Bezpieczna żegluga powietrzna: wkład w globalny system nawigacji satelitarnej (GNSS)

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Badania nad nawigacją satelitarną przechodzą kolejne etapy i osiągnęły już wystarczający stopień dojrzałości dla europejskiego wkładu w utworzenie globalnego systemu nawigacji satelitarnej niezależnego od innych środków radionawigacji i pozycjonowania. Umożliwi to zwiększenie zaangażowania europejskiego przemysłu w tej dziedzinie, w tym w ramach takich projektów, jak dwa europejskie systemy nawigacji satelitarnej, Galileo i EGNOS², oraz rynek GNSS.

Zakresem porozumienia objęto:

• rozwój zdolności operacyjnej europejskiego wkładu w GNSS 1³, z użyciem istniejących systemów satelitarnych i wszelkich odpowiednich rozszerzeń tych systemów;
• koordynację działań dla osiągnięcia pełnej zdolności operacyjnej GNSS 1;
• równoległe prace przygotowawcze nad GNSS 2⁴.

Strony uzgodniły, co następuje:

• ESA wnosi wkład poprzez realizację swojego Programu Badań Zaawansowanych nad Systemami Telekomunikacyjnymi (ARTES), co obejmuje w szczególności rozwój Europejskiego systemu wspomagania satelitarnego (EGNOS) i jego funkcjonowanie do celów testowania i zatwierdzenia technicznego;
• Eurocontrol określa wymagania do celów lotnictwa cywilnego i wspiera wysiłki mające zapewnić, że GNSS 1 jest akceptowalny pod względem eksploatacyjnym;
• Wspólnota Europejska (obecnie: UE) pomaga w integracji wymagań wszystkich użytkowników i przyczynia się do ustanowienia EGNOS, w tym poprzez dzierżawę transponderów geostacjonarnych AOR-E i IOR Inmarsat III.

Wspólny Komitet Trójstronny zbiera się co najmniej raz w roku w celu monitorowania realizacji porozumienia, formułowania wytycznych i koordynowania wspólnych metod zmierzających do osiągnięcia jego celów. UE jest reprezentowana przez Komisję Europejską.

Każda ze stron:

• wymienia wszelkie wymagane informacje znajdujące się w jej dyspozycji;
• nie ujawnia żadnej wymienionej informacji jakiejkolwiek osobie innej niż przez siebie zatrudnionej lub oficjalnie upoważnionej do obsługiwania takich informacji;
• nie używa takich informacji do celów komercyjnych.

Ponadto w porozumieniu:

• wskazano prawa majątkowe trzech organizacji, które zobowiązują się dokonać niezbędnych uzgodnień finansowych w celu wykonania porozumienia;
• wprowadzono mechanizm odpowiedzialności za działania podjęte w ramach porozumienia;
• zastrzeżono, że działania w zakresie public relations mają być koordynowane z innymi stronami, a rola każdej ze stron ma być jasno określona;
• wskazano, że może być ono zmienione jedynie w wyniku jednogłośnego, pisemnego porozumienia stron;
• określono, że może ono zostać otwarte dla udziału innych odpowiednich stron trzecich.

Spory pomiędzy stronami mogą:

• zostać przedłożone do bezpośrednich negocjacji w ramach Wspólnego Komitetu Trójstronnego; lub
• zostać rozstrzygnięte przez pięciu arbitrów, z których trzech jest wyznaczanych przez strony, a dwóch – przez Komitet.