Obywatele państw trzecich – przepisy dotyczące pobytu długoterminowego

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

• Aby uzyskać status rezydenta długoterminowego, obywatele państw trzecich muszą zamieszkiwać legalnie i nieprzerwanie na terytorium kraju UE przez okres pięciu lat.
• W ramach okresu pięciu lat dopuszczalna jest nieobecność krótsza niż sześć kolejnych miesięcy i nieprzekraczająca w sumie dziesięciu miesięcy.
• Obywatele państw trzecich muszą dowieść, że posiadają stabilne i regularne środki utrzymania siebie i swojej rodziny oraz że posiadają ubezpieczenie zdrowotne.
• Organy krajowe muszą wydać decyzję dotyczącą wniosku, wraz ze stosowną dokumentacją, w ciągu sześciu miesięcy od otrzymania wniosku.
• Organy mogą odmówić przyznania statusu rezydenta ze względów związanych z porządkiem publicznym lub bezpieczeństwem publicznym. Odmowa nie może być jednak oparta na względach ekonomicznych.
• Wnioskodawcy, względem których wydano pozytywną decyzję, otrzymują dokument pobytowy ważny przez co najmniej pięć lat i podlegający automatycznemu odnowieniu.
• Rezydenci długoterminowi mogą utracić swój status, jeżeli:
  • został on uzyskany w wyniku oszustwa,
  • wydano nakaz wydalenia, ponieważ osoba ta stanowi poważne zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego lub
  • nastąpiła nieobecność na terytorium UE przez okres 12 kolejnych miesięcy.
• Rezydenci długoterminowi korzystają z traktowania na równi z obywatelami danego kraju w takich obszarach jak zatrudnienie, edukacja, ubezpieczenie społeczne, opodatkowanie i wolność zrzeszania się. W niektórych przypadkach kraje UE mogą ograniczyć równe traktowanie.
• Rezydenci długoterminowi mogą przenieść się do innego kraju UE w celu zamieszkania, pracy lub nauki na okres dłuższy niż trzy miesiące, pod warunkiem że spełniają określone warunki. Mogą im towarzyszyć członkowie rodziny.
• Utworzono krajowe punkty kontaktowe służące do przekazywania i odbierania powiązanych informacji przez kraje UE.
• Przepisy nie mają zastosowania do niektórych kategorii obywateli państw trzecich, np. studentów, osób tymczasowo zatrudnionych jako au pair lub pracowników sezonowych.

Przepisy nie mają zastosowania w Wielkiej Brytanii (¹), Irlandii i Danii, które to kraje posiadają szczególne ustalenia w zakresie polityki imigracyjnej i azylowej.

W 2011 r. dyrektywa została zmieniona w celu objęcia obywateli państw trzecich, takich jak uchodźcy lub bezpaństwowcy, objętych ochroną w ramach prawa międzynarodowego.