JAKIE SĄ CELE ROZPORZĄDZENIA?

Niniejsze rozporządzenie:

określa przepisy UE dotyczące dodawania do żywności witamin, składników mineralnych i niektórych innych substancji;

harmonizuje różne przepisy krajowe obowiązujące w państwach UE, aby ułatwić handel żywnością w UE i ulepszyć ochronę konsumenta;

określa wykaz witamin i składników mineralnych, które można dodawać do żywności;

określa zasady dodatkowego etykietowania, aby zapewnić konsumentom lepsze informacje dotyczące wartości odżywczych dodawanych do żywności.

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Zakres

Rozporządzenie obejmuje witaminy, składniki odżywcze i niektóre inne substancje, które dodaje się do żywności. Rozporządzenie ma zastosowanie do:

Nie ma ono zastosowania do suplementów żywnościowych objętych dyrektywą 2002/46/WE.

Określa wykaz witamin i składników mineralnych, które można dodawać do żywności.

Do żywności można dodawać tylko witaminy lub składniki mineralne określone w wykazie zawartym w załączniku I, w formach wymienionych w załączniku II, z zastrzeżeniem przepisów określonych w niniejszym rozporządzeniu.

Wykazy te mogą zostać zmienione przy uwzględnieniu opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA).

Etykietowanie

Oznaczanie wartości odżywczej produktów z dodatkiem witamin i składników mineralnych, które objęte są niniejszym rozporządzeniem, jest obowiązkowe. Etykieta musi zawierać następujące informacje:

całkowite ilości witamin i składników mineralnych obecne w żywności po ich dodaniu;
ilość białka, węglowodanów, cukrów, tłuszczu, nasyconych kwasów tłuszczowych, błonnika i sodu (zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1169/2011 dotyczącym etykietowania żywności);
wartość energetyczną produktu.

Etykietowanie, prezentacja i reklama żywności z dodatkiem witamin i składników mineralnych:

nie mogą wprowadzać konsumentów w błąd lub podawać nieprawdy co do ich wartości odżywczej;
nie mogą zawierać stwierdzeń ani sugestii, że zrównoważona i zróżnicowana dieta nie może zapewnić właściwych ilości składników odżywczych.

Maksymalne i minimalne poziomy

Dobrowolne dodawanie witamin i składników mineralnych do żywności może przyczynić się do osiągnięcia odpowiedniego spożycia tych substancji i obniżenia ryzyka braków.

Jednak nadmierne spożycie witamin i składników mineralnych może wywołać niepożądany efekt na zdrowie. Z tego powodu rozporządzenie zapewnia określenie maksymalnych ilości witamin i składników odżywczych, które można dodać do żywności.

Maksymalne ilości ustala się, biorąc pod uwagę:

górne bezpieczne poziomy witamin i składników mineralnych ustanowione w drodze naukowej oceny ryzyka;
spożycie witamin i składników mineralnych dostarczanych w ramach odżywiania z innych źródeł; oraz
referencyjne wartości spożycia witamin i składników mineralnych dla danej populacji.

W razie potrzeby bierze się również pod uwagę udział poszczególnych produktów w ogólnej diecie całej populacji i profil składników odżywczych produktu ustalony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1924/2006.

Dodanie do żywności witaminy lub składnika mineralnego musi powodować obecność tej witaminy lub tego składnika mineralnego w danym produkcie przynajmniej w ilości znaczącej, o ile ilość ta jest określona w załączniku do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011.

Zakazy i ograniczenia

Witamin i składników mineralnych nie można dodawać do:

nieprzetworzonej żywności, obejmującej w szczególności owoce, warzywa, mięso, drób i ryby;
napojów zawierających ponad 1,2 % objętości alkoholu, z wyjątkiem specyficznych przypadków oraz pod warunkiem, że produktom tym nie towarzyszą oświadczenia żywieniowe ani zdrowotne.

Rozporządzenie przewiduje procedurę zakazu lub ograniczenia użycia substancji innych niż witaminy lub składniki mineralne, które mają efekt odżywczy lub fizjologiczny¹. W przypadku niektórych substancji procedurom tym towarzyszą inne właściwe europejskie środki kontroli. Państwa UE mogą złożyć wniosek do Komisji Europejskiej, przedstawiając dowody naukowe pozwalające na sklasyfikowania danego produktu w załączniku III do rozporządzenia (Substancje, których stosowanie w żywności jest zakazane, ograniczone lub podlega kontroli przez Wspólnotę). Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 307/2012 wyjaśnia warunki złożenia takiego wniosku, a także określa charakter dowodów dołączonych do wniosku.

Stały Komitet ds. Roślin, Zwierząt, Żywności i Pasz (PAFF) wspomaga Komisję.

GŁÓWNY DOKUMENT

Rozporządzenie (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (Dz.U. L 404 z 30.12.2006, s. 26–38)

Kolejne zmiany do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 zostały włączone do tekstu podstawowego. Niniejsza wersja skonsolidowana ma wyłącznie wartość dokumentacyjną.

DOKUMENTY POWIĄZANE

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylające dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009 (Dz.U. L 181 z 29.6.2013, s. 35–56)

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 307/2012 z dnia 11 kwietnia 2012 r. ustanawiające przepisy wykonawcze dotyczące stosowania art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dodawania do żywności witamin i składników mineralnych oraz niektórych innych substancji (Dz.U. L 102 z 12.4.2012, s. 2–4)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. L 304 z 22.11.2011, s. 18–63)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie środków aromatyzujących i niektórych składników żywności o właściwościach aromatyzujących do użycia w oraz na środkach spożywczych oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1601/91, rozporządzenia (WE) nr 2232/96 oraz (WE) nr 110/2008 oraz dyrektywę 2000/13/WE (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 34–50)

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz.U. L 354 z 31.12.2008, s. 16–33)

Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404 z 30.12.2006, s. 9–25)

Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. L 268 z 18.10.2003, s. 1–23)

Dyrektywa 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (Dz.U. L 183 z 12.7.2002, s. 51–57)

Rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczące nowej żywności i nowych składników żywności (Dz.U. L 43 z 14.2.1997, s. 1–6)

Witaminy i składniki mineralne

STRESZCZENIE DOKUMENTU: