie nieważności odmowy przyjęcia zmienionego krajowego planu rozdzielania zawartej w piśmie Komisji z dnia 1 lutego 2005 r., przedłożonego przez Zjednoczone Królestwo, na podstawie art. 230 WE, w dniu 11 kwietnia 2005 r.;

—

stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 1081 final z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie zgłoszonej zmiany do krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Zjednoczone Królestwo na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

W dniu 30 kwietnia 2004 r. Zjednoczone Królestwo notyfikowało Komisji tymczasowy krajowy plan rozdzielania na podstawie dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (1).

W dniu 7 lipca 2004 r. Komisja wydała decyzję C(2004)2515/4 final dotyczącą krajowego planu rozdzielania Zjednoczonego Królestwa określoną w art. 9 ust. 3 tej dyrektywy.

W następstwie zakończenia działań określonych w tymczasowym krajowym planie rozdzielania Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję w dniu 10 listopada 2004 r., że chciałoby dokonać zmiany w tymczasowym krajowym planie rozdzielania celem uwzględnienia wyników tych działań.

Zaskarżoną decyzją Komisja uznała, że proponowana zmiana w krajowym planie rozdzielania notyfikowana przez Zjednoczone Królestwo Komisji w dniu 10 listopada 2004 r. i uaktualniona w dniu 18 lutego 2005 r. zakładająca wzrost rozdziału przydziałów emisji o 19.8 Mt CO2eq jest niedopuszczalna.

Zjednoczone Królestwo podnosi, że uznanie zmiany za niedopuszczalną narusza prawo i że powinna zostać stwierdzona jego nieważność.

Zjednoczone Królestwo twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza prawo z następujących względów:

—	biorąc pod uwagę wyraźne sformułowania krajowego planu rozdzielania, Komisja nie była upoważniona do traktowania w zaskarżonej decyzji tymczasowego planu rozdzielania Zjednoczonego Królestwa jako ostatecznego;

—	Komisja była zobowiązana rozważyć poprawki do krajowego planu rozdzielania, zgłoszone przez Zjednoczone Królestwo, bezzwłocznie celem umożliwienia Zjednoczonemu Królestwu wywiązania się ze swoich zobowiązań określonych w tej dyrektywie;

—	decyzja Komisji C(2004)2515/4 final nie może uniemożliwiać ani ograniczać uwzględnienia opinii społeczeństwa, czego wymaga pkt 9 Załącznika III i art. 11 ust. 1 dyrektywy, a Państwo Członkowskie musi mieć możliwość proponowania wszelkich koniecznych zmian wynikających z konsultacji społecznych;

—	artykuł 3 decyzji Komisji C(2004)2515/4 final pozwala Zjednoczonemu Królestwu na notyfikowanie Komisji wszelkich zmian, również zmian wynikających z wzrostu ilości rozdzielonych przydziałów.

(1) Dz.U. L 275 z 25.10.2003, str. 32

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/31

Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2005 r. przez Stradeblu s.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-179/05)

(2005/C 155/59)

Język postępowania: włoski

W dniu 6 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Stradeblu s.r.l. z siedzibą w Cagliari (Włochy), reprezentowanej przez adwokata A. M. Rossiego, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie pomocy państwa wypłaconej przez Włochy przedsiębiorstwom żeglugowym Adriatica, Siremar, Saremar oraz Toremar (Gruppo Tirrenia) (2005/163/WE), a w szczególności jej art. 1, w którym stwierdzono, że „z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 pomoc wypłacona przez Włochy na rzecz Adriatica od dnia 1 stycznia 1992 r., stanowiąca odszkodowanie z tytułu świadczenia usług publicznych, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu”.

Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

1.	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w szczególności jej art.1 w zakresie, w jakim zezwala ona na /zatwierdza ona /pomoc wypłaconą na rzecz (wówczas) Adriatiki (obecnie Tirrenia di Navigazione S.p.A.) w odniesieniu do połączenia Genua (Voltri)/ Palermo (Termini Imprese);

2.	nakazanie zwrotu bezprawnie otrzymanej przez Adriaticę (a począwszy od dnia 26 lipca 2004 r. — przez Tirrenia Navigazione) pomocy z tytułu świadczenia usługi przewozowej na trasie Genua (Voltri)/ Palermo (Termini Imprese);

3.	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji w sprawie pomocy państwa wypłaconej przez Włochy przedsiębiorstwom żeglugowym Adriatica, Siremar, Saremar oraz Toremar (Gruppa Tirrenia) (1), a w szczególności jej art. 1, w którym stwierdzono, że „z zastrzeżeniem postanowień ust. 2 pomoc wypłacona przez Włochy na rzecz Adriatica od dnia 1 stycznia 1992 r., stanowiąca odszkodowanie z tytułu świadczenia usług publicznych, jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 86 ust. 2 Traktatu”.

Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi zarzut braku logiki zaskarżonej decyzji i decyzji 2001/851/WE z dnia 21 czerwca 2001 r. w sprawie pomocy udzielonej przez Włochy na rzecz Tirrenia Navigazione S.p.A. W tej decyzji pozwana przyjęła do wiadomości przyjęte przez włoskie władze zobowiązanie do zawieszenia przez okres następnych pięciu lat usług oferowanych przez Tirrenia na trasie Genua (Voltri)/ Palermo (Termini Imprese), co oznacza, że ta trasa nie będzie już uwzględniana przy kalkulacji odszkodowania z tytułu świadczonych usług publicznych. W tej samej decyzji stwierdzono ponadto, że usługi oferowane na ww. trasie przez podmiot prywatny spełniają wymogi przewidziane dla usługi publicznej w umowach zawartych z państwem (włoskim), tak pod względem zdolności przewozowej, jak i częstotliwości połączeń.

W zaskarżonej decyzji Komisja natomiast:

—	nie przyjęła wobec władz włoskich żadnych środków, choć nie dotrzymały one oficjalnie przyjętych wobec pozwanej zobowiązań do zawieszenia usług na tej trasie;

—

stwierdziła, że ta sama trasa Voltri/ Termini Imprese, obsługiwana stale przez Adriaticę w warunkach konkurencji innych podmiotów prywatnych, może być subwencjonowana ze względu na to, iż „oferty tych przedsiębiorstw nie można uznać za porównywalną z usługami oferowanymi przez Adriaticę pod względem regularności, częstotliwości przewozów oraz rodzaju eksploatowanych statków, w kontekście wymogów określonych przez władze włoskie w umowach o świadczenie usług publicznych” (motyw 103 decyzji).

Skarżąca podnosi wreszcie zarzut braku lub sprzeczności uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także naruszenia rozporządzenia nr 3577/92 (2).

(1) Decyzja Komisji z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie pomocy państwa wypłaconej przez Włochy przedsiębiorstwom żeglugowym Adriatica, Siremar, Saremar oraz Toremar (Gruppa Tirrenia) [notyfikowana jako dokument K (2004) 470](2005/163/WE) (Dz.U. L 53 z 26.2.05, str. 29).

(2) Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczące stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (Dz.U. L 364 z 12.12.1992, str. 7).

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/32

Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-185/05)

(2005/C 155/60)

Język postępowania: włoski

W dniu 3 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej, reprezentowanej przez Mauriziego Fiorillego, Avvocato dello Stato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji DG ADMIN — System językowy — publikacja art. 29 ust. 2 — miejsca EUR — 25, przyjętej w ramach 1678. zebrania administracyjnego i dotyczącego bilansu z dnia 10 listopada 2004 r.;

—	stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie na „(Directorate-General OLAF Publications of a vacancy for a Director-General (grade A*15-16) Article 29(2) of the Staff Regulation COM/2005/335)” opublikowanego w Dz.U. WE z dnia 9 lutego 2005 r., seria C 34.

Zarzuty i główne argumenty:

Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko:

—

decyzji DG ADMIN — System językowy — publikacja art. 29 ust. 2 — miejsca EUR — 25, przyjętej w ramach 1678. zebrania administracyjnego i dotyczącego bilansu z dnia 10 listopada 2004 r. w zakresie, w jakim decyzja ta stanowi, iż ogłoszenia o nieobsadzonych stanowiskach wyższego szczebla zastrzeżonych dla kandydatów zewnętrznych będą publikowane w Dz.U. UE jedynie w języku niemieckim, angielskim i francuskim;

—	ogłoszeniu o konkursie na „(Directorate-General OLAF Publications of a vacancy for a Director-General (grade A*15-16) Article 29(2) of the Staff Regulation COM/2005/335)” opublikowanemu w Dz.U. WE z dnia 9 lutego 2005 r., seria C 34. Ogłoszenie to nie zostało opublikowane w języku włoskim.

Na poparcie swych roszczeń skarżąca podnosi, że:

zaskarżone akty podważają podstawową zasadę prawa Wspólnoty, której ochrona należy przede wszystkim do Państw Członkowskich. Z przepisu art. 290 WE wynika, że instytucje Wspólnoty wykonują swe kompetencje przy poszanowaniu różnorodności językowej. Jak wynika z art. 12, 148 WE oraz art. 6 ust. 3 UE, poszanowanie różnorodności językowej jest jednym z zasadniczych aspektów ochrony przyznanej tożsamości narodowej Państw Członkowskich. Zgodnie z orzecznictwem wspólnotowych, art. 12 WE w szczególności uświęca ogólną zasadę prawa wspólnotowego w postaci ogólnej zasady równości. Zasada ta ma rangę podstawowej zasady wspólnotowego porządku prawnego;

ograniczenie publikacji ogłoszeń o konkursach na stanowiska personelu Komisji jedynie do trzech języków, gdy ogłoszenia te do 2004 r. publikowane były we wszystkich „językach urzędowych” Wspólnoty, stanowi nie tylko naruszenie rozporządzenia (EWG) 1/1958, ale również art. 18 ostatni ustęp Regulaminu Wewnętrznego Komisji oraz art. 1 d ust. 1 i 27 Regulaminu Pracowniczego Urzędników, zasady niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz zasady ochrony różnorodności językowej.

25.6.2005

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 155/34

(2005/C 155/63)

Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

Dz.U. C 143 z 11.6.2005.

Wcześniejsze publikacje

Dz.U. C 132 z 28.5.2005.

Dz.U. C 115 z 14.5.2005.

Dz.U. C 106 z 30.4.2005.

Dz.U. C 93 z 16.4.2005.

Dz.U. C 82 z 2.4.2005.

Dz.U. C 69 z 19.3.2005.

Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

CELEX: http://europa.eu.int/celex

		ISSN 1725-5228
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 155

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Tom 48 25 czerwca 2005

Powiadomienie nr	Spis treśći	Strona
	I Informacje
	Trybunał Sprawiedliwości
	TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI
2005/C 155/1	Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-285/03 Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Rozliczenie rachunków — Rośliny uprawne — Lata budżetowe 2000 — 2001)	1

2005/C 155/2	Sprawa C-117/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich z dnia 4 marca 2005 r. w sprawie Manfred Seidl przeciwko Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen	1

2005/C 155/3	Sprawa C-124/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Gerechtshof te 's-Gravenhage z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie Federatie Nederlandse Vakbeweging przeciwko Staat der Nederlanden	2

2005/C 155/4	Sprawa C-148/05: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii	2

2005/C 155/5	Sprawa C-150/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Rechtbank 's-Hertogenbosch z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Jean Leon Van Straaten przeciwko Niderlandom i Republice Włoskiej	3

2005/C 155/6	Sprawa C-154/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Rechtbank Amsterdam z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie J.J. Kersbergen-Lap i D. Dams-Schipper przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen	3

2005/C 155/7	Sprawa C-155/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Commissione Tributaria Regionale di Firenze — Sezione 33 z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie Villa Maria Beartrice Hospital SRL przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Firenze 1	4

2005/C 155/8	Sprawa C-168/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial Madrid z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie Elisa María Mostaza Claro przeciwko Centro Movil Milenium, S.L.	4

2005/C 155/9	Sprawa C-170/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Conseil d'Etat (Francja), section du contentieux, wydanym w dniu 15 grudnia 2004 r. w sprawie Denkavit International BV i Denkavit France SARL przeciwko Ministère de l'Ėconomie, des Finances et de l'Industrie	4

2005/C 155/0	Sprawa C-171/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie T-193/02 L. Piau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Międzynarodową Federację Związków Piłki Nożnej (FIFA) wniesione przez L. Piau w dniu 15 kwietnia 2005 r.	5

2005/C 155/1	Sprawa C-173/05: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej	6

2005/C 155/2	Sprawa C-174/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie 1. Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, 2. Stichting Natuur en Milieu przeciwko College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen (interwenient: Bayer CropScience B.V.)	6

2005/C 155/3	Sprawa C-175/05: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii	7

2005/C 155/4	Sprawa C-177/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo Social Único de Algeciras, z dnia 30 marca 2005 r., w sprawie María Cristina Guerrero Pecino przeciwko Fondo de Garantía Salarial (FOGASA)	7

2005/C 155/5	Sprawa C-178/05: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej	8

2005/C 155/6	Sprawa C-179/05: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej	8

2005/C 155/7	Sprawa C-182/05: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej	9

2005/C 155/8	Sprawa C-191/05: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej	9

2005/C 155/9	Sprawa C-193/05: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga	10

2005/C 155/0	Wykreślenie sprawy C-47/04	10

	SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
2005/C 155/1	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-88/01 Sniace SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Decyzja dotycząca indywidualnie skarżącej)	11

2005/C 155/2	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie T-191/02 Giorgio Lebedef przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Porozumienie ramowe z 1974 r. pomiędzy Komisją a organizacjami związkowymi i zawodowymi — Odstąpienie — Przyjęcie zasad postępowania — Zatwierdzenie porozumienia z dnia 4 kwietnia 2001 r. — Dopuszczalność)	11

2005/C 155/3	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-269/02 PepsiCo, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RUFFLES — Wcześniejszy krajowy znak towarowy RIFFELS — Jeszcze wcześniejszy krajowy znak towarowy RUFFLES — Współistnienie i równoważność krajowych i wspólnotowych znaków towarowych)	12

2005/C 155/4	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T-273/02 Krüger GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CALPICO — Wcześniejszy krajowy znak towarowy CALYPSO — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE)nr 40/94 — Prawo do przedstawienia uwag)	12

2005/C 155/5	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 kwietnia 2005 r. w sprawie T-353/02 Duarte y Beltrán SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INTEA — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe INTESA — Odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)	13

2005/C 155/6	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 19 kwietnia 2005 r. W sprawach połączonych T-380/02 i T-128/03 Success-Marketing Unternehmensberatungsgesellschaft mbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o przywrócenie terminu — Warunki doręczenia decyzji i powiadomień OHIM — Przesłanie faksem)	13

2005/C 155/7	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 kwietnia 2005 r. w sprawie T-2/03 Verein für Konsumenteninformation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wniosek dotyczący bardzo dużej liczby dokumentów — Całkowita odmowa dostępu — Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej analizy — Wyjątki)	14

2005/C 155/8	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-28/03, Holcim (Deutschland) AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Art. 85 Traktatu WE (obecnie art. 81 WE) — Wykonanie wyroku Sądu — Zwrot kosztów gwarancji bankowej — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty)	14

2005/C 155/9	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-164/03 Ampafrance SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny monBeBé — Wcześniejsze słowne znaki towarowe bebe — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Art. 8 ust. 1 lit. b) oraz ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)	15

2005/C 155/0	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T-211/03 Faber Chimica Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego znaku Faber — Sprzeciw właściciela krajowych słownych i graficznych znaków NABER — Odmowa rejestracji)	15

2005/C 155/1	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-260/03 Celltech R & D Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Znak słowny CELLTECH — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b), rozporządzenia (WE) nr 40/94)	16

2005/C 155/2	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 kwietnia 2005 r. w sprawie T-286/03 The Gillette Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RIGHT GUARD XTREME sport — Krajowy graficzny wcześniejszy znak towarowy WILKINSON SWORD XTREME III — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Odmowa rejestracji — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)	16

2005/C 155/3	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T-318/03 Atomic Austria GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy ATOMIC BLITZ — Sprzeciw właściciela krajowych słownych znaków towarowych ATOMIC — Dowód przedłużenia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego — Zakres badania dokonywanego przez OHIM — Odrzucenie sprzeciwu — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)	17

2005/C 155/4	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 kwietnia 2005 r. w sprawie T-353/03, Inge-Lise Nielsen przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Urzędnicy — Odmowa awansu — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Oczywisty błąd w ocenie — Porównawcze uwzględnienie zasług — Dopuszczalność)	17

2005/C 155/5	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie T-86/04 Asa Sundholm przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Ocena za lata 2001-2002)	18

2005/C 155/6	Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie T-266/00, Confartigianato Venezia, Transport Lines Snc i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)	18

2005/C 155/7	Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie T-269/00, Baglioni Hotels S.p.A i Sagar Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)	19

2005/C 155/8	Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie T-273/00, Unione degli industriali della provincia di Venezia (Unindustria) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)	19

2005/C 155/9	Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie T-288/00, Gardena Hotels S.r.l. i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)	20

2005/C 155/0	Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie T-184/01 IMS Health, Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zawieszenie wykonania a następnie uchylenie zaskarżonej decyzji w toku instancji — Umorzenie postępowania)	20

2005/C 155/1	Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 lutego 2005 r. w sprawie T-108/03 Elisabeth von Pezold przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Leśnictwo — Decyzja zatwierdzająca program rozwoju wsi — Skarga o stwierdzenie nieważności — Osoby fizyczne lub prawne — Akty prawne dotyczące ich indywidualnie — Brak właściwości — Niedopuszczalność)	21

2005/C 155/2	Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 marca 2005 r. w sprawie T-305/03 Opus Dent GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)	21

2005/C 155/3	Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 kwietnia 2005 r. w sprawie T-401/03 Deirdre McCabe przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Zatrudnienie — Okres próbny w Eurostacie — Zwolnienie z pracy po zakończeniu okresu próbnego — Żądanie uchylenia — Żądanie odszkodowania — Uprzednie zażalenie administracyjne — Niedopuszczalność)	22

2005/C 155/4	Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 marca 2005 r. w sprawie T-84/04 Axiom Medical, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)	22

2005/C 155/5	Sprawa T-86/05: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory)	22

2005/C 155/6	Sprawa T-88/05: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez Quelle Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)	23

2005/C 155/7	Sprawa T-145/05: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2005 r. przez Joségo Antonia de Brita Sequeirę Carvalha przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	24

2005/C 155/8	Sprawa T-147/05: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2005 r. przez Federica José Garcię Resustę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	25

2005/C 155/9	Sprawa T-153/05: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Carlosa Sáncheza Ferriza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	25

2005/C 155/0	Sprawa T-154/05: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2005 r. przez Carmelę Lo Giudice przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	25

2005/C 155/1	Sprawa T-155/05: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Roberta Steinmetza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	26

2005/C 155/2	Sprawa T-156/05: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Dimitrę Lantzoni przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich	27

2005/C 155/3	Sprawa T-161/05: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Hoechst AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	27

2005/C 155/4	Sprawa T-163/05: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Bundesverband deutscher Banken e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	28

2005/C 155/5	Sprawa T-165/05: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2005 r. przez Neophytosa Neophytou przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	29

2005/C 155/6	Sprawa T-166/05: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2005 r. przez Borax Europe Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	29

2005/C 155/7	Sprawa T-177/05: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2005 r. przez Republikę Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	30

2005/C 155/8	Sprawa T-178/05: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2005 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	30

2005/C 155/9	Sprawa T-179/05: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2005 r. przez Stradeblu s.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	31

2005/C 155/0	Sprawa T-185/05: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	32

2005/C 155/1	Wykreślenie sprawy T-237/99	33

2005/C 155/2	Wykreślenie sprawy T-163/02	33

	III Powiadomienia
2005/C 155/3	Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 143 z 11.6.2005.	34