Dyrektywa 2009/123/WE zmieniła dyrektywę 2005/35/WE w celu poprawy zasad dotyczących zanieczyszczenia pochodzącego ze statków i zapewnienia, by osoby odpowiedzialne za zrzuty substancji zanieczyszczających podlegały odpowiednim sankcjom. Zobowiązuje kraje UE do wprowadzenia przepisów w sprawie odpowiedzialności osób prawnych podlegających przepisom prawa prywatnego3, takich jak przedsiębiorstwa.
Dyrektywa 2009/123/WE zobowiązuje również władze państwowe krajów UE do zapewnienia stosowania skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, również w mniej ważnych przypadkach. Władze krajów UE zobowiązane są ponadto do współpracy w przypadku, gdy statek zostanie uznany za winny dokonania bezprawnego zrzutu na obszarze im podlegającym przed zawinięciem do portu innego kraju UE.
Dyrektywa ma zastosowanie od r. Kraje UE musiały wdrożyć jej postanowienia do prawa krajowego do
Zatonięcie tankowca Prestige w listopadzie 2002 r. oraz tankowca Erika w grudniu 1999 r. ukazało potrzebę wzmocnienia walki z zanieczyszczeniami pochodzącymi ze statków. Jednak wypadki nie stanowią głównego źródła zanieczyszczeń: większość zanieczyszczeń jest wynikiem umyślnych zrzutów (czyszczenie zbiorników i pozbywanie się olejów odpadowych).
Przepisy te włączają do prawa UE Międzynarodową konwencję o zapobieganiu zanieczyszczaniu morza przez statki z 1973 r. i Protokół do niej z 1978 r. (tzw. Konwencja MARPOL). Umożliwia to zharmonizowanie stosowania postanowień tej konwencji.
Dyrektywa 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i rady z dnia w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa (Dz.U. L 255 z , s. 11–21)
Kolejne zmiany do dyrektywy 2005/35/WE zostały włączone do tekstu podstawowego. Niniejszy tekst skonsolidowany ma jedynie wartość dokumentalną.
ostatnia aktualizacja