Monitorowanie substancji o działaniu hormonalnym i innych substancji u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego

STRESZCZENIE DOKUMENTU:

Dyrektywa Rady 96/23/WE w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego

JAKIE SĄ CELE DYREKTYWY?

Dyrektywa ustanawia środki dla monitorowania substancji i grup pozostałości wymienionych w załączniku I. Substancje te podzielone są na dwie grupy:

Substancje o działaniu anabolicznym (wspomagającym proces budowy tkanek) i substancje niedozwolone; oraz
Leki weterynaryjne i substancje skażające.

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Krajowe plany monitorowania

Państwa Członkowskie powierzają publicznej jednostce centralnej lub organowi zadanie sporządzenia planu monitorowania wykrywania i monitorowania substancji w:

zwierzętach żywych;
ich wydalinach;
tkankach i produktach pochodzenia zwierzęcego;
paszach dla zwierząt; oraz
wodzie pitnej.

Publiczna jednostka lub organ koordynuje działalność służb centralnych i regionalnych odpowiedzialnych za monitorowanie różnych pozostałości i gromadzenie wyników takiego monitorowania oraz danych wysyłanych do Komisji Europejskiej.

Państwa członkowskie muszą następnie przedłożyć plany monitorowania wykrywania grup pozostałości lub substancji. Plany muszą spełniać wymogi dotyczące zasad i częstotliwości pobierania próbek ustanowionych w załączniku IV.

Co roku lub kiedy uzna to za niezbędne, Komisja składa sprawozdania państwom UE w ramach Stałego Komitetu Weterynaryjnego. Co roku Komisja przesyła do Parlamentu Europejskiego i do Rady również komunikat o wynikach działań podejmowanych na poziomie regionalnym, krajowym i wspólnotowym.

Monitorowanie prowadzone we własnym zakresie i współodpowiedzialność ze strony podmiotów gospodarczych

Państwa UE muszą w szczególności zapewnić, że ich prawodawstwo ustanawia zasadę objęcia monitorowaniem jakości cyklu produkcyjnego przez różne podmioty oraz że środki monitorowania we własnym zakresie (umieszczane w ramach specyfikacji dla znaków towarowych lub etykiet) są zaostrzone.

Urzędowe środki kontroli

Państwa członkowskie mogą przeprowadzać wyrywkowe kontrole urzędowe:

Od etapu wytwarzania substancji farmakologicznych o działaniu anabolicznym do etapu ich sprzedaży;
na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji pasz zwierzęcych; oraz
w trakcie cyklu produkcyjnego zwierząt i surowców pochodzenia zwierzęcego objętych niniejszą dyrektywą.

W przypadku gdy badanie urzędowej próbki wykaże obecność pozostałości substancji zabronionych lub ilości substancji dozwolonych przekraczających poziomy określone w przepisach UE, właściwe organy muszą niezwłocznie uzyskać wszystkie informacje niezbędne do identyfikacji zwierzęcia i gospodarstwa pochodzenia, jak również wyniki badania.

Jeżeli kontrole przeprowadzone w państwie UE wykażą potrzebę przeprowadzenia dochodzenia lub podjęcia innych działań w jednym lub kilku państwach UE lub państwach nienależących do UE, państwa te muszą poinformować o tym pozostałe państwa członkowskie i Komisję.

Państwa członkowskie, w których dochodzenie lub inne działania okażą się niezbędne, muszą podjąć odpowiednie środki.

Jeżeli Państwo członkowskie uzna, że kontrole określone w niniejszej dyrektywie nie są przeprowadzane lub że zaprzestano ich przeprowadzania w innym Państwie członkowskim, powiadamia o tym właściwy organ centralny tego państwa. W następstwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ten podejmuje wszystkie niezbędne środki. Jednakże w przypadku sporu o sprawie powiadamia się Komisję, która poleca ekspertowi lub grupie ekspertów wydanie opinii.

Środki podejmowane w razie naruszeń

W przypadkach naruszeń stosuje się następujące sankcje:

zorganizowanie uboju zwierząt oddzielnie od pozostałych partii zwierząt przywożonych do rzeźni; uznanie za nienadające się do spożycia przez ludzi tusze i produkty, w których poziom pozostałości przekracza poziomy dozwolone w przepisach wspólnotowych lub krajowych;
zawieszenie lub wycofanie udzielonych zezwoleń lub urzędowych decyzji zatwierdzających;
nakładanie właściwych sankcji karnych lub administracyjnych, a w przypadku braku współpracy z właściwym organem lub jakiekolwiek utrudnienia wyłączenie możliwości otrzymania pomocy wspólnotowej przez okres 12 miesięcy.

Przywóz z państw trzecich

Państwa Członkowskie mogą importować zwierzęta i produkty zwierzęce objęte niniejszą dyrektywą z państw trzecich określonych w wykazie przewidzianym w ustawodawstwie wspólnotowym.

Zainteresowane państwo trzecie ma obowiązek przedłożenia planu gwarancji w zakresie monitorowania grup pozostałości i substancji określonych w dyrektywie.

W przypadku obecności niedozwolonych substancji w partii państwo członkowskie może odesłać daną partię lub jej część do kraju pochodzenia.

Dyrektywa nakłada opłatę na pokrycie kosztów monitorowania zwierząt/produktów pochodzenia zwierzęcego.

OD KIEDY DYREKTYWA MA ZASTOSOWANIE?

Dyrektywa ma zastosowanie od dnia 23 maja 1996 r. Dyrektywa miała zostać włączona do porządku krajowego państw UE do dnia 30 czerwca 1997 r.

Została ona uchylona i zastąpiona rozporządzeniem (UE) 2017/625, które wchodzi w życie z dniem 14 grudnia 2019 r.

Kontekst

Więcej informacji:

Pozostałości weterynaryjnych produktów leczniczych (Komisja Europejska)

GŁÓWNY DOKUMENT

Dyrektywa Rady 96/23/WE z dnia 29 kwietnia 1996 r. w sprawie środków monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego oraz uchylająca dyrektywy 85/358/EWG i 86/469/EWG oraz decyzje 89/187/EWG i 91/664/EWG (Dz.U. L 125 z 23.5.1996, s. 10–32)

Kolejne zmiany dyrektywy Rady 96/23/WE zostały włączone do tekstu podstawowego. Niniejszy tekst skonsolidowany ma wyłącznie wartość dokumentalną.

DOKUMENTY POWIĄZANE

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin i środków ochrony roślin, zmieniające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001, (WE) nr 396/2005, (WE) nr 1069/2009, (WE) nr 1107/2009, (UE) nr 1151/2012, (UE) nr 652/2014, (UE) 2016/429 i (UE) 2016/2031, rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 i (WE) nr 1099/2009 oraz dyrektywy Rady 98/58/WE, 1999/74/WE, 2007/43/WE, 2008/119/WE i 2008/120/WE, oraz uchylające rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 854/2004 i (WE) nr 882/2004, dyrektywy Rady 89/608/EWG, 89/662/EWG, 90/425/EWG, 91/496/EWG, 96/23/WE, 96/93/WE i 97/78/WE oraz decyzję Rady 92/438/EWG (rozporządzenie w sprawie kontroli urzędowych) (Dz.U. L 95 z 7.4.2017, s. 1–142)

Zob. tekst skonsolidowany.

Decyzja Komisji 2005/34/WE z dnia 11 stycznia 2005 r. ustanawiająca zharmonizowane normy badania na obecność niektórych pozostałości w produktach pochodzenia zwierzęcego przywożonego z krajów trzecich (Dz.U. L 16 z 20.1.2005, s. 61–63)

Decyzja Komisji 2002/657/WE z dnia 12 sierpnia 2002 r. wykonująca dyrektywę Rady 96/23/WE dotyczącą wyników metod analitycznych i ich interpretacji (Dz.U. L 221 z 17.8.2002, s. 8–36)

Zob. tekst skonsolidowany.

Decyzja Komisji 98/179/WE z dnia 23 lutego 1998 r. ustanawiająca szczegółowe zasady pobierania próbek do celów monitorowania niektórych substancji i ich pozostałości u żywych zwierząt i w produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 65 z 5.3.1998, s. 31–34)

Zob. tekst skonsolidowany.

Decyzja Komisji 97/747/WE z dnia 27 października 1997 r. ustalająca poziomy i częstotliwości pobierania próbek przewidzianych dyrektywą Rady 96/23/WE w sprawie kontroli niektórych substancji i ich pozostałości w niektórych produktach zwierzęcych (Dz.U. L 303 z 6.11.1997, s. 12–15)

Plany monitorowania w Unii Europejskiej

Decyzje Komisji zatwierdzające plany monitorowania wykrywania pozostałości lub substancji w żywych zwierzętach i produktach pochodzenia zwierzęcego:

Decyzja 98/151/WE (Dz.U. L 47 z 18.2.1998, s.17) (Francja), Decyzja 98/152/WE (Dz.U. L 47 z 18.2.1998, s.18) (Wielka Brytania), Decyzja98/153/WE (Dz.U. L 47 z 18.2.1998, s. 19) (Austria), Decyzja 98/154/WE (Dz.U. L 47 z 18.2.1998, s. 20) (Finlandia), Decyzja 98/155/WE (Dz.U. L 47 z 18.2.1998, s. 21) (Szwecja), Decyzja 98/458/WE (Dz.U. L 201 z 17.7.1998, s. 117) (Belgia), Decyzja 98/459/WE (Dz.U. L 201 z 17.7.1998, s. 118) (Holandia), Decyzja 98/460/WE (Dz.U. L 201 z 17.7.1998, s. 119) (Hiszpania), Decyzja 98/390/WE (Dz.U. L 175 z 19.6.1998, s. 34) (Włochy), Decyzja 98/391/WE (Dz.U. L 175 z 19.6.1998, s. 35) (Irlandia), Decyzja 98/492/WE (Dz.U. L 223 z 11.8.1998, s. 7) (Luksemburg), Decyzja 98/493/WE (Dz.U. L 223 z 11.8.1998, s. 8) (Niemcy), Decyzja 98/494/WE (Dz.U. L 223 z 11.8.1998, s. 9) (Dania), Decyzja 98/495/WE (Dz.U. L 223 z 11.8.1998, s. 10) (Grecja), Decyzja 98/496/WE (Dz.U. L 223 z 11.8.1998, s. 11) (Portugalia), Decyzja 98/497/WE (Dz.U. L 223 z 11.8.1998, s. 12) (Włochy)

Plany monitorowania w państwach trzecich

Decyzja Komisji 2004/432/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zatwierdzenia przedłożonych przez państwa trzecie zgodnie z dyrektywą Rady 96/23/WE planów w zakresie kontroli pozostałości (Dz.U. L 154, 30.4.2004, s. 44–50).

Zob. tekst skonsolidowany.

Krajowe laboratoria referencyjne

Decyzja Komisji 98/536/WE z dnia 3 września 1998 r. ustanawiająca wykaz krajowych laboratoriów referencyjnych wykrywających pozostałości (Dz.U. 251 z 11.9.1998, s. 39–42)

Zob. tekst skonsolidowany.

Ostatnia aktualizacja: 03.09.2018