Konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zwalczania pustynnienia w państwach dotkniętych poważnymi suszami i/lub pustynnieniem, zwłaszcza w Afryce

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

• Niniejsza konwencja ma na celu zwalczanie pustynnienia i łagodzenie skutków susz w państwach dotkniętych poważnymi suszami i/lub pustynnieniem, zwłaszcza w Afryce, poprzez efektywne działania na wszystkich poziomach. Środki te wspierane są przez współpracę międzynarodową i partnerskie organizacje.
• Niniejsza konwencja składa się z czterdziestu artykułów i pięciu załączników określających uzgodnienia dotyczące realizacji konwencji w Afryce, Azji, Ameryce Łacińskiej, na Karaibach, północnym Morzu Śródziemnym oraz w Europie Środkowej i Wschodniej.
• Pustynnienie wynika głównie z działalności człowieka i zmienności klimatu. Nie oznacza ono dalszego pustynnienia istniejących obszarów pustynnych. Jest ono wynikiem szczególnej wrażliwości ekosystemów w suchych obszarach na nadmierną eksploatację oraz niewłaściwe użytkowanie ziemi. Ubóstwo, polityczna niestabilność, wylesianie, nadmierny wypas i złe praktyki w zakresie irygacji to czynniki, które mają szkodliwy wpływ na produktywność ziemi.

Środki wynikające z niniejszej konwencji służące zwalczaniu pustynnienia

• Obejmują one działania służące popieraniu zintegrowanego rozwoju ziemi na suchych półsuchych i okresowo suchych obszarach, których celem jest:
  • zapobieganie i/lub zmniejszenie degradacji ziemi;
  • rekultywacja częściowo zdegradowanej ziemi;
  • odzyskiwanie ziemi zamienionej w pustynię.
• Niniejsza konwencja jest realizowana w drodze krajowych, subregionalnych i regionalnych programów, które mają stanowić integralną część krajowej polityki zrównoważonego rozwoju danego państwa. Są one aktualizowane w drodze ciągłego procesu z udziałem społeczeństwa na podstawie prac przeprowadzanych na ziemi oraz wyników badań.
• Miejscowe społeczeństwa odgrywają kluczową rolę w formułowaniu i realizacji tych programów działań, z uwagi na to, iż są one uzależnione od ziemi.
• Ściślejsza współpraca międzynarodowa pomiędzy krajami rozwiniętymi a krajami rozwijającymi się jest niezbędna w celu realizacji konwencji. Niemniej jednak rządy państw dotkniętych pustynnieniem zachowują odpowiedzialność za wytworzenie sprzyjających warunków mających na celu pomoc miejscowej ludności w położeniu kresu procesowi degradacji ziemi. Rządy dokonują politycznie wrażliwych zmian, takich jak:
  • większa decentralizacja podejmowania decyzji;
  • udoskonalenie systemów własności ziemi; oraz
  • wzmocnienie pozycji kobiet i rolników.

Finanse

Niniejsza konwencja nie przewiduje scentralizowanego mechanizmu finansowego w odniesieniu do projektów, istnieje jednak Globalny Mechanizm mający na celu pomoc w zmobilizowaniu znacznych środków finansowych z istniejących środków oraz zracjonalizowaniu i usprawnieniu zarządzania.

Zarządzanie

Konferencja Stron jest najwyższym organem niniejszej konwencji. Jest ona odpowiedzialna za podejmowanie decyzji koniecznych do promowania efektywnej realizacji konwencji. W przypadku spraw leżących w zakresie uprawnień UE, jest ona reprezentowana na Konferencji Stron przez Komisję Europejską.

W październiku 2001 r., w ramach 5. Sesji Konferencji Stron ustanowiono organ pomocniczy, Komitet ds. Przeglądu Wdrażania Konwencji (znany jako CRIC). Komitet dokonuje przeglądu i analizy krajowych sprawozdań z postępu prac dotyczących realizacji konwencji dostarczanych Konferencji Stron przez strony i obserwatorów. Jego celem jest wykorzystanie tych badań i analiz do zwiększenia spójności, wpływu i skuteczności polityk i programów, aby przywrócić równowagę agroekologiczną suchych obszarów.

Doradztwo naukowo-techniczne

Komitet Naukowo-Techniczny zapewnia Konferencji Stron informacje i doradztwo w sprawach naukowych i technicznych związanych ze zwalczaniem pustynnienia i łagodzeniem skutków susz. W jego skład wchodzą przedstawiciele rządów, kompetentni w odpowiednich dziedzinach wiedzy.

Ramy strategiczne

Ramy strategiczne na lata 2018-2030 w ramach niniejszej konwencji stanowią zobowiązanie globalne mające na celu osiągnięcie neutralności degradacji gruntów, aby przywrócić produktywność rozległych obszarów zdegradowanej ziemi, zwiększyć środki utrzymania ponad 1,3 mld ludzi, a także ograniczyć wpływ suszy na ludność szczególnie narażoną na zagrożenia.