Delegowanie pracowników z krajów spoza UE

Firmy międzynarodowe czasami są zmuszone przenieść pracowników z jednego kraju do innego. Takie praktyki poszerzają doświadczenie zatrudnionych osób i mogą zapewnić firmie przyjmującej cenną wiedzę. W ramach wspólnej polityki imigracyjnej Unia Europejska (UE) stosuje standardowe zasady rozpatrywania wniosków o zezwolenie na przeniesienie pracownika, mające na celu zapewnienie równego traktowania osób przebywających i pracujących w Unii Europejskiej.

AKT

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/66/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w ramach przeniesienia wewnątrz przedsiębiorstwa

STRESZCZENIE

Firmy międzynarodowe czasami są zmuszone przenieść pracowników z jednego kraju do innego. Takie praktyki poszerzają doświadczenie zatrudnionych osób i mogą zapewnić firmie przyjmującej cenną wiedzę. W ramach wspólnej polityki imigracyjnej Unia Europejska (UE) stosuje standardowe zasady rozpatrywania wniosków o zezwolenie na przeniesienie pracownika, mające na celu zapewnienie równego traktowania osób przebywających i pracujących w Unii Europejskiej.

JAKIE SĄ CELE NINIEJSZEJ DYREKTYWY?

Określa ona warunki i zasady, które mają zastosowanie do obywateli krajów spoza UE (obywateli państw trzecich) i ich rodzin, którzy są przenoszeni przez firmę do pracy w jej oddziale lub oddziałach w kraju UE na więcej niż 90 dni. Nie dotyczy ona osób samozatrudnionych, studentów ani osób skierowanych do pracy przez agencje zatrudnienia.

KLUCZOWE ZAGADNIENIA

• Dyrektywa zapewnia mechanizm umożliwiający przenoszonym pracownikom wykonywanie obowiązków zawodowych w wielu krajach UE bez przerwy i bez konieczności ponownego ubiegania się o pozwolenie na wjazd do kraju w przypadku zmiany kraju.
• Członkowie rodziny mogą dołączyć do przenoszonego pracownika i mogą podjąć zatrudnienie lub prowadzić własną działalność gospodarczą.
• Przenoszeni pracownicy muszą pracować w firmie przez określony czas przed przeniesieniem. Pracownicy powinni posiadać umowę o pracę i muszą być w stanie przedstawić dowody na to, że po zakończeniu przydzielonego zadania będą mogli przenieść się z powrotem do jednostki mającej siedzibę w państwie trzecim. Obywatele państw trzecich, którzy wnioskują o przyjęcie jako pracownicy odbywający staż, powinni przedstawić dowód posiadania dyplomu ukończenia studiów wyższych. Ponadto powinni oni przedstawić umowę dotyczącą stażu.
• Wynagrodzenie przenoszonego pracownika nie może być niższe niż wynagrodzenie obywatela UE wykonującego pracę na porównywalnym stanowisku.
• Maksymalny okres przeniesienia pracownika wynosi trzy lata w przypadku pracowników kadry kierowniczej i specjalistów oraz jeden rok w przypadku pracowników odbywających staż.
• Organy krajowe mogą wymagać, aby pracownik przenoszony posiadał środki, które wystarczą mu podczas pobytu na utrzymanie siebie i członków swojej rodziny, bez konieczności korzystania z systemów pomocy społecznej państw członkowskich.
• Pracownicy uznani za osoby stanowiące zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego mogą nie otrzymać prawa wjazdu na terytorium UE.
• Wniosek może zostać odrzucony, jeżeli pracodawca lub jednostka przyjmująca nie wypełnili swoich obowiązków prawnych i fiskalnych lub są w stanie likwidacji.

OD KIEDY DYREKTYWA MA ZASTOSOWANIE?

Od 28 maja 2014 r.

Ostatnia aktualizacja: 15.12.2014