KLUCZOWE ZAGADNIENIA

Dyrektywa określa minimalne obowiązujące w całej Unii Europejskiej zasady definiowania przestępstw i kar za naruszanie i obchodzenie unijnych środków ograniczających.
Zapewnia jednolite podstawowe standardy dotyczące kar we wszystkich państwach członkowskich UE, likwiduje istniejące luki prawne i zwiększa odstraszający efekt naruszania unijnych środków ograniczających.
Obejmuje kompleksową listę przestępstw związanych z naruszaniem i obchodzeniem unijnych środków ograniczających, takich jak:
- nieskuteczne zamrożenie środków;
- naruszenia zakazów przyjazdu i embarg na uzbrojenie;
- świadczenie zakazanych lub ograniczonych usług gospodarczych lub finansowych;
- przekazywanie środków osobom trzecim lub dostarczanie fałszywych informacji w celu ukrycia środków, które powinny zostać zamrożone.
Kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz obejmować minimalne i maksymalne kary pozbawienia wolności dla osób fizycznych.
Umyślne naruszenie sankcji musi skutkować karą pozbawienia wolności jako maksymalną karą, z minimalną karą 5 lat pozbawienia wolności w przypadku niektórych przestępstw. Poważne zaniedbania odnoszą się do naruszeń sankcji związanych z handlem, szczególnie w przypadku sprzętu wojskowego lub produktów podwójnego zastosowania.
Oprócz kary pozbawienia wolności mogą zostać nałożone grzywny.
Spółki lub inne osoby prawne mogą zostać pociągnięte do odpowiedzialności karnej lub innej niż karna, a maksymalne grzywny będą wynosić co najmniej 5% światowego obrotu lub 40 milionów euro.
W dyrektywie określono także czynniki obciążające i łagodzące.
Przepisy dotyczące zamrażania i konfiskaty dochodów i aktywów podlegających sankcjom UE zostały wzmocnione ze względu na powiązanie tej dyrektywy z dyrektywą (UE) 2024/1260 (zob. streszczenie).
Ustalono minimalne okresy przedawnienia dla dochodzenia, ścigania i egzekwowania prawa.
Państwa członkowskie muszą ustanowić jurysdykcję nad przestępstwami – dyrektywa wymaga współpracy między organami krajowymi, Komisją Europejską, Prokuraturą Europejską, Agencją Unii Europejskiej ds. Współpracy Wymiaru Sprawiedliwości w Sprawach Karnych (Eurojust) i Agencją Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol).

DOKUMENTY POWIĄZANE

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1114 z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie rynków kryptoaktywów oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 1095/2010 oraz dyrektyw 2013/36/UE i (UE) 2019/1937 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 150 z 9.6.2023, s. 40–205).

Kolejne zmiany rozporządzenia (UE) 2023/1114 zostały włączone do tekstu pierwotnego. Tekst skonsolidowany ma jedynie wartość dokumentacyjną.

Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/821 z dnia 20 maja 2021 r. ustanawiające unijny system kontroli wywozu, pośrednictwa, pomocy technicznej, tranzytu i transferu produktów podwójnego zastosowania (wersja przekształcona) (Dz.U. L 206 z 11.6.2021, s. 1–461).

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937 z dnia 23 października 2019 r. w sprawie ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii (Dz.U. L 305 z 26.11.2019, s. 17–56).

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1673 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie zwalczania prania pieniędzy za pomocą środków prawnokarnych (Dz.U. L 284 z 12.11.2018, s. 22–30).

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. L 65 z 11.3.2016, s. 1–11).

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/800 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie gwarancji procesowych dla dzieci będących podejrzanymi lub oskarżonymi w postępowaniu karnym (Dz.U. L 132 z 21.5.2016, s. 1–20).

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1919 z dnia 26 października 2016 r. w sprawie pomocy prawnej z urzędu dla podejrzanych i oskarżonych w postępowaniu karnym oraz dla osób, których dotyczy wniosek w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania (Dz.U. L 297 z 4.11.2016, s. 1–8).

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/42/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zabezpieczenia i konfiskaty narzędzi służących do popełnienia przestępstwa i korzyści pochodzących z przestępstwa w Unii Europejskiej (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 39–50)

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48/UE z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności (Dz.U. L 294 z 6.11.2013, s. 1–12).

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. L 142 z 1.6.2012, s. 1–10).

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym (Dz.U. L 280 z 26.10.2010, s. 1–7).

Decyzja ramowa Rady 2009/948/WSiSW z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie zapobiegania konfliktom jurysdykcji w postępowaniu karnym i w sprawie rozstrzygania takich konfliktów (Dz.U. L 328 z 15.12.2009, s. 42–47).

Decyzja ramowa Rady 2008/841/WSiSW z dnia 24 października 2008 r. w sprawie zwalczania przestępczości zorganizowanej (Dz.U. L 300 z 11.11.2008, s. 42–45)

Przestępstwa związane z naruszeniem unijnych środków ograniczających i sankcje za takie naruszenia

STRESZCZENIE DOKUMENTU:

JAKIE SĄ CELE DYREKTYWY?

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

OD KIEDY PRZEPISY TE MAJĄ ZASTOSOWANIE?

KONTEKST

GŁÓWNY DOKUMENT