Dyrektywa (UE) 2016/2341, określana także mianem drugiej dyrektywy w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (IORP), określa minimalne zasady harmonizacji dla niektórych instytucji zarządzających zbiorowymi programami emerytalnymi uzgodnionymi między pracodawcami a pracownikami lub obejmującymi osoby prowadzące działalność na własny rachunek. Zarówno Unia Europejska (UE) jak i rządy poszczególnych państw członkowskich mogą wprowadzić dodatkowe zasady lub działania, jakie uznają za stosowne, jeśli są one zgodne ze zobowiązaniami państw członkowskich wynikającymi z przepisów unijnych.
Zasady te mają na celu:
Dyrektywa przekształciła i zastąpiła dyrektywę 2003/41/EC.
Państwa członkowskie zapewniają, że IORP:
Stosowne organy krajowe państw członkowskich:
IORP przekazują nieodpłatnie potencjalnym i faktycznym uczestnikom oraz beneficjentom jasne i aktualne informacje. Obejmuje on:
Państwa członkowskie mogą nie stosować niniejszej dyrektywy w całości lub w części do każdej IORP obsługującej programy emerytalne obejmujące łącznie mniej niż 15 lub 100 uczestników. W przypadku, gdy fundusz emerytalny chce świadczyć swoje usługi w innych państwach członkowskich, musi jednak stosować wszystkie zasady określone w dyrektywie.
Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych:
Dyrektywa zmieniająca (UE) 2023/2864 wprowadza do dyrektywy (UE) 2016/2341 artykuł zobowiązujący państwa członkowskie, począwszy od dnia , do zapewnienia, aby przy podawaniu do wiadomości publicznej jakichkolwiek informacji IORP przekazywały te informacje w tym samym czasie organowi zbierającemu oraz powiadamiały o tym Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych w celu udostępnienia ich w europejskim pojedynczym punkcie dostępu ustanowionym na mocy rozporządzenia (UE) 2023/2859.
Dyrektywa miała być transponowana do prawa krajowego do
Programy emerytalne stanowią drugi filar systemu emerytalnego. Państwowe emerytury z tytułu zabezpieczenia społecznego stanowią pierwszy filar. Trzeci filar obejmuje nieobligatoryjne prywatne oszczędności emerytalne gromadzone przez osoby fizyczne.
Na mocy przepisów Unii Europejskiej fundusze działające w jednym państwie członkowskim mogą zarządzać pracowniczymi programami emerytalnymi spółek z siedzibą w innym państwie. Przedsiębiorstwa prowadzące działalność na skalę ogólnounijną mogą mieć jeden fundusz emerytalny dla wszystkich swoich jednostek zależnych w Europie.
W Unii Europejskiej działa około 88,000 instytucji pracowniczych programów emerytalnych. Zarządzają one aktywami o wartości 2,920 miliardów euro w imieniu około 58 milionów obywateli, którzy stanowią 20 % ludności w wieku produkcyjnym w UE.
Więcej informacji:
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2341 z dnia w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (IORP) (wersja przekształcona) (Dz.U. L 354 z , s. 37–85).
Kolejne zmiany dyrektywy (UE) 2016/2341 zostały włączone do tekstu pierwotnego. Tekst skonsolidowany ma jedynie wartość dokumentacyjną.
ostatnia aktualizacja