20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/1

WYROK TRYBUNAŁU

(druga izba)

z dnia 30 września 2004 r.

w sprawie C-275/02 Engin Ayaz przeciwko krajowi związkowemu Badenii-Wirtembergii (wniosek Verwaltungsgericht Stuttgart o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

(Stowarzyszenie EWG – Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Podmiotowy zakres stosowania - Pojęcie członka rodziny tureckiego pracownika mającego dostęp do legalnego rynku pracy w Państwie Członkowskim - Pasierb przedmiotowego pracownika)

(2004/C 284/01)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie C-275/02, mającej za przedmiot wniosek, wpisany do rejestru dnia 26 lipca 2002 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart (Niemcy) postanowieniem z dnia 11 lipca 2002 r., w postępowaniu Engin Ayaz przeciwko krajowi związkowemu Badenii – Wirtembergii, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J. N. Cunha Rodrigues i R. Schintgen (sprawozdawca) oraz F. Macken, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 30 września 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

Wykładnia art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia, powołaną układem stowarzyszeniowym między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, powinna być dokonywana w ten sposób, że pasierb tureckiego pracownika mającego dostęp do legalnego rynku pracy w Państwie Członkowskim, mający poniżej 21 roku życia lub pozostający na jego utrzymaniu, jest członkiem jego rodziny w znaczeniu tego przepisu i korzysta z uprawnień przyznanych mu przez te przepis, a zatem jest należycie uprawniony do dołączenia do tego pracownika w przyjmującym Państwie Członkowskim.

(1) Dz.U. C 261 z 26.10.2002.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/1

WYROK TRYBUNAŁU

(druga izba)

z dnia 23 września 2004 r.

w sprawie C-280/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

(Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuł 5 ust. 1 i 2 oraz załącznik II - Brak wskazania obszarów wrażliwych - Pojęcie „eutrofizacji” - Brak wprowadzenia bardziej rygorystycznego oczyszczania ścieków w obszarach wrażliwych)

(2004/C 284/02)

Język postępowania: francuski

W sprawie C-280/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie art. 226 WE złożoną w dniu 30 lipca 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Nolin, następnie G. Galero Jordana i F. Simonetti), przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues, D. Petrausch i E. Puisais), Trybunał (druga izba), w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, F. Macken (sprawozdawca) i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 23 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

Wskutek:

—

niewskazania zatoki Sekwany, Sekwany poniżej konfluencji z Andelle, wód przybrzeżnych basenu Artois-Picardie, zatoki Vilaine, redy Lorient, estuarium Elorn, zatoki Douarnenez, zatoki Concarneau, zatoki Morbihan, Vistre poniżej Nîmes oraz zalewu Thau jako obszarów wrażliwych z powodu eutrofizacji, oraz

—

niepoddania bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji – innych niż Vichy, Aix-en-Provence, Mâcon, Créhange, Saint-Avold, Bailleul, Autrillac, Montauban, Châtillon-sur-Seine oraz Gray – wskazanych w piśmie władz francuskich z dnia 12 grudnia 2000 r. oraz z aglomeracji Montpellier, a także ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji posiadających równoważną liczbę mieszkańców (RLM) powyżej 10 000 w zatoce Sekwany, Sekwanie poniżej konfluencji z Andelle, wodach przybrzeżnych basenu Artois-Picardie, zatoce Vilaine, redzie Lorient, estuarium Elorn, zatoce Douarnenez, zatoce Concarneau, zatoce Morbihan, Vistre poniżej Nîmes oraz zalewie Thau,

Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 5 ust. 1 i 2 oraz aneksu II do dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

2)	Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

3)	Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 219 z 14.9.2002.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/2

WYROK TRYBUNAŁU

(trzecia izba)

z dnia 23 września 2004 r.

w sprawie C-297/02: Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(EFOGR - Rozliczanie rachunków - Magazynowanie publiczne alkoholu - Pomoc na produkcję oliwy z oliwek - Lata budżetowe 1997, 1998 i 1999 - Decyzja 2002/523/WE)

(2004/C 284/03)

Język postępowania: włoski

W sprawie C-297/02, Republika Włoska (pełnomocnik: I. M. Brauguglia, wspierany przez M. Fiorilliego), przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Aresu) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną dnia 21 sierpnia 2002 r., Trybunał (trzecia izba), w składzie A. Rosas, pełniący obowiązki prezesa trzeciej izby, R. Schintgen i N. Colneric (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 23 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 247 z 12.10.2002.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/2

WYROK TRYBUNAŁU

(druga izba)

z dnia 23 września 2004 r.

w sprawie C-414/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof): Spedition Ulustrans, Uluslararasi Nakliyat ve. Tic. A.S. Istanbul przeciwko Finanzlandesdirektion für Oberösterreich (1)

(Wspólnotowy Kodeks Celny - Art. 202 - Powstanie długu celnego - Nielegalne wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty - Pojęcie dłużnika takiego długu - Rozszerzenie odpowiedzialności na pracodawcę z tytułu długu pracownika, który popełnił nieprawidłowości przy wykonywaniu obowiązków celnych)

(2004/C 284/04)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie C-414/02, mającej za przedmiot skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) postanowieniem z dnia 6 listopada 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 listopada 2002 r., wniosek o wydanie, w ramach sporu zawisłego przed tym sądem między Spedition Ulustrans, Uluslararasi Nakliyat ve. Tic. A.S. Istanbul a Finanzlandesdirektion für Oberösterreich orzeczenia w trybie prejudycjalnym, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), R. Schintgen i F. Macken, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 23 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

Art. 202 ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w taki sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak art. 79 ust. 2 Zollrechts-Durchführungsgesetz (ustawa wykonawcza dotycząca prawa celnego), który stanowi, że w przypadku nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty towaru podlegającego należnościom przywozowym, pracodawca odpowiada jak dłużnik solidarny z tytułu długu celnego pracownika, który dokonał wspomnianego wprowadzenia wykonując zadania powierzone mu przez pracodawcę, pod warunkiem, że przepis ten wymaga, aby pracodawca uczestniczył we wprowadzeniu towarów i jednocześnie wiedział lub powinien był wiedzieć, że przedmiotowe wprowadzenie jest nielegalne.

(1) Dz.U. C 19 z 25.1.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/3

WYROK TRYBUNAŁU

(wielka izba)

z dnia 14 września 2004 r.

w sprawie C-19/03 (wniosek Landgericht München I o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Verbraucher-Zentrale Hamburg eV przeciwko 02 (Germany) GmbH & Co. OHG (1)

(Polityka gospodarcza i pieniężna - Rozporządzenie (WE) nr 1103/97 - Wprowadzenie euro - Przeliczenia pomiędzy krajowymi jednostkami pieniężnymi a jednostką euro - Zaokrąglanie kwot pieniężnych, które mają zostać zapłacone lub zaksięgowane po ich przeliczeniu - Umowa zawarta w sektorze usług telekomunikacyjnych - Pojęcie „kwot pieniężnych, które mają zostać zapłacone lub rozliczone [zaksięgowane]” - Stawki za minutę rozmowy telefonicznej)

(2004/C 284/05)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie C-19/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE, złożony przez Landgericht München I (I Sąd Okręgowy w Monachium, Niemcy), postanowieniem z dnia 17 grudnia 2002 r., który wpłynął do sekretariatu Trybunału dnia 20 stycznia 2003 r., w sprawie: Verbraucher-Zentrale Hamburg eV przeciwko 02 (Germany) GmbH & Co. OHG Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, Prezes izby, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, C. Gulmann, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) oraz J. N. Cunha Rodrigues, Prezesi izb, R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric oraz S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny M. Poiares Maduro, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 14 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

Stawka, taka jak cena za minutę, będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, nie stanowi kwoty, która ma zostać zapłacona lub zaksięgowana w rozumieniu art. 5 zd. pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 1103/97 z dnia 17 czerwca 1997 r. w sprawie niektórych przepisów dotyczących wprowadzenia euro i w związku z powyższym nie podlega każdorazowemu zaokrągleniu do najbliższego centa. Okoliczność, że stawka opiera się na określonej wielokrotności jednostki, na podstawie której obliczana jest ostateczna kwota widniejąca na fakturze, lub że stawka ta jest w oczach konsumenta czynnikiem decydującym jeśli chodzi o cenę towarów lub usług, nie ma wpływu na powyższą ocenę.

Rozporządzenie nr 1103/97 należy interpretować w ten sposób, że nie zabrania ono zaokrąglania do najbliższego centa kwot innych niż kwoty, które mają zostać zapłacone lub zaksięgowane, pod warunkiem, że takie zaokrąglanie zgodne jest z zasadą ciągłości umów chronioną treścią art. 3 tego rozporządzenia oraz z celem tego rozporządzenia, jakim jest zapewnienie neutralności procesu przejścia na euro, innymi słowy pod warunkiem, że zaokrąglanie nie wpływa na treść stosunków umownych pomiędzy podmiotami ekonomicznymi, nie wyłączając konsumentów, i że nie ma ono realnego wpływu na faktyczną cenę do zapłaty.

(1) Dz.U. C 70 z 22.3.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/3

WYROK TRYBUNAŁU

(druga izba)

z dnia 23 września 2004 r.

w sprawie C-107/03 P: Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). (1)

(Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Trójwymiarowa forma kostki mydła - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający)

(2004/C 284/06)

Język postępowania: francuski

W sprawie C – 107/03, Procter & Gamble Company, z siedzibą w Cincinatti (Stany Zjednoczone) (adwokat: T. van Innis), przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: O. Montalvo i I. de Medrano Caballero), mającej za przedmiot odwołanie, skierowane do Trybunału na mocy art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości dnia 27 lutego 2003 r., Trybunał (druga izba), w składzie: T. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues oraz F. Macken (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 23 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

1)	Odwołanie zostaje oddalone.

2)	Procter & Gamble Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 146 z 21.6.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/4

WYROK TRYBUNAŁU

(druga izba)

z dnia 23 września 2004 r.

w sprawie C-150/03 P: Chantal Hectors i Parlament Europejski (1)

(Odwołanie - Urzędnicy - Pracownicy tymczasowi w grupach politycznych Parlamentu Europejskiego - Nabór - Odrzucenie kandydatury - Uzasadnienie - Wymóg szczególnego uzasadnienia)

(2004/C 284/07)

Język postępowania: francuski

W sprawie C-150/03 P, mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione dnia 31 marca 2003 r., Chantal Hectors, zamieszkała w Mont-sur-Rolle (Szwajcaria), (adwokaci: G. Vandersanden i L. Levi) oraz inny uczestnik postępowania: Parlament Europejski (pełnomocnicy: H. von Hertzen i J. F. de Wachter), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i J. N. Cunha Rodrigues oraz N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. Mugica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 23 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

1)	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 23 stycznia 2003 r. w sprawie T-181/01 Hectors przeciwko Parlamentowi zostaje uchylony.

Stwierdza się nieważność decyzji władz uprawnionych do zawierania umów o pracę w sprawie mianowania M. B. na stanowisko administratora z językiem niderlandzkim w grupie Europejskiej Partii Ludowej (chrześcijańscy demokraci) i Europejskich Demokratów Parlamentu Europejskiego i odrzucającej kandydaturę Ch. Hectors na to stanowisko, jak również decyzji w sprawie odrzucenia zażalenia Ch. Hectors.

3)	W pozostałej części odwołanie zostaje oddalone.

4)	Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami związanymi z odwołaniem oraz, oprócz jego własnych kosztów, połową kosztów poniesionych przez Ch. Hectors przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

(1) Dz.U. C 112 z 10.5.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/4

WYROK TRYBUNAŁU

(druga izba)

z dnia 30 września 2004 r.

w sprawie C-319/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Paris): Serge Briheche przeciwko Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Éducation nationale i Ministre de la Justice (1)

(Polityka socjalna - Równe traktowanie kobiet i mężczyzn - Art. 141 ust. 4 WE - Dyrektywa 76/207/EWG - Warunki dostępu do stanowisk publicznych - Przepisy zastrzegające na rzecz wdów, które nie zawarły ponownie związku małżeńskiego, dobrodziejstwo niemożności powołania się wobec nich na granice wieku w dostępie do takich stanowisk)

(2004/C 284/08)

Język postępowania: francuski

W sprawie C-319/03, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału w dniu 24 lipca 2003 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez tribunal administratif de Paris (Francja) postanowieniem z dnia 3 lipca 2003 r., w ramach sporu zawisłego przed nim między Sergem Brihechem a Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Éducation nationale i Ministre de la Justice, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, F. Macken (sprawozdawca) i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 30 września 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

Przepisy art. 3 ust. 1 i art. 2 ust. 4 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim, jak te powołane w postępowaniu przed sądem krajowym, które zastrzegają dobrodziejstwo niemożności powołania się na granice wieku w dostępie do stanowisk publicznych wobec wdów, które nie zawarły ponownie związku małżeńskiego i są zmuszone do pracy, z pominięciem wdowców, którzy nie zawarli ponownie związku małżeńskiego i znajdują się w takiej samej sytuacji.

(1) Dz.U. C 226 z 20.9.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/5

WYROK TRYBUNAŁU

(szósta izba)

z dnia 30 września 2004 r.

w sprawie C-359/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

(Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 90/270/EWG - Ochrona pracowników - Praca z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe - Minimalne wymagania w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - Brak transpozycji)

(2004/C 284/09)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie C-359/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko (pełnomocnicy: D. Martin i H. Kreppel) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnik: E. Riedl) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia na podstawie art. 226 WE wniesioną dnia 19 sierpnia 2003 r., Trybunał (szósta izba), w składzie J.-P. Puissochet, prezes izby, S. von Bahr i A. Borg Barthet, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 30 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się w pełni do dyrektywy Rady 90/270/EWG z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy pracy z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe (piąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 87/391/EWG), Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

2)	Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 264 z 1.11.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/5

WYROK TRYBUNAŁU

(czwarta izba)

z dnia 30 września 2004 r.

w sprawie C-417/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

(Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/18/WE - Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

(2004/C 284/10)

Język postępowania: francuski

W sprawie C-417/03, której przedmiotem jest skarga o stwierdzenie uchybienia złożona dnia 3 października 2003 r. na podstawie art. 226 WE: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: B. Stromsky) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: E. Dominkovits) Trybunał (czwarta izba) w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca) i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 30 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

Nie przyjmując przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG Rady, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

2)	Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 275 z 15.11.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/6

WYROK TRYBUNAŁU

(szósta izba)

z dnia 30 września 2004 r.

w sprawie C-481/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

(Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 2001/12/WE i 2001/13/WE - Koleje wspólnotowe - Rozwój - Sprawiedliwe, jednolite i niedyskryminujące warunki dostępu do infrastruktury - Koncesje dla przedsiębiorstw kolejowych - Wspólne reguły - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

(2004/C 284/11)

Język postępowania: francuski

W sprawie C-481/03, której przedmiotem jest skarga o stwierdzenie uchybienia złożona dnia 19 listopada 2003 r. na podstawie art. 226 WE: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: W. Wils) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnicy: S. Schreiner i M. Thill) Trybunał (szósta izba) w składzie: J.-P. Puissochet, prezes izby, A. La Pergola i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 30 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

Nie przyjmując przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2001/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych oraz do dyrektywy 2001/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw;

2)	Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 7 z 10.1.2004.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/6

WYROK TRYBUNAŁU

(czwarta izba)

z dnia 30 września 2004 r.

w sprawie C-496/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

(Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/59/WE - Brak transpozycji)

(2004/C 284/12)

Język postępowania: francuski

W sprawie C-496/03, której przedmiotem jest skarga o stwierdzenie uchybienia złożona dnia 24 listopada 2003 r. na podstawie art. 226 WE: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: C.-F. Durand i F. Simonetti) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i C. Mercier) Trybunał (czwarta izba) w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, N. Colneric i E. Juhász (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 30 września 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

Nie przyjmując przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2001/59/WE Komisji z dnia 6 sierpnia 2001 r. w sprawie dwudziestego ósmego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

2)	Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 21 z 24.1.2004.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/6

Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 27 maja 2004 r. wniesione przez Antonia Andolfiego dnia 17 sierpnia 2004 r. w sprawie T-397/02 między Antoniem Andolfim a Komisją Wspólnot Europejskich

(Sprawa C-357/04 P)

(2004/C 284/13)

W dniu 17 sierpnia 2004 r. Antonio Andolfi, reprezentowany przez adwokata Salvatore Amato, wniósł do Trybunału Sprawiedliwości odwołanie od postanowienia wydanego w dniu 27 maja 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) w sprawie między Antoniem Andolfim a Komisją Wspólnot Europejskich.

Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

Uwzględnienie odwołania i uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji.

Zarzuty i główne argumenty:

Wnoszący odwołanie utrzymuje, iż wbrew orzeczeniu Sądu Pierwszej Instancji jego skarga wniesiona dnia 18 grudnia 2002 r. nie była spóźniona.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/7

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Michaniki AE przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1. Syndesmos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon, 2. Efkleidis ATE

(Sprawa C-363/04)

(2004/C 284/14)

Dnia 20 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) (Grecja) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Michaniki AE przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1. Syndesmos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon, 2. Efkleidis ATE. Symvoulio tis Epikrateias wystąpił o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Czy instytucja zamawiająca, przeprowadzająca procedurę przetargu w formie zaproszenia do ubiegania się o realizację projektu jak to, przedstawione w uzasadnieniu niniejszego postanowienia (składanie ofert pozbawionych wyjaśnień, zawierających odrębne rabaty dla niektórych grup cenowych oraz kontrola prawidłowości odrębnych rabatów) jest zobowiązana na podstawie art. 30 ust. 4 dyrektywy Rady 93/37 z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (1) do nadania określonej treści decyzji, wzywającej oferenta do złożenia wyjaśnień dotyczących jego oferty, która w odniesieniu do wartości progowej ustalonej na podstawie zastosowania metody matematycznej charakteryzującej się identycznymi cechami jak przytoczone w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, podlega kwalifikacji jako nienormalnie niska?

W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi twierdzącej: czy dla spełnienia wymogów wspomnianego przepisu dyrektywy 93/37 wystarczy, jeżeli dana decyzja przytacza zaoferowane przez oferenta odrębne rabaty dla jednej lub więcej grup cenowych, które instytucji zamawiającej wydają się problematyczne, czy też instytucja zamawiająca musi ponadto podać powody, dla których uznaje dany rabat za problematyczny i poza tym szczegółowo wskazać szacunek kosztów granicznych wykonania stosownej roboty budowlanej?

(1) Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 54.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/7

(Sprawa C-364/04)

(2004/C 284/15)

Dnia 20 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) (Grecja) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Michaniki AE przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez Syndemos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon. Symvoulio tis Epikrateias wystąpił o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

(1) Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 54.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/8

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Tholos Anonymi Techniki Toutristiki Emporiki Pliroforiki Viomichaniki Etaireia (Tholos AE) przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1) Syndemos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon oraz 2) Thessaliki Anonymi Techniki Etaireia (Thessaliki AE)

(Sprawa C-365/04)

(2004/C 284/16)

Dnia 20 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) (Grecja) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Tholos Anonymi Techniki Toutristiki Emporiki Pliroforiki Viomichaniki Etaireia (Tholos AE) przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1) Syndemos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon i 2) Thessaliki Anonymi Techniki Etaireia (Thessaliki AE). Symvoulio tis Epikrateias wystąpił o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

(1) Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 54.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/8

Odwołanie wniesione dnia 24 sierpnia 2004 r. (fax z dnia: 20.08.04) przez Deutsche Post AG i DHL Express (Italy) S.r.l. (wcześniej pod firmą: DHL International S.r.l.) od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba w składzie rozszerzonym) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-358/02, Deutsche Post AG oraz DHL International S.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wspieranej przez Republikę Włoch oraz Poste Italiane SpA

(Sprawa C-367/04 P)

(2004/C 284/17)

Dnia 24 sierpnia 2004 r. Deutsche Post AG (Poczta Niemiecka Sp. Akcyjna) i DHL Express (Italy) S.r.l. (wcześniej występująca pod firmą: DHL International S.r.l.) wniosły (fax z dnia: 20.08.04) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba w składzie rozszerzonym) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-358/02, Deutsche Post AG oraz DHL International S.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wspieranej przez Republikę Włoch oraz Poste Italiane SpA. Pełnomocnikami procesowymi strony wnoszącej odwołanie są Jochim Sedemund i Thomas Lübbig, adwokaci, Freshfields Bruckhaus Deringer, Potsdamer Platz 1, D-10785 Berlin.

Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

1)	stwierdzenie nieważności postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-358/02 (1) oraz stwierdzenie dopuszczalności skargi wniesionej dnia 3 grudnia 2002 r. przez Deutsche Post AG i DHL Express (Italy)

2)	obciążenie kosztami postępowania strony przeciwnej oraz podmiotów wspomagających ją.

Zarzuty i główne argumenty:

Odwołanie jest skierowane przeciwko postanowieniu Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 maja 2004 r w sprawie T-358/02 (DPAG i inni./. Komisji). W tym postanowieniu Sąd Pierwszej Instancji oddalił skargę wniesioną 3 grudnia 2002 r. przez Deutsche Post AG i DHL Express (Italy) S. r. l. jako niedopuszczalną. Zdaniem Sądu, skarżące nie spełniły przesłanek legitymacji procesowej. Tymczasem skarżące podnoszą w odwołaniu, że decyzja Komisji dotyczy ich jak najbardziej bezpośrednio i indywidualnie i że w związku z tym posiadają one legitymację procesową dla wniesienia skargi w znaczeniu art. 230 ust. 4 WE. Ponieważ skarżące mają poza tym wymagany interes prawny (interes w uzyskaniu ochrony prawnej), należy ich zdaniem stwierdzić nieważność wyżej wskazanego postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 maja 2004 r., jak również dopuszczalność skargi wniesionej dnia 3 grudnia 2002 r. przez Deutsche Post AG i DHL Express (Italy).

(1) Dz.U. C 228 z dnia 11 września 2004 r.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/9

Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), wydanego dnia 24 sierpnia 2004 r., w sprawie The Queen na wniosek South Western Fish Producers' Organisation Ltd i in. przeciwko Secretary of State for Environment. Food and Rural Affairs

(Sprawa C-388/04)

(2004/C 284/18)

Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) wydanego dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie The Queen na wniosek South Western Fish Producers' Organisation Ltd i in. przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 10 września 2004 r.

High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

Czy art. 12 i ust. 6 załącznika V do rozporządzenia Rady (WE) nr 2287/2003 (1), w zakresie w jakim odnosi się do statków posiadających narzędzia połowowe określone w pkt 4 lit. b tego załącznika, są niezgodne z prawem, jeżeli chodzi o ich zastosowanie do włoków ramowych o „matach łańcuchowych” eksploatowanych w Kanale La Manche, ponieważ są:

a)	niezgodne z art. 33 i 34 WE;

b)	nieproporcjonalne,

c)	niezgodne z zasadą równego traktowania,

d)	niezgodne z prawem skarżącego do zarabiania na życie w sposób wolny od niepotrzebnych ograniczeń?

(1) Rozporządzenie Rady (WE) nr 2287/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2004 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 344 z 31.12.2003, str. 1).

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/9

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2004r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Sumitomo Metal Industries Ltd.dnia 22 września 2004 r.

(Sprawa C-403/04 P)

(2004/C 284/19)

W dniu 22 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Sumitomo Metal Industries Ltd, z siedzibą w Osace (Japonia), reprezentowaną przez C. Vajdę QC i G. Sproula, solicitor.

Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

i)	dopuszczenie, w całości albo w części, odwołania od wyroku w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00, T-71/00 i T-78/00 i uchylenie tegoż wyroku w całości albo w części;

ii)	stwierdzenie nieważności, w całości albo w części, art. 1 i art. 3 do 6 decyzji w zakresie, w którym są one skierowane do SMI;

iii)

zasądzenie, jeżeli uznane to zostanie za stosowne, od Komisji na rzecz SMI kwoty nie mniejszej niż 1 012 332 euro, na którą składają się kwoty 217 183 euro (dodatkowe koszty gwarancji bankowej), 620 249 euro (dodatkowe koszty związane z utratą odsetek) i 175 000 euro, tytułem odszkodowania za naruszenie art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka,

iv)	obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez SMI w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji i przed Trybunałem Sprawiedliwości.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie podnosi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji powinien zostać uchylony z następujących względów:

a)	Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów w sprawie, w której wnosząca odwołanie wykazała, że twierdzenie Komisji pozostaje w sprzeczności z gospodarczym interesem wnoszącej odwołanie i jest ono z tego względu nieracjonalne;

b)	Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w sprawie, w której dowody z dokumentów są niejednoznaczne, a wnosząca odwołanie wskazała inne, wiarygodne wyjaśnienie przedmiotowego zachowania.

Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, co do kwestii, jak dalece powinny zostać potwierdzone zakwestionowane oświadczenia, które Komisja przedstawia jako główne dowody, a które są niewiarygodne, wysoce niejednoznaczne i pozostają w sprzeczności z innymi dowodami.

Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo uzasadniając w sposób sprzeczny i niewłaściwy swe przekonanie, że oświadczenie Pana Bechera (współpracownika Mannesmanna) z dnia 21 kwietnia 1997 r. potwierdziło oświadczenia Pana Verluci, prezesa zarządu Vallourec Oil Gas dotyczące przypuszczalnych naruszeń w zakresie sprawy rur przewodowych związanych z projektem.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/10

Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Nippon Steal Corp. dnia 22 września 2004 r.

(Sprawa C-405/04 P)

(2004/C 284/20)

W dniu 22 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Nippon Steal Corp., z siedzibą w Tokio (Japonia), reprezentowaną przez adwokatów J-F Bellisa i K. Van Hove.

Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

—

uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji, w zakresie dotyczącym Nippon Steel Corporation;

—	stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 grudnia 1999 r. dotyczącej procedury stosowania art. 81 traktatu WE (sprawa IV/E-1/35.860-B rury i przewody stalowe bez szwu) w zakresie dotyczącym Nippon Steel Corporation;

—	ewentualnie, w przypadku, gdyby odwołanie było skuteczne jedynie w zakresie dotyczącym rur przewodowych związanych z projektem, obniżenie grzywny nałożonej na Nippon Steel Corp. o dwie trzecie;

—	obciążenie Komisji całością kosztów postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji i przed Trybunałem Sprawiedliwości.

Zarzuty i główne argumenty

Wnosząca odwołanie się podnosi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji powinien zostać uchylony z następujących względów:

a)	Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów w sprawie, w której wnosząca odwołanie wykazała, że twierdzenie Komisji pozostaje w sprzeczności z gospodarczym interesem wnoszącej odwołanie i jest ono z tego względu nieracjonalne;

b)	Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w sprawie, w której dowody z dokumentów są niejednoznaczne, a wnosząca odwołanie wskazała inne, wiarygodne wyjaśnienie przedmiotowego zachowania.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/11

Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony orzeczeniem tribunal du travail de Bruxelles (17ème chambre), wydanym dnia 8 sierpnia 2004 r. w sprawie Gérald De Cuyper przeciwko Office national de l'emploi

(Sprawa C-406/04)

(2004/C 284/21)

W dniu 23 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie orzeczenia tribunal de travail de Bruxelles (17ème chambre), (sąd pracy w Brukseli, 17-sta izba) wydanego dnia 8 sierpnia 2004 r. w sprawie Gérald De Cuyper przeciwko Office national de l'emploi (krajowy urząd pracy).

Tribunal de travail de Bruxelles (17ème chambre) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Czy obowiązek posiadania rzeczywistego miejsca zamieszkania w Belgii, od którego art. 66 arrêté royal (dekretu królewskiego) z dnia 25 listopada 1991 ustanawiającego przepisy dotyczące bezrobocia uzależnia przyznanie zasiłku bezrobotnemu powyżej 50 roku życia, korzystającemu na mocy art. 89 tego dekretu ze zwolnienia od obowiązku zgłaszania się w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach, będącego odstępstwem od warunku potwierdzania gotowości do podjęcia pracy przez bezrobotnego, nie stanowi naruszenia prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu przyznanego każdemu obywatelowi europejskiemu na mocy art. 17 i 18 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską?

Czy obowiązek posiadania rzeczywistego miejsca zamieszkania na terytorium państwa posiadającego kompetencje do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, uzasadniony w systemie prawa wewnętrznego koniecznością kontroli spełnienia warunków prawnych wypłaty świadczeń na wypadek bezrobocia, czyni zadość wymogowi proporcjonalności, któremu winno odpowiadać dążenie do realizacja celu ochronny interesu powszechnego, stanowi ograniczenie prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu przyznanego każdemu obywatelowi europejskiemu na mocy art.17 i 18 WE?

Czy obowiązek posiadania rzeczywistego miejsca zamieszkania nie powoduje nierówności praw obywateli europejskich pochodzących z państwa posiadającego kompetencje w zakresie przyznania zasiłku dla bezrobotnych, uznając to prawo w stosunku do tych, którzy nie czynią użytku ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania, przyznanego każdemu obywatelowi europejskim na mocy art. 17 i 18 WE, a jednocześnie odmawiając tego prawa tym, którzy je wykonują, poprzez zniechęcający skutek, jaki to ograniczenie powoduje?

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/11

Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Hoge Raad der Nederlanden wydanego dnia 24 września 2004 r. w sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stichting Kinderopvang Enschede

(Sprawa C-391/04)

(2004/C 284/22)

W dniu 29 września 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Hoge Raad der Nederlanden (Królestwo Niderlandów) wydanego w dniu 24 września 2004 r. w sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stichting Kinderopvang Enschede.

Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

Czy art. 13A ust. 1 lit. g), h) oraz i) Szóstej Dyrektywy (1) powinien być rozumiany w ten sposób, że uprzednio opisane świadczenie usług polegające na pośrednictwie w zakresie opieki nad dziećmi w wieku przedszkolnym i dziećmi w wieku szkolnym poza godzinami nauki w szkole w domach rodziców przyjmujących, jest usługą objętą jednym lub kilkoma z powyżej wskazanych przepisów.

(1) Dz.U. L 145 z dnia 13 czerwca 1977 r., str. 1-40.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/11

Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony wyrokiem Cour d'appel de Poitiers (sąd apelacyjny w Poitiers) (druga izba cywilna), wydanym dnia 21 września 2004 r. w sprawie Conseil général de la Vienne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects

(Sprawa C-419/04)

(2004/C 284/23)

Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour d'appel de Poitiers (druga izba cywilna) (Francja) wydanym dnia 21 września 2004 r. w sprawie Conseil général de la Vienne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 30 września 2004 r.

Cour d'appel de Poitiers zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:

Czy art. 871 Wspólnotowego Kodeksu Celnego dotyczący pokrycia kwoty długu celnego powinien być interpretowany w ten sposób, że ustanawia on niezbędne i obowiązkowe postępowanie pod rygorem nieważności, gdy krajowe organy celne okazały w jakimkolwiek momencie postępowania w sprawie pokrycia, że mają wątpliwość w stosunku do płatnika w dobrej wierze co do zakresu kryteriów dotyczących pokrycia lub umorzenia należności wynikających z długu celnego, który został pominięty z powodu niezaksięgowania w terminie, w którym powinien był zostać pokryty, gdy chodzi o dług dotyczący ewentualnego włączenia do ceny nabycia sprzętu audiowizualnego dostarczonego przez dostawcę kanadyjskiego należności ryczałtowej zawartej obowiązkowo w cenie biletu wstępu do parku rozrywki, gdzie te urządzenia są eksploatowane, niezależnie od tego, czy odwiedzający, który zapłacił taką należność, korzystał z tej eksploatacji?

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/12

Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2004 r. przez Georgiosa Gouvrasa od wyroku wydanego w dniu 15 lipca 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecią izbę) w sprawach połączonych T-180/02 i T-113/03 Georgias Gouvras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa C-420/04 P)

(2004/C 284/24)

Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Europejskich w dniu 29 września 2004 r. wpłynęło odwołanie sporządzone przez Georgiosa Gouvrasa reprezentowanego przez A. Coolena, J.N. Louisa, E. Marchala i S. Orlandi, od wyroku wydanego w dniu 15 lipca 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawach połączonych T-180/02 i T-113/03 G. Gouvras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżący wnosi do Trybunału:

—

O orzeczenie,

—

iż wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-180/02 i T-113/03 (Georgios Gouvras/ Komisja Wspólnot Europejskich), zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddala on żądania uchylenia przedstawione w sprawie T-180/02 oraz żądania uchylenia decyzji Komisji z dnia 30 kwietnia 2002 r. ograniczającej do 35 % część jego uposażenia podlegającą transferowi do Luksemburga podczas okresu jego oddelegowania;

—

A następnie, w drodze stosownych postanowień,

—	o umożliwienie mu zmodyfikowania jego zarzutów i żądań;

—

Ewentualnie o:

—	uchylenie decyzji Komisji z dnia 14 czerwca 2001 r. w zakresie wszystkich jej postanowień, a także decyzji Komisji z dnia 30 kwietnia 2002 r. w zakresie, w jakim ogranicza ona do 35 % część jego uposażenia podlegającą transferowi do Luksemburga, stałego miejsca służbowego skarżącego;

—	o obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania obydwu instancji.

Zarzuty i główne argumenty:

Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd co do prawa przyjmując, że Komisja udzieliła skarżącemu niezbędnych informacji, umożliwiając mu ocenę jego praw przed wyrażeniem przez niego zgody na oddelegowanie w interesie służby. W rzeczywistości, Komisja nie poinformowała go o decyzji ustanawiającej jako miejsce służbowe skarżącego Ateny i o konsekwencjach finansowych z tym związanych, takich jak utrata prawa do dodatku z tytułu przesiedlenia oraz prawa do zwrotu kosztów corocznej podróży, czy o stosowaniu do jego wynagrodzenia współczynnika wyrównawczego dla Grecji.

Podobnie, Sąd Pierwszej Instancji popełnił błąd co do prawa przyjmując, iż w przedmiotowym przypadku warunki przewidziane w art. 85 regulaminu zostały spełnione. W rzeczywistości zwrot świadczenia nienależnego na podstawie art. 85 regulaminu zakłada nieprawidłowość wpłaty, której jej beneficjent był świadomy lub której wadliwy charakter był na tyle oczywisty, że beneficjent nie mógł tego faktu pominąć. Ponadto, w braku wyraźnych postanowień w regulaminie dotyczących określenia miejsca służbowego, nie mógł on w tym przypadku działać w sposób nieprawidłowy, zaś biorąc pod uwagę wątpliwości samej Komisji dotyczące praw przysługujących skarżącemu, nie można przyjąć, iż miał on świadomość omawianych nieprawidłowości.

Wreszcie, Sąd popełnił błąd co do prawa przyjmując, że bez względu na wyjątkową sytuację skarżącego, którego miejsce służbowe zostało zmienione po upływie ponad 9 miesięcy od momentu oddelegowania go, Komisja mogła w sposób zgodny z prawem odrzucić jego wniosek złożony na podstawie art. 38 lit. d) regulaminu o umożliwienie mu dokonania transferu na warunkach przewidzianych w art. 17 załącznika VII do regulaminu, kwot niezbędnych dla pokrycia dodatkowych kosztów, które musiał on ponieść w Luksemburgu, stałym miejscu służbowym.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/13

Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Bundesverwaltungsgericht, wydanego dnia 7 lipca 2004 r., w sprawie ISIS Multimedia Net GmbH, & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec

(Sprawa C-422/04)

(2004/C 284/25)

Dnia 4 października 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Bundesverwaltungsgericht, wydanego dnia 7 lipca 2004 r., w sprawie ISIS Multimedia Net GmbH, & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

Bundesverwaltungsgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 97/13/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych (dyrektywa licencyjna) należy rozumieć w ten sposób, że nie jest z nim zgodny pobór opłaty licencyjnej, do obliczenia której przyjęto z góry ogólne koszty administracyjne krajowego organu regulacyjnego za okres 30 lat?

W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:

Czy art. 10 WE i art. 11 dyrektywy licencyjnej należy rozumieć w ten sposób, że nakładają one obowiązek uchylenia decyzji o opłacie, na mocy której określono opłaty wskazane w pytaniu 1, i od której nie wniesiono odwołania, chociaż prawo krajowe to umożliwiało, jeżeli na mocy prawa krajowego jest to dopuszczalne, ale nie obligatoryjne?

(1) Dz.U. 117, str. 15.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/13

Skarga wniesiona dnia 30 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

(Sprawa C-429/04)

(2004/C 284/26)

Dnia 30 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Belgii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Knuta Simonssona i Woutera Wilsa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.

Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążyły na mocy dyrektywy 2001/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001r. ustanawiającej zharmonizowane wymagania i procedury dotyczące bezpieczeństwa załadunku i wyładunku na masowcach (1), poprzez brak przyjęcia przepisów niezbędnych do wprowadzenia w życie tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach.

2.	obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Termin transpozycji dyrektywy 2001/96/WE upłynął dnia 5 sierpnia 2003 r.

(1) Dz.U. L 13, str. 9.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/14

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 14 września 2004 r.

w sprawie T-156/94, Siderúrgica Aristrain Madrid SL przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Traktat EWWiS - Konkurencja - Porozumienia i praktyki uzgodnione - Europejscy producenci kształtowników - Zarzucalność bezprawności postępowania - Grzywna - Odwołanie - Przekazanie do ponownego rozpoznania przez Sąd)

(2004/C 284/28)

Język postępowania: hiszpański

W sprawie T-156/94, Siderúrgica Aristrain Madrid SL, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowanej przez A. Creusa Carrerasa i N. Lacalle Mangasa, adwokatów, z adresem do doręczeń w Brukseli, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i W. Wils, wspierani przez J. Rivasa Andrésa i J.J. Gutiérreza Gisberta, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 94/215/EWWiS z dnia 16 lutego 1994 r., w sprawie postępowania w trybie art. 65 EWWiS dotyczącego porozumień i praktyk uzgodnionych pomiędzy europejskimi producentami kształtowników (Dz.U. L 116, str. 1), Sąd (druga izba w składzie poszerzonym), w składzie J. Pirrung, prezes, V. Tiili, A. W. H. Meij, M. Vilaras i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 14 września 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1)	Kwota grzywny wymierzonej skarżącej w art. 4 decyzji Komisji 94/215/CECA z dnia 16 lutego 1994 r., w sprawie postępowania w trybie art. 65 EWWiS dotyczącego porozumień i praktyk uzgodnionych pomiędzy europejskimi producentami kształtowników ustalona zostaje na 2.540.000 euro.

Strona skarżąca obciążona zostaje w 35 % kosztami postępowania poniesionymi przez nią samą oraz stronę pozwaną w ramach, po pierwsze, postępowań przed Sądem, w tym w sprawie środków tymczasowych oraz, po drugie, postępowania odwoławczego przed Trybunałem. Strona pozwana obciążona zostaje w 65 % kosztami postępowania poniesionymi przez nią samą oraz przez stronę skarżącą w ramach tych samych postępowań.

(1) Dz.U. C 146 z 28.5.2004.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/14

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 16 września 2004 r.

w sprawie T-274/01, Valmont Nederland BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Pomoc Państwa - Definicja - Korzyść - Cena sprzedaży gruntu - Sfinansowanie parkingu)

(2004/C 284/29)

Język postępowania: niderlandzki

W sprawie T-274/01, Valmont Nederland BV, z siedzibą w Maarheeze (Niderlandy), reprezentowanej przez A. Van Landuyta, A. Prompersa oraz G. Van de Wala, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: początkowo G. Rozet i H. Speyart, następnie G. Rozet i H. Van Vliet, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/142/WE z dnia 18 lipca 2001 r. dotyczącej pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz Valmont Nederland BV (Dz.U. 2002, L 48, str. 20), Sąd (czwarta izba w składzie powiększonym), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili, A. W. H. Meij, M. Vilaras oraz N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 16 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

1)	Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2002/142/WE z dnia 18 lipca 2001 r. dotyczącej pomocy przyznanej przez Niderlandy na rzecz Valmont Nederland BV.

2)	Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

(1) Dz.U. C 3 z 5.1.2002.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/15

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 21 września 2004 r.

w sprawie T-104/02, Société française de transports Gondrand Frères SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Umorzenie należności celnych przywozowych - Art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3319/94 - Pojęcie „wyjątkowej sytuacji” w rozumieniu art. 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 - Cło antydumpingowe nałożone na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Polski - Wystawienie faktury bezpośrednio importerowi)

(2004/C 284/30)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-104/02 Société française de transports Gondrand Frères SA, z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowana przez M. Famchon, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Durand, B. Stromsky i X. Lewis, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 24 final z dnia 14 stycznia 2002 r. uznającej, że umorzenie należności celnych przywozowych nie jest uzasadnione w szczególnym przypadku, Sąd (piąta izba w składzie powiększonym), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas, J. D. Cooke, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 21 września 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Skarżąca zostaje obciążona kosztami własnymi, jak również kosztami poniesionymi przez Komisję.

(1) Dz.U. C 156 z 29.6.2002.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/15

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 14 września 2004 r.

w sprawie T-290/02: Consorzi Tessili (Ascontex) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego - Inicjatywa wspólnotowa dla małych i średnich przedsiębiorstw - Organizacja targów „IBEX” - Zniesienie i żądanie zwrotu pomocy finansowej - Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 - Art. 24 - Skarga o stwierdzenie nieważności)

(2004/C 284/31)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-290/02 Associazione Consorzi Tessili (Ascontex), reprezentowanej przez P. Mbayę Kapitę i L. Denisa, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy C. Giolito i L. Flynn z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 1702 z dnia 12 lipca 2002 r. w sprawie zniesienia subwencji nr 97.05.10.001 przyznanej skarżącej ze środków EFRR mocą decyzji SG(98)D/2251 z dnia 18 marca 1998 r. i zarządzającej zwrot kwoty wypłaconej przez Komisję w ramach projektu związanego z organizacją międzynarodowych targów w sektorze tekstyliów i odzieży na Capri (projekt Euresprit), Sąd (druga izba) w składzie: J. Pirrung, Prezes, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie, sekretarz: M. I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 14 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Skarżąca ponosi koszty własne oraz koszty Komisji.

(1) Dz.U. C 289 z 23.11.2002.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/16

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 21 września 2004 r.

w sprawie T- 325/02, Michel Soubies przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Urzędnicy - Wyznaczenie urzędnikowi w stopniu zaszeregowania A3 stanowiska doradcy personalnego - Restrukturyzacja sekretariatu generalnego - Związek pomiędzy stopniem a zatrudnieniem)

(2004/C 284/32)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-325/02, Michel Soubies, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i D. Waelbroeck, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 26 listopada 2001 r. wyznaczającej skarżącemu stanowisko doradcy personalnego w stopniu zaszeregowania A3 w wydziale „Kwestie instytucjonalne” dyrekcji „Jednostka Analiz i Prognoz” sekretariatu generalnego, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba) w składzie P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 21 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Każda ze stron ponosi własne koszty.

(1) Dz.U. C 19 z 25.1.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/16

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 16 wrzesnia 2004 r.

w sprawie T-342/02, Metro-Goldwyn-Mayer Lion Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zakres obowiązku rozpatrzenia - Konwersja na zgłoszenie krajowego znaku towarowego - Art. 58 rozporządzenia (WE) n° 40/94)

(2004/C 284/33)

Język postępowania: angielski

W sprawie T-342/02, Metro-Goldwyn-Mayer Lion Corp., z siedzibą w Santa Monica, Kalifornia (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez F. de Visschera, E. Cornu'a, E. De Gryse'a i D. Moreau, adwokatów, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: S. Laitinen i D. Botis), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Moser Grupo Media, SL, z siedzibą w Santa Eulalia del Rio (Hiszpania), mającej za przedmiot skargę na decyzję trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2002 r. (sprawa R 437/2001-3), którą uznała za niedopuszczalne odwołanie wniesione przeciwko decyzji Wydziału Sprzeciwów dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Moser Grupo Media, SL, a Metro-Goldwyn-Mayer Lion Corp., Sąd (czwarta izba), w składzie H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: M. J. Plingers, administrator, wydał dnia 16 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Skarżąca zostaje obciążona kosztami.

(1) Dz.U. C 19 z 25.1.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/16

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

Z dnia 14 września 2004 r.

W sprawie T-183/03, Applied Molecular Evolution Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

(Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy APPLIED MOLECULAR EVOLUTION - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Oznaczenie opisowe)

(2004/C 284/34)

Język postępowania: angielski

W sprawie T-183/03, Applied Molecular Evolution Inc., z siedzibą w San Diego, Kalifornia (Stany Zjednoczone), reprezentowaną przez A. Deutscha, adwokata oraz przez M. Weber-Quitzau'a, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: H. Nokkanen i A. Folliard-Monguiral), mającej za przedmiot skargę wniesioną na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2003 r. (sprawa R 108/2002-2) potwierdzającą odmowę rejestracji znaku słownego APPLIED MOLECULAR EVOLUTION, Sąd (druga izba), w składzie J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał dnia 14 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Skarżąca zostaje obciążona kosztami.

(1) Dz.U. C 184 z 2.8.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/17

WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 14 września 2004 r.

w sprawie T-254/03, José Manuel López Cejudo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

(Urzędnicy - Dodatek przyznawany ze względu na warunki życia - Zakwaterowanie - Art. 5 i 10 załącznika X regulaminu pracowniczego)

(2004/C 284/35)

Język postępowania: francuski

W sprawie T-254/03, José Manuel López Cejudo, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brasilii (Brazylia), reprezentowany przez G. Vandersandena i L. Levi'ego, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i H. Tserepa-Lacombe, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 12 czerwca 2002 r. dotyczącej przyznania skarżącemu zakwaterowania, a także decyzji organu powołującego zawartej w raporcie o składkach i wypłaconych świadczeniach za miesiąc lipiec 2002 r., dotyczącej dodatku przyznawanego ze względu na warunki życia, jak również wniosek o zapłatę odsetek za opóźnienie, a także wniosek o odszkodowanie za krzywdę moralną, Sąd (w składzie jednoosobowym: A. W. H. Meij), sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał dnia 14 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

1)	Skarga zostaje oddalona.

2)	Każda ze stron poniesie koszty własne.

(1) Dz.U. C 213 z 6.9.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/17

POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

z dnia 10 maja 2004 r. (1)

w sprawie T-391/02, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung eV, Josef Kloh przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

(Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 - Przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi - Oczywista niedopuszczalność)

(2004/C 284/36)

Język postępowania: niemiecki

W sprawie T-391/02, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung e.V., z siedzibą w Bochum (Niemcy), Josef Kloh, zamieszkały w Eichenried (Niemcy), reprezentowani przez adwokatów R. Steilinga i S. Wienhuesa, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: H. Duintjer Tebbens i U. Rösslein, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) i Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: J.-P. Hix i F. Ruggeri Laderchi), popieranych przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Braun, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 273, str. 1), Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij i N.J. Forwood, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 maja 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

1)	Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

2)	Rozstrzyganie w przedmiocie wniosków Landwirtschaftskammer Vorarlberg oraz M. Wohlgenannta i J. Tafernera o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta jest bezprzedmiotowe.

3)	Skarżący ponoszą własne koszty oraz koszty Parlamentu Europejskiego i Rady.

4)	Komisja ponosi własne koszty.

5)	Landwirtschaftskammer Vorarlberg oraz M. Wohlgenannt i J. Taferner, którzy złożyli wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, ponoszą własne koszty.

(1) Dz.U. C 44 z 22.2.2003.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/17

Skarga wniesiona dnia 13 lipca 2004 r. przez Lorte, Sociedad Limitada, Oleo Unión, Federación Empresarial de Organizaciones de Productores de Aceite de Oliva i Unaproliva, Unión de organizaciones de productores de Aceite de Oliva przeciwko Radzie Unii Europejskiej

(Sprawa T-287/04)

(2004/C 284/37)

Język postępowania: hiszpański

Dnia 13 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej przez Lorte, Sociedad Limitada, z siedzibą w Estepie, Oleo Unión, Federación Empresarial de Organizaciones de Productores de Aceite de Oliva (federacja organizacji producentów oliwy z oliwek), z siedzibą w Sewilli i Unaproliva, Unión de organizaciones de productores de Aceite de Oliva (związek organizacji producentów oliwy z oliwek), z siedzibą w Jaén (wszystkie ww. w Hiszpanii), reprezentowane przez Rafaela Illescasa Ortiza, adwokata przy Ilustre Colegio de Madrid.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	uznanie za zasadną skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzeń Rady (WE) nr 864/2004 i 865/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r., a w szczególności:

—

w odniesieniu do rozporządzenia nr 864/2004, wnosi się o stwierdzenie nieważności następujących przepisów:

i)	art. 1 pkt. 7, który dodaje nowy akapit w art. 37 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r.;

ii)	art. 1 pkt. 11, który dodaje nowy akapit w art. 44 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (Dz.U. L 270 z 21 października 2003);

iii)	art. 1 pkt. 20, który dodając nowy tytuł 10b – „Pomoc z tytułu gajów oliwnych” [tłumaczenie nieoficjalne] – w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (Dz.U. L 270 z 21 października 2003) – dodaje nowy art. 110h, a w szczególności pkt b tego artykułu;

iv)

załącznika, który zmienia zał. VI do rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. (Dz.U. L 270 z 21 października 2003), dodając do niego cztery nowe rzędy, a w szczególności drugi rząd, odnoszący się do oliwy z oliwek, w którym powołany jest art. 5 rozporządzenia 136/66/EWG – Pomoc produkcyjna w odniesieniu do oliwy z oliwek – który ustala krajową gwarantowaną ilość (NGQ) dla Hiszpanii w wysokości 760 027 ton;

—

w odniesieniu do rozporządzenia 865/2004 wnosi się do Sądu Pierwszej Instancji o stwierdzenie nieważności następującego przepisu:

—

art. 22, w którym skreśla się art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1638/98, w części dotyczącej wyłącznie akapitu drugiego i trzeciego, i jedynie w zakresie, w jakim stanowią one podstawowe kryteria ustalenia wsparcia dochodowego dla plantatorów oliwek, ustanowionego zgodnie z nowym systemem na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1782/2003.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone rozporządzenia oznaczają wprowadzenie do wspólnej polityki rolnej nowego systemu wsparcia dla producentów oliwy z oliwek i oliwek stołowych, a także nowego wspólnego porządku rynkowego dla tych produktów, między innymi, uchylającego wprost przepisy historycznego już rozporządzenia Rady nr 136/66/EWG z dnia 22 września 1986 r. w sprawie ustanowienia wspólnej organizacji rynku olejów i tłuszczów. W odróżnieniu od historycznego mechanizmu pomocy produkcyjnej, nowy system ustanowiony zaskarżonymi rozporządzeniami opiera się na rozdziale wsparcia bezpośredniego dla producentów i wprowadzeniu systemu płatności jednolitych, co spowoduje, w sektorze oliwy z oliwek, począwszy od 2006 r., przechodzenie od polityki wsparcia cen i wsparcia produkcyjnego do nowej polityki wsparcia dochodowego dla plantatorów oliwek.

Strona skarżąca ocenia, że reforma ta nie jest poparta prawidłowymi informacjami i analizami na temat tego sektora, ponieważ rezygnuje z utrzymywania 760 027 ton oliwy z oliwek, pierwotnie jako krajowej gwarantowanej ilości (NGQ), a obecnie, w nowym systemie pomocy, jako podstawowego wskaźnika referencyjnego dla ustalania wysokości nowych rodzajów pomocy, które mają zastąpić likwidowaną pomoc produkcyjną.

Na poparcie swoich roszczeń strona skarżąca stawia następujące zarzuty:

—

Naruszenia zasady ochrony zaufania do prawa. W odniesieniu do tego zarzutu strona skarżąca twierdzi, że z jednej strony producenci, których dotyczy zmiana, zawiedli się w sposób szczególny w swoich oczekiwaniach, wynikających ze wspólnej organizacji rynku, poddanej obecnie reformie, jako że chodzi tu o plantatorów oliwek, którzy ze względu na uwarunkowania sektora, podejmowali decyzje inwestycyjne na podstawie bardzo długoterminowych prognoz rentowności, a z drugiej strony, że lata referencyjne dla nowych rodzajów pomocy (od 1999/2000 do 2002/2003) pokrywają się z okresami, w których plantatorzy, którzy sadzili w 1998 r., nie osiągnęli znaczącej produkcji.

—

Nadużycia władzy. Strona skarżąca powołuje się w szczególności w tym zakresie na to, iż w 1998 r. został przyjęty przez Komisję i Radę kompromis, potwierdzony w 2001 r., w sprawie pozyskania wiarygodnych informacji na temat sektora oliwy z oliwek, jako wstępnego warunku reformy tego sektora oraz w sprawie konieczności wzięcia pod uwagę zmian w produkcji i zdolności produkcyjnych gajów oliwnych w Hiszpanii i Portugalii. Jednakże, według strony skarżącej, wiarygodne informacje na temat produkcji oliwy w Hiszpanii zostały już przekazane właśnie przez Komisję Consejo Oleícola Internacional (międzynarodowa rada ds. oliwy), co oznacza, że ani Komisja, ani Rada nie mogły nie posiadać wiedzy na temat tych informacji.

—	Niedopełnienia obowiązku uzasadnienia, zawartego w art. 253 Traktatu WE.

—	Naruszenia zakazu dyskryminacji pomiędzy wspólnotowymi producentami, wynikającego z art. 12 akapit 1 Traktatu WE.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/18

Skarga wniesiona dnia 7 lipca 2004 r. przez Abdeghani Selmaniego przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-299/04)

(2004/C 284/38)

Język postępowania: angielski

Dnia 7 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich przez Abdeghani Selmaniego, zamieszkałego w Dublinie, Irlandia, reprezentowanego przez C. Ó Briaina, solicitor.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) 2580/2001 (1), jak również art. 1 decyzji Rady 2004/306/WE (2) w zakresie, w jakim dotyczą one lub rzekomo dotyczą skarżącego;

—	stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji Rady przyjętych na podstawie rozporządzenia 2580/2001, które mają skutki podobne do skutków decyzji 2004/306 w zakresie, w jakim dotyczą one, lub rzekomo dotyczą skarżącego;

—

jeśli będzie to konieczne, stwierdzenie nieważności art. 2 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB (3) oraz art. 1 wspólnego stanowiska Rady 2004/500/WPZiB (4) i wszystkich wspólnych stanowisk Rady przyjętych na podstawie wspólnego stanowiska Rady 2001/931 w zakresie, w jakim dotyczą lub rzekomo dotyczą skarżącego;

—	ewentualnie o orzeczenie o bezskuteczności wyżej wymienionych środków w zakresie, w jakim dotyczą lub rzekomo dotyczą skarżącego;

—	obciążenie Rady kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wspólne stanowisko Rady 2001/931/WPZiB zostało przyjęte celem wprowadzenia w życie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych 1373 (2001) wzywającej wszystkie państwa-sygnatariuszy do zapobiegania finansowaniu aktów terroryzmu poprzez, między innymi, zamrożenie funduszy i źródeł finansowych wszystkich osób, które mogą być zaangażowane w tego typu działalność. Celem przyjęcia rozporządzenia 2580/2001 było wprowadzenie w życie wymienionego wyżej wspólnego stanowiska. Art. 2 przewiduje zamrożenie aktywów należących do osób zaangażowanych w działalność terrorystyczną, których listę ustanawia Rada zgodnie z art. 2 ust. 3. Decyzja Rady 2004/306 ustanawia taką listę, na której widnieje nazwisko skarżącego, obywatela Algierii. W związku z powyższym, aktywa skarżącego znajdujące się w Irlandii, gdzie przebywa on uzyskawszy status uchodźca, zostały zamrożone.

Na poparcie swojej skargi, w której skarżący domaga się stwierdzenia nieważności zaskarżonych środków, skarżący twierdzi, że zgodnie z treścią art. 60, 301 i 308 Traktatu WE Rada nie miała uprawnień do przyjęcia art. 2 rozporządzenia 2580/2001 oraz art. 1 decyzji 2004/306 i że, tak Rada, jak i Komisja nadużyły swoich uprawnień nadanych im na mocy wymienionych wyżej artykułów. Dalej skarżący podnosi, że lista nazwisk zawarta w decyzji 2004/306 nie została ustalona w zgodzie z postanowieniami art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska 2001/931. Skarżący twierdzi również, że Rada nie miała na mocy przepisów art. 15 i 34 Traktatu UE uprawnień do przyjęcia wspólnych stanowisk 2001/931 oraz 2004/500, które to wspólne stanowiska naruszają, zdaniem skarżącego, powyższe artykuły oraz Traktat WE w ogóle.

Skarżący podnosi także, że zaskarżone środki naruszają podstawowe zasady prawa wspólnotowego, a w szczególności zasady: subsydiarności, proporcjonalności i poszanowania podstawowych praw człowieka. Skarżący twierdzi dalej, że Rada i Komisja nie podały stosownego uzasadnienia, dlaczego środki, które zostały uznane za niezbędne, nie mogły być określone przez każde z Państw Członkowskich odrębnie.

(1) Rozporządzenie Rady (WE) 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu, Dz.U. L 344 z 28.12.2001, str. 70.

(2) Decyzja Rady z dnia 2 kwietnia 2004 r. wykonująca art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) 2580/2001 w sprawie szczególnych środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom, mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylająca decyzję 2003/902/WE, Dz.U. L 99 z 3.4.2004, str. 28.

(3) Wspólne stanowisko Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, Dz.U. L 344 z 28.12.2001, str. 93.

(4) Wspólne stanowisko Rady 2004/500/WPZiB z dnia 17 maja 2004 r. aktualizujące wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylające wspólne stanowisko 2004/309/WPZiB.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/19

Skarga wniesiona dnia 9 sierpnia 2004 r. przez Jörga-Michaela Fetzera przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

(Sprawa T-330/04)

(2004/C 284/39)

Język postępowania: niemiecki

Dnia 9 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu przez Jörga-Michaela Fetzera, zamieszkałego w Tübingen (Republika Federalna Niemiec), reprezentowanego przez Matthiasa Bauera, Rechtsanwalt.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie, że strona przeciwna naruszyła prawa skarżącego przy konkursie PE/96/A (administratorzy);

—	dopuszczenie skarżącego do drugiego etapu konkursu porównywalnego do konkursu PE/96/A;

—	ewentualnie, zasądzenie od strony przeciwnej odpowiedniego odszkodowania, co najmniej w wysokości jednego miesięcznego wynagrodzenia netto.

Zarzuty i główne argumenty

W czerwcu 2002 r. skarżący zgłosił się do konkursu Parlamentu Europejskiego PE/96/A. W formularzu, który należało wypełnić, skarżący podał, że posiada upośledzenie polegające na zmniejszeniu do 2 % zwykłej siły wzroku. Zdaniem skarżącego, nie pozwolono mu na pisanie rozprawki na komputerze, wskazując, że w warunkach konkursu nie przewidziano środków wyrównujących niekorzystne położenie niepełnosprawnych. Skarżącemu nie udzielono ponadto żądanego przedłużenia czasu egzaminu.

Skarżący twierdzi, że z powodu trudności spowodowanych niepełnosprawnością nie mógł on podczas egzaminu, nawet w przybliżeniu, przeczytać wszystkich pytań i wybrać prawidłowych odpowiedzi w wymaganym czasie. Skarżący podnosi, że należałby do 180 najlepszych kandydatów i byłby w związku z tym dopuszczony do następnego etapu konkursu, gdyby zostały mu zapewnione żądane środki wyrównujące niekorzystne położenie. Dlatego też, skarżący wnosi o stwierdzenie, że odmowa udzielenia skarżącemu żądanych środków wyrównujących niekorzystne położenie nastąpiła niezgodnie z prawem.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/20

Skarga wniesiona 11 sierpnia 2004 r. przez Stephena Storka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-331/04)

(2004/C 284/40)

Język postępowania: niemiecki

Dnia 11 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przez Stephena Storka, zamieszkałego w Chaumont-Gistoux (Belgia), przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Pełnomocnikiem procesowym strony skarżącej jest adwokat Bernd Arians.

—	Strona skarżąca wnosi o, uchylenie decyzji Komisji z dnia 5 maja 2004 r. w sprawie odwołania strony skarżącej jak również decyzji Komisji z dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie sklasyfikowania strony skarżącej do grupy zaszeregowania A7;

—	zobowiązanie Komisji do wydania nowej decyzji w sprawie grupy zaszeregowania strony skarżącej i jej wyczerpujące uzasadnienie;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Strona skarżąca odwołuje się od decyzji Komisji w sprawie sklasyfikowania jej do grupy zaszeregowania A7, kategorii starszeństwa służbowego 03 i powołuje się na błąd w ocenie w ramach stosowania art. 31 ust. 2 Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich.

Strona skarżąca podnosi, że decyzja będąca przedmiotem odwołania nie uwzględnia bardzo istotnych dla zaszeregowania okoliczności faktycznych związanych z jakością doświadczenia zawodowego strony skarżącej. Znaczenie tych okoliczności nie zostało zdaniem strony skarżącej docenione w związku z zatrudnieniem na pierwszym stanowisku służbowym, a zapotrzebowanie strony pozwanej w tym kontekście jest nietrafnie klasyfikowane.

Ponadto, strona skarżąca zarzuca (Komisji) nie zastosowanie uznania, naruszenie zasad ochrony zaufania i równego traktowania jak również naruszenie procedury oraz błędne uzasadnienie decyzji.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/20

Skarga wniesiona dnia 6 sierpnia 2004 r. przez SEBIRÁN, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

(Sprawa T-332/04)

(2004/C 284/41)

Język postępowania: hiszpański

Dnia 6 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) wniesiona przez SEBIRÁN, S.L., z siedzibą w Requena (Walencja, Hiszpania), reprezentowaną przez José Antonia Calderóna Chavero.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 15 czerwca 2004 r. w sprawie R-550/2003-2;

—	utrzymanie w mocy decyzji 1472/2003 w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B348708, odrzucającej w całości sprzeciw wniesiony przez stronę przeciwną i dopuszczenie zgłoszenia spornego znaku dla wszystkich żądanych klas;

—	obciążenie kosztami niniejszego postępowania OHIM oraz dopuszczonych uczestników, w razie przegrania przez nich sprawy.

Zarzuty i główne argumenty:

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:	Strona skarżąca
Zgłaszany wspólnotowy znak towarowy:	Graficzny znak towarowy „COTO D'ARCIS” – Zgłoszenie nr 1.558.113, dla towarów z klas 32 i 33 (napoje alkoholowe i bezalkoholowe oraz preparaty do produkcji napojów) i dla usług z klas 39 (transport, pakowanie i składowanie towarów różnych).
Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, powołanego w sprzeciwie:	El Coto de Rioja, S.A.
Znak towarowy lub oznaczenie, powołane w sprzeciwie:	Wspólnotowe słowne znaki towarowe „COTO DE IMAZ” (nr 339.333) i „EL COTO” (nr 339.408) dla towarów z klas 29, 30 i 33, międzynarodowy znak towarowy nr 442.377 i hiszpańskie znaki towarowe (nr 877.219, nr 907.966, nr 907.967, nr 907.985, nr 907.989, nr 907.993, nr 907.994, nr 907.995, nr 983.888, nr 1.290.986, nr 1.614.514, nr 1.758.975 i nr 2.172.691).
Decyzja Wydziału Sprzeciwów:	Odrzucenie sprzeciwu.
Decyzja Izby Odwoławczej:	Częściowe uwzględnienie odwołania, utrzymanie odmowy rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów z klas 32 i 33.
Podniesione zarzuty:	Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/21

Skarga wniesiona dnia 13 sierpnia 2004 r. przez DATAC AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

(Sprawa T-341/04)

(2004/C 284/42)

Język, w którym została wniesiona skarga: niemiecki

Dnia 13 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przez DATAC AG, z siedzibą w Passau (Niemcy), reprezentowaną przez adwokata K. Zingsheim.

Stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą była również DATEV e.G z siedzibą w Nünberg (Niemcy).

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 maja 2004 r. w sprawie R 176/2002-4;

—	odrzucenie sprzeciwu pozwanej;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłaszający znak towarowy:

Skarżąca

Zgłoszony znak towarowy:

Słowny znak towarowy „DATAC” dla towarów i usług z klas 9, 16, 23 i 42 (m.in. sprzęt komputerowy i jego poszczególne części, wyroby drukarskie, działalność gospodarcza jak wynajem i licencjonowanie sprzętu komputerowego i oprogramowania) – zgłoszenie nr 665 455

Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

DATEV eG

Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

Niemiecki słowny znak towarowy i wspólnotowy słowny znak towarowy „DATEV” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 41 i 42 (m.in. materiały biurowe, elektroniczne przetwarzanie danych dla innych osób, kształcenie w zakresie przetwarzania danych jak również planowanie, rozwój, wytwarzanie i serwis programów z zakresu baz danych)

Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

Odrzucenie sprzeciwu

Decyzja Izby Odwoławczej:

Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów oraz przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów

Uzasadnienie skargi:

—	Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 53 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94;

—	Niewłaściwe stosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94;

—	Nieistnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd między spornymi znakami towarowymi.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/21

Skarga wniesiona dnia 31 sierpnia 2004 przez Marguerite Chetcuti przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-357/04)

(2004/C 284/43)

Język postępowania: francuski

Dnia 31 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Marguerite Chetcuti, zamieszkałej w Zejtun (Malta), reprezentowaną przez Marca-Alberta Lucasa, adwokata.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	Stwierdzenie niezgodności z prawem punktu III ogłoszenia o konkursie COM/P A/04 z dnia 6 kwietnia 2004 r.;

—	Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu z dnia 22 czerwca 2004r. odrzucającej jej zgłoszenie w oparciu ten przepis;

—

Stwierdzenie nieważności późniejszych czynności podjętych w ramach postępowania konkursowego, których niezgodność z prawem wynika z niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie oraz z zaskarżonej decyzji, w szczególności:

—	listy uczestników konkursu spełniających warunki ustalone w ogłoszeniu o konkursie, sporządzonej przez komisję konkursową

—	decyzji Komisji ustalającej na tej podstawie liczbę stanowisk, które należy obsadzić,

—	listy odpowiednich kandydatów sporządzonej przez komisję konkursową po zakończeniu swojego postępowania oraz

—	decyzji o powołaniu podjętych na tej podstawie przez AIPN (Organ Uprawniony do Mianowania - OUM);

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Na poparcie swych wniosków, strona skarżąca podnosi, że ogłoszenie o konkursie narusza art. 4, 27 i 29 ust. 1 lit.) regulaminu oraz zasadę równości traktowania w zakresie, w jakim wyklucza z konkursu członków personelu pomocniczego. Podnosi ona również, że ogłoszenie to narusza art. 27 i 29 regulaminu i sprzeczne jest z interesem służby i zasadą równości traktowania z powodu postawionego wymogu stażu pracy w charakterze urzędnika, członka personelu tymczasowego lub członka personelu pomocniczego, wykluczającego w ten sposób pracowników miejscowych, takich jak skarżąca.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/22

Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2004 r. przez Georg Neumann GmbH z siedzibą w Berlinie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory

(Sprawa T-358/04)

(2004/C 284/44)

Język postępowania: niemiecki

W dniu 30 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Georg Neumann GmbH z siedzibą w Berlinie (Niemcy), reprezentowanej przez adwokata R. Böhma, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie R 919/2002-2;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

Trójwymiarowy znak towarowy w formie mikrofonu dla towarów z klasy 9 (mikrofony) – zgłoszenie nr 493 643

Decyzja zaskarżona przed Izbą Odwoławczą:

Odmowa rejestracji przez eksperta

Decyzja Izby Odwoławczej:

Odrzucenie odwołania

Podniesione zarzuty:

—	Zaskarżona decyzja naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EG) nr 40/94

—	Zgłoszony znak towarowy posiada charakter odróżniający.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/22

Skarga wniesiona dnia 30 sierpnia 2004 r. przez British Aggregates Association Limited, Healy Bros. Limited i DK Trotter & Sons Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-359/04)

(2004/C 284/45)

Język postępowania: angielski

Dnia 30 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich sporządzona przez British Aggregates Association Limited, z siedzibą w Lanark (Zjednoczone Królestwo), Healy Bros. Limited, z siedzibą w Middleton, Country Cork (Irlandia) i DK Trotter & Sons, z siedzibą w Manorhamilton, County Leitrim (Irlandia) reprezentowane przez C. Pouncey'a, solicitor i L. Van Den Hende, lawyer.

Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2002) 1614 fin z dnia 7 maja 2004 r.„Pomoc Państwa N 2/2004 UK / Aggregates Levy”;

—	obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w przedmiotowym postępowaniu.

Zarzuty i główne argumenty

W 2002 r. Zjednoczone Królestwo wprowadziło Aggregates Levy (opłatę z tytułu eksploatacji kruszywa), będący podatkiem środowiskowym na pewne kruszywa. Decyzją z tego samego roku Komisja stwierdziła, że przepisy ustanawiające Aggregates Levy nie stanowią pomocy Państwa. Skarżąca zaskarżyła tą decyzję przed Sądem Pierwszej Instancji w kontekście innej sprawy (1), podnosząc, że Aggregates Levy narusza pozycję konkurencyjną członków stowarzyszenia skarżącej.

Dnia 5 stycznia 2004 r. Zjednoczone Królestwo poinformowało Komisję o nowym systemie zwolnień z Aggregates Levy dla Północnej Irlandii. Zaskarżoną decyzją Komisja uznała zgodność nowego systemu zwolnień ze wspólnym rynkiem i oddaliła skargę skarżącej przeciwko tej decyzji, nie wszczynając formalnej procedury dochodzenia.

Uzasadniając swą skargę skarżąca podnosi przede wszystkim, że przedmiotowy system zwolnień narusza art. 23 i art. 90 WE i z tego powodu nie może być uznany za zgodny ze wspólnym rynkiem. Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja naruszyła własne Wytyczne Wspólnoty (2), popełniając w tym zakresie trzy oczywiste błędy w ocenie, a mianowicie: uznanie, że stosunek 20 % opłaty uiszczanej przez podmioty objęte systemem zwolnienia jest znaczący; błędne uznanie, że o nowym systemie zwolnienia zadecydowano w chwili przyjęcia Aggregates Levy i błędne uznanie, że opłata ta ma pozytywny wpływ w zakresie ochrony środowiska.

Skarżąca podnosi również, że Komisja nie uzasadniła zaskarżonej decyzji, jak wymaga art. 253 WE, naruszyła obowiązek wszczęcia formalnej procedury dochodzenia i naruszyła obowiązki proceduralne w dochodzeniu wstępnym.

(1) Sprawa T-210/02, opublikowana w Dz.U. C 219 14.9.2002, str. 23.

(2) Wytyczne Wspólnoty dotyczące pomocy Państwa w dziedzinie ochrony środowiska, Dz.U. C 37, 3.2.2001, str. 3-15.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/23

Skarga wniesiona dnia 31 sierpnia 2004 r. przez Koipe Corporación, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

(Sprawa T-363/04)

(2004/C 284/46)

Język postępowania: hiszpański

Dnia 31 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) wniesiona przez Koipe Corporación, S.L., z siedzibą w San Sebastián (Hiszpania), reprezentowaną przez Marcosa Fernandéza de Béthencourta.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 maja 2004 r., wydanej w sprawie R-1109/2000-4;

—	stwierdzenie nieważności zgłoszonego znaku towarowego, lub nakazanie odmowy zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 236.588 „LA ESPAÑOLA” dla wszystkich zgłoszonych towarów oraz

—	obciążenie kosztami niniejszego postępowania OHIM oraz ewentualnego interwenienta popierającego argumenty OHIM, w razie przegrania przez nich sprawy.

Zarzuty i główne argumenty:

Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:	Aceites del Sur S.A.
Zgłaszany wspólnotowy znak towarowy:	Graficzny znak towarowy „LA ESPAÑOLA” – Zgłoszenie nr 236.588, dla towarów z klasy 29 (oleje i tłuszcze jadane) i 30 (majonez na bazie oliwy z oliwek).
Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, powołanego w sprzeciwie:	Strona skarżąca, która jest następcą prawnym KOIPE, S.A. w zakresie prawa własności znaków towarowych, na podstawie którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie sprzeciwu.
Znak towarowy lub oznaczenie, powołane w sprzeciwie:	Graficzne znaki towarowe „CARBONELL”: wspólnotowy (nr 338.681), międzynarodowe (nr 244.428 i 528.639) i krajowe (rejestracje hiszpańskie nr 1.238.745, 1.698.613, 28.270 i 252.783 oraz rejestracje w Zjednoczonym Królestwie nr 730.990 i 2.043.818, m.in.) dla towarów z klasy 29 (oliwa z oliwek i oliwa z oliwek „puro” (czysta)).
Decyzja Wydziału Sprzeciwów:	Odrzucenie sprzeciwu.
Decyzja Izby Odwoławczej:	Odrzucenie odwołania.
Podniesione zarzuty:	Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b), ust. 2 lit. c) i ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/24

Skarga wniesiona dnia 10 września 2004 r. przez Dominique Cantoni przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-365/04)

(2004/C 284/47)

Język postępowania: francuski

Dnia 10 września 2004 r. r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich przez Dominique'a Cantoni, zamieszkałego w Marsylii (Francja), reprezentowanego przez Jeana-François Péricauda, adwokata.

Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—

Solidarne zasądzenie od Rady Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich na rzecz Dominique'a Cantoni, tytułem roszczenia głównego, kwoty 916 000 euro, ewentualnie kwoty 862 010 euro, w każdym przypadku powiększonej o stawkę odsetek ustawowych naliczonych od chwili wniesienia niniejszej skargi, tytułem odszkodowania;

—	Solidarne obciążenie kosztami Rady Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

Zarzuty i główne argumenty

Zarzuty i główne argumenty są jednakowe jak powołane w sprawie T-440/03 Arizmendi i In. przeciwko Radzie i Komisji. (1)

(1) Dz.U. C 59 z 6.3.2004, str. 31.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/24

Skarga wniesiona dnia 15 września 2004 r. przez Gibtelecom Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-367/04)

(2004/C 284/48)

Język postępowania: angielski

Dnia 15 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Gibtelecom Limited, z siedzibą w Gibraltarze, reprezentowaną przez M. Llamasa, barrister i B. O'Connora, solicitor.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 lipca 2004 r. odrzucającej skargę wniesioną przez Gibtelecom w oparciu o artykuł 86 WE w związku z artykułem 82 WE;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania Gibtelecomu.

Zarzuty i główne argumenty

Zaskarżoną decyzją Komisja odrzuciła skargę wniesioną dnia 31 października 1996 r., w której skarżący zarzucał hiszpańskiemu operatorowi telekomunikacyjnemu Telefonica S.A. dokonanie szeregu nadużyć pozycji dominującej, sprzecznych z artykułem 82 WE, poprzez odmowę uznania międzynarodowego telefonicznego kodu Gibraltaru („350”) i naleganie na przyjęcie restrykcyjnych warunków w wymianie automatycznej bezpośredniej transmisji ruchu telefonicznego między Hiszpanią a Gibraltarem. Skarżący przekształcił następnie ową skargę w skargę w oparciu o artykuł 86 WE w związku z artykułami 82 WE, 49 WE i 12 WE przeciwko Hiszpanii, zarzucając, że Telefonica działała według dyspozycji otrzymanych od rządu hiszpańskiego, który domaga się uznania zwierzchności nad Gibraltarem.

Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi cały szereg oczywistych błędów w ocenie w zaskarżonej decyzji. Według skarżącego Komisja popełniła błąd uznając, że Telefonica nie jest przedsiębiorstwem publicznym albo że posiada prawa specjalne w rozumieniu artykułu 86 WE.

Skarżący dalej podnosi, że swymi działaniami Hiszpania naruszyła przepisy dotyczące numeracji i dostępu zawarte w dyrektywach 90/388 (1), 97/33 (2), 2002/21 (3) oraz 2002/77 (4). Uważa on także, że skarga o naruszenie może zostać wniesiona przeciwko Hiszpanii w oparciu o artykuł 86 WE w celu stwierdzenia, czy środki podjęte przez Hiszpanię w celu zapobieżenia uznania przez Telefonicę międzynarodowego telefonicznego kodu Gibraltaru miały powszechne zastosowanie czy też nie.

Skarżący podnosi także szereg proceduralnych i administracyjnych podstaw do stwierdzenia nieważności, odnosząc się w tym kontekście do naruszenia jego uzasadnionych oczekiwań, które jak utrzymuje wynikały z pisma wysłanego w dniu 7 czerwca 2000 r. przez trzech członków Komisji do Hiszpanii i Zjednoczonego Królestwa, w którym między innymi domagali się oni od obu państw znalezienia rozwiązania skargi w sprawie numeracji. Skarżący podnosi dalej w kontekście tego samego zarzutu, że Komisja nie działała bezstronnie i że naruszyła zasadę wymagającą od niej podjęcia działania w rozsądnym terminie.

(1) Dyrektywa Komisji 90/388EWG z dnia 28 czerwca 1990 w sprawie konkurencji na rynkach usług telekomunikacyjnych Dz.U. L 192 z 24.7.1990, str. 10-16.

(2) Dyrektywa 97/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. w sprawie wzajemnych połączeń w telekomunikacji ze względu na zapewnienie usług powszechnych oraz interoperacyjności poprzez zastosowanie zasady otwartej sieci (ONP) Dz.U. L 199 z 26.7.1997, str. 32-52.

(3) Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33-50.

(4) Dyrektywa Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (Tekst mający znaczenie dla EOG) Dz.U. L 249 z 17.9.2002, str. 21-26.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/25

Skarga wniesiona dnia 12 września 2004 r. przez Erica Mathiasa Friesa Guggenheima przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP)

(Sprawa T-373/04)

(2004/C 284/49)

Język postępowania: francuski

Dnia 12 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP) przez Erica Mathiasa Friesa Guggenheima, zamieszkałego w Tesalonikach (Grecja), reprezentowanego przez Marca-Alberta Lucasa, adwokata.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—

stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji dyrektora Centrum ds. Poprawy Koordynacji i Efektywności (Centre sur l'Amélioration de la Coordination et de l'Efficacité) CEDEFOP (A4) z dnia 17 grudnia 2003 r., w zakresie, w jakim nie przewiduje ona ani wezwania do składania zgłoszeń na stanowiska „Head of Area”, ani procedury selekcyjnej kandydatów na te stanowiska;

—	stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora CEDEFOP z dnia 28 stycznia 2004 r. o powołaniu niektórych osób na stanowiska „Head of Area” bądź „Acting Head of Area”;

—	stwierdzenie, w potrzebnym zakresie, nieważności decyzji Komisji Odwoławczej CEDEFOP (A17) z dnia 1 czerwca 2004 r. o oddaleniu skargi strony skarżącej z dnia 6 maja 2004 r. skierowanej przeciwko wcześniej zaskarżonym decyzjom;

—	obciążenie CEDEFOP kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Strona skarżąca, członek personelu tymczasowego CEDEFOP, kwestionuje decyzje dyrektora CEDEFOP z dnia 28 stycznia 2004 r. powołujące niektóre osoby na stanowiska „Head of Area” bądź „Acting Head of Area”.

Strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 7 ust. 1 i 2 regulaminu pracowniczego oraz art. 10 akapit pierwszy warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, w zakresie, w jakim pracownikom Centrum powołanym na stanowiska „Head of Area” zostały przydzielone, bez porównania ich kwalifikacji i kwalifikacji innych urzędników czy pracowników Centrum, nowe funkcje wysokiego szczebla, wymagające szczególnych kwalifikacji.

Swoją skargę strona skarżąca opiera na tym, że wezwanie do składania zgłoszeń na stanowisko, a także selekcja kandydatów do pełnienia pewnych funkcji może być wymagana nie tylko na podstawie art. 4, 29 i 45 regulaminu pracowniczego, dotyczących obsadzania wolnych stanowisk w drodze przeniesienia, awansu czy konkursu, ale także w interesie służby, któremu podporządkowane są, zgodnie z art. 7 regulaminu pracowniczego, zasady wyznaczania na inne stanowisko.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/25

Skarga wniesiona 20 września 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-374/04)

(2004/C 284/50)

Język postępowania: niemiecki

Dnia 20 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. Pełnomocnikami procesowymi strony skarżącej są Claus-Dieter Quassowski, Annette Tiemann, wspierani przez Dietera Sellnera i Ulricha Karpensteina, adwokatów.

Strona skarżąca wnosi o:

—	stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 7 lipca 2004 r. (K(2004) 2515/2 wersja ostateczna);

—	stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie, w jakim w lit. a)-c) nakazuje ona Republice Federalnej Niemiec dokonanie zmian i powiadomienie o zmianach krajowego planu rozdzielania;

—	obciążenie Komisji kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Zaskarżona decyzja dotyczy krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów, który został przedstawiony przez Niemcy na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE. W tej decyzji Komisja formułuje zarzuty przeciwko przewidzianej w krajowym planie rozdzielania dla Niemiec następczej korekcie rozdziału przydziałów emisji gazów (tak zwana „korekta redukująca ex-post”). Zdaniem Komisji z tego powodu plan ten jest niezgodny z załącznikiem III dyrektywy 2003/87/WE (1).

Dla uzasadnienia swojej skargi strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 9 ust. 3 w związku z załącznikiem III dyrektywy 2003/87. Załącznik III nie zabrania Państwom Członkowskim przeciwdziałania nadmiernemu rozdzieleniu przydziałów za pomocą korekty ex-post. Wręcz przeciwnie, na podstawie dyrektywy 2003/87 Państwa Członkowskie są zobowiązane do odwołania decyzji w sprawie rozdzielenia przydziałów, jeżeli została ona oparta na błędnych opisach.

Zaskarżona decyzja narusza również art. 176 WE, ponieważ Komisja nie może zabronić Państwom Członkowskim wniesienia dodatkowego wkładu w ochronę klimatu, polegającego na odbieraniu rozdzielonych przydziałów w przypadkach, w których nie zrealizowały zamierzonego celu.

Wreszcie, Komisja przeoczyła zdaniem strony skarżącej, że korekta ex-post nie może w nieuzasadniony sposób sprzyjać nowym operatorom, ponieważ przewidziana jest wyłącznie jako korekta redukująca. W związku z tym decyzja będąca przedmiotem skargi zawiera oczywisty błąd w uzasadnieniu.

(1) Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz. U. L 275 z 25.10.2003, str. 32.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/26

Skarga wniesiona w dniu 17 września 2004 r. przez Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-376/04)

(2004/C 284/51)

Język postępowania: angielski

W dniu 17 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich przez Polyelectrolyte Producers Group z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowaną przez K. Van Maldegem i C. Mereu, prawników.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji strony pozwanej zezwalającej Norwegii na stosowanie surowszych ograniczeń dotyczących stężenia akrylamidowych substancji chemicznych niż stosowane we Wspólnocie, zawartych w decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 59/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. (1) zmieniającej Załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz uchylenie stanowiska przyjętego przez Wspólnotę dla celów wydania wyżej wymienionej decyzji;

—

stwierdzenie niezgodności z prawem oraz braku zastosowania względem skarżącej decyzji Wspólnego Komitetu EOG z dnia 26 marca 1999 r. (2) dotyczącej Porozumienia o EOG – Załącznik II, Rozdział XV – odnośnie zweryfikowanych przepisów w zakresie substancji niebezpiecznych w części, w której dopuszcza ona stosowanie przez Norwegię surowszych ograniczeń dotyczących stężenia akryloamidowych substancji chemicznych niż te, które stosowane są we Wspólnocie;

—	nakazanie stronie pozwanej wypłacenia skarżącej odszkodowania z tytułu poniesionej szkody w związku z wydaniem zaskarżonego aktu w wysokości wynoszącej wstępnie jeden euro wraz z odsetkami do czasu ustalenia dokładnej wysokości;

—	obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

W uzasadnieniu niniejszej skargi skarżąca podnosi, że w związku z brakiem uregulowań wspólnotowych brakowało kompetencji do przyjęcia zaskarżonych środków na podstawie art. 102 Porozumienia o EOG. Ponadto skarżąca stwierdza, że zaskarżone środki ograniczają swobodę przepływu towarów i w związku z tym naruszają art. 1, 3 i 97 Porozumienia o EOG. Podnosi ona również, że naruszają one art. 30 i 31 dyrektywy 97/548 (3). Skarżąca wskazuje także na naruszenia ogólnych zasad prawa wspólnotowego, mianowicie zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, współmierności oraz zakazu dyskryminacji, jak również podstawowych wymogów proceduralnych, mianowicie potrzeby konsultacji z Parlamentem Europejskim i obowiązku wykazania podstaw.

Odnośnie swego roszczenia o odszkodowanie, skarżąca podnosi, że w wyniku zaskarżonych środków poniosła szkodę zarówno materialną, poprzez konieczność opatrzenia poliakryloamidu sprzedawanego w Norwegii bardziej restrykcyjnymi etykietami i wskazaniami zagrożenia, co wiąże się z dodatkowymi kosztami, jak również niematerialną, ponieważ, zdaniem skarżącej, norweskie środki, na które strona pozwana wyraziła zgodę, postawiły w złym świetle klasyfikację poliakryloamidu używaną poza granicami Norwegii.

(1) Dz.U. L 277, str. 30.

(2) Dz.U. C 185, str. 6.

(3) Dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, Dz.U. P 196 z 1967 r., str. 1.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/26

Skarga wniesiona dnia 16 września 2004 r. przez Barta Nijsa przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-377/04)

(2004/C 284/52)

Język postępowania: francuski

Dnia 16 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich wniesiona przez Barta Nijsa, zamieszkałego w Bereldange (Luksemburg), reprezentowanego przez Fränka Rollingera, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.

Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego odmawiającej mu awansu na stopień na stopień tłumacza weryfikatora (w 2003 r. – LA5), podjętej w ramach postępowania w sprawie awansów 2003.

Zarzuty i główne argumenty:

Swoją skargę skarżący opiera na tym, że podczas postępowania w sprawie awansów strona przeciwna przystąpiła do porównania kandydatur bez uwzględnienia wszystkich elementów mogących wpłynąć na jej decyzję, nie troszcząc się o bezstronność, nieobiektywnie, zaniedbując interes służby i na podstawie nieporównywalnych źródeł informacji, rzekomo pochodzących od tego samego weryfikatora, którego kompetencje zawodowe podważył skarżący.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/27

Skarga wniesiona dnia 17 września 2004 r. przez J. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-379/04)

(2004/C 284/53)

Język postępowania: włoski

Dnia 17 września 2004 r. J., reprezentowana przez Carla Fortego, wniosła do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—

uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 10 czerwca 2004 r. oddalającej odwołania złożone przez skarżącą na decyzje tegoż organu z dnia 31 października 2003 r. oraz 10 grudnia 2003 r., mocą których nie uznano, odpowiednio, uprawnień do otrzymania dodatku zagranicznego za rozłąkę oraz dodatku na zagospodarowanie oraz zażądano zwrotu kwot otrzymanych z powyższych tytułów, stwierdzając że nie znajdują zastosowania art. 4 ust. 1 lit. a) ostatnie zdanie drugiego tiret (załącznika VII) oraz art. 5 ust. 1 załącznika VII, a także art. 85 Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich;

—	uchylenie wymienionych wyżej decyzji tego organu z dnia 31 października 2003 r. oraz 10 grudnia 2003 r;

—	zarządzenie wszelkich środków niezbędnych celem przywrócenia skarżącej jej praw, nie wyłączając zapłaty odsetek za zwłokę;

—	obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżąca w niniejszej sprawie, która zanim przyjęła zatrudnienie jako członek personelu tymczasowego w Komisji, w Dyrekcji Generalnej do spraw Badań Naukowych, zatrudniona była jako naukowiec w brukselskim biurze Consiglio Nazionale di Ricerca (CNR) (Krajowa Rada do spraw Badań Naukowych), sprzeciwia się odmowie pozwanej uznania jej uprawnienia do otrzymania dodatku zagranicznego za rozłąkę oraz dodatku na zagospodarowanie.

Stanowisko prezentowane przez pozwaną opiera się na stwierdzeniu, że CNR, której nie można zaliczyć do administracji publicznej, wyłączona jest z zakresu działalności państwa włoskiego nie reprezentując ani jego woli, ani bezpośrednich interesów.

Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca wskazuje przede wszystkim na niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 1 lit. a) drugie tiret oraz art. 5 ust.1 załącznika VII Regulaminu twierdząc, że jej status funkcjonariusza państwowego powinien pozwolić na przyznanie jej dodatków, których jej odmówiono. Taką interpretację przyjęło również belgijskie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, które wydało skarżącej „Carte d'identité spéciale” (specjalny dowód tożsamości) wymieniając jako stanowisko „Fonctionnaire italienne en mission officielle en Belgique” (funkcjonariusz włoski z oficjalną misją w Belgii).

W związku z powyższym należy wyjaśnić, że CNR jest osobą prawną prawa publicznego, którą krajowy porządek prawny wyposażył w sferę kompetencji (należących do władz centralnych), środki materialne oraz strukturę organizacyjną, składającą się właśnie z urzędników publicznych oraz norm znajdujących do nich zastosowanie.

Skarżąca wskazuje również na naruszenie, w odniesieniu do jej osoby, art. 85 Regulaminu.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/27

Skarga wniesiona dnia 20 września 2004 r. przez Gregoria Valera Jordanę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-385/04)

(2004/C 284/54)

Język postępowania: francuski

Dnia 20 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Gregoria Valera Jordanę zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów Massima Merolę i Isabelle van Schendel.

Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Generalnego Służby Prawnej przyznającej mu tylko jeden punkt pierwszeństwa w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2003, jak to wynika z systemu informatycznego Sysper 2;

—

stwierdzenie nieważności: decyzji organu powołującego przyznającej mu ogólną liczbę 20 punktów w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2003, jak to wynika z systemu informatycznego Sysper 2, listy zasług funkcjonariuszy grupy zaszeregowania A5 w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2003 według komitetów ds. awansów opublikowanej w „Informacjach administracyjnych” nr 69-2003 z dnia 13 listopada 2003 r., listy funkcjonariuszy awansowanych do grupy zaszeregowania „Informacjach administracyjnych” nr 73-2003 z dnia 27 listopada 2003 r. oraz decyzji o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na żadnej z powyższych list;

—	obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Skarżący w niniejszej sprawie sprzeciwia się przyznaniu tylko jednego punktu pierwszeństwa w ramach oceny pracowników za rok 2003, jak również odmowie organu powołującego awansowania go do grupy zaszeregowania A4 w ramach tej oceny.

Na poparcie swoich twierdzeń skarżący podnosi przede wszystkim, że art. 45 regulaminu wymaga, aby zasługi pracownika były decydującym kryterium, jeśli chodzi o przyznawanie punktów pierwszeństwa przez Dyrekcję Generalną oraz jeśli chodzi o awans. Niemniej jednak, w systemie zakwestionowanym w niniejszej sprawie o awansach decydowało przyznanie punktów pierwszeństwa na wniosek każdej z Dyrekcji Generalnych lub komitetu ds. awansów z pominięciem procedury porównania zasług wszystkich funkcjonariuszy, którzy mogą być awansowani w ramach grupy zaszeregowania. W konsekwencji art. 6, 8 i 10 decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2002 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu (zwanej dalej „przepisami wykonawczymi”) naruszają art. 45 regulaminu. Ponadto, przyznając każdej z Dyrekcji Generalnych jednakową ilość punktów na każdego funkcjonariusza, zasady te uniemożliwiły organowi powołującemu dokonanie takiego porównawczego badania.

Skarżący precyzuje w tym względzie, że zaskarżone decyzje są wynikiem zastosowania przyjętych przez Służbę Prawną dla potrzeb przyznawania punktów pierwszeństwa kryteriów, które doprowadziły do przyznania tych punktów przede wszystkim funkcjonariuszom mającym najdłuższy staż w danej grupie zaszeregowania, niezależnie od ich zasług. Takie podejście stanowi nadużycie władzy, ponieważ zmierza do uzyskania awansu przez większą ilość osób oraz do przygotowania awansów na lata przyszłe, czyli innego celu niż ten, jaki przewiduje regulamin, a którym jest wynagradzanie zasług.

Skarżący wskazuje ponadto na dwie nieprawidłowości postępowania, polegające na tym, że o przyznaniu punktów pierwszeństwa rozpatrywanych w niniejszej sprawie decydowano bez wniosku Dyrekcji Służby Prawnej i z naruszeniem obowiązku uzasadnienia.

Skarżący wskazuje również na naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań co do kariery, jak również sprzeczność z prawem art. 9, 12 ust. 3 oraz 13 przepisów wykonawczych.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/28

Skarga wniesiona dnia 27 września 2004 r. przez Eridania Sadam S.p.A. i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

(Sprawa T-386/04)

(2004/C 284/55)

Język postępowania: włoski

Dnia 27 września 2004 r. Eridania Sadam S.p.A. i inni, reprezentowani przez adwokatów Gualtiero Pittalisa, Ivano Vigliotte, Gian Michele Robertiego, Paolo Ziottiego i Alessandro Franchiego, wnieśli do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

Skarżący wnoszą do Sądu o:

—	stwierdzenie nieważności art. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1216/2004 z dnia 30 czerwca 2004 r. ustalającego pochodne ceny interwencyjne dla białego cukru w roku gospodarczym 2004/2005 dla wszystkich obszarów Włoch,

—

w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku, o stwierdzenie w trybie art. 241 WE niezgodności z prawem i niemożności zastosowania art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 w zakresie, w jakim nie pozwala na uwzględnienie przez Komisję występowania bezcłowego i nieograniczonego kontyngentami ilościowymi importu w celu ustalenia pochodnej ceny interwencyjnej,

—	obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Niniejszą skargą spółki Eridania Sadam S.p.A., Italia Zuccheri S.p.A., Zuccherificio del Molise S.p.A., Cooperativa Produttori Bieticoli a r.l. (CO.PRO.B) i Società Fondiaria Romagnola S.p.A. (SFIR) zaskarżają, w trybie art. 230 czwarty akapit Traktatu WE, rozporządzenie Komisji (WE) nr 1216/2004 z dnia 30 czerwca 2004 r. ustalające pochodne ceny interwencyjne dla białego cukru w roku gospodarczym 2004/2005 (Dz.U. WE L 232 z 1 lipca 2004 r., str. 25).

Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą zarzuty poniżej przedstawione.

Przede wszystkim skarżący podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie jest w szeregu aspektach sprzeczne, z regulacją podstawową ustanowioną przez Radę (WE) rozporządzeniem nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. W szczególności podnoszą one, że zaskarżone rozporządzenie błędnie kwalifikuje Włochy jako „obszar deficytowy” w zakresie zaopatrzenia w cukier, stosując w konsekwencji do Włoch system cen pochodnych (tzw. „regionalizacja”).

Taka kwalifikacja, oparta zdaniem skarżących na nietrafnej analizie sytuacji gospodarczej, powoduje powstanie szkody po stronie skarżących w zakresie, w jakim wprowadzenie cen pochodnych zwiększa koszty produkcji przedsiębiorstw cukrowniczych działających na terytorium Włoch. W szczególności, zdaniem skarżących, Komisja nie uwzględniła w obliczeniu wewnętrznego zaopatrzenia na rynku włoskim ilości cukru białego importowanych bez cła z krajów bałkańskich, importu, który w istotny sposób modyfikuje warunki funkcjonowania wspólnej organizacji rynku, powodując jego istotne zakłócenia, pogłębione następnie przez zastosowanie do rynku włoskiego regionalizacji.

Tak więc skarżący utrzymują, że art. 1 lit. d) zaskarżonego rozporządzenia jest wadliwy zarówno w zakresie leżących u jego podstawy założeń i potencjalnie sprzeczny w zakresie skutków z zasadami wspólnotowymi, na których oparta jest Wspólna Polityka Rolna i przepisy regulujące wspólną organizację rynku cukru, jak również z zasadą proporcjonalności i równego traktowania.

W razie gdyby Sąd nie uznał powyższych argumentów przedstawionych w stosunku do zaskarżonego rozporządzenia, skarżący wnioskują, by Sąd incydentalnie stwierdził niezgodność z prawem i niemożność zastosowania art. 2 rozporządzenia nr 1260/2001 w zakresie w jakim pozwala Komisji nie uwzględnić wpływu bezcłowego i nieograniczonego kontyngentami ilościowymi importu przy ustalaniu pochodnej ceny interwencyjnej na ewolucję rynku.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/29

Skarga wniesiona dnia 28 września 2004 r. przez Habiba Kachakila Amara przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

(Sprawa T-388/04)

(2004/C 284/56)

Język postępowania: hiszpański

Dnia 28 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) sporządzona przez Habiba Kachakila Amara, zamieszkałego w Walencji (Hiszpania), reprezentowanego przez Juana Carlosa Hedera.

Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

—	stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia15 czerwca 2004 r. wydanej w sprawie R-175/2004-1;

—	obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty:

Zgłaszany wspólnotowy znak towarowy:	Graficzny znak towarowy składający się z grubej podłużnej czarnej kreski zakończonej trójkątem – Zgłoszenie nr 3.235.157 dla towarów z klasy 25 (odzież, obuwie, kapelusznictwo, w szczególności obuwie sportowe).
Decyzja eksperta:	Odrzucenie zgłoszenia ze względu na spełnianie przez znak przesłanek stanowiących bezwzględne podstawy odmowy rejestracji, określone w art. 7 ust.1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
Decyzja Izby Odwoławczej:	Odrzucenie odwołania.
Podniesione zarzuty:	Niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia, a także naruszenie prawa do obrony i zasady ochrony zaufania do prawa.

20.11.2004

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

C 284/29

Skarga wniesiona dnia 24 września 2004 r przez Salvatore Gagliardiego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory użytkowe)

(Sprawa T-392/04)

(2004/C 284/57)

Język sporządzenia skargi: włoski

Dnia 24 września 2004, Salvatore Gagliardi, właściciel jednoosobowego przedsiębiorstwa prowadzonego pod własnym nazwiskiem, reprezentowany przez Alexa Schmitta, prof. Paola Biavatiego oraz Sandra Coronę, adwokatów, wniósł do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego.

Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była spółka Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH Co. KG.

Skarżący wnosi do Sądu o:

—	uchylenie decyzji inter partes Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2004 r. (postępowanie R 0154/2002-4);

—	wraz z obciążeniem stron przegrywających obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 87 Regulaminu (OHIM) w części, w jakiej stwierdzona zostanie jego odpowiedzialność, na przykład z powodu błędu polegającego na orzeczeniu ponad żądanie)

Zarzuty i główne argumenty

Podmiot wnioskujący o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego:	Skarżący.
Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem niniejszego postępowania:	Graficzny znak towarowy „MANU” – Wniosek o rejestrację nr 1.021.690, wniosek dotyczący wielu produktów należących do klas 18, 24 i 25.
Uprawniony do znaku towarowego lub oznaczenia odróżniającego wskazanego w postępowaniu w sprawie sprzeciwu:	Spółka Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG.
Znak towarowy lub oznaczenie odróżniającego wskazane w postępowaniu w sprawie sprzeciwu:	Niemiecki słowny znak towarowy „MANOU”, dla produktów należących do klasy 25 (artykuły odzieżowe, obuwnicze, nakrycia głowy).
Decyzja Wydziału Sprzeciwów:	Odrzucenie sprzeciwu.
Decyzja Izby Odwoławczej:	Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia rejestracyjnego.
Zarzuty podnoszone w treści sprzeciwu:	Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (WE) w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Skarżący podnosi także, zaskarżona decyzja dotknięta jest błędem polegającym na orzeczeniu ponad żądanie, gdyż oddalono nią wniosek o rejestrację znaku towarowego w odniesieniu do klas 18 i 24, które w sposób oczywisty nigdy nie były przedmiotem sprzeciwu, oraz w stosunku do innych produktów należących do klasy 25 nie będących artykułami odzieżowymi pomimo, że sprzeciw dotyczył tylko tych ostatnich.

		ISSN 1725-5228
Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej		C 284

Wydanie polskie	Informacje i zawiadomienia	Tom 47 20 listopada 2004

Powiadomienie nr	Spis treśći	Strona
	I Informacja
	Trybunał Sprawiedliwości
	TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI
2004/C 284/1	Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-275/02 Engin Ayaz przeciwko krajowi związkowemu Badenii-Wirtembergii (wniosek Verwaltungsgericht Stuttgart o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Stowarzyszenie EWG – Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Podmiotowy zakres stosowania — Pojęcie członka rodziny tureckiego pracownika mającego dostęp do legalnego rynku pracy w Państwie Członkowskim — Pasierb przedmiotowego pracownika)	1

2004/C 284/2	Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 września 2004 r. w sprawie C-280/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuł 5 ust. 1 i 2 oraz załącznik II — Brak wskazania obszarów wrażliwych — Pojęcie eutrofizacji — Brak wprowadzenia bardziej rygorystycznego oczyszczania ścieków w obszarach wrażliwych)	1

2004/C 284/3	Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 września 2004 r. w sprawie C-297/02: Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Rozliczanie rachunków — Magazynowanie publiczne alkoholu — Pomoc na produkcję oliwy z oliwek — Lata budżetowe 1997, 1998 i 1999 — Decyzja 2002/523/WE)	2

2004/C 284/4	Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 września 2004 r. w sprawie C-414/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof): Spedition Ulustrans, Uluslararasi Nakliyat ve. Tic. A.S. Istanbul przeciwko Finanzlandesdirektion für Oberösterreich (Wspólnotowy Kodeks Celny — Art. 202 — Powstanie długu celnego — Nielegalne wprowadzenie na obszar celny Wspólnoty — Pojęcie dłużnika takiego długu — Rozszerzenie odpowiedzialności na pracodawcę z tytułu długu pracownika, który popełnił nieprawidłowości przy wykonywaniu obowiązków celnych)	2

2004/C 284/5	Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 września 2004 r. w sprawie C-19/03 (wniosek Landgericht München I o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Verbraucher-Zentrale Hamburg eV przeciwko 02 (Germany) GmbH & Co. OHG (Polityka gospodarcza i pieniężna — Rozporządzenie (WE) nr 1103/97 — Wprowadzenie euro — Przeliczenia pomiędzy krajowymi jednostkami pieniężnymi a jednostką euro — Zaokrąglanie kwot pieniężnych, które mają zostać zapłacone lub zaksięgowane po ich przeliczeniu — Umowa zawarta w sektorze usług telekomunikacyjnych — Pojęcie kwot pieniężnych, które mają zostać zapłacone lub rozliczone [zaksięgowane] — Stawki za minutę rozmowy telefonicznej)	3

2004/C 284/6	Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 września 2004 r. w sprawie C-107/03 P: Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Trójwymiarowa forma kostki mydła — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający)	3

2004/C 284/7	Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 września 2004 r. w sprawie C-150/03 P: Chantal Hectors i Parlament Europejski (Odwołanie — Urzędnicy — Pracownicy tymczasowi w grupach politycznych Parlamentu Europejskiego — Nabór — Odrzucenie kandydatury — Uzasadnienie — Wymóg szczególnego uzasadnienia)	4

2004/C 284/8	Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-319/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Paris): Serge Briheche przeciwko Ministre de l'Intérieur, Ministre de l'Éducation nationale i Ministre de la Justice (Polityka socjalna — Równe traktowanie kobiet i mężczyzn — Art. 141 ust. 4 WE — Dyrektywa 76/207/EWG — Warunki dostępu do stanowisk publicznych — Przepisy zastrzegające na rzecz wdów, które nie zawarły ponownie związku małżeńskiego, dobrodziejstwo niemożności powołania się wobec nich na granice wieku w dostępie do takich stanowisk)	4

2004/C 284/9	Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-359/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 90/270/EWG — Ochrona pracowników — Praca z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe — Minimalne wymagania w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia — Brak transpozycji)	5

2004/C 284/0	Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-417/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/18/WE — Zamierzone uwalnianie do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)	5

2004/C 284/1	Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-481/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywy 2001/12/WE i 2001/13/WE — Koleje wspólnotowe — Rozwój — Sprawiedliwe, jednolite i niedyskryminujące warunki dostępu do infrastruktury — Koncesje dla przedsiębiorstw kolejowych — Wspólne reguły — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)	6

2004/C 284/2	Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-496/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/59/WE — Brak transpozycji)	6

2004/C 284/3	Sprawa C-357/04 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 27 maja 2004 r. wniesione przez Antonia Andolfiego dnia 17 sierpnia 2004 r. w sprawie T-397/02 między Antoniem Andolfim a Komisją Wspólnot Europejskich	6

2004/C 284/4	Sprawa C-363/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Michaniki AE przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1. Syndesmos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon, 2. Efkleidis ATE	7

2004/C 284/5	Sprawa C-364/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Michaniki AE przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez Syndemos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon	7

2004/C 284/6	Sprawa C-365/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Tholos Anonymi Techniki Toutristiki Emporiki Pliroforiki Viomichaniki Etaireia (Tholos AE) przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1) Syndemos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon oraz 2) Thessaliki Anonymi Techniki Etaireia (Thessaliki AE)	8

2004/C 284/7	Sprawa C-367/04 P: Odwołanie wniesione dnia 24 sierpnia 2004 r. (fax z dnia: 20.08.04) przez Deutsche Post AG i DHL Express (Italy) S.r.l. (wcześniej pod firmą: DHL International S.r.l.) od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba w składzie rozszerzonym) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie T-358/02, Deutsche Post AG oraz DHL International S.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wspieranej przez Republikę Włoch oraz Poste Italiane SpA	8

2004/C 284/8	Sprawa C-388/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), wydanego dnia 24 sierpnia 2004 r., w sprawie The Queen na wniosek South Western Fish Producers' Organisation Ltd i in. przeciwko Secretary of State for Environment. Food and Rural Affairs	9

2004/C 284/9	Sprawa C-403/04 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2004r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Sumitomo Metal Industries Ltd.dnia 22 września 2004 r.	9

2004/C 284/0	Sprawa C-405/04 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Nippon Steal Corp. dnia 22 września 2004 r.	10

2004/C 284/1	Sprawa C-406/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony orzeczeniem tribunal du travail de Bruxelles (17ème chambre), wydanym dnia 8 sierpnia 2004 r. w sprawie Gérald De Cuyper przeciwko Office national de l'emploi	11

2004/C 284/2	Sprawa C-391/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Hoge Raad der Nederlanden wydanego dnia 24 września 2004 r. w sprawie Staatssecretaris van Financiën przeciwko Stichting Kinderopvang Enschede	11

2004/C 284/3	Sprawa C-419/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony wyrokiem Cour d'appel de Poitiers (sąd apelacyjny w Poitiers) (druga izba cywilna), wydanym dnia 21 września 2004 r. w sprawie Conseil général de la Vienne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects	11

2004/C 284/4	Sprawa C-420/04 P: Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2004 r. przez Georgiosa Gouvrasa od wyroku wydanego w dniu 15 lipca 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecią izbę) w sprawach połączonych T-180/02 i T-113/03 Georgias Gouvras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	12

2004/C 284/5	Sprawa C-422/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Bundesverwaltungsgericht, wydanego dnia 7 lipca 2004 r., w sprawie ISIS Multimedia Net GmbH, & Co. KG przeciwko Republice Federalnej Niemiec	13

2004/C 284/6	Sprawa C-429/04: Skarga wniesiona dnia 30 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii	13

2004/C 284/7	Wykreślenie sprawy C-362/03	13

	SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
2004/C 284/8	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2004 r. w sprawie T-156/94, Siderúrgica Aristrain Madrid SL przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Traktat EWWiS — Konkurencja — Porozumienia i praktyki uzgodnione — Europejscy producenci kształtowników — Zarzucalność bezprawności postępowania — Grzywna — Odwołanie — Przekazanie do ponownego rozpoznania przez Sąd)	14

2004/C 284/9	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2004 r. w sprawie T-274/01, Valmont Nederland BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc Państwa — Definicja — Korzyść — Cena sprzedaży gruntu — Sfinansowanie parkingu)	14

2004/C 284/0	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 2004 r. w sprawie T-104/02, Société française de transports Gondrand Frères SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Umorzenie należności celnych przywozowych — Art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 3319/94 — Pojęcie wyjątkowej sytuacji w rozumieniu art. 905 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 — Cło antydumpingowe nałożone na przywóz roztworów mocznika i azotanu amonu pochodzących z Polski — Wystawienie faktury bezpośrednio importerowi)	15

2004/C 284/1	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2004 r. w sprawie T-290/02: Consorzi Tessili (Ascontex) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego — Inicjatywa wspólnotowa dla małych i średnich przedsiębiorstw — Organizacja targów IBEX — Zniesienie i żądanie zwrotu pomocy finansowej — Rozporządzenie (EWG) nr 4253/88 — Art. 24 — Skarga o stwierdzenie nieważności)	15

2004/C 284/2	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 2004 r. w sprawie T- 325/02, Michel Soubies przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Wyznaczenie urzędnikowi w stopniu zaszeregowania A3 stanowiska doradcy personalnego — Restrukturyzacja sekretariatu generalnego — Związek pomiędzy stopniem a zatrudnieniem)	16

2004/C 284/3	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 wrzesnia 2004 r. w sprawie T-342/02, Metro-Goldwyn-Mayer Lion Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zakres obowiązku rozpatrzenia — Konwersja na zgłoszenie krajowego znaku towarowego — Art. 58 rozporządzenia (WE) n° 40/94)	16

2004/C 284/4	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Z dnia 14 września 2004 r. W sprawie T-183/03, Applied Molecular Evolution Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy APPLIED MOLECULAR EVOLUTION — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Oznaczenie opisowe)	16

2004/C 284/5	Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 września 2004 r. w sprawie T-254/03, José Manuel López Cejudo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Dodatek przyznawany ze względu na warunki życia — Zakwaterowanie — Art. 5 i 10 załącznika X regulaminu pracowniczego)	17

2004/C 284/6	Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie T-391/02, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung eV, Josef Kloh przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 — Przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi — Oczywista niedopuszczalność)	17

2004/C 284/7	Sprawa T-287/04: Skarga wniesiona dnia 13 lipca 2004 r. przez Lorte, Sociedad Limitada, Oleo Unión, Federación Empresarial de Organizaciones de Productores de Aceite de Oliva i Unaproliva, Unión de organizaciones de productores de Aceite de Oliva przeciwko Radzie Unii Europejskiej	17

2004/C 284/8	Sprawa T-299/04: Skarga wniesiona dnia 7 lipca 2004 r. przez Abdeghani Selmaniego przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich	18

2004/C 284/9	Sprawa T-330/04: Skarga wniesiona dnia 9 sierpnia 2004 r. przez Jörga-Michaela Fetzera przeciwko Parlamentowi Europejskiemu	19

2004/C 284/0	Sprawa T-331/04: Skarga wniesiona 11 sierpnia 2004 r. przez Stephena Storka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	20

2004/C 284/1	Sprawa T-332/04: Skarga wniesiona dnia 6 sierpnia 2004 r. przez SEBIRÁN, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)	20

2004/C 284/2	Sprawa T-341/04: Skarga wniesiona dnia 13 sierpnia 2004 r. przez DATAC AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)	21

2004/C 284/3	Sprawa T-357/04: Skarga wniesiona dnia 31 sierpnia 2004 przez Marguerite Chetcuti przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	21

2004/C 284/4	Sprawa T-358/04: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2004 r. przez Georg Neumann GmbH z siedzibą w Berlinie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory	22

2004/C 284/5	Sprawa T-359/04: Skarga wniesiona dnia 30 sierpnia 2004 r. przez British Aggregates Association Limited, Healy Bros. Limited i DK Trotter & Sons Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	22

2004/C 284/6	Sprawa T-363/04: Skarga wniesiona dnia 31 sierpnia 2004 r. przez Koipe Corporación, S.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)	23

2004/C 284/7	Sprawa T-365/04: Skarga wniesiona dnia 10 września 2004 r. przez Dominique Cantoni przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich	24

2004/C 284/8	Sprawa T-367/04: Skarga wniesiona dnia 15 września 2004 r. przez Gibtelecom Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	24

2004/C 284/9	Sprawa T-373/04: Skarga wniesiona dnia 12 września 2004 r. przez Erica Mathiasa Friesa Guggenheima przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP)	25

2004/C 284/0	Sprawa T-374/04: Skarga wniesiona 20 września 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	25

2004/C 284/1	Sprawa T-376/04: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2004 r. przez Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich	26

2004/C 284/2	Sprawa T-377/04: Skarga wniesiona dnia 16 września 2004 r. przez Barta Nijsa przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich	26

2004/C 284/3	Sprawa T-379/04: Skarga wniesiona dnia 17 września 2004 r. przez J. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	27

2004/C 284/4	Sprawa T-385/04: Skarga wniesiona dnia 20 września 2004 r. przez Gregoria Valera Jordanę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	27

2004/C 284/5	Sprawa T-386/04: Skarga wniesiona dnia 27 września 2004 r. przez Eridania Sadam S.p.A. i innych przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich	28

2004/C 284/6	Sprawa T-388/04: Skarga wniesiona dnia 28 września 2004 r. przez Habiba Kachakila Amara przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)	29

2004/C 284/7	Sprawa T-392/04: Skarga wniesiona dnia 24 września 2004 r przez Salvatore Gagliardiego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory użytkowe)	29

2004/C 284/8	Wykreślenie sprawy T-224/02	30

2004/C 284/9	Wykreślenie sprawy T-306/02	30

	III Powiadomienia
2004/C 284/0	Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 273 z 6.11.2004	31